muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1475, Karar No: 2020/304, Tarih: 02.06.2020

28. AİHM’nin yukarıda belirtilen kriterleri Hukuk Genel Kurulunun 09.04.2019 tarihli ve 2017/4-1687 E., 2019/427 K. sayılı kararında da benimsenmiştir.

29. Konunun iç hukukumuzda nasıl yer aldığına gelince;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın;

25. maddesinde “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.”

26. maddesinde de “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar… Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.”

Düzenlemeleri yer almaktadır.

30. Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; birleşen davada davalı ...’ın küçük çocuğunu ateşlenmesi üzerine Manavgat Devlet Hastanesine götürdüğü, muayene sonucunda yazılan ilaçları almak için... Eczanesine gittiği, hastanın yaşının küçük olması ve ateşli bir hastalık geçirmesi nedeniyle reçetede yazılı ilaçların birebir aynısını almak istediği, birleşen davada davacı ...’ın reçetede yazan ilaçları kontrol ettiğinde “Nurofen tablet” isimli ilacın 12 yaşından küçük çocuklara verilemeyeceğini gördüğü, bunu uygun bir dille ...’a söylediği, buna rağmen almak isterse parasını nakden ödemek zorunda olduğunu belirttiği, ...’ın “doktor yazdı ise bir bildiği vardır” diyerek ilacı talep ettiği, eczanede “Nurofen tablet” isimli ilaç bulunmadığından eş değeri olan “Advil Liquigel tb.” isimli ilacın verildiği, davalının da bedelini ödeyerek ilacı aldığı, eczaneden ayrılan ...’ın kısa bir süre sonra tekrar geldiği, elindeki ilaç kutusunu eczanede bulunan diğer müşterilere göstererek “... Eczanesi katildir, bu ilacı nasıl verirsiniz, yanlış ilaç veriyorlar” şeklinde sözler söylediği anlaşılmaktadır.

31. Birleşen davada davalı ...’ın kullandığı sözler değerlendirildiğinde; birleşen davada davacı ...’ın muadil ilaç verme yetkisini kullanarak reçetede yazılı “Nurofen tablet” isimli ilaç yerine muadili olan “Advil Liquigel tb.” isimli ilacı verdiği, görevinin gereğini yerine getirmesine rağmen ...’ın “... Eczanesi katildir” şeklindeki sözleriyle tepkiye maruz kaldığı, ...’ın söz konusu tepkiye sebep olabilecek herhangi bir hukuka aykırı davranışının bulunmadığı, ...’ın davacı ...’ın sahibi olduğu eczane hakkımda "... Eczanesi katildir." sözleri nedeniyle toplum içerisinde küçük düşmesine ve itibarının sarsılmasına neden olduğu, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği ve birleşen davada davacı ...’ın kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği kabul edilmelidir.

32. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; birleşen davada davalı ... tarafından birleşen davada davacı ...’a yönelik olarak kullanılan sözler arasında suç teşkil eden bir ifadenin bulunmadığı, ...’ın çocuğunun ateşlenmesi ve 12 yaşından küçük çocukların kullanamayacağı ilacın verilmiş olması da değerlendirildiğinde hakaret kastı olmaksızın dava konusu sözleri söylediği, kullanılan ifade yakışıksız olmakla birlikte değer yargısı içerdiği, dolayısıyla dava konusu ifadenin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı, bu nedenle direnme kararının bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

33. Hâl böyle olunca; birleşen davada davalı ...’ın sözlerinin birleşen davada davacı ...’ın kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, birleşen davada davacı yönünden manevi tazminat koşullarının gerçekleştiğini kabul eden direnme kararı sonucu itibariyle yerindedir.

34. Ne var ki, Özel Dairece birleşen davada tazminat miktarı yönünden bir inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

B. Asıl Davada Davalı ... Vekilinin Temyiz İtirazları Yönünden Yapılan İnceleme:

35. Asıl davada davalı ... vekilinin uyulan kısma ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

36. Öte yandan, yerel mahkemece gerekçeli kararda “Mahkememizden verilen 25/12/2012 tarih ve 2012/56 Esas 2012/785 karar sayılı Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2013/12636 esas, 2014/7929 karar sayılı 15/05/2014 tarihli ilamıyla bozulmakla, dava mahkememizin yukarıdaki esasına kaydı yapılıp, yargıtay ilamına uyulmasına karar verilerek işbu dosya üzerinden yargılanmasına devam olunmuştur.” ifadesinin mahallinde her zaman düzeltilebilecek mahiyette maddi hata teşkil ettiği değerlendirilmiş ve işin esasına etkili görülmemiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

(1) Asıl davada davalı ... vekilinin uyulan kısma ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE (III-B 35), 05.03.2020 tarihinde yapılan birinci görüşmede oy birliği ile,

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

(1) Asıl davada davalı ... vekilinin uyulan kısma ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE (III-B 35), 05.03.2020 tarihinde yapılan birinci görüşmede oy birliği ile,

