muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8283, Karar No: 2013/4894, Tarih: 26.03.2013

5271 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 307. maddesi uyarınca, temyiz ancak hükmün yasaya aykırı olması sebebine dayanır. Yasaya aykırılık ise, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanmasıdır. Ancak her yasaya aykırılık mutlak bir bozma nedeni değildir. Mutlak bozma nedeni olan kanuna aykırılık halleri aynı Yasanın 308. maddesinde sekiz bent halinde sayılmıştır. Bu hallerin bozma sebebi sayılıp sayılmaması hususu Yargıtay'ın takdirine de bırakılmamıştır. Bunun dışındaki hallerde yasaya aykırılığın bozma sebebi sayılabilmesi için aykırılığın yine aynı Yasanın 306. maddesindeki “hükme esas alınan”, 309. maddesindeki “hüküm için mühim noktalarda” ve 320. maddesindeki “hükme tesiri olacak derecede kanuna muhalefet” ibareleri ile işaret olunduğu üzere son karara (hükme) tesiri olması gerekir. “Kanun abesle iştigal etmez” evrensel hukuk kaidesinin gereği de budur.

5271 sayılı CMK'nın 219/1 ve 232/4. maddelerine aykırı davranılması, 5271 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 308. maddesinde sayılan mutlak bozma nedenlerinden biri değildir. Bu itibarla her imza eksikliği hükmün bozulmasını gerektirmez. Eksik imza bulunan tutanaklarda esaslı bir işlem yapılıp yapılmadığı, mevcut imzaların tutanağa yeterli güveni sağlayıp sağlamadığı, tutanağın diğer sayfalarında imza eksikliği bulunup bulunmadığı, eksik imzalı tutanaktaki işlemlerin imza eksikliği bulunmayan başka tutanak veya kararlarla ve var ise UYAP’taki kaydı ile uyumlu olup olmadığı, güvenli elektronik imza kullanılmasına rağmen gerekmediği halde el ile imza atılıp atılmadığı, tutanaktaki kararların oybirliği ile ve ilgilerinin istemlerine uygun olarak alınıp alınmadığı, tutanağın içeriğine yönelik bir itiraz olup olmadığı gibi hususlar gözetilerek mevcut imza eksikliğinin hükmün bozulmasını gerektirecek nitelikte usul ve yasaya aykırılığı teşkil edip etmediği belirlenmelidir. Anayasanın 141/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde belirtilen davaların makul sürede bitirilebilmesinin sağlanması ve usul ekonomisi esaslarına uygun olan da budur. Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 05.07.2011 gün ve 90/178, 28.09.2011 gün ve 1839/1933 ve 03.10.2011 gün ve 1904/2166 sayılı kararları da bu görüşümüzü destekler niteliktedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; her ne kadar 21.07.2009 tarihli duruşma tutanağının 1. sayfası zabıt katibi tarafından imzalanmamış ve bu suretle 5271 sayılı CMK'nın 219/1. maddesine aykırı davranılmış ise de; aynı zabıt katibinin tutanağın 2. sayfasında imzasının bulunduğu, zabıt katibinin imzasının eksik olduğu sayfanın hakim tarafından imzalanarak tutanak içeriğinin doğruluğunun tasdik edildiği, 2 sayfadan ibaret tutanağın UYAP ortamında hakim tarafından onaylanmak suretiyle dosya içerisine belge olarak kaydedildiği, duruşma tutanağının içeriğine yönelik herhangi bir itiraz ileri sürülmediği birlikte gözetildiğinde, tutanağın 1. sayfasının zabıt katibince imzalanmasının unutulduğu değerlendirilerek, eksik imzalı sayfanın hakim tarafından imzalanması, aynı zabıt katibinin tutanağın ikinci sayfasında imzasının bulunması karşısında, yasanın aradığı ve amaçlanan tutanağa güveninin kafi derecede korunduğu, mevcut imza eksikliğinin mahallinde tamamlanabileceği anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle; mahallinde tamamlatılabilecek nitelikte olan mevcut imza eksikliğinin, 5271 sayılı CMK'nın 219/1. maddesine aykırılık oluşturacak mutlak bir bozma nedeni olmadığı” gerekçesine dayanarak Dairemiz bozma kararına karşı itirazda bulunmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, imza eksikliği nedeni ile oluşan kanuna aykırılığın hükmün bozulmasını gerektirecek nitelikte bir kanuna aykırılık olarak kabul edilip edilmemesi gerektiğine ilişkindir.

