muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9972, Karar No: 2016/2358, Tarih: 13.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/9972 E.  ,  2016/2358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalının müvekkili kooperatifin üyesi olduğunu, kooperatiften aldığı yem parası olan 17.275,31 TL'yi ödememesi üzerine hakkında yapılan icra takibinin, davalının haksız itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının, davacı kooperatiften aldığı yem nedeniyle takip miktarı kadar borcu bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile takibin devamına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamına göre, davalının da aralarında bulunduğu 11 kişi tarafından birleşik dam usulü ortak ahır oluşturulduğu, kooperatif tarafından bu şahıslara yem teslim edildiği, ahırda elde edilen sütün de kooperatife teslim edildiği, aradaki ilişkinin bu surette devam etmekte iken davalının da aralarında bulunduğu şahısların süt teslimini bir süre sonra yapmamaya başladıkları ileri sürülerek girişilen ve eldeki itirazın iptali davasına konu icra takibi, teslim alınıp ta karşılığı ödenmeyen yem bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna istinaden sonuca varılmışsa da, davalının da aralarında bulunduğu ahıra katılanların her birinin kaç ineği bulunduğu, teslim edilen muhtelif cinste yemin miktarı ve bedeli ile bu ilişkinin hangi tarihte başladığı öncelikle tespit edilmelidir. Öte yandan, bu dönem itibari ile ahıra yem alındığına ilişkin imzalı yem teslim tutanakları ve süt teslimlerini gösterir belgeler mukayese edilerek, varsa bulunacak toplam alacaktan davalı yana isabet eden miktarın belirlenmesi zorunludur. Bu kapsamda, taraflar arasındaki ilişkinin ayrıntıları ve her bir ahır katılanına ne miktarda inek isabet ettiği sorulmadan, bilhassa yem teslim fişleri ile çelişen yem faturaları esas alınarak ve icra takibine dayanak muavin defter fotokopisinde 01.11.2011 tarihinden önce aktarılan alacak olduğu gözden kaçırılarak, hatta 2010 yılı hesapları incelenirken 2010 yılı dahil aktarılan alacak olduğu gözükmesine rağmen bu hususu açıklamayan ve davalıya isabet eden borç tutarının ne suretle tespit edildiği de anlaşılamayan bilirkişi raporuna itibar edilerek, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/426, Karar No: 2011/1026, Tarih: 13.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/426 E.  ,  2011/1026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin alacaklı olduğu iki takip dosyasındaki alacaklar toplamı 818.709,61 TL’nin masaya kaydının istendiğini, iflas idaresinin ise müvekkilinin alacağını 459.500,-TL olarak altıncı sıraya yazdığını, İİK’nun 195. maddesine aykırı olarak, işlemiş faizlerin dikkate alınmadığını ileri sürerek, işlemiş faizin de masaya kaydına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... idare memuru, davanın süresinde olmadığını, İİK’nun 232. maddesine uygun biçimde alacakların sırasının belirtildiğini, asıl alacağın faizi ile belirtilmesi gibi bir yükümlülüğün bulunmadığını, itiraz ile ilgili bir sorumluluklarından söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ileri sürülen hususların iflas idaresince takip hukuku kurallarının hatalı uygulanması iddiasına dayandığı gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, karar kesinleştiğinde, dosyanın talep halinde Erzincan İcra Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Sıra cetvelinde alacağının esas ve miktarına itiraz eden, bir diğer ifade ile alacağının eksik yazıldığını ya da hiç yazılmadığını iddia eden alacaklının başvuracağı yol, sıra cetvelinin ilanından, eğer başvuru sırasında gerekli masraf yatırılmışsa tebliğden itibaren on beş gün içinde, dava açmaktır. Somut olayda, davacı, faiz alacağının masaya yazılmadığını ileri sürmüş, bu itiraz mahkemece iflas idaresi işlemini şikâyet olarak değerlendirilmiştir.

