muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2856, Karar No: 2018/11050, Tarih: 31.05.2018

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Samsun 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 14/12/2011 gün ve 2010/13 E., 2011/1496 K. sayılı kararına ilişkin Yüksek Dairenizin 18/06/2014 gün ve 2013/36900 E., 2014/22173 K. sayılı ilamının düzeltilmesi, belirtilen nedenler gözetilerek yerel Mahkeme hükmünün bozulması, itirazın yerinde görülmemesi halinde dosyanın görüşülmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi itirazen arz ve talep olunur."

İsteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

II-İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, onanmasına dair Dairemizin 18.06.2014 gün ve 2013/36900 esas, 2014/22173 sayılı kararına yönelik olup, sanık hakkında hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III-KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçesi yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce verilen 18.06.2014 gün ve 2013/36900 esas, 2014/22173 karar sayılı ve sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün onanmasına dair kararın, itiraz nedeniyle sınırlı olarak KALDIRILMASINA,

Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan, Samsun 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/12/2011 gün ve 2010/13 esas, 2011/1496 karar sayılı hükmünün yeniden incelenmesi neticesinde:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı,

zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu yapılırken iddia ve savunmanın gerekliliği ile orantılı olmak şartıyla bazen muhataplarını küçük düşürücü ifadeler kullanabileceklerdir. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur. Maddi uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Bu açıklamalar karşısında; sanığın davalı olarak yer aldığı Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülmekte olan 2008/80 esas sayılı dosyaya sunduğu dilekçesinde yer alan ifadelerin, muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10820, Karar No: 2021/3147, Tarih: 11.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/10820 E.  ,  2021/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın Milli Eğitim Bakanlığı yönünden kabulüne, fer'i müdahil Kurum yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karara karşı davalı ve feri müdahil vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, fer'i müdahil Kurum yönünden husumet yokluğundan, davalı ... yönünden ise esastan reddine karar verilmiştir.

(kapatılan) 21. Hukuk Dairesi tarafından bozulması üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince verilen kararın, feri müdahil vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, müvekkilinin 2005-2016 döneminde ücretli öğretmen olarak tam gün esası ile çalıştığını ancak çalıştığı dönem içerisinde çalışmalarının Kuruma eksik olarak bildirildiğini ileri sürerek Kuruma bildirilmeyen eksik günlerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı ve feri müdahil vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, “1-Davacının Milli Eğitim Bakanlığına karşı açtığı davanın kabulü ile; 2-Davalı SGK'nun hizmet tespit davalarına feri müdahil olarak davada bulunması gerektiğinden davalı SGK hakkında leh ve aleyhe karar verilmesine yer olmadığına, 3)-Davacının 17.10.2005-31.03.2016 tarihleri arasında sömestre tatili ile yaz tatilinin hariç olmak üzere toplam 1788 gün süreyle davalı ... ... İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı okullarda ücretli öğretmen olarak çalıştığının ve 477 günlük çalışmasının SGK'ya bildirilmediğinin tespitine,” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu'na bildirilen çalışma gün sayısının,aylık çalışma saati karşılığında aldığı ücretin 1 gün =7.5 saat kuralına göre bölünmesi ile bulunan değerden az olmadığı, bu hali ile eksik bir bildirimin bulunmadığı dosyadaki kayıtlarla sabit olup, bilirkişinin bu kurala uymadan aylık çalışma süresini 30 güne tamamlamak suretiyle prim gün sayısının tespiti uygun bulunmayarak ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, fer'i müdahil SGK yönünden husumet yokluğundan, davalı MEB yönünden ise esastan reddine karar verilmiş, 21. Hukuk Dairesi (kapatılan) tarafından bozulması üzerine, bozmaya uymakla, davacının her gün günde 6 saat ve haftada 30 saat derse girdiği, Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından davacı ile aynı konumda bulunan öğretmenlerin de haftada 30 saat derse girdiklerinin belirtildiği, buna göre davacının kendisi ile aynı konumda bulunan kadrolu öğretmenler ile aynı şekilde derse girerek okulda mesaisini tamamladığı anlaşıldığından davacının çalıştığı süre içerisinde ayda 30 gün üzerinden tam gün esası ile çalıştığının kabul edilmesi gerektiği kanaati ile davacının işe giriş çıkış tarihleri ile okulların açılış- kapanış tarihleri ve davacının dava dilekçesinde talep ettiği tarihler de dikkate alınarak ayda 30 gün üzerinden çalıştığına karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri müdahil vekili verilen kararın hatalı olduğunu belirtip, kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davacı, 2005-2016 döneminde ücretli öğretmen olarak tam gün esası ile çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince, davacının talebi ile okulların açılış-kapanış tarihlerine göre ayda 30 gün üzerinden tam gün esası ile çalıştığının tespitine karar verilmiş ise de, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Uyulan bozma ilamına göre, uyuşmazlığın 506 sayılı Yasa dönemine isabet eden kısmı bakımından 1 gün=7,5 saat çalışma esasından hareketle, 5510 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu dönem bakımından ise 5510 sayılı Yasa'nın 80/j hükmüne göre değerlendirme yapılarak ve ücret bordroları ile puantaj kayıtları esas alınarak, çalışma süresi hesaplanmalı, böylelikle davacının eksik prim gün sayısı bulunup bulunmadığı belirlenerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O hâlde, feri müdahil Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/2 maddesi gereği yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 11.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9246, Karar No: 2017/3999, Tarih: 19.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/9246 E.  ,  2017/3999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, zabıt katibinin 04.12.2012 tarihli duruşma zaptında ıslak imzası veya Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşıldığından, anılan imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21562, Karar No: 2009/1851, Tarih: 10.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/21562 E.  ,  2009/1851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.11.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerdsizdir.

