muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18466, Karar No: 2017/22677, Tarih: 24.10.2017

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne, davalı ... aleyhine açılan davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının çalışmasının hangi işverene ait işyerinde geçtiği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz Başvurusu:

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının çalışmasının hangi işverene ait işyerinde geçtiği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 13.11.2011-26.02.2014 tarihleri arasındaki son dönem çalışmasının dava dışı ... Tur Org İnş .. Şirketi nezdinde geçtiği kabul edilmiştir. Ancak, davalılardan ..., davacının 01.01.2014 tarihi itibariyle kendisine ait işyerinde çalışmaya başladığını, iki ay sonra ise devamsızlık nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdiğini savunmuştur. Gerçekten de, dosya içinde mevcut işten ayrılış bildirgesine göre, davacının 26.02.2014 tarihinde ...’e ait 1173203 sicil numaralı işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Yine dosya içinde bulunan iki farklı tescil detay bildirgesine göre, 1173203 sicil numaralı işyerinin, işyeri ünvanı ... Eğitim Turizm Prodüksiyon Nak İnş. San. Tic. Ltd Şti., ünvanı ilkinde ..., ikincisinde ise ...-Tur Org İnş. Tur Taş Ltd Şti.’dir. Davacı, davalı Bakanlık ile değişen alt işverenler arasında hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalıştığını ileri sürmüş olup, dosya içinde sadece dava dışı ... Eğitim Turizm Prodüksiyon Nak İnş. San. Tic. Ltd Şti. İle Bakanlık arasında aktedilen 10.11.2011 tarihli hizmet alım sözleşmesi bulunmaktadır. Davalı Bakanlık ise, davalı şirket ile Bakanlık arasında herhangi bir bağ bulunmadığını savunmaktadır. Böylece davalı Bakanlık ile arasında hizmet alım sözleşmesi bulunan işverenlerin kimler olduğu, hangi dönemlerde davacıyı çalıştırdıkları, davacının asıl işverene ait iş kapsamında sürekli olarak asıl işverene ait işyerinde çalışıp çalışmadığı konusu açıklığa kavuşturulmamıştır. Davacının, aynı işyerinde değişen alt işverenler bünyesinde kesintisiz çalıştığı yönelik iddiasının tam anlamıyla kanıtlanamadığı anlaşılmakta olup, bu sebeple, alt işverenler arasında devir olgusu hakkında da bir değerlendirme yapılamamaktadır. Bu itibarla öncelikle, davacı tarafça ileri sürülen çalışma dönemini kapsayacak şekilde farklı alt işverenlere ait tüm hizmet alım sözleşmelerinin celbi ile alt işverenlerin doğru şekilde tespiti sağlanmalı, bu işverenlerin Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının celbi ile, davacının hangi alt işverenler bünyesinde çalıştığı, hizmet alım sözleşmesinin sona ermesi ile birlikte davacının aynı alt işverenin başka bir işyerinde işe başlatılıp başlatılmadığı veya başka alt işveren bünyesinde aynı asıl işverene ait işyerinde çalışmaya devam edip etmediği tespit edilmelidir. Buna göre son olarak asıl işveren-alt işveren ilişkisi ve alt işverenler arasında devir bağlamında değerlendirme yapılarak, davacının talepleri hakkında bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Kabule göre de, davalılardan ...’in ihbar tazminatı alacağından sorumlu olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve devrin iş sözleşmesine etkisi ile sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun halen yürürlükte bulunan 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenlerin sorumlulukları, kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda, mahkemece davalılardan ...’in davacının son alt işvereni olmadığı bu sebeple kıdem tazminatı yönünden sorumluluğunun sadece kendi çalıştırdığı dönem ve o dönemdeki son brüt ücret ile sınırlı olduğu kabul edilmekle birlikte, hem kıdem tazminatı hem de ihbar tazminatı alacağından sorumlu tutulmasına karar verilmiştir. Oysa, ihbar tazminatı feshe bağlı alacaklardan olup, davalı ...’in son alt işveren olmaması halinde, devreden olarak ihbar tazminatından sorumlu tutulması mümkün değildir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15573, Karar No: 2013/9195, Tarih: 20.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15573 E.  ,  2013/9195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/20840, Karar No: 2024/5979, Tarih: 30.04.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/20840 E.  ,  2024/5979 K.**

**"İçtihat Metni"**

¸

T. C.

Y A R G I T A Y

3. C E Z A D A İ R E S İ

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Y A R G I T A Y İ L Â M I

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2018/2179 E. - 2020/73 K.

