muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4216, Karar No: 2022/1873, Tarih: 08.03.2022

3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi şöyledir.

“Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi şöyledir.

“Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir.

İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz.”

3.3. Değerlendirme

Mahkemece yukarıda açıklanan gerekçe uyarınca yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermek için yeterli bulunmamaktadır. Davacı vekili, müvekkilinin nizalı taşınmazı uzun yıllardan beri babası ile birlikte kullandığını ileri sürerek dava açmış, Mahkemece mahallinde 09.01.2014 gününde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişiler, davacıyı tanıdıkları günden beri nizalı taşınmazı kullandığını; davacı tanıkları Kadir Öner ve Ali Aydın ise, nizalı taşınmazı davacının babası Hacı’nın 40 yıldan beri kullandığını beyan etmiş; mahallinde 15.01.2018 gününde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, nizalı taşınmazı öncesinde davacının babası Hacı’nın, daha sonra ise davacının kullandığını beyan etmişlerdir. Davacının UYAP sistemi üzerinden temin edilen aile nüfus kaydına göre, babası Hacı’nın 2006 yılında vefat ettiği, Hacı’nın davacı dışında başkaca mirasçılarının da olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, davacının dava açtığı sırada 39 yaşında olduğu da göz önünde bulundurularak, nizalı taşınmazın hangi nedenle adına tescilini talep ettiği sorulup açıklattırılmadığı gibi, yerel bilirkişi ve tanıklardan da bu husus sorulup saptanmamış, bu yolla davacının aktif dava ehliyeti bulunup bulunmadığı belirlenmemiştir. Yine, nizalı taşınmaz bölümünün sınırında bulunan 645, 904, 920, 962 ve 963 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanak örnekleri, varsa dayanakları ile birlikte getirtilip dosya arasına alınmamış, davacı ve murisi hakkında yöntemine uygun şekilde belgesiz araştırması da yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece öncelikle, nizalı taşınmaz bölümünün sınırında bulunan 645, 904, 920, 962 ve 963 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanağı belgeler, taşınmazların kadastro tespiti kesinleşmişse kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları getirtilmeli; davacı ve davacının murisi Hacı adına nizalı taşınmazın bulunduğu çalışma alanı içerisinde kadastro sırasında belgesiz zilyetlik nedeniyle tespit edilen taşınmaz bulunup bulunmadığı Adliye Yazı İşleri Müdürlüğü, Kadastro ve Tapu Müdürlüğünden (senetsiz defteri) sorularak varsa bu taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri, taşınmazların kadastro tespiti kesinleşmişse kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları getirtilip dosya arasına alınmalı; dosya bu şekilde ikmal edildikten sonra davacının tek başına dava açma hususunda aktif dava ehliyetinin bulunup bulunmadığının tespiti amacıyla, nizalı taşınmazın babasından kendisine ne şekilde kaldığı, hangi hukuksal nedene dayanarak (taksim, bağış, satış vs.) adına müstakilen tescil talebinde bulunduğu sorularak açıklattırılmalı; davacıya bu yöndeki iddiasını ispat açısından imkan tanınmalı; davacının aktif dava ehliyeti bulunduğu sonucuna varılması halinde, taşınmaz başında yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, taraf tanıkları, ziraat mühendisi bilirkişi ve teknik bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır. Yerel bilirkişi ve tanıklardan, taşınmazın evveliyatının ne olduğu, evveliyatı itibariyle taşlık, kayalık, çalılık gibi imar-ihyaya muhtaç yerlerden olup olmadığı, öyle yerlerden ise imar-ihyanın ne zaman tamamlandığı, taşınmazın ne zamandan beri, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı; beyanlar arasında oluşabilecek çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle yöntemince giderilmeye çalışılmalı; komşu taşınmazların varsa dayanak kayıtlarının nizalı taşınmazın yönünü ne okuduğu belirlenmeli; teknik bilirkişiye, keşfi ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı rapor ve harita düzenlettirilmeli; ziraat mühendisi bilirkişiden, nizalı taşınmazın niteliğini, kullanım durumunu, imar-ihyaya muhtaç yerlerden olup olmadığını, böyle yerlerden ise imar-ihya edilip edilmediğini açıklayan, (önceki ziraat mühendisi bilirkişi raporlarını da irdeler şekilde) tarımsal niteliğini, taşınmazın komşu parsellerle karşılaştırmalı biçimde, toprak yapısını, eğimini, bitki desenini, zirai durumunu, üzerinde sürdürülen zilyetliğin şeklini ve süresini bildiren, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğrafları ile desteklenmiş, bilimsel esaslara ve somut verilere dayalı ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesinde düzenlenen sulu ve kuru araziden edinilebilecek taşınmaz sınırları da gözetilmeli; ayrıca TMK’nın 713/4 ve 5

