muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1896, Karar No: 2014/2702, Tarih: 08.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1896 E.  ,  2014/2702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2012/63-2013/33

Taraflar arasındaki sıra cetveline itirazın yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait hacizli malların satılması sonucu düzenlenen sıra cetvelinde tüm satış bedelinin davalıya verildiğini, ancak müvekkilinin haczinin davalının haczinden önce olduğunu ileri sürerek, davalıya ayrılan payın müvekkilinin dosyasına ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı alacağının dava dışı borçluya ait ticari kayıt ve defterlerde bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sıra cetvelinin muvazaa nedeniyle iptali istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, davacıya ait olan Salihli 2. İcra Müdürlüğü'nün 2008/3258 Esas sayılı takibine borçlu şirketçe yapılan itiraz üzerine, açılan itirazın iptali davasında verilen davanın kabulüne ilişkin kararın Yargıtay 11. Hukuk Dairesince bozulduğu ve davanın derdest olduğu anlaşıldığından, mahkemece, takibe vaki itirazın iptali davasının sonucunun beklenmeden bir karar verilmesi doğru değildir.

Diğer yandan, mahkemece, dava dışı borçlu şirketin kayıtları üzerinde inceleme yapılarak, davalının alacağının şirket kayıtlarında bulunmaması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı yan, bilirkişi raporuna itiraz ederek, borçlu şirkete ait, davalı alacaklarının kayıtlı bulunduğu defter sayfalarını ibraz ederek ek rapor alınmasını istemesine rağmen, davalının sonuca etkili itirazlarını karşılayacak şekilde ek rapor alınmadan karar verilmesi ve itirazların gerekçede karşılanmaması da doğru olmamıştır.

Kabule göre; sıra cetvelinin muvazaa nedeniyle iptali davasında davanın kabulüne karar verilmesi halinde, sıra cetvelinin iptaline karar verilmeyerek, davalıya ayrılan payın öncelikle, davacıya ait takip dosyasındaki asıl alacak ve ferilerin ödenmesine tahsisine, artan para olursa davalıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken, itirazın kabulüne karar verildikten sonra sıra cetveli ile ilgili ne gibi işlem yapılması gerektiği belirlenmeden infazı kabil olmayacak şekilde karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7047, Karar No: 2011/10704, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7047 E.  ,  2011/10704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki delil ve belgeler ile özellikle nüfus kayıt tablosu ve veraset ilamından, davacıların Nakibü’l Eşraf Hasan Tahsin Efendi Bin Mehmet Ağa Vakfı'nın kurucusuyla aralarındaki soybağını ispatladıkları, vakfiyedeki şartları taşıdıkları anlaşıldığından mahkemenin bu vakıf yönünden davacıların galle almaya müstahak evladı olduğu yolundaki tespitinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir uygunsuzluk bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Vakıftan galle fazlasının alınabilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Dosya kapsamına göre, davacıların Kıbrıs Muhassılı Elhac Mehmet Ağa Vakfı’nın vakıf evladı olduklarına dair mahkemenin tespiti doğru ise de, davaya konu Kıbrıs Muhassılı Elhac Mehmet Ağa Vakfı’na ait 19 Cemaziyel-ula 1242 H. tarihli vakfiyede, galle kız erkek ayrımı yapılmadan batın şartı (ön kuşakta sağ vakıf evladı varsa sonraki kuşakta bulunan evladın hak sahibi olmaması kuralı) ile evlada bırakıldığı, ön batında davacıların halası Hatice Hürmüz Şahan’ın sağ olduğu aile nüfus kayıt tablosundan anlaşıldığından, saptanan bu durum karşısında davacıların bu vakıf yönünden galle istemlerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27544, Karar No: 2013/24177, Tarih: 01.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27544 E.  ,  2013/24177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 299 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/136, Karar No: 2010/3341, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/136 E.  ,  2010/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, sıra cetvelinin 1.sırasında rehinli olarak davalıya ayrılan payın gerçek bir alacağa dayanmadığını belirterek, davalıya tahsis edilen bedelin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, bankaya bildirilen alacağın rehinle güvence altına alınmış tüketici kredisinden doğduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davalının ... İcra Müdürlüğünün 2006/6741 E.sayılı alacaklı olduğu dosyada takip tarihi itibariyle 16.394.51 TL asıl alacağının bulunduğu, davalının rehinli alacakları dışındaki alacakları için sıra cetvelinin son sırasındaki 2006/6744 E.sayılı dosyada 102.420.80 TL üzerinden icra takibi yaptığı ve bu alacağının son sıraya alınması nedeniyle bir şikayette de bulunmadığını belirterek davanın kabulüyle ... İcra Müdürlüğünün 2006/6741 sayılı takip dosyasındaki alacağın takip tarihi itibariyle 16.394.51 TL asıl alacak 1.014.49 TL faiz, 50.72 BSMV olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olaydaki dava, sıra cetvelindeki 1. sırada yer alan alacağın gerçek olmadığı iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır. İcra ve İflas Kanununun 142’nci maddesine göre alacağın esas ve miktarına ilişkin davaların genel mahkemede, sıraya dair şikayetlerin ise icra mahkemesinde incelenip karara bağlanacağı hükme bağlanmıştır. Somut olay bakımından alacağın esas ve miktarına ilişkin genel mahkemede görülen bu davada, davanın kabulü hâlinde davalı alacağının miktarının tespiti ile sınırlı olarak bir karar verilmesi doğru değildir. Bu konuda gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yapılmak suretiyle satış tarihi itibarıyla sıra cetvelinde 1.sıradaki davalının gerçek alacağının belirlenerek, artan kısmın davacıya ödenmesine dair eda hükmü kurulması gerekir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin yukarıda açıklanan (1) numaralı nedenden dolayı sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı nedenden dolayı temyiz itirazlarının kabulüyle kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek hâlinde iadesine, 24.3.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13086, Karar No: 2017/5898, Tarih: 19.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13086 E.  ,  2017/5898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın sorumlu müdür olarak görev yaptığı Vatan Gazetesinin 25.01.2012 tarihli nüshasında, yapmıiş olduğu haberlerde, çocukların fotoğraflarını ve isimlerini açıkça yayınlanması, eyleminin, üzerine atılı 5187 sayılı Kanun'un 21/c maddesindeki "kimliğin açıklanmaması" suçunun unsurlarını oluşturduğu, mahkemece sanık hakkında, farklı çocuklara karşı işlemiş olduğu bu eylemleri yönünden mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken sanığın beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29798, Karar No: 2015/40709, Tarih: 23.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/29798 E.  ,  2015/40709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/289205