2-Toplanan delillerden davalı kadının akıl hastası olup eylemleri iradi olmadığından kendisine kusur yüklenemez. Davacı kocanın hasta olan karısını baba evine bırakıp birlik görevlerini yerine getirmediği, kusurlu olduğu anlaşılmıştır.

Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \* davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1.bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.02.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/10233, Karar No: 2015/19805, Tarih: 08.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/10233 E.  ,  2015/19805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, banka disiplin kurulunun 29.12.226.494 sayılı karar ile davalının hesaptan çekilen tutarın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işçinin kusuru sebebiyle davacı bankanın mudilerinden birine ait hesaptan, hesap sahibinin bilgisi dışında ödeme yapıldığını beyanla söz konusu ödemenin davalı işçiden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dayandığı teftiş raporunun yanlı olarak düzenlendiğini, dava konusu işlemden kendisinin sorumlu tutulamayacağını zira asıl sorumlunun işlemi kontrol etmekle yükümlü olan dava dışı işçi olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya kapsamından davalı işçinin, davacı Bankanın ... gişe görevlisi olarak çalıştığı sırada, davacı Bankanın ... gelen bir provizyon talebi üzerine, provizyon talebinde bulunan imzalarla, şubedeki imza kartonunda bulunan mudiye ait imzaları karşılaştırmadan, provizyon talebine onay verdiği, söz konusu provizyonun, sahte nüfus cüzdanı ile ... gelen dava dışı şahsın, gişe yetkilisine kendisini hesap mudisi olarak tanıtması sonrasında talep edildiği, bu sebeple davacı bankanın hesap mudisi olmayan şahsa 3.800,00 TL ödediği, davacı Banka tarafından yapılan idari soruşturmada Bankanın uğradığı zarar yönünden davalının malen sorumlu olduğunun tespit edilmesi üzerine işbu dava ile söz konusu zararın davalı işçiden talep edildiği, mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davalının kendisine gelen provizyon talebine ilişkin olarak davalı kimlik bilgilerini kontrol etmesinin yeterli olduğu ve davalının sorumlu olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece karara esas teşkil eden raporda davalı işçinin teftiş raporundaki ifadelerinde açıkça, şubeye gelen provizyon taleplerine imza incelemesi yapılarak onay verildiğine ilişkin beyanının değerlendirilmediği, yine dosyada bulunan idari soruşturma raporunun içeriği ve davacının kıdem, pozisyon, tecrübe ve bilgisi dikkate alındığında olaya ilişkin düzenlenen bilirkişi raporun yetersiz ve dosya içeriğine uygun düşmediği kanaatine varılmıştır. Bu sebeple, provizyon talebindeki imzalarla, şube imza kartonunda bulunan mudiye ait imzaları karşılaştırarak kontrol etmesinin, davalı işçinin görev tanımına göre bir kusur olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, kusur teşkil ediyorsa davalı işçinin kusur oranının tespit edilmesi için, davaya konu olayla ilgili uzmanlığı bulunan üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınması gerekirken, dosya içeriğine uygun düşmeyen ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/5044, Karar No: 2019/11056, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5044 E.  ,  2019/11056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın SEGBİS aracılığıyla yüzüne karşı verilen hükme ilişkin 30/07/2015 tarihli temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmış ise de; sanığın SEGBİS kanalıyla yüzüne karşı verilen 15/05/2015 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde CMK'nın 263'ncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltılması nedeniyle, sanığın öğrenme üzerine 30/07/2015 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihine göre, sanığın tekerrüre esas nitelikte sabıkası bulunmadığı halde hakkında tekerrür hükümlerinin yazılı şekilde uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hükümler fıkralarından çıkartılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7998, Karar No: 2013/11381, Tarih: 18.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/7998 E.  ,  2013/11381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının davalıdan 66.024,17 TL değerinde malzeme aldığını, karşılığında sözleşmenin devam edeceği düşüncesi ile toplam 105.000 TL bedelli 7 adet çek verdiğini, sözleşme konusunu oluşturan 48.804,82 TL lik mal bedelinin 3 adet toplam 45.000 TL bedelli çekler ve 4.000 TL banka havalesi yoluyla ödendiğini, ödenen çeklerin davacıya iade edildiğini, taraflar arasındaki sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle davacıda bulunan 17.219,35 TL lik malzemenin iade faturası ile birlikte davalıya teslim edildiğini, davacının davalıya 30/11/2011 tarihi itibariyle davalı şirketin cari hesabının 56.195,18 TL olduğunu belirten faks gönderdiğini, davalının ise cari hesabın 56.320 TL olduğunu kabul ettiğini belirterek davalının elinde bulunan 60.000 TL bedelli toplam 4 adet çekin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının çeklere teminat vasfını kazandırmaya çalıştığını, iddialarının doğru olmadığını, ödenen çeklerin iade edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; davanın bedelsizliğe dayalı menfi tespit davası niteliğinde olduğu, davacının dava konusu çekleri verdiğini ve çeklerin karşılıksız kaldığını ispatlaması gerektiği, çeklerin avans olarak verildiğine ilişkin dosyaya delil sunulmadığı, ticari defterler üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi, mutabakatname belgesi, cari hesap raporları ve irsaliyeli faturaların davacının iddialarını ispata elverişli nitelikte olmadığı, davacının yemin teklif hakkını kullanmadığı, iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı davalıya verilen çeklerin mal bedeli ve avans olarak verildiğini, sözleşmenin feshi nedeniyle bir kısım malların da iade edildiğini bu nedenle davalının elinde bulunan toplam 60.000 TL bedelli 4 adet çekin bedelsiz kaldığını iddia etmektedir.Davalının ibraz ettiği muavin defter kayıtlarına göre dava konusu çekler dahil olmak üzere davalının 56.193,89 TL fazla tahsilat yaptığı tespit edilmiştir. Bilirkişi raporunda davalının aleyhine olarak tespit edilen bu hususun değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21777, Karar No: 2014/8589, Tarih: 03.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/21777 E.  ,  2014/8589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur ...'nun 19.04.2011 tarihli oturumda 'şikayetçi olmadığını' beyan etmesine göre, 'katılan' sıfatı bulunmayan mağdurun, 5271 sayılı CMK'nin 242/1 ve 260/1 maddeleri gereğince hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, mağdurun temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

