muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8904, Karar No: 2023/3160, Tarih: 23.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8904 E.  ,  2023/3160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/39 Esas, 2021/1244 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/49 E., 2019/414 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararı iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kalp ve damar cerrahisi alanında tıbbi cihaz üreten, “Invamed” markası altında faaliyet gösteren bir şirket olduğunu, markalarının bulunduğunu, davalı şahıs tarafından yapılan 2017/120581 numaralı “LNAMED” ibareli marka tescil başvurusuna müvekkilinin itirazlarının, davalı kurum tarafından reddedildiğini, oysa davalı şahıs markasının müvekkilinin daha önceden tescil edilmiş markaları ile ayniyet derecesinde benzer olduğunu ve iltibas tehlikesi yarattığını, dava konusu başvuru markası ile müvekkili markalarının sınıflarının aynı olduğunu, markaların aynı tüketici grubuna hitap ettiğini, davalı markasının tescil edilmesi halinde haksız rekabet yaratacağını ileri sürerek, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, dikkate alınması gereken tüketicilerin normal tüketiciden ziyade konusunda uzman doktorlar olduğunu, müvekkilinin iyi niyetle hareket ettiğini, davacının kalp cerrahisi alanında, müvekkilinin ise sağlık ve güzellik sektöründe faaliyet gösterdiğini, markaların sınıflarının farklı olduğunu, davacının dayanak markalarının hiçbirisinin müvekkilinin markası ile ilgisinin olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının itirazına dayanak yaptığı "INVAMED" ibaresi ile dava konusu "LNAMED" markaları arasında, ilgili tüketici nazarında bir benzerlik ilişkisinin söz konusu olmadığı, bu nedenle haksız rekabetten söz edilmesinin de mümkün bulunmadığı, dava konusu marka ile davacının markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkarsı anlamında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, davacının dayanak olarak gösterdiği ticaret unvanı ile alan adı nedeniyle dava konusu markanın tescil engelinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu başvurunun "Invamed" ifadesinden sadece "v" harfi çıkarılarak yeni bir marka oluşturulmuş gibi görünmekte olup, tüketici nezdinde iki marka arasında ekonomik/idari/organik yönden bir bağlantı varmış gibi anlaşılacağını, Türkiye sınırları içerisinde normal bir tüketicinin "LNAMED" markasını "li-na-med" şeklinde, diğer markayı ise "in-va-med" şeklinde okuyacağını ve iki telaffuz arasındaki ses benzerliğinin kaçınılmaz olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve davacının itirazına dayanak yaptığı "INVAMED" markası ile dava konusu "LNAMED" ibaresi arasında, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzerlik olmadığı, dolayısıyla taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun' un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun' un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40709, Karar No: 2018/4392, Tarih: 11.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/40709 E.  ,  2018/4392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı hastanede 26/01/2009 tarihinde davalı Operatör Dr...... tarafından kireçlenme, dar kanal ameliyatı yapıldığını, ancak ameliyat raporu ve epikriz raporunda patlamış boyun fıtığı ameliyatı tanısı yazıldığını, ameliyat sonrası durumunun daha da kötüye gittiğini, tekrar doktoruna başvurduğunda ameliyat sonrası gerekli ilgiyi göstermediğini, 2. Kez ameliyat önerildiğini, bu kez başka hastanede ameliyat olduğunu, ikinci ameliyat sonrası davalı doktorun yaptığı ameliyatın yetersiz olduğunu, sinirlerde harabiyet meydana geldiğini, ameliyat sonrası iki adet protez takıldığını, bu protezlerin 45 yaşın üstündeki hastalara takılmaması gerektiğini öğrendiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın 26/01/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, yapılan işlemde hekime yüklenebilecek kusur olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı hekimin işini gerektiği gibi dikkat ve özenle yapmaması sonucu uğradığı zarardan hekim ile birlikte hastanenin de sorumlu olduğu iddiası ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece alınan Adli Tıp Kurumu raporunda; boyun fıtığı ve servikal dar kanal darlığının tedavisinde cerrahi uygulama yapılabileceği, yapılan ameliyatlarda disk materyalinin önemli bir kısmı boşaltıldığından iki omur arasında kaynamayı sağlayacak ve çökmeyi önleyecek kafes adı verilen implantların kullanılabileceği, iki ameliyat arasında yaklaşık 2,5 yıl sürenin geçtiği, arada geçen 2,5 yıllık süre içinde servikal disk hermisinin nüks edebileceği, davalı doktor tarafından davalı hastahanede davacıya konulan tanı ve yapılan ameliyatın tıp kurallarına uygun olduğu belirlenmiş, mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur.Mesleki iş gören Vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur.Mesleki iş gören Vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; mahkemece Adli Tıp Kurumu raporu esas alınarak hüküm verilmiş ise de davacılar tarafından yalnızca ilk ameliyatı yapan hekim ve çalıştığı hastanenin dava edildiği, buna rağmen raporda ikinci amliyatı yapan doktorun da eylemlerinin değerlendirildiği ayrıca ilk amliyatta takılan metaryalin 2. ameliyatta çıkartıldığı belirtildiğine göre bu metaryalin ilk amliyat sırasında takılmasında davalı hekime yüklenebilecek bir kusur bulunmadığı hususlarında yeterli açıklamayı içermediği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, boyun fıtığı konusunda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, özellikle dava edilen hekimin eylemleri incelenmek suretiyle ve özellikle ilk ameliyatta takılan metaryalin 2. ameliyatta çıkartılması nazara alındığında davalı doktora atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususlarında, nedenlerini açıklayıcı, taraf itirazlarını karşılayacak mahiyette, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10996, Karar No: 2014/11432, Tarih: 20.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/10996 E.  ,  2014/11432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manyas Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/121-2013/344

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.04.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı B.. S.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hüküm, davalı B.. S.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Somut olaya gelince; dava konusu 1 ada 29 parsel sayılı taşınmazda Tevfik Sargın'ın 19593/58780 oranında, Y.. S..'ın 1/6 oranında, Y.. S..'ın 1/6 oranında Tefik Sargın'ın 1/3 oranında paylı malik oldukları ve tapu kaydına göre payların toplamının paydaya eşit olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece öncelikle tapudaki pay durumunun düzeltilmesi, gerekirse bu hususta dava açmak üzere davacı tarafa yetki ve makul bir süre verilerek gerekli düzeltme yapıldıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken bu çelişkili durum düzeltilmeden ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma kararının niteliğine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 20.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4254, Karar No: 2018/6773, Tarih: 19.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/4254 E.  ,  2018/6773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık; resmi şekilde yapılmış taşınmaz satım sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 13. Hukuk Dairesine gönderilmesine 19.06.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2526, Karar No: 2017/4916, Tarih: 02.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2526 E.  ,  2017/4916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18/11/2015 tarih ve 2015/81-2015/259 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/90377 sayılı "KURTOĞLU ALUMİNİUM+şekil" ibareli marka başvurusunun, TPE-YİDK'nın 2013-M-1592 sayılı kararıyla, 3.kişiye ait 2000/07631 sayılı ve “KURTOĞLU DAYANIKLI TÜKETİM MALLARI TİCARET VE SANAYİ LİMİTED ŞİRKETİ” ibareli markaya ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu gerekçe gösterilerek 556 sayılı KHK'nın 7/1 (b) maddesi uyarınca reddedildiğini, oysa müvekkil şirket tarafından uzun yıllardan bugüne kadar nizasız ve fasılasız yoğun bir şekilde kullanılmakta olduğunu, bu kullanım sonucu ayırt edici nitelik kazandığını, müvekkili şirket ile bütünleştiğini, müvekkil şirket markası ile davalı şirketin markası arasında davalılardan TPE’nin haksız ve hukuka aykırı olarak ileri sürdüğü gibi 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında incelemeden anlaşılabilecek kadar kuvvetli bir iltibas, ayniyet bulunmadığını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline ve müvekkiline ait marka başvurusunun ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu başvuru ile redde mesnet markanın 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, tüm dosya kapsamına göre, dava konusu davacı başvurusunun K+Kurtoğlu asli unsurundan oluştuğu, redde dayanak olan dava dışı şirket adına tescilli markanın esaslı unsurunun “KURTOĞLU” ibaresi olduğu, her iki markanın da kelime markası niteliğinde olup, “KURTOĞLU” ibaresinin markaların asli unsurunu oluşturduğu ve başvuruda yer alan “K” harfli logonun davacı marka başvurusunu 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında ayırt edilemeyecek derecede benzer olmaktan çıkartmayacağı, her iki markanın 35. sınıfta yer aldığı, aynı markadan yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki tüketicilerin karıştırma riski bulunduğu, davalının kısmi ret kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14057, Karar No: 2022/7459, Tarih: 19.04.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/14057 E.  ,  2022/7459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın reddine dair verilen yerel mahkeme kararına karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi’nce istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; müteveffa.....'in vefatından 1 ay önce Türk Ekonomi Bankasından 100.000,00 TL tüketici kredisi başvurusunda bulunduğunu, bankanın uzun süreli kredi koruma grup poliçesi sigortası istediğini ve davalı şirkete yönlendirdiğini, bunun üzerine davalı şirketten sigortasının yapıldığını ve kredinin alındığını, kredinin ilk vade tarihinin 21/05/2015 olarak belirlendiğini, ancak murisin 17/05/2015 tarihinde vefat ettiğini, murisin vefatı üzerine kredi borcu için davalı sigorta şirketine başvurulduğunu, ancak davalı şirketin 07/07/2015 tarihli yazısı ile "... Sigortalının koroner arter hastalığı sonucu vefat ettiği tespit edilmiş, tarafımıza ulaşan belgeler ve ilaç kullanım raporlarına göre sigortalımızın vefat nedeni ile ilişkili olan şeker hastalığı ve hipertansiyon hastalıkları için 2012 yılından beri tedavi gördüğü anlaşılmıştır" şeklindeki gerekçesi ile poliçe değerinin vefat teminatı olarak kabul edilmeyeceğini ve kredinin ödenmeyeceğinin bildirildiğini, murisin hayat sigortasını yaparken davalı şirkete bütün raporlarını ve belgelerini teslim ettiğini ve buna göre kredinin alındığını, murisin davalı şirketin iddia ettiği gibi vefatından önce herhangi bir sağlık probleminin olmadığını, bu nedenlerle davalı sigorta şirketinin dava konusu olan poliçe değeri karşılığının ilgili bankaya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; Davacıların murisi İsa Demir’in TEB bankası ile yapmış olduğu kredi sözleşmesi ile ilgili olarak kredi koruma sigorta başvurusunun, başvuru sırasında verdiği sağlık beyanı dikkate alınarak kabul edildiğini, murisin vefatı üzerine müvekkil şirketten katılım sertifikasında yer alan vefat teminatının kendilerine ödenmesini talep ettiklerini, müvekkil şirketçe yapılan değerlendirmede müteveffanın sigorta sözleşmesinin kurulmasında beyan yükümlülüğüne kasten uymamasından ötürü söz konusu talebin reddedildiğini, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, tüm dosya kapsamı, davacı vekilinin dava dilekçesi ve beyanları, davalı vekilinin cevap ve beyanları, davacı ve davalı tarafından ibraz edilen belgeler, yeterli görülen bilirkişi raporları karşısında; davacının 17/05/2015 tarihinde ölümüne neden olan kalp rahatsızlığının uzun süreli kredi koruma grup sigorta poliçesinin başlangıcı tarihi olan 21/04/2015 tarihinden önce mevcut olduğu ve sigortalanan murisin hastalığını bildiği halde sigortacıya beyan etmediği bu suretle gizlediğinden kaza sayılmayan vefat teminatından davalının sorumlu olamayacağı sonucuna varılarak davacıların davasının reddine, karar verilmiş, bu karara karşı davacılar vekili tarafından süresi içerisinde istinaf yasa yoluna başvurulmuş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince, “Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sigortalıya poliçe tanziminden önce, 2011, 2012 ve 2013 yıllarında astım ve akciğer hastalığı ile hipertansif kalp hastalığı, kalp yetmezliği, diyebetes mellitüs tanıları konduğu, murisin ölümüne neden olduğu tespit edilen "Kardiyojik Şok, Akut Kroner Sendromunun" 2011 yılından itibaren tanısı konulan hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağının bulunduğunu açıkça gösterdiği, murisin imzasının bulunduğu bilgi formunda, kalp ve damar hastalığı geçirip geçirmediği veya bunlarla ilgili rahatsızlığı olup olmadığının sorulduğu, sigortalı tarafından soruya olumsuz cevap verildiği, ayrıca sağlık beyanı ile ilgili tüm bilgilerin doğru olduğunu, eksik, doğru olmayan, yanlış veya yanıltıcı beyanlarda bulunduğu takdirde sigorta şirketinin cayma hakkına sahip olacağını kayıtsız şartsız kabul ettiğini beyan ederek sigortalı muris tarafından imza edildiği” anlaşılmakla davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nun353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.