muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6767, Karar No: 2015/6859, Tarih: 26.10.2015

maddesine aykırı olduğu gibi icra müdürünün yerine geçilmek suretiyle mahkemece sıra cetvelinin düzenlenmesi anlamına da geldiğinden doğru olmamış ve Dairemizin uyulmasına karar verilen bozma ilamında belirtilmesine rağmen 03.01.2011 olan şikayet tarihinin gerekçeli karar başlığında 16.04.2014 olarak yazılması hatalı olmuş ise de, hüküm fıkrasında yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması, gerekçeli karar başlığındaki şikayet tarihinin aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayet olunan M.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın hüküm fıkrasının 1. bendindeki "şikayetçinin ilk hacze iştirak etmesi gerektiğinden buna göre icra müdürlüğünce yeniden sıra cetveli düzenlenmesine" ibarelerinin hükümden çıkarılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, gerekçeli karar başlığındaki şikayet tarihinin 03.01.2011 olarak düzeltilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6547, Karar No: 2016/7567, Tarih: 13.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/6547 E.  ,  2016/7567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davacı baba ile velayeti davalı annede bulunan tarafların müşterek çocuğu 20.07.2010 doğumlu .... arasında belirlenen kişisel ilişki yeniden düzenlenerek " her ayın 1. ve 3. hafta sonu Pazar saat 09:00 dan takip eden Pazartesi sabah saat 09:00 a kadar, dini bayramların 2. günü saat 09:00 dan 3. günü akşam saat 17:00 ye kadar ve her yıl Ağustos ayının 1- 30. günleri arasında" kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden annenin ......’nda babanın ....... ilçesinde yaşadığı anlaşılmaktadır. Kişisel ilişki düzenlemesinde esas olan çocuğun üstün yararıdır. Çocukla ana baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır. Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır. Bu sebeple kişisel ilişki analık ve babalık duygusunu tatmin edecek nitelikte olmalıdır. Kişisel ilişkiye dair ilamlar maddi anlamda kesin hüküm niteliğinde olmayıp koşulların değişmesi halinde yeniden düzenlenmesi her zaman istenebilir.

Velayeti davacı anneye bırakılan müşterek çocuk..... 20.07.2010 doğumlu olup okul çağındadır. Çocuk ile baba arasında yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulması doğru olmakla birlikte, tarafların farklı ilçelerde yaşadıkları da dikkate alındığında müşterek çocuğun Pazartesi günü sabah saat 09:00 da anneye teslim edilmesi çocuğun okul durumunu etkileyecektir. Ayrıca her yıl Ağustos ayında kurulan kişisel ilişkide, kişisel ilişkinin başlayış

.../..

2016/6547 2016/7567

ve bitiş saatlerinin hükümde gösterilmemesi de infazda tereddüt yaratacak niteliktedir. Bu bakımdan mahkemece müşterek çocuğun okul durumunu etkileyemeyecek ve infaza elverişli şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi yapılması gerekirken, yazılı şekilde kişisel ilişki tesisi doğru değil ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

.../..

2016/6547 2016/7567

ve bitiş saatlerinin hükümde gösterilmemesi de infazda tereddüt yaratacak niteliktedir. Bu bakımdan mahkemece müşterek çocuğun okul durumunu etkileyemeyecek ve infaza elverişli şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi yapılması gerekirken, yazılı şekilde kişisel ilişki tesisi doğru değil ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1.bendindeki müşterek çocuk ile davacı baba arasında kişisel ilişkinin düzenlendiği bölümünün hükümden çıkartılması ile yerine "Davacı baba ile velayeti annede bulunan müşterek çocuk 20.07.2010 doğumlu Ecrin İlksu arasında, düzenlenen kişisel ilişkinin değiştirilerek, müşterek çocuk Ecrin İlksu ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü sabah saat 10.00’dan Pazar günü akşam saat 17.00'ye kadar, dini bayramların 2. günü sabah saat 10.00’dan 3. günü akşam saat 17.00'ye kadar ve her yıl Ağustos ayının 1. günü sabah saat 10.00'dan 30. günü akşam saat 17.00’ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.04.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/24861, Karar No: 2016/6761, Tarih: 26.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/24861 E.  ,  2016/6761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. ve 87. maddeleridir.

Somut olayda, dosyada alınan ilk kusur raporunda asıl işveren .... ve ...'nın % 30, ... ve ...'nın %30, sigortalının %60 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği, hükme esas kusur raporunda ise; y...'nin %35, ...'nın % 5,...'nin % 25, ...'nın %5, sigortalının % 30 oranında kusurlu bulunduğu, kusura ilişkin tüm bu tespitler incelendiğinde açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, kusur tespitine yönelik tüm bu tespitlerde irdelenerek, olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 26. maddesine de uygun, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, mevcut çelişkiyi giderecek şekilde, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile, çelişkiyi gidermeyen kusur raporunun esas alınarak hüküm kurulması isabetsizdir.

2- Sigortalının hak sahibine aynı zamanda ölüm aylığı bağlandığının da belirtildiği ve hak sahibine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri hakkında Kurumdan iki farklı bildirimde bulunulduğu gözetildiğinde, 506 sayılı Kanunun, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içeren 92. madde hükmünün gelir bağlamada uygulanıp uygulanmadığı ortaya konulmalıdır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının yarısının da eklenmesi suretiyle belirlenecek değere davalının kusur oranı uygulanmak suretiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalılardan... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... End.A.Ş.'ye iadesine, 26.04.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22496, Karar No: 2011/139, Tarih: 17.01.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/22496 E.  ,  2011/139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 300 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, trafik kazası nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Davalılardan ... ve ... A.Ş. hakkında verilen 20.05.2009 günlü davanın reddine ilişkin karar bölümünün kesinleşmiş olması nedeniyle bu davalılar hakkında karar verilmesine yer olmadığına biçiminde hüküm kurulması gerekirken, mahkemece adı geçen davalılar hakkındaki davanın reddine ve yararlarına yeniden avukatlık ücreti takdirine karar verilmesi doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Bu itibarla mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1-b) ve (2-b) bentlerinin ilk satırlarının devamına "... ilişkin kararın kesinleşmiş olması nedeniyle yeniden karar verilmesine yer olmadığına..." sözcüklerinin ayrı ayrı yazılmasına, hüküm fıkrasının (2-b) bendinin son parağraftan önceki dördüncü parağrafının tümüyle silinmesine, kararın düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 1.25 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/871, Karar No: 2020/7959, Tarih: 01.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/871 E.  ,  2020/7959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.11.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 26.04.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili; Kemerburgaz 735 parsel sayılı taşınmazın ana yola çıkışının mümkün olmadığını beyanla mahkemece uygun görülecek bedel karşılığında davalıların taşınmazlarından geçit hakkı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere, bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “Mutlak geçit ihtiyacı” veya “Geçit yoksunluğu”, ikincisine de “Nispi geçit ihtiyacı” ya da “Geçit yetersizliği” denilmektedir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “Kesintisizlik ilkesi” denilir.

Somut olaya gelince; bilirkişilerin mahkeme talebi üzerine 15/6/2015 tarihinde ibraz ettikleri krokili raporda gösterilen güzergahta dere bulunması nedeniyle geçit irtifakındaki kesintisizlik ilkesine uygun bulunmamaktadır.

3/3/2014 tarihli bilirkişi raporu ise, yükümlü kabul edilen 545,543 ve 541 numaralı parsellerden gösterilen geçit irtifakı ölçek bulunmaması nedeniyle infaza elverişli bir rapor niteliğinde değildir. Ayrıca, davacıya ait 542 numaralı parsel üzerinden rızai irtifak tesis ettirmesi için davacıya süre verilmediğinden bu alternatif de kesintisizlik ilkesini karşılamamaktadır.