Sıra cetveline yönelik itirazlarda, mahkemenin, iflas idaresinden sıra cetveli tebliğ ve ilan bilgilerini, tebliğ için masraf yatırılıp yatırılmadığına dair yazıyı, davacının masaya başvuru evrakı ile iflas idaresinin red kararı örneklerini getirtmesi gerekir. Mahkemece, bu yönün göz ardı edilmesi doğru olmadığı gibi, yerine göre, dava dilekçesinin açıklatılması suretiyle davacının isteminin tam olarak nitelendirilmesi ve varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve buna dayalı nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı yanın temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27083, Karar No: 2012/27657, Tarih: 18.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/27083 E.  ,  2012/27657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık hakkında: 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 50/4, 52, 52/4, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dairemizce verilen 19.06.2012 gün ve 2011/21574 esas, 2012/15330 sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, 65092037136 T.C. numaralı sanık ...'ın onama kararından önce 28/10/2010 tarihinde ölmesi sebebiyle hakkında açılan kamu davasının TCK'nın 64. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması gerekçesiyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesine eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildi;

İncelenen dosyada, Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2010 tarih, 2008/251 esas, 2010/91 sayılı kararıyla taksirle öldürme suçundan hakkında mahkumiyet kararı verilen sanık ...'ın, Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, 28/10/2010 tarihinde öldüğü ve sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün Dairemizce 19.06.2012 tarihinde onanmasına karar verildiği görülmekle,

Gereği düşünüldü:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- 19.06.2012 gün ve 2011/21574-2012/15330 sayılı sanık ... hakkındaki ONAMA kararının KALDIRILMASINA,

3- Yerel Mahkemenin sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmünün, sanık hakkında açılan kamu davasının ölüm nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğinden BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık ... hakkındaki kamu davasının ölüm nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21502, Karar No: 2023/7780, Tarih: 14.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/21502 E.  ,  2023/7780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/393 E., 2015/952 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2021/6075 Esas sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.12.2014 tarihli ve 2014/40832 soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.05.2015 tarihli ve 2015/4768 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/393 Esas, 2015/952 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 25.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı

ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 13.04.2015 tarihli eylemi, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/393 Esas, 2015/952 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönlerden incelenmeksizin hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19229, Karar No: 2015/35980, Tarih: 16.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/19229 E.  ,  2015/35980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/21940

MAHKEMESİ : Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/153 (E) ve 2013/415 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanıkla katılan arasındaki kavgada, sanığın katılanın yüzüne eliyle vurması neticesinde katılanda hem kemik kırığı, hem de yüzde sabit ize yol açan yaralanma meydana gelmiş olmakla, daha ağır neticesi olan, TCK’nin 86/1, 87/1-c-son maddesi uyarınca ceza tayin edilip, ayrıca TCK'nin 87/3 maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmemiş ise de, ceza hakkaniyetinin sağlanması için katılandaki yaralanmanın şiddeti de göz önünde bulundurularak TCK’nin 86/1.maddesi uyarınca temel cezanın takdiren teşditen belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve E.2014/140 -K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3351, Karar No: 2011/6859, Tarih: 06.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3351 E.  ,  2011/6859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.05.2009 tarih ve 2007/441 - 2009/639 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın Kayseri şubesinde çalışan vezne görevlisine, vezneye işlem yaptırmak için müracaat eden davalının kredi kartları borcunu ödemek için önce 1.640.00 TL, sonra 1.725.00 TL'yi verdiğini, banka görevlisinin aldığı paraların dekontlarını keserek davalıya teslim ettiğini, iş yoğunluğu, stres ve dalgınlıktan dolayı ilk aldığı 1.640.00 TL'yi sanki kendisine ödeme yapılacak bir işlem gibi değerlendirilerek ve üstelik yeniden sayarak davalıya iade ettiğini, davalının parayı alarak bankadan ayrıldığını ileri sürerek, banka görevlisinin dalgınlık ve yanlışlıkla davalıya ödediği 1.640.00 TL'nın 14.12.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iki ayrı kredi kartı borcunu yatırmak için bankaya gittiğini, banka görevlisine ilk işlemi yaptırmak için 1.650.00 TL verdiğini, banka görevlisinin 10.00 TL para üstünü iade ettiğini, bu hususu banka dekontunun üzerine yazdığını, aynı görevlinin diğer kartını ödemesi için 1.800 TL aldığını, 1750.00 TL olan borç için para üstü olarak 50.00 TL'yi iade ettiğini, dekontun üzerinde bu hususların yazdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacı bankanın olay günü işlem yapılan veznesinde çıkan para açığının 1.640.00 TL olup davacı banka görevlisinin davalıya 10 TL iade ettiğinin sabit olduğu, görevlinin bir takım başka paraları da iade ettiği kamera görüntülerinden anlaşılmakta ve bu sebeple açık çıkan paranın davalıya zuhulen iade olduğu düşüncesi hasıl olmuşsa da, mevcut delil durumu ve görüntülere göre iade edilen paranın miktarının 10 TL dışında yatırılan ve açık çıkan 1.640.00 TL olduğu hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin ve somut delillerle ispatlanamadığı, davacı tarafın yemin deliline de dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı tarafından kredi kartının ödenmesi için davacı banka yetkilisine verilen paranın banka yetkilisi tarafından yanlışlıkla davalıya teslimine dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, kamera kayıtlarının çözümü de dikkate alınarak davacı banka yetkilisi tarafından davalıya yanlışlıkla fazla para verildiği kabul edildiğine göre, olay tarihindeki banka kayıtları üzerinde inceleme yapılmak suretiyle banka yetkilisi tarafından fazla ödenen ve kasada eksik çıkan miktar saptanarak, açık miktarı ile davalının ödeme yaptığı miktar belirlenip karşılaştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3046, Karar No: 2025/1111, Tarih: 20.01.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/3046 E.  ,  2025/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/450 E., 2020/920 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Katılan ...'un, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden alınan güncel nüfus kaydına göre hükümden sonra 30.07.2021 tarihinde ölmesi, 5271 sayılı Kanun'un 243. maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kalması ve vekalet ilişkisinin sona ermesi, katılanın yasal mirasçısı ... 'un 26.08.2021 tarihli dilekçe ve ekinde sunduğu vekaletname ve mirasçılık belgesine göre vekili vasıtasıyla davaya katılma talebini bildirmiş olması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca yasal mirasçı ... 'un katılan, vekilinin ise katılan vekili olarak davaya katılmasına karar verilmiştir.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Müteveffa katılan vekilinin temyiz istemi; sanığın sosyal paylaşım sitesinde katılana yönelik olarak paylaştığı sözlerin hakaret suçunun unsurlarını oluşturduğuna, hakaret kastının bulunduğuna, sözlerin eleştiri boyutunu aştığına, kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

