muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/22996, Karar No: 2012/15920, Tarih: 25.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22996 E.  ,  2012/15920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafileri ile katılan vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Saat 19.00 sıralarında pikabı ile seyrederken, pikabın arka ilave kapağının sarsıntı nedeni ile sağ yana doğru açılarak, karşıdan yol durumu itibarı ile mecburen yolun sağını takiben gelmekte olan yaya ...'nın başının ön kısmına çarpması sonucu ölümüne neden olan sanığın, tamamen kusurlu olduğuna ve olayın oluş şekli itibariyle, yayanın kaplama içinde bulunmasının sonuca etkili bulunmadığına dair, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporunda bir isabetsizlik bulunmadığından ve esasen kusur durumu ve oranını belirleme noktasında yetkili ve görevli olan hakimin bu rapor ile çelişkili olduğu söylenen, keşifte düzenlenen raporu birlikte hükme esas alınmış bulunduğundan, tebliğnamedeki (1) nolu görüşe, gerekçeli karar başlığında suçun taksirle öldürme yerine taksirle yaralama olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hatadan ibaret bulunduğundan tebliğnamedeki (2) nolu görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafilerinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, katılan vekillerinin ise sanık hakkında az ceza verildiğine, cezasının adli para cezasına çevrilmemesi gerektiğine, hakkında taktiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3187, Karar No: 2018/3052, Tarih: 03.10.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/3187 E.  ,  2018/3052 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, Terör örgütünün

propagandasını yapma, 2911 sayılı Kanuna muhalefet

27.08.2012, 13.12.2015, 27.02.2016

Hüküm : 1-TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62,

53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-3713 sayılı Kanunun 7/2-1. cümle, TCK’nın 62.

maddeleri uyarınca mahkumiyet (4 kez),

3-2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK’nın 62. maddeleri

uyarınca mahkumiyet (4 kez), kararlarına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

I-Sanık hakkında terör örgütünün propagandasını yapma ve 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Bölge adliye mahkemesinin kararı, verilen cezaların tür ve süresine göre CMK'nın 286/2-a maddesi gereğince temyiz edilemez nitelikte olduğundan sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Siyasi partiler Anayasamızın 68/2. maddesinde vurgulandığı gibi, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Siyasi partiye üye olma ve bir siyasi partinin çatısı altında siyasi faaliyetlerde bulunma örgütlenme özgürlüğü kapsamında iken, özgürlüğün topluca kullanımı bağlamında ifade özgürlüğü ile de ilişkilidir. Demokrasilerde özgürlüklerle doğrudan ilişkili olan ve yüksek bir meşruiyete sahip bulunan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün, başka özgürlükler gibi; terör örgütlerince kötüye kullanılmak istenebileceği açıktır. Nitekim bir takım siyasi faaliyetteki asıl hedef ve amaçların, açıklanan hedef ve amaçlardan daha başka olabileceği gibi, asıl hedef ve amaçların gizlenebileceği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin “yazar ve diğerleri” kararında da vurgulanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı Anayasamızın 14/2. maddesinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddesi uyarınca yasaklanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı Anayasamızın 14/2. maddesinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddesi uyarınca yasaklanmıştır.

Bir faaliyetin siyasi faaliyet/örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilmesi ve anayasa ile sözleşmenin korunmasından yararlanabilmesi için gerçekleştirilmekte olduğu bağlam ile birlikte cebir ve şiddet ile ilişkisi, kullanılan yöntem ve takip edilen amacın hukuk ve demokrasi kurallarına uygun olup olmadığı ve bir terör örgütü ile amaç veya yöntem bakımından ya da yapısal bir bağlantısının bulunup bulunmadığına bakılmalı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 17.07.2001 tarihli “Sadak ve diğerleri” kararında yaptığı ayrımda dikkate alınmalıdır.

Siyasi parti faaliyetleri kapsamındaki basın açıklamaları, Nevruz Bayramı kutlamaları, terör örgütü propagandasına dönüştürülmeyen insani mülahazalarla gerçekleştirilen taziye ziyaretleri gibi eylemlerin silahlı terör örgütü faaliyeti kapsamında kabul edilemeyeceğinde kuşku bulunmamakta ise de, terör örgütü yöneticilerinin talimatı veya örgütün çağrıları doğrultusunda gerçekleştirilen ve terör örgütünün propagandasına dönüşen şiddet eylemleri ve faaliyetlerin siyasi parti çalışması olarak kabulü mümkün değildir.