a) Katılan ... hakkında düzenlenen olay tarihli adli raporda ayağından yaralanmasına ilişkin herhangi bir kayıt bulunmadığı, olaydan 14 gün sonra alınan raporda mağdurun ayağındaki kemik kırığından söz edilmesi karşısında katılanın tüm adli raporları, tedavi evrakları ve grafilerinin dosya ile birlikte Adli Tıp Kurumuna göderilerek sanığın eylemi ile katılanın yaralanması arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınmasının ardından sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Katılandaki birinci derece kırık nedeniyle koşulları oluşmadığı halde TCK'nin 87/3 maddesine göre artırım oranın üst sınırdan ½ oranında yapıldığının gösterilmesi,

c) Sanığın yaralama eylemini ağaç dalları ile gerçekleştirdiği iddia edildiği halde sanık hakkında TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

d) Sanığın adli sicil kaydında bulunan kaçak elektirik kullanmak suçundan mahkûmiyetine ilişkin ceza hükmü ile ilgili olarak, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 2/2. maddesi ile "Abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisinin, suyun ve doğal gazın sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi dolayısıyla bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla hakkında hırsızlık suçundan dolayı kovuşturma yapılan veya kesinleşmiş olup olmadığına bakılmaksızın hakkında hüküm verilen kişinin, bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içinde, zararı tamamen tazmin etmesi hâlinde, hakkında cezaya hükmolunmaz, verilen ceza tüm sonuçlarıyla ortadan kalkar" hükmünün getirilmesi karşısında, kurum zararını tamamen tazmin ettiği dosya içerisindeki adli sicil kaydından anlaşılan sanığın hukuki durumunun tekerrür hususu, CMK'nin 231 ve TCK'nin 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağı yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

e) Sanığın cezasından TCK'nin 87/3 maddesine göre artırım yapılırken 1 yıl 6 ay hapis cezası yerine hesaplama hatası yapılarak eksik ceza belirlenmesi,