muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1530, Karar No: 2016/1341, Tarih: 08.02.2016

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve .... başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir.

Şu durumda dava konusu kararda belirtilen ifadelerin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, ifadelerin bir bölümünün maddi gerçeğe, bir bölümünün görünür gerçeğe uygun bilgilerden ibaret olduğu, davacının yapmış olduğu görev itibariyle faaliyet ve uygulamalarının toplumsal ilgiye haiz olması dikkate alındığında tartışılmasında kamu yararı olduğu, toplumun bilgi edinme, basının da haber verme hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Diğer yandan davalı hakkındaki ceza mahkemesi tarafından verilmiş adli para cezasına ilişkin kesin nitelikteki mahkumiyet hükmünün, hukuk hakimi yönünden bağlayıcı olup olmadığının tartışılması gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09/04/2014 tarihli 2013/4-1008 esas, 2014/490 sayılı kararında da belirtildiği üzere, ceza mahkemesi kararlarının hukuk mahkemesine (davasına) etkisi, hukukumuzda mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesinde (TBK nun 74. maddesinde) düzenlenmiş olup; hukuk hakimi, ceza mahkemesinin kesinleşmiş kararları karşısında ilke olarak bağımsız kılınmıştır.

Bu ilke, ceza kurallarının kamu yararı yönünden bir yasağın yaptırımını; aynı uyuşmazlığı kapsamına alan hukuk kurallarının ise, kişi ilişkilerinin Medeni Hukuk alanında düzenlenmesi ve özellikle tazmin koşullarını öngörmesi esasına dayanmaktadır.

818 Sayılı BK'nın "Ceza Hukukuyla Medeni Hukuk Arasında Münasebet" başlıklı 53. maddesinde: "Hakim, kusur olup olmadığına yahut haksız fiilin faili temyiz kudretini haiz bulunup bulunmadığına karar vermek için ceza hukukunun mesuliyete dair ahkamiyle bağlı olmadığı gibi, ceza mahkemesinde verilen beraat kararıyla da mukayyet değildir. Bundan başka ceza mahkemesi kararı, kusurun takdiri ve zararın miktarını tayin hususunda dahi hukuk hakimini takyit etmez." hükmü yer almaktadır (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi hükmü de paralel bir düzenlemeyi içermektedir.).

Bu düzenleme nedeniyle, ceza mahkemesince verilen, beraat kararı, kusur ve derecesi, zarar tutarı, temyiz gücü ve yükletilme yeterliği, illiyet gibi esasların hukuk hakimini bağlamayacağı konusunda duraksama bulunmadığı kabul edilmektedir. Ancak, öğretide ve Yargıtay'ın yerleşmiş içtihatlarında, ceza hakiminin tespit ettiği maddi olaylarla ve özellikle "fiilin hukuka aykırılığı" konusuyla hukuk hakiminin tamamen bağlı olacağı kabul edilmektedir. Yani, maddi olayları ve yasak eylemlerin varlığını saptayan ceza mahkemesi kararının, taraflar yönünden kesin delil niteliği taşıdığı kabul edilmektedir. (Yargıtay H.G.K.'nun 10.1.975 gün ve 1971/406 E., 1975/1 K.; H.G.K.'nun 23.1.1985 gün ve 1983/10-372 E., 1985/21 K.; H.G.K.'nun 27.4.2011 gün ve 2011/17-50 E., 2011/231 K. sayılı ilamları).

Ceza mahkemesinin maddi nedensellik bağını (illiyet ilişkisi) tespit eden kesinleşmiş hükmünün hukuk hakimini bağlamasına, 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesinin bir engel oluşturmayacağı belirtilmektedir. (H.G.K.'nun 16.9.1981 gün 1979/1-131 E., 1981/587 K. sayılı ilamı; M. Çenberci, Hukuk Davalarında Kesin Hüküm, 1965, s.22 vd.; H.G.K.'nun 27.4.2011 gün ve 2011/17-50 E., 2011/231 K. sayılı ilamı). Bu şekilde kabulün nedeninin de, hukuk usulünün bir şekil hukuku olması, davanın açılması, itirazların ileri sürülmesi, tanıkların ve diğer delillerin bildirilmesinin belirli süre koşullarına bağlı kılınması, tanık listesi verilememesi, iddia ve savunmanın genişletilmesi yasağı gibi, yargılamanın süratle sonuçlandırılması gayesiyle yargılamaya belirli kısıtlamalar getirilmesi ve bunun sonucunda da hukuk hakiminin şekli gerçeği araması, maddi gerçeğin öncelikli hedefi olmaması gösterilmektedir. Ceza hakimi ise bunun tersine öncelikli hedef olarak maddi gerçeğe ulaşmayı hedeflemektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamasına ve öğretideki genel kabule göre, maddi olgunun tespitine dair ceza mahkemesi kararı hukuk hakimini bağlar. Ceza mahkemesinde bir maddi olayın varlığı ya da yokluğu konusundaki kesinleşmiş kabule rağmen, aynı konunun hukuk mahkemesinde yeniden tartışılması olanaklı değildir (H.G.K.'nun 11.10.1989 gün ve 1989/11-373 E., 472 K.; H.G.K.'nun 27.4.2011 gün ve 2011/17-50 E., 2011/231 K. sayılı ilamları).

Ceza mahkemesi kararlarının hukuk mahkemesine etkisi konusundaki doktrin ve Yargıtay'ın uygulaması bu şekilde olmakla birlikte, temyize konu davada, davalı hakkında verilen ve kanundan kaynaklanan kesin karar niteliğinde bulunan ceza mahkemesi kararının hukuk mahkemesine etkisi konusunun ayrıca tartışılması gerekmektedir.

Ceza mahkemesi kararlarının hukuk mahkemesine etkisi konusundaki doktrin ve Yargıtay'ın uygulaması bu şekilde olmakla birlikte, temyize konu davada, davalı hakkında verilen ve kanundan kaynaklanan kesin karar niteliğinde bulunan ceza mahkemesi kararının hukuk mahkemesine etkisi konusunun ayrıca tartışılması gerekmektedir.

Yukarıda belirtildiği şekilde ceza mahkemesi kararının hukuk hakimini bağlamasının bir nedeni de ceza mahkemesinin maddi gerçeğe ulaşmada resen araştırma yetkisinin bulunması, ceza hakiminin elinde daha fazla araştırma imkanının bulunması ve hukuk usulünün bir şekil hukuku olmasıdır. Ancak temyize konu olayda, yayınlanan haberlerin davacının kişilik haklarına zarar verip vermediği konusunda ceza mahkemesinin sonuca varırken kullandığı imkanlarda hukuk hakiminden bir farkı bulunmamaktadır. Haberlerin yayınlandığı tarih, konu edilen olaylar, yönelinen kişiler ve haberi yapan kişi belirli olup, ayrıca bir araştırmaya gerek bulunmamaktadır. Dolayısıyla haberlerin değerlendirilmesinde ceza hakimi ile hukuk hakimi aynı derecede yetkiye ve imkana sahiptir. Dolayısıyla maddi olayların tespiti konusunda her iki hakim yönünden bir fark bulunmamaktadır.

Fiilin hukuka aykırılığı konusunda ise, davalı hakkında verilen ve kanundan kaynaklanan kesin karar niteliğinde bulunan ceza mahkemesi kararının mevcudiyetinin, tek başına hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte olmadığı değerlendirilmiştir. Zira söz konusu ceza mahkemesi kararının taraflarca temyiz edilme ve dolayısıyla deracaattan geçirilme imkanının olmadığı, özellikle ceza mahkemesinde hangi ifadelerin hakaret suçunu oluşturduğu tartışılmamıştır. Kesin nitelikte verilen ceza kararında ifadelerin hiçbiri değerlendirilmemiş yazıların "katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide ettiği" karar yerinde kabul edilmiştir. Cezalandırmaya konu olan bu ifadeler ceza hakimi tarafından değerlendirilmediği için hukuk hakimi tarafından değerlendirilmelidir. Hükme esas alınan ifadelerin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, ifadelerin bir bölümünün maddi gerçeğe, bir bölümünün görünür gerçeğe uygun bilgilerden ibaret olduğu, davacının yapmış olduğu görev itibariyle de toplumsal ilgiye haiz olduğu düşünüldüğünde manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Bu nedenlerle istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle kısmen kabul edilmiş olması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7136, Karar No: 2023/2386, Tarih: 24.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/7136 E.  ,  2023/2386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli ve 2014/236 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Eksik incelemeyle hüküm kurulduğuna, Adli Tıp raporunun hüküm kurmaya yeterli olmadığına, mağdurenin samimi beyanda bulunduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Mezkur davada elde edilen deliller, iddia ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sanık ... üzerine atılı bulunan suçlamayı reddederek savunmasında inkara dayanmakta iddianame konusu olayın hiçbir şekilde vuku bulmadığı yönünde anlatımda bulunduğu görülmektedir.

Mağdur ...'in mahkememizce tespit edilen beyanında iddianame konusu olayları doğrulamak suretiyle beyanda bulunduğu, ayrıca mevcut anlatımında anal yoldan tam bir cinsel birleşmenin meydana geldiğini ifade ettiği, sanığın telkin ve isteği üzerine de hiç kimseye birşey söylemediğinin kötü bir şey olduğunu düşünmediği için de herhangi bir kimseye olaydan bahsetmediğini ifade ettiği görülmektedir.

Mağdur küçüğün beyanında geçen ve cinsel saldırı olayının vuku bulduğu esnada kapılarına geldiğini ifade ettiği komşuları olan ...'un mahkememizce tespit edilen yeminli anlatımında mağdur küçüğü yalanlamak suretiyle suçlama konusu olaylara hiçbir şekilde şahit olmadığını, olay günü de eve sanık ve mağdur küçüğün haberi olmaksızın girdiğini ve kızarak sessiz olmalarını söylediğini, bu esnada sanık ve mağdur küçükte de olumsuz bir tavır veya olağan dışı bir durum görmediğini ifade ettiği görülmektedir.

Yargılama konusu olayın aslen mağdur küçüğün başvuru veya anlatımıyla ortaya çıkan bir olay olmayıp, koruyucu aile yanında kaldığı esnada öncelikle mağdur küçüğün koruyucu annesi ...'yı okul çantası üzerinde seks yazılı bir kağıt bulması, tanık ...'nın arkadaşı olan ...'nın mağdur küçüğün cinsel içerikli bir kısım sakıncalı sitelere girdiğini arkadaşlarından öğrenerek koruyucu aileye söylemesi, bu şekilde etrafında bulunan kişilerce farklı ve olağanın üzerinde cinsel merakının olduğunun tespit edilerek mevcut bu durumu ve davranışlarının sebebi sorulduğunda mağdur küçüğün anlatımı üzerine ortaya çıktığı, olay öncesinde mağdur küçük tarafından herhangi bir şikayetin veya anne baba ile sorumluluk sahibi olan kişilere anlatımının ve başvurunun bulunmadığı, fiziksel ve ruhsal anormal bir durumun görülmeksizin açıklanan şekilde olayın ortaya çıktığı anlaşılmaktadır.

Tanık olarak yeminli anlatımına başvurulan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığında görev yapan Psikolog Selim'in mahkememizce alınan beyanında mağdur küçüğün bir kısım farklı hareket ve anlatımlarda bulunduğunu ifade etmekle birlikte bu davranışların net olarak kaynağını ifade edemeyeceğini açıklaması ayrıca mağdur küçüğün devam edegelen bir yalan söyleme alışkanlığı içerisinde olduğunu açıklamasının da mümkün olmadığını açıklamasına rağmen soruşturma aşamasında düzenlenen 01.04.2014 tarihli durum değerlendirme raporunun içeriğinde mağdur küçüğün aylık izleme sürecinde zaman zaman agresif davranışlar sergilediği ayrıca yalan söyleme davranışı nedeniyle psikolog tarafından mesleki çalışmalar yapıldığı ve İzzet Baysal Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde psikiyatrik tedavi başlatıldığının belirlendiği görülmüştür.

Mahkememizce düzenlenen durum değerlendirme raporu doğrultusunda mağdur küçüğün ruh sağlığı hastanesinde devam eden tedavisine ilişkin olarak ilgili hastaneden teşhis ve tedavi süreci ile ilgili olarak bilgi sorulmuş, mezkur hastanenin mahkememize hitaben göndermiş olduğu sağlık raporunun incelenmesinde mağdur küçüğün öncelikli değerlendirilmesinde koruyucu aile yanında kaldığı esnada geceleri altını ıslatma, hırçınlaşma, sinir krizi geçirme şeklinde şikayetler üzerine uyum bozukluğu tanısı ile ilgili olarak ilaç tedavisine başlandığı, mağdur küçüğün bu esnada yapılan muayenede şikayetlerinin babasının kendisine bakmak istememesi ve annesinin hasta olması sebebiyle kendisini dövmesi olduğu, bu sırada yalan söyleme huyunu bırakamadığı yönünde yakınmalarının olduğu, defresif şikayetlerinin olduğu düşünülerek ilaç tedavisine devam edildiği, mağdur küçükte çoğul kişilik bozukluğu tanısı düşünüldüğü, bu ana kadar geçen tedavi süresinin 19.11.2013 tarihinde başlayıp 21.03.2014 tarihine kadar geçen 4 aylık sürede oluştuğu, mağdur küçüğün 30.04.2014 tarihinde yapılan görüşmede ise abisi tarafından cinsel istismara maruz kaldığını söylediği anlaşılmıştır.

Söz konusu raporun sonuç bölümünde mağdur küçüğün Disosiyatif Bozukluk, Uyum Bozukluğu ve Enüreziz tanılarıyla uyumlu olduğu, öz ailesinin yanındayken yaşamış olduğunu ifade ettiği istismar sebebiyle bu durumların oluşmuş olabileceği kanaatinin bildirildiğini görülmüştür.

