muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12068, Karar No: 2014/13652, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/12068 E.  ,  2014/13652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/03/2010

NUMARASI : 2005/1033-2010/123

Davacı vekili, davacının fark kıdem ve ihbar tazminatı ile şua izin ücreti, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 10.09.2012 gün ve 2010/17767 Esas, 2012/28250 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili gerekçeli kararın tebliğ edilmediğini, kısa karada miktar belirtilmediğini, ancak gerekçeli kararda fazla mesai ücretinin maddi hata sonrası diğer bir dosyanın davacısının belirlenen fazla mesai ücretinin hüküm altına alındığını, bunun maddi hataya dayandığını belirterek, mahkemesinden düzletilmesini talep etmiş, mahkemece yazım hatası olmadığı, kısa kararda miktar belirilmediği, kısa gerekçeli karar çelişkisi bulunmadığı, maddi hatanın düzletilmesi talebine dayalı olarak yeni hüküm oluşturulamayacağı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Maddi hatanın düzeltilmesi isteminin reddine dair karar davacı vekili tarafından süresinden temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendiğinde;

Mahkemece verilen ilk kısa kararda zamanaşımı itirazı dikkate alınarak bilirkişi raporunda belirlenen fazla mesai ücret alacağının % 40 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak kabulüne karar verildiği ve miktar belirtilmediği, ancak bilirkişi raporunda zamanaşımı itirazı dikkate alınarak ek dava dahil 11.247,12 TL hesaplanmasına rağmen, gerekçeli kararda bu miktar yerine başka bir dosyanın davacısının hesaplanan fazla mesai alacağı olan 2.435,20 TL miktarın belirtilen şekilde hüküm altına alındığı, kısa karar gerekçeli karar farklı olmasına rağmen, gerekçeli kararın davacı tarafa tebliğ edilmediği, davacı vekilinin davalının temyizi üzerine Dairemizce onama kararı verilmesi üzerine öğrendiği ve karar düzletme talebinde bulunduğu, ancak Dairemizin 07.05.2013 gün ve 2013/ 5867 Esas, 2013/13613 Karar sayılı kararı ile Dairemiz kararlarına karşı karar düzeltme isteminde bulunulamayacağı gerekçesi ile istemin reddedildiği, bu karar üzerine davacı vekilinin yerel mahkemesinden hesap hatasının düzletilmesini istediği ve mahkemece HMK.’un 183. maddesine uygun olarak maddi hata isteminin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar mahkemenin maddi hata nedeni ile kararda fazla mesai alacağının düzletilmesini talebini reddetmesi HMK.’un 183. Maddesine uygun ise de ilk kısa kararın usulüne uygun tefhim edilmediği, usulüne uygun olmayan ve gerekçeli kararın davacı vekiline tebliğ edilmediği, davacının hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiği, kısa karar gerekçeli karar çelişkisinin açıkça kanuna aykırı olduğu ve kamu düzeninde bulunduğu, bu şekilde verilen kararların usulü kazanılmış hak teşkil etmeyeceği anlaşılmakla maddi hataya dayalı Dairemiz Onama kararı ile daha sonra Dairemizce verilen karar düzletme isteminin reddi ve mahkemenin maddi hata isteminin reddi kararlarının yok hükmünde sayılmasına ve Dairemizin 10.09.2012 gün ve 2010/17767 Esas, 2012/28250 Karar sayılı kararı, Dairemizin 07.05.2013 gün ve 2013/ 5867 Esas, 2013/13613 Karar sayılı kararı ve mahkemenin 06.02.2014 gün ve 2005/1033 Esas, 2008/123 Karar sayılı ek ret kararının ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı HMK.’un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK.’un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK.’un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK.’un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK.’un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece 10.03.2010 tarihinde tefhim edilen kısa kararda davanın kısmen kabulüne ve fazla mesai ücret alacağının bilirkişi raporunda belirlenen miktar üzerinden % 40 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak tahsiline karar verilmiştir. Bilirkişi tarafından zamanaşımı itirazı dahil davacının faza mesai alacağı 11.247,12 TL hesaplanmış, ancak gerekçeli kararda zamanaşımı def'i nazara alınarak 2.435.20 TL üzerinden % 40 oranında takdiri indirim yapılarak l.46l,l2 TL nin tahsiline karar verilmiştir. Bu itibarla fazla mesai ücret alacağının miktarı yönünden kısa karar-gerekçeli karar çelişkili olup HMK.’un 297,298 ve 321. Maddelerine aykırı davranılmıştır. Mahkemenin 10.03.2010 gün ve 2005/1033 Esas, 2008/123 Karar sayılı kararının salt bu nedenle sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı salt sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15936, Karar No: 2017/4709, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/15936 E.  ,  2017/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6215, Karar No: 2018/6509, Tarih: 06.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/6215 E.  ,  2018/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 16.05.2012 tarihli duruşma tutanağı ve 24.04.2013 günlü duruşma tutanağının birinci sayfasında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliklerinin usulüne göre tamamlanmasının ardından suç tarihinde on beş yaşını tamamlamayan mağdure Irmak'ın velayet hakkına sahip annesi ...'nin kovuşturma evresinde verdiği ifadesinde sanıktan şikayetçi olup davaya katılmasına rağmen yokluğunda verilen hükmün adı geçene tebliğine dair herhangi bir bilgi veya belgeye dosyada rastlanılmadığından, varsa buna ilişkin belgenin temini, aksi halde gerekçeli kararın katılan ...'ye tebliğiyle tebligat parçası ile sunulduğu takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi durumunda bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1978, Karar No: 2020/5193, Tarih: 14.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1978 E.  ,  2020/5193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 66/1-e ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı sebebiyle düşmesine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, Özel Sivas Tıp Merkezinde Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı olan sanığa muayene olan katılana gebelik tanısı konduğu ancak gebeliğin sağlıklı olmaması sebebiyle 06.09.2007 tarihinde yine sanık tarafından kürtaj işlemi gerçekleştirildiği mide bulantısı ve karın ağrısı şikayetleriyle yeniden sanık doktora başvuran katılana kan pıhtısı kaldığı söylenerek yeniden 19.09.2007 tarihinde kürtaj işlemi uygulandığı, halen rahatsızlığı devam eden katılanın başka bir hastanede 25.09.2007 tarihinde dış gebelik rüptürü nedeniyle ameliyat olduğu, yanlış teşhis, tedavi ve yönlendirmede bulunduğu gerekçesiyle sanık hakkında Sivas İl Sağlık Müdürlüğüne 01.10.2007 tarihinde şikayet dilekçesi ile başvurduğu olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan açılan kamu davasının, suç tarihinden itibaren 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin karar tarihi itibariyle dolduğu, gerekçeleri gösterilerek mahkemece düşmesine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, katılan vekilinin, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, davanın düşmesine ilişkin hükmün ONANMASINA, 14/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27394, Karar No: 2013/34204, Tarih: 01.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/27394 E.  ,  2013/34204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35/1. maddesinde; “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır." Aynı maddenin 6099 Sayılı Yasanın 9. maddesi ile değişik ikinci fıkrasında; “adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır” hükümlerine yer verilmiştir. Bu durumda 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre tebligat yapılabilmesi için  bu maddenin 6099 Sayılı yasanın 9.maddesi ile değişik 2.fıkrası uyarınca, muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin tespit edilememiş olması ve aynı adrese daha önceden usulüne uygun bir tebligatın yapılmış olması  zorunludur.