Bu durumda mahkemece daha sonra belirlenen geçit irtifakı içinde kesintisizlik ilkesini ihlal eden dere bulunduğundan 3/3/2014 tarihli raporda esas alınan güzergah için öncelikle; davacıya kendisine ait 542 parsel sayılı taşınmaz üzerine, yine kendisine ait 735 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit irtifakını tapuda tescil ettirmesi için süre verilmesi, bu sağlandıktan sonra bilirkişiden infaza elverişli, ölçekli ve dere yatağına taşmayacak şekilde krokili rapor alınarak hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3536, Karar No: 2011/10291, Tarih: 28.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3536 E.  ,  2011/10291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, ...’da “... Eczanesi” ünvanı ile faaliyet gösteren eczanenin sahibi olduğunu, davalı ile kurum mensuplarına ilaç temini konusunda imzalanan 2009 yılına ilişkin sözleşmenin, 6.3.19. maddesine aykırı davrandığı gerekçesiyle 2 Yıl süreyle feshedilip, 4.568,51 TL cezai şart tahakkuk ettirildiğini, oysa ki sözleşmenin feshi ve cezai şart uygulamasının haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, muarazanın giderilmesine, fesih ve cezai şartın konusundaki işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 2009 tarihli sözleşmenin 8.2. maddesinde yer alan “Taşra teşkilatı ile eczaneler arasında imzalanan sözleşmelerin uygulanmasından doğan uyuşmazlıklarda sözleşmeyi yapan taşra teşkilatının bulunduğu yer mahkeme ve icra daireleri yetkilidir.” Hükmü gereğince davada yetkili mahkemenin sözleşmenin yapıldığı yer olan ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu savunarak, davanın öncelikle yetkisizlik, kabul edilmediği takdirde ise esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşmedeki yetki şartı gereğince, davada yetkili mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu kabul edilerek, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK'un 9. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı yada vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Öte yandan yine aynı Kanunun 22. maddesinde tarafların yetki sözleşmesi 2011/3536-10291

yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri de belirtilmiştir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi karalaştırmış olmaları, genel ve özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, genel veya özel yetkili mahkemede de açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı]

yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri de belirtilmiştir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi karalaştırmış olmaları, genel ve özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, genel veya özel yetkili mahkemede de açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı]

Somut olayda dava, davacı eczacı ile davalı arasında imzalanmış olan, sosyal güvenlik kurumu mensuplarına ilaç temini konusundaki sözleşmeden kaynaklanmakta olup, davacının sahibi olduğu eczane ...’da bulunduğundan, HUMK’nun 10. maddesi gereğince, sözleşmenin ifa edildiği yer ...’dır. Dolayısıyla eczanenin bulunduğu yer mahkemesi olan ... Asliye Hukuk Mahkemesi davaya bakma yetkisine sahiptir. O halde mahkemece davanın yetkili mahkemede açıldığı gözetilerek işin esası incelenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 28.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14890, Karar No: 2017/4156, Tarih: 16.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/14890 E.  ,  2017/4156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı-birleşen dosya davacısı, asıl davada kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve SGK prim alacaklarının, birleşen davada ise; kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı, dava ve ek dava dilekçelerinde ısrarla sigortasının yapılmasını istediğini, her defasında savuşturulduğunu, davalı işverenlikte 09/10/2004 tarihinde çalışmaya başladığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, kötüniyet tazminatı, SGK primi alacaklarını ve hizmet süresinin tespitini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının 03/04/2010 tarihinde işe girdiğini, davlının esnaf olduğunu, bu nedenle Mahkeme'nin görevli olmadığını, davacının devamlı surette çalışan bir işçi olmadığını, davalının iyilik yapmak amacı ile davacıyı sigortalattığını, davacının kendisinin işten ayrıldığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti: