muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3920, Karar No: 2025/583, Tarih: 18.02.2025

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, yüklenicinin temliki sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil mümkün olmaz ise bedel tahsili istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle, davalı yüklenici ... ile dava dışı arsa sahibi arasında, noter huzurunda, resmi şekle uygun şekilde tanzim edilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre davaya konu 4 numaralı bağımsız bölümün yüklenici bağımsız bölümleri arasında sayılmasına, tapuda da davalı ... adına tescilli olmasına ve devir protokolü uyarınca davalı ...'ın kendi üzerine çıkarılan tapuların satışını devir alan tarafından belirtilen kişilere yapacağının hüküm altına alınmış olmasına göre, usul ve kanuna uygun olup, davalı ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dairemizdeki duruşmada vekille temsil olunan davacı yararına takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı ...'ndan alınarak, davacıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19741, Karar No: 2013/31028, Tarih: 18.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/19741 E.  ,  2013/31028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30/03/2012 tarihli ve 2012/29013 soruşturma, 2012/19927 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müşteki vekili tarafından yapılan itirazın reddine dair mercii Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2012 tarihli ve 2012/2340 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 28.05.2013 tarih ve 2013/8533-34112 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.06.2013 tarih ve 2013/199308 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer ... "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve ... bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu; beyanları hayatın olağan akışına uygun olan müştekinin hayat fonksiyonlarını ... derecede etkileyen ve vücudunda kemik kırılmasına yol açan eylemin şüpheliler tarafından gerçekleştirildiği kanıtlayan kuvvetli ve yeterli şüphe nedenlerinin bulunduğu gözetilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın şüpheliler hakkında işkence suçundan kamu davasının açılmasını sağlamak üzere kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay yeri olan Eskişehir yolu ODTÜ kavşağında bulunan mobese kamerası kayıtlarının çözümüne dair 15.03.2012 tarihli bilirkişi raporuna göre söz konusu şüpheli polis memurlarının müşteki ... ... darp ettiklerine dair herhangi bir görüntü olmadığının bildirilmesi,

şüpheli polis memurlerının müştekiyi darp ettiklerine dair başka herhangi bir delilin de dosya içinde bulunmadığının anlaşılması karşısında şüpheliler hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.03.2012 tarihli karara müşteki vekilince yapılan itirazın reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görülmeyerek kanun yararına bozma talebinin REDDİNE,dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3902, Karar No: 2014/6448, Tarih: 07.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/3902 E.  ,  2014/6448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/86-2013/620

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyleki;

1-Dosyada mevcut Antalya Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'nün 2010 yılı verilerine göre tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ile genel idari ve beklenmeyen giderler düşüldüğünde bilirkişi kurulunca münavebeye alınan taze fasulyenin masrafı 1.337,17 TL iken 581 TL, patlıcanın 2.271,98 TL iken 605 TL, domatesin 2.137,07 TL iken 560 TL alınmak suretiyle fazla bedel hesaplayan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2-Davada, asıl alacağın ıslah edilen kısmı için dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi gerekirken ıslah edilen kısım için ıslah tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 7 ve 13. fıkralarında getirilen “Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.” ve “…bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır.” düzenlemeleri karşısında harç ve vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerekir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22791, Karar No: 2013/15526, Tarih: 07.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22791 E.  ,  2013/15526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 146 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/15689, Karar No: 2015/5363, Tarih: 16.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15689 E.  ,  2015/5363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2012 gün ve 2006/506-2012/227 sayılı kararı onayan Daire’nin 15/04/2014 gün ve 2014/142-2014/7398 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, Japonya'da faaliyet gösteren ... Co. Ltd. adlı şirketin “...” markalı ürünlerin satışı ile ilgili olarak müvekkiline Türkiye temsilciliği verdiğini, müvekkili ile mümesillik anlaşması imzalandığını, davalı şirkete ise, “...” markalı ürünler için sadece tek satıcılık yetkisi tanındığını, davalının...Co. Ltd’nin izni olmaksızın haksız ve kötü niyetli olarak markanın tanınmışlığından yararlanarak söz konusu markayı ... nezdinde kendi adına 2005/46065 no ile tescil ettirdiğini, bu tescilden sonra müvekkilinin marka hakkını ihlal ettiği gerekçesiyle suç duyurusunda bulunduğunu, suç duyurusu neticesinde yapılan arama doğrultusunda el koyma işlemi yapıldığını müvekkilinin prestijinin sarsıldığını ileri sürerek, markanın hükümsüzlüğüne, 20.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile ...Co. Ltd.'nin 25.05.2006 tarihinde mümessillik anlaşması yapıldığını, bu anlaşma ile müvekkilin “...” markalı ürünlerin Türkiye'deki tek satıcısı olduğunu, böylece “...” markalı ürünlerinin Türkiye’ye ithalinin ve satışının sadece müvekkili tarafından yapılabileceğini, üretici firmanın markanın müvekkili adına tesciline muvaffakat ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Dava marka hükümsüzlüğü maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalının tescilde kötüniyetli olduğu görüşü benimsenerek davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmiştir. Uyuşmazlık konusu "..." markasının sahibi dava dışı Japon menşe'li ...Co. Ltd. Şirketidir. Zira, gerek davacının yetkili temsilci sıfatıyla gerekse de davalının tek yetkili satıcı sıfatıyla dava dışı şirketin "..." markalı ürünlerinin Türkiye'deki satışını gerçekleştirdiklerinden bu marka üzerindeki üstün hak sahibinin adı geçen Japon menşe'li şirket olduğu anlaşılmaktadır. 556 sayılı KHK'nın 8/2. fıkrası uyarınca "Marka sahibinin ticari vekili veya temsilcisi tarafından markanın kendi adına tescili için, marka sahibinin izni olmadan ve geçerli bir gerekçe gösterilmeden yapılan başvuru, marka sahibinin itirazı üzerine red edilir." Ayrıca aynı KHK'nın 11. maddesine göre, marka sahibinin izni alınmadan marka tescili yapılması halinde marka sahibinin kullanıma itiraz etme hakkı olduğu gibi 17. madde uyarınca da yine haklı bir gerekçe olmaksızın markanın ticari vekil ya da temsilci adına tescili halinde markanın kendi adına devredilmesini isteme yetkisi vardır. Yine 556 sayılı KHK'nın 8/2. maddesinde belirtilen itiraz nedenine dayalı olarak gerçek hak sahibinin hükümsüzlük davası açabileceği de aynı KHK'nın 42/b bendinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu hükümlerden anlaşılacağı üzere, ticari temsilci ya da vekilin haklı bir neden olmaksızın marka tescili yaptırması halinde gerçek hak sahibinin ileri sürebileceği talepler ayrı ayrı belirtilmek suretiyle aslında tescilde kötüniyetin varlığına ilişkin özel haller anılan hükümlerde düzenlenmiş ve yukarıda açıklanan seçeneklere dayalı olarak dava açma hakkı gerçek marka hakkı sahibine tanınmıştır.

