muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13789, Karar No: 2014/14688, Tarih: 23.06.2014

olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan Mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır. Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

506 sayılı Kanunun "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa, geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacının 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta iken, Bursa Büyük Şehir Belediye başkanlığına bağlı Bursa Park bahçe Sosyal Ve Kültürel Hizmetler Ticaret A.Ş'ye ait işyerinde çalıştığı görülmektedir. Her ne kadar davacı iddiasında davalı Kurum ile belediyeye ait olan diğer şirket Burulaş (Bursa ulaşım-Toplu Taşıma işletmeciliği San. Tic. A.Ş.) arasında yapılan ve statünün özel olduğu SGDP tabi SSK emeklisi personel çalıştırılabileceğini belirten yazışmaya dayanmış ise de, çalışılan işyerinin hissedarı kamu olup, aylığın kesilmesi ve istirdadına ilişkin Kurum işlemi yerindedir. Ne var ki davacının bu iddiası 5510 sayılı Yasanın 96/1-b maddesinde düzenlenen faiz yönünden değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden B.. A..'ne yükletilmesine, 23/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/818, Karar No: 2009/6515, Tarih: 03.12.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/818 E.  ,  2009/6515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli tescil istemi ile açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmeleri tapuda pay devrini içerdiğinden TMK 706, BK’nın 213, Tapu Kanunu’nun 26, Noterlik Kanunu’nun 60. maddesi uyarınca noterde düzenleme şeklinde yapılmaları zorunludur. Sözleşmelerin noterde düzenleme şeklinde yapılması geçerlilik şartıdır. Noterde düzenleme şeklinde yapılmayan arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmeleri kural olarak geçersiz ise de, inşaatın tamamlanması veya yükleniciye tapuda pay devri yapılması durumunda tarafları bağlayıcı hale geldiği kabul edilmektedir. Dairemizin yerleşmiş uygulaması bu doğrultudadır.

Somut olayda davacı Hazine arsa sahibi, davalı ... ise yüklenici konumundadır. Taraflar arasında yapılmış düzenleme şeklinde arsa pay devri karşılığı inşaat sözleşmesi bulunmamaktadır. Dava konusu ... İlçesi ... Mahalle 42 ada, 9 parsel numaralı taşınmaz 19.06.1998 tarihli tahsis kararı ile davalı ...’ye inşaat yapılmak üzere tahsis edilmiştir. Davalı ... tarafından taşınmaz üzerine yapılan inşaat tamamlanmış, 25.12.2002 tarihinde iskân izni verilmiş, 15.01.2003 tarihinde tarafların katılımları ile kat mülkiyeti kurulmuş, aynı tarihte tapuda taşınmazın 260/300 payının davalı ...’ye devri yapılmıştır. Dosyada bulunan 15.01.2003 tarihli akit tablosundaki bilgiler tapu devrinin arsa payı devri karşılığı inşaat yapılması amacını taşıdığını, arsa sahibi Hazinenin kendisine kalan 3. kata ait pay dışındaki taşınmazdaki payını davalı ...’ye devrettiği belirlenmiştir.

Yukarıda açıklanan şekilde taraflar arasında başlangıçta düzenleme şeklinde yapılmış bir arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmesi yoksa da, davalı yüklenici Belediye’nin inşaatı tamamlamış bulunması, davacı arsa sahibi Hazine tarafından 15.01.2003 tarihinde davalı ...’ye yapılan inşaatın kat karşılığı olduğu belirtilmek suretiyle tapu devrinin yapılması dikkate alındığında, yapılan sözleşmenin tarafları bağlayıcı nitelik aldığı sonucuna varılmaktadır.

Bu durumda yüklenici davalı Belediyenin edimini tam olarak yerine getirmiş olması, davacı arsa sahibi tarafından davalı yüklenici Belediye’ye tapu devrinin de yapılması nedenleriyle sözleşmenin tarafları bağlayıcı nitelikte olduğu dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulü doğrultusunda hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda yüklenici davalı Belediyenin edimini tam olarak yerine getirmiş olması, davacı arsa sahibi tarafından davalı yüklenici Belediye’ye tapu devrinin de yapılması nedenleriyle sözleşmenin tarafları bağlayıcı nitelikte olduğu dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulü doğrultusunda hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yüklenici Belediye yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı Hazine’nin temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 7,20 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 03.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8598, Karar No: 2009/11853, Tarih: 18.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/8598 E.  ,  2009/11853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çorlu Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :12.03.2008

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* kişisel ilişki konusunda çelişki yaratılmıştır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisine rağmen işin esasının diğer yönlerden incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum. Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre: “...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.” Dikkat edilecek olursa Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden ve  tek başına bozma sebebi olur. Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bir bozma sebebi sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması görüşü konusunda oybirliği vardır. İçtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı görev yönünden ya da hak düşürücü süreden de reddedebilir.

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin tümünü ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan ya¬sal nedenlerle yok hükmünde olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284) Çelişik kararın gerek tamamının gerekse bir bölümünün temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibaret olduğundan değerli çoğunluğun farklı  görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/9702, Karar No: 2016/9436, Tarih: 27.10.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/9702 E.  ,  2016/9436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalı ...'ın 07/02/2008 tarihinde... aracını yolun sağına yanaştırmak isterken yanlışlıkla fren pedali yerine gaz pedaline basması ile kaldırımda bekleyen ... ve ...'ın üzerine geldiği, aracın ...'ın ayağının üzerinden geçtiği, ...'ın annesinin uzaklaştırası ile hafif yaralandığını, müvekkilinin kusursuz davalının ise tam kusurlu olduğunu, yapılan tedavi sonucu müvekkilinin ayağının 3 ayrı yerden kırık olduğunu ve tedavinin devam ettiğini, aksayarak yürüdüğünü ve hatta yürümekte zorlandığını, müvekkilinin olaydan sonra ailesinin ve kendisinin ihtiyaçlarını karşılayamadığını, olay nedeni ile ailede izleri hala devem eden bir travma dönemi yaşandığını, küçük ... ise hala olayın şokunu atlatamadığını, olayla ilgili kabuslar gördüğünü belirterek; fazlaya ilşkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı ... için 1.000 TL geçici iş göremezlik tazminatı, 1.000 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 1700 TL tedavi gideriile 20.000 TL manevi tazminat, ... için 5.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinen itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davacı ...'ın maddi tazminat talebini toplam (geçici ve kalıcı iş göremezlik) 14.833,14 TL olarak ıslah etmiştir.

...

Davalı ...Ş. vekili; müvekkilin sigorta şirketi olduğu ve ancak sigortalısının kusuru oranında sorumlu olduğunu, müvekkil şirketin manevi tazminat açısından sorumlu olmadığını dolayısyla manevi tazminat talebinin reddi gerektiğini ve bunun sonucu olarakta müvekkil şirketin manevi tazminat açısından yapılacak blirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, Islah talebi de gözetilerek davanın kabulü ile, 1.926,20 TL geçici iş göremezlik, 12.906,94 TL, sürekli iş göremezlik ve 1.700,00 TL tedavi gideri tazminatının sigorta şirketi yönünden poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydı ile 04/12/2008 dava tarihinden, davalı ... yönünden ise 07/02/2008 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'a verilmesine; Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, davacı ... için 12.000,00 TL, ... için 700,00 TL manevi tazminatın 07/02/2008 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davalı ... şirketi vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı ...Ş vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 629,37 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...Ş'den alınmasına 27/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/12522, Karar No: 2014/3519, Tarih: 30.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/12522 E.  ,  2014/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

O yer Cumhuriyet savcısının 20/04/2011 tarihli hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde yazılı 1 aylık süre geçtikten sonra 02/06/2011 tarihinde temyiz etmesine göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı CMK'nin 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın kasten yaralama eylemini ne şekilde silahla işlediği açıklanmadan ve kararın gerekçe bölümünde sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/1-c, 87/1-son cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği belirtildiği halde, yazılı şekildeki uygulamayla hükümde karışıklığa neden olunması,

Kabule göre de;

b) Aynı eylem nedeniyle katılanda hem yüzde sabit iz ve hem de kemik kırığı meydana gelmiş olmakla, daha ağır netice olan yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralanmadan dolayı, 5237 sayılı TCK’nin 87/1-c-son maddesiyle sorumlu tutulabileceği, bulunan bu cezanın ayrıca TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca arttırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekildeki uygulamayla sanığın cezasından iki kez artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5828, Karar No: 2019/6769, Tarih: 04.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5828 E.  ,  2019/6769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 30/11/2017 tarih ve 2016/352 E- 2017/450 K. sayılı kararın davalı Kurum vekili ve davalı Şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 18/10/2018 tarih ve 2018/357 E- 2018/1064 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Kurum vekili ve Davalı Şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin “TAÇ+şekil” esas ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının 2015/39949 sayılı "TAÇMİN HOME" ibareli 8 ve 21. sınıf ürünler ile 8 ve 21. sınıf ürünler için 35. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için mallarının bir araya getirilmesi hizmetlerini içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, anılan başvurya kötüniyet, iltibas ve tanınmışlık vakıasına dayanarak müvekkilince yapılan itirazın nihai olarak YİDK kararıyla reddedildiğini, başvurunun tescilinin müvekkilinin TAÇ esas ve ayırt edici unsurlu markaları ile iltibasa sebebiyet vereceğini, başvuru markasındaki diğer unsurların yeterli ayırt edicilik katmadığını, davalının eylemlerinin önlenmesi ve adına tescilli 2011/52948 sayılı markanın hükümsüzlüğü istemiyle Bakırköy Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2015/69 esas sayılı dosyasında dava açtıklarını ileri sürerek 8. sınıftaki, “Değerli madenlerden olanlar dahil çatallar, kaşıklar, bıçaklar ve kesme, doğrama, soyma amaçlı elektrikli olmayan kesici mutfak aletleri. Kesici ve dürtücü silahlar. Güzellik amaçlı ve kişisel bakım için kullanılan bu sınıfa dahil aletler: tıraş, epilasyon, manikür, pedikür aletleri, saç düzleştirme ve kıvırma amaçlı el aletleri, makaslar. Makine, cihaz ve taşıt onarımı, inşaat, ziraat, bahçecilik ve ormancılıkla ilgili elle çalışan (elektrikli olmayan ve motorsuz) aletler”. 21. sınıftaki “Değerli metalden olanlar da dahil olmak üzere, bu sınıfta yer alan ve elektrikle çalışmayan ev ve mutfak gereçleri (çatal, bıçak, kaşıklar hariç): yemek servis takımları, kap-kacak, şişe açacakları, saksılar, pipetler, elektriksiz pişirme aletleri. Ütü masaları ve kılıfları, çamaşır kurutmalıkları, elbise askıları. Ev hayvanları için kafesler, akvaryumlar, vivaryumlar, terraryumlar. Camdan, porselenden, seramikten, kilden süs ve dekorasyon eşyaları: heykeller, biblolar, vazolar. Püskürtmeli hortum başlıkları, sulama süzgeçleri için başlıklar, sulama aletleri, bahçe sulama süzgeçleri, musluklara takılan uçlar. İşlenmemiş cam, yarı işlenmiş cam, dekorasyon için cam mozaikler ve cam tozları (inşaat için olanlar hariç), cam yünleri (izolasyon ve tekstil amaçlı olmayan)”.ürünleriyle 35. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için anılan 8 ve 21.sınıftaki mallar yönünden TPMK YİDK’nın 2016/M-8124 sayılı kararının iptalini, başvuru markasının anılan ürün ve hizmet sınıflarında kısmen hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; markalar arasında benzerliğin ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.