muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4613, Karar No: 2024/15863, Tarih: 08.02.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4613 E.  ,  2024/15863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/822 E., 2016/92 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 07.08.2015 tarihli ve 2015/68907 soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 01.12.2015 tarihli ve 2015/38659 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. İzmir 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/822 Esas, 2016/92 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 07.08.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/822 Esas, 2016/92 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönlerden incelenmeksizin hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11953, Karar No: 2022/3629, Tarih: 11.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2019/11953 E.  ,  2022/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Sanığa TCK'nın 32/1 ve CMK'nın 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve sanık hakkında TCK'nın 57/1. maddesi gereğince akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin hüküm

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığa ceza verilmesine yer olmadığına ve sanık hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin hüküm, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre;

1- Dosya kapsamına göre, sanık ...’nın, yaklaşık 24 yıldır gayriresmi birlikte olduğu katılan ...’ın gerek kendisine gerek müşterek çocuklarına sürekli hakaret edip, kötü davrandığına dair iddialarını, emekli avukat ve komşuları olan temyiz dışı sanık ...’ye ispatlamak amacıyla ve onun azmettirmesi sonucunda, katılan ... ile çocukları arasında geçen ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... tarafından gizlice kaydedilen aile içi konuşmaları, temyiz dışı sanık ...’ye dinlettiği iddialarına konu olayda;

Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalının 13.05.2016 tarihli sağlık kurulu raporu ile “Sanrısal bozukluk” isimli akıl hastalığı tanısı konulan ve mevcut hastalığı nedeniyle 15.06.2013, 17.06.2013, 18.06.2013, 22.01.2014 tarihlerinde işlediği iddia olunan fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasının ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğu ve iddia olunan suç tarihinde atılı suç nedeniyle cezai ehliyetinin bulunmadığı bildirilen sanığın, duruşmanın 07.06.2016 tarihli son oturumunda, akıl hastası olmadığını beyan etmesi, aynı oturumda sanığın ve sanık müdafinin adli tıptan rapor alınmasını talep etmeleri, hükme esas alınan 13.05.2016 tarihli sağlık kurulu raporunun sanığın 12.04.2016 tarihinde psikiyatri polikliniğinde yapılan muayenesi sonucunda düzenlenmiş olması karşısında,

Sanığın, cezai ehliyetinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi amacıyla; varsa tüm raporları, tedavi evrakı ve dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek, Gözlem İhtisas Dairesinde müşahedeye tabi tutulmasının ardından, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunda muayenesi yapılarak, iddia olunan suç tarihinde TCK'nın 32/1. madde ve fıkrası kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalmaya neden olacak bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ya da aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca akıl hastalığı derecesinde olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında rapor aldırılması, alınan raporlar arasında çelişki bulunması halinde ise sanığın bizzat Adli Tıp Kurumu Üst Kuruluna gönderilerek, rapor aldırılması gerektiği gözetilmeden, sanığın poliklinik muayenesi sonucunda düzenlenen sağlık kurulu raporuna itibar edilip, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- TCK'nın 57/1. madde ve fıkrası gereğince hakkında güvenlik tedbiri hükmedilen sanığın, CMK'nın 325/1. madde ve fıkrası gereğince yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9886, Karar No: 2014/15885, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/9886 E.  ,  2014/15885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekilince ve davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı Şirket vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/3917, Karar No: 2022/5274, Tarih: 01.06.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/3917 E.  ,  2022/5274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı vekili temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ile 340'ıncı maddeleri arasında düzenlenmiş olup; Kanunun 336'ncı maddesinin üçüncü fıkrasına göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve 337'nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca da talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile sosyal ve ekonomik durum araştırması sonucuna göre, davalı-davacının temyiz harç ve giderlerini karşılayabilecek durumda olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Hükmü temyiz eden davalı-davacıdan temyiz başvuru harcı ve temyiz maktu karar harcının alınmadığı görülmektedir. Davalı-davacının adli yardım talebinin reddine karar verildiğinden, noksan harçların Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366'ncı maddesinin göndermesiyle 344'üncü maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan sebeple davalı-davacının adli yardım talebinin REDDİNE, 2. bentte gösterilen sebeple temyiz başvuru ve maktu harcı yönünden eksiklik tamamlanmak üzere dava dosyasının ilgili bölge adliye mahkemesine İADESİNE, oy birliğiyle karar verildi. 01.06.2022 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/13950, Karar No: 2014/16101, Tarih: 04.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/13950 E.  ,  2014/16101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/916-2014/130

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve ihale alıcısı A.. I.. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK'nun 134/8. maddesinde; "İhalenin feshini şikayet yolu ile talep eden ilgili, vaki yolsuzluk neticesinde kendi menfaatlerinin muhtel olduğunu ispata mecburdur" düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda, 135.000,00 TL muhammen bedelli 7 nolu bağımsız bölümün 160.100,00 TL'ye, 85.000,00 TL muhammen bedelli 52 nolu bağımsız bölümün 116.000,00 TL'ye satıldığı ve dolayısıyla satış bedellerinin, taşınmazların muhammen bedellerinin üzerinde olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar borçlulara yapılan satış ilanı ve kıymet takdir tebliğ işlemlerinin usulsüzlüğü iddia edilmiş ise de şikayet dilekçesinde taşınmazların kıymetinin düşük olduğu ileri sürülmemiştir. Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre satış bedelinin muhammen bedelin yüzde yüzünün üstünde olması halinde zarar unsuru oluşmayacağından, ihalede zarar unsurunun gerçekleşmediğinin kabulü gerekir.

