muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1916, Karar No: 2020/4524, Tarih: 23.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1916 E.  ,  2020/4524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçludan senede dayalı olan alacağı nedeni ile takip başlatıldığını ve borçluya ait taşınmazın paraya çevrildiğini, icra müdürlüğü tarafından sıra cetveli düzenlendiğini, davalı kurumun ise bu taşınmaz üzerinde 09.09.2009 tarihli 13.069,00 TL bedelli 1. sıra haczi dışında haczi bulunmadığı ve bu haczi de zamanaşımına uğradığı halde bu tarihten sonra oluşan alacakları da ilk sırada yer aldığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı kurumun 10.09.2009 tarihinde haciz koyduğunu ve 13.069,00 TL bedelli olduğunu, ancak sıra cetvelinde 187,037,23 TL bedelli olarak ilk sırada yer aldığını oysa 6183 sayılı kanun uyarınca davacının haciz tarihi olan 17.11.2014 tarihine kadar olan vergi alacaklarının ilk sırada bu tarihten sonraki alacakların ise davac ile garameten paylaşılması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi tarafından davalı alacağının zamanaşımına uğramadığı, davalı kurumun satış tarihi itibari ile alacak miktarının 10.832,77 TL olduğu ve sıra cetvelinde 1.sırada bu miktar alacağa, bakiye 210.612,09 TL’nin ikinci sırada haczi bulunan davacıya ödenmesi gerektiği gerekçesi ile istnaf talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyzi edilmiştir.

Dava, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkin olup, davacı dava dışı borçlunun davalı ... dairesine sıra cetvelinde ayrılan paydan daha az borcu olduğunu ve bu alacağın da zamanaşımına uğradığını iddia etmektedir. Bu durumda dava dışı borçlu şirketin, davalı ...

dairesine olan borcunun tespiti gerekmektedir. İlk derece mahkemesince, davacının haciz tarihine kadar olan davalı alacağının belirlenmesi sureti ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi tarafından görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda davacının vergi dairesine olan borcunu belirleyerek sonuca gitmiştir. Uyuşmazlığın konusunu davalı idarenin şirketten alacağı oluşturduğu, davacının borcunun uyuşmazlıkla bir ilgisi olmadığı halde bu borç nazara alınarak sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında verdiği karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi Kararının KALDIRILMASINA, 492 sayılı Harçlar Yasası’nın 13/j maddesi uyarınca davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine, kararın bir örneğininde ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24348, Karar No: 2010/5957, Tarih: 15.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/24348 E.  ,  2010/5957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki her iki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2009 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 4.030 TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE),

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiği işaret edilmiştir.

İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır.” Denilmektedir. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3., 4. fıkralarında aynen; “Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur.” Düzenlemesi yer almıştır.

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuri

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuri

mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir.” şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Buna göre mahkemece tarafların bildirdiği yerlerden ve nüfus müdürlüğü, tapu sicil müdürlüğü, evlendirme memurluğu gibi resmi kurumlardan borçlunun mukayeseye esas olabilecek imza örnekleri getirtilmelidir. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir. ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Öte yandan, herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik araç gereç yardımıyla binoküler mikroskopla büyütülerek kıyaslama, ultraviyole lambası ve ınfraded ışınları altında tahrifat, belgelerin arka yüzündeki yatık ışık verilerek fülaj izi görüntüsü, alttan aydınlatmalı lambalarla imza kopyacılığı, grafolojik, grafometrik esaslar içerisinde milimetrik mukayeseli ölçümler ve belgelerin niteliğine göre gerekli değişiklik fenni metotlarla yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarını fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. (HGK.nun 06.6.2001 tarih ve 2001/12-466 E. - 2001/483 K. sayılı kararı)

Somut olayda hükme esas alınan 24.11.2008 ve 25.3.2009 tarihli birbiriyle çelişkili bilirkişi raporları yukarıda yapılan açıklamalara ve ilkelere uygun ise de çelişkinin giderilmesi için alınan 8.6.2009 tarihli rapor hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmış olmakla mahkemece bu rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6715, Karar No: 2015/23068, Tarih: 02.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/6715 E.  ,  2015/23068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret farkı, ikramiye, yakacak, bayram yardımı, bulaşıcı hastalıklar ve risk primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren olan davalı ... Bakanlığına ait iş yerinde değişen alt işverenlere bağlı çalıştığını, üyesi bulunduğu sendika ile alt işveren arasında imzalanan toplu iş sözleşmesi gereğince hak kazandığı ücret ve sosyal yardım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, bir kısım iş alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ihale makamı konumunda olan müvekkili kurumun işçilik alacaklarından sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki davacının bulaşıcı hastalık ve risk primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında ihtilaf mevcuttur. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 20. maddesine göre, röntgen mahalli olarak tecrit edilen yerlerle, radyum, fizyoterapi, radyoterapi, teknik hizmetler, ameliyathane, doğumhane, laboratuar, şoför, santral, bulaşıcı hastalıklar ve servislerinde çalışanlara bu ödeme yapılmaktadır. Geri çevirme sonrası işveren yazısı ile bildirilen.... Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna Bağlı.... Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 5. maddesinde yer alan ek ödemenin, toplu iş sözleşmesinde düzenlenen bulaşıcı hastalık ve risk primi ile ilgisi bulunmamaktadır. İşyeri kayıtlarına göre davacının fiilen çalıştığı bölüm, belirtilen ödemenin yapılacağı bölümler kapsamında olmadığından, söz konusu alacak isteğinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozma nedeni sayılmıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21821, Karar No: 2014/32437, Tarih: 18.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/21821 E.  ,  2014/32437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2013/462-2013/121

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, işyerinin dava dışı firmaya devredildiğini, dava konusu alacaklara hak kazanılmadığını ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında, davalının iş sözleşmesinin davalı şirketçe feshedilip feshedilmediği, iş yeri devri bulunup bulunmadığı, işyeri devrinin iş ilişkisine ve işçilik haklarına etkileri noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi şartlar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukuki işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukuki işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı haklar olan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Somut olayda, mahkemece, davacı işçinin 01.08.1998-31.12.2008 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığı, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan davalı işverence feshedildiği kabul edilmiştir. Davalı vekili, davaya cevap dilekçesinde, davacının çalıştığı işyerinin dava dışı T.. Et Gıda San ve Tic A.Ş.'ye devredildiğini, davacıyla birlikte işçilerin dava dışı şirkete geçirildiğini, iş sözleşmelerinin feshedilmediğini savunmaktadır. Davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinden ise, 01.08.1998-31.12.2008 tarihleri arasında, "...." tescil nolu işyerinde çalışmasının bulunduğu, 01.01.2009 tarihinden itibaren aralıksız şekilde sırasıyla ".......", ".....", "......" tescil numaralı işyerlerinde çalıştığı, dava tarihi itibariyle de, "....." tescil nolu işyerinde çalışmasının devam ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, savunmada bahsi geçen işyeri devri iddiasının araştırılmaması hatalı olmuştur. Anılan sebeple, Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan, ".....", ".....", ".....", "....." tescil numaralı işyerlerinin ayrıntılı tescil bilgisi celp edilmeli, dava dışı şirketten işçi şahsi sicil dosyası ve özlük belgeleri istenilmelidir. Gerekirse, şahit beyanlarına yeniden başvurulmalıdır. Yapılacak araştırma sonrasında, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek işyeri devri bulunup bulunmadığı belirlenmeli ve neticeye göre sonuca gidilmelidir.

Diğer taraftan, mahkemece davalı işverenden işyeri kayıtları istenilmiş ise de, davalı işveren vekili 03.02.2011 havale tarihli cevabi yazısında, davacıyla ilgili tüm işyeri kayıtlarının devredilen işyerinde bulunduğu belirtilerek, dava dışı Tarım Et Gıda San ve Tic A.Ş.'den söz konusu kayıtların istenilmesi gerektiğini bildirilmiştir. Bu halde, mahkemece, dava dışı şirketten işyeri kayıtları istenilmeden davaya devam edilerek hüküm tesis edilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, dava dışı şirketten, iş sözleşmesi, ücret bordroları, yıllık izin belgeleri, çalışma gün ve saatlerine ilişkin puantaj kayıtları, ücret ödemelerine ilişkin belgeler, işçi özlük dosyası ile sair tüm işyeri kayıtları istenilmeli ve neticeye göre dava konusu tüm alacaklar yeniden değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Kabule göre de, gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri prime esas kazançlar içerisinde olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda anılan alacakların net miktarının tespit edilmesinde, işçi payına düşen prim kesintilerinin nazara alınmaması hatalı olmuştur.

Yazılı şekilde eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18755, Karar No: 2012/24724, Tarih: 29.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/18755 E.  ,  2012/24724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Tavzih dilekçesiyle mahkeme hükmünde unutulan ecrimisil miktarının yazılması talep edilmiştir. Mahkemece tavzih talebinin reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.310,95 TL ecrimisilin davalı taraftan tahsili istenilmiştir.Mahkemece; kısa kararın hüküm kısmında davanın rapora göre kabulüne karar verilmiştir.Gerekçeli kararın hüküm kısmında 01.06.2001 – 13.07.2005 tarihleri arasındaki dönem için tahakkuk eden YTL işgal tazminatının her dönem sonu tahakkuk edecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili yönünde hüküm tesis edilmiş; davacı vekilince hükmün tavzihi talep edilmiştir. Mahkemece hükmün sonradan tavzih yoluyla düzeltilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin tavzihe ilişkin talebi reddedilmiştir.Davada 1.310,95 TL ecrimisilin talep edildiği halde hüküm fıkrasında ecrimisil bedelinin yazılmasının unutulduğu anlaşılmaktadır.Hüküm fıkrasının (sonucunun) hükümde çok açık biçimde yazılması gerekir. Hüküm fıkrası hükmün esasıdır. Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin talep sonuçlarından her biri hakkında verilen hüküm ile taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında, birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Hüküm fıkrasının çok açık olması gerekir ki, hükmün (ilamın) icrası sırasında şüphe ve tereddütler doğmasın ve böylece ilamın icra edilememesi gibi bir durumla karşılasılmasın. (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı cilt III, s.3059 v.d.)

T.C.Anayasası'nda yargılamanın aleniyeti ilkesi benimsemiş olup, bunun anlamı yargılamanın açık yürütülmesi, kurulan kısa kararda hüküm altına alınan hususların açıkça yazılması ve sonradan yazılan gerekçeli kararın da, önceki kısa karara uygun olmasıdır. Aksi halde yargılamanın aleniyeti ilkesine uyulmamış ve yargı kararlarına güven sarsılmış olacaktır.Kısa kararda davanın rapora göre kabulü, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise 01.06.2001–13.07.2005 tarihleri arasındaki dönem için tahakkuk eden YTL işgal tazminatının tahsiline ilişkin hükmün; karar tarihinde yürürlükte olan HUMK’nun 381 ve 388. maddeleri ve inceleme tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK’nun 294, 297. maddeleri anlamında bir karar tefhimi olarak kabulü mümkün değildir.

Hükmün infazına kadar tavzihin mümkün olduğu ve mahkemece bilirkişi raporuna göre hüküm kurulduğuna göre; hükmün usulüne uygun olarak mahkemece tavzihi gerekirken yazılı şekilde talebin reddi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16682, Karar No: 2014/19069, Tarih: 08.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/16682 E.  ,  2014/19069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ...'ın kayden paydaşı olduğu 18 ada 47 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında mirasbırakanın baba adının sehven “...” olarak yazıldığını ileri sürerek, anılan kayıtlarda mirasbırakanın baba adının “Burhanettin” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişme konusu taşınmazın paydaşı olan davacının mirasbırakanı... ...'ın, tapu kayıtlarında ....” olarak yazılı olan baba adının nüfus kayıtlarına uygun şekilde “....” olarak düzeltilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.