muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12981, Karar No: 2018/426, Tarih: 18.01.2018

Hal böyleyken, kendisinden düzeltme ve tekzip metni talep edilen mahkemece yapılması gereken, öncelikle tekzip metni yayınlanması talebiyle gelen dosyada mevcut haberin, (içeriğinde hakaret, iftira veya tehdit gibi başkaca atıflarda bulunulmasa, suç unsuru içermese bile) 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesi kapsamında "...kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılıp yapılmadığı.."nın tespit edilmesi, bu yönde ifadeler yoksa talebin reddi, bu yönde bir ihlal varsa o halde haberde ikincil inceleme konusu olan hukuka uygunluk nedeninin olup olmadığıyla, haberin "ifade ve basın özgürlüğü" kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesidir.

5187 sayılı Basın Kanunu'na göre, tekzip metni kararının alınması ve tekzibin yayınlanmasının sıkı şekil şartları ve kurallarına bağlanmasının amacı, kişinin haklarını ihlal ettiği okunduğu anda belli olan haberlerin acele biçimde haberi veren kişi tarafından geri alınması, düzeltilmesi ve saldırının daha fazla mağduriyete neden olmamasıdır.

Kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal eden deyiminden; haberde, üstü örtülü de olsa toplumun geneli tarafından açıkça anlaşılabilen bir muhatabı olan bir kişi hakkında, hakaret, sövme gibi bir ifade, habere konu olan kişiden beklenmeyen ve toplumun değerleri karşısında kınanan bir eylem isnadı veya kişinin toplum içinde sahip olduğu şöhreti sarsacak, kişiyi açıkça küçük düşürücü ifadeler kullanılması, gerçeğe aykırı yayım deyiminden ise; okunduğu anda toplumun geneli tarafından bilinen, maddi gerçeklerle ilgisi olmadığı açıkça anlaşılabilen olgu ve eylemlerin habere konu olan kişi tarafından gerçekleştirildiğine dair haberler anlaşılmalıdır. Haberin gerçekliği, sadece haberin yapıldığı anda bilinen ve görünen maddi gerçekliğe göre değil, toplumun bilgi birikimi, duyarlılık düzeyi ve ilgi alanlarına, toplum hafızasındaki yanılgılı veya yönlendirilmiş algıya göre de değişir. Toplumun genelinin hafızasında, haberin yapıldığı sırada dünya ve ülke genelinde gerçek olduğu bilinen, yaşandığı varsayılan maddi olgulara ve konjonktüre bağlı olarak haberin gerçekliği de değişebilir. Basın özgürlüğü, kişilerin zaten bildiği gerçeklerle değil, henüz öğrenmediği, öğrenilmesinde kamu yararı olan gerçekleri kişilere sunmakla eşdeğer bir görev görür.

"İfade ve Basın Özgürlüğü" kavramının, uluslararası sözleşme metinlerindeki ve AİHM kararlarındaki görünümüne dair aşağıdaki açıklamaları yapmakta fayda görülmektedir;

4 Kasım 1950 tarihli İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AiHS) 10. maddesinin 1. fıkrasında; “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir.”

4 Kasım 1950 tarihli İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AiHS) 10. maddesinin 1. fıkrasında; “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir.”

Adı geçen sözleşmenin (AİHS) 10. maddesinin 2. fıkrasında; "Kullanılması görev ve sorumluluk yükleyen bu özgürlükler, demokratik bir toplumda, gerekli tedbirler niteliğinde olarak, ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu emniyetinin korunması, nizamın sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin açığa vurulmasının önlenmesi veya yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması için yasayla öngörülen bazı merasime, koşullara, sınırlamalara veya yaptırımlara bağlanabilir.", 17. maddesinde ise; "Bu Sözleşme hükümlerinden hiçbiri, bir devlete, topluluğa veya kişiye sözleşmede tanınan hak ve özgürlüklerin yok edilmesine veya burada öngörüldüğünden daha geniş ölçüde sınırlamalara uğratılmasına yönelik bir etkinliğe girişme ya da eylemde bulunma hakkını sağlar biçimde yorumlanamaz" şeklinde düzenlemeler yapılarak devletlere kendi toplumlarını düzenlemeleri, bu açıdan da ifade özgürlüğünün sınırlarını sözleşmenin 10. maddesinde yer alan kriterleri gözeterek çizebilmeleri konusunda takdir yetkisi tanınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ulusal makamların bu takdir yetkisini sözleşmenin 10. maddesiyle bağdaşır şekilde kullanıp kullanmadıklarını önüne gelen davalar aracılığıyla denetlemektedir. O halde, ulusal makamlar, ifade özgürlüğünün sınırlanması ile ilgili takdir yetkilerini kullanırken;

- Sınırlama için önemli bir toplumsal ihtiyaç veya zorunluluğun bulunması,

- Sınırlamada aşırıya gidilmemesi (orantılı ve ölçülü olunması),

- Sınırlamanın meşru (hukuka uygun) bir amacı gerçekleştirmek için yapılması,

- Sınırlamanın yasayla getirilmesi, hususlarını gözetmek zorundadırlar.

