muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15005, Karar No: 2016/3985, Tarih: 26.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/15005 E.  ,  2016/3985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan A.. K..'ün evlenmek amacıyla çevresinde bayan aradığı, bu durumdan haberi olan katılanın yeğeni G.. K..'ün, Kırşehir'de bulunduğu sırada daha önceden tanıdığı sanık S.. T.. ile karşılaştığı, sanığa amcasının evlenmek istediğini ve bu nedenle bayan aradığını anlattığı, sanık ..........'ın da katılanla görüşmek için telefon numarasını tanık ......'e verdiği, sanığın katılanla görüşerek 17.06.2006 tarihinde haklarındaki hüküm kesinleşen ... ve ...... ile birlikte katılanın ............ kasabasındaki evine geldikleri, burada katılanla karşılıklı olarak görüşüp evlenme hususunda anlaştıkları, aynı gün birlikte .......... ilçe merkezine gittikleri, katılanın ilçe merkezinde sarraflık yapan tanık Y.. D..'den 3.958 TL tutarında ziynet eşyası satın aldığı ve bunları sanık .........'a teslim ettiği, buradan çıkarak tanık M.. G..'e ait mağazaya giderek yaklaşık 600 TL değerinde giyim eşyası satın aldığı ve bu eşyaları da sanığa teslim ettiği, daha sonra katılan ile sanık S....'ın katılanın evine geri döndükleri, temyiz dışı K...... ve H.......'nin ise ....... merkezinde kaldıkları, katılan ile sanık S.......'ın evde bulundukları sırada akşamleyin K.... ve H......'nin katılanın evine gelerek, arabada unuttukları eşyaları getirdiklerini söyleyip içeri girdikleri, katılanın yiyecek birşeyler hazırlamak için mutfağa geçtiği esnada, sanık S.....'ın, K..... ve H........ ile birlikte katılana aldırdıkları altın ve diğer eşyaları da yanlarına alarak geldikleri araçla kaçtıkları anlaşılmakla; eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16734, Karar No: 2012/3302, Tarih: 27.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/16734 E.  ,  2012/3302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Yapılan inceleme ve alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1) 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince açılan tesbit ve tescil davasında, aynı kanunun 15/son maddesine göre, değerlendirmenin dava tarihi itibariyle yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmaza dava tarihi esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden 2009 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2) Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümünün yüzölçümü, üzerindeki ağaçların cins, yaş ve sayıları gözönünde bulundurularak taşınmazda kaplayacağı alan belirlendikten sonra taşınmazın kısmen veya tamamen kapama karışık meyve bahçesi olduğu kabul edilerek, bu kısmın net meyve geliri üzerinden bedel tesbit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Dava konusu taşınmazın yeri, konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre belirlenen m² bedeline objektif değer arttırıcı unsur ilave edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4) Üretim giderlerine dahili mümkün olmayan, tarla kirası ve genel idari giderler üretim giderlerine dahil edilmek suretiyle üretim giderinin yüksek miktarda kabulü ile buna göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde davalıya iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8389, Karar No: 2016/5203, Tarih: 05.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/8389 E.  ,  2016/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... köyü, ... mevkiinde bulunan 123 ada 1 parsel sayılı 3302,43 m² yüzölçümlü taşınmaz, evvelce sınırları içinde iken, 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B maddesi gereğince sınırları dışına çıkarıldığı ve 1941 yılından bu yana ...'ın kullanımında bulunduğu, şahsın 1995 yılında vefatı ile geriye mirasçısı ... ile evlatları ..., ... ve ...'a terk ettiği tespit edildiğinden, beyanlar hanesine ... mirasçılarının kullanımında olduğu şerhi verilmek suretiyle, yörede 2000 yılında 2924 sayılı Kanun gereğince yapılan kadastro sırasında sırasında tarla vasfıyla adına tespit ve tapuya tescil edilmiştir. 2006 yılında 2/B parsellerinde alan düzeltme işlemi yapılarak taşınmaz 101 ada 209 parsel numarası altında ve yüzölçümü 3077, 01 m² olarak belirlenmiş ve tapuda gerekli değişiklik yapılmış, daha sonra 24.05.2010 tarih ve 2009/15 sayılı genelgesi uyarınca, sınırları dışına çıkarılan taşınmazların yeniden güncellenmesi çalışmaları sonucunda, idari işlemle (A) ve (B) olarak ifraz edilerek, (A) bölümü 101 ada 258 sayılı parsel altında 2016,18 m² yüzölçümlü ile vasfıyla, (B) bölümü ise 101 ada 259sayılı parsel altında 1060,83 m² yüzölçümü ile tarla vasfıyla ve kişilerin kullanımında olduğu şerhi düşülmek suretiyle tapuya tescil edilmiştir.

