muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1306, Karar No: 2014/3549, Tarih: 17.06.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1306 E.  ,  2014/3549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 35/2, 62/1, 53/1-2, 63 md. uyarınca 10 yıl hapis cezası,

6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 13/1, TCK 62, 63, 54 md. uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası ve güvenlik tedbiri.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Adli sicil kaydına ve dosyaya getirtilen onaylı ilam örneğine göre; sanığın, ...Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.1995 tarih 1993/164 Esas-1995/52 Karar sayılı ilamı ile reşit olmayan mağdurenin ırzına geçmek suçundan mahkum olduğu 13 yıl 6 ay hapis cezasının 25.10.1995 tarihinde kesinleştiğinin suç tarihi itibari ile bihakkın tahliye tarihinin dolmadığının anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK.nun 58. madde hükmünün uygulanmaması aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede suç vasfına, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-Sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık...'in mağdur ...’in eşi ile gönül ilişkisi bulunduğu, sanık ile mağdur arasında sürekli kavga ve tartışmalar yaşandığı, sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından açılan kamu davalarında

şikayetten vazgeçme nedeni ile düşme kararlan verildiği, 6 ay kadar önce mağdur...’in, sanık ...'in eşini darp ettiği ve mağdur ...'in, bıçakla vurmak sureti ile sanığı iç organ yaralanmasına ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde öldürmeye teşebbüs ettiği, olay günü münibüsü ile yolcu beklemekte olan sanığın, uzaktan gördüğü mağdurun yanına giderek tabanca ile 6 kez ateş ederek, transver kolon, ince barsak mezosujujenum,vena kava inferior yaralanmasına, karın içi kanamaya, yaşamsal fonksiyonlara ağır (5) derece etki edecek parçalı femur kırığına ve yaşamsal tehlike geirmesine neden olacak şekilde öldürmeye teşebbüs ettiği olayda;

A- 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak üst sınıra yakın bir ceza yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

A- 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak üst sınıra yakın bir ceza yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

B-İlk haksız hareketler sanıktan gelmiş ise de mağdurdan kaynaklanan haksız eylemin ulaştığı boyut nedeniyle tahrikte dengenin sanık lehine bozulduğu anlaşıldığı halde, sanık hakkında TCK.nun 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup sanık müdafıinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), sanık hakkında hüküm aleyhine temyiz bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkının korunmasına, 17/06/2014 gününde oybirliği ile karar vekildi.

17.06.2014 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nın yokluğunda 19.06.2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/12439, Karar No: 2014/5467, Tarih: 05.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/12439 E.  ,  2014/5467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b, 62/1, 53/1, (53/6) maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbirlerinin, kişinin kasten işlediği suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanabileceği gözetilmeksizin, taksirle yaralama suçunu işleyen sanık hakkında, kısa kararda da bulunmamasına rağmen gerekçeli kararın hüküm fıkrasında güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi,

2- TCK'nın 53/6. maddesine göre, trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde sanığa ait sürücü belgesinin geçici süreyle geri alınabileceği gözetilmeksizin, kısa kararda söz konusu hükmün uygulanmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararda kısa kararda sehven yazıldığından uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 3. bendinin 2. paragrafı ile 4. bendinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23718, Karar No: 2009/4608, Tarih: 05.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/23718 E.  ,  2009/4608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/08/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5766 Sayılı Kanunla Değişik 492 Sayılı Harçlar Kanununa ekli  yargı harçları ile ilgili 1 sayılı tarifenin A bendine ilave edilen IV numaralı  bölüm uyarınca temyiz başvurularında harca tabi davalarda daha önce alınmakta olan matbu temyiz harcına  ilaveten 60,00 TL temyiz başvurusu harcının alınması zorunlu olduğu ve başvurunun da 6.6.2008 tarihinden sonra olmasına rağmen temyiz başvuru harcı alınmadığı anlaşılmış ise de bu hususun mahallinde giderilmesi mümkün bulunduğundan dosyanın bu hususta işlem yapılmak üzere geri çevrilmesine gerek olmadığına oy birliği ile karar verilip temyiz incelenmesine geçildi;

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çevresinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14,00 TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,60 TL eksik harcın ve 60,00 TL temyiz başvuru harcının mahallinde temyiz edenden tahsiline, 05.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26072, Karar No: 2016/26883, Tarih: 13.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/26072 E.  ,  2016/26883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın esasi ile ilgili olan ve incelenmesine gerek duyulduğundan; dosyada mevcut bordorolarda sosyal yardım tahakukklarının olduğu, ancak kişiye özgü bordro düzenlenmediğinden bu sosyal yardım tahakkuklarının hangi tür kalemlerden oluştuğunun tespiti yapılamadığından, davalı kurumdan sorularak, tahakkuk yapılan sosyal yardım kalemlerinin neler olduğunun tesptinin yapılması adına ilgili belgelerin dosyaya eklenmesi gerektiğinden eksikliğin giderildikten sonra, dosyanın gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.12.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/554, Karar No: 2014/7327, Tarih: 12.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/554 E.  ,  2014/7327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2012/388-2013/1389

Taraflar arasında görülen abonelik sözleşmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde bağımsız bölümün maliki olduğunu,elektrik aboneliği talebinin kabul edilmediğini belirterek elektrik aboneliğinin sağlanmasını talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31.maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; davadan önce yürürlüğe girmiş bulunan 26.7.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25.maddesinde 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11.madde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb.gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz “ hükmü getirilmiştir.

194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.madde hükmü, aynı yasanın 31.maddesindeki istisnalardan yararlanabilmek için yapı ruhsatının 26.07.2008 tarihinden önce alınmış olması şartını getirmektedir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın yapı ruhsatı tarihi 14/07/2010 olup bu durumda İmar Kanununun 11.maddesindeki yasal şartların gerçekleşmediğinin kabulü gerekir.