Yukarıda açıklanan maddi bulgular ışığında mağdur küçüğün öncelikle söz konusu cinsel istismar olayının yaşandığı an ve tarih itibariyle söz konusu olayı herhangi bir yakınına veya başkaca bir kimseye açıklamaması, yargılama konusu olayın oluştuğu belirtilen tarihten 2 veya 3 yıl sonra açıklanması, temin edilen genel adli ve adli tıp raporlarında hiçbir cinsel saldırı bulgusunun mevcut olmaması, mağdur küçüğün cinsel nitelikte bulunan internet sitelerine girdiğinin haricen tespit edilmesinden sonrasında bununla ilgili açıklama istendiğinde suçlama konusu olayın ifade edilmesi karşısında öncelikle mağdur küçüğün yaş ve meydana çıkan durum karşısında korkarak ve savunma refleksiyle anılan sitelere girmesini bu şekilde bir istismara maruz kaldığı yönünde açıklama ihtimalinin mevcut bulunması, bunun yanında mağdur küçük hakkında düzenlenen durum değerlendirme raporu ve ruh hastalıkları hastanesi raporunda yalan söyleme hususunda mağdur küçüğün bir kısım davranışlarının bulunduğu ve problemlerinin olduğunun anlaşılması, ayrık olarak sanığın müsnet fiili gerçekleştirdiğine dair geçerli ve itibar edilebilir hiçbir maddi sübut vasıtasının elde edilememesi karşısında yukarıda açıklanan nedenlerle mağdur küçüğün şikayete dönük beyanı yeterince güvenilir ve sağlıklı görülmeyerek itibar edilmemiş, bu beyanlara karşılık olarak verilen aksi ispat edilerek çürütülemeyen sanık savunmasına zaruri olarak itibar etmek suretiyle sanığın beraati yönünde aşağıdaki şekilde vicdani ve hukuki hüküm tesis etmek sonuç ve kanaatine ulaşılmıştır." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli ve 2014/236 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16596, Karar No: 2013/7379, Tarih: 21.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/16596 E.  ,  2013/7379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı alacaklı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 21.5.2013 Salı günü davacı 3.kişi ve davalı borçlu tarafından gelen olmadı. Davalı alacaklı vekili Av. ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı alacaklı vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararı, Dairemizin 22.11.2011 tarih 2011/4919 Esas ve 2011/10990 karar sayılı ilamı ile, borçlunun da davaya dahil edilerek varsa delilleri toplanıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, bozma sonrasında mahkemece yine davanın kabulüne kararı verilmiş ve hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu haciz 19.10.2009 tarihinde borçlu şirket adresinde ve 3.kişi şirketin yetkilisi huzurunda yapılmıştır. 3.kişi Şirket Yetkilisi, mahalde bulunan derilerin kendilerine ait olduğunu belirtmiştir. İİK’nun 97/a maddesi 1.fıkra 2.cümlesi gereğince borçlu ve 3.şahısların taşınır malı birlikte ellerinde bulundurmaları halinde dahi mal borçlu elinde addolunur hükmü gereğince de karine yine borçlu yararına olup yasal karinenin aksi davacı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerekmektedir.

Davacı 3.kişi, borçlu ile aralarında fason imalat sözleşmesi bulunduğunu ve bu sözleşme kapsamında hacizli derilerin borçluya gönderildiğini, mülkiyetin kendilerine ait

olduğunu ileri sürmüş buna ilişkin sevk irsaliyesi ve fason işcilik faturaları sumuştur. Sunulan bu belgeler doğrultusunda bozmadan önce bilirkişi incelemesi yapılmış ve bu bilirkişi raporu da esas alınarak karar verilmiştir.İlk verilen karardan sonra borçlu hacizli malların kendileri tarafından ithal edildiğine ilişkin gümrük belgeleri ibraz etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen, bozma sonrasında borçlunun taraf olması sağlandıktan sonra, ibraz edilen bu belgeler dikkate alınarak delillerin yeniden değerlendirilmesi, gerekirse ve halen mevcut ise hacizli mallar üzerinde inceleme yapılması, borçlunun ve davacı 3.kişinin ticari defterleri incelenerek hacizli malların aidiyetinin belirlenmesi gerekirken, bozmadan önce sadece davacı 3.kişinin delillerine göre verilen bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 990.00 TL vekalet ücretinin davacı 3.kişiden alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı alacaklıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 21.05.2013 tarihinde karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/18580, Karar No: 2015/19343, Tarih: 12.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/18580 E.  ,  2015/19343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

Tarihi : 06.05.2015

No : 2015/79-2015/147

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilâmına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10131, Karar No: 2025/5889, Tarih: 16.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/10131 E.  ,  2025/5889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1751 E., 2024/2513 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bucak 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2022/52 E., 2022/619 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası talebi ve iştirak nafakasının ÜFE artış oranının kaldırılması yönünden, davalı erkek vekili tarafından ise davanın kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine iştirak nafakasına hükmedilmesi ve miktarı, kadın lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi ve miktarları yönünden temyiz edilmekle, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kadın vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, davacı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Taraf vekillerinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR