muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5876, Karar No: 2023/4101, Tarih: 25.09.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesine benzer beyanları ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, inançlı işleme dayalı tapu iptal ve tescil mümkün olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20090, Karar No: 2016/2661, Tarih: 08.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/20090 E.  ,  2016/2661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 19.01.2010 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle oluşan Kurum zararının rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmü, davacı avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile işverenin, Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama

uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Öte yandan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının/haksahiplerinin açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, sigortalının, işverene karşı açtığı tazminat davasında; Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin bozma nedeni yapmaması nedeniyle trafik işkazasında işverenin % 70 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği kusur raporunun eldeki davada güçlü delil niteliğinde olduğunun gözetildiği; davaya konu işkazası konusunda ve iş güvenliği alanında uzman; davalı işveren mensubu olmayan bilirkişilerden; kış lastiği ve emniyet kemeri unsurlarına ilişkin olarak da irdeleme içeren, açıklanan şekilde işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun kusur raporu aldırıldıktan sonra değerlendirme yapılması gerekir.

Mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma, inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/836, Karar No: 2011/2614, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/836 E.  ,  2011/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, sıra cetvelinde pay ayrılan davalının takip dayanağı bonoda borçlu Şeref Karayel'in avalist olduğunu, takip dayanağı bono protesto edilmediğinden davalının avalist müteselsil kefillere müracaat hakkının olmadığını, davalının bu bonoya dayalı borçludan alacak talep edemeyeceğini, ayrıca davalı tarafın haczinin ihtiyati haciz olup müvekkili bankanın haczinden sonra kesinleştiğini, davalının sırasına ve alacağına itiraz ettiklerini ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın müvekkili bankaya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, alacağın varlığına yönelik itirazın yerinde olmadığı, sıraya yönelik şikayeti inceleme görevinin İcra Hukuk Mahkemesine ait olduğu, davalının da İcra Hukuk Mahkemesine şikayette bulunmuş olduğu, bu hususun dava konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı tarafça sıra cetvelindeki sıraya ve alacağın esasına aynı anda itiraz edildiğine göre, mahkemece önce sıraya ilişkin şikayet karara bağlanmalı, sonra alacağın esasına ilişkin itiraz değerlendirilmelidir. Mahkemece bu ilke gözardı edilerek sıraya itirazla ilgili herhangi bir inceleme yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

2-Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10564, Karar No: 2015/6602, Tarih: 16.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10564 E.  ,  2015/6602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 37. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2012/13-2013/144

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2013/8260 Esas, 2014/3465 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Davacı vekili, dava dışı takip borçlusuna ait taşınmazların davalı-alacaklı tarafından alacağına mahsuben satın alındığını İstanbul 10. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3215 sayılı dosyasında satış parasının toplam borca yetmediğinden sıra cetveli yapılmasına gerek olmadığına karar verdiğini, davalının alacağının muvazaalı olması nedeniyle satış parasının müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, davalı alacağının esasına ve sırasına yönelik itirazlarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, düzenlenmiş bir sıra cetveli olmadığından davanın görülmesinin mümkün olmadığını, muvazaa iddiasının doğru olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının alacağının esasının muvazaalı olduğu ve geçerli bir alacak olarak kabul edilemediğinden bu durumun İstanbul 10. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3215 sayılı dosyasında dikkate alınmasına, borçlu mal varlığına yönelik paylaştırmada ve ileride gerektiğinde sıra cetveli oluşturulmasında dikkate alınmasına dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 05.05.2014 tarih ve 2013/8260 E., 2014/3465 K. sayılı ilamıyla, dava tarihi itibariyle usulüne uygun düzenlenmiş sıra cetveli bulunmadığı, sıra cetvelindeki alacağın esasına itiraza ilişkin davanın ancak sıra cetveli düzenlenmesi durumunda açılabileceği gerekçesiyle diğer temyiz itirazları incelenmeksizin davalı yararına bozulmuş, davacı vekilinin temyiz defterine kaydettirilmeyen ve harcı da yatırılmayan temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/162, Karar No: 2024/156, Tarih: 03.04.2024

**Ceza Genel Kurulu         2018/162 E.  ,  2024/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

İTİRAZ

İtirazname No : 2016/21851

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 1. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza

SAYISI : 325-347

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanığın, maktul ...'yı kasten öldürme suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunun’un 64/1. maddesi delaletiyle 448, 59/2, 31, 33 ve 40. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, müebbeden kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, yasal kısıtlılık altına alınmasına ve mahsuba; 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan 13/2, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 285 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin Bitlis Ağır Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.04.2012 tarihli ve 148-187 sayılı, kasten öldürme suçundan verilen hüküm açısından resen temyize tabi hükümlerin, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 28.05.2014 tarih ve 2528-3307 sayı ile;

"B- Sanıklar Şah ..., ... ve ... hakkında kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümler yönünden;

a- Maktül ...'un öldürülmesi olayı ile ilgili olarak temyiz dışı sanık ...'nın ilk ifadelerinde maktüle ateş edenlerin kim olduğunu bilmediğini bildirmesine rağmen, bu sanık ve tanık ...'un olaydan 27 gün sonra verdikleri ifadelerde 'maktüle ateş edenlerin sanıklar ..., Şah ..., ..., Hakim Yolcu ve Necdet Beyazçiçek' olduğunu bildirdikleri; maktül ... ...’nın öldürülmesi olayı ile ilgili olarak dinlenen maktülün oğlu ...'nın maktüle ateş edenlerin '..., ..., ... Başçı, ... Kaplan' olduğunu bildirdiği maktül ... ...'nın öldürüldüğü yerde bulunan 2 adet 7,62 mm kovan ve 2 çekirdeğe ilaveten ... tarafından teslim edilen 5 kovan ve 1 çekirdekten olmak üzere 7 kovandan 5 adedinin ve 3 çekirdeğin tamamının sanık ...'a görev gereği teslim edilen uzun namlulu silahtan atıldığının belirlendiği olayda;

Gerekçeli kararın Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 232. maddelerinde belirtilen nitelikleri taşıması gerektiği, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açıkça gösterilmesi, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde ayrı ayrı gösterilmesi ve hangisinin hangi sebeple diğerine üstün tutulduğunun belirtilerek, ulaşılan kanaat ve sanıkların suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ve bunların nitelendirilmesi ile buna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeyerek,

aa- Maktül ...'un öldürülmesi olayı yönünden; temyiz dışı sanık ... ve tanık ...'un isimlerini bildirdiği 5 sanık arasından sanıklar ... ve Şah ...'nun,

bb- Maktül ... ...'nın öldürülmesi olayı yönünden; tanık ...Baha'nın ismini bildirdiği 4 kişi arasından aleyhinde maddi delil bulunan ... ile birlikte sanık ... Başçı'nın,

aa- Maktül ...'un öldürülmesi olayı yönünden; temyiz dışı sanık ... ve tanık ...'un isimlerini bildirdiği 5 sanık arasından sanıklar ... ve Şah ...'nun,

bb- Maktül ... ...'nın öldürülmesi olayı yönünden; tanık ...Baha'nın ismini bildirdiği 4 kişi arasından aleyhinde maddi delil bulunan ... ile birlikte sanık ... Başçı'nın,

