muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15841, Karar No: 2017/5828, Tarih: 04.04.2017

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arz etmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

Somut uyuşmazlıkta; davalı işyerinde genel müdür olarak çalışan davacı ile imzalanan sözleşme yukarıdaki ilke ve esaslarda açıklanan şartları taşımadığı anlaşılmakla belirli süreli olarak kabul edilmesi yerinde değildir. Dolayısıyla taraflar arasındaki sözleşme belirsiz süreli olduğundan bakiye süre ücreti alacağına hükmedilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesi ile peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16305, Karar No: 2016/7808, Tarih: 03.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/16305 E.  ,  2016/7808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı işverene yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5529, Karar No: 2021/2762, Tarih: 01.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/5529 E.  ,  2021/2762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım etme

HÜKÜM : Sanığın kasten öldürmeye yardım etme suçundan TCK'nin 81/1, 39 ve 62. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasıyla mahkumiyetine dair; ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08/09/2020 tarih ve 2019/328 (E), 2020/124 (K) sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan bozma sonrası kurulan hükmün incelenmesinde,

Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; ... de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, olayın ne şekilde gerçekleştiğine dair kabulün tam olarak bulunması gerekirken bu ilkelere uyulmadan eksik gerekçe ve kabul ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Usul ve yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 01/03/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.

01/03/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ......'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... Karabulut müdafii Avukatlar ..., ...'ın yokluğunda 04/03/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2019/2593, Karar No: 2020/11402, Tarih: 11.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/2593 E.  ,  2020/11402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 157/1, 50, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 12/12/2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Temyiz dışı sanık ... ve sanık ...'un kayınpeder ve gelin oldukları, temyiz dışı sanığın hissedar olduğu taşınmazın üzerinde bulunan binanın 7. katındaki dairenin temyiz dışı sanık tarafından Kadıköy .... Noterliğince düzenlenmiş 23/12/2009 tarih 23778 yevmiye nolu satış vaadi sözleşmesi ile katılana 70.000 TL bedel ile satıldığı, sözleşmede bedelin 45.000 TL'sinin nakden ödendiğinin, geri kalan 25.000 TL'nin 23/12/2012 tarihinde ödenmesi halinde tapuda devir işlemi yapılacağının belirtildiği, noterdeki işlemlerin üzerinden 3 ay kadar geçtikten sonra, sanıkların sözleşmede belirtilen 23/12/2012 tarihini beklemeye gerek olmadığını, 25.000 TL'yi ödemesi halinde gayrimenkulün hemen boşaltıp teslim edileceğini katılana söyledikleri, bunun üzerine katılanın sanığa 25.000 TL'yi verdiği ve senetlerini geri istediği, sanığın ise senetlerin temyiz dışı sanıkta olduğunu, bir yere koyduğunu ancak bulamadıklarını söylediği ve rakamla 70.000 yazıyla yetmişmilyar yazılı bir senedi imzalayarak katılana verdiği, daha sonra devir işleminin çeşitli bahanelerle yapılmadığı, tapuda devir işlemlerinin yapılmaması nedeni ile katılan araştırma yaptığında, söz konusu yeri noterde satın aldığı tarihte bu yerin sanıklar adına tapuda kayıtlı olmadığını, daha önce ... isimli şahıs adına cebri satış işlemi yapılarak devir edilmiş olduğunu öğrendiği, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanı, uzlaştırma sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan, sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, hükme yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkındaki hükmün ONANMASINA, 11.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13405, Karar No: 2024/23101, Tarih: 30.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13405 E.  ,  2024/23101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 27.04.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 21.12.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/10430 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58327 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58327 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Dosyalar kapsamına göre, sanığın 14.02.2015 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan dolayı Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20.03.2015 tarihli ve 2015/3851 Soruşturma, 2015/130 Karar sayılı kamu davasının açılmasının 5 yıl süreyle ertelenmesine ve erteleme süresi içinde 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın itiraz edilmeksizin kesinleşmesini müteakip, tedavi ve denetim yükümlülüklerini ihlal etmesi nedeni ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Erzurum 6.Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli ve 2015/675 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile, sanığın üzerinde ele geçirilen maddenin uyuşturucu madde olmaması nedeniyle beraatine karar verildiği, böylece sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin bir karar kalmadığı, Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2021 tarihli kararına konu suç tarihinin 10.06.2017, Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.12.2020 tarihli kararına konu suç tarihinin ise 15.10.2019 olduğu ve sanık hakkında söz konusu tarihler itibarıyla verilmiş bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı olmadığı, dolayısıyla 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi kapsamında doğrudan kamu davası açılamayacağı, sanığın gerçekleştirmiş olduğu 14.02.2015, 15.10.2019 ve 07.04.2021 tarihli eylemlerine ilişkin ortak bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi ile usulüne uygun tebliğ ve devamı işlemlerin icrası için kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararları verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/799 Esas ve 2021/452 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

