muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/49314, Karar No: 2013/9420, Tarih: 19.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/49314 E.  ,  2013/9420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, ... bölüm müdür yard ve en son bölüm müdürü olarak çalıştığını, Deva holding fabrikası olan Carlo ilaç fabrikasında da denetimler yaptığını, mesai haftada 3-4 gün 21.00 e kadar çalıştığını, ayda 2- 3 Cumartesi çalıştığını belirtmiş ve fazla çalışma ücreti ile Cumartesi çalışma ücretlerini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının şirket nezdinde çalışarak emekli olduğunu,emekli olduktan sonra da ... müdürlüğü görevini yürüttüğünü,davacının iddialarının yersiz, mesnetsiz ve fiili gerçeklere tamamen aykırı olduğunu, açılan davanın yersiz olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının işvereni ibra ettiği ve personel yönetmeliğinin 43.maddesinde, koordinatör, direktör, müdür, müdür yardımcısı, danışman ve eşdeğer pozisyonlarda çalışanlar ile satış ve pazarlama personeline ödenen aylık maktu ücretlere, iş kanununun ilgili hükümlerine göre yaptırılacak fazla çalışmaların ücreti de dahil olduğunun düzenlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ibraname konuların da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ibraname konuların da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, yıllık ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.06.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık 45 saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, mahkemece, davacının ibraname vermiş olması ve personel yönetmeliği hükmüne göre fazla çalışmaların ücrete dahil olması gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, savunma ile çelişen ibranameye değer verilmesi mümkün değildir. Davalı işveren cevap dilekçesinde personel yönetmeliği hükmü gereği fazla çalışmaların ücretin içinde ödendiğini savunmuş, bunun dışında fazla çalışma yapılmadığı yönünde anlatılarda bulunmuştur. Davacının yıllık 270 saati aşan fazla çalışmalarını kanıtlaması durumunda sözü edilen çalışmaların karşılığını ibraname kapsamında kaldığının kabulü doğru olmaz. Bu itibarla ibraname sebebiyle davanın reddi yerinde değildir.

Öte yandan personel yönetmeliğinin 43. maddesinde müdür ve müdür yardımcısı konumunda çalışanlar için ödenen aylık maktu ücretin fazla çalışmaları da kapsadığı yazılıdır. Sözü edilen hüküm yıllık 270 saat fazla çalışmayı kapsamaktadır. Başka bir anlatımla ilgili hükme göre yılda 270 saati aşan fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin kabulü doğru olmaz.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16518, Karar No: 2012/10931, Tarih: 21.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/16518 E.  ,  2012/10931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın mağdura karşı işlediği suçla ilgili hüküm kurulurken silahtan sayılan taşla basit tıbbi müdahale ile giderilecek ve yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 86/1. maddesinden temel hapis cezası tayin ve takdir olunduktan sonra 86/3-e ve 87/1-c ve 87/1-son maddelerinin tatbik edilmesi suretiyle hapis cezasının hesaplanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hatalı uygulama yapılmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine aykırı davranılarak doğrudan 5 yıl ceza tayini, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Ceza Genel Kurulunun 11.10.2011 ... ve 182-204 sayılı kararı ile sanığa atılı silahla yüzde sabit iz kalacak şekilde kasten yaralama suçunda öngörülen ceza miktarının 5237 sayılı TCK’nın 87/1-son maddesi uyarınca “beş yıldan az olamaz” şeklinde belirlendiği göz önüne alındığında, CMK'nın 150/3. maddesi kapsamında müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmamaktadır. Dolayısıyla sanığın üzerine atılı suçun cezasının alt sınırının 5 yıldan fazla olması halinde zorunlu müdafi tayini gerektiğinden müdafi tayin edilmeden yargılamanın yapılmasında usule aykırılık olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle talebe aykırı olarak hükmün ONANMASINA, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11746, Karar No: 2012/18299, Tarih: 03.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11746 E.  ,  2012/18299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazların tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla, üzerinde bulunan ve taşınmazlara kapama meyve bahçesi niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince açılan tesbit ve tescil davasında, aynı Kanunun 15/son maddesine göre, değerlendirmenin dava tarihi itibariyle yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmaza dava tarihi esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden 2009 yılı resmi verileri alınarak değer biçen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2)Dava konusu taşınmazların yeri, konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre belirlenen m² bedellerine objektif değer arttırıcı unsur ilave edilerek bedel tesbit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3)Üretim giderlerine dahili mümkün olmayan, tarla kirası,sermaye faizi ve genel idari giderler üretim giderlerine dahil edilmek suretiyle üretim giderinin yüksek miktarda kabulü ile buna göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

