muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20361, Karar No: 2015/25635, Tarih: 22.04.2015

1-Sanık ile olay tarihi itibariyle sanığın eşi olan ve hakkındaki beraat hükmü temyize konu olmayan ... (...)'in işletmekte oldukları işyerini, müşterisinin bol ve kazancının iyi olduğunu söyleyerek 83.000 TL bedel karşılığında katılan ... devretme konusunda anlaştıkları, katılan'ın gayrimenkul devri, nakit para ve çek vermek suretiyle edimini yerine getirdiği ve sanık ile işletme hakkı devir sözleşmesi imzaladığı halde sonradan işyerinin cirosunun katılan'a söylendiği kadar yüksek olmadığı,işletmenin devir alınması sürecinden önce, iradesinin yanıltılması amacıyla, sanki daha fazla ciro yapılıyormuş gibi göstermek için kasaya fazla para konulduğu, işyerinin kiracısının, katılan'ın devraldığı şirket ve ... değil ... olduğu ve asıl işletmeci olan ... A.Ş. tarafından, kira bedeli ödenmediği için şüpheliler aleyhine açılmış tahliye davası bulunduğu,bu arada katılan'ın devir bedeli olarak verdiği gayrimenkulün hileli satışla ...’e devredildiği, tüm bu olaylardan sonra, katılan'ın, şüphelilerle aracılar vasıtasıyla bağlantı kurarak devir bedeli olarak verdiği meblağa karşılık, ... ait dört adet çek aldığı ancak bu çekler için ... tarafından ödemeden men talimatı verildiği için tahsil edilemediği ve ... ait çeklerin sanık tarafından keşide edildiğinin anlaşıldığından bahisle sanığın dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;sanığın,işlettiği işyerini katılan'a devrettiğini, serbest iradeleriyle işletme hakkı hisse devir sözleşmesini imzaladıklarını, ... verdiği vekaletnameye istinaden de suça konu çekleri imzaladığını savunarak yüklenen suçları kabul etmemesi, ... dosyada fotokopileri mevcut ... Noterliği'nin 21.03.2006 tarih, 08903 yevmiye no.lu, ... Noterliği'nin 15.08.2006 tarih, 25308 yevmiye no.lu vekaletnameleri ile sanığı çek keşide etmek husunda yetkili kıldığının,suça konu çeklerin ise katılan'a 10.03.2007 tarihli “alındı makbuzu” başlıklı belge ile sanığın avukatı tarafından aynı anda verildiğinin,... ... bankaya hitaben yazdığı suça konu çeklerin rızası hilafına elinden çıktığından bahisle ödemeden men talimatı içerir yazının 03.04.2007 tarih, sanığı azlettiği ... Noterliği'nin 14929 yevmiye no.lu azilnamesinin ise 05.04.2007 tarihli olup çeklerin katılan'a teslim edildiği 10.03.2007 tarihinden sonraya ait olduğunun anlaşılması, hileli hareketler olarak iddia olunan,işyerinin cirosunun yüksek görünmesi için devir öncesi kasaya fazla para konulması, işyerinin tahliyesine ilişkin asıl işletmeci tarafından açılmış dava bulunup bulunmadığı, asıl kiracının kim olduğu ve sair hususlara ilişkin dosya kapsamında delil niteliği taşıyan herhangi bir bilgi ve belge bulunmaması, bu hususlarda araştırma yapılıp delil toplanmamış olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi amacıyla,dolandırıcılık suçunun sübutuna etki eden ve hileli hareketler olarak nitelendirilen eylemlere ilişkin delillerin toplanarak suça konu çeklerin katılan'a teslim tarihi itibariyle ..

... tarafından verilen vekaletnameye istinaden çek keşide etmeye yetkili olduğu anlaşılan sanığın,sahtecilik suç kastının ne şekilde oluştuğu da tartışılmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” gerektiği, suçun aynı anda bir kişiye karşı birden fazla işlenmesi halinde zincirleme suçun gerçekleşmediği gözetilip farklı tarihlerde düzenlendikleri tespit edilemeyen suça konu çekler'in aynı anda katılana verilmiş olması karşısında resmi belgede sahtecilik suçunda, zincirleme suç hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, fıkranın tamamını kapsar biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14412, Karar No: 2024/8067, Tarih: 30.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14412 E.  ,  2024/8067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/478 E., 2020/56 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

KARAR : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Erzurum 7. Asliye Ceza Mahkemesinin,14.01.2020 tarihli ve 2019/478 Esas, 2020/56 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 24.01.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37529 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37529 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Adı geçen sanığın evvelce 02/05/2018 tarihinde işlediği "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak" suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 09/11/2018 tarihli ve 2018/18899 soruşturma, 2018/315 sayılı kararı ile verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlâl edilmesi nedeniyle 21/02/2019 tarihli iddianame ile kamu davası açılması üzerine, Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/02/2020 tarihli ve 2019/120 esas, 2020/168 sayılı kararı ile isnat edilen suçun sabık tarafından işlendiğinin sabit olmamasından bahisle beraatine karar verildiği ve beraat kararının 01/07/2020 tarihinde kesinleştiği, bu hâliyle 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesinde yer alan "(6) Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenleme gereğince doğrudan kamu davası açılmasının dayanağı olan davada, sanığın beraatine karar verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi nedeniyle, beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukukî geçerliliği kalmadığından, Mahkemesince “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı” verilmeden açılmış olan kamu davasında, yargılama şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “durma kararı” verilerek, suça sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.''

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında 18.06.2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2019 tarihli, 2019/11325 Soruşturma, 2019/5736 Esas, 2019/4130 sayılı iddianamesi ile hakkında daha önceden gerçekleştirdiği eylemi nedeniyle yapılan soruşturma evresi sonunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararının ihlal edilip dava açılması sebebiyle, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan Erzurum 7. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. Erzurum 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2020 tarihli ve 2019/478 Esas, 2020/56 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 24.01.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

C. Dosya arasındaki Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2020 tarihli ve 2019/120 Esas, 2020/168 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 02.05.2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2018 tarihli ve 2018/18899 Soruşturma, 2018/315 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, şüphelinin 03.01.2019 tarihinde tekrar kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin iddia olunması üzerine erteleme kararının kaldırılarak Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 21.02.2019 tarihli iddianamesi ile Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2020 tarihli ve 2019/120 Esas, 2020/168 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği ve hükmün 01.07.2020 tarihinde istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

D.Dava dosyası kapsamına göre;

D.Dava dosyası kapsamına göre;

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi uyarınca, "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye hakkında verilen karara karşı kanun yoluna başvuru süreleri yanıltmaya sebep olmayacak şekilde itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, ancak usulüne uygun biçimde verilmiş, kesinleşmiş ve ihlali nedeniyle kamu davası açılmış olan "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararından daha sonraki eylemler nedeniyle de 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca da doğrudan kamu davası açılıp hüküm kurulabileceği, somut olayda şüpheli hakkında Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca 02.05.2018 tarihli eylemi nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının ihlal edildiği iddiasıyla açılan kamu davasında Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2020 tarihli ve 2019/120 Esas, 2020/168 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, beraat kararı ile beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukukî geçerliliği kalmadığı ve kanun yararına bozma istemine konu 18.06.2019 eyleme ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmasının dayanağın ortadan kalktığından, Mahkemesince “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı” verilmeden açılmış olan kamu davasında, yargılama şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “durma kararı” verilerek sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden mahkumiyet hükmü kurulması Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Erzurum 7. Asliye Ceza Mahkemesinin,14.01.2020 tarihli ve 2019/478 Esas, 2020/56 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1073, Karar No: 2016/7306, Tarih: 03.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/1073 E.  ,  2016/7306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

24.10.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yardımların kazanın oluşumunda kusuru bulunan davalı üçüncü kişilerden rücûan tahsiline ilişkin davanın yasal dayanağının 5510 sayılı Kanunun 21/4'üncü maddesi olduğu anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21. maddenin birinci fıkrası hükmü, sigortalıya ya da ölümü hâlinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücûan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan ... karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin dördüncü fıkrası üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine

yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir. Anılan fıkrada geçen “çalıştıranlara” ibaresi, zararlandırıcı sigorta olayına neden olan üçüncü kişinin işverenlerini ifade etmekte olup; söz konusu işverenlerin sorumluluğu için, iş kazası veya meslek hastalığının oluşmasında kusurunun bulunduğunun saptanması gerekir.

Somut olay incelendiğinde; vefat eden sigortalı ...'ün kaza tarihinde dava dışı ....'nin işçisi olduğu, şirkete ait olan ... plakalı araçla seyir halindeyken, yolun orta refüj kanal temizliğini yapmak için park halinde bulunan davalı ... ait ... resmi plakalı bakım aracına çarpması sonucu kazanın meydana geldiği anlaşılmaktadır.

