muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/12893, Karar No: 2021/13703, Tarih: 14.12.2021

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olup, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka aykırı bulunduğundan CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine 14.12.2021 tarihinde üye ...'in değişik gerekçesi ve oy birliği ile karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE / KARŞI OY

Bozma kararında, sanık ...’ın ... ile iletişiminin dinlenmesi sonucunda, ...’ın ...’e uyuşturucu madde satacağı değerlendirilerek yapılan fiziki takipte, ...’ın ... Gazi Cad. ... Pastanesi önünde 10 dakika bekledikten sonra, ...’in kendi aracıyla gelerek sanık ...’ı arabasına aldığı, Sokullu Caddesine giderek arabasını park ettiği, uyuşturucu madde ticaretinin araç içinde gerçekleştiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.2021 tarihli, 2020/327 esas ve 2021/145 karar sayılı kararı gözetilerek özel araçların ‘‘umumi veya umuma açık yerler’’ kapsamında olmadığı, dolayısı ile TCK’nın 188/4-b maddesinin uygulama koşullarının bulunmadığı kabul edilmiş; ancak sanığın alıcı ile buluşmadan önce bekleme yaptığı yer olan ... Gazi Cad. ... Pastanesi önünün TCK’nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlerin sınırlarına 200 metre mesafe içinde olması halinde, anılan madde uyarınca sanık aleyhine artırım yapılabileceği kabul edilerek, keşif yapılarak, sanığın bulunduğu yerin TCK’nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlere olan mesafesinin belirlenmesinden sonra TCK’nın 188/4-b maddesinin uygulanıp, uygulanmayacağının belirlemesi gerektiği hususu bozma nedeni yapılmıştır.

TCK’nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlere 200 metre mesafede umumi veya umuma açık yerlerde, TCK’nın 188/3. maddesindeki fiillerin işlenmesi artırım sebebi yapılmıştır.

Kararda, sanığın uyuşturucu madde sattığı yerin özel aracın içerisi olup, umumilik ve umuma açıklık unsurunun bulunmadığı sabitlenmiştir.

Bu kabule rağmen çoğunluk tarafından, sanığın bekleme yaptığı yere 200 metre mesafede TCK’nın 188/4-(b) maddesinde belirtilen yerlerin var olup olmadığının araştırılması, yoksa TCK’nın 188/4-(b) maddesinin uygulanamayacağı, varsa uygulanacağı belirtilmiştir.

Kararda, sanığın uyuşturucu madde sattığı yerin özel aracın içerisi olup, umumilik ve umuma açıklık unsurunun bulunmadığı sabitlenmiştir.

Bu kabule rağmen çoğunluk tarafından, sanığın bekleme yaptığı yere 200 metre mesafede TCK’nın 188/4-(b) maddesinde belirtilen yerlerin var olup olmadığının araştırılması, yoksa TCK’nın 188/4-(b) maddesinin uygulanamayacağı, varsa uygulanacağı belirtilmiştir.

Bu durum kabul edilerek uygulama yapılamaz, çünkü sanığın eylemini ‘‘umumi veya umuma açık olmayan yerde’’ gerçekleştirdigi anda, suçunun subutunun sağlandığı sabit olacağından, artık kronolojik olarak zamanda geriye dönülerek, (sanığın üzerinde, eşyasında uyuşturucu/uyarıcı madde bulunup bulunmadığının kesin olarak bilinmediği zaman diliminde, sanığın henüz uyuşturucu/uyarıcı madde satmadığı, satışa arzettiğine ilişkin bir eylemi de bulunmadığı, birisine temin etmediği, vermediği ya da üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi temin etme düşüncesinden vazgeçtiği hallerde ve ayrıca umuma açık veya umumi yerde bir eylemi görülmemesine rağmen,) zanna dayanılarak TCK’nın 188/3. maddesinde belirtilen fiillere ilişkin olarak, TCK’nın 188/4-(b) maddesi uyarınca cezanın artırılması hukuka aykırıdır.

Yukarıda belirttiğim gibi zamanda geriye dönülerek sanığın eylemi sabit olmadan, mahkum edilmesi ve üzerine de TCK’nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlere 200 metre mesafede umumi veya umuma açık yerlerde sanığın bulunması nedeniyle artırım yapılması gibi bir durum ortaya çıkar.

