muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/33683, Karar No: 2023/14984, Tarih: 23.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/33683 E.  ,  2023/14984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanunun 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla; sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin, hükmün usul ve Yasa'ya aykırı olduğu, "... gazetesi" köşe yazarı sanığın 23.01.2014 tarihinde kaleme aldığı yazı içeriğinin hakaret suçunu oluşturduğu, katılanın kişilik haklarının ihlal edildiği, okuyucuya katılanın hırsız olduğunu düşündürten ifadeler olduğu, sanığın yazısında geçen "...Aldın sattın çaldın çırptın demiyoruz başbakanın ...yı emanet ettiği kadınsın sen sana denilir mi öyle şeyler." şeklinde bir ima yoluyla hakaret edildiği, haberin yayınlanmasında kamu yararı bulunmadığı, toplumsal ilgi bulunmadığı ve gerçek, güncel bir haber olmadığı, eleştirinin özle biçim dengesi korunarak yayımlanmadığı, sanığın eylemlerinin eleştiri sınırını aştığı, bu nedenlerle ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ...'da faaliyet gösteren "... ..." isimli gazetede "..." ... ismi ile köşe yazıları yazdığı, müştekinin de bir siyasi partinin ilçe kadın kolları başkanı olduğu, 08.11.2011 tarihi ile 23.01.2014 tarihleri arasında adı geçen gazetede yazdığı ve "www ....com" adresli internet sayfasında da yayınlanan 8 ayrı köşe yazı içeriğinde;

08.11.2013 tarihli "Ayıp" başlıklı yazıda "insanlar yardıma muhtaç olabilirler bu ayıp değil ama onların bu muhtaçlığını orada burada sergilemek ayıptır, neyse evladım herkes kendine yakışanı yapar."

11.11.2013 tarihli "... Soruyor" başlıklı yazısında, "...'un genel başkanının ... yı alın talimatını nasıl yerine getireceğini biliyor musunuz?"

08.11.2013 tarihli "Ayıp" başlıklı yazıda "insanlar yardıma muhtaç olabilirler bu ayıp değil ama onların bu muhtaçlığını orada burada sergilemek ayıptır, neyse evladım herkes kendine yakışanı yapar."

11.11.2013 tarihli "... Soruyor" başlıklı yazısında, "...'un genel başkanının ... yı alın talimatını nasıl yerine getireceğini biliyor musunuz?"

18.11.2013 tarihli "Şaşırmadım" başlıklı yazısında, "misafirperver bir .... genel başkanı ...yı ona emanet etti de gitti... Evini suriyeli mültecilere açmaya karar vermiş hatta kendisi de çıkıp gidecekmiş evden, maksat misafirler rahat etsin.... ... da sokakta yatıp kalkan bir suriyeli görürseniz hemen alıp bu evladıma getirin, hiç çekinmeyin ayıp olur demeyin asıl getirmezseniz ayıp olur."

19.11.2013 tarihli "... soruyor" başlıklı yazısında, "... ...'un iyi şeyleri kendine kötü şeyleri yönetimine malettiğini biliyor musunuz?"

28.11.2013 tarihli "Hatırladım" başlıklı yazısında, "Nasıl gidiyor ... Hanım, ücretsiz gönüllü gidiyorum dediğin ...? merak ettim sadece neyse seni fazla kızdırmayayım yoksa yine arkamdan ağır konuşup kulaklarımı çınlatırsın."

30.11.2013 tarihli "Gördüm" başlıklı yazısında, "neyse fazla uzatmayayım yoksa ... kızım yine kulaklarımı fena çınlatacak."

10.12.2014 tarihli yazısında, "O Başbakanın ...yı emanet ettiği şahsiyet hiç meclis üyeliği keser mi onu?"

19.12.2013 tarihli "... soruyor" başlıklı yazısında , "...parti ... Kadın kolları başkanı ...'un yolundan bir adım şaşmadan partisine zarar veren hatalı davranışlarında tam gaz ilerlediğini biliyor muydunuz?"

21.12.2013 tarihli "Söylendim" başlıklı yazısında, "... kızımda bu bencil hareketler varken partinin başına bile geçer."

14.01.2014 tarihli "Şaşırmadım" başlıklı yazısında, "... kadın kollarında adalet yok bencillik var.... Diğer kadınları yok sayma var."

23.01.2014 tarihli "Sordum" başlıklı yazısında, "3-4 ay önceki ramazan ayında vatandaşlara dağıtılan yardım paketlerini kastederek, paketleri nereye paketledin, .... ... partinin ... ilçe kadın kollarına Ramazan Ayı için ... parti tarafından gönderilen 17.000 yardım paketinin yalnızca 3-4 bin kadarının dağıtıldığı.... Şimdi burada ... kızıma sormak lazım, nerede bu paketlerin geri kalanı, yok yok yanlış anlama ... aldın sattın, çaldın çırptın demiyoruz, başbakanın ...yı emanet ettiği kadınsın sana denilir mi hiç böyle şeyler, sadece merak ediyoruz, nerede bu paketler hadi ... ses ver" şeklinde sözlerin yazılı olduğu, bu yazılarla sanığın hakaret suçunu işlediği iddia olunan olayda, Yerel Mahkemece sanığın sarf ettiği sözlerin eleştirici nitelikte olduğu, hakaret suçunun unsurları oluşmadığı kanaatine varılarak, beraati yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'ye göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’ye göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (Thorgeir Thorgeirson/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Yukarıda yer verilen Thorgeir Thorgeirson/İzlanda başvurusunda, bir yazar olan başvuran, gazetede yayınlanan iki uzun makalesinde polisin kötü muamelelerinden söz etmiştir. Başvurucu makalesinde polislere ilişkin olarak ‘hayvanca davranan üniformalılar’, ‘hayvanca davranan vahşi üniformalılar’ gibi terimler kullanmıştır. Başvuran, kimliklerini belli etmeden polis mensuplarının hepsine hakaret etmekten yargılanmış ve para cezasına mahkûm edilmiştir. AİHM’ye göre, olayda başvuran yayımladığı makalelerde polisin yaptığı kötü muamelelerle ilgili söylentileri ve başkalarının kendisine verdiği bilgileri dile getirmiştir. Olayın şartları içinde başvuranın amacı polise hakaret etmek olmayıp, polisin kötü muameleleri ve halkı yakından ilgilendiren bu konuda soruşturma açılmasını istemektir. AİHM’ye göre, başvuran makalelerinde çok sert ifadeler kullandığı halde, kullanılan bu üslup aşırı değildir. Ayrıca başvuranın cezalandırılması kamuyla ilgili bir konuda yapılan açık tartışmayı olumsuz etkileyebilecek niteliktedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda, sanık tarafından köşe yazısında kullanılan bazı ifadelerin bilgilendirme amaçlı, bir kısmının da somut bir olguya işaret etmekle birlikte haber içeriğindeki bilgilerle diğer kişilerin aldatılmasının amaçlandığına ilişkin bir delil olmayıp, haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı da bulunmaktadır. Haber okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haber içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı anlaşılmakla,

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın beraati yönündeki Yerel Mahkemesinin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Hususlar Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın beraati yönündeki Yerel Mahkemesinin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Hususlar Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8753, Karar No: 2014/2495, Tarih: 12.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/8753 E.  ,  2014/2495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Elazığ İş Mahkemesi

Tarihi : 06.03.2013

No : 2012/589-2013/104

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun 39. maddesi ile; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malûl veya vazife malûlü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurumca zarara sebep olan üçüncü kişilere rücû edilir.

5510 sayılı Kanunun 21/4 maddesi hükmüne göre;İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.

Somut olayda; mahkeme, kararın gerekçesinde, davacının talebini, Kurum sigortalısının 10.10.2008 tarihinde geçirdiği trafik-iş kazası sonucu ölümü nedeni ile hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerlerinin sigorta şirketleri tarafından ödenen kısmının ödeme tarihine kadar olan faizinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istemi olarak belirtip, davanın yasal dayanağını 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 39. maddesi olarak kabul ederek; kasta dayanmayan taksirli eylemi sonucunda meydana geldiğini belirterek, davanın reddine karar vermiştir.

Yapılan açıklamalar çerçevesinde, mahkemece, ölen sigortalı hak sahiplerine ölüm aylığı mı, yoksa, ölüm geliri mi bağlandığı kurumdan sorularak tespit edilmeli, sigoralı hak sahiplerine iş kazası kabul edilerek gelir bağlanmış ise; işgüvenliği trafik kusur uzmanı kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, kusur raporu aldırılmalı, okunaklı ilk peşin değer tablosu kurumdan celb edilmeli, davalıların sorumluluğunun, hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin değerinin yarısının kusur karşılığı olduğu gözetilmeli, bu bağlamda; dava dışı sigorta şirketlerinin Kuruma yaptıkları ödeme miktarları ve tarihleri tespit edilerek, davalıların, varsa, sorumlu oldukları miktar belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı SGK Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.02.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6106, Karar No: 2014/3205, Tarih: 12.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6106 E.  ,  2014/3205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyeti ile nitelikli cinsel saldırı suçundan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüyle birlikte nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat kararı ile ilgili olarak süre tutum dilekçesi veren müdafiin gerekçeli karar tebliği sonrası ayrıca gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği ve mevcut temyiz dilekçesinin anılan beraat kararının gerekçesine yönelik olmadığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından mevcut haliyle beraat hükmünü temyiz etmekte hukuki menfaati bulunmayan sanık müdafiin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç tarihinden önce evlenmek maksadıyla ailesinden istettiği 33 yaşındaki mağdure ile ilgili olumlu cevap alamayan sanık ...'in 11.08.2010 günü yanında diğer sanıklar İsa ile... olduğu halde durakta yengesi tanık ... ile beraber otobüs beklemekte olan mağdurenin yanına araçla gelmesinin ardından sanıklar İsa ile ....'in kollarından tutup zorla araca bindirdikleri mağdureyi ... köyüne götürdükleri ve sanıklara engel olmaya çalışan tanık ...'nin

olayı anlattığı tanık...'in mahal polis merkezi amirliğine başvurarak şikâyetçi olmasının ardından dosya içerisinde yer alan Nöbetçi Cumhuriyet Savcısı talimat formuna göre aynı gün hakkında adli soruşturma başlatılan sanık ...'in 16.08.2010 tarihinde köye gelen jandarma ekibince yakalandığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından sanık ... hakkında TCK.nın 109/2-3b-5. maddesi ile belirlenen cezanın koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 110/1. maddesi ile indirilmesi suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin

soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına ve uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında TCK.nın 109/2-3b-5, 110/1, 62/1. maddeleri uyarınca tayin edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanunun 51/1. maddesine göre ertelenmesine karar verilmesinin ardından 51/3. madde gereğince sanık hakkında 1 yıl 8 ay süreyle denetim altına alınmasına karar verilmesi gerekirken “cezası ertelenen sanığın mahkum olduğu ceza süresi kadar ancak 1 yıldan az olamayacağı da gözetilerek TCK.nın 51/3. maddesi gereği denetim altına alınmasına” şeklinde infazda tereddüte yol açacak nitelikte hüküm kurulması,