Her ne kadar doktrinde bu konuda üye devletlerin aynı ölçüleri benimsemeleri gerektiği savunulmakta ise de değer yargıları ülkeden ülkeye değişmektedir. Çağdaş ülkelerin çoğunda; iftira, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik olan ifadeler düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilmemekte, suç sayılmak suretiyle cezalandırılmaktadırlar.

Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaat açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli ve etkin yollarından birisi basındır. Basın özgürlüğü; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü, onu kullananlar açısından olduğu kadar gerçekleri öğrenmek özgürlüğüne sahip kişi ve kitleler açısından da temel hak niteliğindedir (Centro Europa 7 S.R.L. ve Di Stefano, § 131). Böylelikle, basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğüdür, diğer yönüyle ise, bu özgürlük, halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır.

Çoğunlukçu, özgürlükçü, demokratik toplumlarda, düşünceyi açıklama özgürlüğü; sadece genel kabul gören ve zararsız veya önemsiz sayılan düşünceler yönünden değil, aynı zamanda halkın bir kısmı tarafından benimsenmeyen kural dışı, hatta rahatsız edici, endişe verici, sarsıcı düşünceler için de geçerlidir.

Toplumun ve insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek, doğru ve gerçeğe uygun bilgiler ile donatmak, yaşanan sorun, olay ve oluşumlar hakkında kamuoyunu nesnel bir biçimde aydınlatmak, düşünmeye yönlendirici tartışmalar açmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu suretle denetlemek durumunda olan basının sahip olduğu hakkı hukuka uygun bir biçimde kullandığının kabulü için; açıklama, eleştiri ve değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bağ bulunması, açıklamada küçültücü sözlerin kullanılmaması gerekmektedir. Ancak, basın özgürlüğünün bir dereceye kadar abartma hatta kışkırtmaya başvurma hakkını da içerdiği unutulmamalıdır.

Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Şüphesiz ifade özgürlüğünü kullanan kişilerin (gazeteciler vb...) bu özgürlüğü kullanırken “görev ve sorumlulukları” da vardır. Sözleşme'nin 10. maddesinin gazetecilere tanıdığı güvence, gazetecilerin gazeteci deontolojisine saygı içinde “doğru ve güvenilir” bilgiler sunmaları anlamında iyi niyetle hareket etmeleri koşuluna bağlıdır (Goodwin, § 39; Mc Vicar, § 83-86; Colombani, § 65).

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; tekzip talep eden kişinin bir özel hukuk tüzel kişisi olduğu göz önüne alındığında, Dairemizin 2016/74 E. 2017/4574 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi, tüzel kişilerin de sırf insana özgü olan kişilik haklarına dair değerler dışında her türlü manevi hakkının bulunduğu, tüzel kişiler hakkında varolan düşünce açıklamalarının da hukuk düzeni tarafından koruma altına alınan kişilik haklarına yönelik bu korumadan etkilenebileceği değerlendirilmiştir. 5187 sayılı kanun kapsamında, tüzel kişilerce de tekzip metni yayınlanması için, söz konusu haber içeriğinde tüzel kişinin şeref ve haysiyetini zedeleyen bir ifade veya gerçek dışı bir olgu atfedilmesi neticesinde zarar görülmesinin gerekli olduğu şüphesizdir.

