muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16459, Karar No: 2014/18101, Tarih: 21.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16459 E.  ,  2014/18101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2008/655-2013/215

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.04.2013 tarih ve 2008/655-2013/215 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21.11.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. D. M.. ile davalı vekili Av. A. E..dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Nak. Ltd. firması ile Almanya/Türkiye arası iki makinenin taşınması konusunda anlaşma yaptığını, davalının ise bu taşımanın Almanya/İtalya arası kısmını üstlendiğini, sözleşme kapsamında davalıya 3.900 EURO navlun ödemesi yapıldığını, ancak davalının 11.000 kg miktarlı makineyi taşımadığını, taleplerine rağmen navlun bedelinin iade etmediğini, araçlarının İtalya Limanı'nda 5 gün beklemek zorunda kaldığını, dava dışı ...Ltd firmasından 24.000 EURO taşıma bedelini alamadığını ileri sürerek, toplam 31.650 Euro'nun davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile iki makinenin taşınması konusunda anlaştıklarını, taşımaya aksesuarların dahil edilmediğini, tek araca sadece 8.200 kg miktarlı makine ile aksesuarların yüklendiğini, olayda kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davaya konu taşımanın CMR kapsamında bulunduğu, davalının taşımasını gerçekleştiği 8.200 kg miktarlı makine için navlun bedeline hak kazandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 2.235 Euro'nun davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davaya konu taşımanın CMR kapsamında bulunduğu, davalının taşımasını gerçekleştiği 8.200 kg miktarlı makine için navlun bedeline hak kazandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 2.235 Euro'nun davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, taşımadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, dava tarihinde yürürlükte olan HUMK'nın 388 ve sonradan yürürlüğe giren HMK'nun 297. maddesi hükmüne göre mahkeme kararları, asgari olarak iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlerini, incelenen maddi ve hukuki olayın özünü, mahkemeyi sonuca götüren gerekçelerin neler olduğu hususlarını ihtiva etmelidir. Yine Anayasa'nın 141. maddesinin 3. fıkrası hükmü de mahkeme kararlarının gerekçeli olması gerektiğini düzenlemektedir. Dolayısıyla gerekçe, bir hükmün olmazsa olmaz unsurudur. Taraflar, ancak kararlara konulması gereken gerekçeler sayesinde hükmün hangi maddi ve hukuki nedene dayandırıldığını anlayabilirler. Ayrıca, karar aleyhine yasa yollarına başvurulduğunda da HUMK'nın 428. maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı denetlenebilir. Diğer bir anlatımla, Yargıtay incelemesi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir.