Mahkemece, geçici elektrik aboneliği tesisi davasının reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35451, Karar No: 2016/7867, Tarih: 30.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/35451 E.  ,  2016/7867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, izin ücreti, ücret, sosyal yardım, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait Ataköy-İstanbul .......Merkezinde, 01/08/2006-07/08/2012 tarihleri arasında reyon görevlisi, şubeler arası mal teslimi, sepet toplama vb. işlerde çalıştığını, işverenin davacıyı sigortasız çalıştırdığını, davacının izinlerini kullanmadığını ve kullanılmayan izin ücretinin fesih esnasında ödenmediğini, davacının fazla çalışma yapmasına, genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen bu çalışmaların karşılığının ödenmediğini, davacının ücretlerinin, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, ücret, sosyal yardım alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı ile davalı arasında iş akdi ve bu bağlamda bir hizmet ilişkisinin veya işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasında hizmet ilişkisi bulunduğu, iş akdinin bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle davacı tarafından haklı olarak feshedildiği, davacının yıllık izinlerini kullanmadığı, izin ücretlerinin iş akdinin feshi esnasında ödenmediği, davacının fazla çalışma yapmasına, genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen bu çalışmaların karşılığının ödenmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bu bağlamda, ücret ve sosyal yardım talepleri reddedilmiş diğer talepler ise rapor doğrultusunda kabul ya da kısmen kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, davacının işyerindeki kıdeminin (hizmet süresinin) doğru olarak tespit edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işyerinde 01/08/2006-07/08/2012 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı ise taraflar arasında iş akdi ve bu bağlamda bir hizmet ilişkisinin, işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını savunmuştur.

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, davacının işyerindeki kıdeminin (hizmet süresinin) doğru olarak tespit edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işyerinde 01/08/2006-07/08/2012 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı ise taraflar arasında iş akdi ve bu bağlamda bir hizmet ilişkisinin, işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını savunmuştur.

Davacıya ait sigortalı hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını iddia ettiği dönemde, 27/01/2011-09/03/2011 tarihleri arasında 1309500 sicil numaralı, dava dışı ... adlı bir kişiye ait işyerinde çalıştığı tespit edilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 01/08/2006-07/08/2012 tarihleri arasında 6 yıl 6 gün süre ile çalıştığı belirtilmiş, bu süreden davacının 27/01/2011-09/03/2011 tarihleri arasında 1 ay 10 gün süreyle dava dışı ..........e ait işyerinde geçen çalışması indirilmiş ve davacının davalıya ait işyerinde 5 yıl 11 ay 26 gün süreyle çalıştığı kabul edilmiştir.

Buna göre, her ne kadar davacı vekili davacının davalıya ait işyerindeki çalışmasının fasılasız ve kesintisiz olduğunu iddia etmişse de yukarıda yapılan tespitlerden davacının davalıya ait işyerinde iki dönem halinde fasılalı çalıştığı anlaşılmıştır. Davacının birinci dönem ile ikinci dönem çalışmaları arasında 1 ay 10 günlük bir ara vardır. Bu ara (1 ay 10 günlük süre), davacının çalışmasının kesintisiz olarak kabul edilmesini gerektirecek makul bir süre değildir.

Davacının birinci dönem çalışmasının ne şekilde sona erdiği, ikinci dönem çalışmasının birinci dönem çalışmasının devamı olup olmadığı, ilk dönem çalışması ile ilgili olarak iş akdinin feshedilip edilmediği, feshedilmişse kim tarafından feshedildiği, ilk dönem çalışmasına ilişkin işçilik alacaklarının ödenip ödenmediği ve bu şekilde ilk dönem çalışmasının (hizmet ilişkisinin) tasfiye edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Ayrıca, davacının sigorta hizmet cetvelinde çalışması görünen ve dava dışı..............e ait olduğu anlaşılan işyeri ile davalıya ait işyeri arasında organik ve yapısal bir bağ olup olmadığı, her iki işyeri arasında işyeri devri, asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığı, birlikte istihdamın söz konusu olup olmadığı da anlaşılamamaktadır.

Ayrıca, davacının sigorta hizmet cetvelinde çalışması görünen ve dava dışı..............e ait olduğu anlaşılan işyeri ile davalıya ait işyeri arasında organik ve yapısal bir bağ olup olmadığı, her iki işyeri arasında işyeri devri, asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığı, birlikte istihdamın söz konusu olup olmadığı da anlaşılamamaktadır.

Bu nedenle davacının birinci dönem çalışmasının ne şekilde sona erdiği, ikinci dönem çalışmasının birinci dönem çalışmasının devamı olup olmadığı, ilk dönem çalışması ile ilgili olarak iş akdinin feshedilip edilmediği, feshedilmişse kim tarafından feshedildiği, ilk dönem çalışmasına ilişkin işçilik alacaklarının ödenip ödenmediği ve bu şekilde ilk dönem çalışmasının (hizmet ilişkisinin) tasfiye edilip edilmediği, davacının sigorta hizmet cetvelinde çalışması görünen ve dava dışı Nurullah Ertekin'e ait olduğu anlaşılan işyeri ile davalıya ait işyeri arasında organik ve yapısal bir bağın olup olmadığı, her iki işyeri arasında işyeri devri, asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığı, birlikte istihdamın söz konusu olup olmadığı hususları da araştırılmalı, ilgili kurumlardan (Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, ........, ......l Müdürlüğü, Vergi Daireleri, Belediyeler, Ticaret sicil Müdürlükleri vb.) tüm bilgi ve belgeler istenmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıdaki eksiklikler giderilmeden, yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık, fazla çalışma ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.