Eylemlerinin sübutu ve nitelendirilmesinde esas alınan delillerin ne olduğu, hangi beyan yada beyanlara niçin üstünlük tanındığı, eylemlerinin sübutu kabul edilmeyen sanıklara göre olaydaki durumlarının niçin farklı değerlendirildiğinin denetime imkan verecek şekilde karar yerinde tartışılmaksızın yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- Sanıklar Şah ..., ... ve ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu yönünden kabul ve uygulamaya göre;

aa- Temel adli para cezasının suç tarihi itibariyle 343.TL yerine 450.TL olarak belirlenmesi,

bb- Hak yoksunlukları yönünden 765 sayılı Yasa hükümlerinin daha lehe olduğu halde 5237 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesince 26.11.2015 tarih ve 325-347 sayı ile; sanığın, kasten öldürme suçundan 765 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi yollamasıyla 448, 59/2, 31, 33 ve 40. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, müebbeden kamu hizmetlerinden yasaklanmasına; 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan 13/2, 59/2, 31, 33 ve 40. maddeleri uyarınca uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 285 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 4 yıl 2 ay süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanmasına ve mahsuba ilişkin, kasten öldürme suçu açısından resen temyize tabi hükümlerin, sanık ve müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.11.2017 tarih ve 3025-3933 sayı ile onanmasına karar verilmiştir

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 30.01.2018 tarih ve 21851 sayı ile; "...Mahkemece mahkumiyet kararına gerekçe olarak, maktulün oğlu katılan ...'nın beyanları, tanık ...'un kollukta verdiği ifade, olayda iki silah kullanıldığının tespit edilip bunlardan birinin hükmü daha önce onanıp kesinleşen ...'a ait olup diğerinin sanık ...'e ait olduğunun kabul edilmesi ve sanığın üzerinde atış artıklarına rastlanılmış olması gösterilmiştir.

Sanık hiç bir şekilde suçlamayı kabul etmemiş, muhtar olduğu için bir tabancası olduğunu, başka silahının olmadığını, evde otururken Şakir’in vurulduğunu ...'dan duyunca koşarak olay yerine gittiğini, olay yerine gelen köylülerin bir kısmında uzun namlulu silahlar gördüğünü, maktulü kimin öldürdüğünü bilmediğini savunmuştur.

Sanık hiç bir şekilde suçlamayı kabul etmemiş, muhtar olduğu için bir tabancası olduğunu, başka silahının olmadığını, evde otururken Şakir’in vurulduğunu ...'dan duyunca koşarak olay yerine gittiğini, olay yerine gelen köylülerin bir kısmında uzun namlulu silahlar gördüğünü, maktulü kimin öldürdüğünü bilmediğini savunmuştur.

Beyanları hükme dayanak yapılan katılan ...'nın aşamalarda verdiği ifadelerinde çelişkiler mevcuttur. Olay sırasında kendisinin bulunduğu yer ile babasının vurulduğu yerin uzaklığı konusunda jandarmada verdiği ifadede 150-170 metre, yer göstermede 700-800 metre, savcılık ifadesinde 10-15 metre ve duruşmada ise 15-20 metre gibi uzaklıklardan bahsetmiştir. Babasına ateş eden kişiler yönünden kolluk ifadesinde ..., ... Başçı, Safiiyettin Kaplan ve ...'nın ateş ettiğini söylemiş, duruşmada bu kişilere Mecit ... ve ... Başçı'yı eklemiş, talimatla alınan beyanında ... Başçı'yı çıkarmış, keşifte ise bu kişiyi tekrar eklemiştir. 06.10.2003tarihli Savcılık ifadesinde babasına ateş ederkeen kimseyi görmediğini, ama babasının bulunduğu yere yaklaşık 10-15 metre mesafede yolun üzerinde ellerinde uzun namlulu silahlarla kaçarken 4 kişiyi gördüğünü söylemiştir.

Tanık olarak dinlenen maktulün oğlu ...'nın, 02.10.2003 tarihli Olay Yeri İnceleme ve Ölü Muayene Tutanağında, babasının kimin öldürüldüğünü görmediğini, ancak aralarında daha önceden arazi anlaşmazlığı yüzünden ihtilaf bulunan Alıcık köyünden Hacı Sait oğlu ..., Hacı Sait oğlu ... ile Alıcık köyü muhtarından şüphelendiğini beyan ettiğinin tespiti yapılmıştır. Aynı kişi kollukta ve duruşmadaki beyanlarında, babası Mehmet Ferit'in vurulduğu yere doğru dere boyunca ilerleyip yaklaşık 50 metre mesafe kalınca babasının cesedini gördüğünü, cesedin başında kardeşi Piran'ın olduğunu, hemen oraya gitmek istediğini ama yaklaşık 200 metre mesafeden babasının bulunduğu yerin üzerindeki tepeden üzerine doğru uzun namlulu silahlarla Alıcık köyünden ..., ..., ...'ın abisi Mecit, ... Başçı ve ... Başçı'nın ateş etmeye başladığını söylemiş, keşif sırasında da bu kişilere ... Kaplan'ı da eklemiştir.

