muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1224, Karar No: 2019/8005, Tarih: 09.12.2019

Kararı, davacı vekili ve davalı Ak Tarım Gübre Çay Sanayi İnşaat Nak. ve Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mümeyyiz davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, 556 sayılı KHK'da düzenlenen marka hakkına ve 554 sayılı KHK’da düzenlenen tasarım hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, durdurulması ve önlenmesi ile tecavüze dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olup, mahkemece yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak, davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. eylemlerinin davacının tescilli marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğu yönündeki niteleme yerinde ise de; davalı Çaypa Dağıtım Pazarlama İmran Dönmez tarafından diğer davalı şirkete ambalaj işlemi yaptırılmak suretiyle gerçekleşen tecavüz eyleminde, 556 sayılı KHK'nın 66/1.b maddesi gereğince yoksun kalınan kazancın, marka hakkına tecavüz edenin markayı kullanmak suretiyle elde ettiği kazanca göre, davalı Çaypa Dağıtım İmran Dönmez'in ticari defter ve kayıtları dikkate alınarak taklit markayı taşıyan ürünlerin toptan satış miktarının 95.985,08 TL olduğu belirlendikten sonra, bilirkişiler marifetiyle şirketin kümülatif kârlılık oranı üzerinden değil, ürün bazında ve taklit ürünün maliyeti ile satış bedeli gözetilmek suretiyle, eş anlatımla taklit ürünün satış bedelinden sadece ürün maliyeti düşülerek davalının elde ettiği kazanca tasarımın katkısı dikkate alınarak yoksun kalınan kazancın tespit edilmesi ve hükmedilecek manevi tazminatın da davacının marka hakkının ihlalinin boyutu dikkate alınarak belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde şirketin tecavüze konu ürünlerin satışından elde edilen gelire o yılki kümülatif kârlılık oranının uygulanmasıyla elde edilen bedele karar verilmesi ve davacı vekilince 556 sayılı KHK'nın 67. maddesi gereğince kazancın hesaplanmasında makul bir payın daha eklenmesi de talep edilmiş olmasına rağmen bu talep yönünden bir inceleme ve değerlendirme dahi yapılmaması yerinde görülmemiş ve hükmün bu nedenle davacı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

3- Öte yandan, 556 sayılı KHK'nın 62/1.c ve e bentleri gereğince marka hakkı sahibi, tecavüze konu eşya ile bu eşyaları üretmeye yarayan araç, cihaz, makine gibi vasıtalara el koyulmasını isteyebileceği gibi tecavüzün devamını önlemek maksadıyla el koyulan ürünlerin ve araçların üzerlerindeki markaların silinmesini veya marka hakkına tecavüzün önlenmesi için kaçınılmaz ise bunların imhasını isteyebilir. Somut olayda davacı vekili, tecavüz iddiasına konu çay poşet ve paketleriyle bunları üretmeye yarayan araç, gereç, cihaz ve makine gibi vasıtalara el konulmasını ve bunların imhasını talep etmiştir. Mahkemece, münhasıran tecavüze konu malların üretimine yarayan ve başkaca üretim kabiliyeti bulunmayan baskı kalıplarına el konularak imhalarına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde üretimde kullanılan tüm makine ve cihazlara el konulması talep edilmişçesine anılan istemin reddine karar verilmesi de doğru olmamış, kararın anılan nedenlerle davacı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 140,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22644, Karar No: 2017/25662, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/22644 E.  ,  2017/25662 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4690, Karar No: 2011/23779, Tarih: 28.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/4690 E.  ,  2011/23779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Beytüşşebap Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :22.11.2010
Yargıtay — Esas No: 2011/10936, Karar No: 2011/16530, Tarih: 26.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10936 E.  ,  2011/16530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 5000 TL manevi tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava, yayın yoluyla kişilik hakkına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Basın özgürlüğü , Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması gerekmektedir. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bu nedenle basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. Yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluğu bu farklılıklar gözetilerek belirlenmelidir. Bu nedenle basının ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan gerekse MK.nun 24 ve 25. maddelerinde ve özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir. Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmış olmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli ve haber verilirken özle biçim arasındaki denge de korunmalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Anılan ilke ve kurallara uyulması durumunda ise, yayının Anayasa, Basın Yasası ve basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmalı, incelemeli ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu edilen ve davalı tarafından çıkarılan derginin Şubat 2010 sayısında yayımlanan "Dağıtımı inkar edilen reklam broşürleri, ... Bostanlı Pazarında belgelendi" başlıklı yayında, davacının uyarı ve soruşturmalara rağmen reklam amaçlı ve haksız rekabet yaratan broşür dağıttığı açıklanmaktadır. Davacı, dağıtıcıların kendi elemanı olmadığını, eski broşürlerin dağıtıldığını, komplo bulunduğunu ileri sürmüştür. Davalı ise, davacının yönetmeliğe aykırı olarak dağıtım yaptığını, disiplin cezası bulunduğunu savunmuştur. Mahkemece yayının gerçek olduğu belirtilerek disiplin cezası kesinleşmeden yayın yapılmasının kişilik hakkına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle manevi tazminata hükmolunmuştur. Yayınlanan haberin gerçek olduğu tartışmasızdır. Davacı, habere konu reklam broşürü dağıtımının komplo olduğunu kanıtlayamamıştır. Davacı hakkındaki disiplin cezasının kesinleşmesini beklemek, yayının gerçekliği karşısında zorunlu değildir. Kişilik hakkına saldırı bulunmadığından davanın reddilmesi gerekirken mahkemece davalının sorumlulğuna karar verilmesi bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26405, Karar No: 2014/21545, Tarih: 03.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26405 E.  ,  2014/21545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 11/07/2012

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın baz istasyonları kurulum işlerinden sorumlu kişisi olduğu ...İletişim Hizmetleri A.Ş.nin, ... ili, Ayvalık ilçesi, Çamlıtepe Orman Alanı içerisinde baz istasyonu kurmak istediği ve bunun için Ayvalık Orman İşletme Şefliğine başvurdukları, Çamlıtepe Orman Alanında bulunan Yangın Gözetleme Kulesi üzerine kurulması düşünülen baz istasyonu için projenin hazırlatıldığı, ... Orman İşletme Bölge Müdürlüğü'nce, ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'na talep hakkında görüş sorulduğu ve ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 09.07.2005 tarih, 1278 sayılı kararıyla talebin uygun bulunduğuna karar verildiği, bunun üzerine ... İletişim Hizmetleri A.Ş. ile Ayvalık Orman İşletme Şefliği arasında 16.08.2005 tarihli protokol sözleşmesinin ve aynı tarihli saha teslim tesellüm tutanağının düzenlendiği, dosya kapsamında örneği bulunan saha teslim tesellüm tutanağında, Çamlıtepe Ormanındaki Yangın Gözetleme Kulesi üzerinde 1 adet kabinet ile 2 adet anten kurulumu için 1 m2'lik alanın tahsis edildiğinin ve ilgili firma görevlisine bu yerin teslim edildiğinin tespit edildiği, her ne kadar orman muhafaza memurlarınca 06.04.2009 tarihinde yapılan olay yeri kontrolünde, baz istasyonu kurulumunun, yapılan protokole aykırı şekilde, tahsis edilen alan dışına taşmak suretiyle yapılmış olduğu tespit edilmiş ve sanık hakkında soruşturmaya başlanıp 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; davaya konu baz istasyonunun kurulumunun yapıldığı yerin, daha önceden yapılmış ve dava konusu dışında kalan Yangın Gözetleme Kulesi'nin üstü olduğu, baz istasyonunun zeminle temasının bulunmadığı ve bunun için bölgeye yeni bir inşaatın yapılmadığı, kule üzerine baz istasyonu kurulumunun ilgili Koruma Bölge Kurulu'nca da uygun bulunduğu, her ne kadar kule üzerinde tahsis edilen 1 m2'lik alanın dışına çıkılarak kurulum yapılmış ise de, bu durumun taraflar arasında düzenlenen protokole aykırılık ve dolayısıyla hukuki ihtilaf konusu olabileceği, ancak tahsis edilen alan dışına taşılmasının başlı başına 2863 sayılı Kanun kapsamında fiziki ve inşai bir müdahale sayılamayacağı, bu durumun olay yeri keşfine iştirak eden inşaat mühendisinden alınan 13.03.2012 ve 09.05.2012 tarihli bilirkişi raporlarında da belirtildiği, ayrıca sanığın davaya konu eylem yönünden bir suç kastıyla hareket ettiğinin de delillerinin bulunmadığı, böylece sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33551, Karar No: 2015/19249, Tarih: 03.12.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33551 E.  ,  2015/19249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/141610

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/150 (E) ve 2014/147 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık S.. G.. yokluğunda verilip duruşmada bildirdiği ve aynı zamanda adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olarak belirtilen aynı adreste babası C.. G..'e 26.03.2014 tarihinde tebliğ edilen mahkumiyet kararına karşı 16.10.2014 tarihinde vermiş olduğu dilekçesinde, yokluğunda verilen kararın kendisine tebliğ edilmediğinden yasa yoluna başvuru hakkını kullanamadığını, bilgisi dışında kararın kesinleştirildiğini belirterek eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz itirazında da bulunduğu ancak, dilekçenin diğer sanık S.. A.. hakkındaki tebliğnamenin düzenlenmesinden sonra gelmiş olması nedeniyle sanık S.. G..'in istemleri konusunda tebliğnameden görüş bulunmadığının anlaşılması karşısında adı geçen sanığın istemlerine ilişkin görüş bildiren ek tebliğnamenin düzenlenmesinden incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1281, Karar No: 2012/3106, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1281 E.  ,  2012/3106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin kayıtlı adresinde ticari faaliyetine devam edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin sürdürülüp sürdürülmediği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11933, Karar No: 2016/5815, Tarih: 26.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11933 E.  ,  2016/5815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ......ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/03/2015

NUMARASI : 2014/1728-2015/308

Taraflar arasında görülen davada ......... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/03/2015 tarih ve 2014/1728-2015/308 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24/05/2016 günü hazır bulunan davacı vekili Av. B.. Ü.. ile davalı vekili Av. A...... Y....... D........ dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi .......... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, elektrik dağıtım şirketlerinin özelleştirilerek TEDAŞ bünyesinde 20 ayrı dağım şirketi oluşturulduğunu ve hisselerinin tamamı TEDAŞ'a ait olmak üzere her biri için ayrı dağıtım şirketi kurulduğunu, bunlardan birinin de müvekkili şirket olduğunu, TEDAŞ'ın bu şirketleri kurduktan sonra her biri ile ayrı ayrı 24/07/2006 tarihli İşletme hakkı devir sözleşmesi imzaladığını, sözleşmenin imzalanmasından önce 23/06/2006 tarihinde T...... K........'in enerji naklini sağlayan direkten çevreye yayılan akıma kapılarak ölmesi sebebiyle 01/08/2006 tarihinde açılan tazminat davası sonucunda ........ Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 05/02/2008 tarih ve 2006/112 E. 2008//10 K. Sayılı kararı ile maddi tazminata hükmedildiğini, kararın Yargıtayca onanarak kesinleşmesi üzerine müvekkili tarafından 08/01/2009 tarihinde 25.034,00 TL ödeme yapıldığını, işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.4 ve 7.6 maddesi, hisse devir sözleşmesinin 9.3 ve 9.4 maddeleri ile TBK'nın 23. maddesi uyarınca 25.034,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının geçmiş yıllara ilişkin talepte bulunamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu kazanın işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı tarihten önceki dönemde gerçekleştiği, sözleşme gereği önceki dönemle ilgili davalardan doğan mali yükümlülüklerin TEDAŞ'a ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 25.034,00 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.