muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/849, Karar No: 2020/3613, Tarih: 04.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/849 E.  ,  2020/3613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 31. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, olumlu yetki tespitine itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 25/05/2016 tarihli yazısı ile ... Gıda İş Sendikası’nın müvekkili Şirkete ait ... Köyü yolu üzeri Çorlu adresinde kurulu fabrika iş yeri ile ...adresindeki merkez ofisinde çoğunluğu sağladığına dair olumlu yetki tespiti kararını 06/06/2016 tarihinde tebliğ aldıklarını, merkez ofisin ve fabrika iş yerinin ... bir işyeri sayılması gerektiğini sendika ile yapılacak sözleşmenin işyeri toplu iş sözleşmesi olduğunu, davalı sendikanın yetkili olup olmadığı tespit edilirken toplam çalışan sayısının dikkate alınması gerektiğini iddia ederek davanın kabulü ile yetki tespitinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Sendika vekili; müvekkili Sendika’nın 2 nolu Gıda İşkolunda örgütlü bir sendika olduğunu, davacı şirketin gıda iş kolunda imalat yapan bir şirket olduğunu, 21/04/2016 tarihinde yetki tespiti için Bakanlığa başvurduklarını, daha önce 27/03/2015 tarihli olumlu yetki tespitine dair Bakanlık kararı aleyhine davacı Şirketin Tekirdağ İş Mahkemesi’nin 2015/221 E. sayılı dosyasında dava açıldığını, süreçlerin uzamaması için o davayı kabul ettiklerini fakat buna rağmen davacı Şirketin tamamen davayı uzatmak amacıyla Tekirdağ İş Mahkemesi’nin yetkisiz olduğunu ve mahkeme masraflarının kararda gösterilmediğini ileri sürerek kararı temyiz ettiği, Tekirdağ'daki dosyada Beşiktaş'ta işyerinin olması nedeni ile işletme düzeyinde toplu iş sözleşmesi yapılması gerektiğini iddia ettiği, dava dilekçesinde ise bu defa öncekinin aksine her iki iş yerinin işletme olmadığını ve işyeri olarak kabul edilmesi gerektiğini bildirdiğini ve iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, yetkili mahkemenin Tekirdağ İş Mahkemeleri olduğunu, daha önce Tekirdağ İş Mahkemesinde görülen davada yetki konusunun subuta erdiğini ve iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, yetkili mahkemenin Tekirdağ İş Mahkemeleri olduğunu, daha önce Tekirdağ İş Mahkemesinde görülen davada yetki konusunun subuta erdiğini ve iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, fabrika ve ofis işyerinde çalışan kişi sayısının toplam 189 olduğu ve bunlardan 91'inin davalı sendika üyesi olduğu ve toplam çalışan sayısının % 40'nın sendikalı olması gerektiğine dair koşulun gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

D)İstinaf başvurusu:

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf başvurusunda; Yerel Mahkemece gerekli keşif ve bilirkişi incelemesi yapmaksızın eksik inceleme ile yetki davası ihtilafına konu yerin işyeri mi yoksa işletme mi olduğu hususunu açıklığa kavuşturmaksızın hüküm kurulduğu, fabrika ve merkez ofisin ... bir işyeri sayıldığı ve dolayısıyla müvekkili şirket ile imzalanacak bir toplu iş sözleşmesinin işletme değil işyeri düzeyinde olması gerektiği, işyeri toplu iş sözleşmelerinin akdedilebilmesi için aranan üye çalışan çoğunluğu ise STİSK m. 41 uyarınca işçilerin yarıdan fazlası olduğu, ancak, davalı Bakanlıkça, bizzat kendi düzenlediği işkolu tespit kararına tezat oluşturacak şekilde, fabrika ve merkez ofisin ayrı birer işyeri olarak değerlendirildiği ve müvekkili şirket ile işletme toplu iş sözleşmesi için aranan %40 çoğunluğu dikkate aldığı, davalı Bakanlığın bu tespitinin hatalı olduğu, davalı Sendika’nın yetki alabilmesi için gereken çoğunluk; işyerinde çalışan işçi sayısının yarıdan fazlasının kendi üyesi olması olduğu ve davalı Sendikanın bu çoğunluğu sağlayamadığı, zira işyerinde çalışan toplam işçi sayısı 189 olup, bu sayının yarıdan fazlası için gereken işçi sayısının 95 olduğu, ancak davalı Sendika’nın müvekkili şirket işyerindeki üye işçi sayısı 89 olup, bu rakamın yetki tespiti için yeterli olmadığı, eksik inceleme sonucu hukuka aykırı olarak verilen yerel mahkeme kararının bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, işyerinin tüm idaresinin Beşiktaş’ta kurulu işyerinden yapıldığı, fabrikada ise imalatın yapıldığı ve bunların SGK nezdinde ayrı ayrı işyeri dosyasının bulunduğu ve ayrı sicille işlem gördükleri aynı zamanda da NACE kodlarının farklı olduğu, Beşiktaş işyerinin büro iş koluna girerken, fabrika işyerinin gıda iş koluna girdiği, bunu göre Beşiktaş’ta kurulu işyerinin bağlı işyeri olarak kabulü mümkün olmayıp, ayrı bir işyeri olarak nitelendirilmesi ve giderek de her iki işyerinin işletme kavramı içerisinde değerlendirilmesi gerektiği kanaatine ulaşıldığı, bu kapsamda; başvuru tarihi itibariyle davalıya ait iki ayrı işyerinde çalışan sayısı dikkate alınarak işletme düzeyinde %40 çoğunluğu sağladığı anlaşılan davalı sendikanın, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından davacı işyerinde yetkili sendika olarak tespit edilmesinde ve bu tespite yapılan itirazın ilk derece mahkemesince reddinde bir isabetsizlik görülmediği, yapılan açıklamalar çerçevesinde; dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile kamu düzeni dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istisna başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı Sendikanın yetki başvurusu üzerine yapılan tespitin yerinde olup olmadığı ve bu bağlamda çoğunluk tespitinin işyeri düzeyinde mi yoksa işletme düzeyinde mi yapılması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun “Tanımlar” başlıklı 2 inci maddesinin (d) bendinde işletme toplu iş sözleşmesinin, “Bir gerçek veya tüzel kişiye ya da bir kamu kurum veya kuruluşuna ait aynı işkolundaki birden çok işyerini kapsayan sözleşmeyi,” ifade edeceği kural altına alındıktan sonra 34. maddesinde de "1-Bir toplu iş sözleşmesi aynı işkolunda bir veya birden çok işyerini kapsayabilir. (2) Bir gerçek ve tüzel kişiye veya bir kamu kurum ve kuruluşuna ait aynı işkolunda birden çok işyerinin bulunduğu işyerlerinde, toplu iş sözleşmesi ancak işletme düzeyinde yapılabilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu düzenlemelere göre aynı işkolunda kurulu birden çok işyerinin bulunması olgusu işletmenin bir unsuru olarak kabul edildiğinden bu işyerlerinin aynı işkolunda kurulu ancak birbirinden bağımsız işyerleri olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; yetki tespitine konu işyerlerinin birisi Tekirdağ'da, birisi Beşiktaş/İstanbul'da olmak üzere iki ayrı işyerini kapsadığı ve işletme düzeyinde çoğunluk hesabının yapıldığı ihtilaf dışıdır.

Bu düzenlemelere göre aynı işkolunda kurulu birden çok işyerinin bulunması olgusu işletmenin bir unsuru olarak kabul edildiğinden bu işyerlerinin aynı işkolunda kurulu ancak birbirinden bağımsız işyerleri olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; yetki tespitine konu işyerlerinin birisi Tekirdağ'da, birisi Beşiktaş/İstanbul'da olmak üzere iki ayrı işyerini kapsadığı ve işletme düzeyinde çoğunluk hesabının yapıldığı ihtilaf dışıdır.

