muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16131, Karar No: 2014/7183, Tarih: 10.06.2014

Yargılama dosyasında hakim hem suç isnad eden, hem de isnad edilen suç hakkında karar veren hakim olarak hareket etmektedir. Suç duyurusunda yer alan “..çocuğun ismini C.Başsavcılığında kardeşi R.A.olarak beyan ettiği yapılan araştırmalar sonucunda asıl isminin H.. A.. olduğu anlaşıldığından....” ibareleriyle hakim kanaatini de belirtmiştir. Bu yargılamada sanığın, hakimin tarafsızlığını sağlamak için yeterli güvencelerin mevcut olmadığı konusunda endişelenmesi yerindedir.

Dosyaya konu uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir hukuki sonuca ulaşabilmesi bakımından, konuya ilişkin kanuni düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Anayasada yargı bağımsızlığından söz edilmekle beraber, tarafsızlığı konusuna açık biçimde yer verilmemiştir. Ancak “Hâkimler, görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanî kanaatlerine göre hüküm verirler” düzenlemesi ile bağımsızlığa açıkça yer verilmesi nedeniyle, tarafsızlık konusunda açık bir düzenleme olmasa da, tarafsızlığın varlığının kabul edilmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinde adil yargılanma hakkından bahsedilmekle, bunun mahkemelerin bağımsızlığı ve tarafsızlığını da içerdiği hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

Anayasanın 139. ve 140. maddelerinin gerekçesinde de hakimlerin tarafsız olma yükümlülüğünden bahsedilmektedir.

5271 sy. Ceza Muhakemesi Kanununun 22. maddesinde Hakimin davayı bakamayacağı haller kazuistik (sayma) metodla belirtilmiştir.Bu maddede, uyuşmazlığımıza konu olduğu üzere hakimin yaptığı suç duyurusu ile ilgili olarak açılan davada yargılama hakimi olamayacağına dair açık bir hüküm bulunmamaktadır.Ancak madde kazuistik metodla düzenlenmiş olduğu için hakimin yargılamadaki tüm rollerinin maddede yer alması zaten düşünülemezdi.Bu nedenle uyuşmazlığın çözümü için bu madde tek başına yeterli olamayacaktır.

CMK 24. maddede ise, hakimin tarafsızlığını şüpheye düşürecek diğer sebeplerden dolayı hakimin reddinin istenebileceği belirtilmekte, yine 30/2. maddede hakimin tarafsızlığını şüpheye düşürecek sebepler ileri sürerek çekinmesi hali düzenlenmektedir.Bu iki maddede görüleceği üzere “hakimin tarafsızlığını şüpheye düşürecek diğer sebepler” den bahsedilerek CMK.'nın 22. maddesinde düzenlenen “Hakimin davayı bakamayacağı haller”'in dışında kalan tüm haller anlatılmak istenmektedir.Bu haller tek tek sayılabilir olarak belirtilmememiş olup, hakimin tarafsızlığını şüpheye düşürecek diğer sebepler somut olaylara göre belirlenecektir.

Sorunun çözümü için uluslararası hukuk hükümlerinin de incelenmesi gerekecektir.Bu kapsamda İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, Kişisel ve Siyasal Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi düzenlemelerine baktığımızda "Adil yargılanma hakkı" ve bunun içeriği olarak da" tarafsız mahkeme" ilkesinin açıkça düzenlendiği anlaşılmaktadır.

"Tarafsız mahkeme" uygulamaları ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında sıkça görülmektedir.

Sorunun çözümü için uluslararası hukuk hükümlerinin de incelenmesi gerekecektir.Bu kapsamda İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, Kişisel ve Siyasal Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi düzenlemelerine baktığımızda "Adil yargılanma hakkı" ve bunun içeriği olarak da" tarafsız mahkeme" ilkesinin açıkça düzenlendiği anlaşılmaktadır.

"Tarafsız mahkeme" uygulamaları ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında sıkça görülmektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi uyarınca “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” düzenlemesi birlikte değerlendirildiğinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası olduğu anlaşılmaktadır.

Konunun ayrıca Anayasa’nın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde yer alan “adil yargılanma hakkı” bağlamında da değerlendirilmesinin soruna ışık tutacağı açıktır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine göre; "Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir."

Dosyadaki uyuşmazlığın çözümü için incelenmesi gereken ilke, "tarafsız bir mahkeme" ilkesidir. Bu ilkeyle ceza yargılamasında, dosyanın esasıyla ilgili nihai kararı veren hakimin yargılamanın başından sonuna kadar davaya ilişkin başka roller üstlenip üstlenmediği hususu önem kazanmakta olup, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince, hakimin davadaki farklı rolleri nedeniyle verilen bir kısım kararlarda "tarafsız mahkeme" ilkesinin ihlal edildiğine karar verilmektedir.

AİHM "tarafsız mahkeme" ilkesiyle ilgili birçok dosyada bu ilkeden ne anlaşılması gerektiğine yönelik bir takım değerlendirmelerde bulunmuştur.Bu değerlendirmelere baktığımızda;

"Tarafsızlık, yapılan bir yargılamada yargıcın “önyargılı”olmaması, taraflara karşı objektif olması demektir."

"Tüm yargı makamları, yargıçların tarafsızlığını korumak amacıyla görmekte oldukları davalara azami ihtiyat göstermelidirler."

AİHM adil yargılanmanın önemine değinirken,”adil yargılanma hakkı demokratik bir toplumda öyle bir yer teşkil eder ki Sözleşmenin 6. maddesinin dar bir yoruma tutulması için hiçbir gerekçe meşru kabul edilemez”.(Perez/Fransa) olduğunu belirtmiştir.

Bağımsızlık ile tarafsızlık kavramları yakın anlamlı kavramlardır. AİHM bu iki kavramın yakınlığına çeşitli kararlarında yer vermiştir.(Langborger/İsveç; Debled/Belçika )

"Tarafsızlığı sağlamak için alınan önlemlerin, mahkemenin tarafsızlığı konusunda her türlü kuşkuyu, endişeyi, ortadan kaldıracak biçimde olması gerekir."(Piersack/Belçika)

Bağımsızlık ile tarafsızlık kavramları yakın anlamlı kavramlardır. AİHM bu iki kavramın yakınlığına çeşitli kararlarında yer vermiştir.(Langborger/İsveç; Debled/Belçika )

"Tarafsızlığı sağlamak için alınan önlemlerin, mahkemenin tarafsızlığı konusunda her türlü kuşkuyu, endişeyi, ortadan kaldıracak biçimde olması gerekir."(Piersack/Belçika)

Tarafsız mahkeme kavramı, mahkemenin ortaya koyduğu görünümü de dikkate almayı gerektirmektedir. Görünümü ise tarafların davada mahkemeye karşı duyduğu güven hissiyle Değerlendirmek gerekir. (Gautrin ve diğerleri/Fransa).

AİHM, bu nedenle çoğu kararlarında, “adaletin yerine getirilmesi yetmez, aynı zamanda yerine getirildiğinin görülmesi de lazımdır”(Sramek/Avusturya) biçiminde değerlendirmelerde bulunmuştur.

AİHM’ne göre, “demokratik bir toplumun mahkemelerinin ceza davalarında sanıklardan başlayarak, davanın taraflarına güven verme zorunluluğu vardır.”(Fey/Avusturya)

"Yargıcın tarafsızlığı konusunda taraflarda kuşku varsa ve bu meşru nedenlere dayanıyorsa davaya bakılmaması gerekir."(Piersack/Belçika)

Werner/Polonya davasında, bir iflas hakimi önce tasfiye memuru olan başvurucunun görevinden alınmasını talep etmiş; ardından da bu talebi değerlendiren mahkeme heyetinde yer almıştır.AİHM burada tarafsızlığın ihlal edildiğine kara vermiştir. (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Hukuku, D.J.Harris, M.O'Boyle, E.P.Bates, C.M.Buckley, Avrupa Konseyi, 2013, Türkçe 1. Baskı, sh.294)

AİHM Kyprianou/Kıbrıs davasında hakimin tarafsızlığı ve hakimin çeşitli rolleri değerlendirilmiştir.Bu davada, avukat olan başvurucu duruşma sırasında yargıç heyeti ile yaşadığı tartışmada kullandığı saldırgan ifadeleri ve diğer davranışları nedeniyle mahkemeye hakaret suçundan mahkum olmuştur.Esas davaya bakan mahkeme, kısa bir ara verdikten sonra başvurucuyu hakaretten mahkum etmiş ve beş günlük bir hapis cezasına çarptırmıştır.Tarafsızlık şartının ihlal edildiğine karar veren Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 'şikayetçi, tanık, savcı ve yargıç rollerinin karışmasının, kişinin kendi davasının yargıcı olamamasi ilkesinin ihlal edilmesine; dolayısıyla heyetin tarafsızlığına dair nesnel meşru endişelerin doğmasına neden olacagını' belirtmiştir.Mahkemenin yapması gereken, konuyu savcılık makamına havale etmek ve suç isnadının başka bir heyetle karara bağlanmasını sağlamaktır. (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Hukuku, D.J.Harris, M.O'Boyle, E.P.Bates, C.M.Buckley, Avrupa Konseyi, 2013, Türkçe 1. Baskı, sh.296-297)

Belirtilen kararlarda AİHM, hakimin dosyadaki farklı rollerini değerlendirerek "tarafsız mahkeme" ilkesinin zedelendiğini tespitle adil yargılanma hakkının ihlaline karar vermiştir.

