muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/13403, Karar No: 2007/1206, Tarih: 05.02.2007

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 ,  II. Cilt,  Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/8732, Karar No: 2018/2067, Tarih: 19.03.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/8732 E.  ,  2018/2067 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.06.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptal ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, müvekkilinin 119 ada 10 no'lu parsel sayılı taşınmazın elbirliği ortağı olduğunu, taşınmazın babasından intikal ettiğini, babasının sağlığında gösterdiği yere müvekkilinin 1982 yılında ev yaparak, iyiniyetli şekilde kullanmaya devam ettiğini ve diğer mirasçıların itiraz etmediğini, ancak davalılar arasında fiili kullanımda yaşanan anlaşmazlıklar sonucu ortaklığın giderilmesi davası açıldığını, yapının değerinin açıkça arazinin değerinden fazla olduğunu belirterek, TMK'nın 724. maddesi gereğince temliken tescil talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacının iyiniyetli olduğu, yapının değerinin arazinin değerinden fazla olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmaz tapuda elbirliği halinde kayıtlı olup tamamı üzerinde paydaş olan tarafların her birinin hakkı bulunmaktadır.

O halde tarafların taşınmazda paydaş olmaları nedeniyle, Türk Medeni Kanununun 724. Maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiğinden söz edilemez. Bu nedenle mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

19.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1287, Karar No: 2011/13116, Tarih: 13.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/1287 E.  ,  2011/13116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı idare taşınmazların 1974 yılında kamulaştırıldığını beyan etmiştir.

30.06.2010 günü yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa uyarınca uzlaşma esas ise de uzlaşma gerçekleşmemiştir.

Yapılan incelemede;

Dava konusu taşınmazların geldisi olan 272/8 parsel sayılı taşınmazdan itibaren krokileri getirtilerek, TEK tarafından 1974 yılında zilyedliğe dayalı olarak kamulaştrması yapılan ve kurum dosya numarası (7) olarak gösterilen 3 ve 8 nolu pilonlar arasında kalan bölüme ilişkin kamulaştırma evrakının tebliğ edilip edilmediği, bedelin ödenip ödenmediği, bu kamulaştırma ile ilgili bedel arttırım davası açılıp açılmadığı araştırılarak, sonuçta kesinleşmiş bir kamulaştırma var ise; kamulaştırma krokisinin zemine uygulanması suretiyle, taşınmaz üzerinde bulunan enerji nakil hattı ile kamulaştırılan hattın aynı hat olup olmadığı saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/33, Karar No: 2025/2715, Tarih: 12.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2025/33 E.  ,  2025/2715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/566 Esas., 2014/413 Karar

SUÇ : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesince, sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2.maddeleri uyarınca 500TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş olup, temyiz istemine konu kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şekli anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterildiği ve hükmün de sanığın yüzüne karşı 18.04.2014 tarihinde verilerek, hükmün 16.05.2014 tarihinde kesinleştiği, sanığın yüzüne karşı 18.04.2014 tarihinde verilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 17.09.2024 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, CMK'nın 296/1-a. maddesi uyarınca temyiz talebinin reddine ilişkin İstanbul (Kapatılan) Anadolu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 27.09.2024 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE,

12.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18413, Karar No: 2013/7063, Tarih: 02.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/18413 E.  ,  2013/7063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, öncelikle sanığın şirketin yetkili temsicisi olup olmadığı ticaret sicili memurluğundan sorulmak suretiyle tespit edilip, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediğinin sorulmasından sonra hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.05.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.

ÇY
Yargıtay — Esas No: 2015/13237, Karar No: 2017/1121, Tarih: 27.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13237 E.  ,  2017/1121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/05/2015 tarih ve 2011/10-2015/103 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ayak giysileri emtialarının üretim ve pazarlaması ile iştigal ettiğini, 02176 sayılı ‘‘Look Life + Yıldız’’ şekil markasının tescilli sahibi olduğunu, imal edilen ayak giysilerinde kullanılan tabana ilişkin 2009/00828 sayılı tasarımı ve 2009/05748 sayılı faydalı model belgelerine sahip olduğunu, müvekkilinin ürünlerinin pisayada tanınan yüksek kaliteli emtialar olduğunu, Converse markasının Türkiye'deki lisanslı kullanıcısı olan davalının, müvekkilinin marka ve tescilli tasarımlarına karşı hukuki yollara başvuracağı yerde onun mal sattığı esnafa baskı yapıp taciz etmek suretiyle ürünlerin taklit ve yasa dışı olduğu iddiasıyla haksız rekabette ve tecavüzde bulunduğunu iddia ederek davalı yanın haksız rekabet ve tescil suretiyle müvekkilinin koruma altında olan fikri mülkiyet haklarına tecavüz ve muarazada bulunduğunun tespitini, haksız tecavüz ve muarazanın men'ini, sonuçlarının kaldırılmasını, kazançtaki eksilme nedeniyle şimdilik 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın tecavüz tarihinden itibaren maddi tazminata en yüksek mevduat faizi, manevi tazminata yasal faiz uygulanmak suretiyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı yanın şikayeti üzerine yapılan aramada davacı işyerinde ele geçirilen ürünlerin davalı yanın markasının taklidi niteliğinde olduğu, tahkikat sırasında ve ceza yargılaması sırasında alınan rapor ile belirlendiği, davalı yanın marka lisansörü olması ve mevcut hukuki yetkisine dayalı olarak davacı işyerinde satılan ürünlerle ilgili yasal hakkını kullanmasının davacının marka hakkına, tasarımına ya da faydalı model belgelerine dayalı hakkına doğrudan tecavüz olarak değerlendirilemeyeceği, bu taklit ürünlerin davacı tarafından üretilmediği gerekçesi ile beraat kararı verildiği, davacı marka hakkını kullansa bile davalının tecavüz iddiasıyla ilgili şikayetinin yasal çerçevede olduğu, iddiaların hiçbirinin bu kapsamda haksız rekabet de oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/596, Karar No: 2006/4022, Tarih: 02.03.2006

12. Hukuk Dairesi 2006/596 E., 2006/4022 K.

**12. Hukuk Dairesi 2006/596 E., 2006/4022 K.**

**- KEŞİDECİNİN İMZASINI İNKAR

- TAKİP DAYANAĞI SENETTE YER ALAN İMZA**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 170 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 366 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Dosyada bulunan 31.05.2005 ve 01.09.2005 tarihli 3'er kişilik kurullardan alınan ve birbirini doğrulayan her iki rapordada takip dayanağı senette yer alan imzanın muris .... ....'nun (...eli ürünü olmasının mümkün ve muhtemel) olduğu, tetkike konu imzaların basit yapıda çizgisel hareketlerden oluşan ve kişiye atfedilebilecek fazlaca karakteristik hususiyetleri içermeyen imzalar olması nedeni ile kesin bir görüş bildirilemeyeceği saptanmıştır.

Bu durumda, İİK'nun 170/3. maddesi gereğince inkar edilen imzanın keşideciye ait olduğu belirlenemediği için, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1745, Karar No: 2023/4533, Tarih: 05.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1745 E.  ,  2023/4533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/82 E., 2022/1743 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/691 E., 2019/412 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, 16.371,00 TL ziynet bedelinin 800,00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, 15.571,00 TL sinin ise ıslah tarihi olan 19.02.2019 tarihinda itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve ziynet alacağı davası yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek tarafından; eksik inceleme, kusur belirlemesi, tedbir ve yoksulluk nafakası, maddî tazminat yönlerinden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı yasal süresi içinde cevap dilekçesi sunmayan davalı erkek tarafından yapılan yargılamada tanığının dinlenmeyerek eksik inceleme yapıldığı hususu istinaf başvurusuna konu edilmeyerek kesinleşmiştir. Bu nedenle, davalı erkeğin istinaf edilmeyerek kesinleşen bu yöne ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı erkeğin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde; tarafların 2002 yılında evlendiğini, bu evlilikten ... isimli bir kız çocuğu bulunmakta olduğunu, evliliklerinin daha ilk dönemlerinde, müşterek çocuk küçük iken, davalının sadakat yükümlülüğüne aykırı davranarak eşini aldatmaya başlamış olduğunu, hatta davacının, davalının telefonunda başka kadınla olan mesajlarına bizzat şahit olduğunu, davalının annesinin, davacıya "Sen kadın olsaydın da aldatmasaydı" şeklinde sözler sarf etmiş olduğunu, evliliklerin ilk yıllarında, davalı sürekli olarak gece gezmelerine gittiğini ve sabah saat 05.00'a doğru eve geri dönmüş olduğunu, davalının müşterek çocuk ve davacıyla ilgilenmediğini, çocuğuna gerekli özeni göstermediğini, bu durumun evlilikleri sürecince devam ettiğini, davalının, müşterek çocuğa sürekli olarak ilgisiz ve sevgisiz davrandığını, davalının, evlilik birliğinin kendisine yüklemiş olduğu sorumluluklardan kaçmış olduğunu ve gerekli yükümlülükleri yerine getirmediğini, davalının her defasında davacının ailesini istemediğini ifade ettiğini ve davacının ailesine hakaretlerde bulunduğunu, müşterek çocuğun doğumu akabinde; davacının annesinin, davacı ve ev ile ilgilenmek için tarafların konutuna gelip bir süre onlara yardımcı olduğunu, bu zaman zarfında davalının, davacının annesinin her eylemine kızdığını ve sürekli olarak annesine bağırmış olduğunu, yine müşterek çocuk hastalandığında davacının kardeşinin yardıma gelmiş olup davalının, davacının kardeşine de hareket ettiğini ve bağırdığını, bu olaylar akabinde davalının "Senin ailenden bir daha kimse bu eve girmeyecek" diyerek davacıya bağırdığını, davalının ekonomik şiddet içeren davranışlarının süreklilik göstermekte olduğunu, davalının "Ben istediğimi yer, istediğim yerde gezerim kimse bana karışamaz" diyerek eşine ve çocuğuna ilgisiz davrandığını, davacının hala evlilik öncesindeki kıyafetlerini kullanmakta olduğunu, davalının onun kişisel ihtiyaçlarını da hiçbir zaman karşılamamakta olduğunu, son dört yıldır davacının rızası olmamasına rağmen davalının annesinin de taraflar ile birlikte yaşamakta olduğunu, 03.08

.08.2017 tarihinde, davalının annesinin (davacının kayınvalidesinin) "kardeşin bize karışmasın" diyerek davacıya bağırmaya başladığını, "burası bizim evimiz" diyerek de bağırmaya devam ettiğini, kabinde de davacıya "orospu, senin sülalen orospu, sen kız değilsin" diyerek hakaret etmeye başladığını, davacının kafasına bir şeyler fırlattığını, davacıyı darp ettiğini ve evden attığını, davacının bu olaya ilişkin olarak; ilgili birimlere şikayetini yaptığını, yasal süreci başlatmış olduğunu ve darp raporu da aldığını, davalının, yaşanılanları öğrendiğinde uzunca bir süre davacıyı aramadığını, davacının, kayınvalidesi tarafından devamlı hakarete maruz kaldığını ve aşağılanmakta olduğunu, davalı eşin de bu yaşanılanlar karşısında herhangi bir şey yapmamakta olduğunu, yaşanılanlara duyarsız kalmakta olduğunu belirterek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak boşanmalarına, müşterek çocuğun velâyetinin davacıya verilmesine, kadın için aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, müşterek çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, bu nafakanın her sene TEFE/ÜFE oranından az olmayacak şekilde artırılmasına karar verilmesine, yasal faizi ile 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, davacıya takılan ziynet eşyaları için şimdilik 1.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine hükmedilmesini talep etmiştir.