Tanık ... kolluktaki ifadesinde, ...'un vurulduğunu duyunca köy halkıyla birlikte olay yerine gittiğini, cenazeye 200 metre kadar yaklaştığını, ... ..., Mecit ..., ..., ... Başçı, ... ve ...'da kaleşnikof piyade tüfeği olduğunu, Alıcık köylüleri ile Yaşlıca'lıların karşılıklı ateş ettiklerini, kimlerin ateş ettiğini görmediğini söylemiş, savcılık ve duruşma aşamasında ise ..., Mecit, ... ve ...'da kaleşnikof silah olduğunu, ... ile ...'da silah görmediğini, kolluktaki ifadesinin yanlış anlaşılmaktan kaynaklandığını açıklamıştır.

Sanık ... Başçı, üzerinde çıkan atış artıklarıyla ilgili olarak, muhtar olması nedeniyle jandarmanın talimatı gereği köyde bulunan ve koruculuk nedeniyle verilen silahları toplayıp tetik veya kabzasına dokunmadan jandarmaya teslim ettiğini açıklamıştır.

Sanık ... Başçı, üzerinde çıkan atış artıklarıyla ilgili olarak, muhtar olması nedeniyle jandarmanın talimatı gereği köyde bulunan ve koruculuk nedeniyle verilen silahları toplayıp tetik veya kabzasına dokunmadan jandarmaya teslim ettiğini açıklamıştır.

Olay sonrası tutulan tutanağa göre, olay yerinde 7 adet kovan ve 3 adet mermi çekirdeği ele geçirilmiştir. 7,62x39 mm çaplı uzun namlulu silahlara ait 7 adet kovanın 5 adetinin bir silahtan, 2 adetinin bir silahtan olmak üzere 2 ayrı silahtan çıktığı, 3 adet deforme mermi çekirdeği ile 5 adet olarak belirlenen 7,62x39 mm çağındaki kovanların hükmü kesinleşen ...'a koruculuk nedeniyle verilen uzun namlulu silahtan atıldığı, fenni olarak saptanmıştır. Ölende beşi tek başına öldürücü olmak üzere yedi mermi yarası tespit edilmiştir.

Sanık lehine ifade veren tanıklar Abdulhaluk Sakur ve Mehmet Şirin Birlik beyanlarında, yanlarında diğer köylüler ve birlikte köy muhtarı ... da olmak üzere Alıcık köyünde Sait Başçı'nın evinde oturuyorken ses duyduklarını, dışarıya çıktıklarını, bir çocuğun ...'un vurulduğunu söylediğini, köylülerle beraber olay yerine doğru yöneldiklerini, karşıdan gelenlerin bir cenaze olduğunu söyleyince muhtarın cep telefonu ile jandarmayı aradığını, ancak telefonun çekmediğini, muhtarla birlikte cenazenin olduğu yere gittiklerini, sonra muhtarla birlikte köye döndüklerini ifade etmişlerdir.

Ceza hukukunun amacı maddi gerçeği hiç kuşkuya meydan bırakmadan bulmaktır. Küçük bir şüphenin bulunduğu bir yerde mahkûmiyet hükmünün kurulması beklenemez.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.11.2009 tarih ve 2009/8-122-2009/266 sayılı kararında belirtildiği üzere 'ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan 'in dubio pro reo' yani kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına gelir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilmesinin tek yolu budur.'