Davacılar, zilyetlik iddiasıyla dava açmış, evvelce bir bütün halinde 101 ada 209 parsel olarak tarla vasfıyla adına tapuya kayıtlı 2/B vasfında bulunan taşınmazlarının, 2010 yılında yapılan idari işlemle bir kısmının 101 ada 259 sayılı parsel altında ifraz edilerek, vasfının olarak değiştirildiği bu nedenle kullanım durumlarının da tapuya şerh edilmediği, böylelikle taşınmazın bu kısmını satın alma haklarının ellerinden alındığını beyanla, yapılan işlemin iptali ile 101 ada 259 sayılı parselin 2/B vasfında olduğu ile kendi kullanımlarında bulunduğunun tespitine karar verilmesi ile tapu kaydının bu şekilde düzeltilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; dosyada mevcut teknik bilirkişinin 12.11.2013 tarihli raporuna ekli krokide, (B) harfi ile gösterilen 275,732 m²'lik kısmının 258 sayılı parselden ifrazı ile tarla vasfıyla adına tesciline ve zilyedinin davacılar olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; dosyada mevcut teknik bilirkişinin 12.11.2013 tarihli raporuna ekli krokide, (B) harfi ile gösterilen 275,732 m²'lik kısmının 258 sayılı parselden ifrazı ile tarla vasfıyla adına tesciline ve zilyedinin davacılar olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1964 yılında kadastrosu yapılmıştır. 1978 yılında aplikasyon ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması yapılmıştır. Daha sonra 1989 yılında 3302 sayılı Kanunla değişik 2B madde uygulaması yapılmış, 14.03.1989 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu ise 23.03.2000 - 21.04.2000 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşmiştir.

Kural olarak; tapu iptali ve tescil davaları, tapuda malik olarak görünenlere karşı açılır. Ancak, niteliği ile adına tesbit edilen taşınmazların mülkiyet hakkı ...ye, kullanma hakkı ... aittir. Bu tür davalarda ve zorunlu dava arkadaşıdırlar. Buna karşın, davalı 101 ada 258 parsel sayılı taşınmazın, 2010 yılında niteliği değiştirilerek niteliği ile adına tescil edildiği tespit edildiği halde, Yönetimine husumet yöneltilmemiştir.

Taraf teşkili dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re'sen gözönünde bulundurulması gerektiğinden, .... usûlüne uygun şekilde davaya dahil edilerek ve delilleri sorularak, taraf teşkili sağlandıktan sonra, işin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla, usûlünce davaya ve duruşmalara dahil edilmeden, davanın eksik taraf ile sonuçlandırılması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; ...nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 05/05/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8657, Karar No: 2023/1936, Tarih: 15.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8657 E.  ,  2023/1936 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/3441 E., 2022/1963 K.