Davacı esasen, yetki tespitine konu merkez ofisin ve fabrika işyerinin ... bir işyeri sayılması gerektiğini, davalı Sendika ile yapılacak sözleşmenin işletme değil işyeri toplu iş sözleşmesi olduğunu, davalı Sendikanın yetkili olup olmadığının buna göre belirlenmesi gerektiği yönünden tespite itiraz etmekte olup, bu bağlamda İlk Derece Mahkemesinin davanın esasına ilişkin bu itirazı karşılamadan ve gerekçesini oluşturmadan sonuca gitmesi isabetsizdir.

Bölge Adliye Mahkemesince, işyerinin tüm idaresinin Beşiktaş’ta kurulu işyerinden yapıldığı, fabrikada ise imalatın yapıldığı ve bunların SGK nezdinde ayrı ayrı işyeri dosyasının bulunduğu ve ayrı sicille işlem gördükleri aynı zamanda da NACE kodlarının farklı olduğu, Beşiktaş işyerinin büro işkoluna girerken, fabrika işyerinin gıda işkoluna girdiği, buna göre Beşiktaş’ta kurulu işyerinin bağlı işyeri olarak kabulü mümkün olmadığından ayrı bir işyeri olarak nitelendirilmesi ve her iki işyerinin işletme kavramı içerisinde değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddi ise yerinde bulunmamıştır.

Zira, 6359 sayılı Kanun’un yukarıda zikredilen hükümlerine göre işletme düzeyinde tespitin yapılması için “aynı işkolunda kurulu”, “birden çok işyerinin bağımsız işyerleri olması” gerekli olup, Bölge Adliye Mahkemesince tespite konu işyerlerinin farklı NACE kodlarına sahip olduğu gerekçesiyle, davacının işletme yönünden itirazının yerinde bulunmaması hukukî dayanaktan yoksundur.

Öte yandan yargılama safhasında, tespite konu fabrika işyeri ile merkez ofis işyeri arasında yönetim birliğinin olup olmadığı, bu saptamada özellikle davacı işverenliğe ait başka işyerlerinin olup olmadığı (merkez ofis işyerinin faaliyetlerinin tespite konu fabrika işyerine özgülenip özgülenmediği), merkez ve ofis işyerlerindeki işin niteliği yönünden bağlılık olup olmadığı (aynı teknik amacı veya farklı üretim aşamalarını gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği, yardımcı iş olup olmadığı vs.) hususları da denetime elverişli olarak açıklığa kavuşturulmadığı görülmüştür.

Yukarıda saptanan maddi ve hukukî olgular ile yargılamanın geldiği bu safhaya göre; İlk Derece Mahkemesince yapılması gereken iş, farklı işkolunda olduğu anlaşılan işyerlerinde çoğunluk tespitinin işletme düzeyinde yapılamayacağı, çalışan ve üye sayısı da dikkate alındığında işyeri düzeyinde yapılacak bir tespitte dahi davalı Sendika’nın gerekli çoğunluğu sağlayamayacağının dosya kapsamına göre açık olması karşısında, bu işyerlerinin bağlı işyeri olup olmadığı meselesinin ayrıca irdelenmesinin sonuca etkili olmayacağının anlaşıldığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmesinden ibarettir.

Eksik araştırma ve hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/197, Karar No: 2020/586, Tarih: 10.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/197 E.  ,  2020/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının kat maliki olduğu anataşınmazda davalıların baba kız olup davacının ortak yerleri kullanmasına birlikte engel olan ve ortak yerlere projesine aykırı yapı yapıp kullanan kişiler olduğunu, davalı ... ile dava dışı ... tarafından yaptırılan binanın 2 ayrı girişi olup bir girişinden 1 ve 3 katlara, diğer girişinden 2 ve 4. katlar ile çatı ve bodrum katlara girilebildiğini, halen 2 numaralı taşınmazda oturan davalı ... binayı birlikte yaptığı ... ile anlaştığını iddia ederek binanın projesinde ortak yer olarak görünen bodrum katı daire olarak tadil edip davalı kızının oturmasına tahsis ettiğini, çatı katına çıkan kapıyı da kilitleyerek kendileri dışında birinin çatıyı kullanmasına engel olduklarını, davalılar taşınmazın kendilerine ait olduğunu düşündüklerinden davacının kullanımına izin vermediklerini beyan ederek, taşınmazdaki ortak yere yapılan elatmanın önlenmesi ve anayapının onaylı projesine uygun hale getirilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, verilen kararın davalılarca istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 2018/885 - 2019/155 E.K. ile başvurunun esastan reddine kesin olarak karar vermiş, hükmün davalılarca temyiz edilmesi üzerine 6. Hukuk Dairesi 29/4/2019 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun kararın kesin olarak verildiğinden reddine karar verilmiştir. Verilen bu ek kararı davalılar temyiz etmiştir.