. maddesinde düzenlenen sulu ve kuru araziden edinilebilecek taşınmaz sınırları da gözetilmeli; ayrıca TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişi rapor ve krokisine göre gerekli yerel ve gazete ilanları yöntemine uygun bir biçimde yapılmalı, ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulmalı, yasal 3 aylık sürenin dolması beklenilmeli, bundan sonra tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de, davacının talebine konu taşınmaz bölümlerinin tümü ile ilgili hüküm kurulmamış olması ve yargılama sonunda davacı adına tesciline karar verilen, hükme esas alınan teknik bilirkişi raporunda (F) harfi ile gösterilen taşınmaz bölümü tapuda kayıtlı olmadığı halde, “... (F) harfi ile gösterdikleri 23.556,82 m2 lik kısmının Maliye Hazinesi adına olan kısmının iptali ile ...” davacı adına tesciline karar verilmesi de isabetsizdir.

VIII. SONUÇ

Davalı ... temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/03/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

-MUHALEFET ŞERHİ-

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi gereğince açılmış zilyetlikten tescil davasıdır.

Mahkemece davacı lehine hüküm kurulmuş, ne var ki yargılama giderleri ve bunlardan olan karar ve ilam harcının davacıdan alınmasına karar verilmiştir.

Yargılama giderleri taraflarca temyize getirilmemiştir.

Sayın çoğunluk ile aramızda işin esası bakımından bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık; temyize getirilmemekle birlikte, resen nazara alınması gereken karar ve ilam harcının davacıdan alınıp alınamayacağı, buradan hareketle davacı tarafından peşin yatırılan harcın iadesinin mümkün olup olmadığı, noktasında düğümlenmektedir.

Öncelikle çözümlenmesi gereken husus; temyiz konusu yapılan karar ve ilam harcının davalıdan alınıp alınamayacağı, yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağı hususudur. Bilindiği üzere, yargı harçları Harçlar Kanunu’nda düzenlenmiş, kamu düzeninden olması nedeniyle re'sen uygulanacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle re'sen ele alınabileceği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Harçlardan kimin sorumlu olacağına gelince, yargılama giderleri, usulü bir konu olmakla, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda ayrıntısıyla düzenlenmiştir. Aynı Yasa'nın 323. maddesi harçları yargılama giderlerinden sayarken 326/1. maddesi de açıkça “ Kanunda yazılı haller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir.” demek suretiyle yargılama giderleri ve bunlardan olan yargı harçlarından kimin sorumlu olacağını tereddüte yer vermeyecek şekilde düzenlemiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 1. maddesi ise “ Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa, hakim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hakim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.” demek suretiyle, hakimin karar verirken hangi sıralamayı izleyeceği konusunda kural getirmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 1. maddesi ise “ Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa, hakim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hakim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.” demek suretiyle, hakimin karar verirken hangi sıralamayı izleyeceği konusunda kural getirmiştir.

Tarafların yargı önünde eşitliği ilkesini düzenleyen Anayasanın 36. maddesi ise “ Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olaya geldiğimizde, zilyetlikten tescil davasında, davacı vatandaş, davalı ise Hazine ve Belediyedir. Davalının hazine veya kamu kurumu olması, Anayasa ile teminat altına alınan “yargı önünde eşitlik ilkesi”nin bozulmasını, hazine veya kamu kurumu lehine davranılmasını haklı kılmayacaktır. Zira genel ilke yukarıda da belirtildiği üzere yargılama giderlerinin davayı kaybedenden alınmasıdır. Prof. Dr.Baki Kuru da ( Hukuk Muhakemeleri Usulü 6 baskı 5.cilt 5339. sayfada açıkladığı üzere) bu görüştedir.