14.07.2011 tarihinde özerklik ilan edilen DTK kongresine aktif olarak katılıp bu amacı benimseyen bir de konuşma yapan, 2011-2016 yılları arasında şiddet içeren ve terör örgütünün propagandasına dönüşen terör örgütü mensuplarının cenaze definlerine ve yasadışı gösteri yürüyüşlerine katılarak, birçok kez 2911 sayılı Kanuna muhalefet ve terör örgütünün propagandasını yapma suçlarını işleyen sanığın süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk içeren eylemleri nedeniyle silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediğine dair kabulde isabetsizlik bulunmadığı nazara alınarak, yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8531, Karar No: 2016/8912, Tarih: 23.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/8531 E.  ,  2016/8912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın... bayisi olan .... Ltd. Şirketi’nin yetkilisi olduğu ve katılan ile ticari araç alım- satımı konusunda anlaşma yaptıkları, katılanın alacağı aracın bedelini banka kredisiyle temin ettiği ve kredi bedeli olan 31.000 YTL. yi banka aracılığıyla sanığa ödediği , ancak sanığın anlaşmada belirtilen aracı katılana vermediği gibi aldığı parayı da iade etmediğinin iddia edildiği olayda, sanığın katılana, yetkilisi olduğu şirkette müdür olarak çalışan ... adına kayıtlı ve rehinli aracı sattığı ancak sıfır bir araca ilişkin fatura düzenleyip verdiği, ve katılanın bu fatura ile kredi çektiği, ancak gerçekte aldığı ikinci el aracın katılana teslim edilmediği, sanığın baştan itibaren aracı teslim iradesi bulunmadığı ve dolandırıcılık kastıyla hareket ettiği anlaşılmakla, atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2775, Karar No: 2014/2237, Tarih: 07.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/2775 E.  ,  2014/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAFRANBOLU KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2012/94-2013/6