DAVA TARİHİ : 05.08.2016

KARAR : Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 7. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2016/927 E., 2019/655 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacıların başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacılar vekilince temyiz edilmekle kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...’ın davalı hastanede, davalı doktora muayene olduğunu, hamileliğinin sekizinci ayında olması ve sancısı bulunmamasına rağmen rahimde 3 cm açılma meydana geldiği gerekçesiyle doğumun başlamış olduğunun söylendiğini, normal doğuma alacaklarını bildirdiklerini, normal doğum esnasında kanama ve yırtıkların oluştuğunu, doğumun ertesi sabahı bebeğin kolu hariç tüm bedeninin hareketli olduğunun görüldüğünü, çekilen EMG de bebeğin boyundan çekmeye bağlı olarak sağ kolunun işlevsiz kaldığını, bebeğin hatalı müdahale sonucunda malul olduğunu belirterek müvekkili Esila Lina'nın hatalı tedavi sebebiyle ömür boyu oluşacak işgücü ve kazanç kaybından dolayı meydana gelecek maddi zararların tespitiyle şimdilik 1.000 TL nin yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davacı anne için 25.000 TL, davacı baba için 25.000 TL olmak üzere toplam 50.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının başına gelen olay ile ilgili davalı hekimin ve diğer salık personelinin hatalı bir uygulamasının olmadığını, hastada sezeryan olmasını gerektirecek endikasyon tespit edilmediğini, tıp standartlarına uygun olarak hareket edildiğini, bebeğin tahmini ağırlığının normal doğum için uygun olduğunu, davacının başına gelen olayda bir komplikasyon meydana geldiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı ... Ticaret Aş vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı ... Ticaret Aş vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bebeğin doğumu sırasındaki omuz takılmasının bir komplikasyon olduğuna, herhangi bir sezaryen endikasyonu bulunmadığına, Dr. ...’nın hastasının doğum eyleminin takibi ve doğumu sırasında izlediği yolun tıbbi kurallara uygun olduğuna, herhangi bir kusur, yanlış uygulama ve ihmal bulunmadığına oy birliği ile karar verildiğine dair bilirkişi heyeti mütalaası sunulması nedeniyle davalı doktor ve davalı hastane ile çalışanlarının meydana gelen bu olayda bir kusuru ve ihmalinin bulunmadığı kanaatiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinafa Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı hekimin kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermediğini, doğumdan önce hastaneye başvurulduğunda davalı hekim tarafından bebeğin 3 kg doğacağı tahmin edilmesine rağmen Esila Lina'nın 4,420 kg olarak doğduğunu, davalı bebeğin kilosunun yaklaşık olarak dahi tahmin edilememesinin hatalı olduğunu, iri bebek olarak nitelenen durumun teşhis edilemediğini, doğum esnasında bebeğin aşırı şiddetle kontrolsüz olarak çekilmesi sebebiyle küçük Esila'nın sağ omzunun doğum yoluna takılmasına ve sağ omuzundaki sinirlerin zedelenmesine sebebiyet verildiğini, hekimin sadece komplikasyon bahanesiyle sorumluluktan kurtulamayacağını, tedavi sırasında ve sonrasında gelişen komplikasyonları önlemenin hekimin görevi olduğunu, davalı hastanenin teknik donanım ve organizasyon açısından yetersiz olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporlarının yüzeysel ve hatalı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden rapor alınması ile davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamındaki yazı, belge ve bilgilere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın bulunmamasına ve alınan bilirkişi raporları değerlendirildiğinde hamileliğin 8 inci ayında gerçekleşen doğum nedeniyle yaşı küçük Esila'da gelişen omuz çıkmasının doktor hatasından kaynaklanmadığı, doğum eyleminin takibi ve doğumu sırasında davalı tarafa atfedilebilecek bir kusurun veya özen yükümlülüğüne aykırı bir davranışın bulunmadığı anlaşıldığından ilk derece mahkemesince kurulan hükmün hukuka uygun olması nedeniyle davacıların istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı doktor tarafından vekalet akdinin gereği gibi ifa edilmediği gerekçesiyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 506 ncı maddesi şu şekildedir;

“Vekil, vekâlet borcunu bizzat ifa etmekle yükümlüdür. Ancak vekile yetki verildiği veya durumun zorunlu ya da teamülün mümkün kıldığı hâllerde vekil, işi başkasına yaptırabilir.

Vekil üstlendiği iş ve hizmetleri, vekâlet verenin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle yürütmekle yükümlüdür.

Vekilin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alanda iş ve hizmetleri üstlenen basiretli bir vekilin göstermesi gereken davranış esas alınır.”

2. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) ''ispat yükü'' başlıklı 190 ıncı maddesinin birinci fıkrası;

''İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.'',

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Bilirkişiye başvurulmasını gerektiren hâller başlıklı 266 ncı maddesi şu şekildedir;

“(1) Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. (Değişik cümle: 3/11/2016-6754/49 md.) Ancak genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. (Ek cümle: 3/11/2016-6754/49 md.) Hukuk öğrenimi görmüş kişiler, hukuk alanı dışında ayrı bir uzmanlığa sahip olduğunu belgelendirmedikçe, bilirkişi olarak görevlendirilemez.”

3.Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre; üniversite hocalarından oluşan üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan rapor ile Adli Tıp Kurumu’ndan alınan raporun birbirleri ile uyumlu olması ve davacı Esila Lina’nın sağ omzunda sinir hasarı oluşmasında davalı doktorun kusurlu olduğu ve vekalet akdinden doğan özen yükümlülüğünü ihlal ettiği tespit edilemediğinden davacılar tarafından ispat olunamayan davanın reddine karar verilmesi yerinde olduğundan davacıların temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20468, Karar No: 2014/15945, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20468 E.  ,  2014/15945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir. Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;Gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmeyen davacı ve davalı ...'na yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3752, Karar No: 2010/6913, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/3752 E.  ,  2010/6913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkillerinin galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduklarının tespitini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Mahkemece taraflara tefhim edilen kısa kararda "davanın kabulüne" denilmiş ancak gerekçeli kararda, sadece "1271 tarihli ... Vakfının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğu" şeklinde karar verilmiştir. Dava konusu diğer vakıfla ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıdaki nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.