muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3356, Karar No: 2019/227, Tarih: 28.02.2019

Sürelerin önemli bir kısmı, taraflar için konulmuş sürelerdir. Taraflar bu süreler içinde belli işlemleri yapabilirler veya yapmaları gerekir. Bu süre içinde yapılamayan işlemler tekrar yapılamaz ve süreyi kaçıran taraf aleyhine sonuç doğurur. Taraflar için konulmuş süreler ise kanunda belirtilen süreler ve hâkim tarafından belirlenen süreler olmak üzere ikiye ayrılır.

Hâkim tarafından verilen sürelerin mahiyeti HMK’nın 90. vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre hâkim tarafından bir işlemin belli bir süre içerisinde yapılması için bir tarafa veya taraflara süre verilebilir. Hâkimin tespit ettiği süreler ise kural olarak kesin değildir. Ancak, hâkim kendi tayin ettiği sürenin kesin olduğuna da karar verebilir (Kuru, B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6.Baskı, yıl: 2001, C. V, s. 5437). Özellikle makul sürede yargılanma hakkının ihlal edilmemesi ve usul ekonomisi ilkesinin zedelenmemesi için, mahkemenin kesin süre vererek taraftan yapmasını beklediği işlemin yargılamanın yürütülmesi için gerekli olması zorunludur.

Bununla birlikte bir işlemin yapılması gerekli olmadığı halde hâkim tarafa kesin süre vererek işlemi yapmasını istemiş ve taraf yapmamışsa; tarafın hak kaybına uğramayacağı da kabul edilmelidir

( Özçelik, V.: Medeni Usul Hukukunda Hâkimin Verdiği Kesin Süre, TBBD, S: 129, 2017, s. 144). Diğer bir ifadeyle hâkim tarafından verilen kesin sürenin verilmesine gerek yoksa veya verilecek kesin süre hakkın ortaya çıkmasını engellemeyecekse bu durumda hâkimin kesin süre vermesi bir hak kaybına sebebiyet vermeyecektir.

Bu durumda işçinin manevi tazminata hak kazanabilmesi için işverenin işçisini gözetme borcuna aykırı davranması nedeniyle hastalanması ve bu nedenle bir süre raporlu kalması yeterli olup ayrıca hastalığın meslek hastalığı olduğunun tespitine yönelik bir karar alınması gerekli değildir. Bu nedenle mahkemece manevi tazminata hak kazanılabilmesi için hastalığın meslek hastalığından kaynaklandığına dair karar alınması için kesin süre vermesi gerekli değildir. Mahkemece kesin süre verilmiş olsa dahi meslek hastalığı olduğunun tespiti davası açılmamasının manevi tazminat hakkının ortaya çıkmasını engellemeyeceği de açıktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davacının 30.06.2010 tarihinden itibaren “çinko oksit geri kazanım” işiyle iştigal eden davalı işveren nezdinde erçin bölümünde arıtmacı olarak çalışmaya başladığı, işveren tarafından yaptırılan kan testi sonucu kanında yüksek oranda kurşun bulunduğunun tespit edildiği, iş yerinde maruz kaldığı kurşun ve birleşenlerinin toksit etkisi nedeniyle 23.11.2011-29.11.2011 ile 09.03.2012-15.03.2012 tarihleri arasında Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesinde yatışının yapıldığı ve iş göremezlik belgesi düzenlendiği, dava açıldıktan sonra 21.07.2014 tarihinde alınan “Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı (Sürekli İş Göremezlik Derecesi) Tespitine İlişkin Sağlık Kurulu Kararı”nda ise ...’da kurşun etkilenmesine bağlı organ fonksiyon bozukluğu veya kalıcı sekel bulgu mevcut olmadığına, bu nedenle meslek hastalığı bulunmadığına karar verildiği, mahkemece alınan kusur raporunda ise davacının kanında yüksek oranda kurşun etkisi nedeniyle davalı işverenin %90 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar Yerel Mahkemece davacının süresinde meslek hastalığı konusunda dava açmadığı, Yargıtay bozma ilamı gereklerini yerine getirmediği ve davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle direnme kararı verilip dava reddedilmiş ise de, dosya içerisinde mahkemece alınan bilirkişi raporunda davalı işverenin %90, davacının %10 oranında kusurlu olduğunun belirtilmiş olmasına göre, davacı vekiline meslek hastalığı bakımından dava açması için süre verilmesine gerek olmadığı gözetilmek suretiyle davanın esasına girilerek yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda mevcut durum ve olgulara göre manevi tazminat şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

Bu nedenle direnme kararının bu değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK'nın 429’uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.02.2019 tarihinde oy birliğiyle ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/551, Karar No: 2015/17035, Tarih: 05.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/551 E.  ,  2015/17035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin olayda bilinçli taksirin unsurlarının oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Meskun mahalde gündüz saatinde sanığın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halinde iken, yaya geçidi olmayan yerde köşe başından yolun karşısına geçmeye çalışan yayaya çarpması sonucu meydana gelen olayda, sanığın ölen ile eşit derecede kusurlu olması karşısında temel ceza tayin edilirken asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11716, Karar No: 2008/14642, Tarih: 08.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/11716 E.  ,  2008/14642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bismil İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

2005 Yılı Bütçe Kanunu'nun faiz düzenlemesi getiren 37/e maddesi 5277 Sayılı Kanunun 25.maddesi ile 01.05.2005 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırılmıştır. Bu durumda, 01.01.2005-01.05.2005 tarihleri arasında kalan dönem için Bütçe Kanununda öngörülen yıllık %12 oranına göre asıl alacak faizinin hesaplanması gereklidir. O halde, Mahkemece anılan tarihler arasında %38 oranına göre faiz hesabı yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek sonuca gidilmesi isabetsiz olduğu gibi, borçlu vekilinin faize faiz istendiği yönündeki itiraz nedeni ile ilgili olarak olumlu olumsuz bir karar verilmemesi de yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19117, Karar No: 2017/24678, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/19117 E.  ,  2017/24678 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4009, Karar No: 2010/7624, Tarih: 19.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/4009 E.  ,  2010/7624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Mirasçılıktan Çıkarma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı (kısıtlı) ...'in vasi tarafından verilen feragat dilekçe tarihinden önce 25.06.2009 tarihinde öldüğü, vasinin temyizinin ayakta bulunduğunun anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, alınmayan 17.15 TL. temyiz peşin harcının temyiz edene yükletilmesine ve 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

19.04.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/6293, Karar No: 2019/11026, Tarih: 07.11.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/6293 E.  ,  2019/11026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı annenin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı babanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tarafların ortak çocuğu ile davacı baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi istemiyle açılan davada; ilk derece mahkemesi tarafından ortak çocuk ile baba arasında ilk bir yıl her ayın 1. cumartesi günü sabah saat 10:00'dan pazar günü akşam saat 18:00'e ve takip eden dönemde de her ayın 1. cumartesi günü sabah saat 10:00'dan pazar günü akşam saat 18:00'e, dini bayramların 2. günü sabah saat 10:00'dan, 3. günü akşam saat 18:00'e, yarıyıl tatilinin ilk haftasının 2. günü sabah saat 10:00'dan 8. günü akşam saat 18:00'e ve yazın 1 Temmuz sabah saat 10:00'dan 31 Temmuz akşam saat 18:00'e kadar kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir. İlk derece mahkemesi hükmüne karşı davalı anne istinaf kanun yoluna başvurmuş ve bölge adliye mahkemesince yeniden hüküm kurularak baba ile çocuk arasında her ayın 1. cumartesi günü saat 10:00'dan pazar günü saat 18:00'e ve dini bayramların 2. günü sabah saat 10:00'dan akşam saat 18:00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesi hükmü taraflarca temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir. Dosya kapsamındaki üç farklı uzman tarafından hazırlanan 23/11/2018 tarihli raporda, çocuğun yaşı dikkate alındığında uzun süreli baba-kız ilişkisi kurulmamasının ebeveyn yabancılaşmasına neden olabileceği belirtilmiştir. Bölge adliye mahkemesi, 20/07/2014 doğumlu olan ortak çocuk Azra ile baba arasında her ayın 1. cumartesi sabah saat 10:00'dan pazar günü akşam saat 18:00'e ve dini bayramların 2. günü sabah saat 10:00'dan akşam saat 18:00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Bütün bu hususlar değerlendirildiğinde davacı baba ve ortak çocuk arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygularının tatmini bakımından yetersiz olmuştur. Çocuk ile baba arasında babalık duygularını tatmin edecek ve bu hakkın rahatça kullanılmasına engel olmayacak ölçüde dini bayram, yarıyıl tatili ve yaz tatilinde de yatılı olacak şekilde daha uygun süreli kişisel ilişki kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davalının temyiz itirazlarının REDDİNE, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 07.11.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/16359, Karar No: 2015/14363, Tarih: 01.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16359 E.  ,  2015/14363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/230074

Mahkemesi : Antalya(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 14/02/2014

Numarası : 2013/1179- 2014/146

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 128 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3589, Karar No: 2008/3843, Tarih: 10.07.2008

8. Hukuk Dairesi 2008/3589 E., 2008/3843 K.

**8. Hukuk Dairesi 2008/3589 E., 2008/3843 K.**

**- DAVANIN KABULÜ

- HARİCİ SATIŞ

- TAPU İPTALİ VE TESCİL

- TARIM ARAZİSİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 706 ]

- 5403 S. TOPRAK KORUMA VE ARAZİ KULLANIMI KANUNU [ Madde 8 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 213 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 95 ]

- 2644 S. TAPU KANUNU [ Madde 26 ]

**"İçtihat Metni"**

H.Mehmet ile Mehmet aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair (Kayseri Dördüncü Asliye Hukuk Hakimliği)'nden verilen 15.04.2008 gün ve 108/168 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, 3912 parsel kapsamında bulunan yaklaşık 1000 m2 yüzölçümlü taşınmaz bölümünü tapu dışı yoldan satın ve devraldığını, imar-ihya ederek bağ haline getirdiğini açıklayarak bu yerin tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Mehmet, 16.03.2004 tarihli oturumda davayı kabul ettiğini açıklamıştır.

Mahkemece, ifrazı kabil olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 3912 parsel, tarla niteliğinde 1975 yılında Hazine adına tespit ve tescil edilmiş olup, 01.12.1997 tarihinde satış yolu ile davalı Mehmet adına tescil edilmiştir.

Davacı vekili harici satışa dayanarak iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Harici satışın yapıldığı tarihte dava konusu taşınmaz tapuda kayıtlı bulunan bir yerdir. Tapuda kayıtlı bulunan bir taşınmazın haricen satışı Türk Medeni Kanunu'nun 706, Borçlar Kanunu'nun 213 ve Tapu Kanunu'nun 26. maddesi hükümleri karşısında geçersizdir. Böyle bir satış haricen satın ve devralan kişiye herhangi bir hak bahşetmez. Ancak davalı yargılama oturumlarında davayı kabul ettiğini bildirmiştir. HUMK'nın 95. maddesine göre, kabul kesin hükmün hukuki sonuçlarını doğurur ve yapıldığı tarihten itibaren geçerli ise de, dosyadaki bilgi ve belgelere göre taşınmaz E... Köyü içinde K... Büyükşehir Belediyesi ile E... Belediyesi imar planlan dışında, mücavir alan sınırları kapsamında bulunmaktadır. 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun 8. maddesi ile bu Kanunda değişiklik yapan 5578 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, tarım arazilerinin ifraz yolu ile satışı yapılamayacağı gibi, payların üçüncü kişilere satılıp devredilemeyeceği açıklanmıştır. Bu durumda taşınmazın paylı olarak davacıya satılmasına olanak bulunmamaktadır. Yukarıda açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün (ONANMASINA), 10.07.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4200, Karar No: 2024/299, Tarih: 16.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/4200 E.  ,  2024/299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1513 Esas, 2022/737 Karar

Avukat Nebi Karaca

DAVALILAR : 1. Kalde Klima Orta Basınç Fittings ve Valf San.A.Ş.

2. ... vekilleri Avukat ...

HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/356 E., 2021/135 K.

Taraflar arasındaki patent hükümsüzlüğü ve haksız rekabetin tespiti ve önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılar adına tescilli TR 2007/02519 B numaralı "Plastik Esaslı Radyatör Vanası ve Üretim Yöntemi" başlıklı patentin patent verilebilirlik koşullarını taşımayıp hükümsüz kılınması gerektiğini, davalıların incelemesiz sistemden yararlanarak adına tescil ettirdiği bu patentin müvekkili aleyhine haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davaya konu patentin hükümsüz kılınarak sicilden terkinine, davalıların haksız olarak incelemesiz sistemden yararlanarak temin ettiği patent tescilinin haksız rekabet oluşturduğunun tespitine ve haksız rekabetin önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir..

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; buluş sahibi olan müvekkili Aksel Topalyan'a husumet yönetilemeyeceğini, diğer müvekkili adına tescilli olan patentin, patent verilebilirlik koşullarını taşıdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine verdiği yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şahsın patent belgesinde buluş sahibi olup, patent sahibi olmadığı, dava tarihinde yürürlükte olan 551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (551 sayılı KHK) 130 uncu maddesinin üçüncü fıkrasına göre hükümsüzlük davasının sicilde patent sahibi olan kişiye karşı açılması gerektiği, bu nedenle iş bu dava bakımından davalı şahsa husumet yöneltilmesinin doğru olmadığı, davacının davalı patent sahibi şirkete yönelik davasına gelince; birbirlerini doğrulayan önceki ve sonraki bilirkişi raporlarına göre, dava konusu patentin tescil başvuru tarihi itibariyle yeni olduğu, buluş basamağını aştığı, sanayiye uygulanabilir ve patentlenebilir olduğu gerekçesiyle davalı şahıs hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden, davalı şirket hakkındaki davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.