2. Katılan mirasçı vekilinin temyiz istemi; ...'un 30.07.2021 tarihinde vefat ettiğine, müteveffa müvekkilinin yasal mirasçısı ve eşi olan müvekkili ... 'un katılmak ve davaya devam etmek istediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Doğal haklardan kabul edilmiş ifade hürriyeti çoğulcu demokrasilerde vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Düşünce hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikirleri ve kanaatlerinden dolayı kınamaya tabi tutulmama ve düşüncelerini meşru yöntemlerle dışarı vurabilme özgürlüğüdür. Demokrasinin olmazsa olmaz şartlarından olan ifade hürriyeti bir çok hak ve özgürlüğün temelidir. Bu özelliğinden dolayı ifade hürriyeti bir çok uluslararası belgeye konu olmuş ve Anayasa'da da ayrıntılı düzenlemelere tabii tutulmuştur. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 10. maddesinin birinci fıkrasında "herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir" denilmektedir.

Anayasa'nın 26. maddesinde "Herkes düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayınların izin sisteminin bağlanmasına engel değildir." şeklinde düzenleme bulunmakta, ayrıca Anayasa'nın 26. maddesinde ifade özgürlüğünün kullanımında başvurulacak araçlar olarak söz, yazı, resim veya başka yollar şeklinde ifade bulunmaktadır. Ayrıca, Anayasa'nın 26. maddesinde ifade özgürlüğü herkesin söz, yazı, resim veya başka yollarla düşünce ve kanaatlerini açıklama ve yayma hakkını ve buna bağlı olarak haber veya görüş alma-verme özgürlüğünü kapsamaktadır. Bu çerçevede ifade özgürlüğü kişinin haber ve bilgilere başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesini, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunların tek başına ve başkalarıyla birlikte çeşitli yollarını serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelmektedir.

İfade özgürlüğü, iyi karşılanan veya rahatsız edici bulunmayan ya da kayıtsız kalınan bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda saldırgan bulunan, sarsıcı bir etki yaratan veya rahatsız eden türdeki bilgi ve fikirler için de geçerlidir. Bunlar demokratik toplumun vazgeçilmez özelliği olan çoğulculuğun, açık fikirliliğin ve hoşgörünün gereğidir. Ancak ifade özgürlüğü başkalarını küçük düşürücü, incitici, hakaret edici ve onlara saldırgan ifadeler kullanılmasını ve şiddete teşvik etmeyi de içermez. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatları doğrultusunda ifade özgürlüğünün sınırlarını yukarıdaki sayılı hususlar oluşturmaktadır.

AİHM'nin ve Yargıtayın kararları ışığında hakaret suçu değerlendirilirken mağdurun sade vatandaş, kamuya mal olmuş kişi, kamu görevlisi veya siyasetçi olup olmamasına göre değerlendirilme yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; sanığın savunması, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın katılana yönelik sosyal paylaşım sitesinde yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, ''Hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi yerine (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi'' dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR