muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12018, Karar No: 2015/31615, Tarih: 18.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/12018 E.  ,  2015/31615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/116385

Tehdit suçundan sanık Y.. F..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1 -son ve 43/1. maddeleri uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-d maddesi uyarınca 1 ay 7 gün süre ile sinema ve kahvehane gibi yerlere girmekten yasaklanma tedbirine çevrilmesine dair, Kütahya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04/04/2014 tarihli ve 2013/835 esas, 2014/359 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/04/2015 gün ve 116385 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50/1-d maddesinde "Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya çevrilebilir" hükmünün yer aldığı, sanığa tayin edilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırıma çevrilirken, kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli ve infaz edilebilir nitelikte bir seçenek yaptırıma hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın somut ve belirlenebilir olmayacak şekilde "1 ay 7 gün süre ile sinema ve kahvehane gibi" yerlere girmekten yasaklanma tedbirine çevrilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık Y.. F.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Kütahya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04/04/2014 tarihli kararıyla, 1 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve TCK’nın 50/1-d maddesi uyarınca cezasının, "1 ay 7 gün süre ile sinema ve kahvehane gibi yerlere girmekten yasaklanma” tedbirine çevrilmesine karar verildiği, yoklukta verilen kararın temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında tedbirin belirlenebilir ve infaz edilebilir olmadığı gerekçesiyle, kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Tehdit suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca “belirli yerlere gitmeme” tedbirine çevrilmesinin hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar, suç ve ceza politikası gereğince kanun koyucunun benimsediği bir cezalandırma ve infaz yöntemidir. Amacı; kişiye, işlediği suçun niteliği, cezasının azlığı ya da yaşı nedeniyle bir kısım özel imkânlar sunarak, ıslahı ve topluma kazandırılması açısından bir yandan sanığı, diğer yandan da mağduru ve toplumu korumaktır.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar, suç ve ceza politikası gereğince kanun koyucunun benimsediği bir cezalandırma ve infaz yöntemidir. Amacı; kişiye, işlediği suçun niteliği, cezasının azlığı ya da yaşı nedeniyle bir kısım özel imkânlar sunarak, ıslahı ve topluma kazandırılması açısından bir yandan sanığı, diğer yandan da mağduru ve toplumu korumaktır.

.Kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre cezanın kişiselleştirilmesidir. Hâkim, kısa süreli hapis cezasının, hapis cezası olarak infaz edilmesi yerine, cezayı kişiselleştirerek daha etkili, caydırıcı ve ıslah edici olduğu kanaati ile cezayı seçenek yaptırıma çevirmektedir.

5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 1. fıkrasında kısa süreli hapis cezası yerine uygulanabilecek seçenek yaptırım ve tedbirler altı bent halinde düzenlenmiştir.

(d) bendindeki düzenleme; “Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya,” çevrilebilir.” şeklindedir.

TCK'nın 50/1-d maddesindeki “belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklama” seçenek tedbirinin içeriğinin, 5 Mart 2013 günü ve 28578 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp aynı tarihte yürürlüğe giren Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 64. maddesinde, “(1) Belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma; mahkemelerce hükümlünün kişisel, sosyal ve eğitim durumu ile tekrar suç işleme riski göz önüne alınarak iyileştirmeyi ve suçun tekrarını önlemeyi esas alan, hükümlünün mahkûm olduğu hapis cezasının yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmesini veya belirli etkinlikleri yapmasını yasaklayan seçenek yaptırımdır.

(2) Belirli yerler veya etkinlikler; hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir.” şeklinde açıklandığı nazara alınarak, sanığa tayin edilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza seçenek tedbire çevrilirken, temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunmayan ,kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan, tarafları tatmin edici, infazı olanaklı ve denetime elverişli bir seçenek tedbire hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, içeriği anılan Kanun ve Yönetmelik kapsamına aykırı seçenek tedbire karar verildiği görülmektedir.

Ancak, kanun yararına bozma yoluna başvurulabilmesi için hukuka aykırılığın başka bir yolla giderilmesi imkanının bulunmaması gereklidir. Hukuka aykırılığın olağan kanun yolları ile denetlenip giderilmesi imkanının bulunması durumunda kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacaktır.

