muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9681, Karar No: 2014/12586, Tarih: 01.07.2014

Davalı vekili, davacının telefonla talimatı üzerine işlemlerin yapıldığını, müvekkiline kusur izafe edilemeyeceğini, havaleyi ödeyen bankanın ... adına ödeme yaptığının, adın uzun açılımının yazılmadığını, doğum tarihinin 1971 olduğunun tespit edildiğini, faks talimatında lehtar ... olarak gösterildiğini, hesaptaki imza ile talimattaki imzanın benzer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının ...'de bulunan ...bank Şubesinde iki hesap açtığı ve bu iki hesapta toplam 140.000 Euro'nun bulunduğu, paranın ödeme talimatıyla yurt dışında bulunan ...Bank'a transfer edildiği, bunun SWIFT işlemi ile gerçekleştirildiği, bu şekildeki işlemde kişi ile ilgili tüm adres ve kimlik bilgilerinin amir alanına, para transferi yapılan kişinin (kendisine para ödenen yani parayı alan kişi) banka ve hesap numarası bilgilerinin ise lehdar alanlarına yazılacağı, 57. alanda lehdarın hesabının bulunduğu banka ile ilgili tüm bilgiler; 59. alan da ise lehdarın hesap numarası ve hesap sahibinin adının bulunacağı, para transferinin sorunsuz yerine ulaşması için lehdar bilgilerinin eksiksiz olması ve para transferi alan bankadaki hesap bilgileri ile birebir uyuşmasının esas olması gerektiği, dava konusu işlemde ...Bankasındaki hesap "..." olarak açıldığı, ancak davalı ... şubesi tarafından gönderilen SWIFT mesajında lehdar adı "..." olarak yazıldığı, ...bankasının ilgili para transferini lehdarın hesabına aktarması işlemi tamamen kendi insifiyatinde gerçekleştiği, davalı banka şubesi olay günü bankaya gelen fax talimatı üzerine banka şubesinde bulunan imza sirkülerindeki imza ile bu talimattaki imzayı eşleştirmek konusunda sorumluluğu bulunduğu, davaya konu SWIFT işleminde davalı bankanın sadece bir telefon görüşmesi ve ardından gelen bir fax talimatı üzerine havale işlemine girişmiş olması gerçek hesap sahibi olmayan ve talimat verme yetkisi de bulunmayan dava dışı Nuray ...'e paranın ödenmiş olmasına sebebiyet vermiş bulunduğu ve bankacılık hizmeti gibi özel bir işin objektif dikkat ve özen yükümlülüğü içerisinde yapılması lazım iken davacının zararına neden olmasından dolayı davalının kusurlu olduğu sonucuna varıldığı, kusur oranının bilirkişi raporunda 3/4 oranında gösterildiği, davacının ise nüfus cüzdanı ile banka hesap cüzdanını gereği gibi saklamaması, kaybetmiş ise bunu bankaya bildirmemesi nedeniyle ortaya çıkan zararlı sonucun doğmasında 1/4 oranında kusurlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 105.000 Euro'nun (yüzbeşbin euro) fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yek diğerine verilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 1.352,80 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 12.728,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6955, Karar No: 2016/9161, Tarih: 12.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/6955 E.  ,  2016/9161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile prim alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, bayram çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, görevsizlik kararı verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 01.06.1996 - 05.09.2013 tarihleri arasında, davalı işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, 02.09.2013 tarihinde ... tarafından almış olduğu yazı ile 15 yıllık sigortalılık ve 3600 prim ödeme şartını yerine getirdiğini, bu nedenle kendi isteği ile işyerinden ayrılmak istediğini ve kanunen sahip olduğu kıdem tazminatını ve diğer ücret alacaklarının da tarafına ödenmesine ilişkin talebini .... Noterliğinin 05584 yevmiye nolu ve 05/09/2013 tarihli istifa dilekçesi ile davalı şirkete bildirdiğini, toplam 56.183,67 TL tutarında kıdem tazminatı alacağı doğduğunu, prim alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ve ulusal bayramlarda çalışmasına ilişkin ücret alacağı, yıllık izin ücreti alacağı, hafta tatili çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının 01/06/1996 - 05/09/2013 tarihleri arasında satış müdürü olarak çalıştığını, yönetici ortak unvanını kullandığını, işten kendi isteği ile ayrıldığını, aynı zamanda yönetim kurulu üyeliği de yaptığını, daha sonra yönetim kurulu üyeliğinden de istifa ettiğini, tüm ücretlerinin ödendiğini, davacının işveren vekili olduğunu ve vekil olarak işyerindeki yükümlülüklerini gereğince yerine getirmediği gibi rekabet etmeme yükümlülüğüne aykırı davrandığını, davacı yönetici pozisyonunda olup, fazla mesai ücreti talep hakkının bulunmadığını, ayrıca primin ne koşulda dağıtılacağı ve ne kadar dağıtılacağı konusunda söz sahibi olduğunu, bu nedenle prim alacağı olduğuna ilişkin iddiaların da hukuka aykırı olduğunu bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının 31/05/2005 - 26/08/2013 tarihleri arası yönetim kurulu üyesi ve B grubu imza yetkilisi olarak görev yaptığı döneme ait dava konusu edilen alacak talepleri yönünden dava konusu uyuşmazlığa bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemelerinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının 31/05/2005 - 26/08/2013 tarihleri arası yönetim kurulu üyesi ve B grubu imza yetkilisi olarak görev yaptığı döneme ait dava konusu edilen alacak talepleri yönünden dava konusu uyuşmazlığa bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemelerinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 135. Maddesi uyarınca “yönetim organı", anonim şirketler ve kooperatiflerde yönetim kurulu, limited şirketlerde müdür veya müdürler, şahıs şirketleriyle sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerde yöneticidir. Aynı kanunun 368. Maddesi uyarınca “Yönetim kurulu, ticari mümessil ve ticari vekiller atayabilir. Devamı 370/2 maddesine göre ise “Yönetim kurulu, temsil yetkisini bir veya daha fazla murahhas üyeye veya müdür olarak üçüncü kişilere devredebilir. En az bir yönetim kurulu üyesinin temsil yetkisini haiz olması şarttır”.