Ayrıca, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasanın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasanın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 Sayılı Yasanın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanuna göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasanın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak  Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek  21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır. Şayet kişinin adres kayıt sisteminde kayıtlı adresi yoksa ve daha önceden yapılmış usulüne uygun bir tebligat varsa Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılabilecektir.

Öte yandan 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesinin 2.fıkrasına göre tebliğ işleminin yapılması, muhatabın o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olduğunun belirlenmesi durumunda söz konusu olur.

Somut olayda alacaklı tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibine başlandığı, örnek 6 numaralı icra emrinin takip talebinde bildirilen adresten farklı olarak "..." adresine çıkarıldığı, tebligatın borçlunun adresten taşınmış olduğu şerhedilerek Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, kıymet takdir raporunun da aynı adrese yine mernis kaydı ile 21/2. maddeye göre tebliğ edildiği, satış ilanı tebligatının ise aynı adrese tebliğe çıkarıldığı, muhatabın mernis kaydı olmadığından tebliğ edilmeksizin iade edildiği, bunun üzerine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Satış ilanının borçluya tebliğ tarihi itibari ile 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nda değişiklik yapan 6099 Sayılı Yasa yürürlüğe girmiş olup, buna göre ancak borçlunun adres kayıt sisteminde adresinin bulunmaması ve daha önceden yapılmış usulüne uygun bir tebligatın bulunması halinde 35. maddeye göre tebligat yapılabilecek olması karşısında, borçlunun takip talebinde yazılı bilinen son adresine tebligat yapılmadan farklı bir adrese ve tebliğ memurunca adresin kapalı olup, kimsenin bulunmadığı ve muhatabın o adreste oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olduğu hususları da belirlenmeden doğrudan 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesinin 2.fıkrasına göre yapılmış olan icra emri ve KTR tebligatları usulsüz olup, daha önceden usulüne uygun yapılmış bir tebligat bulunmadığından aynı yasanın 35. maddesine göre yapılan satış ilanı tebligatı da usulsüzdür.

İİK.nun 127. maddesi gereğince borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece istemin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.