muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/302, Karar No: 2020/7221, Tarih: 12.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/302 E.  ,  2020/7221 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 22/02/2010 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/09/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, dava konusu 729 parsel sayılı taşınmazdaki ortaklığın satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir.

Bir kısım davalılar, muhdesat iddiasında bulunarak davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile 729 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar ...., ..., ... ve ... temyiz etmişlerdir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır. Bu davalarda davalı da davacı gibi aynı haklara sahiptir. Bu nedenle davacının satış suretiyle paylaşma istemesi davalıların aynen paylaşma istemesine engel teşkil etmez.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Somut olayda; bir kısım davalılar tarafından dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatlarda hak sahibi olduğu ileri sürülmüş ve bilirkişiler tarafından muhdesatların tespit edilip raporlarında oranlama yapılmasına rağmen yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca mahkemece, tarafların bu hususta ittifak edip etmedikleri üzerinde durulmamış, ittifak etmiyorlarsa bu konuda taraflara dava açmak üzere süre verilmemiştir.

Bu durumda mahkemece, öncelikle tüm tarafların muhdesat iddasını kabul edip etmediklerine dair beyanların tespit edilmesi, muhdesat konusunda ihtilaf bulunduğunda muhdesat iddiasında bulunan davalılara muhdesatın aidiyeti konusunda dava açmak için HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmesi, açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, tüm tarafların muhdesat iddiasını kabul etmesi veya muhdesatın aidiyeti davası açılıp da muhdesatın davalılara aidiyetine karar verilmesi halinde; yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek bilirkişiden rapor alınmak suretiyle satış bedelinden ne kadarının muhdesata isabet ettiğinin yüzdelik oran kurulmak suretiyle belirlenerek, muhdesata isabet eden kısmın muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedelin payları oranında paydaşlara dağıtılması ve dağıtım oranlarının hükümde açıkça gösterilmesi; mahkemece verilen süre içerisinde dava açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar .., ... ve ...’nün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 12.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/44059, Karar No: 2013/4037, Tarih: 04.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/44059 E.  ,  2013/4037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde pompacı ve marketçi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının sorumluluğunda bulunan market hesaplarıyla ilgili açıklamada bulunamadığını, karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesinin feshi yoluna gidildiğini, bu nedenle İş Kanunununda belirtilen kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkının şartlarının oluşmadığını, fazla çalışma ücretlerinin dava tarihinden geriye doğru 5 yıldan sonraki kısmının zaman aşımına uğradığını, diğer taleplerinin de yerinde olmadığını, belirterek davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sorumlu olduğu market kasasında 12. 000 TL açık verip doğruluk ve sadakat kurallarına aykırı davrandığından davalının 4857 sayılı Kanunun 25. maddesine göre iş aktidinin feshinde haklı olduğu, gerekçesi ile ihbar ve kıdem tazminatı taleplerinin reddine, haftada bir gün izin kullandığı anlaşıldığından hafta tatili talebinin de reddine, ispatlanan fazla çalışma ve genel tatil ücretleri talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı tarafın temyizine gelince;

Somut olayda, davacı işyerinde iftiraya uğradığını ve haksız olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederek feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı işveren ise, işçinin işyerinde kasa açığına yol açtığını ileri sürmüş neticede "karşılıklı anlaşarak iş sözleşmesini bitirdiklerini" savunmuştur.

Dosya kapsamına göre davalı işveren davacının kasa açığına neden olduğunu ispatlayamamıştır. Bu konuda salt tanık beyanlarına itibar edilerek sonuca ulaşılması doğru değildir. Kaldı ki, davalı karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesini sona erdirdiklerini savunduğuna göre bu beyan karşısında yukarıdaki kasa açığı savunmasına itibar etmek mümkün değildir.

Dosya kapsamına göre davalı işveren davacının kasa açığına neden olduğunu ispatlayamamıştır. Bu konuda salt tanık beyanlarına itibar edilerek sonuca ulaşılması doğru değildir. Kaldı ki, davalı karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesini sona erdirdiklerini savunduğuna göre bu beyan karşısında yukarıdaki kasa açığı savunmasına itibar etmek mümkün değildir.

Bu nedenlerle tüm dosya kapsamına göre iş sözleşmesinin davalı işverence haksız olarak sona erdirildiğinin kabulü ile davacının talep ettiği kıdem ve ihbar tazminatlarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5382, Karar No: 2014/1344, Tarih: 26.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/5382 E.  ,  2014/1344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı .... İnş.Taah.San.ve Tic.A.Ş. ile davalı-k.davacı ....Deri Mamulleri Toplu İşyeri Yapı Kooperatifi arasındaki davadan dolayı ... 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 16.06.2010 gün ve 2008/42-2010/342 sayılı hükmü bozan Dairemizin 09.05.2013 gün ve 2012/7521-2013/3029 sayılı ilamı aleyhinde davalı-k.davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında tarafların HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteklerinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 226,00 TL para cezası ile bakiye 1,95 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalı-k.davacıya yükletilmesine, 26.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2688, Karar No: 2025/6014, Tarih: 07.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/2688 E.  ,  2025/6014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2137 E., 2021/2208 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına, sanığın konuşma şeklinin böyle olduğuna ve rahat konuştuğu için yanlış anlaşıldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede isabetsizlik bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca Aksaray 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca Aksaray 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dosya kapsamına göre özetle, "Müştekinin olay tarihinde Aksaray 1.Asliye Ceza Mahkemesi hakimi olarak görev yaptığı, sanığın ise aynı mahkemenin 2019/1263 Esas sayılı dosyanın sanığı olduğu, olay günü sanık da hazır olduğu halde duruşmasının yapıldığı sırada müştekiye hitaben, 'Ben duruşmalara gelmesem olmaz mı' dediği, müştekinin gelmesi gerektiğini belirtmesi üzerine 'Konuşma lan' demek suretiyle kamu görevlisi olan hakime görevinden dolayı hakaret suçunu işlediği iddia ve kabul edilerek Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyetine karar verilmiş, kurulan hükme yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince reddedilmiştir. Sanık ve müdafiinin süresinde hükmü etmesi etmesi üzerine Dairemizce değerlendirilmiş, sayın çoğunluk tarafın mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verilmiştir. Kanaatimizce sanığın müştekiye söylediği sözler hakaret suçunu oluşturmadığından anılan onama kararı yerinde değildir.

Şöyle ki;

Hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Hakaret" başlıklı 125. maddesinde;

"(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir.

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b) Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi halinde, cezanın alt sınırı bir yıldan az olamaz

(4) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.

(5) Kurul hâlinde çalışan kamu görevlilerine görevlerinden dolayı hakaret edilmesi hâlinde suç, kurulu oluşturan üyelere karşı işlenmiş sayılır. Ancak, bu durumda zincirleme suça ilişkin madde hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşıldığı üzere hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.

Madde metninden de açıkça anlaşıldığı üzere hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.

Yasal düzenlemeye ve Yargıtay uygulamalarına göre her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken fonksiyonlarını etkilemeyi ve saygınlıklarına zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı saldırılara karşı korunmaları zorunludur. Ancak demokratik bir hukuk devletinde, kamu görevini üstlenenleri denetlemek, faaliyetlerini değerlendirmek ve eleştirmek de kaynağını Anayasadan alan düşünceyi açıklama özgürlüğünün sonucudur. Bu nedenle eleştirinin sert bir üslupla yapılması, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgu olduğu için hakaret suçuna vücut vermez ise de, eleştiri yapılırken görüş açıklama niteliğinde bulunmayan, küçültücü, aşağılayıcı ifadelerin kullanılmaması, düşünceyi açıklama sınırları içinde kalınması gerekmektedir.

Somut olayımızda sanığın müştekiye duruşma sırasında "Konuşma lan" dediği sabit olup, bu hususta uyuşmazlık bulunmamaktadır. TDK kurumu sözlüğüne göre 'lan' veya 'ulan' sözü ünlem olup kaba konuşma olarak tanımlanmıştır. Anılan sözün bu niteliğinden dolayı Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında kişilerin onur, şeref ve saygınlığını boyutta olmadığı, kaba hitap tarzı olması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı kabul edilmiştir. Somut olayda sanığın duruşma sırasında görevli hakime bu şekilde hitap etmesi rahatsız edici ve saygısız bir davranış olmakla birlikte, görevini yerine getirirken fonksiyonunu etkileyecek, onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek boyuta ulaşmayan kaba hitap tarzından ibaret olduğu, Yargıtay'ın ve Dairemizin yerleşik uygulamalarının da bu yönde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurlarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; sanığın eyleminin hakaret suçunu oluşturmadığı, Yerel Mahkeme ile Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin takdir ve değerlendirmesinin isabetsiz olduğu kanaatinde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun mahkumiyet hükmünün onanmasına dair düşüncesine iştirak etmek mümkün olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2010/8570, Karar No: 2010/9187, Tarih: 24.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/8570 E.  ,  2010/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Didim (Yenihisar) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.04.2008 gün ve 2005/234-2008/232 sayılı kararı bozan Daire’nin 03.12.2009 gün ve 2008/10516-2009/12409 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili ile katılma yoluyla davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, tarafların bir aile şirketi olan ...Turizm A.Ş.’nin tüm hisselerini 01.05.1992 tarihli devir senedi ile şirketin önceki hissedarları olan ... ..., ..., ... ve ...isimli kişilerden 2.800,00 YTL bedel ile satın aldığını, devir sözleşmesine göre hisselerin %45’nin ...’a, %45’nin ...’a, %5’nin ...’e, %2,5’nun ...’e, kalan %2,5’nun ise ...’a devir edildiğini, hisselerini devir alan tarafların pay defterlerine kayıt ve Ticaret sicilindeki işlemleri yaptırmayıp sermaye artırımında bulunmadıklarını, şirkete ait otelin 1992-2005 yılları arasında her yıl 5-6 aydan oluşan sezonda davalı ...’ın işletmeciliğinde adi ortaklık şeklinde çalıştırıldığını, bu nedenle ...A.Ş.’nin münfesih duruma düştüğünü, ... ve ...arasında düzenlenen 09.02.2005 tarihli sözleşme gereğince de tarafların şirket ortağı olarak göründüklerini, şirketin tasfiyesine ilişkin masrafların ... soyadını taşıyan taraflara karşılanacağının kararlaştırıldığını, davalı ...’ın sözleşmede ...A.Ş.’nin %45 hissesini almasına rağmen izinler ve tamir işlemleri için vekaletname gerektiğini belirterek, hile ve desise ile notere götürüp ...’ın İzmir 18. Noterliği’nce düzenlenen oğlu ...’a ...’ın ise ... ...’a ...A.Ş.’ndeki hak ve hisselerinin tamamını aldırdığını, alınan vekaletnameler ile A.Ş. hisse devir sözleşmesi ile ...Telyakar’a ait 435.000 adet hisse, 435,00 YTL karşılığında ... Telyakar’a ait 325.000

hisse 395,00 YTL bedel ile ... ...’a devir edildiğini, ...A.Ş.’nin 760.000 hissesinin hile ve desise ile davalı ... tarafından ele geçirildiğini, buna ilişkin Didim Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2005/70-173 sayılı ilamı ile davalıya genel kurulu toplantıya çağırma yetkisi verildiğini, toplantıya tek hissedar olarak katılmak sureti ile tasfiye memuru olarak kendi kendini görevlendirdiğini, ...ve ...’nin bu işlemlerden tesadüfen haberinin olduğunu, bu yapılan işlemler sırasında ...A.Ş’nin hissedarı olan ...ve ...’in ... aleyhine genel kurul toplantısında tasfiye memuru olarak atanmasına ilişkin kararın iptali yönünde aynı mahkemede açılan davanın 2005/185 numarası aldığını, davalının ...A.Ş.’nin %90 hissesini haksız olarak elde ettiğini, otelin tamamını da diğer davalı hissedarlar ile birlikte haksız şekilde işlettiğini, yapılan tüm işlemlerin usulsüz olduğunu ileri sürerek davacıların ...A.Ş. adına kayıt ve tescilli ... Calipso otelin %47,50 hissedarı olduklarının tesbitine, aralarındaki adi ortaklığın tasfiyesi ile hisseleri karşılığı 9.500,00 YTL ile 2000-2005 yılları arasında işletmeden sağlanan kâr payı karşılığı hisselerine düşen 26.0000,00 YTL’nin davalılardan hisseleri oranında tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizce 03.12.2009 günlü ilamda gösterilen nedenlerle davacılar yararına bozulmuştur.

Bu defa, davalılar vekili ile katılma yoluyla davacılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1- Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin tüm karar düzeltme itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizce 03.12.2009 günlü ilamda gösterilen nedenlerle davacılar yararına bozulmuştur.

Bu defa, davalılar vekili ile katılma yoluyla davacılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1- Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin tüm karar düzeltme itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalılardan ..., ... ve ... vekilinin karar düzeltme itirazlarının incelenmesine gelince; yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacılar, davalı gerçek kişilerle birlikte davalı şirketin eski ortaklarından paylarını dava dilekçesinde belirtilen oranlarda satın aldıklarını, pay devrine dair şirket ve ticaret sicil memurluğu nezdinde yapılan işlemlerin gerçekleştirilmediğini, davalı ...’ın hile ile dava dışı satıcılar ...ve ...’dan aldığı vekaletnamelerle bu kişilere ait payların devirleri yapılmak suretiyle davalı ...’ın şirketin 760.000 payını ele geçirdiğini ileri sürerek, davacıların şirkette ve dolayısıyla da şirketçe işletilen otelde %47,50 oranında pay sahibi olduklarının tesbiti ile buna bağlı tasfiye ve kâr payının tahsilini istemişler, davalı taraf ise davacıların 23.05.2003 tarihli sözleşme ile paylarını davalı ...’a devrettiğini savunarak 23.05.2003 tarihli sözleşmeyi ibraz etmiştir. Mahkemece de kabul edildiği üzere bu sözleşme şirketin henüz pay senedi ihraç etmemiş olması sebebiyle alacağın temliki hükümleri uyarınca payların davalı ...’a intikali hususunda geçerli ve yeterli olup, bu halde de şirkette hiç payı kalmamış olan ve bu nedenle de şirkete kural olarak bir hak ileri sürmesi mümkün olmayan davacılar bakımından hangi pay defterinin geçerli olduğu hususu önemi haiz değildir. Her ne kadar 01.05.1992 tarihli sözleşme ile tüm paylarını devreden ve bu nedenle de paylar üzerinde tasarruf yetkileri kalmaması sebebiyle daha sonra satıcılarla vekaleten noterde yapılan işlemler alıcıları bakımından bir hak bahşetmez ise de, yukarıda açıklandığı üzere 23.05.2003 tarihli sözleşme geçerli olup, anılan sözleşmede bir takım yükümlülüklerinyerine getirilmemiş olması ayrı bir davanın konusu olabileceğinden ve sözleşmeyi hisse devirleri bakımından geçersiz kılmayacağından gerçek kişi davalılar vekilinin bu yönlere ilişkin karar düzeltme itirazlarının kabulüyle Dairemizin 2008/10516 E, 2009/12409 K sayılı ilamının (2) no’lu bendinin ortadan kaldırılarak yerel mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.