muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4658, Karar No: 2023/6517, Tarih: 26.09.2023

2. Sanık aşamalardaki savunmasında özetle; ... Sağlam ve ... ... isimli yapı sahipleriyle anlaşma yaptığını, katılan ...'nın da bu yapılarda şantiye şefliği hizmet sözleşmesi yaptığını, ancak ruhsatların yazılma aşamasında askere gittiğini, bu nedenle katılanın bilgisi dahilinde ruhsatlara katılan yerine kendisinin imza attığını, sahtecilik kastının bulunmadığını beyan etmiştir.

3. Katılan ... aşamalarda özetle; sanık ile iki yapının şantiye şefliği konusunda anlaştıklarını, daha sonra askere gittiğini, döndükten sonra başkaca yapılarda şantiye şefi olarak gösterildiğini öğrendiğini, yapılan işlerden haberinin olmadığını, sanığa adına imza atması konusunda bir kabulde bulunmadığını beyan etmiştir.

4. Osmangazi Belediyesi ve Mudanya Belediyesinden ilgili şantiye şefliği sözleşme asılları, inşaat ruhsat asılları, şantiye şefi taahhütname asılları ve eki evrakın getirtilerek belgeler üzerinde yaptırılan incelemeye ilişkin 16.06.2014 tarihli Uzmanlık raporunda, yapı sahibi ... ... olan 28.12.2012 tarih ve 329-330-331 sayılı ''yapı ruhsatı'' başlıklı belgeler, "şantiye şefleri hizmet sözleşmesi örneği", "şantiye şefleri tarafından idareye verilecek taahhütname örneği" başlıklı belgeler üzerinde ... adına atılı imzaların, ... elinden çıktığını gösterir uygun bulgu olmadığı tespitlerine yer verilmiştir.

5. Mahkemece, sanık hakkında, yapı sahibi ... olan 28.12.2012 tarih ve 329-330-331 sayılı ''yapı ruhsatı'', "şantiye şefleri hizmet sözleşmesi örneği", "şantiye şefleri tarafından idareye verilecek taahhütname örneği" başlıklı belgeler üzerinde katılanın adına imza atmak suretiyle zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilerek, anılan suçtan cezalandırılmasına ilişkin temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmıştır.

2. Ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (YCGK) 22.04.2014 tarihli ve 2013/11-397 Esas, 2014/202 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, 765 sayılı ... Ceza Kanunu ile 5237 sayılı Kanun'un “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde düzenlenen ve belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi ile kamu güveninin sarsıldığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanan “resmi belgede sahtecilik” suçlarında korunan hukuki yararın kamu güveni olduğu, suçun işlenmesi ile kamu güveninin sarsılması dışında, bir veya birden fazla kişi de haksızlığa uğrayıp, suçtan zarar görmesi halinde dahi, suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğuna dair kabulünün etkilenmeyeceği, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerekeceği ve 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca, "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi" durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması, aynı anda düzenlenen belgeler yönünden ise Kanun'un 61 ... maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiği de gözetilerek;

Sanık hakkında, benzer nitelikteki eylemleri nedeniyle soruşturma aşamasında tefrik edilerek Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinde görülen dava ile ilgili olarak UYAP üzerinden yapılan incelemede, 15.09.2015 tarihli ve 2014/803 Esas, 2015/545 Karar sayılı karar ile resmi belgede sahtecilik suçundan yargılama yapılıp mahkumiyet hükmü kurulduğunun ve anılan dava dosyasına konu eyleme ilişkin iddianame ve suç tarihlerine göre sanığın eylemlerinin, bir suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü kısa zaman aralıkları içerisinde, birkaç kez ihlal etmek suretiyle zincirleme biçimde işlenmiş tek suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, anılan dosyanın akıbeti araştırılıp duruşmaya getirtilerek incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi halde bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya içine alınması ile kesinleşmiş hükümlerin zincirleme suç kapsamında kaldığının anlaşılması halinde ise Y.C.G.K'nın 15.03.2016 tarihli ve 2014/847 Esas, 2016/128 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezaların mahsup edilmesi gerektiği gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

3. Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2014/1042 Esas, 2016/226 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16917, Karar No: 2014/18117, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16917 E.  ,  2014/18117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/587-2013/798

