muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20084, Karar No: 2015/5141, Tarih: 30.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20084 E.  ,  2015/5141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2012/1536-2013/1319

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının, üniversiteyi kazandığı halde ekonomik güçlükler nedeni ile bırakmak zorunda kaldığını, eğitimine devam etmek için dershaneye gitmeye başladığını, babası davalının yardımına muhtaç bulunduğunu belirterek; aylık 1.000.00.- TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir .

Davalı cevap dilekçesi ile; gelirinin olmadığını, ödeme gücünün bulunmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının öğrenci olmadığı, daha önce turizm okulunu kazandığı; ancak, bu okula devam etmediği; davalı babanın ise işsiz olduğu, halen bir gelirinin ve gelir getiren mal varlığının bulunmadığı; bu itibarla, davacının nafaka isteminin ve davalının nafaka yükümlülüğü altına sokmanın yasada öngörülen durum ve şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile; davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 328/2.maddesinde; "Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nun 365/2 maddesinde ise; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemelerine yer verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise; ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi de asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde, TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacının, dershaneye devam ettiği, annesi ile birlikte kaldığı, annesinin memur olduğu; davalının ise, çalışmadığı, annesi ile kaldığı, annesinin emekli maaşı aldığı, SGK kayıtlarından davalının yolcu taşımacılığı yaptığı ve 25/04/2012 de kaydının sonlandığı anlaşılmaktadır . Dosyadaki belgelerden, davacının, eğitimini sürdürmek amacı ile dershaneye gittiği, bu nedenle masraflar yaptığı, davalı babanın bu durumda çocuğuna yardım nafakası ödeme yükümlülüğünün bulunduğu, babanın resmi kayıtlara göre düzenli olmasa bile dönem dönem çalışarak gelir elde ettiği anlaşıldığından mahkemenin red gerekçesi doğru bulunmamıştır .

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, davacının giderleri, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü değerlendirilerek ve hakkaniyet ilkesi (TMK 4. maddesi) de gözetilerek uygun bir yardım nafakası takdir etmekten ibarettir.

Mahkemece, anılan ilkeler gözardı edilerek eksik inceleme, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçeler ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5589, Karar No: 2022/10785, Tarih: 27.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/5589 E.  ,  2022/10785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'in CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatine, sanıklar ... ve ... hakkında TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a maddeleri gereğince mahkumiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarihli kararına karşı yapılan istinaf başvurularının, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... yönünden esastan reddine, sanıklar ... ve ... yönünden ise kabulü ile kararın kaldırılarak sanıkların CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatlerine

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'in beraatine, sanıklar ... ve ...'un mahkumiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarihli kararına karşı yapılan istinaf başvurularının, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... yönünden esastan reddine, sanıklar ... ve ... yönünden ise kabulü ile kararın kaldırılarak sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

(I)Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında yapılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesince, sanıkların taksirle öldürme suçundan CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatlerine karar verilmiş olup, CMK'nın 286/2-g maddesi uyarınca, on yıl veya daha az hapis cezasını veya adli para cezasını gerektiren suçlardan ilk derece mahkemelerinden verilen beraat kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, hükmedilen cezanın türü ve miktarı itibariyle istinaf başvurusu sonucu verilen kararın kesin olması sebebiyle katılanlar vekilinin temyiz isteminin REDDİNE,

(II)Sanıklar ... ve ... hakkında yapılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

... Narin Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi öğrencisi 2001 doğumlu ...'nın, ders saatleri içerisinde, okuldan arkadaşlarıyla kaçarak, ... Gar Şefliği sahasına, garı çevreleyen tel örgünün açıklık kısmından girdikleri, garın 2. yolda beklemekte olan Sg 33 68 4931 087-4 numaralı vagonda yüklü tank konteynırın üstüne fotoğraf çektirmek amacıyla çıktıkları sırada, ...'nın vagonun 155 cm üzerinde içinde 25 kw yüksek gerilim enerjisi bulunan tellere elini uzatmasıyla, yüksek gerilim akımına kapılması neticesi oluşan yanık ve komplikasyonları sonucunda ölümüyle sonuçlanan olayda;

Tren garının etrafının tel örgüyle çevrildiği, 24 saat kamera sistemi ile takip edildiği, sahanın yaklaşık 54.000 metrekare büyüklüğünde olduğu, garda 3 dilde ''Dikkat 27.500 Volt Yüksek Voltaj, Gerilim Hattına 2 metreden fazla yaklaşmayınız'' ve ''ölüm tehlikesi'' levhalarının yer aldığı, ölen ve arkadaşlarının vagon geçişi için özellikle bırakılan boşluktan içeri girdikleri, anılan boşluğun bir ihmalden kaynaklı olmadığı, ölenin yaşı gereği uyarı levhaları ve tel örgüyle kaplı alana girişin tehlikeli olabileceğini bilebilecek durumda ve olgunlukta olduğu hususları birlikte gözetildiğinde meydana gelen neticede sanıklara kusur yüklenemeyeceğinden bahisle beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusur durumuna ve sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 23/06/2021 tarihli, 2020/3467 E. 2021/2289 K. sayılı "istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak sanıkların beraatine" dair hükmüne karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'a GÖNDERİLMESİNE; 27/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6747, Karar No: 2019/11511, Tarih: 09.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6747 E.  ,  2019/11511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 210. maddesinin birinci fıkrasında “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez”, aynı Kanunun 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” hükümlerine yer verilmiş olup bu kapsamda,

Olayın tek görgü tanığı konumunda bulunan mağdurenin duruşmaya getirilip beyanı alındıktan sonra, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/180, Karar No: 2014/7980, Tarih: 14.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/180 E.  ,  2014/7980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2012/398-2013/396

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, 06/01/2012 tarihinde kendisine tahsis edilen araç elinden alınarak Mersin ve ilçeleri eczane satış elamanı olarak görev yapmasının istendiğini, yerine başkaca bir kişinin atandığını,şirketin 2011 yılında E.. B.. adlı kişiyi işe aldığını,bu kişinin bir bayinin isteği üzerine E.. G.. adlı bir bayanı işe alarak davacı ile sahada çalıştırmaya başladığını,bu şahsın işe başlamasından 6 gün sonra davacının arabasının elinden alınıp görev yeri ve görev tanımı değiştirilerek işini yaya olarak yapmasının istendiğini, davalı işverenin bu uygulaması ile davacının iş koşullarını işçi aleyhine ve işçi rızası dışında esaslı bir şekilde değiştirdiğini , bu nedenle 6 günlük yasal süresi içerisinde 13/01/2012 tarihli ihbarname 4857 sayılı İş Kanunun 22.maddesinde çalışma koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendi iradesiyle istifa ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının bölge sorumluluğundan alınıp Mersin ve ilçelerin eczanelerini dolaşmasının istenmesinin iş şartlarının esaslı suretle değiştirilmesi olduğu, ayrıca davacının kullandığı aracın elinden alınarak başka bir çalışana teslim edilmiş olduğu, 4857 sayılı Kanunun 22.maddesine göre işçinin rızası hilafına yapılan bu değişikliğin işçi tarafından kabul edilmediğinde işçiye iş sözleşmesini haklı fesih imkanı sağladığı, istifa eden işçinin ihbar tazminatı talep edememesine rağmen fesih haklı nedene dayandığından kıdem tazminatına hak kazanacağı gerekçesiyle kıdem tazminatı talebine yönelik talebin kabulüne, ihbar tazminatı talebine yönelik talebin ise reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına esas ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı davalı işyerinde çalışırken asgari ücret ve 170,00 TL yemek bedeli (sodexo fişi) ve de aylık ortalama 600,00 TL prim aldığını iddia etmiştir. Davalı, davacının asgari ücret ile çalıştığını savunmuştur. Mahkemece, davacının asgari ücrete göre hesaplanan kıdem tazminatı alacağının tahsiline karar verilmiştir. Gerçekten; davacının yaptığı iş, çalıştığı süre, eğitim durumu, kendisine sağlanan sosyal imkanlar (araç tahsisi vs.) ile emsal işi yapanlar nazara alındığında davacının asgari ücret ile çalışmayacağı açıktır. Mahkemece, emsal ücret araştırması yapılmalı ve özellikle davacının noter kanalıyla tespit ettirdiği prim ödemesi de göz önünde bulundurularak davacının gerçek ücreti tespit edilmelidir. Eksik araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6054, Karar No: 2017/14153, Tarih: 31.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/6054 E.  ,  2017/14153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kayyım Atanması

Hasımsız görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, ... İlçesinde bulunan 13 numaralı parselde 2/8 pay sahibi gözüken ... 'a ulaşılamadığını izah ederek kendisine kayyım atanmasını istemiş; mahkemece, dosyadaki bilgi ve belgelerden davaya konu taşınmazda 2/8 pay sahibi gözüken ... 'ın kimlik bilgilerine ulaşıldığı ayrıca ilçe nüfus müdürlüğünden getirtilen mirasçılarını gösterir aile kayıt tablosunun da tespit edildiği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiş; karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kayyım tayini istenilen 13 numaralı parseldeki 2/8 hisse sahibi ... 'ın mahkeme tarafından tespit edilen ... ile aynı kişi olup olmadıkları gereği gibi araştırılmamıştır.Taşınmazın tapulama tutanağının incelenmesinden; kök muris ... 'nin 1956 yılında vefatı ile geriye mirasçı olarak eşi ... , annesi ... , kardeşleri ... ve ... 'yi bıraktığı, anne ... 'nin de 1958 yılındaki vefatından mirasçı olarak çocukları ... ve ... 'nin kaldığı böylece taşınmazın 2/8 hissesinin (baba adı belirtilmeden) ... 'a, 3/8 hissesinin ... kızı ... 'a, 3/8 hissesinin de ... kızı ... 'e tapulandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece tapuda gözüken ile aynı kişi olduğu yönünde kanaate varılan ... 'ın nüfus kaydı incelendiğinde, baba adının ... ana adının ... ve doğum tarihinin 01.07.1904, eşinin ise ... olduğu, bu kişinin baba ve ana adlarının tapulama tutanağındaki diğer hisssedarlar Hatice ve ... 'nin baba ve ana adları gibi... ve ... yazıldığı görülmektedir. Ne var ki tapulama tutanağında belirtildiği şekilde... 'ın mirasçısı olarak gözüken eşin adı... 'dir. Mahkemece, yukarıda izah edilen çelişkileri giderecek şekilde, tapudaki... ile nüfus kaydı getirilen ... oğlu ... 'ın aynı kişi olup olmadıklarının tespiti bakımından tüm bilgi ve belgeler getirtilip (tedavüllü tapu kaydı, tapulama tutanağında geçen... ve ... 'in ana, baba ve kardeşlerini gösterir ve diğer nüfus kayıtları, mahkeme kararları vs.) incelenmeden adı geçenlerin aynı kişi olduğu kabul edilerek davanın reddi doğru görülmemiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davacı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5315, Karar No: 2013/4157, Tarih: 06.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5315 E.  ,  2013/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 40. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.12.2011 tarih ve 2011/103-2011/143 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...'ın 1984-2008 Temmuz ayı arası davacı şirkette işçi, ortak ve müdür olarak çalıştığını, işten ayrıldıktan sonra ise diğer davalıya ait acentede çalışmaya başladığını, müvekkiline ait müşteri bilgilerini kullanarak poliçe düzenlediklerini, eylemin haksız rekabet teşkil ettiğini, olay nedeniyle zarara uğradıklarını ileri sürerek, 50.000 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 25 yıldır sigorta işinde çalıştığını, işten ayrıldıktan sonra diğer davalının yanında işe girdiğini, daha önceden tanıdığı arkadaş, iş ve sosyal çevresinin kendi iradeleri ile poliçe tanzim ettirdiğini, davacı şirkete ortak olması nedeniyle olaya TTK'nun 547. maddesinin tatbiki gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, diğer davalının 2008 yılından itibaren yanlarında çalışmaya başladığını; haksız rekabetin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı ...'ın davacı şirkette 12.01.2005 tarihinde ortak olarak yer aldığı, 11.05.2007 tarihli ortaklar kurulu kararı ile müdür olarak atandığı, TTK'nun 547. maddesi anlamında rekabet yasağına ilişkin delil bulunmadığı, yine davalı ... bir dönem davacı şirkette işçi olarak çalışmakla birlikte BK'nun 348. maddesi uyarınca rekabet etmeme borcuna ilişkin taraflar arasında bir sözleşmenin ibraz edilmediği, ayrıca TTK'un 56. maddesi gereğince haksız rekabete ilişkin olarak kanıt olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetten kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, davacı taraf, ...’ın 25 yıldır yanlarında çalıştığını, işten 2008 yılında ayrıldıktan sonra diğer davalı ...’ın acentesinde çalışmaya başladığını, bu tarihten sonra ise portföylerinde bulunan 1000‘e yakın müşterinin davalılardan poliçe tanzim ettirdiğini ileri sürmüş, mahkemece haksız rekabete ilişkin delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, davacı daha önceden kendisi tarafından tanzim edilipte, davalı ...’ın işten ayrılmasından sonra acente ... tarafından yenilenen poliçeler bulunduğunu delil listesinde belirtmiş ve buna ilişkin olarak bir klasör halinde kanıtlarını sunduğu, bilirkişi raporlarına itirazında da anılan poliçelerin incelenmesini talep ettiği halde, davacının bu ciddi itirazları üzerinde durulmadan hüküm kurulmuştur.

Bu itibarla, mahkemece bilirkişilerden ek rapor veya gerektiğinde yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak, davacının ibraz ettiği poliçeler incelenerek, daha önceden davacı portföyünde bulunup ta davalı ...’ın işten ayrılması sonrası davalı diğer acente tarafından tanzim edilen poliçeler belirlenerek, bu durumun 6762 Sayılı TTK’nun 56 vd. maddeleri uyarınca haksız rekabete neden olup olmayacağı üzerinde durularak neticesine göre bir karar vermek gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

14.03.2013-B/C
Yargıtay — Esas No: 2012/26581, Karar No: 2013/467, Tarih: 15.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/26581 E.  ,  2013/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Restoran Gıda İnşaat Deri Tekstil Ticaret Ltd. Şti. Vekili Avukat ... ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı (.... Daire Başkanlığı Emlak Müd.) Vekili Avukat ... aralarındaki dava hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.10.2010 gün ve 415-382 sayılı hükmün Dairemizin 18.5.2012 tarih ve 4470-12790 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 220.00 (ikiyüzyirmi) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 6,55 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 15.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.