O halde mahkemece, şikayetin reddi gerekirken istemin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı ve ihale alıcısı A.. I..'nın temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4780, Karar No: 2020/5111, Tarih: 18.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4780 E.  ,  2020/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanunun 210. maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez”, hükümlerine yer verilmiş olup bu kapsamda mahkemece olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin duruşmaya getirilerek beyanı alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8734, Karar No: 2011/2289, Tarih: 23.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/8734 E.  ,  2011/2289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 22.12.2009

Nosu : 383-504

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddinhe yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirketin Beyoğlu İşletme Müdürlüğü hizmet alanındaki abonelerin sayaç endekslerinin endeksörle okunması hizmetini sunduğunu, elektriği kesik olan abonelerin kaçak olarak elektrik kullandıklarının tespiti ve faturanın % 50 zamlı olarak tahakkuku halinde müvekkili şirkete teknik şartnamenin 3.1.maddesinde öngörülen şekilde davalı tarafından ödeme yapılması gerektiği, ancak davalının borcunu ödemediği, yapılan takibin vaki itiraz üzerine durduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, davalının % 40 oranında tazminata mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, elektriği kesik olan abonenin sayacının okunması işinin periyodik olarak yapılan okuma işi olduğu, endeksörün faturayı % 50 daha fazla tahakkuka bağladığı, ek bir emek ve çalışmayı gerektirmediği, bu nedenle ek bir ücret ödenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtildiği üzere kesik kodlu sayaç okumalarının Teknik Şartnamenin 3.1.6.maddesinde tanımlanan kaçak kullanımın idareye bildirilmesi niteliğinde olmadığı, söz konusu kaçak kullanımın sayacın okunması ile tespit edildiği, ayrıca bir ihbara gerek kalmaksızın % 50 oranında zamlı fatura tahakkuk ettirildiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında Endeksörle Endeks Okuma Hizmet Alımı Tip Sözleşmesi ve buna ekli olarak Endeks Okuma İşinin 3. şahıslara endeksörle yaptırılması ile ilgili Teknik Şartname imzalandığı ihtilafsızdır.

İhtilaf, Teknik Şartnamenin 3. maddesinde “Yapılacak işler için ödenecek bedeller” başlığı altında düzenlenmiş olan 3.1 – Ana Hizmet maddesindeki hükme ilişkindir. Anılan maddenin ilk beş paragrafında yüklenicinin yapacağı işler sıralandıktan sonra;

“….. Ayrıca; kaçak elektrik kullanan abonenin İDARE’ye bildirilmesi halinde;

İhtilaf, Teknik Şartnamenin 3. maddesinde “Yapılacak işler için ödenecek bedeller” başlığı altında düzenlenmiş olan 3.1 – Ana Hizmet maddesindeki hükme ilişkindir. Anılan maddenin ilk beş paragrafında yüklenicinin yapacağı işler sıralandıktan sonra;

“….. Ayrıca; kaçak elektrik kullanan abonenin İDARE’ye bildirilmesi halinde;

Kaçak kontrol hizmetinin karşılığı olarak yükleniciye EPDK Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 25. maddesi uyarınca “AG’den beslenen aboneler” için belirlenen kesme- bağlama birim bedelinin %50’si ödenecektir. Ancak, bu bedelin ödenebilmesi için kaçak tutanağının EPDK Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği Hükümlerine göre işlem yapıldıktan sonra tahakkuka bağlanması şarttır.” hükmü konulmuştur. Kaldı ki, Teknik Şartname’nin 5.3- “Dikkat Edilecek Hususlar” başlığı altında,

“a- Yüklenici, çalışmaları sırasında İDARE tarafından belirlenen ve okunacak bilgi dosyaları ile birlikte verilen abone durum kodlarına, sayaç durum kodlarına dikkat edecek ve el bilgisayarı cihazında çalışan programa ilgili durumu kodlayacaktır. Eğer el bilgisayarı cihazındaki kodlama dışında bir durumla karşılaşırsa, durumu yazılı olarak İDARE’ye bildirecektir. İDARE bu yeni duruma ve ortaya çıkan ihtiyaca göre kodlara ait açıklama yapmak kaydıyla yeni durum kodlarını düzenleyebilir.” hükmü mevcuttur.

Aynı şartnamenin 6.11 maddesinde ise; “İDARE sözleşmenin yürürlüğe girmesinden ve işe başlanılmasından sonra, sözleşme kapsamına giren bölge ve bu bölgelerdeki abonelere ait bu işle ilgili elinde bulunan bilgileri yükleniciye verecektir.” şeklinde düzenleme vardır. Bu durumda, mahkemece sözleşme ve şartname hükümleri birlikte değerlendirilerek, yüklenici davacı ile davalı BEDAŞ’a yüklenilen edimlerin saptanıp, bu edimlerin yerine getirilip getirilmediği yönünün karar yerinde tartışılıp sonucuna uygun bir hüküm kurulması gerekirken, bu yönler gözardı edilerek, davacı yüklenicinin normal görevini yaptığını, bu nedenle kararlaştırılmış olan %50 kaçak bildirim ücretini talep edemeyeceği yönündeki görüşü bildiren bilirkişi raporunun hükme esas alınarak eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yapılacak iş, taraflar arasında akdedilen sözleşme ve şartname hükümleri birlikte değerlendirilerek taraflara yüklenilen edimler ve bu edimlerin yerine getirilip getirilmediği, edimini yerine getirmeyen tarafın bunda ne miktar kusurlu olduğu, sonuç olarak da; davacının kaçak elektrik kullanan abonenin davalıya bildiriminden dolayı bir şekil şartı bulunup bulunmadığı, aksi halde, sayaç okunarak düzenlenen sayaç bilgilerinin davalı BEDAŞ’a tebliğinin, anılan ücreti isteyip isteyemeyeceğine yeterli olup olmadığı hususları üzerinde durulup, varılacak uygun sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 825,00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.