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davalı bankaya Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının sorulduğunu, davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerinin zımnen reddedildiğini ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3637, Karar No: 2015/14078, Tarih: 17.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3637 E.  ,  2015/14078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Divriği Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2012/345-2013/187

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı S.. A.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı S.. A.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalıdan S.. A..'dan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3722, Karar No: 2021/6207, Tarih: 26.05.2021

**10. Ceza Dairesi         2018/3722 E.  ,  2021/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

08.11.2007 tarihinde müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen hükmün, süresinden sonra 05.01.2018 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5476, Karar No: 2016/327, Tarih: 14.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5476 E.  ,  2016/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Numarası : 2014/579- 2014/585

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada;... Devlet Hastanesinin 14/02/2014 tarihli ve .... nolu raporuna göre 221 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup,

Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6482, Karar No: 2006/12379, Tarih: 25.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6482 E.  ,  2006/12379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit- istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait iş yerinde davalı kurum elemanlarınca yapılan kontrollerde kaçak elektrik kullanıldığından bahisle tutanak tutulduğunu, abonelik tarihi itibariyle geriye dönük olarak 4.659.840.000 TL' lik tahakkuk faturası çıkarıldığını ve tahsilinin istendiğini belirterek davalıya borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir. Dava, yargılama aşamasında istirdat davasına dönüştürülerek 6.323.215.771 TL' nin 03.11.2003 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Davalı vekili, davacının sayacının 1/3 oranında eksik tüketim gösterdiği tespit edilerek eksik tüketimin meydana geldiği tarihten itibaren tahakkuk yapıldığını ve faturalandırıldığını tahakkukun yönetmelik hükümlerine uygun olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen 27.05.2005 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, kaçak elektrik kullanımının davacının kusurundan kaynaklanmadığı ve davalı kurum elemanlarının kontrol görevlerini yapmayarak davaya sebebiyet verdikleri gerekçesiyle, davanın kabulüne, 6.323.215.771 TL' nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacıya ait sayacın 1/3 oranında eksik tüketim yazdığı mahkemece alınan bilirkişi raporu ile sabittir. İlk bilirkişi raporunda eksik yazılan tüketim miktarı 18.02.2003- 20.05.2003 tarihleri arasında normal tüketim için 1.558.260.254 TL, cezalı tüketim için 2.300.288.947 TL olarak saptanmış ise de, ikinci bilirkişi raporunda " davalının aboneliğin başlangıç tarihi olan 04.02.1999 tarihi itibariyle tespitin yapıldığı 30.05.2003 tarihine katar hesapladığı ve talep ettiği dava konusu bedeli kuvvetli delil ve belge ile ispat etmesi gerektiği, ancak bunun kanıtlanamadığı " gerekçesiyle bir hesaplama yapılmamış ise de, davalı vekili gerekçelerini de göstererek bu rapora itiraz etmiştir.

Mahkemece, davalı vekilinin itirazları da gözetilerek raporlar arasında oluşan çelişkinin giderilmesi için yeniden oluşturulacak 3 kişilik uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, davalı vekilinin itirazları da gözetilerek raporlar arasında oluşan çelişkinin giderilmesi için yeniden oluşturulacak 3 kişilik uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan dava dilekçesinde yalnızca ek tahakkuk faturası ile borçlu olunmadığının tespiti talep edilmiş olup, davalı tarafından yapılan kaçak tahakkukuna ilişkin menfi tespit talebi bulunmamaktadır. Her ne kadar 06.09.2005 tarihli ıslah dilekçesinde faizi ile birlikte ödenen toplam 332.981.935 TL' lik kaçak tahakkuku yönünden de istirdat isteminde bulunmuş ise de, menfi tespit davasında kaçak tahakkuku konu edilmediğinden ve istirdat talebi menfi tespit davasına konu olan, ancak tedbir alınmadığı için ödenmek zorunda kalınan alacakla ilgili istenebileceğinden, mahkemece bu yön gözetilmeden kaçak elektrik bedeli yönünden de istirdata da karar verilmesi HUMK ' nun 74. maddesine aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine 25.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15720, Karar No: 2014/575, Tarih: 21.01.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15720 E.  ,  2014/575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı-karşı davacılar tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı-karşı davalı vekili Av. ... ve davalılar-karşı davacılar vekili Av. ... geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, asıl davada davacı kiracı tarafından kiralanana yapılan faydalı masraflar ile sözleşme ile kiraya verene teslim edilen 5.600 TL güvence parasının tahsiline yönelik icra takibine itirazın iptali ve icra inkar tazminatının tahsili, birleşen davada ise, kira alacağının tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptali ve icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulü ile itirazın 27.000 TL üzerinden iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin ve icra inkar tazminatı talebinin reddine, birleşen davanın kısmen kabulü ile, itirazın 14.000 TL kira alacağı üzerinden iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin ve icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davalılar- karşı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunamamasına göre temyiz eden davalılar- karşı davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılar- karşı davacılar vekilinin hüküm altına alınan kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

İcra takibinde dayanılan ve hükme esas alınan 01.10.2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira parası 5.600 TL olarak belirlenmiş, sözleşmenin özel şartlar bölümü 8. maddesinde kiracı ve mal sahibinin kiralanan yeri kira kontratı bitim tarihinden iki ay evvel haber vermek şartıyla tahliye etme ve ettirme haklarına sahip olduğu, özel 12. maddesinde de, kira süresinin sonunda kiralananın tahliye edilmemesi halinde sözleşmenin bir yıl daha uzamış sayılacağı ve kira parasının da ...'nin kabul ettiği kira artış miktarına + 3 puan daha eklenerek tespit edileceği kararlaştırılmıştır. Kiracılık süreci içinde davacı – karşı davalı kiracı tarafından 5.11.2009 tarihinde keşide edilen ihtarname ile ekonomik koşullar gerekçe gösterilerek 2009 yılı sonunda kiralananın tahliye edileceği bildirilmiş, kiralanan anahtarı da 05.01.2010 tarihinde tevdi mahalli olarak notere tevdi edilerek keyfiyet 11.01.2010 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile kiraya veren davalı- karşı davacı ...'a bildirilmiştir. Kiralanan anahtarlarının noterden 15.01.2010

tarihinde alınmasından sonra, kiralanan 15.3.2010 tarihinde aylık 6.000 TL bedelle dava dışı ...'ye bir yıllığına kiralanmıştır. Kiracının sözleşmeyi feshi haklı bir nedene dayanmadığı gibi, sözleşme süresinin sonu olan 01.10.2010 tarihi beklenmeden kiralanan tahliye edilmiştir. Kiraya verenler de ... 27. İcra Müdürlüğü'nün 2010 / 4802 sayılı dosyasında başlattıkları icra takibi ile Ocak 2010 – 16.03.2010 arası aylar kirasının tahsilini talep etmişlerdir. Kiracının borcu olmadığından söz ederek takibe itiraz etmesi üzerine de, itirazın iptaline yönelik asıl dava ile birleşen işbu davayı açmışladır. Kiracının kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı feshederek kiralananı tahliye ve teslim etmesi durumunda, kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte kiraya verenin kiralananın yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapmak durumundadır. Bu durumda kiraya verenin zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Bu konuda mahkemece yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporunda kiralananın aynı koşullarla yeniden iki aylık süre içinde kiraya verilebileceği saptanmıştır. Nitekim taşınmaz kiralanan anahtarlarının teslim alınmasından iki ay sonra 15.03.2010 tarihinde yeniden kiraya verilmiştir. Bu durumda kiracı tahliye tarihine kadar olan kira paraları ile erken tahliye nedeniyle kiraya verenin yoksun kaldığı kira parasından sorumlu olup, hakkındaki icra takibinin konusunu da bu aylar kirası oluşturmaktadır. Her ne kadar sözleşmede aylık kira parası 5.600 TL olarak belirtilmiş ise de, kiracı fesih ihbarına ilişkin ihtarnamesinde tahliye tarihine kadar aylık 6.300 TL üzerinden kira parasını ödeyeceğini kabul ve beyan ettiği gibi, sunulan banka dekontuna göre de, Kasım 2009 ayı kirasını 6.300 TL olarak ödemiştir. Buna göre son ödenen aylık kira parasının 6.300 TL olduğunun kabulü ile tahliye tarihine kadar ödendiği kanıtlanamayan Ocak 2010 ayı kirası ile taşınmazın yeniden kiraya verildiği 15.03.2010 tarihine kadar olan yoksun kalınan kira parasının bu miktar üzerinden hüküm altına alınması gerekirken sözleşmede kararlaştırılan aylık 5.600 TL üzerinden itirazın iptaline karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.