muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4707, Karar No: 2024/1557, Tarih: 21.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/4707 E.  ,  2024/1557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine karşı borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, takibe konu üç adet çekteki imzaya, borca ve faize itiraz ettiği, İlk Derece Mahkemesince alınan bilirkişi raporu doğrultusunda takibin 839.008,25 TL üzerinden devamına, takipten sonra asıl alacak miktarı olan 834.000,00 TL'ye değişen oranlarda avans faizi işletilmesine, borca ve imzaya itirazın reddine karar verildiği, taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf dilekçesinin miktar yönüyle İİK'nın 363. ve 365. maddeleri gereğince reddine, borçlunun istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın borçlu tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK’nın 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İİK’nın 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır.” hükmü yer almaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447/2.maddesinde yer alan “Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18/6/1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır.” düzenlemesi nedeniyle uygulanması gereken aynı Kanun’un 211. maddesinde ise imza incelemesinin yöntemi gösterilmiş olup, buna göre hakim bilirkişi incelemesine karar verir ise önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzaları, ilgili yerlerden getirtir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.

Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir. ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

HMK'nun 211. maddesinde yazılı usul izlenerek inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Öte yandan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E.,2001/467 K. ve 06.06.2001 tarih ve 2001/12-466 E., 2001/483 K. sayılı kararlarında da aynen benimsendiği gibi herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan 4.01.2021 tarihli bilirkişi raporunda; istiktap tutanakları, bir kısım fotokopi belgeler ile Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2020/825 Esas sayılı dosyasında bulunan belgeler mukayeseye esas alınmak suretiyle inceleme yapıldığı belirtilmiş ise de, hangi belgelerin mukayeseye esas alındığının raporda açıkça belirtilmediği, fotokopi belgelerin mukayeseye esas alınamayacağı ve yine raporda bir kısım imzaların görüntülerine yer verilmiş ise de mukayese imzalar ile imza inkarına konu çek asıllarında bulunan imzaların fotoğraf ya da diğer görüntü tekniklerinden faydalanılarak karşılaştırılmadığı, benzerliklerin veya farklılıkların gösterilmediği görülmüş olup, rapor bu haliyle denetime ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde; İlk Derece Mahkemesince, borçlu tarafından rapora itiraz edilmiş olması da dikkate alınarak, mukayese belgelerin bulunduğu bildirilen yerlerden celbi ve bunlarla birlikte huzurda borçludan alınan imza örneklerinin tamamı üzerinde, üç kişilik bir bilirkişi heyetine yaptırılacak inceleme neticesinde alınacak raporun sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı ve hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ :

Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi'nin 16.03.2023 tarih ve 2021/1914 E.sas 2023/429 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 21.09.2021 tarih ve 2020/873 Esas - 2021/967 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.02.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20889, Karar No: 2022/8342, Tarih: 03.11.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/20889 E.  ,  2022/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Samsun 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2018 tarih ve 2018/275 - 2018/748 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e uyarınca beraat kararına yönelik istinaf talebinin esastan reddi.

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarının 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı yasanın 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın üst haddinin 10 yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan ilk derece mahkemesince verilen beraat kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararına” karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini

örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir. Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır.

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir(Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir.

Bu kapsamda somut olay irdelendiğinde; oluş, iddia, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında; özellikle sanığın Bank ... hesap hareketleri ve tarihleri incelendiğinde, örgütün finans kaynaklarından olan Bank ...'da bulunan hesabına örgütün talimatı sonrasında 31.01.2014 tarihinde 4.520 TL, 20.02.2014 tarihinde ise 2000 TL para girişinde bulunup 10.09.2014 tarihinde yeni bir katılım hesabı açtığı tespit edilmiş olup, bu haliyle dosyaya yansıyan eyleminin, silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğu gözetilerek; öncelikle Muhammet Bekir Harmancı'nın Ankara Cumhuriyet

Başsavcılığının 2017/209463 sayılı soruşturma dosyasında alındığı bildirilen etkin pişmanlık ifadelerinin onaylı örneklerinin dosya içerisine getirtilmesi, daha sonra bu ifade ile yine temyiz aşamasında dosyaya gelen Erhan Çiçek'in beyanlarının duruşmada sanık ve müdafiine okunması, gerekirse tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması,tüm bu delillerin değerlendirilmesi sonrasında sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Başsavcılığının 2017/209463 sayılı soruşturma dosyasında alındığı bildirilen etkin pişmanlık ifadelerinin onaylı örneklerinin dosya içerisine getirtilmesi, daha sonra bu ifade ile yine temyiz aşamasında dosyaya gelen Erhan Çiçek'in beyanlarının duruşmada sanık ve müdafiine okunması, gerekirse tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması,tüm bu delillerin değerlendirilmesi sonrasında sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Samsun 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1710, Karar No: 2024/8063, Tarih: 04.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/1710 E.  ,  2024/8063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/358 E., 2022/1345 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Şikayetçinin kamu davasına katılma talebinde bulunduğu ancak bu hususta bir karar verilmediği, şikayetçi vekilinin süresinde temyiz dilekçesi verip hükmü temyiz ederek katılma iradesini gösterdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237/2 ve 260. maddeleri uyarınca, hükmü temyize hakkı bulunduğundan katılan olarak kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.01.2021 tarihli ve 2019/30 Esas, 2021/11 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2021/358 Esas, 2022/1345 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Tarafların olay tarihinden önce tanıştıkları, olay tarihinde katılanın sürücülüğünü yaptığı araçta sanık sağ ön koltukta oturur şekilde seyir halinde bulundukları sırada katılanın sanığa konuşmak istediğini söylemesi üzerine boş bir arazide aracı park ederek sohbet etmeye başladıkları, bu sırada katılanın açık olan aracın camından tabancası ile kuş vurduğu, sanığı da tabancayla ateş etmesi hususunda zorladığı sırada katılanın ve sanığın elleri tabanca üzerindeyken tabancanın birden fazla kez ateş alması sonucu katılanın baş bölgesinden isabet alması neticesinde yaşamı tehlikeye sokacak, hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, sanığın ise sol uyluk bölgesinden femoral arterde yırtık ve peroneal sinirde hasar nedeniyle yaşamı tehlikeye sokacak nitelikte yaralandığı iddia olunan olayda;