4)İl Tarım Müdürlüğünden, bedeline hükmedilen ağaçlara ilişkin maktu veriler getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3836, Karar No: 2014/6023, Tarih: 27.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3836 E.  ,  2014/6023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine başlatılan icra takibine konu borcun PTT havaleleri ile ödendiğini,buna rağmen davalı alacaklı vekilince yapılan haciz işlemi nedeniyle müvekkilinin kamyonuna el konulduğunu, bu işlemin sona erdirilmesi için müvekkilince mükerrer olarak 7.300.TL yatırıldığını, davalı tarafın haksız yere aldığı parayı geri ödememesi üzerine başlatılan icra takibine davalı tarafça itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın müvekkiline 10.000.TL çek ve 12.500.TL açık hesap borcu olduğunu, çekin icra takibine konu edildiğini, icra dosyası dışındaki ödemelerin açık hesaba sayılması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, cevap ve toplanan deliller doğrultusunda davalı tarafça davacı aleyhine başlatılan icra takibinde toplam alacağın 12.491.TL olduğu, davacının ise PTT havaleleri ile 20.350.TL ödeme yaptığı, bu durumda fazladan 7.409.TL ödeme yapıldığının anlaşıldığı, her ne kadar davalı taraf davacıdan 12.500.TL açık hesap alacağı olduğunu iddia etmişse de bunu yazılı delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacının fazla yatırdığı peşin harcın istek halinde iadesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden davalıdan alınmasına, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21483, Karar No: 2014/28671, Tarih: 24.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/21483 E.  ,  2014/28671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İmamoğlu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2011

NUMARASI : 2005/65-2011/225

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı olduğunu, eczanede yapılan denetim sonucunda, reçete karşılığı bulunmayan ve kime ait olduğu ispatlanamayan çok miktarda küpürü kesik içi dolu ilaç kutuları,19 adet sağlık karnesi bulunduğundan bahisle 28.02.2005 tarihinde, 2004 yılı sözleşmesinin v.1.maddesinin h ve b bendine istinaden 1 yıl 60 gün süre ile fesih cezası uygulandığını,bilahare 21.03.2005 tarihli fesih yazısı ile Adana ağır ceza mahkemesinde açılan dava sonuçlanıncaya kadar sözleşmenin askıya alınmakla beraber,sahte sağlık kurumu raporlarının ve kuruma fatura edilen reçetelerin eczane tarafından tanzim edildiği gerekçeleri ile 2004 yılı sözleşmesinin v-1m ve 2.maddeleri uyarınca sözleşmesinin toplamda 8 yıl 60 gün olarak feshedildiğini ileri sürerek haksız ve tek taraflı fesih cezası işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait eczanede yapılan denetim sonucunda reçete karşılığı olmayan küpürü kesik içi dolu ilaç kutuları ile 19 adet sağlık karnesi bulunduğu , tespit edilmiştir.Davalı 2004 protokolünün v.1.(h) ve (b) maddeleri uyarınca işlem yapmıştır. Eczanede bulunmaması gereken sağlık raporlarının ve kime ait olduğu belli olmayan küpürü kesik ilaçların bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Yapılan yargılama sonucunda davacının sözleşmeye aykırı davrandığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiş ise de; 1.2.2012 tarihli Eczanelerden ilaç teminine ilişkin protokol kapsamından davaya konu eylemlerle ilgili 2009 protokolünde karşılığı bulunan 6.3.2 ve 6.3.7 maddelerinin 01.02.2012 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber 6.12 maddesinde " Bu protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen eczacının yazılı talebi halinde ;Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesine neden olan fiil /fiiler için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır.Bu protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiilerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczanelerin yazılı talebi üzerine, bu protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır, yine 2012 protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca; "01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şartı gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz " hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Hal böyle olunca 2012 yılı "...Eczanelerden ilaç teminine ilişkin protokole", eklenen ek protokol 7.maddesi de mahkemece birlikte değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı tarafça temyiz olunan kararın (1) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, (2) nolu bentte gösterilen nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.