Somut uyuşmazlıkta da, dosyada mevcut yazışma ve belgelerden gerçek hak sahibi olan Japon menşe'li ... Co. Ltd. Şirketinin davalı tescilinden haberdar ve markanın devri için girişimde bulunma niyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, kötüniyetin özel halinin yukarıda bahsi geçen 556 sayılı KHK'daki hükümlerde düzenlenme biçimine ve buna yönelik dava açma hakkının gerçek marka hakkı sahibine ait olduğu dikkate alındığında; marka sahibinin ticari mümessili olan davacının doğrudan hükümsüzlük davası açma hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın aktif dava ehliyeti yokluğundan reddi gerekirken davanın bu talep yönünden kabulü doğru görülmemiş, davalı vekilinin katılma yoluyla karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 15.04.2014 tarih ve 2014/142 Esas, 2014/7398 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Öte yandan, davacının "..." markasının gerçek hak sahibi Japon menşeli... Co. Ltd. Şirketinin orjinal ürünlerinin ithalini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Dairemizin yerleşik kararlarında da benimsendiği üzere marka üzerindeki gerçek hak sahibinden temin edilen orjinal ürünlerin yurda ithali halinde Türkiye'de tescilli marka hakkına dayalı olarak söz konusu ithalat önlenemeyeceği gibi orjinal ürünlerin Türkiye'de satışı da engellenemez. Bu bakımdan, davalı tarafça esasen gerçek hak sahibinin dava dışı Japon menşeli firmaya ait olduğunu bildiği orjinal ürünlerin satışını kendi adına tescilli marka hakkına dayalı olarak önlemesi mümkün olmayacağından bu sebeple giriştiği eylemlerden doğan davacı zararının tazmini gerektiği halde, mahkemece yazılı gerekçelerle tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden davacı vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile kararın bu bentte açıklanan gerekçe itibariyle de davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 15.04.2014 tarih ve 2014/142 Esas, 2014/7398 Karar sayılı onama ilamı kaldırılarak mahkece verilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle de kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istekleri halinde karar düzeltme isteyen taraflara ayrı ayrı iadesine, 16/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15927, Karar No: 2022/10635, Tarih: 24.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/15927 E.  ,  2022/10635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AYDIN 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, birleşen dosya kapsamında verilen 03.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 02.04.2015 tarihli eylemi, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının erteleme süresi zarfında işlemişse; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

3-Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18856, Karar No: 2014/14086, Tarih: 28.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18856 E.  ,  2014/14086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2011/422-2013/126

Davacı O.. A.. vekili Avukat U.K. Y. tarafından, davalılar M. D. U. vd aleyhine 07/09/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Yeni Akit Gazetesi'nin 26/07/2011 günlü sayısında davalı Y.. D.. 'in kaleme aldığı "Paşa Yalan Söyler Mi? " başlıklı köşe yazısı içeriğinin kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı Y.. D.. duruşmalara katılmamış, cevap dilekçesi de sunmamış; davalı M. Doğan Uğurlu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazı ile davacının kişilik haklarının ihlal edildiği kanaatine varılarak istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.