Örnek vermek gerekirse, üzerinde ya da eşyasında (kullanmak amacı dışında) uyuşturucu madde taşıdığı, nakledeceği, temin edeceği, satacağı düşünülen olduğu şüphesiyle takip edilen kişilerin, umuma açık veya umumi yerde eylemini gerçekleştirdiği görülmeden şüphe nedeniyle yakalandığında, kişinin durduğu yere 200 metre mesafede ‘‘okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunan bina ve tesisler…’’ bulunduğundan bahisle TCK’nın 188/3. maddesindeki eylemler sabit olmadan, sabit olduğu kabul edilerek umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi nedeniyle TCK’nın 188/4-(b) maddesinin uygulanması gerektiği gibi sonucuna varılır.

Oysa, ‘‘okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunan bina ve tesislerin…yanında bulunan evinde uyuşturucu/uyarıcı madde satışı yapan kişi alıcılarla buluşmadan önce başkalarına vermek amacıyla evinde uyuşturucu/uyarıcı maddeyi evinde bulundurması halinde ev umuma açık olmadığından TCK’nın 188/4-(b) maddesi uyarınca artırım yapılmadığı içtihatlarla sabittir.

TCK’nın 2. maddesinin üçüncü fıkrası ile kıyas yasaklanmıştır: “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz.’’

Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz. Bu durum, suçta ve cezada kanunilik ilkesinin bir sonucudur.

TCK’nın 2. maddesinin üçüncü fıkrası ile kıyas yasaklanmıştır: “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz.’’

Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz. Bu durum, suçta ve cezada kanunilik ilkesinin bir sonucudur.

Ceza hukukunda da tüm hukuk dallarında olduğu gibi yorumlama faaliyeti yapılacaktır. Ancak kişi hak ve hürriyetlerini daraltıcı ve ceza sorumluluğunu genişletmesi bakımından, kıyas ve kıyasa varacak şekilde genişletici yorum ceza hukukunda yasaklanmıştır.

Açıkladığım tüm bu nedenlerle, hükmün bozulmasına ilişkin kararda belirttiğim, yukarıdaki bölüm nedeniyle çoğunluğun bu yöndeki görüşüne değişik gerekçemle karşı olduğumdan katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/452, Karar No: 2019/9303, Tarih: 02.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/452 E.  ,  2019/9303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Eskişehir 1. İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle davanın Kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın temyizen incelenmesi davalı Kurum vekili tarafından istenilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili 19/04/2016 tarihli dava dilekçesinde özetle; davalı Kurumca, davacı ... adına düzenlenen ilgili ödeme emri bedelinin, Belediye Başkanlıkları payından yapılan kesinti ile ödendiğini belirterek iptalini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın 7 günlük yasal süre içinde açılıp açılmadığı hususunun araştırılmasını, yasal süre içinde açılmadıysa hak düşürücü süre nedeniyle reddedilmesini, davanın haksız ve yersiz olup reddi gerektiğini, 5779 sayılı Yasanın 7. maddesine istinaden Büyükşehir Belediyeler ile Belediyeler ve bunlara bağlı kuruluşların tahakkuk etmiş ve ödenmemiş borçlarının bu idareler adına her ay genel bütçe vergi gelirleri tahsilat toplamı üzerinden ayrılacak paylarından kurumlarının talebi üzerine ilgilisine göre Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü veya İller Bankası tarafından kesinti yapılmak suretiyle tahlisi yoluna gidildiğini, işveren prim borçlarına mahsup edilmek üzere gerekli kesintilerin yapılarak kesilen tutarların müdürlüklerine gönderilmesi gereğinin Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğüne iletildiğini, ancak ... Büyükşehir Belediyesi adına gönderilen herhangi bir tutar bulunmadığını, bu nedenle işveren borçlarının icraya intikal ettirildiğini, 6183 sayılı Yasa gereği icra takibi başlatıldığını, davacıya ödeme emri gönderildiğini, davalı Kurum hesabına aktarılmış bir tutar bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece Mahkemesi tarafından, davalı kurum tarafından genelge ve kanun kapsamında ayrılacak paydan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının borçlarının ödenmesi için talimatlandırma yapıldığı, bu talimatlandırma doğrultusunda Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü'nden Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının talepte bulunduğu, ...'nın genel bütçe vergi gelirlerinden kesinti yapılıp Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının hesaplarına geçirildiği, davalı Kurumun borçları bildirip kesintilerin gönderilmesini istediği halde, bu yazı cevapları araştırılmadan veya araştırılma gereği duyulmadan, kanun ve genelgenin dışında ve davacı kuruma bu konu ile ilgili herhangi bir bildirim yapılmadan, tahsil edilen paralar hakkında icra takibi yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile, dava konusu ödeme emrinin iptaline karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi, Muhasebat Genel Müdürlüğü'nün 01.09.2016 tarihli mahkemeye verdiği cevabi yazıda; davacı belediyenin ocak 2016 gelirlerinden 1.455.746 TL'nin, 01.02.2016 tarihinde; Şubat 2016 gelirlerinden 3.710.531 TL'nin 29.02.2016 tarihinde ve mart 2016 gelirlerinden 2.043.056 TL'nin 31.03.2016 tarihinde aktarım yapılarak SGK'a ödendiğini, SGK'nın Muhasebat Genel Müdürlüğü'ne yazdığı 15.02.2016 tarihli yazıya göre, davacı belediyenin 14.01.2016 tarihi itibariyle tahakkuk etmiş prim, işsizlik sigortası primi, damga vergisi ve idari para cezası borçlarının gecikme zammı dahil toplam 5.753.587,82 TL olarak bildirildiği ve dava konusu işyerinin prim borçlarının aktarım yoluyla ödenmesi için Muhasebat Genel Müdürlüğü'nden talepte bulunulmadığı halde (14.02.2016 tarihli yazının eki listede bu işyerinin prim borçlarının bulunmadığı ) doğrudan icra takibine konu edildiği; 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun hükümleri uyarınca Büyükşehir Belediyelerinin SGK'ya olan prim borçlarının öncelikle bütçe gelir paylarından aktarım yolu ile ödenmesi, mümkün olmazsa 6183 sayılı Yasa hükümleri kapsamında tahsili yoluna gidilmesi gerektiğinden, mahkemenin ödeme emirinin iptaline ilişkin olarak vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili, Maliye Bakanlığına gönderilen kesinti talep yazısında tahakkuk eden son primlerin Kasım 2015 dönemine ilişkin olduğu, hâlbuki dava konusu ödeme emrinde Aralık 2015 ve Ocak 2016 dönemlerine ilişkin borçların da yer aldığı, bu dönemler yönünden verilen kabul kararının Kurum zararına yol açacağı, Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediği, çünkü Maliyenin gerekli bildirimleri yapmadığı, 63 adet seri dosyada her bir dosya için ayrı vekalet ücretine hükmedildiği, Aralık 2015 ve Ocak 2016 dönemlerine ilişkin borçlarının da dava devam ederken 23.11.2016 tarihinde ödendiğini söyleyerek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Dava, ödeme emrinin iptali talebine ilişkindir.

5510 sayılı Yasa'nın “Primlerin ödenmesi” başlığını taşıyan 88. maddenin 16. fıkrasında, “Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51'nci, 102'nci, 106 ncı maddeleri hariç, diğer maddelerin uygulanacağı; Kurumun, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasında Maliye Bakanlığı ile diğer kamu ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanacağı,” belirtilmiştir.

5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanunun 7. maddesinde ''Bu Kanunda, il özel idareleri ve belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda bu idarelere verilmesi öngörülen paylar vergi hükmündedir. İl özel idareleri ve belediyeler ile bu idarelere bağlı kuruluşların ve bunlara ait tüzel kişilerin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre takip edilen Devlete olan borçları, 28/3/2002 tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanun kapsamında tanımlanan Hazine alacağı niteliğindeki borçları, İller Bankasına olan borçları ile sosyal güvenlik kuruluşlarına olan borçlarına ve 10/7/2004 tarihli ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 3 üncü, 3/7/2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununun geçici 5 inci maddeleri kapsamında uzlaşma sağlanmış borçları ile bu maddeler kapsamındaki kuruluşlara olan ve 31/12/2006 tarihi itibarıyla tahakkuk etmiş ve uzlaşma sağlanmamış olan borçlarına karşılık, bu idareler adına her ay genel bütçe vergi gelirleri tahsilatı toplamı üzerinden ayrılacak tutardan, alacaklı idarelerin talebi üzerine, ilgisine göre Maliye Bakanlığı veya İller Bankası tarafından kesinti yapılarak alacaklı idarelere ödenir.'' düzenlemesine yer verilmiştir.

Kurumca ödeme emri düzenlenebilmesi için, bir kamu alacağının olması ve alacağın vadesinin gelmiş olması gerekmektedir. 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun uyarınca, davalı Kurumun talebi ile davalı Belediyenin prim borçlarının öncelikle bütçe gelir paylarından aktarım yolu ile ödenmesi mümkün ise de; bu usul, alacaklı Kurum lehine getirilmiş bir kolaylık olup, alacaklının mutlak surette bu yolla alacağının tahsili yoluna gidip, olmazsa ödeme emri düzenleyerek takibe girişmesi şeklinde bir zorunluluk yoktur.

Somut olayda, davalı Belediyeye ait işyerlerinin 2015/4 ila 2016/1. dönemlerine ilişkin primlerinin ödenmediği gerekçesi ile davalı Kurum tarafından 01.04.2016 tarihli ödeme emrinin düzenlendiği, ödeme emrinin 12/04/2016 tarihinde davalı Belediyeye tebliğ edildiği, davacının ödeme emrinin iptali için 19/04/2016 tarihinde süresinde dava açtığı, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanunun 7. maddesi uyarınca, davalı Kurumun talebi ile davalı Belediyenin prim borçlarının öncelikle bütçe gelir paylarından aktarım yolu ile ödenmesi mümkün ise de; bu usulun, alacaklı Kurum lehine getirilmiş bir kolaylık olduğu, alacaklının mutlak surette bu yolla alacağının tahsili yoluna gidip, olmazsa ödeme emri düzenleyerek takibe girişmesi şeklinde bir zorunluluk olmadığı, bu nedenle Kurumun ödeme emri düzenlemesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığı dikkate alınarak Kurum alacaklarının ödeme emrinin düzenlendiği tarihden önce veya dava devam ederken tahsil edilip edilmediği Kuruma sorularak varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19314, Karar No: 2012/18712, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/19314 E.  ,  2012/18712 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... 2-... ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... (Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 8.6.2011 tarih ve 127-290 sayılı hükmün Dairenin 9.4.2012 tarih ve 6382-9570 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

HUMK.nun 440/III-3.maddesi gereğince yetkisizlik kararının onanması veya bozulmasına ilişkin Yargıtay Kararlarına karşı karar düzeltme yoluna başvurulamayacağından karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17269, Karar No: 2013/7049, Tarih: 02.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/17269 E.  ,  2013/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünden ticaret sicilinde kayıtlı olduğu Erzurum adresinde zabıta araştırması yaptırılıp ve Erzurum Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

A.A.
Yargıtay — Esas No: 2011/3139, Karar No: 2011/8047, Tarih: 19.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3139 E.  ,  2011/8047 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/201136698

MAHKEMESİ :NEVŞEHİR Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO : 26/08/2010 -133/184

SUÇ :Canavarca bir his sevkiyle öldürmek

E.. G..'i canavarca bir his sevkiyle öldürmekten sanık M.. Ç..'nın yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (NEVŞEHİR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26/08/2010 gün ve 133/184 sayılı hüküm resen temyize tabi olmakla beraber duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: duruşmalı olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı bir neden bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, ağır haksız tahrik bulunduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

A.Oluşa ve dosya kapsamına göre; maktul ile sanığın aileleri arasında önceye dayalı adliyeye intikal eden olaylar nedeniyle husumet bulunduğu, olay günü karşılaşan sanık ve maktulün tartışmaya başladıkları, tartışma sırasında sanığın bıçakla çoğunluğu yüz bölgesinde olmak üzere 21 adet kesici delici alet yarası oluşturacak şekilde maktulü yaralayıp öldürdüğü olayda; pek çok öldürücü nitelikte yara ika edilmesinin tek başına suçun canavarca hisle ya da eziyet çektirerek işlendiğini kabule yeterli bulunmadığı, canavarca hisle öldürme,sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme olup, eziyet çektirerek öldürme ise ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olup sanığın öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastının da bulunması gerektiği, sırf ölüm neticesini almak için tehevvürle maktulün baş kısmına bıçakla çok sayıda darbenin yapıldığı, somut olayda ise sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini, kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı gözetilmeyerek 5237 sayılı TCK.nun 82/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

Kabule göre de;

B.Sanık hakkında hükmolunan hapıs cezasının kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı TCK 53/1-a,b,c,d ve e madde fıkrası bentlerinde yer alan hakları kullanmaktan 53/2.maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanmasına kadar, TCK 53/1-c madde fıkrası bendinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise TCK 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

B.Sanık hakkında hükmolunan hapıs cezasının kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı TCK 53/1-a,b,c,d ve e madde fıkrası bentlerinde yer alan hakları kullanmaktan 53/2.maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanmasına kadar, TCK 53/1-c madde fıkrası bendinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise TCK 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle, resen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 19/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

19/12/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık M.. Ç.. müdafii avukat yokluğunda 22/12/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.