2. Katılanın temyize konu olay nedeniyle felç kaldığı ve ifade veremez durumda olduğu, bu nedenle tercüman bilirkişi aracılığıyla ve vekili huzurunda sanığın soruşturma aşamasındaki savunmaları da okunmak ve dosyadaki maddi deliller okunarak sorulması gereken tüm sorular sorulmak suretiyle katılanın ayrıntılı beyanının alınması sonrasında sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünü (2) numaralı paragrafında açıklandığı üzere eksik inceleme nedeniyle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2021/358 Esas, 2022/1345 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1536, Karar No: 2021/1928, Tarih: 01.12.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/1536 E.  ,  2021/1928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davada sıra cetveline itiraz - alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın asıl davada karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın reddine yönelik verilen hüküm süresi içinde birleşen davada davacı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili borçluya ait aracın satıldığını, icra müdürlüğünce 22.10.2013 tarihli kararla tüm paranın davalı bankanın rehin alacağına ödenmesine, başkaca para kalmadığından sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına karar verildiğini, davalı bankanın rehin alacağının sona erdiğini, davalı bankaya ödenen paranın müvekkili dosyasına ödenmesini gerektiğini ileri sürerek icra müdürlüğünün sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Birleşen dosyada davacı vekili, icra müdürlüğünün 22.10.2013 tarihli kararının Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesince iptal edilerek sıra cetveli yapılmasına karar verildiğini, 09.05.2016 tarihli sıra cetveli düzenlendiğini, 1. sırada davalı bankanın rehin alacağına, 2. sırada müvekkili alacağına yer verildiğini, davalı bankanın rehin alacağının sona erdiğini, ileri sürerek sıra cetvelinin iptali ile davalı bankaya ödenen paranın müvekkili dosyasına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia savunma bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre, asıl davada davacının dosyasındaki haklarını birleşen dava davacısına yazılı temlik sözleşmesi ile temlik ettiği, sıra cetveline konu araç üzerinde davalı bankanın rehini bulunduğu, dava dışı borçlu ile davalı banka arasında rehin sözleşmesi yapıldığı, sözleşmenin borçlunun kullanacağı tüm kredi sözleşmelerini (Kredi Genel Sözleşmesi, Bireysel Paket Sözleşmesi, Tüketici Kredisi, Borçlanma ve Rehin Sözleşmesi vb.) kapsar şekilde düzenlendiği, borçlunun bankada mevcut ödenmeyen kredi borçları sebebiyle rehin sözleşmesinin halen devam ettiği gerekçesiyle; asıl davada davacı haklarını devretmiş olduğundan karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın reddine, karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Bedeli paylaşıma konu araç üzerinde şikayet olunan banka tarafından araç (tüketici) kredisinden kaynaklı rehin tesis edilmiştir. Bedeli paylaşıma konu araç üzerine konulan rehnin araç (tüketici) kredisinin teminatı olduğu tartışmasızdır. Dava dışı borçlu ile davalı banka arasındaki rehin sözleşmesi kapsamında borçlu adına açılmış veya açılacak her türlü kredilerin ve borçlunun Türkiye Vakıflar Bankası T.A.O nezdinde her ne sebeple olursa olsun asaleten ve gerekse kefaleten doğmuş ve doğacak tüm borçlarının teminatı olarak aracın Türkiye Vakıflar Bankası T.A.O’na rehin edildiği yönündeki kayıt yanıltıcı mahiyette olduğundan tüketici olan borçlu açısından yazılmamış sayılması gereken bir kayıttır.

Bu durumda bedeli paylaşıma konu araç için kullanılan tüketici kredisinin tamamın ödenip ödenmediği tespit edilip bu kredinin ödenmiş olduğunun tespiti halinde araç üzerine banka lehine konulan rehnin konusu kalmamış olacağından şikayetin kabulüne karar verilmelidir. Mahkemece bu konuda araştırma yapılmadan rehnin araç için verilen tüketici kredisi dışında borçlunun bankadan kullandığı diğer kredilerin de teminatı sayılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, birleşen davada davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 01.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3009, Karar No: 2009/3123, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3009 E.  ,  2009/3123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ABC Tarım Ürünleri San.Tic.Ltd.Şti. ile davalılar.....vs. arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 17.12.2008 gün ve 605-364 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık İİK.nun 277 vd. maddelerine göre açılan tasarrufun iptâline ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 29.01.2007 gün ve 1 sayılı kararı uyarınca İcra İflas ve 6183 sayılı Kanunlardan kaynaklanan tasarrufun iptâli kararlarının temyiz incelemesinin 01.02.2007 tarihinden itibaren 17. Hukuk Dairesi'nce yapılmasına karar verildiğinden dosyanın Yargıtay Yüksek 17.Hukuk Dairesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 17.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.