Belirtilen kararlarda AİHM, hakimin dosyadaki farklı rollerini değerlendirerek "tarafsız mahkeme" ilkesinin zedelendiğini tespitle adil yargılanma hakkının ihlaline karar vermiştir.

Suç duyurusunda bulunan hakimin, yargılama hakimi olarak da karar vermesi hali, hakimin tarafsızlığını şüpheye düşürecek sebeplerden biri olarak anlaşılmalıdır.AİHM ilkeleri, AİHM kararları ve özellikle Kyprianou/Kıbrıs davasında görüldüğü üzere kişinin kendi davasının yargıcı olamayacağı ve hakimin yargılamada bulunduğu roller dikkate alındığında, hakimin tarafsızlığının şüpheye düştüğü anlaşılmakla, hakimin davadan çekinmesi gerekirken çekinmemesi halinin adil yargılanma hakkının ihlali olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

SONUÇ;

Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında suç duyurusunda bulunan hakimin, yargılama hakimi olarak da karar vermesi, Anayasanın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının ihlali niteliğinde olacağında şüphe bulunmamaktadır.

Bu itibarla; sanık hakkında suç duyurusunda bulunan hakim tarafından yargılama sonunda karar verilmiş olması karşısında, hakimin tarafsızlığından şüphe edilmekle, davadan çekinmesi gerekirken aynı hakim tarafından yargılama yapılıp hüküm kurulmasının hakimin tarafsızlığına gölge düşüreceği gözetilmeyerek, Anayasanın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının ihlal edilmesi öncelikli nedeninden dolayı bozulmasına karar verilmesi yerine sayın çoğunlukça belirtilen nedenden dolayı bozmaya karar verilmesi düşüncesine katılmıyorum.10.06.2014
Yargıtay — Esas No: 2013/13467, Karar No: 2014/11635, Tarih: 29.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13467 E.  ,  2014/11635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2014gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/497, Karar No: 2016/6233, Tarih: 24.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/497 E.  ,  2016/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.01.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 27.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 24.05.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16306, Karar No: 2012/6350, Tarih: 18.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16306 E.  ,  2012/6350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/10/2010 tarih ve 2008/389-2010/262 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İzmir-Çiğli OYAK BANK Atatürk Organize Sanayi Şubesi'nde hesabı bulunduğunu, 24.09.2007 tarihinde davacının bilgisi olmadan müvekkilinin şifresi kullanılarak hesabından 6.480,00 TL'nin Yapı Kredi Bankası İstanbul Pendik Şubesi'ndeki bir hesaba aktarıldığını, bankanın objektif sorumluluğunu yerine getirmediğini, belirterek 6.480,00 TL'nin temerüt tarihi olan 10.10.2007 tarihinden itibaren hesaplanacak avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili olayın banka dışında üçüncü kişiler tarafından işlenen haksız bir fiilden kaynaklandığını, bankanın bir kusurunun olmadığını, davacının güvenlik çemberinden yararlanmadığını, davacının bankacılık hizmet sözleşmesini imzalayarak şifresinin üçüncü kişiler tarafından kullanımının sonuçlarından sorumlu olduğunu, bu nedenle kararın bozulması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, olayda bankanın kusurlu bulunduğu sonucuna varılarak, 6.480,00 TL'nin 14/10/2007 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlardaki avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 367,85 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/807, Karar No: 2018/73, Tarih: 27.02.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/807 E.  ,  2018/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Özel belgede sahtecilik suçundan sanık ...'nun (Kaplan) beraatine ilişkin Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31.05.2011 gün ve 337-191 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 21. Ceza Dairesince 02.07.2015 gün ve 1845-2638 sayı ile;

“Sanık ... Kaplan'ın Sercan Özel Eğitim Kurumunda fizyoterapist olarak çalıştığı, suça konu eğitim çizelgeleri üzerindeki eğitici imzaları konusunda oluşan şüphe üzerine eğiticilerin imzaları ile belgeler üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemeleri neticesinde;... ., ..., ...ve ... isimli öğrencilere ait 2006 yılı Kasım ayına ilişkin eğitim çizelgesinde sınıf öğretmeni Şefik Özdal adına atılmış 4 adet imza ile ...isimli öğrenciye ait Kasım 2006 tarihine ilişkin eğitim çizelgelerinde fizyoterapist ... adına atılan 2 adet imzanın sanığa ait olduğunun tespit edildiği, sanığın sahte imza atmak yoluyla iki öğrenci ile ilgili olarak özel belge niteliğindeki sahte eğitim çizelgeleri ile kamu kurumu olan Milli Eğitim Müdürlüğünden ödeme alınmasını sağladığı, adı geçen kurumda çalışması nedeniyle maddi menfaatin bulunduğu; her ne kadar ... ve ... adına düzenlenen Kasım ayına ait belgelerin aslı dosyaya alınamamış olsa da; sanığın imzaların kendisine ait olmadığına dair savunmasının bilirkişinin belge fotokopilerinden yapmış olduğu inceleme sonucunda çürütülmüş olduğu ve ayrıca dosya arasına alınan ..., ... ve ... isimli öğrencilere ait 2006 yılı Kasım ayına ilişkin eğitim çizelgesi aslı üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi neticesinde sınıf öğretmeni ... adına atılmış 4 adet imzanın da sanığa ait olduğunun belirlenmiş olması karşısında, sanığın özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 15.10.2015 gün ve 334-414 sayı ile; sanığın özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nun 207/1, 43/1, 62, 51/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ertelemeye ve hak yoksunluğuna karar verilmiş, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 21. Ceza Dairesince 03.03.2016 gün ve 14349-2062 sayı ile;

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 15.10.2015 gün ve 334-414 sayı ile; sanığın özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nun 207/1, 43/1, 62, 51/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ertelemeye ve hak yoksunluğuna karar verilmiş, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 21. Ceza Dairesince 03.03.2016 gün ve 14349-2062 sayı ile;

"1- Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2010 tarihli iddianamesi ile, suç tarihinde Sercan Özel Eğitim Merkezi Müdürlüğünde fizyoterapist olarak görev yapan Seher Kaplan (Namlu)'nun, kurumda eğitim almadığı halde bazı öğrenciler hakkında Kasım ayı eğitim çizelgelerine diğer eğitimciler adına sahte imzalar atarak sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunması karşısında; adı geçen evrakta 'fizyoterapist' olarak imzası bulunan sanığın kurumdaki görev ve unvanının tespiti ile suç tarihinden önce 14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/b maddesi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca sayılan unvanlardan birine sahip olması halinde sanık hakkında soruşturma izni alınması ve izin koşulunun gerçekleşmesi durumunda ise aynı Kanunun 9/son madde ve fıkrası da dikkate alınmak suretiyle eylemlerinin TCK'nun 204/1-2. maddesindeki resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturup oluşturmayacağının gözetilmemesi;

2- Kabule göre de;

a-) 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununda sayılan kişilerin aynı Kanunun 9/son maddesi gereğince kamu görevlisi sayılacağı belirtildiğinden, düzenlemeye yetkili oldukları belgelerin de resmi belge kabul edileceği cihetle, sanığın düzenlenen resmi belge niteliğindeki belgelerde diğer eğiticiler yerine imza attığı, böylelikle eyleminin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağının gözetilmemesi;

b-) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK’nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk" nedenlerinden, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulması suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 31.05.2016 gün ve 156-202 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

b-) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK’nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk" nedenlerinden, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulması suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 31.05.2016 gün ve 156-202 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2017 gün ve 299966 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.12.2016 gün ve 398 sayılı kararı ile Yargıtay 21. Ceza Dairesinin 13.04.2017 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına karar verilmesi nedeniyle aynı karar uyarınca bu Daireye ait işlerin devredildiği Yargıtay 11. Ceza Dairesince 17.05.2017 gün ve 3753-3788 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar Ozan Ersan ve Onur Yenikent hakkında nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, itiraz merciince itirazın reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... (Kaplan) hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı eylemin hukuki niteliğinin tespiti ve suç tarihinde özel eğitim kurumunda çalışmakta olan sanık hakkında soruşturma izni alınmasına gerek olup olmadığı hususlarında eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle direnme hükmünün yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda, Yargıtay 21. Ceza Dairesinin, sanığa atılı eylemin hukuki niteliğinin tespiti ve suç tarihinde özel eğitim kurumunda çalışmakta olan sanık hakkında soruşturma izni alınmasına gerek olup olmadığı hususlarında eksik araştırma ile hüküm kurulması nedenine dayanan bozma ilamına ilişkin direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan, önceki hükümdeki gerekçe tekrarlanarak Özel Dairece verilen ilk bozma ilamı doğrultusunda karar verildiğinin belirtilmesi suretiyle direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.