Somut olayda, davacının 5 günlük liman bekleme ücreti 3.750 Euro ve navlun bedeli 24.000 Euro talebine ilişkin olarak mahkeme kararı, HUMK'nın 388 ve HMK'nın 297. maddelerinde belirtilen unsurlardan ve özellikle de gerekçeden yoksun olup, denetime elverişli değildir. O halde, gerekçesiz şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/47880, Karar No: 2013/16561, Tarih: 30.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/47880 E.  ,  2013/16561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ile hafta sonu çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin rızası olmadan 27/02/2010 tarihinde ücretsiz izne çıkarıldığını, bu durumun işveren açısından eylemli bir fesih niteliği taşıdığını, müvekkilinin iş akdinin haksız yere anılan tarihte sona erdirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacağı, izin ücreti, fazla mesai, bayram ve genel tatil ücreti, hafta sonu çalışma ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili kurumun ekonomik darboğazı aşabilmek amacıyla Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Türkiye İş Kurumu ... İl Müdürlüğüne 17/12/2009 tarihinde kısa çalışma uygulaması talepli başvuruda bulunduğunu, Bakanlık tarafından, müvekkilinin başvurusunun incelenerek kabul edildiğini ve 03/11/2009-30/04/2010 tarihleri arasında müvekkili işyerinde kısa çalışma uygulanmasına izin verildiğini, davacının iş akdinin feshedilmediğini, kısa çalışma ödeneği alınmış olduğu için işyerinin tamamen tatil edildiğini, davacının ücret alacağının bulunmadığını, iş akdinin davacı tarafça kısa çalışma uygulaması içinde fesholunduğunu, müvekkili şirketten hiç ad altında alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı şirketin 17/12/2009 tarihinde Çalışma Ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Türkiye İş Kurumu ... İl Müdürlüğüne kısa çalışma uygulaması talepli başvuru yaptığı, Bakanlıkça bu talep uygun bulunarak 03/11/2009-30/04/2010 tarihleri arasında kısa çalışma uygulamasına izin verildiği, davacının ödenmediğini iddia ettiği aylara ait ücretlerin davacıya kısa çalışma ödeneği kapsamında Türkiye İş Kurumu tarafından ödeneceği ve davalı işverenin bu dönem için ücret ödeme yükümlülüğünün bulunmadığı, bu nedenle davacının davalı işverenden Aralık 2009 ile Ocak, Şubat 2010 aylarına ait ücret talebinde bulunamayacağından davalı şirketin yasal prosedürü işleterek yasal hakkını kullanmış olduğundan bu durumun ücretsiz izne çıkarılma olarak da değerlendirilemeyeceğinden yapılan feshin haklı fesih olmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkının doğmadığı, kıdem ve ihbar tazminatı alacağının bulunmadığı, davacının hizmet süresine göre 128 gün ücretli yıllık izne hak kazandığı, davacının 23,5 gün ücretli yıllık iznini kullandığı, davacının 104,5 günlük ücretli yıllık iznini kullandırdığını davalı işveren izin defteri ve buna benzer belgelerle kanıtlayamadığından davacının izin ücreti alacağının bulunduğu, davacının Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarını kapsayan yaz dönemlerinde haftada yasal 45 saatlik sürenin üzerinde 6 saat fazla çalıştığı, fazla çalışma ücreti alacaklısı olduğu, davacının yaz dönemi olan Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarını kapsayan dönemde ayda ortalama olarak bir hafta tatilinde çalıştığı, davacının hafta tatili ücreti alacağının bulunduğu, davacının ödenmediğini iddia ettiği aylara ait ücretlerin davacıya kısa çalışma ödeneği kapsamında Türkiye İş Kurumu tarafından ödeneceği ve davalı işverenin bu dönem içinde ücret ödeme yükümlülüğü bulunmadığından davacının ücret alacağının bulunmadığı, davacının dini bayramlar dışında kalan genel tatil günlerinde çalıştığı, davacının genel tatil ücreti alacağının bulunduğu gerekçesiyle davacının yıllık izin ücreti, fazla çalışma-hafta tatili-genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmış, fazlaya ilişkin talepleri ise reddedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının Temyizi Yönünden: Davacı işçinin kullandığı izin günü sayısı dosyadaki belgelere göre 28 gün olduğu halde 23,5 gün olarak kabulü hatalıdır.

3- Davacının Temyizi Yönünden: Davacının 17.08.2001 tarihinde işyerinde işe başladığı davalı tarafın cevap dilekçesinde de kabul edilmiş olup, buna karşın Hizmet Döküm Cetvelinde bu tarih itibariyle işçinin Kuruma bildiriminin yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, kısa dönem çalışmasından önce davacı işçinin fazla çalışma karşılığının işverence ödenmemiş olduğu bilirkişi raporu ile de ispatlanmıştır.

3- Davacının Temyizi Yönünden: Davacının 17.08.2001 tarihinde işyerinde işe başladığı davalı tarafın cevap dilekçesinde de kabul edilmiş olup, buna karşın Hizmet Döküm Cetvelinde bu tarih itibariyle işçinin Kuruma bildiriminin yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, kısa dönem çalışmasından önce davacı işçinin fazla çalışma karşılığının işverence ödenmemiş olduğu bilirkişi raporu ile de ispatlanmıştır.

Tüm bu hususlar gözetildiğinde, davacı işçinin iş akdini haklı nedenle feshettiği gözetilmeksizin delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu feshe bağlı istemlerin reddi doğru görülmemiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17251, Karar No: 2013/18152, Tarih: 13.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/17251 E.  ,  2013/18152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD 16.02.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücretinin giydirilmiş ücret esas alınarak hesaplandığı görülmektedir.

Fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının hak edilen tarihteki çıplak ücret üzerinden hesaplanması gerekir. Geçmiş yılların ücretleri bilinmiyorsa son ücret asgari ücrete oranlanarak geçmiş yıllar ücreti belirlenmelidir.

Bu nedenle mahkemece fazla çalışma ücretinin çıplak ücret yerine giydirilmiş ücret üzerinden hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15702, Karar No: 2024/7946, Tarih: 30.09.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/15702 E.  ,  2024/7946 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/470 E., 2015/290 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin ifadelerinin çelişkili olduğuna, çelişkili mağdure beyanı dışında somut delil bulunmadığına, sanığın atılı suçları işlemediğine, usul ve kanuna aykırı kararların bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Dosya kapsamına göre sanık hakkında kurulan hükümlerde üst sınıra yakın ceza verilmesi gerektiğine, usul ve kanuna aykırı kararların bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık Hakkında Santaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın üzerine atılı şantaj eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 107/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e. maddesi gereği 8 yıl olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Santaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın üzerine atılı şantaj eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 107/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e. maddesi gereği 8 yıl olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 26.05.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıl olağan zamanaşımı sürelerinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. Açıklanan nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Santaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafii ve katlan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki

kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2762, Karar No: 2019/5368, Tarih: 24.06.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/2762 E.  ,  2019/5368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 12.02.2010 - 31.07.2011 tarihleri arasındaki Kuruma bildirimi yapılmış çalışmalarının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 12.02.2010 - 31.07.2011 tarihleri arasındaki Kuruma bildirimi yapılmış çalışmalarının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptalini talep etmiş, Mahkemece; davacının 12/02/2010 ile 31/07/2011 tarihleri arasında hizmet akti ile fiilen çalıştığının tespiti ile aksi yöndeki kurum işleminin iptaline, karar verilmiştir

Temyiz edilen karar, Dairemizin 24.04.2017 tarih 2015/13596 E. - 2017/3620 K. sayılı kararı ile “Mahkemece, dershane faaliyetinde bulunan işyerinin işvereni olan ... Eğitim Öğretim Turizm İnşaat Limited Şirketinin 12.02.2010 tarihinde dershane faaliyetine son verdikten sonra taşındığı adreste başka bir faaliyetinin olup olmadığı varsa ne kadar sürdüğü ticaret sicil kayıtlarından da araştırılıp belirlenmeli, faaliyetin varlığı halinde ise re’sen komşu bina ve işyeri sakinleri belirlenip, bildirimlerin fiili ve gerçek olup olmadığı irdelenmeli, sonucuna göre karar verilmelidir.” şeklinde gerekçe ile bozulmuştur.

Bozma sonrası yapılan yargılamada, Ticaret Sicil Müdürlüğü tarafından verilen yazı cevabında; davacının bildirimlerinin yapıldığı şirketin adres değişikliği olmadığı belirtilmiş, kolluk tarafından yapılan araştırmada; 12.02.2010 tarihinde dershane faaliyetine son verildikten sonra Kapanyeri Sok. adresine taşındıkları, kiraladıkları, kirasını bile ödemeden çekip gittikleri, adresin 2 ay kadar boş durduğu, sadece eşyaların konulup başkaca hiçbir işlem yapmadıklarının tespiti yapılmış, tanık olarak dinlenen ... beyanında; "Ben Camikebir Mah. Kapanyeri Sok. No: 2/4 adresinde bulunan taşınmazın malikiyim. Davacının eşi ... 5 sene kadar önce burayı işyeri olarak benden kiralamış, kurs olarak faaliyet göstereceklerini söylemişti. Ben oraya yalnızca bir kere gittim. Sınıf düzeninde masalar olduğunu gördüm. Macide'yi de ...'ın eşi olduğundan tanırım. Kendisi kursta dururdu. Ancak işçi olarak çalışıyormuydu ya da ne yapıyordu bilmiyorum. Ancak, ... bana orada hanımıyla birlikte çalıştıklarını söylerdi. Zaten burada 2 ay kadar durdular. Ondan sonra ... bana gelerek yürütemediklerini söyledi ve ayrıldılar." şeklinde beyanda bulunmuş, ... Valiliği tarafından mahkemeye gönderilen bilgi yazısında, davacının bildirimlerini yapan işveren şirket tarafından meslek edindirme kursu açılmadığı ve başvurusu olmadığı belirtilmiş olup davanın reddine karar verilmesi gerekirken mevcut şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11525, Karar No: 2013/8984, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/11525 E.  ,  2013/8984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.