İtiraz, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

Dairemizin 27.11.2012 tarihli yazısı ile, “suça sürüklenen çocukların sorgusunun yapıldığı 21.07.2009 tarihli oturuma ait duruşma tutanağının 1. sayfasında 111210 sicil nolu zabıt katibinin imzası bulunmadığı gibi bu sayfanın elektronik olarak da imzalanmadığı” belirtilip, bu eksikliğin aynı katip tarafından hakim huzurunda giderilerek, buna dair düzenlenecek tutanakla birlikte iade edilmesi istenilmiş,

“21.07.2009 tarihli oturuma ait duruşma tutanağının 1. sayfasında katibe ait imza eksikliğinin giderildiğine” dair Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.01.2013 tarihli tutanağı ve ekindeki duruşma zaptı da nazara alındığında itiraz yerinde görülerek aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

KARAR:

1- Dairemizin itiraz edilen bozma kararının kaldırılmasına,

2- Sanıklar hakkında kurulan hükme ilişkin incelemede;

TCK'nın 152/1-a maddesinde hürriyeti bağlayıcı ceza yanında adli para cezasının öngörülmemesine ve mahkeme tarafından da bu şekilde uygulama yapılmasına rağmen; anılan madde uyarınca belirlenen temel cezadan TCK'nın 31/3. ve 62. maddeleri gereğince indirim yapıldıktan sonra hürriyeti bağlayıcı cezanın yanına, ayrıca “2 gün adli para cezası” ibaresinin fazladan yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2- Sanıklar hakkında kurulan hükme ilişkin incelemede;

TCK'nın 152/1-a maddesinde hürriyeti bağlayıcı ceza yanında adli para cezasının öngörülmemesine ve mahkeme tarafından da bu şekilde uygulama yapılmasına rağmen; anılan madde uyarınca belirlenen temel cezadan TCK'nın 31/3. ve 62. maddeleri gereğince indirim yapıldıktan sonra hürriyeti bağlayıcı cezanın yanına, ayrıca “2 gün adli para cezası” ibaresinin fazladan yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2678, Karar No: 2012/5269, Tarih: 14.03.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/2678 E.  ,  2012/5269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Müsadere talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar gören kurumun gümrük idaresi olduğu gözetilmeden, dava konusu eylem tarihi itibariyle suçtan doğrudan zarar görmeyen Enerji Piyasası Denetleme Kurumunun davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, Enerji Piyasası Denetleme Kurumu vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2699, Karar No: 2014/1876, Tarih: 20.03.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/2699 E.  ,  2014/1876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi, müdafiinin isteği üzerine sanık hakkında duruşmalı olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bu dosya aralarındaki irtibat nedeniyle Dairemizin 2013/13197 esasında kayıtlı ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/226 esas ve 2003/117 karar sayılı dosyası ile birlikte inceleme yapılmıştır.

