muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31344, Karar No: 2014/32982, Tarih: 24.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31344 E.  ,  2014/32982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2011/357-2013/259

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.07.2005 tarihinde tıbbi mümessil olarak çalışmaya başladığını, 03.03.2011 tarihli ihtarname ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının Samsun 1. Bölgesine bağlı olarak Sivas ilinde tıbbi satış mümessili olarak çalışmaya başladığını, davacının kendi hazırladığı ve yöneticisine onaylattığı iş programı doğrultusunda sorumlu olduğu iş bölgesinde doktor ve eczane ziyaretleri yaparak müvekkili şirkete ait ilacların tanıtımı işini yaptığını, davacının kendi isteği ile Samsun 2. Bölgeye naklinin yapıldığını, işyerinden kendi isteği ile ayrıldığını, ayrılmasını gerektirecek haklı bir sebebin bulunmadığını, talep etmiş olduğu alacakların zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş alanlarının değiştirilmesi, çalışma şartlarında esaslı bir değişiklik olup davacının aynı bölgede çalışıyor olsa da, sık sık farklı ilçelerde görevlendirilmesi haklı fesih sebebi olarak kabul edilmekle kıdem tazminatı ve giyim ücreti yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, konusu iş sözleşmesinin işverence haklı sebebe dayalı olarak feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

Her ne kadar iş alanının sık değiştirilmesi sebebiyle davacının iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiği kabul edilmiş ise de, sözkonusu yer değişikliğine ilişkin davacının ilk talebi ve işverenin nakil yetkisi dikkate alınmamıştır. Davacı ve davalı şirket arasında yapılan iş sözleşmesinde şirketin nakil yetkisi varsa da işveren nakil yetkisini objektif iyiniyet kurallarına uygun kullanmak durumundadır. Dosya kapsamın ve yapılan işin mahiyeti değerlendirildiğinde işçinin fesihte haklı sebebe dayandığı ispatlanamadığından kıdem tazminatı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünden hüküm kurulması bozmayı gerektirmektedir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10398, Karar No: 2023/3660, Tarih: 15.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/10398 E.  ,  2023/3660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/102 E., 2016/226 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

A. Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Tekirdağ Çocuk Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2016/102 Esas, 2016/226 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 22.02.2016 tarihli ve 2016/50 numaralı iddianamesiyle suça sürüklenen çocuklar hakkında şikayetçinin kapılarını kilitli bir şekilde park etmiş olduğu aracının bagaj kilidini sert bir cisimle zarar vermek suretiyle açarak, aracın içinde bulunan Power Bass marka bası kablolarını kopartarak bagajın dışına çıkardıkları, suça sürüklenen çocukların yakalandıklarında aracın içine beraat eden sanık M.G.'nin girdiğini ve teybin kafasını aldığını söyledikleri olay nedeniyle hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2.h, 143, 35, 151/1, 31/3, 63.maddelerinden cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Tekirdağ Çocuk Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2016/102 Esas, 2016/226 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 35/2 31/3. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay, mala zarar verme suçundan ise, aynı Kanun'un 151/1, 31/3. maddeleri uyarınca 1.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz talebi; kararın esas ve usûle aykırı olması nedeniyle bozulması isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz talebi; kararın esas ve usûle aykırı olması nedeniyle bozulması isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Şikâyetçinin suç tarihinde saat 00.15 sıralarında aracını sokak üzerine evinin önüne kilitleyerek park ettiği, suça sürüklenen çocuklar ve hakkında soruşturması ayrı yürütülen sanığın aracın bagaj kilit ve kapısını sert bir cisimle zarar vererek açtıkları, aracın içinde bulunan Power Bass marka bası kablolarını kopartarak bagajın dışına çıkardıkları, gürültüyü duyan şikâyetçinin üç kişiyi aracın yanında görüp seslenmesi üzerine araç içerisinden aldıkları oto teybini aracın yanına bırakarak kaçtıkları, bu itibarla hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek, tüm dosya kapsamı karşısında suça sürüklenen çocukların suçlamayı kabul etmemelerine ilişkin soyut savunmalarına itibar edilmeksizin cezalandırılmalarına Mahkemece karar verilmiştir.

