muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2398, Karar No: 2023/6413, Tarih: 15.05.2023

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve cevap dilekçesinde hatır taşıması indirimi yapılması gerektiği yönünde bir savunma ileri sürülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı tarafından sigorta şirketine ilk başvuru sırasında sunulan Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama Araştırma Hastanesi 19.12.2016 tarihli maluliyet raporunda travma sonrası stres bozukluğu nedeniyle davacıda %15,2 maluliyet oluştuğu belirtilmiş, bu rapor esas alınmak suretiyle verilen karar Bölge Adliye Mahkemesince raporun hangi yönetmelik esas alınarak hazırlandığının anlaşılamaması ve travma sonrası stres bozukluğunun trafik kazasından kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususunun raporda değerlendirilmediği gerekçeleri ile kaldırılmış, bunun üzerine davacı Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 03.06.2020 tarihli maluliyet raporunu dosyaya sunmuştur. Bu raporda basit dikkat bozukluğuna bağlı arıza nedeniyle %11,1 oranında maluliyet tespit edildiği anlaşılmaktadır. Raporda davacının maluliyetinin değerlendirilebilmesi için hem nöroloji hem de psikiyatri polikliniklerinden konsültasyon istendiği, bu konsültasyon talebi üzerine nöroloji polikliniği tarafından düzenlenen konsültasyon notunda dikkat bozukluğu saptanan hastanın psikiyatri tarafından değerlendirilmesinin önerildiği, psikiyatri polikliniği notunda ise "yapılan görüşme ve ruhsal durum muayenesi sonucunda kişide şu anki haliyle geçen olay ile illiyet bağı kurabilecek psikopatoloji saptanmadığı" yazılıdır, bu durumda maluliyet raporuna dayanak yapılan psikiyatri ve nöroloji polikliniği uzman hekim görüş içerikleri değerlendirildiğinde raporun nihai sonucu ile bu görüşlerin örtüşmediği görülmektedir.

Bu durumda, davacının fiziksel bulgularının yanında psikiyatrik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakı temin edildikten sonra, 03.06.2020 tarihli maluliyet raporunda maluliyet tespitine esas “basit dikkat bozukluğuna bağlı arıza” nedeniyle davacıda sürekli iş göremezliğin oluşup oluşmadığı veya bu bulgunun, sürekli iş göremezlik oranını artırıp artırmadığı, kaza ile illiyet bağının bulunup bulunmadığı, ömür boyu sürüp sürmeyeceği, sürekli değilse ne kadar devam edeceği hususlarına yer verilerek ve bizzat muayene edilmek ve dosyadaki tüm maluliyet raporları tartışılıp değerlendirilmek suretiyle yukarıda açıklandığı üzere içerisinde psikiyatri uzmanı bulunan yetkili sağlık kurulundan gerekçeli, denetime elverişli rapor alınıp (davacı tarafından kararın temyiz edilmediği göz önüne alındığında davalının usuli kazanılmış hakları gözetilerek) sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

3. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17 nci maddesinde "Talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine hükmolunacak vekalet ücreti, Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesi'nde belirlenen vekalet ücretinin beşte biridir." hükmü yer almaktadır.

Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 üncü fıkrasında (19.01.2016 tarihli ve 29598 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'te Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik 6 ncı maddesi ile eklenen) "Tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesi'nde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." düzenlemesi mevcuttur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (AAÜT) 17/2 nci maddesi ise "Sigorta Tahkim Komisyonları, vekalet ücretine hükmederken, bu Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümünde Asliye Mahkemeleri için öngörülen ücretin altında kalmamak kaydıyla bu Tarife'nin üçüncü kısmına göre avukatlık ücretine hükmeder. Ancak talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine bu Tarife'ye göre hesaplanan ücretin beşte birine hükmedilir. Konusu para ile ölçülemeyen işlerde, bu Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümünde Asliye Mahkemeleri için öngörülen maktu ücrete hükmedilir. Ancak talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine öngörülen maktu ücretin beşte birine hükmedilir. Sigorta Tahkim Komisyonlarınca hükmedilen vekalet ücreti, kabul veya reddedilen miktarı geçemez." şeklinde düzenlenmiştir.

