muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3839, Karar No: 2015/3781, Tarih: 15.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/3839 E.  ,  2015/3781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2015

NUMARASI : 2014/860-2015/188

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından kira alacağının tahsili için tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine, davacı icra mahkemesine başvurarak tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece istemin kabulüne, itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmesi üzerine karar  davalı tarafından, temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde; davalı hakkında birikmiş kira borçları nedeniyle takip başlatıldığını, 30 günlük süre içinde ödeme yapılmaması nedeniyle davalının temerrüde düştüğünü ileri sürerek davalının tahliyesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece tahliye talebinin itirazın kaldırılması talebini de içerdiği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının borca itirazının kaldırılmasına ve kiralanandan tahliyesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında hükme esas alınan sözlü kira akdi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı alacaklı sözlü kira akdine dayanarak tahliye istekli olarak 24.10.2014 tarihinde başlattığı icra takibinde ödenmeyen 2009 Ekim, 2014 Ekim arası aylar kirası toplam 33.650-TL'nin tahsilini istemiştir.Ödeme emri davalıya 27.10.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı yasal süresinde 30.10.2014 tarihinde ödeme emrine itiraz etmiştir.Davacı vekili dava dilekçesinde ödeme emrinin tebliğine rağmen yasal 30 günlük süre içinde takibe konu kira borcu ödenmediğinden temerrüt nedeniyle tahliye isteminde bulunmuş, ancak, itirazın kaldırılmasını istememiştir.

Hakim HMK.26.maddesi gereğince taleple bağlı olup azına veya fazlasına hükmedemez. Davacının tahliye talebi bulunsa da açıkça itirazın kaldırılması talebi bulunmadığından ve itirazın kaldırılmasına karar verilmeden tahliye kararı da verilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9754, Karar No: 2015/28454, Tarih: 15.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9754 E.  ,  2015/28454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1) Mağdurun yaralanması sonucu yüzünde sabit iz kaldığına dair ...Hastanesince düzenlenen 28.11.2012 tarihli raporun hükme esas alınacak ölçüde yeterli olmaması nedeniyle, mağdurun tüm tedavi evrakları ve raporlarıyla birlikte en ... Adli Tıp Kurumu'na sevkinin yapılarak, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı yönünde yeniden raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesinin gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında “5237 sayılı TCK’nin 53/1-a,b,c,d,e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK’nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK’nin 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına” karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yasaya aykırı hüküm tesisi,

3) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 324/4. maddesi gereğince terkin tutarı altında kalan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20570, Karar No: 2014/15935, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20570 E.  ,  2014/15935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: 21. İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Sosyal Güvenlik Kurumu'na yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9027, Karar No: 2022/3296, Tarih: 21.03.2022

**5. Ceza Dairesi         2018/9027 E.  ,  2022/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç işlemek amacıyla örgüt kurma, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, rüşvet alma ve rüşvet verme, 5015 sayılı Kanun'a muhalefet, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, düşürülme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ... hakkında rüşvet alma ve tüm sanıklar hakkında 5015 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının rüşvet alma, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun da 5015 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarının zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için İçişleri Bakanlığının ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada İçişleri Bakanlığının ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ilgili bakanlık ve kuruma haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 21/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3966, Karar No: 2006/7379, Tarih: 07.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/3966 E.  ,  2006/7379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı bononun incelenmesinde keşidecinin Yimpaş Yozgat Spor A.Ş. olduğu ve şirket kaşesinin, keşide yerinde basılı olduğu görülmüştür. Muteriz şirket vekilinin de kabulünde olduğu gibi, o tarih itibari ile şirketi temsil ve ilzama yetkili olan Erdoğan Ulukılıç ve Mustafa Aysoku'nun yetkili kişiler olarak senedi imzaladıkları konusu ihtilafsızdır.