(2) Birleşen davada direnme uygun bulunduğundan davalı ... vekilinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE (III-A-14 vd) 02.06.2020 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15948, Karar No: 2022/10642, Tarih: 24.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/15948 E.  ,  2022/10642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ISPARTA (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün 08/12/2015 tarihinde sanığın yüzüne karşı usulüne uygun olarak tefhim edilmesinden sonra, sanık tarafından yasal süre içinde temyiz iradesini içeren dilekçe sunulduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın soruşturma kapsamında savunması alındığı esnada bildirdiği adresine çıkarılmadan, kararın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre usulsüz yapıldığı anlaşılmakla; 14.09.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın TCK’nın 191/5. maddesi gereği ihlal sayılan 17.09.2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma

şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

2- Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3- Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 6545 sayılı Kanun'la getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30355, Karar No: 2014/25014, Tarih: 09.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/30355 E.  ,  2014/25014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 2.483,32 TL maddi ve 7.500 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sistemi ortamı üzerinden elektronik olarak gönderilen dosya içinde temyiz incelemesine esas olmak üzere dava dilekçesi, bilirkişi raporu ve davanın dayanağı olan ceza dosyası örneğinin bulunmadığı anlaşılmakla;

Belirtilen eksikliklerin Ulusal Yargı Ağı ortamından tamamlanması ya da dava dosyasının fiziken gönderilmesinin sağlanamsı için dosyanın Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3865, Karar No: 2011/137, Tarih: 26.01.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/3865 E.  ,  2011/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i hayati tehlike geçirecek şekilde yaralamaktan, ...'ı da olası kastla yaralamaktan sanık ...'un yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (ÖDEMİŞ) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.09.2009 gün ve 95/171 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Mağdur ...’i olası kastla yaralama suçundan kurulan hükümde, sırasıyla 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 21/2 maddeleri uyarınca hüküm kurulması yerine, 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 21/2, 86/3-e maddeleri uyarınca hüküm kurularak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur ...’ı kasten silahla yaralama ve mağdur ...’i olası kastla yaralama suçlarının sübutu kabul, mağdur ...’e yönelik eylemde oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, delillerin takdirinde hata yapıldığına, cezada teşdit uygulanmasının hatalı olduğuna, mağdur ...’a yönelik eylemde tahrikin varlığına, mağdur ...’e yönelik eylemde ceza verilemeyeceğine, suç vasfına, 62. maddenin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Mağdur ...’i olası kastla yaralama suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA),

b) Mağdur ...’a yönelik eylemde;

Sanığın av tüfeğiyle yakın mesafeden birden çok el mağdur ...’a ateş etmesi sonucu, popliteal fossada 1, distalinde 3 adet ve patella üstünde 1, sağ uyluk distalinde anteromediaalde dizden 3-4 cm. proksimalde 4’er adet, sağ

ayak tabanında lateralde 2 adet yara oluşacak şekilde 3 isabetle yaraladığı, büyük damar (popliteal arter) yaralanması nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirdiği, sağda fibüler sinir dalında total, yüzeel alanlarda ileri parsiyel aksonal dejenerasyonun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu ve 5237 sayılı TCK.nun 36 maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı olayda; hedef alınan vücut bölgeleri, kullanılan aletin elverişliliği, yaraların yerleri, sayısı ve niteliği dikkate alındığında, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine, suç niteliğinin tayininde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, CMUK.nun 326.maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE 26.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17525, Karar No: 2012/16560, Tarih: 04.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/17525 E.  ,  2012/16560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505- 2012/28, 2011/509-2012/30, 2001/513-2012/23 sayılı ilamlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu anlaşılmakla; şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için, tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesinin verilmemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre yetkilisi sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/10/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/106, Karar No: 2009/890, Tarih: 28.01.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/106 E.  ,  2009/890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.09.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapulama tutanağında murisinin yanlış yazılı olan soyadının düzeltilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece dava konusu 2 ada 1, 3, 4, 5; 22 ada 1; 3 ada 36, 37; 24 ada 25; 1 ada 7; 503 parsel sayılı taşınmazlarda ... hanesinin ... olarak tashihine karar verilmiş.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

HUMK.nun 388.maddesinde bir kararda bulunması gereken hususlar belirtilmiş 389. maddesinde de kararda iki tarafa yüklenen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür. Hüküm fıkrası çok açık ve infazı mümkün olmalıdır.

Somut olayda mahkemece dava konusu 2 ada 1, 3, 4, 5; 22 ada 1; 3 ada 36, 37; 24 ada 25; 1 ada 7; 503 parsel sayılı taşınmazların ... hanesinin ... olarak tashihine karar verilmiş, ancak taşınmazların ... hanesinde birden fazla ... bulunmakta olup mahkemece açık olarak hangi ... isminin düzeltildiği belirtilmediğinden hükmün Tapu Sicil Müdürlüğünce infaz edilmesi mümkün değildir. Bu haliyle hüküm yasanın 389. maddesine uygun kurulmamıştır.

