muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7861, Karar No: 2021/9256, Tarih: 30.09.2021

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (Toroslu özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay

Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına organik bağla dahil olduğuna dair ikame olunmuş yeterli ve kesin delil bulunmayan sanığın; PKK silahlı terör örgütü mensuplarınca gerçekleştirilen sözde yargılamalara aracılık etmekten ibaret örgütün amacına hizmet eder nitelikteki eyleminin TCK’nın 220/7 maddesinde düzenlenen terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturacağı gözetilip eyleminin mahiyet ve ağırlığı nazara alınmak suretiyle asgari hadden makul düzeyde uzaklaşılarak adil bir ceza tayin edilmesi gerekirken delillerin hatalı değerlendirilmesi ile suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, dosyada mevcut delil durumu gözetilerek tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6882, Karar No: 2016/8947, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6882 E.  ,  2016/8947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Aile ve ... 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı 19.09.2014 tarihli dilekçe ile; davalılardan ...'ın babası olduğu halde babasının nüfus kütüğünde kendisinin kaydının olmadığını belirterek babası ... ile nüfus bağının kurulması istemiyle Aile Mahkemesinde dava açmıştır.

... Aile Mahkemesi; "...Davacının nüfus kaydında baba adının ... yazıldığı, problemin kaynağının nüfusa kayıt edilirken sonradan düşülen vatandaşlık şerhi olduğu, bu haliyle davanın nüfus kaydının düzeltilmesi davası olduğu, davaya bakma görevinin Asliye Hukuk Mahkemesine ait bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi ise "...davanın TMK'nın 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağının kurulmasına ilişkin olduğundan davaya bakma görevinin Aile Mahkemesine ait olduğu... " gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Dosya kapsamından; davacının, ... ve ...'ın evlilik dışı ilişkisinden dünyaya geldiği, ... Genel Müdürlüğünün 14.10.2003 gün 2278 sayılı kararıyla 1312 sayılı Kanunun 2/C maddesine göre nüfusa tescil edildiği, 13.01.1998 tarihli doğum tutanağında davacının anne adının ... baba adının ... olarak yazıldığı, nüfus kaydında da anne adının ..., baba adının ... olarak belirtildiği, davacının saklı nüfustan tescil edildiği, anne ve baba kaydına rastlanamadığı, ...'ın aile nüfus kayıt tablosunda davacının yeralmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda dava babalık davası olup, soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 282. maddesi ve devamında düzenlendiğinden uyuşmazlığın aile mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5279, Karar No: 2019/80, Tarih: 08.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/5279 E.  ,  2019/80 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 26.12.2012 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5827, Karar No: 2012/9689, Tarih: 28.06.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/5827 E.  ,  2012/9689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi Tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalının mülkiyetinde bulunan fuar sergi salonlarında kiracı olduğunu, davalı kiralayan tarafından ihtiyaç nedeniyle açılan tahliye davasının Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/143 esas 2008/658 karar sayılı kararı ile kabulü üzerine müvekkilinin davaya konu 1,5,6 ve 7 nolu sergi salonlarından icra marifetiyle tahliye edildiğini, verilen tahliye kararının karar düzeltme aşamasında Yargıtay’ca bozulduğunu, bu kez mahkemenin bozma ilamına uyarak tahliye isteminin reddine karar verdiğini, müvekkilinin ret kararı doğrultusunda salonları 02.12.2009 tarihinde üçüncü kişi konumunda olan ... ... A.Ş.’den teslim aldığını, icra marifetiyle tahliyenin gerçekleştirildiği 24.12.2008 ile salonların müvekkiline teslim edildiği 02.12.2009 tarihleri arasındaki dönem için müvekkilinin kira borcundan sorumlu tutulamayacağını belirterek bu dönem kira paralarına ilişkin müvekkili hakkında yapılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı vekili; davacı kiracının takibe süresi içinde itiraz ettiğini ve takibin durduğunu, itirazın hükümden düşürülmesi amacıyla itirazın iptali davası açtıklarını, bu aşamada kiracının menfi tespit istemekte hukuki yararı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davacının menfi tespit davası açmakta hukuki yararı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık icra takibinin itiraz ile durması üzerine, itirazın iptali davası açılmadan önce borçlunun menfi tespit istemekte hukuki yararı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Davalı alacaklı kira alacağının tahsili için ....İcra Müdürlüğünün 2009/16964 sayılı dosyası ile icra takibi başlatmış, borçlu tarafından süresinde borca itiraz edilmesi üzerine takip durmuştur. İtirazın iptaline yönelik her hangi bir dava açılmamışken davalı borçlu tarafından menfi tespit istemiyle 26.08.2009 tarihinde işbu dava açılmış, alacaklı ise 24.09.2009 tarihinde itirazın iptali ve tahliye istemiyle ayrı bir dava açmıştır.

