muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15666, Karar No: 2015/14716, Tarih: 14.09.2015

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki yersiz ödenen ve 20.04.2011 tarihinde icra takibine konu yapılan aylığın, takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla, likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davalının, takip tarihinin 05.07.2012 tarihi öncesi olması nedeniyle, davalı larşı davacı alacaklı Kurum yararına alacak tutarının % 40’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün (2 ) nolu bendinin B fıkrasının 3 bendinde yer alan, “Davacının ve davalının icra inkar tazminatı talebinin koşullar oluşmadığından reddine” cümlesi silinerek, yerine, “Takip tarihi nazara alınarak hükmolunan meblağın %40’ı oranında icra inkâr tazminatının davacı karşı davalıdan alınarak davalı karşı davacı Kuruma verilmesine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacı-birleşen dosya davalılarından alınmasına, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13307, Karar No: 2014/14341, Tarih: 19.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13307 E.  ,  2014/14341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2010/18-2013/83

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ile T. S. Ve İnşaat Malz Paz Ve Tic A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılardan Kurum ile T. S. Ve İnşaat Malz Paz Ve Tic A.Ş. vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan T. S. Ve İnşaat Malz Paz Ve Tic A.Ş.'ne yükletilmesine 19/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13865, Karar No: 2018/17770, Tarih: 23.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/13865 E.  ,  2018/17770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Gaiplik Ve Mirasın İntikali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde ... kızı...'nin gaipliğine karar verilmesini ve gaibin mirasının devlete geçmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davacı vekili tarafından mirasın devlete geçtiğine dair hüküm kurulmadığı gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

TMK'nin 588. maddesi ''Sağ olup olmadığı bilinmeyen bir kimsenin malvarlığı veya ona düşen miras payı on yıl resmen yönetilirse ya da malvarlığı böyle yönetilenin yüz yaşını dolduracağı süre geçerse, Hazinenin istemi üzerine o kimsenin gaipliğine karar verilir. Gaiplik kararı verilebilmesi için gerekli ilan süresinde hiçbir hak sahibi ortaya çıkmazsa, aksine hüküm bulunmadıkça, gaibin mirası Devlete geçer. Devlet, gaibe veya üstün hak sahiplerine karşı, aynen gaibin mirasını teslim alanlar gibi geri vermekle yükümlüdür.''

Dosyanın incelenmesinde; ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005-2052 Esas 2005-2215 Karar sayılı ilam ile ... kızı...'yi ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005-679 Esas sayılı izale-i şuyu davasında temsil etmek üzere ... Defterdarının kayyım tayin edildiği kararın taraflara tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece her ne kadar ... kızı...'nin teşri nisani 329 yılında 80'li yaşlarda olduğu kabul edilerek bu kişinin dava tarihine dek 100 yaşını aştığı, kendisinden uzun zamandır haber alınamadığı, 100 yaşını aşmış olması ölümü hakkında kuvvetli olasılığa delalet ettiği gerekçesiyle ... kızı...'nin gaipliğine karar verilmiş ise de; teşri nisani 329 da 80'li yaşlarda olduğu ve dava tarihinde 100 yaşını aştığına dair dosya içerisinde bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. TMK'nin 588. maddesinde belirtilen şartlardan 05.09.2011 olan dava tarihi itibariyle kayyım tarafından ... kızı...'nin malvarlığının ... yıl yönetilmemesi ve şahsın 100 yaşını aştığı kanıtlanamadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici .... maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nin 440/I maddesi gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı ... gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, ........2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19407, Karar No: 2014/3494, Tarih: 06.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19407 E.  ,  2014/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 13. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/668-2013/533