SUÇ :Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM :Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Balıkesir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2018 tarihli ve 2017/510 Esas, 2018/328 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası delaletiyle 58 inci maddesinin altıncı fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek duruşmalı yapılan yargılama sonucunda;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2018/2179 Esas, 2020/73 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak, sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 20.03.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Usul ve yasaya aykırı karar verildiğine,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.ByLock kullanmadığına,

4.Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine,

5.Sendika üyeliklerinin müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Usul ve yasaya aykırı karar verildiğine,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.ByLock kullanmadığına,

4.Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine,

5.Sendika üyeliklerinin müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

6.Sohbetlere örgütsel amaçla değil dini saiklerle katıldığına,

7 Temyiz dilekçelerinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek duruşmalı yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak, sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin (kapatılan) İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında ve Dairemizin müstakar ilamlarında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın savunmaları ve Bank Asya'daki hesap hareketlerine dair kayıtlar, Bilirkişi Raporu ve sair deliller birlikte değerlendirildiğinde, örgüte yardım kastı ile hareket ettiğine yönelik savunmalarının aksini ispat eden, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın, atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2018/2179 Esas, 2020/73 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3412, Karar No: 2020/52, Tarih: 14.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3412 E.  ,  2020/52 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli öldürme, nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : a)TCK'nin 82/1-b-h, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası,

b) TCK'nin 149/1-a-d, 35/2, 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nun maktul ...'na yönelik nitelikli yağmaya teşebbüs ve nitelikli kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde bozma nedeni saklı kalmak kaydıyla suçların niteliği tayin, cezaları azaltıcı sebeplerin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma ilamına uyularak verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, yağmaya teşebbüs suçunun oluşmadığına, ceza ehliyetine, takdiri indirim uygulanmamasına yönelen, katılan Bakanlık vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın önceden ev sahibesi ve komşuları olması nedeniyle tanışıklığı olan maktule ...'nun evine öğle vakitlerinde geldiği, maktulenin sanığı önceden tanıması nedeniyle içeri aldığı, bir süre sohbet ettikten sonra maktulün sanığı gazete almak üzere bakkala gönderdiği, sanığın gazete alıp döndüğünde, maktuleyi bayıltıp parasını almak amacıyla binanın çatısından bir tane tuğlayı alarak dairenin giriş kapısında kenara sakladığı, kapıyı tekrar çaldığında maktulenin kapıyı açarak arkasını dönmesiyle yerdeki tuğlayı alıp maktulenin kafasına vurduğu, maktulenin bağırması üzerine ağzını eliyle kapatıp tekrar tuğlayla vurmaya devam ettiği, bir kaç kez vurduktan sonra maktulenin kendinden geçtiği, sanığın, bağırmaması için maktulenin ağzına bez parçaları soktuğu, mutfakta bulunan ekmek bıçağını aldığı ve yirmiye yakın bıçak darbesiyle maktuleyi öldürdükten sonra evde para ve kıymetli eşya aradığı, ancak kıymetli bir şey bulamaması nedeniyle evden birşey almadan ayrıldığı anlaşılan olayda;

A)- 5237 sayılı TCK'nin nitelikli yağma suçunu düzenleyen ve 10 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 149. maddesinin 1. fıkrasında nitelikli hallerin 8 bend halinde sayıldığı, sanığın bu hallerden "a-silahla" ve "d-konutta" olmak üzere üzere iki bendini ihlal ederek yağmaya teşebbüs suçunu işlediği anlaşılmakla, temel cezanın belirlenmesi sırasında TCK'nin 61.maddesi de gözetilerek sanığa alt sınırla üst sınır arasında makul bir ceza verilmesi gerektiği halde, temel cezanın üst sınırdan 15 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

B)- Canavarca hisle öldürmenin, sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme, eziyet çektirerek öldürmenin ise ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olup, öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastının da bulunması gerektiği, somut olayda ise sanığın işlemeyi kastettiği yağma suçu için önce maktulenin başına künt cisimle vurup bayılttıktan sonra bağırmasını önlemek için ağzına bez parçaları sokmak ve devamında çok sayıda bıçak darbesiyle maktuleyi öldürdüğü nazara alındığında, sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak kesin deliller bulunmadığı halde, sanık hakkında TCK’nin 82/1. maddesinin "h" bendi ile uygulama yapılması yeterli iken, ayrıca uygulama yeri bulunmayan aynı maddenin "b" bendinin de uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 14/01/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10886, Karar No: 2014/611, Tarih: 13.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10886 E.  ,  2014/611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/06/2012 tarih ve 2010/112-2012/449 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin inşaat işçisi olup 1997 yılı Nisan ayında çalışmak üzere ...'ya gittiğini, bu yolculuk esnasında otobüsün arızalanması nedeni ile yapılan aktarmada cüzdanını düşürdüğünü, ... Çarşı Karakoluna bilgi verdiğini, bu konuda kendisine yardım edileceği söylendiği halde oyalandığını, 2008 yılında davalı şirketten dolayı vergi borcu olduğunu öğrendiğini, akabinde sahte olarak kimliği kullanılmak sureti ile davalı şirket dışında başkaca davalara da konu bulunan ve başkaca şirketlere dahi ortak edildiğini ileri sürerek, adli müzaheret taleplerinin kabulüne, müvekkili ile davalı şirket arasında ilk kuruluş anında itibaren hiç bir bağın olmadığının tespitine, şirket borçlarından dolayı sorumlu olmadığının tespitine ve şirketin feshine karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 2002 yılında şirkete ortak olduğu, sicil memurluğundan gelen kayıtlar ile davacı asilin alınan örnek imzaları karşılaştırıldığında başkaca bir incelemeye gerek duyulmadan imzadaki farklılığın var olduğu tespit edildiği, davalı şirkete ulaşılamaması, davacının farklı şirketlere yönelik davalar açması, davacının tespit edilen mali ve ekonomik sosyal durumu da davacının imzalarının taklit edildiği, davacının davalı şirkete gerçekte ortak olmadığını, müdür olmadığını, ortaya koyan yan deliller olduğu, somut davada, davacının ortak ve müdür olarak gözüktüğü şirket ile herhangi bir tarihte herhangi bir hukuki ilişkisinin bulunmadığını tespitini talep etmekte ve aynı zamanda davacının davalı şirkete karşı hiç bir borcunun bulunmadığını tespitini talep etmekte hukuki yararı olduğu, her ne kadar davacı, şirket borçlarından dolayı sorumlu olmadığının tespitini talep etmiş ise de bu davaya taraf olmayan kişileri bağlayacak ve onlar aleyhine kesin hüküm sonuç doğurabilecek bir karar verilmesi usulen uygun görülmemekle beraber "çoğun içinde azının var olması " kuralı çerçevesinde en azından davacının davalı şirkete karşı hiçbir borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesi uygun görüldüğü, 6762 sayılı TTK. 549 ve devamı maddeleri uyarınca şirket ile hiç bir zaman hukuki bağı olmadığına dair hüküm verilen ve bu suretle şirket ortağı olmadığı

saptanan; yine iddiası da bu yöne ilişkin olan davacının, şirketin feshine dair talepte bulunması usulen uygun görülmediği, kaldı ki verilen hüküm ile davacının elde etmek istediği hukuki yarar sağlandığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davalı şirket ile davacının şirketin kurulduğu tarihten itibaren hiç bir zaman ve hiç bir şekilde hukuki bağının olmadığının ve davacının davalı şirkete karşı hiç bir borcunun bulunmadığının tespitine, karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 103,00 TL temyiz başvuru harcı ile 25,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.