Bu durumda İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretine ilişkin olarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 üncü maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13 ve 17 nci maddeleri gereğince, maktu vekalet ücretinin altında kalmamak kaydıyla, hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru değildir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) ve (3) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan ... kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine

15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3219, Karar No: 2011/6404, Tarih: 31.10.2011

**1. Ceza Dairesi         2008/3219 E.  ,  2011/6404 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/07/288485

MAHKEMESİ :(BAFRA) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :26.07.2007 - 99/151

SUÇ :Kasten yaralamaya teşebbüs

R.. A..'ı kasten yaralamaya teşebbüsten sanıklar S.. Ş.. ile C.. Ş.., mala zarar vermekten adıgeçen sanık C.. Ş..'in yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (BAFRA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.07.2007 gün ve 99/151 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi müdahil tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar S.. Ş.. ve C.. Ş..'in 26.07.2007 tarihli dilekçeleri temyiz isteminden feragat niteliğinde bulunduğundan, müdahil Ramazan'ın temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562 maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231 maddesi uyarınca sanıklar S.. Ş.. ve C.. Ş..'in hukuki durumlarının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, müdahil Ramazan'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle sanıklar hakkında kurulan hükümlerin BOZULMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6590, Karar No: 2016/857, Tarih: 04.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6590 E.  ,  2016/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.11.2007 tarih ve 248/251 sayılı kararı ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesine paralel bir hüküm içeren 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği "iddianamede tarif edildiği şekli ile fiilin suç teşkil etmemesi ve fiilin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeden, sanığın sorgusu yapılmadan toplanan deliller takdir edilerek beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/520, Karar No: 2019/9693, Tarih: 10.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/520 E.  ,  2019/9693 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile SGK Başkanlığı İzmir Sosyal Güvenlik İl Müadürlüğü vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09/04/2015 tarih ve 2013/221-2015/118 sayılı hükmün Dairemizin 01/11/2017 tarih ve 2015/23980-2017/10537 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı kurum tarafından sahibi olduğu eczanesine reçetelerdeki imzaların hasta veya yakınına ait olmadığı ve yönlendirme yapıldığı gerekçesi ile cezai işlem uygulandığını, sözleşme hükümlerine aykırı davranılmadığını ileri sürerek kurum işleminin iptali ile cezai şart ve reçete bedeli adı altında haksız olarak kesilen toplam 382.717,73 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 272.786,21 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 01/11/2017 tarih ve 2015/23980 Esas ve 2017/10537 Karar sayılı ilamı ile onanmış, bu kez davalı tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacı eldeki dava ile davalı tarafından sahibi bulunduğu eczanesine haksız olarak uygulanan toplam 382.717,73 TL cezai şart ve reçete bedelinin dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini istemiş, davalı ise kurumca yapılan inceleme sonucunda reçete arkasındaki imzaların reçete sahibine veya yakınına ait olmadığının tespit edildiğini ve sözleşme gereği uygulanan cezai işlemin yerinde olduğunu savunmuştur. Dosya arasında bulunan 13/03/2015 tarihli bilirkişi raporunun hesaplama bölümünde; kurumun mahsup ettiği bedel (kurumun mahsup fişi dosya arasında olmadığından beyanlara göre yazılmıştır) 382.717,73 TL olarak ve davacıya iadesi gereken bedel ise 272.786,21 TL olarak hesaplanmış olup mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kısmen kabulü ile 272.786,21 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Dosya incelendiğinde söz konusu cezai işlemin kurum tarafından izmir 19. İcra müdürlüğünün 2015/9063 Esas sayılı dosyası ile takibe konulduğu ancak tahsil edildiğine ilişkin bir belgenin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece uygulanan 382.717,73 TL cezai işlemin kurum tarafından tahsil edilip edilmediği araştırılmadan eksik inceleme sonucunda 272.786,21 TL'nin iadesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Kararın bu gerekçelerle bozulmasına karar verilmesi gerekirken, zuhulen onandığı karar düzeltme incelemesinde anlaşılmış olup, onama ilamının kaldırılarak hükmün yazılı gerekçelerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 01/11/2017 tarih ve 2015/23980 Esas ve 2017/10537 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve hükmün yazılı gerekçeler ile davalı lehine BOZULMASINA, 10/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11229, Karar No: 2012/20203, Tarih: 07.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/11229 E.  ,  2012/20203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/03/2012 tarih ve 2010/359-2012/274 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 07.12.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket temsilcilerinin yüksek faiz verileceği ve parasını istediği zaman geri alabileceği taahhüdünde bulunmaları üzerine müvekkilinin belge karşılığında davalılara 50.050 DEM verdiğini, bir süre sonra müvekkilinin parasını istediğini, ancak bu güne kadar kendisine ödeme yapılmadığını, davalının müvekkilinin zararından sorumlu olduğunu ileri sürerek, 52.523,80 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı defi ile birlikte davacının davalı şirketin ortağı olduğunu, ortağın sermaye olarak koyduğu parayı istemesinin mümkün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirket yöneticisinin yüksek kar payı verme ve her istenildiğinde geri alınması vaadi ile davacıdan para aldıkları, bu para karşılığı verilen hisse senedi devir ve kabul sözleşmesinin hükümsüz olduğu, davalıların eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık vasfında olduğu, geçerli bir ortaklık ilişkisinin kurulmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 50.490,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tesbiti, hukuka aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğü ve davalı tarafından tahsil edilen paranın istirdadına ilişkin olup davalı, davacının davalı şirket ile dava dışı Yimpaş Yozgat İhtiyaç AŞ.'nin ortağı olduğunu ve TTK'nun 329-405. maddeleri gereğince ödediği parayı geri isteyemeyeceğini savunmuş ve mahkemece de yukarıda yazılan gerekçeyle bilirkişi raporu alındıktan sonra davalının eylemi nitelikli dolandırıcılık olarak değerlendirilmek suretiyle davalının zamanaşımı def''inin reddiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, davalı davacının ortak olmak amacıyla Hisse Senedi Devir ve Kabul Sözleşmesi imzalamak suretiyle para verdiğini, kendisine hisse senedi verildiğini ve geçerli bir şekilde ortaklık ilişkisinin kurulduğunu savunduğuna göre evvelemirde davacının davalı şirkete gerçekten ortak olup olmadığının tesbiti ve davalının zamanaşımı def'inin de buna göre değerlendirilmesi gerekmektedir. Mahkemece, bu hususun tesbiti için bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilerek bilirkişilere davalı şirketin ticari defter ve kayıtlarını inceleme yetkisi verilmiş ise de bilirkişi kurulu raporlarında, davalı şirkete ait pay defterleri, mali tabloları ve genel kurul tutanaklarının incelemeye sunulduğunu beyanla bu belgeleri incelemek suretiyle davacının ortaklar pay defterinde kaydı bulunduğundan bahisle pay senedi almak suretiyle ortak olduğunu bildirmişler, davalının haksız fiil sorumluluğunun bulunup bulunmadığı hususunun ise yabancı mahkeme kararlarındaki iddiaların varit görülüp görülmemesine göre değişeceğini ve mahkemenin taktirinde olduğunu belirtmişlerdir. Oysa, mahkemenin kararının gerekçesinde de özetlenen SPK raporunda davalı şirketin resmi kayıtlardan ayrı olarak ikincil kayıtlar tuttuğu belirtilmekte olup, bilirkişi incelemesine sunulan pay defterindeki kayıtların gerçeği yansıtıp yansıtmadığı belli değildir. Davacının dayandığı Hisse Senedi Devir ve Kabul Sözleşmelerine göre davacı bu hisseleri Mustafa Türkyılmaz isimli kişiden devralmış olup bilirkişi kurulu bu yönden bir inceleme yapmamış, davacının devir aldığı bu payların davalı şirketin sermayesi içinde temsil edilip edilmediğini, hisse devreden bu kişinin devir tarihi itibariyle hisselerini devrettiği şirketin ortağı olup olmadığı üzerinde durulmamıştır.

Bu durumda, Dairemizden geçen emsal dosyalarda da belirtildiği üzere tarafların iddia ve savunmaları gözetildiğinde evvelemirde davacının sahih bir şekilde davalı şirkete ortak olup olmadığının belirlenmesi gerektiğinden mahkemece bilirkişi kuruluna davalının tüm ticari defter ve kayıtları ve ayrıca hisse devir tarihinden dava tarihine kadar davalı şirketin yapmış olduğu genel kurullara ait tutanaklar ve hazirun cetvelleri incelettirilmek suretiyle davacıya verilen hisse senedinin bir değerinin bulunup bulunmadığı, bu hisselerin davalı şirketin sermayesinde temsil edilip edilmediği, davacının hisse devir aldığı Mustafa Türkyılmaz’ın devir tarihi itibariyle davalı şirkette ortak olup olmadığı, genel kurullarda sermayenin ne şekilde temsil edildiği, hususları açıklığa kavuşturulmalı ve bu inceleme sonucunda davacının ortaklığının sahih olmadığı, pay defterindeki kaydın diğer kayıtlarla örtüşmediği anlaşıldığı taktirde bu aşamadan sonra davacının zararından davalının sorumlu olup olmadığı, haksız fiil sorumlulukları bulunup bulunmadığı, üzerinde durularak davalının hukuki durumunun buna göre tayin ve takdir edilmesi ve davalının zamanaşımı def''i de buna göre değerlendirilmek suretiyle, oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken davacının ortak olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan davalının eylemi dolandırıcılık olarak nitelendirilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin 2 nolu bent dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte gösterilen nedenle davalının temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13330, Karar No: 2017/12364, Tarih: 20.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/13330 E.  ,  2017/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl davada nafakanın arttırılması, karşı davada yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karşı davada yoksulluk nafakasının kaldırılması, asıl davada iştirak nafakasının artırımı ve yardım nafakasına hükmedilmesine yönelik olarak verilen hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl dava aylık 100,00 TL yoksulluk nafakasının 200,00 TL’ye, müşterek çocuklar için 200,00’er TL ödenen iştirak nafakalarının ise çocuk ... için aylık 400,00 TL‘ye dava tarihinde reşit olan ... için 400,00 TL’ye artırılarak yardım nafakası olarak ödenmesi istemlerine ilişkin iken; karşı dava ise, yoksulluk nafakasının kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece iştirak ve yardım nafakası taleplerinin kısmen kabulüne yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş olup, hüküm yoksulluk nafakası yönünden hatalı bulunarak, Dairemizin 21.06.2016 tarih, 2016/6286-9615 E-K sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece, “bozmaya uyulmuş ise de; davacı kadının gelir durumunun yoksulluk sınırının üstünde olduğu ve davalı ile gelir durumunun birbirine yakın olduğu gerekçesiyle karşı davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına daha önce iştirak ve yardım nafakalarına ilişkin hükme yönelik temyiz itirazları Yargıtay tarafından reddolduğundan bu hususlarda karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir. Bu defa hükmü, davacı yoksulluk nafakası yönünden; davalı iştirak ve yardım nafakaları yönünden temyiz etmiştir.

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2017 tarihinden itibaren 2.270 TL'ye çıkarılmıştır.

Mahkemece verilen 06/04/2017 tarih, 2016/890 E, 2017/320 K sayılı hüküm, iştirak ve yardım nafakaları yönünden; bozmaya uygun karar verilip, bozma lehine olan davacı Mustafa ve çocuk ...yararına usulü kazanılmış hak doğduğu gözetildiğinde ve yoksulluk nafakası yönünden; miktar itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle tarafların temyiz istemlerinin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 20/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4481, Karar No: 2016/5049, Tarih: 04.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4481 E.  ,  2016/5049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici abonelik kurulması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının konutuna su aboneliği sağlanması için davalı kuruma başvurduğunu, kurumun başvuruyu kabul etmediğini, suyun temel ihtiyaç olduğunu ileri sürerek geçici abonelik kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesi ile; taşınmazın yapı kullanma izninin olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; davadan önce 26.07.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 5784 sayılı Elektrik Piyasası kanunu ve Bazı Kanunlar da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25.maddesinde...Sayılı İmar Kanunu'na eklenen Ek Geçici 11.madde, "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir.

Somut olayda; yapı ruhsatı 26/04/2006 tarihlidir, konutun elektrik aboneliği bulunmaktadır ve 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen Geçici Ek 11. maddesi uyarınca araştırma yapılması gerekmektedir.