Anılan yetkililerin şirket dışında keşideci sıfatı ile bonoda isimleri bulunmadığı gibi senetde de herbir temsilcinin tek imzaları vardır. Dayanak senetteki borçtan şirketin sorumlu olması için mutlaka şirket kaşesi üzerine imza atılması da zorunlu değildir. Bu durumda, tanzim tarihinde şirketi temsil ve ilama yetkili kişilerin şirket adına düzenledikleri senetteki borçtan şirketin sorumlu olacağının kabulü gerekirken yazılı gerekçelerle şirket hakkındaki takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4758, Karar No: 2018/2550, Tarih: 27.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/4758 E.  ,  2018/2550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlali, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2014 tarih ve 2014/15-157 esas, 2014/314 sayılı kararında açıklandığı üzere, Türk Ceza Kanununun "Konut dokunulmazlığının ihlali" başlıklı 116. maddesinin birinci fıkrası; "Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır", ikinci fıkrası ise; "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin iş yeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada söz konusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir. Sahibi ya da çalışanlarının iznine ihtiyaç duyulmaksızın zımni bir rızanın varlığı kabul edilerek herkesin girebileceği ve sunulan hizmeti alabileceği lokanta, dükkan, mağaza, manav, kasap, tiyatro, kahvehane, hastane, banka şubesi gibi yerlere, halka açık bulundukları sırada veya mesai saatleri içerisinde girilmesi suç teşkil etmeyecektir.

TCK'nın 116/1. maddesinde, seçimlik olarak düzenlenen hareketlerden birisi de “çıkmama” eylemidir. Çıkmamak; belli bir yerde kalmaya devam etmeyi ifade eder. Çıkmama eyleminin gerçekleşmesi için, konuta rıza ile girilmiş olması gerekmektedir. Çıkmama fiilinin meydana gelmesi için, hak sahibinin söz, hareket veya tavırlarıyla faili çıkmaya davet etmesi gerekir. Ancak, bazen doğrudan faile bildirilmiş olmasa bile yapılan hareketlerle rızanın ortadan kalktığı faile gösterilmiş olabilir. Örnek verilecek olursa; fail, çalışma saatleri içerisinde bir markete girdikten sonra, burada sunulan hizmetin amacına aykırı olacak bir davranışta bulunması durumunda, örneğin, başkasına sarkıntılık, iş yeri sahibine ya da müşteriye saldırma gibi hukuka aykırı davranışlarda bulunması halinde, hak sahibi tarafından dışarı çıkmaya davet edilip de çıkmaması, TCK'nın 116/2. maddesinde düzenlenen suça vücut verecektir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, oğlu ... ile katılan arasında gerçekleşen olay nedeniyle, katılanın iş yerine konuşmak amacıyla gündüz vakti girdiği, aralarında tartışma yaşandığı, karşılıklı küfürleştikleri, ardından sanığın oğullarının da buraya geldiği ve katılanı yaraladıkları, katılanın da silahıyla havaya ateş ettiğinin Mahkemece kabul edilmesi karşısında, sanığın gündüz saatlerinde girdiği katılana ait iş yerinin hukuki niteliği belirlenip, olay tarihi ve saatinde, müşterilerin hizmetine açık olup olmadığı, girilmesi açık bir rızaya dayanmayan mutat yerler kapsamında kalıp kalmadığı araştırılarak, bu nitelikte yerlerden olması durumunda da, yukarıda bahsedilen “çıkmama” halinin olayda gerçekleşip gerçekleşmediği irdelendikten sonra, sonucuna göre suçun kanuni unsurlarının oluşup oluşmadığının tayin edilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Sanığın oğlu ...'in tüm aşamalarda, olay öncesi katılanın kendisine küfür ettiğini, bu hususu babası olan sanığa anlatması üzerine babasının katılana ait iş yerine gittiğini belirtmesi, sanığın, oğlunun bu olaydan bahsetmesi nedeniyle katılanla konuşmaya gittiğini, katılanın burada kendisine küfür ettiğini savunması, katılanın ifadesinde, sanığın küfür etmesi üzerine, kendisinin de ona hakarette bulunduğunu kabul etmesi ve katılan hakkında, karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında, konut dokunulmazlığının ihlali suçu açısından TCK'nın 29, hakaret suçu açısından ise, aynı Kanunun 129/1-3. maddelerinin uygulanma imkanının tartışılmaması,

3-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan hapis cezasının dayanağı olan mala zarar verme suçunun, 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/3. maddesi uyarınca, uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında, anılan suça ilişkin mahkumiyet hükmü açısından uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırılıp, bunun sonucuna göre, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi zorunluluğu,

4-TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden,

tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15025, Karar No: 2015/19529, Tarih: 19.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/15025 E.  ,  2015/19529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/01/2015

Numarası : 2014/12-2015/37

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflardan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2121, Karar No: 2012/6092, Tarih: 11.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2121 E.  ,  2012/6092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, zamanaşımına uğramış çeke dayalı olarak yapılan ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, çekteki imzanın müvekkiline ait olmadığını, talep edilen faizin fahiş olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, çekin yetkili hamilinin TTK.'nun 644. maddesine göre sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanarak talepte bulunabileceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle takip konusu çekin süresinde ibraz edilmemiş olmasına, bu nedenle ilamsız takip yapılmasına, çekteki imzanın yargılama sırasında davalı şirket yetkilisine ait olduğunun kabul edilmiş olmasına, kapanış tasdiki olmayan ticari defterlerinin sahibi lehine delil teşkil edemeyeceğine göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 11.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2036, Karar No: 2014/3055, Tarih: 18.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2036 E.  ,  2014/3055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1) ... vek. Av. ... 2) ... 3) ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 01.10.2013 gün ve 2006/48 E. - 2013/520 K. Sayılı hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davalı ... ekonomik güçlük içerisinde olması nedeniyle temyiz dilekçesine yönelik ödenmesi gerekin harç ve masrafları yatırmadığından dolayı adli yardım talebinde bulunmuştur.

Kanun yollarına başvuru sırasından adli yardım talebinin Yargıtay'a yapılacağı 6100 sayılı HMK 336/3 maddesinde hükme bağlanmış ise de, aynı maddenin ikinci fıkrasında “talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” hükmüne yer verilmiştir.

1)Hükmü temyiz eden davalı ... tarafından dilekçe ekinde sunulan belgeler fotokopi olduğu gibi HMK 336/2 maddesinde öngörüldüğü üzere mali durumunu gösterir nitelikte de bulunmadığından davalının adli yardım istemin reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Temyiz eden davalının adli yardım talebi ret edildiğinden bu durumda temyiz incelemesi yapılabilmesi için temyiz harç ve başvuru harcı ile giderlerinin yatırılması gerektiğinden bunların ikmali için 6100 sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HMUK'un 434/3. maddesi uyarınca temyiz eden davalıya usulüne uygun muhtıra tebliğ edilerek sonucuna göre işlem yapılması yönünden dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalının adli yardım isteminin reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1907, Karar No: 2010/3831, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1907 E.  ,  2010/3831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili Avukat ... aralarındaki tespit davası hakkında Yozgat 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 30.06.2009 gün ve 353-403 sayılı kararın Onanmasına ilişkin Dairemizin 19.10.2009 gün ve 11732-13060 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... oğlu 1961 doğumlu ... ile davalı ...K. Başkanlığı arasında görülen, davacının 01.03.1986-12.05.1998 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamındaki zorunlu sigortalı çalışmaları dışında 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun tespitine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda Yozgat 1.Asliye Hukuk İş Mahkemesince verilen 30.06.2009 gün 2009/353E, 2009/403K sayılı hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce davalının tüm temyiz itirazlarını reddederek 19.10.2009 gün ve 11732-13069 kararla yerel mahkeme kararının Onanmasına karar verilmiş ve bu karar üzerine Davalı Kurum vekili, davacının ... ... oğlu 1961 doğumlu ... olduğu ve 506 sayılı yasa kapsamında 1988/2 dönemde 120 gün, 1988/3. dönemde 62 gün, 1990/3. dönemde 66 gün olmak üzere toplam 248 gün çalışması bulunduğu halde, temyiz edilen yerel mahkeme kararında: isim benzerliği nedeniyle ... oğlu 1948 doğumlu ...’a ait 506 sayılı yasa kapsamında olan 1986/3 dönemde 17 gün ve 1990/1 dönemde 30 gün olmak üzere toplam 47 günlük çalışmanın dışlanmak suretiyle hüküm kurulduğunu bildirerek Dairemizin düzelterek onama kararının maddi yanılgıya dayalı olduğundan bahisle düzeltilmesini talep etmiştir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile, hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.