muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8280, Karar No: 2014/14121, Tarih: 09.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8280 E.  ,  2014/14121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; Mahkemece, davacı vekilinin 01.01.2001-31.12.2002 tarihleri arasındaki döneme yönelik talebini geri alması karşısında, anılan yıllarda makul kabul edilebilecek süreyi aşar şekilde tarımsal faaliyete ara verildiğinin belirgin olması nedeni ile yeniden 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının kabulü için, bu sigortalılık kapsamında prim ödenmesi ya da ürün teslimatı yapılması

halinde prim tevkifatı gerekmekte olup, prim ödeme yada tevkifat tarihini takip eden ay başından geçerli olmak üzere Tarım Bağ-Kur sigortalılığının başlatılmasının mümkün olabileceği, prim tevkifatı bulunmayan ürün satışının esas alınamayacağı nazara alınarak, karar verilmesi gerekirken, davacının 2003 yılında sattığı ürün satış tarihi gözetilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “1-Davacı vekili 01.01.2001 – 31.12.2002, 01.01.2004 – 06.05.2011 yılları arasını atiye terk ettiğinden mahkememizce bu hususta şimdilik bir karar verilmesine yer olmadığına, , sair hususlarda davanın kısmen KABULÜ ile davacı ...' nın 01.05.1996 -31.12.1996, 01.07.1999 – 31.12.2000 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasaya tabi zorunlu Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, sair taleplerin reddine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1781, Karar No: 2022/178, Tarih: 20.01.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1781 E.  ,  2022/178 K.**

**"İçtihat Metni"**

: Konya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki şikayetçiler vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçiler vekili, borçluya ait taşınmazların satış bedelini paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinde üçüncü dereceye alınan şikayet olunanın giriştiği takipte icra emrinin borçlu şirkete Tebligat Kanunu'nun 35'inci maddesine göre tebliğ edildiğini, dosyadan taşınmaz kaydına 19.06.2015 günü haciz konulduğunu ve bu haczin satış istenmemesi nedeniyle düştüğünü, şikayet olunanın alacağının iş kazasından doğan tazminat alacağı olduğunu, ancak imtiyazları düzenleyen İcra ve İflas Kanunu'nun 206'ncı maddesinde sadece ihbar ve kıdem tazminatlarının gösterildiğini, bu bakımdan şikayet olunanın alacağının imtiyazlı da sayılmayacağını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan vekili iş kazası nedeniyle 29.01.2013 günü borçlu işveren aleyhine açtıkları dava sonucunda verilen ilamı takibe koyduklarını, haczin satılan malın tutarı vezneye girmeden konulduğunu ve İcra ve İflas Kanunu'nun 206'ncı maddesine göre imtiyazlı olduğunu bildirerek şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, şikayet olunanın alacaklı olduğu takip dosyasının dayanağı olan ilamın 29.01.2013 olduğu, İcra ve İflas Kanunu'nun 100'üncü maddesi gereğince ilk haciz üzerine satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar hacze iştirak hakkını taşıdığı ve takip dayanağı ilama göre alacağın işçilik alacağı niteliğinde bulunması sebebiyle imtiyazlı alacak olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karara karşı şikayetçi vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Ankara 23. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre satılan her taşınmaz için ayrı sıra cetveli yapılması gerekir. Bu şekilde taşınmazlar üzerinde farklı kişilerce, farklı tarihlerde konulan hacizler arasında karışıklık sebebiyle haksız uygulamaların önüne geçilmesi amaçlanmaktadır.

Somut olayda borçluya ait 2 adet taşınmazın satıldığı ve tek sıra cetveli düzenlendiği anlaşılmaktadır. Her taşınmazın farklı alacaklıları olduğu gibi hacizleri de farklıdır. Mahkemece, paranın paylaştırılmasında yanlışlıkların önüne geçilmesi maksadıyla icra müdürlüğü tarafından her taşınmaz bedeli hakkında ayrı sıra cetveli düzenlenmesi, bu nedenle sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi gerekirken, bu hususun göz önünde bulundurulmaması doğru görülmemiş, kararın bu gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin 2018/2035 Esas, 2020/1654 karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 20.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6509, Karar No: 2010/8963, Tarih: 13.04.2010

12. Hukuk Dairesi 2010/6509 E., 2010/8963 K.

**12. Hukuk Dairesi 2010/6509 E., 2010/8963 K.**

**- İMZAYA İTİRAZ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 68 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 170 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 309 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 310 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 311 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 312 ]

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır." hükmü yer almaktadır. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3., 4. fıkralarında aynen; "Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur." düzenlemesi yer almıştır.

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle, inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te "ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir." şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir. ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise de borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Öte yandan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E.,2001/467 K. ve 06.06.2001 tarih ve 2001/12-466 E., 2001/483 K. sayılı kararlarında da aynen benimsendiği gibi herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Somut olayda, hükme esas alınan, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin hazırlamış olduğu 24.07.2009 günlü bilirkişi raporunda, ne tür teknik cihazlar kullanılarak inceleme yapılıp sonuca varıldığı açıklanmamış olduğundan ve bu nedenle denetime elverişli bulunmadığından hükme esas alınabilecek nitelikte olmadığı görülmüştür.(Hukuk Genel Kurulu'nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-38 esas, 2009/415 karar sayılı kararı)

Bu nedenlerle mahkemece anılan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/184, Karar No: 2013/627, Tarih: 30.01.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/184 E.  ,  2013/627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... ile davalı ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davanın kapsamı, nitelik ve içeriği dikkate alındığında yerel mahkemece oluşturulan 24.07.2012 gün, 2011/771-2012/883 E.K. sayılı kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olduğu dosya kapsamı ile belirlenmiştir. Konuya ilişkin 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma sebebi sayılacağı öte yandan yerel mahkeme bozmadan sonra önceki karara bağlı olmaksızın çelişikliği (tenakuzu) gidermek kaydı ile vicdani kanaatine göre hüküm oluşturacağı vurgulanmıştır. Bu olgular dikkate alındığında kısa kararla uyumlu olmak üzere (çelişkisiz) gerekçeli kararın oluşturulması zorunludur. Hükmü temyiz eden davacı ... ile davalı ... ve ...'nün temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünde kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre de sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara ayrı ayrı iadesine, 30.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4284, Karar No: 2011/14408, Tarih: 22.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/4284 E.  ,  2011/14408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 27.12.2010

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların dava dışı ... Enerji Ltd. Şti.’nin müvekkili şirkete karşı olan borçlarına kefil olduğunu, alacağın tahsili için girişilen icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek 130.572,00 TL alacağa yönelik itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin ... Enerji Ltd. Şti.’den Temmuz 2008 tarihinde paylarını başkalarına devrederek ayrıldıklarını, bu nedenle borçtan sorumlu olmadıklarını, borca konu senetlerdeki imzaların müvekkillerine ait olmadığını, davaya konu alacak ipotekle teminat altına alındığı için alacaklının kefillerden yalnızca ipotek miktarını aşan kısmı isteyebileceğini, kefaletnamede kefalet limiti gösterilmiş olmakla birlikte sözleşmede kefillerinin sorumlu olacağı miktar belli olmadığı için kefalet sözleşmesinin geçersiz olduğunu, sözleşmeye süresiz olma şartı eklenmesinin doğru olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde; davalılar dava dışı ... Enerji Ltd.Şti.’ndeki hisselerini tamamen sattıklarını savunmuş iseler de; davalıların sorumluluklarının ortak sıfatına değil, 03.11.2007 tarihli kefaletnameye dayandığı, bu kefalet sözleşmesinin geçerliliğine bir itirazın bulunmadığı, davalıların 400.000 TL’ye kadar davacı ... Ev Aletleri San. Tic. A.Ş.’ye karşı dava dışı ... Enerji Ltd. Şti.’nin borçlarına müteselsil kefil ve müşterek borçlu olduğu, her iki şirket arasında oluşacak her türlü borca ilişkin süresiz kefil olunduğu, davalılar senetlerdeki imzaya itiraz etmiş ise de; takip aynı zamanda kefaletnameye dayandığı ve borcun ipotekle temin edilmiş, olması kefiller hakkında icra takibi yapılmasına engel olmadığından ve davacının 130.572 TL alacağı olduğu anlaşıldığından davalıların bu miktar üzerinden itirazlarının iptaline, bu miktara talep tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi uygulanmak suretiyle takibin devamına, hükmolunan miktarın %40’ı oranındaki icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20631, Karar No: 2015/33222, Tarih: 01.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/20631 E.  ,  2015/33222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2012/311-2014/294

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işçilik alacaklarının eksik ödenmesi gerekçesiyle haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun’un 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün iş yerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre iş mahkemelerinin görevi, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya iş kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesidir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 4. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanunu'nun 2. maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı iş yerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

4857 sayılı Kanun’un 4. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanunu'nun 2. maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı iş yerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanunu’nun 3. maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Kanun, 5362 sayılı Kanun’un 76. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer kanunların 507 sayılı Kanuna yaptıkları atıfların 5362 sayılı Kanuna yapılmış sayılacağı açıklanmıştır.

Esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Kanun’un 4. maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu iş yeri İş Kanunu'nun kapsamının dışında kalmaktadır. Maddede üç işçi yerine “üç kişi”den söz edilmiştir. Bu ifade, iş yerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda iş yeri 4857 sayılı Kanun'a tabi olacaktır.

Somut olayda, davalının işlettiği güzellik salonu iş yerinde, fesih tarihinde kaç işçinin çalıştığı, davalının iş yerinde fiilen çalışıp çalışmadığı dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Bu durumda, görev hususu kamu düzenine ilişkin bulunduğundan, mahkemece yapılacak iş, yukarıdaki esaslar çerçevesinde öncelikle iş yerinin esnaf ve sanatkar iş yeri olup olmadığı belirlendikten sonra, sözkonusu iş yerinde iş sözleşmesinin fesih edildiği tarihte çalışan işçi sayısının tespit edilmesidir. Bu açıdan, davalının iş yerinde fiilen çalışıp çalışmadığı, iş yerinde kaç işçinin çalıştığı hususlarında taraf şahitleri yeniden dinlenmeli, ..... ve ilgili vergi dairesinden iş yeri kayıtları celp edilmeli, araştırmanın sonucuna göre de, davaya bakmakla görevli mahkemenin iş mahkemesi olup olmadığı açıkça saptanmalıdır. Mahkemece, sözkonusu araştırma ve değerlendirme yapılmaksızın davanın esasına girilip karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.