... gazetesinin 23/04/2014 günlü nüshasında yer alan "...'ya milyarlık şok" başlıklı haberde, SPK'nın tekzip talep eden bankadan aldığı kira sertifikası (sukuk) ihracını durdurduğu, bu durumun adı geçen bankanın finansman yapısında risk doğurabileceği belirtilmiştir. Haberde, niteliği itibariyle bankacılık mevzuatı anlamında teknik bir bilgiye yer verdiği, bu haliyle sadece haberi okuyan banka, bankacılık ve sermaye piyasası aktörleri ile teknik terimlerden haberdar olanların anlayabileceği düzeyde bir bilgi verildiği, tek başına adı geçen bankanın, müşterilerinin veya onunla çalışmak isteyenlerin yatırımlarını veya işlerini etkileyebilecek düzeyde bir gerçek dışı bilginin verilmesinin, spekülasyon ve benzeri nitelikte haberlerin yapılmasının, Bankacılık Kanunu ve Sermaye Piyasası Kanunu kapsamında değerlendirilebileği, ancak bu haliyle tekzibe konu haberin 5187 sayılı Kanun kapsamında "düzeltme ve tekzip metni" yayımlanmasını talep etmek için kişinin şeref ve haysiyet gibi manevi değerlerini rencide edebilecek nitelikte veyahut adı geçenin zarar görmesine yol açan, adı geçen bankayı hukuka aykırı işler yapmakla suçlayan ve sorumluluğuna yol açacak türden gerçek dışı bir somut olgu isnadı içermediği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2014 tarihli ve 2014/276 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, düzeltme ve cevap metninin yayınlanmamasına, 18/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3856, Karar No: 2012/4469, Tarih: 22.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/3856 E.  ,  2012/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/10/2009 tarih ve 2009/441-2009/590 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06/03/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinden İhlas Finans Kurumu AŞ adına düzenlenmiş, üzerinde "Kar ve Zarara Katılma Hesap Cüzdanı " ibaresi bulunan bir belge ile 11-507308-1 numaralı hesaba ilişkin olarak 51.037 DM tutarında para tahsil edildiğini, müvekkilinin parasını geri almak istediğinde ise şirket yetkilerince sürekli oyalandığını, 06/01/.2009 tarihli ihtarname gönderilmesine rağmen paranın iade edilmediğini, yönetim kurulu üyelerinin yürütülen bu faaliyetler nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçundan yargılandıklarını, şirketlerin yönetim kurullarında görevli diğer davalıların da zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek davalıların sorumlu olduklarının tespitine, mevzuata aykırı kurulan ilişkinin hükümsüzlüğüne, müvekkilinden tahsil edilen 26.578,49 Euro karşılığı 55.929,12 TL'nin faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasını talep ve dava etmişlerdir..

Davalı Tasfiye Halinde İhlas Finans Kurumu AŞ vekili, taraflar arasında bir "Kara ve Zarara Katılma Hesabı Akdi" bulunduğunu, kar ve zarara katılma hesabının mutlak ödenmesi gereken bir alacak olmadığını, 11.02.2001 tarih ve 24315 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu'nun 171 numaralı kararı ile şirketin faaliyet izninin kaldırıldığını ve şirketin münfesih olduğunun taraflarına bildirildiğini, şirketin böylelikle tasfiye sürecine girdiğini, şirketin TTK'nun anonim şirketlerin tasfiyesine ilişkin hükümlere göre tasfiye edildiğini, TTK'nun 446. maddesine göre tasfiye ile ilgili hesaplamalar ve bilanço çalışmaları yapılmadan herhangi bir ödeme yapılmadığını, davacının Kurumlar Vergisi Kanunu'nun yollama yaptığı İİK'nun 206. maddesince düzenlenen cetvele göre tümü imtiyazlı ilk beş sıradaki alacaklıların haklarını almalarından sonra alacak talebinde bulunabilecek alacaklılardan olduğundan tasfiye sonunu beklemek zorunda olduğunu savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Diğer davalılar ... ve ... vekili, müvekkilleri ile davalılar arasında borç doğurur akdi münasebet bulunmadığını, müvekkillerinin yönetici sıfatlarının da bulunmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Diğer davalılar ... ve ... vekili, müvekkilleri ile davalılar arasında borç doğurur akdi münasebet bulunmadığını, müvekkillerinin yönetici sıfatlarının da bulunmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı finans kurumunun faaliyet izninin BDDK'nun 10.02.2001 tarihli ve 171 sayılı kararı ile kaldırıldığı ve tasfiye sürecine girdiği, 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 20-6/d maddesinde faaliyet izni kaldırılan özel finans kurumunun yönetim ve denetiminin yasada belirtilen tasfiye kuruluna intikal etmesi sebebiyle davacının kar ve zarara katılma hesap cüzdanlarına dayalı olarak alacağını tasfiye işlemleri tamamlanmadan isteyemeyeceği, diğer davalıların ise davacı ile doğrudan bir borç doğurucu işlem yapmaması ve pasif dava ehliyetleri bulunmadığı gerekçesi ile davalılar ... ve ...'a yönelik davanın pasif dava ehliyeti olmadığından reddine, davalı Tasfiye Halinde İhlas Finans Kurumu AŞ'ne yönelik davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/186, Karar No: 2014/10604, Tarih: 30.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/186 E.  ,  2014/10604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/468-2013/931

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın iptali isteminin kısmen kabulüne ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı vekili; davalının müvekkiline ait taşınmazda 01.05.2010 tarihli sözleşme uyarınca kiracı olduğunu, kira bedelinin aylık 5.500 TL olup, sözleşme uyarınca yapılan artışlarla birlikte 2011 yılı için 6.000 TL ve 2012 yılı için 6.600 TL olduğunu, ancak davalının sözleşmedeki artış koşuluna uymaksızın ödeme yaptığından 2012/Kasım ve Aralık ile 2013/Ocak aylarından bakiye 3.300 TL borcu bulunduğunu, 2013/Şubat ayının ise hiç ödenmediğini, buna ilişkin olarak davalı hakkında Tekirdağ 2.İcra Müdürlüğünün 2013/895 sayılı dosyası ile icra takibi başlattıklarını, keza 2013 yılı Mart ayı kira borcunun ödenmemesi üzerine de Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğünün 2013/1794 sayılı dosyası ile icra takibi başlattıklarını, davalının itirazı nedeniyle takiplerin durduğunu belirterek itirazın iptaline ve kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı ise; aylık kira bedelinin 5.500 TL olup kira bedellerinin bu tutar üzerinden eksiksiz şekilde ödendiğini, bakiye kira borçları bulunmadığını, davacının tahliye tehdidi nedeniyle bir kısım ayların fazlaca ödenmiş olabileceğini belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece her iki takip yönünden bilirkişi raporunda hesaplanan tutar olan 9.029 TL ile 6.382 TL üzerinden itirazın iptaline, davacı yararına %20 oranında icra inkar tazminatına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan kira sözleşmesi 01.05.2010 başlangıç tarihli ve bir yıl sürelidir. Sözleşmede kira bedeli aylık 5.500 TL olup her ayın 5.günü alacaklının sözleşmede belirtilen banka hesabına ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin özel koşullar bölümünün 4.maddesinde; kira bedelinin 2011 yılı için enflasyon artışı oranında arttırılarak ödenmeye devam edileceği belirtilmiştir. Davacı vekili sözleşmedeki artış şartına uygun olarak kira bedelinin 2011 yılı için 6.000 TL ve 2012 yılı için 6.600 TL olduğu iddiası ile icra takibi başlatmış ve 2012 yılı Kasım ve Aralık, 2013 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarına ilişkin ödenmeyen ve eksik ödenen 16.500 TL alacağın tahsilini istemiştir. Davacının alacak iddiası sözleşmedeki artış koşuluna dayalı olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda her yıl

için Üfe-Tüfe ortalaması oranında artışla hesaplama yapılmış, mahkemece bu hesaplama şekline göre karar verilmiştir. Oysa ki sözleşmede kararlaştırılan artış koşulu belirli ve muayyen olmadığı gibi kira döneminin yenilenen ilk yılı için öngörülmüştür. Taraflarca yenilenen ilk yıldan sonraki dönem için kira bedeline artış yapılması kararlaştırılmamıştır. Öte yandan yenilenen ilk yıl için öngörülen artış koşulu da enflasyon şartını içermekte olup belirli ve muayyen olmadığından (hangi kurumun açıklayacağı oranların baz alınacağı ya da TEFE mi TÜFE mi oranında artış yapılacağının belli olmaması gibi) geçerli değildir. Bu durumda mahkemece aylık kira bedelinin 5.500 TL olduğunun kabulü ile alacak ve tahliye istemi hakkında yeniden inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6715, Karar No: 2019/6736, Tarih: 04.07.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/6715 E.  ,  2019/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Rüşvet vermeye teşebbüs suçundan hükümlü ...'un mahkumiyetine ilişkin Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/11/2005 tarihli ve 2004/287 Esas, 2005/278 Karar sayılı hükmünün temyiz edilmeden kesinleştiği, diğer sanık ...hakkındaki hükmün temyiz incelemesi neticesinde Dairemizin 18/05/2009 tarihli, 2006/8458 Esas ve 2009/5899 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine mahkemece dosyanın hükümlü ... yönünden de infaz aşamasında yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231/5 vd. maddeleri gereğince hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi üzerine hükümlü ... ile sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının ayrı ayrı geri bırakılmasına karar verildiği, hükümlünün denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı suç işlemesi üzerine de hakkındaki hükmün açıklandığı anlaşılmakla;