muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23299, Karar No: 2014/18539, Tarih: 10.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/23299 E.  ,  2014/18539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2010/627-2012/101

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı S.. B..’a vekaleten diğer davalı .. Maden A.Ş. aleyhine, dava değeri 153.000,00 TL olan İstanbul 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/783 esas sayılı ve dava değeri 30.000,00 TL olan İstanbul 9.İş mahkemesinin 2006/1049 esas sayılı davalarını açtığını, yine davalı .. Maden A.Ş. tarafından diğer davalı S.. B.. aleyhine açılan ve dava değeri 100.939,30 TL olan İstanbul 5.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2007/348 esas sayılı davasında da davalı S.. B..’u vekil olarak temsil ettiğini, davaların devamı sırasında davanın taraflarının, 12.09.2007 tarihli “Mutabakat Sulh ve İbra Anlaşması” düzenleyip, karşılıklı olarak davalardan feragat ederek, davaların feragat nedeniyle sona ermesini sağladıklarını, ancak kendisine herhangi bir vekalet ücreti ödemediklerini, yazılı ücret sözleşmesi bulunmadığından, davalı S.. B.. tarafından, Avukatlık Kanununun 164/4.maddesi hükmü gereğince dava değerinin en az %10’una tekabül eden bir meblağın vekalet ücreti olarak ödenmesi gerektiğini, karşı taraf olan Nesko’nun ise, feragat nedeniyle sona eren davalara ilişkin kararların kesinleştiği tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre hesaplanacak vekalet ücretini ödemekle yükümlü olduğunu, davaların sulhla sonuçlanması nedeniyle davalıların, ödenmesi gereken vekalet ücretinden müteselsilen sorumlu olduklarını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 YTL tutarındaki vekalet ücretinin, davaların sona erdiği tarihten itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, 12.11.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile de, talebini 33.728 YTL’ye çıkarmıştır.

Davalılardan.. Maden Ticaret ve Sanayi A.Ş., diğer davalı ile, sulh ve ibra sözleşmesi düzenlediklerini, bu sözleşme ile yargılama gideri ve avukatlık ücreti talebinde bulunmayacakları yönünde mutabakata vardıklarını, müteselsil sorumluluğun, ancak birden fazla müvekkilin tek bir avukata vekalet vermesi halinde söz konusu olabileceğini, olayda müteselsil sorumluluğun şartlarının bulunmadığını, davacıya herhangi bir vekalet ücreti ödemekle de yükümlü olmadıklarını savunarak, diğer davalı S.. B.. ise, davacının davalarda herhangi bir hukuki hizmetinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, “davanın kabulüne” ilişkin verilen ilk hüküm, davalının temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda bu kez, alınan bilirkişi raporu gereğince davanın kısmen kabulüne, 3.100,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının, İstanbul 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/783 esas sayılı, İstanbul 9. İş Mahkemesinin 2006/1049 esas sayılı ve İstanbul 5.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2007/348 esas sayılı davalarında, davalı S.. B..'u vekil olarak temsil ettiği, yargılama devam ederken, tarafların anlaşarak davaların feragatle sonuçlandırıldığı, davacıya vekalet ücretinin ödenmediği ve yazılı bir ücret sözleşmesinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Avukatlık Kanununun 164.maddesinde "taraflar arasında yazılı bir ücret sözleşmesi bulunmadığı hallerde değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifeleri altında kalmamak koşulu ile ücret itirazlarını incelemeye yetkili mercii tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin %10 u ile %20 si arasında bir miktarın avukatlık ücreti olarak belirleneceği" Avukatlık Yasasının 165.maddesinde ise, “sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşma ile sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf, avukatlık ücretinin ödenmesi hususunda avukata karşı müteselsilen sorumludurlar.” Hükümleri mevcut olup, dava sulh ile sonuçlandığında, avukat Müvekkilinden aralarındaki ücret sözleşmesinde kararlaştırılan miktarı isteyebileceği gibi davada sulh olunan miktara göre karşı tarafa yükletilen vekalet ücretini de isteyebilir. (Bkz. HGK.’nun 16.2.1994 T. 1993/13-810 E., 1994/60 K. sayılı kararı) Müteselsil sorumluluk gereğince aynı sorumluluk, müvekkille sulh olan karşı taraf için de geçerlidir. Avukatla müvekkili arasında ücret sözleşmesi bulunmaması (veya sözleşmenin geçersiz olması) halinde ise, müvekkilin ve müvekkille sulh anlaşması yapan hasmın, sulh olunan miktar üzerinden, Avukatlık Kanununun 164/son maddesinde düzenlenen (hasma tahmili gereken) vekalet ücretinden) ve Avukatlık Kanununun 164/4. maddesinde düzenlenen (müvekkilin avukata ödemesi gereken) vekalet ücretinden müteselsilen sorumlu olduklarının kabulü gerekir.

Dava konusu olayda da, davacının vekil olarak takip ettiği davalar, davacının müvekkili S.. B.. ile karşı taraf ...... Maden A.Ş. arasında düzenlenen 12.9.2007 tarihli “Mutabakat Sulh ve İbra Anlaşmasıdır.” başlıklı sulh protokolü üzerine, feragatle sonuçlanmış olup, taraflar arasında vekalet ücret sözleşmesi bulunmadığından, hükmüne uyulan Dairemize ait 2009/9668 esas ve 2010/3266 karar sayılı bozma ilamında da belirtildiği üzere, davalı S.. B..’a, sulh sonucunda kazandırılan menfaatin tespiti ile, vekalet ücretinin de buna göre belirlenmesi gereklidir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra alınan 19.12.2011 tarihli bilirkişi raporunda, “davalı S.. B..’a sulh sözleşmesi ile kazandırılan menfaatin, sulh protokolünde belirtilen 20.000,00 TL olduğu, davacının talep edebileceği vekalet ücretinin de, bu miktarın %10’u olan 2.000,00 TL ile AAÜT üzerinden hesaplanan karşı taraf vekalet ücreti (talep gereğince yarısı) olan 1.100,00 TL’nin toplamı olan 3.100 TL olduğu” belirtilmiş, mahkemece bilirkişi raporunda belirtilen bu miktar üzerinden hüküm kurulmuştur. Ne var ki, söz konusu protokol gereğince davalı S.. B..’a ödenmiş olan 20.000,00 TL, taraflar arasında sulh olunan miktar olmadığı gibi, sulh sonucunda ona kazandırılan yegane menfaat de değildir. Esasen bu miktarın, S.. B..’un, taşeron olarak verdiği hizmetler sırasında doğan vergi ve bunların gecikme zammı ve faizlerine ilişkin olup, vekalet ücretine konu olan davalardan tamamen bağımsız olduğu da anlaşılmaktadır.

Öte yandan dosyada mevcut olan delillere ve sulh protokolü kapsamına göre, davalıların hangi miktar üzerinden sulh oldukları ve sulh sonucunda davalı Salman’a kazandırılan menfaatin ne olduğu anlaşılamamaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki, bu konudaki ispat yükümlülüğü davalılara aittir.

Davalıların, davacı avukat tarafından takip edilen söz konusu davalarda, tarafların sulh olmaları nedeniyle, davaların müddeabihlerine göre davalı Salman’a sağlanan menfaatin, daha az bir miktar olduğunu ispat etmeleri durumunda vekalet ücretinin bu miktar üzerinden tespit ve takdir edilmesi gereklidir. Ancak bu hususun ispat edilememesi halinde ise vekalet ücretinin, söz konusu davaların müddeabihleri üzerinden ödenmesi gerektiği de kabul edilmelidir.

O halde mahkemece, az yukarda açıklanan hususlar ve sulh sonucunda davacının müvekkili olan davalı S.. B..’a kazandırılan menfaatin ne olduğu konusundaki ispat yükümlülüğünün davalılarda olduğu, aksi halde sulhle sonuçlanan davaların müddeabihleri üzerinden her iki tür vekalet ücretine de hükmedilmesi gerektiği dikkate alınarak, bu yönde yapılacak inceleme ve değerlendirme sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 24,30 TL harcın istek halinde iadesine, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/84, Karar No: 2016/410, Tarih: 19.01.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/84 E.  ,  2016/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında tekerrüre esas alınması gereken ilamın ... Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2009 gün ve 2004/12 Esas sayılı ilamı olduğu gerekçeli karardan açıkça anlaşıldığından tekerrüre esas ilamın kararda açıkça belirtilmemiş olması bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü, kolluk kuvvetlerince yapılan kontrollerde sanığın görevlilere suça konu nüfus cüzdanını ibraz ettiğinin iddia ve kabul olunması karşısında, dosyada mevcut kriminal rapor ve mahkeme incelemesinde belgenin arka ve ön yüzünde soğuk damga izi bulunmasına rağmen, bu hususun belirtilmediği, heyetimizce yapılan incelemede "suça konu nüfus cüzdanı üzerindeki sanık ...'e ait fotoğraf üzerinde soğuk mühür izinin bulunduğu" tespit edildiğinden nüfus cüzdanında gerçekleştirilen sahteciliğin ilk bakışta dikkat çekmeyecek nitelikte olduğu, iğfal kabiliyetini haiz olduğu, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluştuğu anlaşılmakla;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın,yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına'' ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/139, Karar No: 2018/385, Tarih: 22.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/139 E.  ,  2018/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki... Asliye Hukuk ile ...Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kaydında anne ve baba adı düzeltilmesi ve gerçek anne ve babası ile soybağının kurulması istemine ilişkindir.

.... Asliye Hukuk Mahkemesince davanın soybağına ilişkin ve görevin aile mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

...Aile Mahkemesince ise uyuşmazlığın neseple ilgisinin olmadığı, hatalı yazılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Vesayet” başlıklı üçüncü kısımı hariç olmak üzere “Aile Hukuku” başlıklı İkinci Kitabından (m.118 ilâ 395 arası) kaynaklanan davalara bakmak görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın “hısımlık” başlıklı 282 ilâ 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakmak görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocuk arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “anne ile evlenme”, “tanıma” ve “hâkimin hükmü” ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı iddiasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin çocuğu doğurmadığı, genetik annenin başka bir kadın olduğunun tespit edilmesi halinde, yukarıda sözü edilen babalık karinesi aksi yönde işleyecek ve “genetik annenin kocası olmayan” kayden babanın babalık sıfatı, aksine bir iddia bulunmadığı takdirde, ortadan

kalkacaktır. Mahkemece belirlenen genetik annenin, çocuğun doğduğu tarihte evli bulunduğunun anlaşılması halinde, TMK'nın 285. maddesinde yazılı babalık karinesi nedeniyle genetik annenin kocası olan erkek, baba sıfatını kazanacaktır. Bu durumda, soybağı ihtilafı ortaya çıkmayacağından, açıklanan muhtevadaki davalar, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davasından ibaret kalacak ve görevli mahkeme, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesi olacaktır. Ancak, çocuğun doğduğu tarihte, genetik annenin evli bulunmaması halinde, anne yönünden dava, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olarak kalmakla birlikte; genetik anne ile evli olmayan genetik baba yönünden, “babalık karinesi” gerçekleşmediğinden, genetik babanın nüfus kaydına işlenmesi talebi “soybağı davası” niteliğini kazanacaktır. Bu takdirde ise uyuşmazlığın, 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca aile mahkemesi tarafından incelenip çözüme kavuşturulması gerekecektir. (Yargıtay HGK 2013/354-1554, 18. HD 2015/1360-3281 E.K, 2015/1591-4537 E.K.)

Aynı davada, talebin bir bölümü hakkında genel mahkemenin, diğer bölümü hakkında ise özel mahkemenin görevli olması halinde, taleplerden birisi yönünden verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendirecek nitelikte ise ve sözkonusu özel mahkeme ile genel mahkeme arasında “yargılama usulüne” ilişkin esaslı farklılıklar bulunmuyorsa, bütün talepler hakkında özel yetkili mahkemenin yargılama yaparak uyuşmazlığı çözmesi, hukukun öngörülebilir olmasının, usul ekonomisinin ve davaların makul süre içinde bitirilmesi yükümlülüğünün gereğidir. Aile mahkemeleri, asliye mahkemeleri ile aynı düzeyde mahkemeler olup aralarında yargılama usulü yönünden esaslı farklılıklar bulunmamaktadır. O halde, yukarıda açıklanan şekilde dava, bir kısım talepler yönünden nüfus kayıtlarında düzeltme yapılması ve bir kısım talepler yönünden de soybağını ilgilendirir mahiyette ise, nihai talebi bir bütün oluşturan ve biri hakkında verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendiren uyuşmazlığın, bütün olarak özel yetkili aile mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; davacı küçük ...'un ... ile gayri resmi ilişkilerinden dünyaya gelmiş olup resmi nikahlı olmadıkları için çocukları ...'yı babası ve annesini adına nüfusa tescil edilmiş olduğu iddiasıyla küçük ...'un baba isminin .... anne isminin .... olarak kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Dosya içinde mevcut nüfus kayıtlarından, çocuk ...'un doğum tarihinde, iddia edilen genetik anne ile davacının (babanın) evli olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda dava, anne adının silinip genetik anne adının yazılması ve kayden baba olan kişinin isminin silinmesi talepleri yönünden “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olmakla birlikte, nüfus kaydına genetik baba isminin yazılması yönünden soybağı davası niteliğindedir. Yukarıda açıklanan nedenlerle, tüm talepler yönünden uyuşmazlığın, özel mahkeme olan aile mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 4. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/01/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20469, Karar No: 2015/22935, Tarih: 02.03.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/20469 E.  ,  2015/22935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek

HÜKÜM : Beraat

... tarafından önceden katılan bankaya verildiği iddia olunan ipotek tesisine ilişkin muvafakatnamenin, olay günü sanık tarafından banka müdür yardımcısı tanık ...'tan bir bahane ile alındıktan sonra yırtılarak yok edildiği iddiasıyla açılan kamu davasında, katılan bankaca geç şikayette bulunulduğu ve tanık Yurtal'ın, belgenin yırtılması olayına tepkisiz kaldığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de, katılan bankadan, suça konu olay nedeniyle ne gibi işlemler yapıldığının ve şikayet tarihine kadar nasıl bir prosedür işletildiğinin sorulması, olay görüntülerini içerir CD'nin kapsamlı çözümlemesinin yaptırılması, olaya ilişkin görüntülerin tab ettirilerek dosya içine konulması, ... tarafından açılan ipoteğin iptali ile aile konutu şerhi verilmesi talebine ilişkin davanın akıbetinin araştırılması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21669, Karar No: 2012/16856, Tarih: 20.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/21669 E.  ,  2012/16856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.1.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/15513, Karar No: 2016/5727, Tarih: 04.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15513 E.  ,  2016/5727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılanın alt kat komşusu olduğu, site ortak mahalline katılan tarafından dikilen yaklaşık 15 yıllık, birisi japon elması, diğeri de süs ağacı olan 2 adet ağacı kesmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın beraatine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38717, Karar No: 2021/12692, Tarih: 16.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/38717 E.  ,  2021/12692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Sanık müdafisinin, 15.04.2014 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, yasal süresinden sonra 18.06.2018 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21420, Karar No: 2014/15796, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21420 E.  ,  2014/15796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.