Kişi organ statüsündeki murahhas azalar dışında anonim şirket yönetim kurulunu oluşturan kişilerle şirket tüzel kişiliği arasındaki ilişki kural olarak vekalet akdine dayansa da bu ilişkinin iş ilişkisi olarak kurulmasına da bir engel bulunmamaktadır. O halde hukuki nitelendirme her somut olaydaki çalışma ilişkisi özelinde yapılmalıdır (Prf. Dr. Sarper Süzek, İş Hukuku, Yenilenmiş 10. Bası. İstanbul s. 133-134;

Türk Borçlar Kanunu ticari temsilciyi “işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişi” olarak tanımlamıştır(Mad.547/1). Aynı kanunun 554. Maddesinde ticari temsilci ile temsil ettiği kişi arasında hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmelerinin olabileceği, ancak bunun sınırlı olmadığı, taraflar arasında başkaca hukuki ilişkilerin de bulunabileceği belirtilmiştir. Kısacası ticari temsilci ile işletme sahibi arasında iş ilişkisi kurulabilir.

Kişinin şirkette pay sahibi olması tek başına kişi organ sayılmasını gerektirmez. Temsil etmiyor veya şirket adına alınan kararlarda etki sahibi değil, ortaklık payı sembolik veya kazanç payı dışında bir ücretlendirme de yapılmıyor ise iş sözleşmesi ile çalıştığı kabul edilebilir.

6100 sayılı HMK.’un 166/1. Maddesi uyarınca “Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir”. Aynı maddenin 4. Fıkrasında ise bağlantının ne olduğu açıklanmış ve “davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılacağı” belirtilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının, davalı şirkette sembolik nitelikte % 8 pay sahibi olmakla birlikte murahhas üye olmadığı gibi herhangi bir şekilde kararlarda tek başına ya da diğer bir ortakla birlikte söz sahibi olmadığı, davacının bağımsız hareket etmediği, bu nedenle taraflar arasındaki ilişkinin ortaklık ilişkisine değil iş ilişkisine dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan tarafları aynı olan sadece talep edilen alacak kalemleri bakımından farklı olan İstanbul 18. İş Mahkemesinin 2013/1076- 2015/176 K. sayılı görevsizlik kararı, Dairemizce “taraflar arasındaki ilişkinin ortaklık ilişkisine değil iş ilişkisine dayalı olduğu gerekçesiyle” bozulmuştur. 6100 sayılı HMK.’un 166. Maddesi uyarınca birleştirilmesi yoluna gidilmelidir. Bu dosya açısından da, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18201, Karar No: 2014/23432, Tarih: 13.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/18201 E.  ,  2014/23432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2014

NUMARASI : 2013/278-2014/305

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçi borçlu belediye banka hesaplarına haciz konulduğunu haciz konan hesapların İİK'nun 82/1 ve Belediye Kanununun 15/son maddeleri gereğince haczinin kabil olmadığını belirterek haczin kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin kabulüne ve banka hesabına konan haczin kaldırılmasına karar vermiştir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre, asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır.

Somut olayda takibin kesinleşmesi üzerine alacaklı tarafından borçlu P.. B..nın Ziraat Bankası Pendik Şubesindeki 2759948-5001 numaralı hesabına haciz konulması üzerine, borçlu belediye haczin kaldırılmasını talep etmiştir. Mahkemece belediyenin anılan bankadan getirilen müşteri hesap ekstresi dikkate alınarak ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak karar vermiş ise de; dosya içerisinde bulunan söz konusu hesap hareketlerinin incelenmesinde 14.02.2012 tarihinde hesaba aktarılan 252,21 TL, 30.03.2012 tarihinde hesaba aktarılan 215 TL ve 09.04.2013 tarihinde İstanbul Anadolu 10. İcra Müdürlüğünün 2011/20152 numaralı dosyasından hesaba yatırılan 3443,09 TL'nin kaynağı, giriş sebebi ve niteliği belirlenmeden, havuz hesabı oluşup oluşmadığı değerlendirilmeden hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2425, Karar No: 2022/7996, Tarih: 13.10.2022

**8. Hukuk Dairesi         2020/2425 E.  ,  2022/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Galle Fazlasına Müstehak Vakıf Evladı Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı her iki davalı vekili tarafından ayrı ayrı istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalılardan ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının ...'de kurulu ve tescilli bulunan... Ağa Bin ... Vakfı'nın gallesine müstehak vakıf evladı olduğunun tespiti istenmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının Gavremzade ... ...Ağa Bin ... Vakfı'nın gallesine müstehak vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalılardan ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, vakfın gelir fazlasından faydalanma amacına yönelik galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 26,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/24711, Karar No: 2024/6641, Tarih: 29.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/24711 E.  ,  2024/6641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61425 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Benzer bir olayla ilgili Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27/06/2022 tarihli ve 2022/3875 esas, 2022/13372 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/06/2005 tarihli ek kararının temyiz kanun yoluna tabi olduğu cihetle, anılan ek karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/08/2005 tarihli ve 2005/753 müt. sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, 03/09/1999 tarihinde suça sürüklenen çocuğun yanında kimliği tespit edilemeyen meçhul bir şüpheli ve evrakı tefrik edilen sanık ... ile birlikte müştekiye ait marketin korkuluk demirlerini kurbağacık diye tabir edilen anahtar yardımı ile kırarak içeriye girmek suretiyle, bahse konu iş yerinden bozuk para ve muhtelif eşya çalma eylemine ilişkin somut olayda,

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18/11/2005 tarihli ve 2005/2691-3395 sayılı ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 13/10/2005 tarihli ve 2005/10431-12718 sayılı ilâmlarına nazaran, sonraki kanunun unsurlarının veya özel hâllerinin değişmesi, cezanın teşdiden tayini nedeni sayılacak olguların tartışılması, alt ve üst sınırlar arasında bir oran belirlenmesi ya da artırım veya indirim sebeplerinin değerlendirilmesi, cezanın paraya veya tedbire çevrilmesi veya ertelenmesi hususunda mahkemece takdir hakkının kullanılması ve böylece bireyselleştirme yapılmasının zorunlu olduğu hâllerde, duruşma açılmak suretiyle tüm bunların neden ve gerekçeleri de gösterilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

A- Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/06/2005 tarihli ek kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun suça sürüklenen çocuğun lehine olduğundan bahisle nitelikli hırsızlık suçundan 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin hırsızlık suçu yanında 5237 sayılı Kanun'un 116/2 ve 119/1-c maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını ihlal etme ve aynı Kanun'un 151. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

B- Dosya kapsamına göre, suçun işlendiği 03/09/1999 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında uyarlama yargılaması yapılırken, 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılmış ise de, suç tarihinden sonra 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesinin ilk halinde 15-18 yaş grubu için 1/2 oranında indirim öngörüldüğü, daha sonra 08/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile bu indirim oranının 1/3 olarak değiştirildiği, bu itibarla 01/06/2005- 08/07/2005 tarihleri arasında yürürlükte bulunan 1/2 indirim oranının hükümlü lehine olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5252 sayılı Kanun’un 9/1. maddesi, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş hükümlerle ilgili olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe olan hükümlerinin derhal uygulanabileceği hallerde duruşma yapılmaksızın da karar verilebileceğini öngörmüşse de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarihli ve 162/173 sayılı kararında açıklandığı gibi lehe olan yasanın belirlenmesi herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını, takdir hakkının kullanılmasını gerektiriyorsa veya cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin hükümlerin uygulanması olanağı sonraki yasa ile doğmuşsa hükümde değişiklik yargılamasının duruşmalı yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5237 sayılı Kanun'un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 493. maddesinde tanımlanan suçun unsurlarının farklı olması nedeniyle, hükümlü ...'ın katılanın evinden gerçekleştirdiği eylemin, 5237 sayılı Kanun'daki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Kanun’un 116/2 ve 119/1-c maddesine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve suç tarihi itibariyle soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, 5237 sayılı Kanun'un 7. ve 5252 sayılı Kanun’un 9. maddeleri dikkate alınmak suretiyle, eyleme uyan ve suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun’un ilgili maddeleri (493/1 ve 55/3 maddeler) ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un ilgili maddelerinin (142/1-b, 116/2, 119/1-c ve 151/1. maddeler) olaylara ayrı ayrı uygulanması, her iki yasaya göre verilecek cezaların, denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezaların karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile denetime olanak vermeyecek şekilde dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu hükümlü hakkında yalnızca hırsızlık suçları yönünden değerlendirme yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Kayden 29.05.1982 doğumlu olup suçun işlendiği 03.09.1999 tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan hükümlü hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/3. maddesinin 29.06.2005 tarihli ve 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 5. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki haline göre yaş küçüklüğünden dolayı 1/2 oranında indirim yapılması gerekirken, hırsızlık suçunda 1/3 oranında indirim yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2005 tarihli ve 2001/1415 Esas, 2002/339 Karar sayılı temyiz edilmeksizin kesinleşen ek kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin Yerel Mahkemece yerine getirilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.