Ancak, kanun yararına bozma yoluna başvurulabilmesi için hukuka aykırılığın başka bir yolla giderilmesi imkanının bulunmaması gereklidir. Hukuka aykırılığın olağan kanun yolları ile denetlenip giderilmesi imkanının bulunması durumunda kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacaktır.

5237 sayılı TCK’nın 50. maddesinin 7. fıkrasında, “Hükmedilen seçenek tedbirin hükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi durumunda, hükmü veren mahkemece tedbir değiştirilir.” hükmü düzenlenmiş, İnfaz Tüzüğünün 51/7. maddesinde de aynı düzenlemeye yer verilmiştir.

Öte yandan, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde; “ (1) Denetimli serbestlik kararının;

a) Yükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi,

b) İnfazının mümkün olmaması,

c) Yükümlünün tutuklanması, hapis cezasının infazına başlanması veya askere alınması nedeniyle infazının imkânsız hale gelmesi,

ç) 5395 sayılı Kanunun 40. maddesinin birinci fıkrası uyarınca tedbirden beklenen yararın elde edilmesi,

d) Hapis cezasından daha ağır sonuçlar doğurması,

durumunda kanunda aksine bir düzenleme yoksa, vaka sorumlusunun önerisi üzerine komisyon tarafından ilgili mahkemeden denetimli serbestlik kararının değiştirilmesi, kaldırılması veya uygun olan başka karar verilmesi talep edilebilir.” hükümlerine yer verilerek, infaz aşamasında belirli şartların varlığı halinde tedbirin değiştirilebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda mahkemece uygulanan "1 ay 7 gün süre ile sinema ve kahvehane gibi yerlere girmekten yasaklanma” tedbirinin işlenen suçla bağlantısının olmadığı gibi, kapsam ve sınırları belirgin olmadığından infazının mümkün olmadığı, ayrıca bu durum seçenek tedbirin hükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi olarak da kabul edileceğinden, infaz sırasında mahkemesinden tedbirin değiştirilmesi istenerek, hukuka aykırılığın İnfaz Kanunu’nun 98 ve 101. maddeleri uyarınca giderilebilmesi imkanı bulunmaktadır. Bu nedenle kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2400, Karar No: 2007/2962, Tarih: 04.04.2007

3. Ceza Dairesi 2007/2400 E., 2007/2962 K.

**3. Ceza Dairesi 2007/2400 E., 2007/2962 K.**

**- SANIĞA MÜDAFİ ATANMASI**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 150 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalii mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında 19.11.1999 tarihli iddianame ile açılan kamu davasının devam eden yargılamasında, sanık İbrahim'in Kahramanmaraş Birinci Noter-liği'nin tarihsiz 23292 sayılı vekaletnamesi ile Av. M. E/yi müdafi olarak tayin ettiği ve 17.12.1999 tarihli ilk duruşma ve devam eden yıllardaki duruşmalara katıldığı, daha sonraki yıllarda ise duruşmalara girmediği dosya kapsamından anlaşılmıştır. Sanık tarafından vekili Av. M. E. azledilmediği gibi, bu avukatın da davadan çekilmediği halde, mahkemenin 22.02.2006 tarihinde CMK'nın 150/3. maddesi gereğince sanığın yokluğunda sanığa müdafi atanmasını talep etmesi üzerine, Baro Başkanlığı tarafından Av. S. A.'nın müdafi tayin edildiği, hükmün kurulduğu 23.02.2006 tarihli duruşmaya Av. S. A.'nın katıldığı ve bu müdafi huzurunda mahkumiyet hükmü kurulduğu, Av. S. A. tarafından süresinde herhangi bir temyiz talebi de bulunmadığı görülmüştür.

Mahkumiyet kararının ayrıca sanık İbrahim'in kendisinin tayin ettiği müdafii Av. M. E.'ye de 30.05.2006 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, sanık müdafii Av. M. E. tarafından hüküm, 30.05.2006 tarihinde süresinde temyiz edilmiştir.