Suç konusu toplam 33739 gram eroinin miktarına bağlı olarak önemi ve değerine göre, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ile 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gereğince sanık hakkındaki temel hapis cezasının üst sınır veya üst sınıra yakın olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile eleştiri dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile sanık müdafilerinin duruşmadaki sözlü savunmalarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, hükmedilen ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süreye göre sanık hakkındaki salıverilme isteğinin reddine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 20.03.2014 tarihinde saat: 14.30'da verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'nın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafileri Avukat ... ve Avukat ...'ın yüzlerine karşı 20.03.2014 tarihinde yöntemine uygun biçimde, açık olarak okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2009/10237, Karar No: 2009/18865, Tarih: 13.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/10237 E.  ,  2009/18865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2009

Borçluya ödeme emri tebliğine ilişkin şikayet konusu tebbligat evrakının aslı veya her iki yüzünün onaylı ve okunaklı örneği ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13/10/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16024, Karar No: 2014/23241, Tarih: 02.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/16024 E.  ,  2014/23241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/297497

MAHKEMESİ : Çardak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2010

NUMARASI : 2010/58 (E) ve 2010/218 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış , diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların diş doktoru olan müşteki E.. E..’ın dikkatini dağıtmak suretiyle masa çekmecesinden 300 TL’nı çalmaları, sonrasında da alışveriş yapmak bahanesiyle girdikleri işyerinde 200 TL banknot parayı bozmasını istemeleri üzerine müşteki K.. K..’nın 200 TL banknot parayı bozarak iki adet 100 TL banknot parayı kendilerine vermesi, ancak sanıkların para bozdurmaktan vazgeçtiklerini beyan ederek müştekiye verdikleri 200 TL’nı geri alıp müştekinin kendilerine verdiği iki adet 100 TL’lık banknottan da bir tanesini müştekinin dalgınlığından istifade ederek geri vermemelerinden ibaret hırsızlık eylemlerinin ayrı ayrı TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğu halde , sanıklar hakkında yazılı şekilde TCK’nın 142/2-b maddesi ile uygulama yapılması,

2-Sanıkların soruşturma aşamasında müştekilerin zararını karşıladığının anlaşılması karşısında, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesiyle yapılması gereken indirim oranının aynı maddenin 2. fıkrasındaki sınırlama nedeniyle 1/2 oranından fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar N.. Ü.., S.. Ü.. ve İ.. Ü.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8965, Karar No: 2017/11919, Tarih: 02.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/8965 E.  ,  2017/11919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... vd.

DAVALILAR : ... vd.

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün hem davacılar hem de bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 5284 ada 8 parsel üzerinde bulunan ve davacıların murisi ... tarafından inşa edilen ev, dikilmiş muhtelif ağaçlar ile su kuyusunun mülkiyetinin davacılara ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili; dava konusu yerin muris ... tarafından ihaleyle satın alındığını, satış dosyasında taşınmaz üzerinde ev, ağaç ve su kuyusunun varlığı halinde davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar ... ve ... ise beyanda bulunmamışlardır.

Mahkemece; tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde dava konusu taşınmaz üzerindeki ev ile su kuyusu 32 adet üzüm bağ çubuğu, 4 adet elma, 2 adet erik, 1 adet kayısı, 1 adet dut, 5 adet badem, 1 adet ayva ve 1 adet ceviz ağacının davacılara ait olduğu kanaatine varıldığından davanın kabulüne ve davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmiştir. Hüküm, bir kısım davalılar vekilince süresinde içerisinde temyiz edilmiş olup, davacılar vekilince de katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

Dava; muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

1-Bir kısım davalılar vekilinin tüm ve davacılar vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki sair temyiz itirazlarının; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmadığından reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Re'sen dikkate alınan harç ve yargılama giderleri ile vekalet ücretine ilişkin davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; muhdesat tespiti davalarında harç ve vekalet ücreti muhdesat değeri üzerinden nispi alınır ilkemize istinaden davanın konusu (müddeabih) ise davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeridir (zemin bedeli hariç). Buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nun 326/2. maddesi uyarınca yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden her bir davalının tapu payları ve miras payları oranında sorumlu tutulmaları gerekirken, maktu harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte belirtilen nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Bir kısım davalılar vekilinin tüm ve davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK.nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3,70 TL'nin bir kısım davalılardan alınmasına, 02.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/255, Karar No: 2019/660, Tarih: 14.11.2019