Mahkemece, tüm bu hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.01.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3543, Karar No: 2017/2707, Tarih: 16.03.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/3543 E.  ,  2017/2707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karşılıksız yararlanma suçu bakımından özel bir etkin pişmanlık düzenlemesi olan TCK'nın 168/5. maddesi gereğince ve kanun koyucunun amacı doğrultusunda katılan kurumun uğradığı zararı, vergisi dahil suç tutanağı ile belirlenmiş veya belirlenecek olan cezasız tutarı, ödemesi halinde hakkında kamu davası açılamayacağının, ödeme süresi ve yerinin soruşturma merciince sanığa bildirilmeden, bildirime ilişkin belge denetime esas şekilde dosyaya konmadan, sanığa dava açılmasını engelleme imkanı tanınmadan kamu davası açılması karşısında; bunun iddianamenin iadesi sebebi olduğu gözetilmeden kabul edilip yapılan yargılamada, sanığa belirtilen bildirimin yapılması ve sonucuna göre hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının takdiri gerekirken, eksik işlem ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'in temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16.03.2017 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ;

5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı bir düzenleme içermektedir. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı içtihatı birleştirme kararı ile ... 1997 tarih 248/288 E-K sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararda da açıklandığı üzere 765 sayılı TCK'nın 523 maddesi iade ve tazmin esasına dayanmaktadır. Sanığın çaldığı şeyi iadesi yada tamamen tazmini halinde başka şarta bakılmaksızın 523. madde uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK 168. maddesi ise bundan farklı olarak “Pişmanlığı” öne çıkarmıştır. Hatta TBMM görüşmelerinde bir milletvekilinin “önemli olan zararın giderilmesi, tazmini” değil mi? Mealindeki sorusuna “ tek başına iade ve tazmine” değil “pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine” önem verdiğini belirtilmiş ve meclis gerekçesine bu hususlar yansıtılmıştır.

Adalet Bakanlığının yayınladığı tutanaklarda da bu durum açıkça görülmektedir.

Pişmanlık: Türk Dil Kurumu sözlüğünde “yaptığı bir iş ya da davranışının olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma” şeklinde tanımlanmıştır.

... 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK 168 maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“Tek başına iade ve tazmine” değil “pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

... 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK 168 maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“Tek başına iade ve tazmine” değil “pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde ... 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E 208 K, 2012/6-1232 E – 2013/106 K, 2013/6-628 E – 2014/258 K sayılı içtihatlarında da açıkça ve uzun uzadıya tartışıp kabul ettikleri husus 168- maddenin “Pişmanlık” temeline dayandığıdır. Yani ön şart pişman olmak sonra ödemekdir.

Bilindiği gibi pişmanlık tamamen kişinin iç dünyası ve ruh haliyle ilgilidir. Dışarıya ancak açıklanmakla yada hareketlerle gösterilir. Bu şahıs tarafından açıklanmadığı sürece bilinmesi mümkün değildir. Kişi yaptığı eylemden pişman olmuşsa bunu dışarıya vurması müştekiye yada ilgiliye iletmesi gerekmektedir. Aksi davranış sanığın, cebir şiddet yada manevi baskı ile ödemeye yöneltmek anlamına gelir.

Kanun koyucu 168/1. fıkrasında “... Bizzat pişmanlık göstererek ...” ibaresini öne çıkararak sanığın “özne” olması gerektiğini pişmanlığını dış dünyaya iletmesi gerekeceğini açıkca göstermiştir. Yine 168/5. fıkrasında da açıkca “ pişmanlık göstermeyi” öne çıkararak sanığın pişman olmuş ise bunu dış dünyaya iletmesini fıkranın uygulanma şartı olarak ön görmüştür.

TCK 142/1-f fıkrasının iptal edilip TCK 163. maddesi kapsamına dahil edilmesi ve akabinde TCK 168 maddesinin uygulama gerekliliğine ilişkin yapılan değişiklik üzerine kanun koyucu kanun değişikliğinin ilk başta bilinmemesi nedeniyle etkin pişmanlığı göstermenin öğrenmeme nedeniyle mağduriyetine neden olabileceğini öngörmesi nedeniyle “Bizzat pişmanlığı göstermek” ibaresini kanunla geçici bir ek madde eklemiş ve bu ek madde ile pişmanlığı göstermek için tebligat yapma şartını sadece geçici bir süre için şartlı olarak vermiştir. Aksi olsa idi söz konusu madde geçici madde olarak değil 168. maddeye ilave fıkra olarak eklenirdi. Yani kanun koyucu açık bir şekilde “pişmanlığı göstermenin” ana kural olduğunu kabul etmiş, geçmişe dönük uygulama imkanı olan etkin pişmanlığa bir defaya mahsus ve süreli ihtar şartı getirmiş bunun haricinde sanığın pişmanlığı gösterme zorunda olduğunu kabul etmiştir.