CMK'nın 150/3. madde ve fıkrası aynı maddenin 2. fıkrasına ve atıfla müdafi tayin zorunluluğu getirmekle beraber fıkra "bir müdafii de bulunmazsa" müdafi tayin zorunluluğunu getirmiş olduğu ve dosyamızda ise sanığın müdafisi olarak Av. M. E.'nin bulunduğu ve bu avukatın azli veya çekilmesi söz konusu olmayıp, halen sanıkla bu dava yönünden vekalet ilişkisinin devam ettiği anlaşıldığından, teblignamenin görüşüne iştirak edilmemiş, yetkili ve görevli müdafi tarafından süresinde temyiz talebi olduğu kabul edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hükmün esası hakkında tebliğname düzenlenmediğinden, tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 04.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4393, Karar No: 2009/2130, Tarih: 17.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4393 E.  ,  2009/2130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Abana İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davalı (3.kişi) vekili tarafından duruşmalı olarak istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne  karar verilmiştir.Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlık alacaklının  İİK’nun 99maddesine dayalı olarak açtığı 3.kişinin  istihkak iddiasının reddi davası niteliğindedir.

Dava konusu taşınır mal ,09.02.2007 tarihinde davalı şirket yetkilisi huzurunda ve şirket adresinde haczedilmiştir.İİK’nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi 3.kişi  yararınadır.Davacı alacaklının  bu yasal karine aksini kesin ve güçlü delillerle ispatı gerekmektedir.

Davalı 3.kişi, borçlu  hakkında bir başka  alacak nedeniyle Abana icra müdürlüğünün 2000/27 sayılı  talimat sayılı dosyası ile  08.06.2006 tarihinde  yapılan açık artırmada  dava konusu  kalıbında içinde bulunduğu tüm makinelerisatın aldığını ve haciz adresinde kullandığını makinelerin mülkiyetini açık artırma  ile kazandığından kendisine ait olduğunu  ileri sürmüştür.

Açık artırma BK’nun 231 .maddesi uyarınca mülkiyeti nakleden işlemlerdendir

Davalı 3.kişinin dayandığı ihaleye esas takibin danışıklı olduğu veya ihalenin iptal edildiğine ilişkin iddia ve ispat bulunmamaktadır.

Öte yandan, davalı 3.kişinin  Kadıköy 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/613 Esas 2008/47 Karar sayılı ilamı ile dava konusu makinenin ve diğer  teçhizatın bedellerini hem fatura karşılığı hem de  açık artırmada ihale bedeli olarak iki kez ödediği ve satın aldığı  tesbit edilerek davalı A. E. Sanayi ve Ticaret AŞ. ihale bedelini geri isteme hakkı bulunmadığı ancak fatura bedelini isteme hakkı bulunduğundan bahisle davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır..

Anılan bu kararın kesinleşmesi halinde ,davalı 3.kişinin dava konusu makineyi  satın aldığı yönünde  kuvvetli bir delili olacaktır.

Bu durumda Kadıköy 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/613 Esas 2008/47 Karar sayılı dosyası bekletici sorun yapılarak, anılan kararın kesinleşmiş sonucu ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece ,bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde davalı 3.kişinin  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Bu durumda Kadıköy 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/613 Esas 2008/47 Karar sayılı dosyası bekletici sorun yapılarak, anılan kararın kesinleşmiş sonucu ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece ,bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde davalı 3.kişinin  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı (3.kişiye)  iadesine,    17.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2319, Karar No: 2010/4196, Tarih: 08.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2319 E.  ,  2010/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 9.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikayet eden vekili, Ankara 9.İcra Müdürlüğünün 2007/15013 Esas sayılı dosyasında yapılmış olan 22.4.2009 tarihli sıra cetvelinde 1.sıradaki alacaklının geçerli bir haczinin bulunmadığını, haciz talebi reddedilmiş olmasına rağmen icra müdürlüğünün yaptığı işlemi geri alarak haciz varmış gibi sıra cetveli düzenlendiğini, müvekkilinin Ankara 11.İcra Müdürlüğünün 2008/12011 Esas sayılı dosyasındaki haczin ilk haciz olduğunu, şikayet edilen ...’nun haciz tarihinin yanlış gösterilerek, haksız yere 3.sırada gösterildiğini, müvekkilinin 2008/13241 Esas sayılı dosyasındaki haczin daha önce konulduğunu belirterek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet edilen Bilen Orman Ürünleri vekili şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, şikayet edenin alacaklı olduğu Ankara 11.İcra Müdürlüğünün 2008/13241 Esas sayılı dosyasının 3.sırada olması gerektiği bilirkişi raporunda tespit edilmiş ise de, 3.sıradaki alacaklıya sıra cetvelinde pay düşmediğinden dolayı yapılan yanlışlığın sonuca etkili olmadığı belirtilerek, reddine karar verilmiş, hüküm şikayet eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35, Karar No: 2015/32010, Tarih: 21.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/35 E.  ,  2015/32010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, suç eşyasını kabul etmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın, çalıntı olduğunu bildiği çeki sahte olarak düzenleyip kullandığının iddia ve kabul edildiği olayda; sanığın suça konu çeki ticari alışveriş sebebiyle... isimli şirketten aldığını savunması, temyiz dilekçesinde şirketin ticaret ünvanını, ortak ve yetkililerini bildirmesi, bildirdiği şirketin ... kayıtlı olduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından... ortak ve yetkilileri araştırılıp tanık sıfatıyla dinlenerek beyanlarının tespit edilmesi, sanık ile tanıkların el yazısı ve imza örnekleri alınıp, tatbike medar el yazısı ve imza örneklerini içerir belge asılları da bulundukları yerlerden getirtilerek, suça konu çek aslının ön yüzündeki tüm yazı, rakam ve imzaların, arka yüzündeki 1, 2 ve 3. ciranta yazı ve imzalarının aidiyeti yönünden usulünce bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulamasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararıyla birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Suça konu çekin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24393, Karar No: 2013/13036, Tarih: 09.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/24393 E.  ,  2013/13036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2-b-e, 62, 52/2, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan hakkında tanzim edilen 05.05.2010 tarihli raporda; BBT'de sağ frontalde fraktür, solda tempo paryetelde kanama ve intarparankimal hematom tespit edilen hastanın taburcu edildikten sonra serebral abse geliştiği, Tıp Fakültesinde iki kez opere edildiği, 05.05.2010 tarihinde yapılan muayenesinde şuuru açık koopere, oryante hastanın BBT sol tempo paryetelde ensefalomalezik alan mevcut ayrıca sol paryatelde kemik defekti mevcut ( o bölge tekrar ameliyat görecektir) hastanın şuanda hayati tehlikesi yoktur ancak, basit tıbbi müdahale ile iyileşmemiştir, hayati tehlike geçirmiştir, ayrıca halsizlik ve çabuk yorulma şikayetlerinin yanında psikolojisininde bozulduğunu ifade eden mağdur hakkında olay sonrası kafa kemeği defekti bulunan bölgenin ameliyat görmüş ise buna ilişkin belgeler ile kemik defektinin santim olarak ölçüsünü bildirir cerrahi raporunun; travmaya bağlı herhangi bir psikiyatrik problem olup olmadığını bildirir psikiyatri raporunun; anatomik veya fonksiyonel kayıp olup olmadığını bildirir nöroloji raporunun, yüzde sabit iz açısından belgeler ile birlikte gönderilip mağdurun yaralanmasının iyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa, duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine, yüzde sürekli değişikliğe neden olup olmayacağı, konusunda raporu alınarak, sanık hakkında temel cezanın tayininde, sanığın kusur durumu ve katılanın yaralanmasının ağırlığı gözetilerek, hak ve nasafet kurallarına ve adalete uygun bir şekilde alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiği halde, teşdidin derecesinde hataya düşülerek alt sınırdan çok az uzaklaşılması ve rapor sonuçlarına göre gerekirse sanığa ek savunma hakkı tanınması, dosya içindeki kusura ilişkin bilirkişi raporlarının çelişkili oldukları da değerlendirilerek konusunda uzman kişilerden kurulu bilirkişi heyetinden rapor alınmasını müteakip hangi rapora neden itibar edildiği belirtilip tartışılmadan eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21147, Karar No: 2017/16262, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/21147 E.  ,  2017/16262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.