Bilindiği üzere Hazine, Harçlar Kanununun 13/j maddesi ile yargı harçlarından muaf tutulmuştur. Davalı Belediye ise harçlardan muaf değildir. Böyle bir durumda, yani davalının haçtan muaf olması ve davanın da davacı lehine sonuçlanması halinde karar ve ilam harcı mutlaka alınacak mıdır? Alınacaksa kimden alınmalıdır? Yasa koyucu tereddüte yer vermeyecek şekilde yargılama giderlerinden kimin sorumlu olduğunu düzenlemiştir. Yine yasa koyucu genel ilke gereğince yargılama giderlerinden sorumlu olan tarafı harçtan muaf tutmuş ise, bu husus harcın diğer taraftan alınacağı şeklinde yorumlanamaz. Ancak bakiye karar ve ilam harcının davalıdan hiç alınmayacağı gibi, davacı tarafından peşin yatırılan karar ve ilam harcının da iade edileceği şeklinde yorumlanıp uygulanmalıdır. Nitekim yine Hazinenin davalı olduğu tapu iptal – tescil davalarında da uygulama bu şekildedir. Hazine aleyhine açılan tapu iptal – tescil davasında Hazinenin harçtan muaf olması gerekçesiyle karar ve ilam harcı alınmazken ( doğrusu budur) yalnız tescil davasında harçtan davacının sorumlu tutulmasının hiçbir yasal dayanağı yoktur. Yasa koyucu dileseydi Kadastro Kanunu 36/A maddesinde olduğu gibi, bu hususta da genel uygulamadan ayrıldığını belirterek bir düzenleme yapabilirdi.

Sayın çoğunluğun görüşünün dayanağını yerleşmiş Yargıtay içtihatları oluşturmaktadır. Gerçekten de kabul etmek gerekir ki Yargıtay uzun yıllar tescil davalarında yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmış, bunlardan olan yargı harçlarını da davacıya yüklemiştir. Ne var ki, hiçbir Yargıtay kararında yasal bir dayanak gösterilmemiş, davalının “ yasal hasım” olması gerekçe yapılmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere bir olaya hukukun uygulanmasında yargı kararları en son sırada gelmektedir.

Çözümlenmesi gereken bir başka husus ise “yasal hasım” ne olduğu ve yasal hasım olunmasının davalıya nasıl bir üstünlük sağladığı konularıdır. Yine bilindiği üzere, bazen gerçekte hasım olmamasına rağmen özellikle mahkemelerin kararlarının denetime açılabilmesi, birileri tarafından kanun yoluna getirilebilmesi için Hazinenin taraf gösterilmesi veya temsilcisi bulunmayan mal varlığına kayyım atanması ve davanın kayyım huzurunda görülerek bu mahsurların ortadan kaldırılması yoluna gidilmiştir. Ne var ki böyle de olsa davada, davalı olarak yer almışsa, sıfatı ne olursa olsun artık davalıdır. Hal böyle olunca da her açıdan yargı önünde eşitlik ilkesi gereğince davalının davacıdan, Hazinenin de vatandaştan bir üstünlüğü yoktur. Sayın çoğunluk gibi düşünen hukukçular, davacının davasının kabulü halinde, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakırken, davanın reddi halinde de davalı yasal hasım lehine vekalet ücreti başta olmak üzere yargılama giderlerine hükmederek açıkça “yargı önünde eşitlik” ilkesini ihlal etmektedirler.

Yine sayın çoğunluk ve onlar gibi düşünen hukukçular “tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturmaktadırlar. Eğer mahkeme davacının taşınmazı hak etmediğini düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak apaçık bir çelişkidir ve yasaya açıkça aykırıdır.

Sayın çoğunluğun kendi içinde düştüğü bir başka çelişki ise; sayın çoğunluk, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderleri ve bunlardan olan harcın ilk derece mahkemesince davacıdan alınmasının doğru olduğunu düşündüğüne göre, davalı ... tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf talebi reddedildiğinde de davacıdan istinaf ret harcının, bunun devamında da yine Hazinenin temyiz başvurusu reddedilerek kararın onanması halinde de davacıdan onama harcının alınmasına karar vermelidir. Zira davalı ... yasal hasımdır ve davalı harçtan muaftır, o halde davalıdan alınamayan yargı harçları davacıdan alınmalıdır. Böyle bir uygulamayı ve düşünce tarzını kabul etmek mümkün değildir.

Açıklanan bu nedenlerle, davanın kabul edilmiş olduğu gözetilerek, tarafların temyiz sebepleri de nazara alınmak suretiyle davalı Hazinenin harçlardan muaf olması, davalı Belediyenin ise harçlardan muaf olmaması, harcın davacıdan alınmasının doğru olmaması nedeniyle bu hususların da bozma sebebi yapılması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/7949, Karar No: 2012/3860, Tarih: 17.04.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/7949 E.  ,  2012/3860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet

HÜKÜM : Sanık ...'nin görevi kötüye kullanmak suçundan mahkümiyetine, diğer sanıkların beraetine,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ya görevi kötüye kullanmak suçundan verilen mahkümiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

... Büyükşehir Belediyesi ... Müdürlüğü'nde denetim elemanı olarak görev yapan sanığın, suç tarihinden önceki bir tarihte kontrol amacıyla gittiği binada yapılan kazının fazla yapıldığını söyleyerek şikayetçiden menfaat talebinde bulunduğu, ancak şikayetçinin aynı zamanda doğalgaz borusunun patlamış olması ve bu sebeple ceza yazıldığını söylemesi ile sanığın yeniden geleceğini söyleyerek ayrıldığı, suç tarihinde telefonla şikayetçiyi arayan sanığın geleceğini söylemesi üzerine menfaat talep edeceğini düşünen şikayetçinin durumu ... müdür vekili tanık ...'a bildirdiği, bunun üzerine suçüstü yakalanması amacıyla seri numarası alınan 50 TL'yi sanığın talebi ile şikayetçinin kendisine verdiği, olay yerinde beklemekte olan müdür vekilince seri numarası alınmış olan paranın bilahare sanıkta ele geçirildiği, irtikap suçunu oluşturacak boyuta varmayan, ancak görevinin gereklerine uygun davranması için kendisine çıkar sağlayan sanığın TCK'nın 257/3. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle TCK'nın 257/1. maddesi ile hakkında uygulama yapılması,

Hükümden sonra 08/02/2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK'nın 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanığın suçunu inkar etmiş olması, olumsuz tutum ve davranışları bulunduğu şeklindeki dosya içeriği ile uyumsuz, yasal olmayan gerekçelerle ve TCK'nın 51. maddesinin uygulanması ile çelişir biçimde TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanıklar ... ve ... haklarında verilen beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Kabule göre de;

Sanığın suçunu inkar etmiş olması, olumsuz tutum ve davranışları bulunduğu şeklindeki dosya içeriği ile uyumsuz, yasal olmayan gerekçelerle ve TCK'nın 51. maddesinin uygulanması ile çelişir biçimde TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanıklar ... ve ... haklarında verilen beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

... Büyükşehir Belediyesi ... Müdürlüğü'nde denetim elemanı olarak görev yapan sanıkların, denetim sırasında gerekli izinleri almış olan şikayetçiden ayrı tarihlerde görevlerinin gereklerine uygun davranmak için haksız olarak para aldıkları, sanıklar hakkında şikayetinden de vazgeçmiş olan mağdurun sanıkları fotoğraflarından teşhis ettiği gibi, sanıkların da denetim amacıyla inşaata gittiklerini kabul ettikleri, hakkında mahkümiyet kararı verilen sanık ...'nin mağduru telefonla arayarak denetime geleceğini söylemesi üzerine, kendisinden para isteyeceğini anlayan mağdurun durumu belediye yetkililerine bildirmesi üzerine sanık ...'nin suçüstü yakalandığı olayda, sanıklara karşı önceye dayalı iftira atmasını gerektirir bir husumeti bulunmayan mağdurun istikrarlı beyanları, mağdurun sanıkların denetime geldiği şeklindeki beyanını doğrulayan sanık savunmaları ve iddianın bölünmezliği karşısında, sanıkların TCK'nın 257/3. maddesine uyar biçimde yapmaları gereken işi yapmak amacıyla mağdurdan menfaat temin ettiklerinin sübuta erdiği ve görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyetlerine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde beraetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ile C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanık ... yönüyle CMUK'nın 326 /son maddesi de gözetilerek hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18108, Karar No: 2018/10207, Tarih: 07.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18108 E.  ,  2018/10207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz ilam harcının 1/4'nü peşin olarak yatırması gerekir (10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı). Temyiz eden davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydının yapılmış bulunmasına rağmen, peşin temyiz harcını eksik olarak yatırdığı anlaşılmaktadır.

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş ise de, temyiz harcının 2.856,38 TL yerine 2.121,43 TL eksiğiyle 734,95 (707,25+27,70) TL yatırıldığı anlaşılmaktadır. 21.05.1985 gün ve 1984/5 esas, 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK'nin 434/3

(yeni 6100 sayılı HMK’nin 344) maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Bu durumda 25.1.1985 gün ve 5/1 sayılı ... göz önünde tutularak, davalı ... vekiline harcı ikmal etmesi için HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca önel verilmesi, süresi içerisinde harç yatırılmadığı takdirde bu konuda bir karar verilmesi, süresi içerisinde harç yatırıldığı takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/95, Karar No: 2005/166, Tarih: 13.12.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/4.MD-95 E., 2005/166 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/4.MD-95 E., 2005/166 K.**

**- GÖREVSİZLİK KARARI

- KANUNUN ZAMAN BAKIMINDAN UYGULANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 250 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 228 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 240 ]

- 2577 S. İDARİ YARGILAMA USULÜ KANUNU [ Madde 28 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıkların görevde keyfi davranma suçundan 765 sayılı TCY.nın 228/1, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca sonuçta ayrı ayrı 600 lira adli para cezasıyla cezalandırılmalarına, bu cezasının 5 eşit taksitte alınmasına ve ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince 09.06.2005 gün ve 25-26 sayı ile verilen kararın sanıklar müdaafiileri ile katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının "düzelterek onama" istekli 25.07.2005 günlü tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık Ahmet Ö..... hakkında Yargıtay C.Başsavcılığınca 03.05.2004 gün ve 289-19 sayılı iddianame ile;

"Dinar Devlet Hastanesinde Genel Cerrahi Uzmanı olarak görevli yakınan İhsan D.......'un, Afyon İl Sağlık Müdür Vekili Mehmet S......'in teklifi ve Vali Ahmet Ö.....'un 19.02.2001 tarihli oluru ile Ş..... Devlet Hastanesi Genel Cerrahi uzmanlığına atandığı, atama işleminin iptali ve yürütmenin durdurulması istemiyle açılan davada, Denizli İdare Mahkemesinin verdiği 25.05.2001 tarih ve 2001/270 esas sayılı yürütmenin durdurulması kararı üzerine, yakınanın, İl Sağlık Müdür Vekili Mehmet S......'in teklifi ve Valinin 10.07.2001 tarih ve 3585 sayılı oluru ile Dinar Devlet Hastanesi Genel Cerrahi Uzmanlığına tayin edildiği,

Ş..... Devlet Hastanesindeki görevinden 23.07.2001 günü ayrılan yakınanın, 06.08.2001 tarihinde Dinar Devlet Hastanesindeki görevine başladığı, asıl görevine başladığı gün, İl Sağlık Müdür Vekili Mehmet S......'in teklifi ve Valinin 4387 sayılı oluru ile süre belirtilmeksizin Ş..... Devlet Hastanesi Genel Cerrahi Uzmanlığında geçici olarak görevlendirildiği;

Anayasanın 138 ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasasının 28. maddesine göre, mahkeme kararlarına uymak ve kararların icaplarına uygun işlem tesis etmek ve eylemde bulunmak zorunluluğu bulunan sanık Valinin, Ş..... Devlet Hastanesine atanmasına ilişkin işleme karşı açılan davada verilen yürütmenin durdurulması kararı üzerine görevine iade ettiği yakınanı, asıl görevine başladığı gün, Ş..... Devlet Hastanesinde geçici olarak görevlendirdiği, yargı kararlarını şeklen uygular görünüp, kararların hukuki sonuçlarını etkisiz bıraktığı, bu suretle görevini kötüye kullanarak keyfi muamelede bulunduğu belirlenmiştir." İddiasıyla TCY.nın 228 ve 35. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.