**Ceza Genel Kurulu         2016/255 E.  ,  2019/660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 9-8

Sanık ... hakkında rüşvet suçundan açılan kamu davasının sanığın ölmesi nedeniyle TCK’nın 64/1 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’ın rüşvet suçundan CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine, sanıklar ..., ... ve ... hakkında rüşvet suçundan açılan kamu davasında ise sanık ...’ın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu, diğer sanıkların eylemlerinin ise TCK’nın 38/1. maddesi kapsamında bu suça azmettirmeyi oluşturduğu kabul edilerek aynı Kanun’un 257/1, 62, 50/1-a ve 52/2-4 maddeleri uyarınca ayrı ayrı 15.000TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, taksitlendirmeye ve sanık ... hakkında ayrıca aynı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna ilişkin ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince verilen 04.11.2015 tarihli ve 9-8 sayılı hükümlerin, Yargıtay Cumhuriyet savcısı, katılan Maliye Hazinesi vekili, sanık ... müdafisi, sanık ... müdafisi, sanık ... müdafisi ve sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "Sanık ...’in ölmesi nedeniyle hakkında açılan kamu davasının düşmesine ve sanıklar..., ..., Serhat, Nihat ve Enver’in rüşvet suçundan beraatlerine ilişkin hükümlerin onanması, sanıklar..., Gökçe ve İbrahim’in görevi kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlerin ise bozulması" istemli 22.02.2016 tarihli ve 2 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkındaki hükümlerin bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş olması nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca temyiz incelemesi, 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan hükümlerine göre yapılmıştır.

Katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz dilekçesinde isimlerine yer verilmiş ise de haklarında son soruşturmanın açılmamasına karar verilen ve İlk Derece Mahkemesince hüküm kurulmayan sanıklar..., ..., ... ve ... ile 07.12.2015 havale tarihli dilekçesiyle müdafisi temyiz talebinden feragat eden sanık ... hakkında verilen hükümler temyiz incelemesinin kapsamı dışında bırakılmıştır.

Sanık ...’ın süresinden sonra yaptığı ve sonuç ceza miktarı itibarıyla koşulları da bulunmayan duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Sanık ...’ın süresinden sonra yaptığı ve sonuç ceza miktarı itibarıyla koşulları da bulunmayan duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca yapılacak temyiz incelemesinde öncelikle hazır bulundukları oturumda son söz sanıklar ... ve ...’a verilmeden hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıklar... ve ..., sanık ... müdafisi, sanıklar ... müdafisi ve katılan Maliye Hazinesi vekilinin hazır bulunduğu 04.11.2015 tarihli son oturumda, katılan Maliye Hazinesi vekilinden Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı diyecekleri sorulduktan sonra hazır bulunan sanıklar... ve ...'den son sözlerinin sorulduğu, ardından sanıklar ... müdafisi ile sanık ... müdafisine söz verildiği, hazır bulunan sanıklar... ve ...'e son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip hükümler kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; "Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur." şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki "Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir." ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; "Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur." şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki "Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir." ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "Kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece hükmün tefhim edildiği oturumda, katılan Maliye Hazinesi vekilinden Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı diyecekleri sorulduktan sonra hazır bulunan sanıklar... ve ...'den son sözleri sorulup, ardından sanıklar ... müdafisi ile sanık ... müdafisine söz verilerek hazır bulunan sanıklar... ve ...'e son söz hakkı tanınmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin 3. fıkrasına açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlerin, incelemeye konu tüm sanıklar bakımından diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi "Hazır bulundukları oturumda son sözlerinin sorulmuş olması nedeniyle sanıklar... ve ...'in savunma haklarının kısıtlanmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince verilen 04.11.2015 tarihli ve 9-8 sayılı hükümlerin, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanıklar... ve ...’e verilmemesi isabetsizliğinden incelemeye konu tüm sanıklar bakımından diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.11.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.