Şüpheli hakkında, 10.06.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 07.11.2017 tarihli ve 2017/15273 Soruşturma, 2017/4663 Esas, 2017/2375 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda, Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2018 tarihli ve 2017/742 Esas, 2018/376 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın, 18.04.2018 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 15.10.2019 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 07.04.2021 tarihli ve 2020/799 Esas, 2021/452 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

B. Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/886 Esas ve 2020/793 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

Şüpheli hakkında,15.10.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2019 tarihli ve 2019/13188 Soruşturma, 2019/5637 Esas, 2019/4050 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.12.2020 tarihli ve 2019/886 Esas, 2020/793 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

C. Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/675 Esas ve 2016/124 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

1. Şüpheli hakkında, 14.02.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 20.03.2015 tarihli ve 2015/3851 Soruşturma, 2015/130 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının

ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği,

2. Şüphelinin yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi nedeniyle Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2015 tarihli ve 2015/3851 Soruşturma, 2015/4352 Esas, 2015/3379 sayılı iddianamesi ile Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği,

2. Şüphelinin yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi nedeniyle Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2015 tarihli ve 2015/3851 Soruşturma, 2015/4352 Esas, 2015/3379 sayılı iddianamesi ile Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3. Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli ve 2015/675 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile, ele geçen maddenin uyuşturucu veya uyarıcı madde olmadığı, tahlil sonucu bulunmadığı, soyut ikrarın mahkumiyete yeterli olmadığı gerekçesiyle "sanığın beraatine" karar verildiği, beraat kararının 08.03.2016 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, şüpheli hakkında 5237 sayılı TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca verilen "kamu davasının açılmasının ertelenmesi, TCK’nın 191/3. fıkrası uyarınca erteleme süresi içerisinde asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulması" kararı verilmesini takiben, TCK’nın 191/4. maddesinde yazılan durumlardan birinin gerçekleşmesi nedeniyle, erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılmasından sonra, şüphelinin yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi halinde TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca yeniden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceğinden ikinci suç nedeniyle doğrudan kamu davası açılacağı tartışmasızdır.

Ancak; erteleme kararının kaldırılarak açılan kamu davasında sanığın beraatine karar verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi halinde, beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı hukuki geçerliliğini yitirecek ve sonraki suça ilişkin olarak 5237 sayılı TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine engel olmayacak, bu nedenle "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı verilmeden açılmış olan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere "durma kararı" verilmesi gerekecektir.

Somut olayda; şüphelinin 14.02.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edilmesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine, Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli ve 2015/675 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile, ele geçen maddenin uyuşturucu veya uyarıcı

Somut olayda; şüphelinin 14.02.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edilmesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine, Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli ve 2015/675 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile, ele geçen maddenin uyuşturucu veya uyarıcı

madde olmadığı, tahlil sonucu bulunmadığı, soyut ikrarın mahkumiyete yeterli olmadığı gerekçesiyle "sanığın beraatine" karar verildiği, beraat kararının 08.03.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. 5237 sayılı TCK’nın 191/6. maddesi gereğince doğrudan kamu davası açılmasının dayanağı olan davada, sanığın beraatine karar verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi nedeniyle, beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukuki geçerliliği kalmadığından, Erzurum 5. Asliye Ceza ve Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemelerince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davalarında, yargılama şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma kararı" verilerek, sanık hakkında tüm suçlar yönünden ortak bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2021 tarihli ve 2020/799 Esas, 2021/452 Karar sayılı kararı ile Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.12.2020 tarihli ve 2019/886 Esas, 2020/793 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.09.2024 tarihinde karar verildi.