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında K. Köyü çalışma alanında bulunan ... ada ... parsel sayılı 1.103,97 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı B.. S.. adına tespit edilmiştir. İ. C., N.. C.. ve İ.. C..'un Eflani Kadastro Mahkemesinin 2010/38-2011/7 sayılı dosyasında B.. S.. aleyhine açtıkları tespite itiraz davası sonucunda mahkemece davanın reddine ve çekişme konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş ve karar 08.05.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı M.. C.. tarafından irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak Asliye Hukuk Mahkemesinde 26.01.2011 tarihinde açılan tapu iptali ve tescile ilişkin dava kadastro tutanağının kesinleşmediği gerekçesiyle görevsizlik kararı ile kadastro mahkemesine devredilmiştir. Yargılama sırasında N.. C.. ve İ. C., aynı gerekçelerle davaya katılmışlardır. Mahkemece kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda N.. C.. ve İsmail Coşkun yönünden kesin hüküm nedeniyle, M.. C.. yönünden esastan davanın reddine, çekişme konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece katılanlar N.. C.. ve İ.. C.. yönünden kesin hüküm, davacı M.. C.. yönünden güçlü delil olduğu ve aksinin ispatının mümkün olmadığı kabul edilen Eflani Kadastro Mahkemesi'nin 30.06.2011 tarih 2010/38 Esas, 2011/79 Karar sayılı ilamının katılanlar İbrahim ve Nevin yönünden tarafları, konusu ve hukuki sebebinin aynı olması nedeniyle kesin hüküm oluşturduğu kuşkusuzdur. Diğer davacı M.. C.. ise, anılan davada taraf olmamakla birlikte irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşmı zilyetliğine dayandığından sözü edilen ilam adı geçen yönünden de kuvvetli taktiri delil niteliğinde olmakla birlikte aksi ispat edilemez değildir. Hal böyle olunca davacı tarafa delillerini bildirmesi için mehil verilerek delillerini bildirmesi halinde bu deliller toplanmak, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre hüküm kurmak gerekirken, davacının davasını ispatlaması için kendisine olanak tanınmadan, önceki ilamla davalı Bayram lehine zilyetlikle iktisap şartlarının oluştuğu ve bu hususun aksinin ispatının mümkün olmadığı şeklinde hatalı değerlendirmeyle başkaca araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 07.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8194, Karar No: 2013/10380, Tarih: 12.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/8194 E.  ,  2013/10380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali-Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için haciz ve tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı-borçlu tarafından yapılan itirazın iptali ile borçlunun temerrüdü nedeniyle kiralananın tahliyesi isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan ve takibe dayanak yapılan kira sözleşmesi 01.01.2008 başlangıç tarihli 4 yıl süreli olup, kira bedelinin yıllık 24.000,00.TL olduğu ve peşin olarak ödeneceği, artış şartının da yılllık TÜFE oranında ve %10 dan az olmayacağı kararlaştırılmıştır. Taraflar arasında en son ödenen kira bedelinin 32.000,00-TL olduğu hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Davacı kiranın yıllık ödeneceğini belirtmiş, davalı ise şifai olarak aylık ödeneceği konusunda anlaştıklarını buna göre ödeme yaptığını ve aralarında kira bedelinin aylık ödeneceği konusunda teamül oluştuğunu savunmuştur. Davalı kira sözleşmesinin başından beri kiranın düzenli olarak aylık ödendiğini ve sözleşmedeki ödeme şeklinin değiştirildiğini bu konuda teamül oluştuğunu savunduğuna göre davalının kira başlagıcından beri aylık ödeme yapıp yapmadığının araştırılması, ödemelerin düzenli olup olmadığı teamülün gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan 2011 yılı kira bedelinin 32.000,00-TL olduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. 2012 yılı kira bedelinin sözleşmede belirlenen artış şartına göre hesaplanıp belirlenmesi 2012 yılı kirası için varsa ödemelerin mahsup edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5319, Karar No: 2015/6836, Tarih: 02.07.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5319 E.  ,  2015/6836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkemece verilen 25.11.2014 tarih ve 2014/613E-1052K. sayılı ilamın davalıya hangi tarihte tebliğ edildiğinin tespiti bakımından PTT'ye yazı yazılarak cevabi yazının dosya arasına konularak gönderilmek üzere dava dosyasının mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11149, Karar No: 2013/26086, Tarih: 28.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/11149 E.  ,  2013/26086 K.**

* KONUT KREDİSİ SÖZLEŞMESİNİN UYARLANMASI

* KUR FARKI SEBEBİYLE AŞIRI İFA GÜÇLÜĞÜ

* SÖZLEŞMENİN DEĞİŞEN HAL VE ŞARTLARA UYARLANMASI

* AHDE VEFA

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 138

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 266

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sözleşmenin uyarlanması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan 31.08.2008 tarihinde 5 milyon 850 bin Japon Yeni (JPY) tutarında 63.022,00 TL, 84 ay vadeli konut kredisi kullandığını, taksitlerin 11.09.2008 tarihinde başlayıp aylık 87.153,00 JPY karşılığı TL ödemeli olduğunu, kredi aldığı tarihte 100 JPY 1,07 TL ederken davanın açıldığı 30.12.2011 tarihi itibariyle 100 JYP'nin 2,46TLye ulaştığını, satın aldığı evin değerinde hiçbir artış olmamışken, geri ödeme miktarının yaklaşık 81.000,00 TL arttığını, edimler arasındaki dengenin haksız ve aşırı bozulmuş olması dikkate alınarak sözleşmenin uyarlanmasına, aylık ödemelerin ilk taksit tarihindeki Türk Lirası karşılığına çekilmesi ve bu miktara sabitlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının sözleşme öncesi bilgi formunu imzaladığını, kur riskinin müşteriye ait olduğunu, kredi sözleşmesinin uyarlanmasının davacının haksız zenginleşmesine yol açacağını, davacının aldığı kredi ile konut satın aldığını, uyarlama şartlarının bulunmadığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne davacının aylık ödemesinin 1.257,61 TL'ye çekilmek ve bu miktarda sabitlenmek suretiyle sözleşmenin uyarlanmasına, kredinin kullanıldığı tarihten itibaren aylık 1.257,61 TL üzerinde yaptığı ödemelerin 95.481,83 TL borcundan mahsubuna karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davacı tarafından kullanılan Japon Yenine endeksli konut kredisinin döviz kurunda meydana gelen artış nedeniyle sözleşmenin yeni hal ve şartlara uyarlanması talebine ilişkindir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 11.08.2008 ilk taksit tarihinden davanın açıldığı 30.12.2011 tarihine kadar düzenli ödenen kredi sözleşmesinde, Yen- TL paritesinde sonradan ortaya çıkan dalgalanma nedeniyle sözleşmeye müdahale edilmesi gerekip gerekmediği, ödemelerin ilk taksit günündeki kur üzerinden Türk Lirasına sabitlenerek aylık 1.257,61 TL üzerinde kalan ödemelerin borçtan mahsup edilip edilemeyeceği noktasındadır.