2.Suça sürüklenen çocuklar savunmalarında, suçlamayı inkâr etmişlerdir.

3.Şikâyetçinin soruşturma ve kovuşturma aşamalarında ifadelerinin alındığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Şikâyetçi soruşturma aşamasındaki ifadesinde, dışarıdan ses gelmesi üzerine camdan dışarı baktığında aracının biraz uzağında üç şahıs gördüğünü ve aracında bulunan hoparlörün yerde olduğunu ve şahısların kaçarak uzaklaştığını, ardından aracın yanına gelerek kontrol ettiğinde ise teyp kafasının yerinde olmadığını beyan etmesi, Mahkemede ise, karanlık olması nedeniyle çocukların ellerinde bir şey göremediğini ifade etmesi karşısında; olay sırasında üç şahıstan ikisinin yakalandığı ve şikâyetçinin teyp kafasının çalındığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ Çocuk Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2016/102 Esas, 2016/226 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ Çocuk Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2016/102 Esas, 2016/226 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18492, Karar No: 2020/14009, Tarih: 27.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/18492 E.  ,  2020/14009 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ... hakkında son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/10/2019 tarihli ve 2019/286 esas, 2019/327 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/10/2019 tarihli ve 2019/1588 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

İstem yazısında;

Dosya kapsamına göre, “İstanbul Barosunda kayıtlı avukat olan sanığın, ...'nun silâhlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılandığı Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/135 esasına kayden görülen dava dosyasına, müdafii sıfatıyla ibraz ettiği 01/02/2018 tarihli tutukluluk halinin devamı kararına itiraz dilekçesinde "Savunma makamı olarak ne yapılırsa yapılsın lehe hangi deliller ortaya konulursa konulsun gerek iddia makamının mütalaası gerekse yargılama makamı heyetinin kararı önceden verilmiştir. Taleplerimiz hiçbir fiili ve hukuki gerekçe olmadan reddedilmektedir. Masumiyetin ortaya çıkmasından endişe edilmektedir. Listeyle tutuklamaların yapılması, listeyle tahliyelerin gerçekleştiği bir dönemde adalet beklemek saflıktır ... yargılama yapan mahkemenin duvarındaki yazılı adaletten bile esinti yoktur. Mahkeme suç işlediği kesin olan ve etkin pişmanlıktan yararlanmak için müvekkilin yüzünü bile bilmeden ihbar eden bir kişinin sözüne itibar edip, hakkında hiçbir delil olmayan müvekkili mahkum etmeye çalışmaktadır. 'in dubio pro libartate' 'kuşkulu durumlarda özgürlükten yana olmalıdır' ilkesi hukukun kadim bir ilkesidir. Yani 'şüpheden sanık yararlanır' Yargı kültürümüzün hiç tanımadığı bir ilkedir. Zira bizim kültürümüze 'ateş olmayan yerden duman çıkmaz' ilkesi egemendir. Tabii ki bir belgenin başına iddianame yazmakla hukuken iddianame haline gelmiyor. Yakın tarihimizde çok sayıda kumpas, yalan, iftira davaları ortaya çıkmıştır. Bu iddianame de bir kumpas ve komplo iddianamesidir. Birileri başına iddianame yazdı diye bizim de iddianame olarak kabul etmemizi beklemesin. 