muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5828, Karar No: 2019/6769, Tarih: 04.11.2019

Davalı kurum vekili; markalar arasında benzerliğin ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili: davacının “TAÇ” esas ibareli markaları ile başvuru konusu işareti arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak ortalama alıcıları karıştırmaya düşürücek seviyede benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin “TAÇMİN” ibareli 8, 11, 21 ve 35.sınıf ürün ve hizmetleri içeren 2011/52948 sayılı markasının da bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının markalarının asıl ve ayırt edici unsurunun TAÇ ibaresinden oluştuğu, anılan kelimenin 8 ve 21.sınıf ürünler ile bu ürünler için 35/6.sınıftaki mağazacılık hizmetleri bakımından somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, “TAÇMİN HOME” ibareli davalı başvurusunun konusu olan işarette TAÇ ibaresinin asıl ve ayırt edici unsur konumunda olduğu, başvuru kapsamında yer alan 8 ve 21.sınıf ürünler ile bu ürünler için 35/6.sınıftaki mağazacılık hizmetlerinin tamamının davacı markalarının kapsamında yer aldığı, ürün ve hizmetlerin aynı tür olduğu, mal ve hizmetlerin birbirlerini tamamladığı, işletmesel bağlantılandırma ihtimali nedeniyle mal ve hizmetlerin aynı tür sayılmalarının zorunlu olduğu, karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, davalı kurum kararının ve anılan karara istinaden gerçekleştirilen tescilin 8 ve 21.sınıf ürünler ile bu ürünler için 35/6.sınıftaki mağazacılık hizmetleri bakımından hukuka uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'nın 2016/M-8124 sayılı kararının, 8. ve 21.sınıftaki mallar ile 35.sınıftaki “müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 8. ve 21. sınıftaki bir kısım mallar bakımından iptaline, davalıya ait 2015/39949 sayılı “TAÇMİN HOME” ibareli markanın, 8. ve 21. sınıftaki mallar ile 35 sınıftaki 8. ve 21. sınıftaki malların mağazacılık hizmetleri bakımından hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekili ve davalı şirket vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalı kurum vekili ve davalı şirket vekilinin istinaf başvurularının, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili ve davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekili ve davalı şirket vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 04/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9556, Karar No: 2013/17479, Tarih: 07.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/9556 E.  ,  2013/17479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüklerine ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanık ... 'nin temyizinin incelemesinde;

Sanık ... 'nin ikrarı ve tüm dosya kapsamı karşısında, mağdur ...'ın dişine müdahalede bulunan sanık ...'nun eylemine yardım etmek suretiyle suretiyle atılı suçu işlediği anlaşılan sanık ... hakkında hükmolunan cezada TCK'nın 39.maddesi gereğince indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık ... müdafiinin temyizinin incelemesinde;

Mağdur ...'ın ağız içine müdahalede bulunduğuna dair aşamalarda değişmeyen savunmalarının aksine delil elde edilemeyen sanık ...'nin beraati yerine, yerine yazılı şekilde olaya uygun düşmeyen gerekçelerle mahkumiyetine hükmolunması,

3-Sanık ... müdafiinin temyizine gelince;

a-Sanık ...'nun mağdur ...'a yönelik eylemi yönünden incelemede;

Mağdur ...'ın ağız içine müdahalede bulunduğuna dair aşamalarda değişmeyen savunmalarının aksine delil elde edilemeyen sanık ...'nun beraati yerine, yerine yazılı şekilde olaya uygun düşmeyen gerekçelerle mahkumiyetine hükmolunması,

b-Sanık ...'nun mağdur ...'a yönelik eylemi yönünden incelemede;

Mağdur ...'la anlaşan sanık ...'nun adı geçen mağdurun ağzına muayene ve müdahalede bulanarak dişini yaptıktan sonra müdahale edilen dişin ağrıması üzerine olaydan bir kaç gün sonra sadece bakarak tamir etmekten ibaret ikinci eyleminin tamir kapsamında kaldığı gözetilmeden, sanığın tek fiil sebebiyle cezalandırılması yerine, eyleminin zincirleme suç kabul edilip 5237 sayılı TCK.'nun 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık ... ile sanıklar ... ve ... müdafılerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9662, Karar No: 2017/16981, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/9662 E.  ,  2017/16981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34032, Karar No: 2016/21427, Tarih: 20.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/34032 E.  ,  2016/21427 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

2-... vekili Av....

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına 20/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3189, Karar No: 2014/4644, Tarih: 04.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/3189 E.  ,  2014/4644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 21.12.2012

No : 2012/301-2012/1637

Dava, 21.05.2006 – 21.03.2008 ile 21.01.2010 tarihiden itibaren özel hukuk tüzelkişisi nezdindeki çalışmalarının sosyal güvenlik destek primine tabi çalışma olduğunun ve bu dönemlerde ödenen yaşlılık aylıklarının yersiz olmadığından borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazlarının REDDİNE;

2-)Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer Kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu'nun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında Kanun Koyucu; bütçe Kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe Kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan Kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir. Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı gerekir. Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Eldeki somut olayda 506 sayılı Yasa kapsamında 01.05.2002 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığı, Kurumun, davacının 12.04.2006 tarihinden itibaren sermayesinin %50'den fazlası Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığına ait olan B. Ankara Eğitim Sağlık Hizmetleri İnşaat, Enerji Tem. İth. İhr. Tic. A.Ş.'ye ait işyerinde çalışmalarının süresi içerisinde bildirimde bulunulmadığından bahisle 12.04.2006 tarihinden itibaren itibaren yaşlılık aylığını keserek 12.04.2006 – 20..09 2011 tarihleri araında ödenen yersiz aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirdiği, davacının 08.08.2011 tarihli hizmet döküm cetvelinden, yaşlılık aylığı bağlanmadan önce en son 10.04.2002 tarihinde işten ayrıldığı, 12.04.2006 – 30.04.2006 tarihleri arasında B. şirketinde, 21.05.2006 – 28.03.2008 tarihleri arasında bildirilen çalışma olmadığı, 21.03.2008 ile 13.01.2010 tarihleri arasında Bel-Pa şirketinin işyerlerinden kesintili, 09.01.2010 – 30.04.2010 tarihleri arasında ünvanı dosya kapsamından tespit edilemeyen 1142514.06.02 işyeri numaralı işyerinden, 01.05.2010 – 30.04.2011 tarihleri arasında R. End. Tem. İnş. Turz. Gıda Teks. İth. İhr. Tic. Ltd. Şti işyerlerinden,16.05.2011 – 30.05.2011 tarihleri arasında A.İth İhr Tem İnş Gıd Teks Nak. Oto San. Tic. Ltd. Şti. işyerinde 01.06.2011 tarihinden itibaren O. İnş. Taah. İth. İhr. Nakl. Turz. Pet. San. Tic. Ltd.Şti. nezdinde çalışmaları olduğu davacının yaşlılık aylığı bağlandıktan sonraki tüm bildirimlerinin 2/A kodundan (sosyal güvenlik destek primi kesintisi kodundan) olduğu görüldü.

Mahkemece, davacının 21.05.2006 – 21.03.2008 dönemndeki çalışmaları ile 21.01.2010 tarihinden sonraki çalışmalarında, davacının Bel-Pa şirketinde çalışmaları olmadığı, fiilen çalışması bulunmayan 01.05.2006 – 21.03.2008 tarihleri arasında ve aylık ödeme dönemlerrine göre 21.05.2006 -21.03.2008 sürelerinde ödenen aylıklar hakkında davacı adına Kurumca borç kaydetmesine ilişkin işlem yerinde görülmeyerek, Kurum işleminin iptali ile davacının 21.05.2006 – 21.03.2008 dönemideki çalışmaları ile 21.01.2010 sonrasındaki çalışmalarının sosyal güvenlik destek primine tabi olduğunun, bu dönemlerde emekli aylıklarının yersiz ödeme olmadığını, davacıdan geri istenemeyeceğinin tespitine dair karar verilmiştir.

