muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4987, Karar No: 2014/7954, Tarih: 15.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4987 E.  ,  2014/7954 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili Avukat ... aralarındaki tespit davası hakkında ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince verilen 26/09/2013 gün ve 149/188 sayılı kararın Onanmasına ilişkin Dairemizin 26/12/2013 gün ve 20574/24908 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

1- Davacı vekili müvekkilinin 01.01.1995-31.12.1999 tarihleri arasındaki Tarım Bağ-Kur sigortalılık tespiti isteminin bozma ilamı sonrası mahkemece reddolunduğu ve bu red kararının Dairemizin 26.12.2013 tarih 2013/20574 E- 2013/24908K sayılı ilamıyla onandığı belirterek davanın tümden reddinin hatalı olup bu hatanın giderilmesini istemiştir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Maddi yanılgı kavramından amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Mahkemece verilen ilk hüküm davalı Kurum vekilinin temyizi ile Dairemizin 04.07.2013 tarih 2013/6998E- 2013/14508K sayılı ilamı ile bozulmuş ise de 01.01.1997-31.08.1999 tarih aralığındaki tespit bozma kapsamı dışında kaldığından ve bu tarih aralığında sigortalılık şartları mevcut olduğundan bozma ilamı sonrası verilen davanın reddine ilişkin hükmün Dairemizce yanılgıyla onanması hatalı olmuştur.

Hal böyle olunca davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme kararının onanmasına ilişkin Dairemiz ilamının yanılgıya dayalı olduğu ve düzeltilmesinin gerektiği anlaşılmakla, Dairemizin 26.12.2013 tarih 2013/20574 E- 2013/24908K sayılı kararının kaldırılması gerekmiştir.

2- Dava, davacının 01.01.1995-31.12.1999 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş kararları; Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi halinde, Bağ-Kur’un prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi, yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiğinden, prim tevkifatının yapıldığı tarihi izleyen aybaşından itibaren sigortalı olarak kabulü gerektiği yönündedir.

İlk prim kesintisini izleyen yıllarda prim kesintisi veya ürün tesliminin gerçekleştiğinin belirlendiği durumlarda, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının temel koşulu 2926 sayılı Yasanın 2/1 ve 3/b maddelerinde belirtildiği gibi, tarımsal faaliyette bulunmaktır. Prim tevkifatına dayalı tespit davasında, salt ziraat odası ve kooperatif kaydı gibi belgelerin bulunması, davanın kabulü için yeterli değildir. Tarımsal faaliyetin sürdüğünün, faaliyete ilişkin olarak hangi tarımsal ürünlerin üretildiği, nereye satıldığı veya teslim edildiği gibi hususlar da somutlaştırılarak belirlenmelidir. Prim tevkifatı ve ürün tesliminin, iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde de, tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilebilir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01.08.1996 tarihinde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak Kuruma tescil edildiği, teslim ettiği ürünlerden 1996/7, 1999/8, 2000/8 tarihlerinde prim kesintisinin yapıldığı, ... Yaprak Tütün İşletmelerinin 09.07.2008 tarihli yazısı ile davacının 1995,1996,1997,1998,1999 yıllarında tütün ekicisi olduğunun bildirildiği, Kurum'ca davacının 01.08.1996-31.12.1996 ile 01.09.1999-03.10.200 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, bozma ilamına uyularak verilen red kararı hatalı olmuştur.Şöyleki ilk hükümle 01.01.1997-31.08.1999 tarih aralığındaki tespit bozma kapsamı dışında bırakılmış ve davacı yararına kesinleşmiştir.Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında davacının bu tarih aralığında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olacağı da açıktır. O halde davacının 01.01.1997-31.08.1999 tarih aralığında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti yerine davanın tümden reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/632, Karar No: 2018/436, Tarih: 16.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/632 E.  ,  2018/436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 16. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 16.06.2016

Sayısı : 85-433

Sanık ...'nun kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşünde dağılma sırasında silahla mukavemet etme suçundan 2911 sayılı Kanun'un 23/b maddesi delaletiyle 33/c, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.01.2009 tarihli ve 645-31 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 20.10.2009 tarih ve 14097-10335 sayı ile;

"5271 sayılı CMK'nın 250. maddesinde sayılan suçlara bakmak üzere kurulan mahkemece, anılan Kanun'un 252/1-g maddesindeki istisna hükmü de nazara alındığında, 2911 sayılı Kanun'a aykırılıktan açılan dava nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi ise 11.02.2010 tarih ve 687-78 sayı ile;