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; müvekkilinin davalının A.. B.. ile evlilik dışı ilişkilerinden olduğunu, davalının babalığına Şişli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/387 Esas sayılı dosyası ile hükmedildiğini, davalının müvekkiline nafakalarını kendiliğinden ödemediğini, sürekli müvekkilinin dava açmak zorunda kaldığını, en son Şişli 3. Aile Mahkemesinin 2009/352 Esas sayılı dosyası ile iştirak nafakasının 750,00 TL'ye yükseltildiğini, müvekkilinin Ukranya'da üniversite okuduğunu, okula senelik 4000 Dolar para ödendiğini, müvekkilinin eğitim giderleri, yeme içme ve giyinme ihtiyaçlarının ayda 2000 TL'yi bulduğunu, davalının doktor olduğunu, maddi durumunun iyi olduğunu, bu nedenle iştirak nafakasının 1400,00 TL olarak tesbitini ve bu miktara artırım yapılmasını talep ettiklerini, duruşmada dava dilekçesini tekrar ettiklerini, aylık 1.400,00 TL yardım nafakasına karar verilmesini ve bu nafakaya her yıl enflasyon oranında artış olmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen nafaka miktarının normal ihtiyaç ve masrafları gözönüne alındığında fahiş olduğunu, müvekkilinin özel bir sağlık kuruluşunda sigortalı doktor olarak çalıştığını, aylık 4.500,00 TL maaş aldığını, üzerine kayıtlı herhangi bir gayrimenkulünün bulunmadığını evli ve bir çocuğunun bulunduğunu ailesinin geçim masraflarını karışlamakla yükümlü olduğunu, davacının annesinin tercümanlık yaptığını, ek işlerle daha iyi gelir elde ettiğini, maddi sıkıntısının bulunmadığını, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, duruşmada, davanın reddine karar verilmesini, kabulüne karar verilecek ise hayatın olağan akışına göre artışa karar verilmesini her yıl artış oranının dava dilekçesinde belirtilmediğini, talebin son celse itibariyle yapılmasına muvafakatlerinin bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, aylık 1100 TL yardım nafakasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, aşağıdaki bend kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK 364/1. maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, aylık 1100 TL yardım nafakasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, aşağıdaki bend kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK 364/1. maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 07/06/1998 gün, 1998/656 E.- 1998/688 K.sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nev'i sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Somut olayda; davacı kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun olduğundan üst soyu olan babasından yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, yardım nafakasının miktarı takdir edilirken, bunu ödemekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi gerekir. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçimine katkı olacak miktarda, davalının da geliri ile orantılı olarak Medeni Kanunun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Davacı tarafça; her ne kadar iştirak nafakası artırım istemiyle iş bu dava açılmışsa da, ;davacının dava açılış tarihinde reşit olması ve nafakanın kamu düzenine ilişkin olup, usul ekonomisi hükümleri uyarınca davacı lehine yardım nafakasına hükmedilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tarafların gerçekleşen sosyal ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü, davacının yaşadığı Ukrayna'da TL'nin satın alma gücü nazara alındığında takdir edilen yardım nafakası miktarı fazla olup, TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının giderleri ve davalının gelirleri ile orantılı şekilde, dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, TMK md.4 uyarınca uygun bir miktar nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının giderleri ve davalının gelirleri ile orantılı şekilde, dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, TMK md.4 uyarınca uygun bir miktar nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6759, Karar No: 2025/2586, Tarih: 26.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6759 E.  ,  2025/2586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/500 Esas, 2024/713 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/229 Esas, 2023/100 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ........... Doğu Marmara Makina İmalatçıları İhtisas Organize Sanayi Bölgesi Tüzeli Kişiliği adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın bir kısım davalılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Sakarya ili, Kaynarca ilçesi, ... Mahallesi 1617 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı ... ............... Marmara Makine İmalatçıları İhtisas Organize Sanayi Bölgesi Tüzel Kişiliği adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; belirlenen bedelin düşük olduğunu ve kabul etmediklerini, ayrıca İdare Mahkemesine açılmış ÇED raporunun iptali davası nedeniyle mahkeme dosyasında bekletici mesele yapılmasını talep ettiğini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile .......... Doğu .......... Makine İmalatçıları İhtisas Organize Sanayi Bölgesi Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin düşük belirlendiğini, taşınmazın değerli bir konumda bulunduğunu, objektif değer artış oranı ve kapitalizasyon faiz oranının hatalı belirlendiğini, bilirkişi raporunun eksik ve yetersiz hazırlandığını, rapora itirazların dikkate alınmadığını, muhtarın keşfe katılması gerektiğini, heyet oluşumunun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın niteliği ve konumuna göre belirlenen kapitalizasyon faizi ile objektif değer artırıcı unsur oranlarının yerinde olduğu anlaşıldığından, bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve taşınmazın gerçek değerine ulaşması için uygulanan objektif değer artış oranı Dairemiz denetiminden geçen taşınmazlar da dikkate alındığında uygundur.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5824, Karar No: 2007/3100, Tarih: 05.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/5824 E.  ,  2007/3100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Afyonkarahisar Asliye Hukuk İş Mahkemesi