Mahkemece 21.03.2008 tarihinden sonrasına ilişkin kurulan hüküm eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır. Şöyle ki; davacının 09.01.2010 – 30.04.2010 tarihleri arasında çalışmalarının bildirildiği 1142514.06.02 işyeri sicil numaralı işveren araştırılmadığı gibi, kabul dönemine konu çalışmaların geçtiği R. End. Tem. İnş. Turz. Gıda Teks. İth. İhr. Tic. Ltd. Şti, A. İth İhr Tem İnş Gıd Teks Nak. Oto San. Tic. Ltd. Şti. ve O. İnş. Taah. İth. İhr. Nakl. Turz. Pet. San. Tic. Ltd.Şti.'nin ortaklık durumları, ortaklarının içerisinde kamu kurum ve kuruluşları bulunup bulunmadığı ilgili ticaret sicil memurluğundan sorulmamıştır. Ayrıca, anılan işveren şirketlerden verilen işe giriş bildirgelerinde işyeri adresi olarak B. Doğalgaz A.Ş. olarak bildirildiği, mahkemece, davacının 21.03.2008 tarihinden sonraki çalışmaların geçtiği işverenler ile Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı veyahut B. Ankara Eğitim Sağlık Hizmetleri İnşaat, Enerji Tem. İth. İhr. Tic. A.Ş. arasında asıl işveren – alt işveren ilişkisinin bulunup bulunmadığı araştırılıp, irdelenmemiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/599, Karar No: 2015/5562, Tarih: 10.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/599 E.  ,  2015/5562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kumluca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2013/328-2014/527

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Orman Yönetimi, Kumluca ilçesi, A. beldesi, Karşıyaka mahallesinde bulunan ve yörede 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sonucunda 732 ada 3 parsel numarasıyla tespit edilen taşınmazın bir kısmının, 25.01.1991 tarihinde ilân edilip kesinleşen orman tahdidine göre orman sınırları içerisinde kaldığını ileri sürerek, dava konusu 732 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın orman sınırları içinde kalan kısmının orman vasfı ile Hazine adına tescil istemiyle kadastro mahkemesinde dava açmış; kadastro mahkemesince, davanın mülkiyet iddiasına yönelik olduğu gerekçesi ile mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş ve dosya asliye hukuk mahkemesine gönderilmiştir.

Asliye hukuk mahkemesinde yapılan yargılama sonunda, 10 yıllık hakdüşürücü süre geçtikten sonra dava açıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu Çavuş (Adrasan) köyünde ilk tesis kadastrosu 1987 yılında yapılmış, 1994 yılında da ek kadastro çalışması yapılmıştır. Orman kadastrosu ise, 6831 sayılı Kanun uyarınca yapılmış olup, 25.09.1991 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Mahkemece davanın 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş ise de, 5841 sayılı Kanunun 2. maddesiyle 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen “iddia ve taşınmazın niteliğine” ibaresinin Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31-77 sayılı kararıyla iptal edilmesi karşısında, “kamu malı” savıyla açılacak davalarda 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesinde düzenlenen hak düşürücü sürenin uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Ancak, incelenen dosya kapsamından ve davanın esası hakkında yöntemince yapılan uygulama ve araştırma sonucunda uzman orman bilirkişi tarafından düzenlenen bilirkişi raporundan, çekişmeli taşınmazın kesinleşen 2/B alanında kaldığı, eylemli olarak da orman niteliğinde bulunmadığı belirlenmiştir. Bu olgular karşısında Orman Yönetimi tarafından açılan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Davanın bu gerekçelerle reddine karar vermek gerekirken, yanlış gerekçeyle reddine karar verilmesi doğru değil ise de karar, sonucu itibariyle doğru bulunduğundan onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 10/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.