"5271 sayılı CMK'nın 6. maddesinde (Değişik madde: 06.12.2006 - 5560 s. K. 16. md); 'Duruşmada suçun hukukî niteliğinin değiştiğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek dosya alt dereceli mahkemeye gönderilemez', aynı Yasa'nın 252/1-g maddesinde ise; 'Bu Kanun'un 6. maddesi, 250. madde kapsamına giren suçlara bakan ağır ceza mahkemeleri hakkında uygulanmaz' şeklindeki hükmü yer almış olup mevcut düzenleme karşısında CMK'nın 250. maddesiyle yetkili ağır ceza mahkemelerinin, alt (dûn) dereceli mahkemenin görevine giren suçlarda, her ne kadar 6. maddeye göre görevsizlik kararı verilmeyeceği yönündeki yasal düzenlemenin aynı Yasa'nın 252/1-g maddesi gereğince istisna getirerek görevsizlik kararı verilebileceği öngörülmüşse de; söz konusu düzenlemenin Yargıtay bozma ilâmında da belirtildiği üzere istisnaî bir düzenleme olup özel yetkili ağır ceza mahkemesinin alt dereceli mahkemenin görevine giren davalara bakmasında herhangi bir kanuni engel bulunmamaktadır.

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20.10.2009 tarih, 2009/14097 Esas ve 2009/10335 Karar sayılı ilâmında, sanık ... hakkında, terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten kurulan mahkûmiyet hükmünü onamış, diğer 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ise görev yönünden bozulmuştur. Sanık hakkında ilgili sevk maddeleri gereğince açılan kamu davasında, sanığa atılı suçlar geçitli suç olup amaç suç olan terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten kurulan mahkûmiyet hükmü temyiz incelemesi sonucu onanmış, araç suç olan 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçu ise görev yönünden bozulmuştur.

Ceza yargılamasında, her bir suç ayrı bir davadır. Dosyamızda sanığa atılı iki suç olup olayda iki ayrı dava bulunmaktadır. Her iki davanın görevli ve yetkili CMK'nın 250. maddesiyle yetkili ağır ceza mahkemelerinde görülmesinde, yargılamanın kolaylığı ve yeknesaklığı (birliği), delillerin sağlıklı olarak değerlendirilmesi yönünden mecburiyet, usul ekonomisi yönünden ise fayda vardır.

Yargıtay bozma ilâmının kabul edilmesi durumunda, terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten yani amaç suç yönünden tayin olunan mahkûmiyet hükmünün onanması, diğer araç suç yönünden görevsizlik verilmesi durumunda, davanın görüleceği görevli ve yetkili asliye ceza mahkemesinin sanık hakkında beraat kararı vermesi ya da dosyanın zamanaşımına uğraması durumunda, amaç suçun hukuki dayanaktan (mesned) yoksun kalacağı, dolayısıyla yargılamanın yeknesaklığı (birliği) bakımından her iki davanın özel yetkili ağır ceza mahkemesinde görülmesinde hukuki fayda olmakla birlikte, delillerin değerlendirilmesi, yargılama birliği bakımından zorunluluk teşkil etmektedir. Zira 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan açılan kamu davasında, amaç suçun konusunu ve alt yapısını oluşturan araç suçtan beraat verilmesi durumunda, örgüt adına suç işlemekten kurulan mahkûmiyet hükümünün kesinleşmiş olduğu da göz önüne alındığında, ileride yargılanmanın yenilenmesi gibi hukuki sorunlara ve karmaşaya neden olacağı açıktır.

Ayrıca terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten kurulan mahkûmiyet hükmünün onanarak diğer 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan görevsizlik kararı verilmesi hâlinde, davanın görüleceği asliye ceza mahkemesinin yapacağı yargılamada, sanık hakkında örgüt adına suç işlemek suçundan tayin olunan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinden onanarak geçmiş olmasının, 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçunun yargılanmasında delillerin tarafsız olarak değerlendirilmesi, adil yargılanma hakkının ihlali itirazları ile karşılaşılacak olup bunun sonucunda hukuka olan güven sarsılacaktır.

5271 sayılı CMK'nın 250/1. maddesinde; 'Türk Ceza Kanununda yer alan, a) örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu, b) haksız ekonomik çıkar sağlamak amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde cebir ve tehdit uygulanarak işlenen suçlar' vs. şeklinde özel yetkili ağır ceza mahkemelerinin görev ve yetkileri düzenlenmiş olup mevcut ceza uygulamasında, genel görevli ağır ceza mahkemelerinin örgüt faaliyeti çerçevesinde işlendiği iddiasıyla vermiş oldukları görevsizlik dosyalarının yargılanmasında veya özel yetkili ağır ceza mahkemelerinin iş bu dosyalara karşı vermiş oldukları karşı görevsizlik kararları üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin merci tayini üzerine, ilgili dava dosyasını göndermiş oldukları özel yetkili ağır ceza mahkemelerinin yargılama sonucunda, faillerin eylemlerini örgüt faaliyeti çerçevesinde gerçekleştirmedikleri, iştirak halinde uyuşturucu madde ticareti yapmak, imal etmek, nakletmek suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri, Yargıtay 10. Ceza Dairesinden temyiz incelemesinden geçerek onanmakta olup iş bu görev hususu Yargıtay 10. Ceza Dairesince nazara alınmamış, yine haksız ekonomik çıkar sağlamak amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen gasp, yaralama, tehdit vs. suçlarda, ayrıca bu suçlar yönünden de hüküm kurulmakta olup temyiz incelemesinden geçmektedir.

Yine dosyada yer alan, Mahkememizin 06.11.2008 tarihli 2008/335 Esas, 2008/426 Karar sayılı ilâmında, sanık hakkında 21 Mart 2008 tarihinde Şanlıurfa ili, Viranşehir ilçesinde yapılan Nevruz etkinlikleri sonrasında çıkan kanunsuz gösteriye katılan ve güvenlik güçlerine taş atmak suretiyle mukavemette bulunan sanık hakkında, terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten beraatine, sübuta eren 2911 sayılı Yasa'nın 23/b maddesi delaletiyle 33/c maddesine muhalefet ve 3713 sayılı TMK'nın 7/2. maddesine muhalefet suçlarından mahkûmiyeti cihetine gidilmiş, üye hâkim 2911 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne görev yönünden muhalif kalmış, temyiz incelemesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 08.07.2009 tarih, 2009/6939 Esas, 2009/7940 Karar sayılı ilâmıyla onanmış olup her iki aynı Ceza Dairesine ait ilâmlar arasında çelişki bulunduğundan, ilgili Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20.10.2009 tarih, 2009/14097 Esas ve 2009/10335 Karar sayılı ilâmının usul ve yasaya aykırı olduğu" şeklindeki gerekçeyle ilk hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 23.11.2010 tarih ve 197-235 sayı ile;

"Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçu ile birlikte görülen 2911 sayılı Yasa'ya aykırılık suçu için CYY’nin 250. maddesi ile kurulmuş bulunan ağır ceza mahkemesince görevsizlik kararı verilmesinin gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Bu hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 23.11.2010 tarih ve 197-235 sayı ile;

"Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçu ile birlikte görülen 2911 sayılı Yasa'ya aykırılık suçu için CYY’nin 250. maddesi ile kurulmuş bulunan ağır ceza mahkemesince görevsizlik kararı verilmesinin gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Bununla birlikte, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca usule ilişkin bir hususun ön sorun olarak görüşülmesi gerekmiştir.

Dosya incelendiğinde;

Özel Daire bozmasından sonra 11.02.2010 tarihinde yapılan ve tutuklu olan sanığın da hazır bulunduğu oturumda, bozma kararının okunmasından sonra sırasıyla sanık, sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısından bozmaya karşı diyeceklerinin sorulduğu ve başkaca bir işlem yapılmaksızın duruşmaya son verilerek hüküm kurulduğu görülmektedir.

1412 sayılı CYUY’nin 251. maddesine koşut düzenlemeler içeren 5271 sayılı CYY’nin 216. maddesinin son fıkrasında; 'Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir' hükmü yer almaktadır. Bu hüküm gereğince katılmış olduğu takdirde mutlaka son söz sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza Genel Kurulunun yerleşik kararlarında da vurgulandığı üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili bulunan bu usul kuralı buyurucu nitelikte olup uyulmaması yasaya mutlak aykırılık oluşturmaktadır. Ceza yargılamasında sanığın en önemli hakkı savunma hakkı olup, bu hak hiç bir şekilde kısıtlanamaz.

İlk defa hüküm kurulurken 'son sözün sanığa verilmesi' kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamada da kamu davasının kesintisizlik ve süreklilik ilkesinin doğal sonucu olarak aynen geçerlidir. Çünkü dava sonuçlanmamış yargılama devam etmektedir. Kovuşturmanın sona erdirilmesi ve hükmün tesis ve tefhimine geçilmesi öncesinde, son konuşan tarafın hazır bulunan sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken 'en son söz'ün sanığa verilmesi kuralına uyulmaması 5271 sayılı CYY’nin 216. maddesinin 3. fıkrasına aykırıdır.

Bu itibarla direnme hükmünün öncelikle saptanan bu usul yanılgısı nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir." şeklindeki gerekçeyle diğer yönleri incelenmeyen direnme kararına konu hüküm bozulmuştur.

Bu itibarla direnme hükmünün öncelikle saptanan bu usul yanılgısı nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir." şeklindeki gerekçeyle diğer yönleri incelenmeyen direnme kararına konu hüküm bozulmuştur.

Ceza Genel Kurulunun bozma ilamına uyan Yerel Mahkemece 29.03.2011 tarih ve 108-132 sayı ile yargılamaya asliye ceza mahkemesince devam edilmek üzere görevsizlik kararı verilmiş, dosyanın gönderildiği Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, eylemin 2911 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 33/c maddesine uyan "Kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşünde dağılma sırasında silahla mukavemet etme" ve 2911 sayılı Kanun'un, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanun'un 1 ve 2. maddeleriyle değişik 32/1 ve 33/1. maddelerine uyan "Kanuna aykırı gösteri yürüyüşünde dağılmamakta ısrar etme" ve "Kanuna aykırı gösteri yürüyüşüne silahla katılma" suçlarını oluşturduğu, 2911 sayılı Kanun'un 32/1 ve 33/1. maddelerinde yapılan değişiklikler lehe kabul edilerek, sanığın kanuna aykırı gösteri yürüyüşünde dağılmamakta ısrar etme suçundan 2911 sayılı Kanun'un 32/1, TCK'nın 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası; kanuna aykırı gösteri yürüyüşüne silahla katılma suçundan da 2911 sayılı Kanun'un 33/1, TCK'nın 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen 14.07.2011 tarihli ve 238-586 sayılı hükümlerin, sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 14.02.2013 tarih ve 4612-2322 sayı ile;

"Sanığa yüklenen suçların, tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre; hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının 'b' bendinde yer alan 'kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir' şeklindeki düzenleme karşısında; sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece 18.04.2013 tarih ve 216-401 sayı ile; sanığın aynı suçlardan önceki hüküm gibi cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükümlerin sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesince 20.05.2015 tarih ve 2632-1432 sayı ile;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece 18.04.2013 tarih ve 216-401 sayı ile; sanığın aynı suçlardan önceki hüküm gibi cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükümlerin sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesince 20.05.2015 tarih ve 2632-1432 sayı ile;

"Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarih ve 2014/9-96 Esas, 2014/375 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; kanun koyucunun 'sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri' ifadesiyle, 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin uygulanma kapsamı bakımından; düşünce ve kanaatin içeriğinden çok açıklama yöntemini dikkate aldığı, cezanın tür ve miktarı itibarıyla bir sınırlama yanında, suçların tek tek sayılması yerine, düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri bağlamında işlenebilecek suçların işlenme biçimleri itibariyle bir düzenleme yapmayı amaçladığı anlaşılmaktadır.

Kanun koyucunun yukarıdaki amacı gerçekleştirmeye çalışırken daha genel ve imkânlara işaret eden ifade biçimleri yerine 'yöntem' ifadesini tercih etmesi üzerinde durulmalıdır.

Bir amaca ulaşmak için izlenen yol, usul ve metot gibi anlamlara gelen 'yöntem' ifadesi, Kanun'un geçici 1. maddesi çerçevesinde ele alındığında, korunmak istenenin; her türlü düşünce ve kanaat açıklama biçimi olmadığı, aksine; bir eylemin bu kapsamda kalabilmesi için meşru olan ve düşünce ve kanaat açıklaması bağlamında mutad olan bir yöntemle işlenmiş olması gerektiği sonucuna varılmaktadır. Buradan hareketle, eylemin işleniş yönteminin bizzat ayrı bir suç oluşturduğu veya düşünce ve kanaati açıklamak bakımından mutad kabul edilemeyecek olması hâlinde geçici 1. madde hükmü uygulanamayacaktır.

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinde ifadesini bulan ve başkaca yazım biçimleri arasından tercih edilen 'düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri' ibaresi bu ilkeler ve kanunun genel gerekçesi çerçevesinde değerlendirilmiş, örgütlenme özgürlüğü bağlamında ele alınan toplantı ve gösteri yürüyüşü yapma özgürlüğünün kollektif niteliği, ifade özgürlüğü ile yakın ilişkisi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince değerlendiriliş biçimi (29.06.2006 tarihli Öllinger - Avusturya, 26.07.2007 tarihli Barankevich - Rusya kararları gibi) nazara alınmıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığın 2911 sayılı Kanun'un 32/1. ve 33/1. maddelerine uygun olduğu kabul edilen eylemlerinin mutad ve meşru bir 'düşünce ve kanaat açıklama yöntemi' olduğu değerlendirildiğinden, sanığa yüklenen suçların tarihi ve işlenme yöntemi ile temel şekli itibariyle gerektirdiği cezaların süresine göre, hükümden önce 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi kapsamında düşünce ve kanaat açıklama yöntemiyle işlendiği ve bu nedenle sanık hakkında açılan davaya ilişkin olarak kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 16.06.2016 tarih ve 85-433 sayı ile;