İ.İ.K.’nun 72.maddesi hükmüne göre borçlu, icra takibinden önce veya takip sırasında borçlu bulunmadığını ispat için menfi tespit davası açabilir. Borçlunun borçlu olmadığının tespitini istemekte hukuken korunmaya değer bir menfaati bulunmak koşulu ile davanın icra takibinden önce veya takip sırasında açılması mümkündür. Menfi tespit davası gerçekte var olmayan bir borç ya da geçersiz bir hukuki ilişki nedeniyle icra takibine maruz kalması muhtemel olan veya icra takibine maruz kalan bir kimsenin gerçekte borçlu bulunmadığını ispat için açacağı bir dava olarak adlandırılmaktadır.

Takip hukuku bakımından itirazın hukuki sonuçları İİK’nun 66/1.maddesinde belirtilmiş olup anılan madde hükmüne göre süresinde borca itiraz edilmesi ile takip işlemleri kendiliğinden durur. İtirazın hükümden düşürülmesi için alacaklı tarafından itirazın tebliğinden itibaren bir yıl içinde genel hükümler dairesinde itirazın iptali davası açılması veya altı ay içinde İ.İ.K.’nun 68.maddesinde belirtilen belgelere dayalı olarak icra mahkemesinden itirazın kaldırılması istenilmelidir. İtirazın iptali süresini geçiren alacaklının genel hükümler dairesinde alacak davası açması da mümkündür. Alacaklı tarafından belirtilen bu süreler içinde bir dava açılmasını beklemek yerine takip borçlusunun; maruz kaldığı icra takibi nedeniyle oluşan belirsizliğin bir an evvel giderilmesini istemekte hukuken korunmaya değer bir yararı olduğu kabul edilmelidir. Yasanın açık hükmüne (İ.İ.K.’nun 72/1) göre ortada bir icra takibi söz konusu olmasa dahi yapılabilecek olası bir takibi düşünerek menfi tespit davası açması mümkün olan borçlunun icra takibiyle kendisinden hak talebinde bulunan alacaklıya karşı bu davayı açmasında hukuki yararı olduğunda kuşku yoktur. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.01.2012 gün 2011/19-622 esas – 2012/9 sayılı kararı da aynı doğrultudadır. Menfi tespit davası bakımından takibin İ.İ.K.’nun 68.maddesinde sayılan belgelere dayalı olması veya olmaması arasında da bir fark bulunmamaktadır. Her iki halde de borç tehdidi söz konusu olup davacının menfi tesit istemekte hukuki yararı bulunmaktadır. Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olayda davacının, alacaklı tarafından henüz bir itirazın iptali davası açılmamışken, kendisine yönelik icra takibi nedeniyle menfi tespit istemekte hukuki yararı bulunmakta olup mahkemece aksi kanaatle davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm belirtilen bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1305, Karar No: 2015/2424, Tarih: 09.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1305 E.  ,  2015/2424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkili şirketin, davalı-borçlu ...den olan alacağını tahsil için ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/8158 E. sayılı dosyasından takip başlattığını, borçlu şirketin işyerinde borçluya ait Ramak marka raylı vince 05.09.2011 tarihinde haciz konulduğunu, vincin 24.01.2012 tarihinde satılması üzerine davaya konu sıra cetvelinin düzenlendiğini, davalı ...'nın müvekkilinin vince haciz koyması üzerine, borçludan kira alacağı bulunduğu gerekçesiyle,...İcra Müdürlüğü'nün 2011/8159 E. sayılı dosya üzerinden, vinç üzerinde hapis hakkı bulunduğu iddiasıyla taşınır rehninin paraya Çevrilmesi yoluyla takip başlattığını, düzenlenen sıra cetvelinde, kiralayanın satış bedeli üzerinde rüçhan (rehin) hakkı bulunduğu, kira alacağının önce doğduğu gerekçesiyle satış bedelinden kalan 11.245,00 TL'nin davalıya ait dosyaya gönderilmesine karar verildiğini, sıra cetvelinin hatalı olduğunu, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin adi nitelikte olup, her zaman düzenlenebileceğini, sözleşmenin başlangıç tarihi 01.04.2011 ile hapis hakkının kurulmasının talep edildiği 07.09.2011 tarihine kadar alınmadığı iddia edilen kira bedeli için yasal işlem başlatmamasının, kira alacağının mevcut olmadığını ve alacak ilişkisinin muvazaalı olduğunu kanıtladığını, kira sözleşmesinde kira bedelinin aylık 4.166,66 TL, yıllık ise 50.000,00 TL olarak ödenmesinin kararlaştırıldığını, kira bedelinin ödeme zamanın 01.04.2012 olduğunun aşikâr olduğunu, davalının vadesi gelmiş kira alacağı bulunmadığından, hapis hakkı tesisi için yasal şartların oluşmadığını, kira sözleşmesinde, kira karşılığının iki adet müşteri çeki ile ödeneceğinin yazılı olduğunu, kira bedelinin iki adet çek ile ödenmesi nedeniyle davalı ...'nın borçludan bir alacağı bulunmadığını, ödeme emrinin usulsüz tebliği nedeniyle davalının takibinin kesinleşmediğini, ... vekili tarafından bir taraftan satışa konu vinç üzerinde istihkak iddiasında bulunulurken diğer taraftan borçluya ait olduğu kabul edilerek kira alacağından dolayı hapis hakkı tanınması istendiğini, sıra cetvelinin hatalı olduğunu ileri sürerek, iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkiline ait dükkân niteliğindeki taşınmazın 15.11.2010 başlangıç tarihli sözleşme ile 5 yıllığına diğer davalı-borçlu şirkete kiralandığını, davalı kiracının 05.09.2011 tarihinde eşyalarının büyük bir kısmını alarak kiralananı terk ettiğini, müvekkilinin tahsil edemediği kira alacağını temin amacıyla BK'nın 267/1 ve İİK'nın .../...

Davalı ... vekili, müvekkiline ait dükkân niteliğindeki taşınmazın 15.11.2010 başlangıç tarihli sözleşme ile 5 yıllığına diğer davalı-borçlu şirkete kiralandığını, davalı kiracının 05.09.2011 tarihinde eşyalarının büyük bir kısmını alarak kiralananı terk ettiğini, müvekkilinin tahsil edemediği kira alacağını temin amacıyla BK'nın 267/1 ve İİK'nın .../...

270. maddeleri gereğince menkul mallar üzerinde hapis hakkı tesis ettiğini, kira sözleşmesinin gerçek olduğunu, muvazaalı olmadığını, sonradan düzenlenmediğini, çek bedellerinin ödenmediğini, davacının iddiasını ispatlaması gerektiğini, hapis hakkının, hacizden öncelikli olduğunu, davacının iddialarını doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ......,davaya cevap vermemiştir.

Davalı ......,davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının alacağın 01.04.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayandığı, anılan kira sözleşmesinde, mülkiyeti ...'ya ait taşınmazın 01.04.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile aylık 4.166,66 TL ve yıllık 50.000,00 TL karşılığı 5 yıllık süre ile borçlu şirkete kiraya verildiği, kira bedelinin iki adet firma çeki ile ödeneceğinin sözleşmede yazılı olduğu, kira bedeline ilişkin teminat alınmadığı, sözleşmenin adi şekilde olup her zaman düzenlenebilecek nitelikte olduğu, üçüncü kişi olan davacı bakımından bir ispat vasıtası olamayacağı, kiralayan tarafından kira sözleşmesinin hiçbir şekilde resmi merciilere sunulmadığı, kira sözleşmesinin yargılama sırasında 05.09.2012 tarihinde kiralayan ... tarafından vergi dairesine beyan edildiği, kira bedelinin 2 adet firma çeki ile ödeneceğinin sözleşmede kararlaştırıldığı, çeklerin kiralayan ...'ya verildiğinin dosya kapsamı ile belirli olup, davalı kiralayanın kabulünde olduğu, çeklerin ödenmediği savunulsa da çekin ödeme vasıtası olup, kira bedeli çek ile ödendiğinden davalı kiralayanın kira bedelini tahsil etmediği savunmasının yerinde görülmediği, çek bedellerinin ödenmemesinin kira bedelinin tahsil edilmediği anlamına gelmediği, davalı tarafından çek bedellerinin tahsili yönünden işlem başlatmak yerine, alacağın tahsil edilmediğinden bahisle davacının mağduriyetine sebebiyet verilmesinin düşünülemeyeceği, kira bedelinin 05.09.2011 tarihine kadar alınamadığı beyan edilmesine rağmen tahsili yönünden hiçbir şekilde borçlu şirketin ihtar edilmediği, kira alacağı yönünden başlatılmış bir icra takibi de bulunmadığı, bu durumun hayatın olağan akışına aykırı olup davalı ... tarafından kira bedelinin ödenmediği savunmasının ispat edilemediği, sözleşmede bulunmamasına rağmen haciz mahallinde haczedilenin, mülkün demirbaşı olduğu iddia edilerek bu yönde istihkak iddiasında bulunulmasına rağmen bilahare haczedilenin borçluya ait olduğu iddia edilerek hapis hakkı tesisi işlemi başlatılmasının TMK'nın 2. maddesine aykırılık teşkil edeceği, davalı ile borçlu arasında muvazaa olduğu ve yapılan kira sözleşmesinin de davacı alacağının tahsilini imkânsız hale getirmek yönünden yapıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı ...'nın Konya 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/8158 E. sayılı dosyasında bulunan sıra cetvelindeki sırasının iptaline, sıra cetvelindeki davalı ... adına ayrılan payların dikkate alınmadan öncelikli davacının alacaklısı olduğu ve ilgili sıra cetvelinde belirtilen Konya 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/8158 E. sayılı dosyasındaki alacağına ödenmesine, bakiye kaldığı takdirde sıra cetvelindeki diğer alacaklılara ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava, muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında iddia, kural olarak, borçlu ile davalı alacaklının anlaşmalı (muvazaalı) biçimde borç ilişkisi oluşturarak, diğer alacaklılardan mal kaçırma amacı güttükleri noktasındadır. Bunun için muvazaalı .../...

muamelenin borçlandırıcı işleme göre yapıldığı tarih önem taşır. Muvazaadan söz edilebilmesi için, kural olarak, muvazaalı tasarrufun, diğer alacaklı lehine yapılan borçlandırıcı işlemden sonraki tarihi taşıması gerekir. Diğer anlatımla, muvazaadan söz edilebilmesi için, kural olarak, muvazaalı olduğu ileri sürülen alacağın, kendisinden mal kaçırıldığı iddia edilen alacaktan daha sonra veya yakın tarihlerde doğmuş olması gerekir. Daha önce doğan alacağın daha sonra doğan alacak için muvazaa oluşturamayacağı gözetilmelidir. Takip işlemlerinin hızlandırılması, İİK’nın 20. maddesi uyarınca sürelerden feragat ve haczin borçlunun beyanı üzerine konulması, tek başına muvazaayı gösteren vakıalar değildir. Muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükü, davalı alacaklıdadır. Davalı alacaklı alacağının varlığını ve miktarını, takipten önce düzenlenmiş ve üçüncü kişilere karşı da ileri sürülebilecek nitelikte olan usulüne uygun, birbirini doğrulayan yazılı delillerle kanıtlamalıdır. Her zaman düzenlenmesi mümkün olan çek ve bono, alacağın varlığını ispatlamaya tek başına yeterli değildir. Senetler, faturalar ve çekler ancak tarafları ve onların cüz'i ve külli halefleri yönünden kesin delil niteliğinde olup, temel ilişkinin ve kambiyo ilişkisinin dışında kalan davacı üçüncü kişi bakımından bu nitelikte bir ispat vasıtası olarak kabul edilemez. Öte yandan, alacağın miktarına göre diğer tarafın açık muvafakatı bulunmadığı sürece tanık dinlenemez ve tanık beyanına dayalı olarak hüküm kurulamaz. Davalı alacaklının savunma ve delilleri çerçevesinde alacağın gerçek olup olmadığının tartışılması, davalı ile borçlu arasındaki hukuki ilişkinin ve davalının alacağının doğum tarihinin değerlendirilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece, davalı tarafın dayandığı kira sözleşmesinin her zaman düzenlenebilir nitelikte olduğu, üçüncü kişi olan davacı bakımından ispat vasıtası olmadığı, davalı kiralayan tarafından resmi mercilere sunulmamış olduğu, yani başka bir anlatımla davalının alacağının varlığını ve miktarını takipten önce düzenlenen belgelerle ve usulüne uygun diğer delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle yetinilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, kira sözleşmesinde belirtilen çeklerin ödenip ödenmediği hususlarının tartışılması doğru olmamış ise de, karar sonucu itibariyle doğru olmuştur.