Şartlar ne olursa olsun her sözleşme, ifa edilmek amacıyla kurulur. sözleşmeye bağlılık ilkesi sözleşme hukukuna egemen olan temel kural olmasına karşın; karşılıklı taahhütleri içeren sözleşmelerde, akdin kurulduğu andaki karşılıklı edimler arasında var olan denge, sonradan şartların öngörülemez ve olağanüstü değişmesiyle taraflardan biri aleyhine katlanılamayacak derecede, büyük ölçüde bozulabilir. Sözleşmenin edimleri arasındaki dengeyi bozan olağanüstü hallere, harp, ekonomik krizler, aşırı enflasyon, devalüasyon örnek olarak gösterilebilir. Bu durumda tarafların artık o akitle bağlı tutulmasının adaletsizliğe yol açacağı ve sözleşmeye M.K. 2. maddesindeki dürüstlük kuralının bir gereği olarak hakimin müdahalesinin istenebileceği doktrinde ve uygulamada benimsenmiştir. 01.08.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 138. maddesiyle sözleşmelerin uyarlanmasının yasal dayanağı oluşturulmuştur. 6101 sayılı Yürürlük Yasasının 7 m. delaletiyle aşırı ifa güçlüğüne ilişkin m.138 in eldeki davaya uygulanacağı şüphesizdir. Sözleşme şartlarının önemli surette değişmesi ve artık tarafların sözleşme ile bağlı olmaması gerektiği hususunu her somut olaya göre ayrı ayrı değerlendirmek gerekir. Hemen belirtilmelidir ki; hukukumuzda sözleşmeye bağlılık (Ahde vefa-pacta sund servanda) ve sözleşme serbestliği ilkeleri kabul edilmiştir.Bu ilkelere göre, sözleşme yapıldığı andaki gibi aynen uygulanmalı ve hükümlerine riayet olunmalıdır. Eş söyleyişle, sözleşme koşulları borçlu için sonradan ağırlaşmış, edimler dengesi sonradan çıkan olaylar nedeni ile değişmiş olsa bile, borçlu sözleşmedeki edimini aynen ifa etmelidir. Yine belirtelim ki, sözleşme serbestliği ilkesi tarafların birbirleri karşısında eşit hak sahibi olarak bulunmalarını gerektirir. Her sözleşme, şartlar ne olursa olsun ifa edilmek amacıyla kurulduğuna göre sözleşme kurulduktan sonra meydana gelen hal ve şartlar, kural olarak edimin ifasını etkilememelidir. “Sözleşmenin kuruluşunda irade serbestisi ilkesi gereğince tarafların sözleşmeyi değiştirmeden aynen uymaları gerektiği görüşü doktrinde de benimsenmektedir. “...irade serbestisi ilkesi de tarafların sözleşmeyi değiştirmeden aynen uygulamalarını gerektirir. Taraflar bu ilkenin hem faydalarından yararlanmalı, hem de mahzurlarına katlanmalıdır. Bu nedenle sözleşme yapıldıktan sonra şartlar değişse bile, yine sözleşme yapıldığı haliyle uygulanmalıdır” (Doç.Dr.İbrahim Kaplan-Hakimin sözleşmeye müdahalesi s.ll4) Gerçekten de sözleşmeye bağlılık ilkesi, hukuki güvenlik, doğruluk, dürüstlük kuralının bir gereği olarak sözleşme hukukunun temel ilkesini oluşturmaktadır.