'Yalan herkesi yok etmek için kullanılan ilk silâh oldu. En teknolojik silâhlar ateşlenmeden önce yalan söylenir. Yalnız devlet adamı yalan söyleyebilir. Yalan devletin yararı gereği yurttaşları ya da devleti aldatmak için söylenebilir' der Platon...Olaylar tarihsel olgulara, coğrafyalara göre değişir, ama zulüm her yerde zulümdür, faşizm her yerde faşizmdir. Bunu meşrulaştırabilecek bir dayanak tarih boyunca bulunamaz. Elbette meşrulaştırmak için siyasal meşruiyetler oluşturmuşlardır. Tarihe zulüm olarak geçmiştir bunlar. Kendi dönemlerinde başarı olarak geçse de zaman tarih yazmaya geldiğinde faşizm, baskı, zulüm olarak anılmıştır. Faşizan baskıların estirildiği bir dönemde adil olmayan yargılanmayla adına iddianame denen bir metne cevap vermek zorunda kalıyoruz" şeklindeki ifadelere yer vermek suretiyle hakarette bulunduğu, mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “ Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü düzenlenmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; İstanbul Barosunda kayıtlı avukat olan sanığın, Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/135 esasına kayden görülen kamu davası esnasında, sanık müdafii sıfatıyla 01/02/2018 tarihli tutukluluk halinin devamı kararına itiraz dilekçesinde, “Savunma makamı olarak ne yapılırsa yapılsın lehe hangi deliller ortaya konulursa konulsun gerek iddia makamının mütalaası gerekse yargılama makamı heyetinin kararı önceden verilmiştir. Taleplerimiz hiçbir fiili ve hukuki gerekçe olmadan reddedilmektedir. Masumiyetin ortaya çıkmasından endişe edilmektedir. Listeyle tutuklamaların yapılması, listeyle tahliyelerin gerçekleştiği bir dönemde adalet beklemek saflıktır ... yargılama yapan mahkemenin duvarındaki yazılı adaletten bile esinti yoktur. Mahkeme suç işlediği kesin olan ve etkin pişmanlıktan yararlanmak için müvekkilin yüzünü bile bilmeden ihbar eden bir kişinin sözüne itibar edip, hakkında hiçbir delil olmayan müvekkili mahkum etmeye çalışmaktadır. 'in dubio pro libartate' 'kuşkulu durumlarda özgürlükten yana olmalıdır' ilkesi hukukun kadim bir ilkesidir. Yani 'şüpheden sanık yararlanır' Yargı kültürümüzün hiç tanımadığı bir ilkedir. Zira bizim kültürümüze 'ateş olmayan yerden duman çıkmaz' ilkesi egemendir. Tabii ki bir belgenin başına iddianame yazmakla hukuken iddianame haline gelmiyor. Yakın tarihimizde çok sayıda kumpas, yalan, iftira davaları ortaya çıkmıştır. Bu iddianame de bir kumpas ve komplo iddianamesidir. Birileri başına iddianame yazdı diye bizim de iddianame olarak kabul etmemizi beklemesin. 'Yalan herkesi yok etmek için kullanılan ilk silâh oldu. En teknolojik silâhlar ateşlenmeden önce yalan söylenir. Yalnız devlet adamı yalan söyleyebilir. Yalan devletin yararı gereği yurttaşları ya da devleti aldatmak için söylenebilir' der Platon...Olaylar tarihsel olgulara, coğrafyalara göre değişir, ama zulüm her yerde zulümdür, faşizm her yerde faşizmdir. Bunu meşrulaştırabilecek bir dayanak tarih boyunca bulunamaz. Elbette meşrulaştırmak için siyasal meşruiyetler oluşturmuşlardır. Tarihe zulüm olarak geçmiştir bunlar. Kendi dönemlerinde başarı olarak geçse de zaman tarih yazmaya geldiğinde faşizm, baskı, zulüm olarak anılmıştır. Faşizan baskıların estirildiği bir dönemde adil olmayan yargılanmayla adına iddianame denen bir metne cevap vermek zorunda kalıyoruz " şeklindeki sözleri nedeniyle, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle düzenlenen iddianame sonrasında Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın dilekçesinde belirtmiş olduğu ifadelerin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek boyutta olmayıp, rahatsız edici kaba ve nezaket dışı hitap tarzı ile ağır eleştiri ve düşünce açıklamaları niteliğinde olduğu bu nedenle üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerinin rahatsız edici olduğu anlaşılmakla birlikte vekil edeni adına yaptığı hukuki işlemlerde davaya konu uyuşmazlığa ilişkin olarak davalının eylemlerine karşı bu sözleri söylemesi hususunun, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü ile iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirileceği konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.