Tarih : 20.07.2005

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 05.05.1991-20.12.2002 tarihleri arasındaki noksan hizmetlerinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, davalı işyerinde 05.05.1991-20.12.2002 tarihleri arasında aralıksız çalıştığının tesbitini istemiş, mahkeme yazılı gerekçelerle istemin reddine karar vermiştir.

506 sayılı Yasa'nın 79/10.maddesinde, yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen sigortalılar hakkında hak düşürücü sürenin işleyeceği belirtildiğinden ve davalı işverence, davacının bir kısım çalışmaları işe giriş bildirgeleri ve prim bordroları ile bildirildiğine göre mahkemece giriş ile çıkış tarihleri olan 01.08.1991-28.10.1992 ve 02.08.1993-05.12.1995 tarihleri arasındaki süreler yönünden deliller toplanarak sonuca gidilmesi, çıkış ile giriş tarihleri olan 28.10.1992-02.08.1993 ve 05.12.1995-02.05.1996 tarihleri arasındaki dönemlerin ise hak düşürücü süreden reddine karar verilmesi gerekirken, kararın gerekçesinde belirtildiği şekilde, 19.06.1998 tarihinden önceki çalışmaların hak düşürücü sürenin geçmesi sebebiyle incelenemeyeceğinden, 02.05.1996 tarihinden sonra davacının istemine göre, 20.12.2002 tarihine  kadar olan dönem yönünden ise  deliller usulünce toplanıp değerlendirilmeksizin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 79/10.maddesinden alan bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu sürekli veya kesintili olup olmadığı, başlangıç ve bitiş tarihleri ile alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işverenle işçiyle ve işyeriyle ilişkileri dikkate alınmalı, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, talep edilen döneme ait işyeri bordrolarında yer alan ve çalışmaları mümkün olduğunca süreklilik arzeden tanıklar dinlenilmeli, gerektiğinde SSK. mahalli idareler veya zabıta yoluyla tesbit edilerek komşu veya yakın işyerlerinde kayıtlı çalışanlarının beyanlarına başvurulmalı vizite kağıtları, ücret belgeleri gibi kanıtlarda değerlendirilmeli, çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde sağlıklı bir biçimde belirlenmeli ayrıca bu tür davaların kişilerin sosyal güvenliğine ilişkin olduğu ve kamu düzenini ilgilendirdiği gözönünde tutularak gerektiğinde doğrudan soruşturma genişletilmek suretiyle deliller olabildiğince toplanarak sonuca gidilmelidir. Yargıtay hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-495-582, 2005/21-409-413, 2004/21-479-578, 2003/21-634-575 ve 1999/21-549-555 sayılı kararlarıda bu yöndedir.

Mahkemece yukarıdaki açıklamalar nazara alınarak 01.08.1991-28.10.1992 ve 02.08.1993-05.12.1995 tarihleri ile 02.05.1996-20.12.2002 tarihleri arasındaki süreler yönünden bu tarihler arasında işyeri bordrolarında yer alan tanıklar ve gerektiğinde komşu veya yakın işyeri çalışanlarının beyanlarına başvurularak, davacının işyerinde geçen  çalışmalarının üretime yönelik olmayıp traktör şoförü olması sebebiyle taşımacılığa yönelik olduğu dikkate alınarak, işyerinin kapsama, kapasitesi, niteliği ve işyerinde  çalışan başka şoförlerin bulunup bulunmadığı da araştırılıp toplanan deliller birlikte değerlendirilerek  ve  özellikle hizmet akdinin unsurlarından olan bağımlılık unsurunun bir başka deyişle, çalışmanın işverenin emir ve gözetimi altında hazır beklemek şeklinde geçip, geçmediği de tartışılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,  davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.