Somut olay incelendiğinde; vefat eden sigortalı ...'ün kaza tarihinde dava dışı ....'nin işçisi olduğu, şirkete ait olan ... plakalı araçla seyir halindeyken, yolun orta refüj kanal temizliğini yapmak için park halinde bulunan davalı ... ait ... resmi plakalı bakım aracına çarpması sonucu kazanın meydana geldiği anlaşılmaktadır.

Dosya içerisindeki 19.05.2012 tarihli rapor incelendiğinde; ... plakalı kamyonet işletenin - işverenin kusurunun bulunmadığını, ... plakalı kamyonetin sürücüsü ... ün % 70 oranında kusurlu olduğunu, ... resmi plakalı araç sürücüsü ...' in % 15 oranında kusurlu olduğunu, ... resmi plakalı araç işletenin - işverenin % 15 kusurlu olduğunu, davalı ... nin sigorta poliçesi kapsamında sorumlu bulunduğunu belirttikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece, hükme esas alınan Adli Tıp Kurumunun 15/11/2013 tarihli raporunda; sürücü ...' in % 20 oranında kusurlu olduğunu, müteveffa sürücü Mustafa Hakkı Öztürk' ün % 80 oranında kusurlu olduğunun belirttiği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan 5510 sayılı Yasanın 21.maddesi kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, hükme dayanak alınan kusur oran ve aidiyetlerinin maddî olayla uyum içinde olması gerekir. Mahkemece esas alınan rapor yönünden davalı ...'nün olaydaki sorumluluğu ve buna bağlı olarak kusur oranın tartışılmamış olduğu görülmektedir.

Mahkemece dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa, çelişkiler ve eksiklikler giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddî olgular doğrultusunda kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Diğer bir husus, davanın yasal dayanağının 5510 sayılı Kanunun 21/4'üncü maddesi olup, anılan madde incelendiğinde; iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceğinin öngörülmüş olması karşısında, üçüncü kişilerin bağlanan gelir yönünden Kuruma karşı ilk peşin değerin yarısının kusur karşılığı ile sorumlu olduğu hususun da mahkemece gözetilmesi gerekmektedir.

Mahkemenin, bu maddî ve hukukî olguları gözardı ederek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 03.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2022/9090, Karar No: 2022/9853, Tarih: 30.11.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/9090 E.  ,  2022/9853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmolunan tazminatlar yönünden; davalı kadın tarafından ise tazminatlara dava tarihinden itibaren faiz işletilmesi, tazminat ve nafaka miktarları, vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre davacı erkeğin tüm, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Bozma öncesi verilen kararın vekalet ücretine ilişkin bölümü, Dairemizin 06.10.2020 tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği halde, mahkemece bozma sonrası verilen kararda bu yönden yeniden hüküm kurulmuştur. Kesinleşen yönler hakkında yeniden hüküm kurulması doğru değildir. Ne var ki; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 5. bendinin tamamen çıkarılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 397.80 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine oy birliğiyle karar verildi. 30.11.2022 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2013/20726, Karar No: 2014/16664, Tarih: 08.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20726 E.  ,  2014/16664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/1135-2013/610

Davacı, maaş kesme işleminin iptaline, yapılan kesintilerin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının yaşlılık aylığını iptal eden Kurum işleminin iptali ile kesilen yaşlılık aylıklarının faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının kurumdan emekli maaşı almakta iken sermayesinin % 50 den fazlası kamuya ait olan Kartal Belediyesi'nin iştirak şirketi olan Kartuşsaş şirketinde 30/04/2009 tarihinde işe başlayıp 30/09/2010 tarihinde işten ayrıldığı, ayrıldıktan sonra davalı kurum tarafından emekli aylığının 30/04/2009 tarihi itibarı ile durdurulup 30.4.2009- 21.4.2012 tarihleri arası fuzulen ödenen 31.960,53 TL'nin davacı adına borç kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 21.4.2005 tarihinde kabul edilen ve 27.04.2005 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 5335 sayılı Kanun'un 30. maddesidir. Anılan maddede; “Cumhurbaşkanı tarafından atananlar, Bakanlar Kurulu kararı veya müşterek kararnameyle atanan veya görevlendirilenler, Türkiye Büyük Millet Meclisince yapılan seçimler sonucunda görev verilenler ile yükseköğretim kurumlarının öğretim üyeliklerine yapılacak atamalar hariç olmak üzere, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar, genel bütçeye dahil dairelerin, katma bütçeli idarelerin, döner sermayelerin, kefalet sandıklarının, sosyal güvenlik kurumlarının ve bütçeden yardım alan kuruluşların kadrolarına açıktan atanamazlar. Diğer kanunların bu fıkraya aykırı hükümleri uygulanmaz.

Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.