muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27039, Karar No: 2013/35429, Tarih: 11.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/27039 E.  ,  2013/35429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karapınar İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/08/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçi banka vekili icra mahkemesine başvurusunda,  satışı yapılan taşınmazın ihale bedeli üzerinden  KDV alınmasına yönelik icra müdürlüğü kararının  ortadan kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece; icra dairesinde ihale gerçekleştikten sonra ihaleye ilişkin KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemleri bu verginin  mükellefi sıfatı  ile yaptığı işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık Mahkemesinin 2012/182 E - 2013/321 K ve 11.3.2013 tarihli hukuk bölümü kararına göre; “213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Kanunun Şümulü” başlıklı 1. maddesinde, bu kanun hükümlerinin ikinci maddede yazılı olanlar dışında, genel bütçeye giren vergi, resim ve harçlar ile il özel idarelerine ve belediyelere ait vergi, resim ve harçlar hakkında uygulanacağı belirtilmiş, 2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanunun "Vergi Mahkemelerinin Görevleri" başlıklı 6. maddesinde, Vergi Mahkemelerinin genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalarla, bu konularla ilgili olarak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasına ilişkin davaları ve diğer kanunlarla verilen işleri çözümleyeceği hükmüne yer verilmiş ise de; İcra Müdürlüğü tarafından yürütülen takip sonucu vergi alınması işleminin, kanuna aykırılığı iddiasının şikayet yolu ile İcra Mahkemesinde çözümleneceği; Mahkemenin incelemeyi, söz konusu icra dosyası üzerinden yaparak, anılan işlemin Kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar vereceği kuşkusuzdur. Adli yargılamanın bir parçasını oluşturan bu uyuşmazlığın, İcra Müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı gözetildiğinde, bu işlemin yasaya uygun olup olmadığının adli yargı yerince çözümlenmesinin gerektiği sonucuna varılmıştır.

Uyuşmazlık Mahkemesi kararı uyarınca belirtilen nedenlerle, davanın görüm ve çözümünde adli yargı yeri görevli olduğundan icra mahkemesince, alacaklının satışı yapılan taşınmazın ihale bedeli üzerinden  KDV alınmasına dair  icra müdürlüğü kararına yönelik şikayetinin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken ihtilafın çözümünde vergi mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle istemin reddi isabetsizdir.

Uyuşmazlık Mahkemesi kararı uyarınca belirtilen nedenlerle, davanın görüm ve çözümünde adli yargı yeri görevli olduğundan icra mahkemesince, alacaklının satışı yapılan taşınmazın ihale bedeli üzerinden  KDV alınmasına dair  icra müdürlüğü kararına yönelik şikayetinin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken ihtilafın çözümünde vergi mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15850, Karar No: 2012/6302, Tarih: 18.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15850 E.  ,  2012/6302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.06.2010 tarih ve 2009/710 - 2010/261 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketten ayrılmak isteyen müvekkillerinin şirketteki hisselerini noterde yapılan 12.10.2006 tarihli hisse devri sözleşmesi ile dava dışı ...'ya devrettiklerini, aradan yedi ay geçtikten sonra şirketin diğer ortağı dava dışı ...'ın isteği ile devir sözleşmesini feshederek bu kere aynı hisseleri 11.05.2007 tarihli sözleşmeyle dava dışı ...'a devrettiklerini, ancak vergi dairesinin 2009 tarihli yazılarından hisse devirlerinin Ticaret Sicil Gazetesi'nde tescil ve ilan edilmediğinin ortaya çıktığını, şirketin vergi borçları nedeniyle halen hissedar gözüken müvekkillerinin malları üzerine vergi dairesince haciz konulduğunu ileri sürerek, davacıların davalı şirketteki hisselerini devrettiklerinin tespiti ile pay devirlerinin ticaret siciline tescil ve ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, limited şirkette hisse devrinin şirkete karşı hüküm ifade etmesi için pay devrinin şirkete bildirilmesi ve ortakların dörtte üçünün muvafakati ile devrin pay defterine kaydedilmesi gerektiği, davacıların hisse devrinin şirkete bildirilip pay defterine kayıt edilmediğinden devir işleminin tamamlanmadığı, eksikliğin dava yoluyla giderilmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile yasal şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20348, Karar No: 2014/9044, Tarih: 17.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20348 E.  ,  2014/9044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, Türk vatandaşı olduğu dönemi 3201 sayılı Kanuna göre borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının 01.05.1986 – 19.05.2008 tarihleri arası süreyi borçlanabileceğinin tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Türk Vatandaşı olunan dönemlerle sınırlı olarak 3201 sayılı Yasa gereği 18 yaşından sonra yurtdışında geçen süreler borçlanılabilir. 06.09.1969 tarihinde doğduğu anlaşılan davacının, talebine uygun olarak 18 yaşını tamamladığı 06.09.1987 tarihinden başlayarak Türk Vatandaşlığından izinle çıkıp, sonradan yeniden daşlığına kabul edildiği 11.03.1999 - 10.05.1999 tarihleri arası dönem dışlanarak kalan süreyi borçlanabileceğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının birinci bendinin dördüncü paragrafında yazılı “01/05/1986” tarihi silinerek yerine “18 yaşını tamamladığı 06.09.1987 tarihinden başlayarak Türk Vatandaşlığından izinle çıktığı 11.03.1999 tarihine; Yine, yeniden olduğu 10.05.1999” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1880, Karar No: 2012/7879, Tarih: 16.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1880 E.  ,  2012/7879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Çine Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/12/2010 tarih ve 2010/48-2010/634 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin alacaklısı olduğu Yapı ve Kredi Bankası Aksoy Şubesi’ne ait 40.000 TL bedelli çekte, keşideci Alaattin Kahraman Ltd Şti’nin imzasının atılmadığı, müvekkili firma tarafından çek üzerinde imza olup olmadığına dikkat edilmeden ciro edilip Köksan Kökoğlu A.Ş’ne gönderilen bu çekte imza olmadığının fark edilmesi üzerine müvekkili firmaya ulaştırılmak üzere kargoya verildiği sırada kaybolduğunu ileri sürerek, davaya konu çekin zayi sebebiyle iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, çekte keşideci imzasının bulunmadığı, bu hususun davacı tarafın da kabulünde olduğu, 6762 sayılı TTK'nun 692. maddesi gereğince keşidecinin imzasının olmasının çekin zorunlu unsuru olduğu, iptali talep edilen çekin TTK anlamında çek niteliğini haiz olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3253, Karar No: 2021/10616, Tarih: 25.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/3253 E.  ,  2021/10616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 41. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- ... Prof. Dr. ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 04.10.2010 tarih ve 35298 sayılı ile 05.05.2011 tarih ve 19986 sayılı yazılarında sanığın idrar tetkiklerinde esrar metabolitinin tespit edildiğinin bildirildiği anlaşıldığından, sözü edilen uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanımının tespitine ilişkin tetkik sonuçlarının fiziki olarak aslı ya da onaylı örneğinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer

alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6936, Karar No: 2014/663, Tarih: 20.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/6936 E.  ,  2014/663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/389424

MAHKEMESİ : Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2010/279 (E) ve 2011/106 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanığın, çocuğu olan Diyar Gökara'yı fiilen çalışmadığı halde kendisine ait güzellik salonunda çalışıyor gibi gösterip kızının sağlık hizmetlerinden yararlanmasını sağladığı, sanığın kızının sigortalı gösterildiği dönemlerde yurt dışında yaşadığının tespit edildiği, katılan kurumunun bu nedenle zarara uğradığı olayda,

Sanığın, çocuğu olan Diyar Gökara'yı fiilen çalışmadığı halde kendisine ait güzellik salonunda çalışıyor gibi gösterip kızının sağlık hizmetlerinden yararlanmasını sağladığı, sanığın kızının sigortalı gösterildiği dönemlerde yurt dışında yaşadığının tespit edildiği, katılan kurumunun bu nedenle zarara uğradığı olayda,

Sigortalının sanığın kızı olduğu, sanığa ait gerçekte var olan işyerinde çalıştığından bahisle 19.05.2004 tarihinde sigortalı olarak gösterildiği, 31.03.2010 tarihine kadar sigorta primlerinin sanık tarafından düzenli ödendiği, kuruma verilen evraklarda usulsüzlük bulunmadığı, sanığın kurum yetkililerinin rutin kontrolü sırasında kızının yurtdışında olduğunu beyan ettiği, sanığın kızı olan Diyar’ın kaydı yapıldıktan sonra 29.08.2004 tarihinde yurt dışına çıktığı ve dönemler halinde gidip geldiğinin anlaşılması ve sigortalı yapıldığı 2004 yılından 2010 yılına kadar yalnızca iki kez olmak üzere toplamda 88 TL sağlık yardımından yararlandığının anlaşılması karşısında unsurları oluşmayan dolandırıcılık suçundan beraatı yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirleneceği gözetilmeksizin, gün para cezası yerine doğrudan zarar miktarının iki katı esas alınarak temel cezanın belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/01/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4314, Karar No: 2011/2434, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/4314 E.  ,  2011/2434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı S.S.Hürbel Konut Yapı Kooperatifi'ndeki hissesine isabet eden daireyi davalıya devrettiğini, davalının devir bedelini ödemediğini ileri sürerek, 43.482,00 TL'nın temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu hisse devir bedelinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının davacı ile aralarındaki hukuki ilişkiyi kabul ederek borcunu ödediğini savunduğuna göre, ispat yükünün davalıda olduğu, ödeme savunmasını kesin delille ispatlayamadığı, davacı yana yemin de teklif edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay Yüksek 11. Hukuk Dairesince her ne kadar kural olarak davanın miktarı nazara alındığında tanık dinlenmesi karşı tarafın açık muvafakatine bağlı ve davada bu muvafakat yok ise de, tarafların yaptıkları sözleşmede tanıkların yer alması, tarafların delil sözleşmesi yolu ile sözleşme kapsamında tanık dinlenmesini kabul ettikleri sonucunu doğurduğu, bu itibarla, hisse devir bedelinin ödenip ödenmediği hususunda, tarafların imzaladığı sözleşmede tanık olarak imzaları bulunan kişilerin dinlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, dinlenen tanık beyanlarından dava konusu devir bedelinin davalı tarafından davacıya ödendiğinin sabit olduğu, davacı tarafça verilen süreye rağmen yemin delilinden yararlanmak istediğinin açıkça belirtilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25851, Karar No: 2013/19637, Tarih: 19.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25851 E.  ,  2013/19637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, 06.09.2011 tarihli zabıta araştırmasına göre borçlu şirketin adresini terk ettiği ve kayıtlı olduğu Bornova Vergi Dairesi Müdürlüğünün 22.06.2011 gün ve 52285 sayılı yazısı ile de 28.02.2011 tarihi itibariyle resen terk işleminin yapıldığının bildirilmesine göre unsurları oluşan suçtan sanığın mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.