MAHKEMESİ : Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2011/179 (E) ve 2013/188 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

1-Sanıklar N.. ve S.. hakkında yaralama suçlarına ilişkin hükümlerin temyiz edilemez olması nedeniyle Yerel Mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararına karşı yapılan itirazın tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, Yerel Mahkemenin redde ilişkin kararının ONANMASINA,

2-Sanık N.. Ş.. hakkında yaralama suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu, anlaşıldığından , 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddeleri uyarınca sanık N.. Ş..'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

3-Sanık S.. hakkında katılan S..'e yönelik yaralama, S.. ve S..'ya yönelik tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde yer alan “ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptaline karar verilmiş, ayrıca aynı bentte yer alan “seçme ve seçilme” ehliyetleri ile ilgili olarak da, hükümlünün, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakılması uygulamasını engelleyici nitelikte iptal kararları verilmiş olması ve doğan boşluk nedeniyle bu hususta yeni bir yasal düzenleme yapılması ihtiyacının ortaya çıkması karşısında, yerel mahkeme hükmünde bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakmaya ilişkin uygulamanın dayanaksız kalması,

Bozmayı gerektirmiş sanık S.. Ş..'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, hükümlerde TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan (b) ibaresinin çıkartılarak DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümler, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28001, Karar No: 2013/2051, Tarih: 11.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/28001 E.  ,  2013/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi belgede sahteciliği, Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-5237 Sayılı TCK'nun 158/1-e, 43, 50, 52, 158/1-e-son-2.cümle, 62/1, 52/4, 53/1. maddeleri gereğince 3 yıl 7 ay 22 gün hapis ve 26822TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2-5237 Sayılı TCK'nun 204/2, 43, 62/1, 53/1. maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin

Sanık müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilip incelenerek gereği görüşüldü.

I) Sanık hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilip incelenerek gereği görüşüldü.

I) Sanık hakkında memurun resmi belgede sahteciliği suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Genel olarak "belge" hukuki bir hüküm ifade eden üzerinde bir hakkın doğumuna bir olayın kanıtlanmasına yarayan yazıların bulunduğu nesnedir. Resmi belge ise kamu görevlisi veya hukuken yetkili kabul edilen görevli tarafından yasa gereğince yerine getirdiği fonksiyona dayanılarak düzenlenen belgedir. Belgede sahtecilik suçu, bir belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi, gerçek bir belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi veya belgenin tamamen veya kısmen değiştirilmesi suretiyle oluşmaktadır. Bu suçun hukuki konusu kamunun güveni olup suçun oluşumu için genel kast ve zarar olasılığı yeterli olup suç işleyen kişinin bu işten yarar sağlamasına gerek yoktur. Somut olaya gelince; Kayseri Askeri Hastanesinde ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı olarak görev yapan doktor sanığın özel bir yaşlı bakımevinde kalan ... ve ... adına demans hastası olmadıkları halde, demans hastalığı teşhisi ile ilaç kullanımı ve hasta katılım payından muaf ilaç raporları düzenlediği iddia edildiği; ...'nun kızı tanık Leman Altay'ın babasının demans rahatsızlığının olmadığını, bu hastalığa ilişkin sağlık raporu almadıklarını, bakımevi tarafından rapor alındığına ilişkin bilgisinin olmadığını ve ...'in oğlu tanık Hüseyin Alırvermez'in babasının bunama (demans) hastalığının olmadığı, buna ilişkin sağlık raporu almadığı, babasının bu hastalığa ilişkin ilaç kullanmadığını, bakımevi tarafından rapor alındığına dair de bilgisinin olmadığını beyan etmeleri, ...'na ait 27.02.2009, ...'e ait 25.10.2008 tarihli bakımevi sözleşmeleri bulunup, şahıslar bakımevine girdikten sonra sırasıyla 29.05.2009 ve 21.11.2008 tarihli demans hastası olduklarına ilişkin sanık tarafından raporlar düzenlendiği, düzenlenen raporların geçerlilik süresinin 1 yıl olarak belirtilmesine rağmen ...için 27.01.2010, ...için 21.08.2009, 27.01.2010 tarihli aynı ilaçları içeren aynı teşhisli raporlar düzenlenmesi, soruşturma aşamasında Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 15.12.2010 tarihli psikiyatri uzmanlarından oluşan 3 kişilik heyet tarafından düzenlenen raporlarda adı geçen kişilerin kognitif fonksiyonlarının normal olduğunun tespit edilmesi ile demans hastası olmadıklarının anlaşılması karşısında; ... ve ...'in demans hastası olduklarına ilişkin sonradan alınan 15.03.2011 ve 31.05.2012 tarihli raporların, işlendiği tarihte oluşan suçu ortadan kaldırmayacağı cihetle tebliğnamedeki eksik incelemeye yönelen aksi düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı, azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan katılan vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Katılan vekili ile sanık müdafiinin nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

1) Ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı olarak görev yapan sanık tarafından, özel bir yaşlı bakımevinde kalan ... ve ... adına demans hastası olmadıkları halde, demans hastalığı teşhisi ile ilaç kullanımı ve hasta katılım payından muaf ilaç raporları düzenlendiği, bu raporlara istinaden düzenlenen reçeteler sebebiyle kamunun zarara uğratıldığının iddia ve kabul olunması karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından, bakımevi sahibi hakkında kamu davası açılıp açılmadığı araştırılıp açılmış olması durumunda birleştirilip sonucuna göre sanığın dolandırıcılık suçunun unsuru olan "yararı" kendisi veya bir başkasına ne şekilde sağladığı ve bu suçun hangi suretle oluştuğu saptanıp karar yerinde açıklanarak ulaşılan sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

2) 5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için, bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. Keza ilgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK'nun sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nun 158/1. fıkrasına eklenen “……Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” cümlesi ile 19.10.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 160. maddesinin 2. fıkrasında “suçun, zimmetin açığa çıkmasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi halinde faile on iki yıldan az olamamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir; ancak, adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz.” şeklindeki düzenlemelerde göstermektedir ki istisnai para cezası hesabı yeni ceza sisteminde bazı suç türleri için benimsenmiştir. 5377 sayılı Yasanın 19. madde ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçesinde de belirtildiği üzere 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nun 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklinde adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Yasanın 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. Bu açıklamalardan sonra 5237 sayılı TCK'nun 158. maddenin 1. fıkrasının (e), (f) ve (J) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer somut olayda suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nun 61