Somut olayda; taraflar arasında imzalanan sözleşme uyarınca davalı banka davacıya aylık % 0,55, yıllık % 6,6 akdi faizli, 5.850.000,00 Japon Yeni (JPY) tutarında 63.022,00 TL, 84 ay (7 yıl) vadeli ödemeleri 11.09.2008 başlayan 11.08.2015 tarihinde sona ermek üzere aylık 87.153 JPY geri ödemeli kredi kullandırmıştır. Davacı dava tarihine kadar 40 ay, dava açıldıktan sonra ise 7 ay toplam 47 ay süreyle kredinin 76.489,00 TL lik kısmını düzenli ödemiştir. 11.07.2012 tarihi itibariyle kalan borcu 100 JPY=2.291 TL den 66.705,00 TL dir. Sözleşme tarihinde 100 JPY 1.07 TL, dava tarihinde ise 2.46 TL olmuştur.

Davacı sabit faizli TL kredisi çekseydi; aylık %1.36, yıllık % 16.32 faiz oranıyla en son ödenen tarih itibariyle ödenen toplam borç 59.107,61 TL kalan ise 36.374,16 TL olacaktı.

Dolar, sözleşme tarihinde 1.8510 TL iken dava tarihinde 1.9008 TL olmakla 40 aylık artış oranı ise %60 oranındadır. En son ödeme tarihinde ise 1.8126 TL ye inmiştir.

Euro ise 1.7085 TL den 2.4593 tl ye çıkmakla 40 ayda % 38.12 oranında artmıştır. Bilirkişi incelemesinin yapıldığı tarihte ise Euro TL kuru 2.2246 TL ye inmiştir.

Ülkemizde 1994 ve 2000 yıllarında yaşanan ekonomik krizlerden sonra yabancı para kurlarındaki değişkenlik herkesçe bilinir ve öngörülebilir bir hale gelmiştir. Esasen ülkemizde zaman zaman ekonomik krizlerin vuku bulduğu ve bu bağlamda dövizle borçlanmanın risk taşıdığı da toplumun büyük çoğunluğu tarafından bilinen bir olgudur. Ortalama bir tüketici için kurdaki dalgalanma öngörülemez değildir. Türkiye’de belli aralıklarla milli paranın döviz karşısında değer kaybettiği, son 10 yılda en çok kullanılan Dolar ve Euro karşısında toplumun tüm kesimlerinin katlanamayacağı bir devalüasyon yaşanmadığı kabul edilmekte olup diğer ülkelerde dahi döviz paritelerinin günlük değiştiği de keza herkesçe bilinmektedir. Kaldı ki son yıllarda ekonomi uzmanlarının milli paraya güven telkin eden yaklaşımlarına itibar edilmeyerek sözleşme tarihinde TL ile konut kredisi kullanmak yerine uzun süredir kur artışı yaşamayan JPY'ne endeksli konut kredisine yönelmek, sözleşmede yer alan “kur artışının müşteriye ait olacağı” yolundaki kaydın haksız şart olmadığı gerçeği karşısında davacının dövizdeki dalgalanmayı öngörmeyeceği söylenemez. Davacı yukarıdaki tablodaki riski önceden tahmin edecek durumda olmasına rağmen riski yüksek 75 ay vadeli dövizle kredi kullanmıştır. Bu nedenle uyarlama şartlarından olan “öngörülmezlik” şartı olayda gerçekleşmediği gibi, kur artışları sebebiyle kalan borç miktarının nimet külfet dengesi açısından katlanılması gerektiği, kredi ile alınan evin değerinin de artacağı, yendeki yıllık ortalama % 25 e denk gelen artışın da fahiş olmadığı, dava süresince Japon yeninin değer artış oranının gün geçtikçe azaldığı göz önüne alındığında davacıya gelen yükün katlanılamaz nitelikte olduğundan da söz etmek mümkün değildir.