Dava müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

1)6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362. maddesinin b) fıkrası “(Ek İbare: 5.8.2017 - 7035 m.32) kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları hariç olmak üzere 4. maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar.”ın temyiz edilemeyen kararlar olduğunu belirtmekle, davacının müdahalesinin önlenmesi ve eski hale getirme talebinin taşınmazın aynına ilişkin olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 11/02/2019 tarihli davacı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılması gerekmiştir.

2)634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin 1. fıkrasında, kat malikleri anataşınmazın bakımı ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olduğu; 2. fıkrasında ise kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramayacağı hükme bağlanmıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerekçeye göre, davalıların anataşınmazın ortak alanlarına yaptığı müdahalelerin tespiti ile eski hale getirilmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde yazılı nedenlerle; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 11/02/2019 tarihli davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılmasına,

2) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 10/02/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4322, Karar No: 2022/2903, Tarih: 07.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4322 E.  ,  2022/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil ile kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın tapuya tescili istekli davanın yapılan yargılaması sonucunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen önceki tarihli kararın davacılar vekili ile davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay ( Kapatılan ) 16. Hukuk Dairesi tarafından kısmen onanıp kısmen bozulması sonucunda, Mahkemece bozma kararına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmiş olup, karar süresi içerisinde davacılar vekili, davalı Hazine ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği görüşüldü:

I. DAVA

Kadastro sonucu ... ilçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 101 ada 14 ve 102 ada 475 parsel sayılı 3.397,78 ve 78.687,56 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmış, yargılama sırasında ..., aynı nedene dayanarak davaya katılmıştır. Diğer taraftan, davacı ..., adına kayıtlı 101 ada 5, 8 ve 12 sayılı parsellerin kadastro sırasında eksik ölçüldüğü iddiasıyla, davacı ... de, adına kayıtlı 101 ada 9 parsel sayılı taşınmazın eksik ölçüldüğü iddiasıyla kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu, nizalı taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufunda olan yerlerden olup zilyetlikle mülk edinilmesinin mümkün olmadığını, nizalı taşınmazlarda davacının zilyetliği olmadığı gibi kanunen aranan zilyetlik koşullarının da oluşmadığını, nitekim davacının kardeşi tarafından taşınmazların satın alma isteğinin nizalı taşınmazların dere yatağı olduğundan bahisle kabul görmediğini, bu durumun Hazinenin mülkiyet hakkının tanınması anlamına geleceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı ... cevap dilekçesinde; çekişmeli taşınmazın zamanaşımı ile kazanılabilecek yerlerden olup olmadığı ve imar ihya ile de olsa iktisap edilip edilmeyeceğinin, zilyetlik hususunun olup olmadığını ve taşınmazın mera, orman vs yerlerle bir ilgisinin bulunup bulunmadığının etraflıca araştırılarak ... Mahallesinin otlakiyesi vasfında olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğini beyan ederek dava konusu yerde kadastro çalışmasının kesinleştiği tarihin sorulmasına, davanın reddine, yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

3. Davalı ... cevap dilekçesinde; 6360 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 13. Bendinin; "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur." hükmü uyarınca İlçe Belediye Başkanlığı davalı olarak taraf sıfatını kazanmış olup, Erzurum Büyükşehir Belediye Başkanlığının söz konusu davada taraf sıfatının bulunmadığını beyan ederek, müvekkili Belediye Başkanlığı açısından davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 04/07/2014 tarihli ve 2010/71 Esas, 2014/1046 Karar sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, teknik bilirkişinin 26/06/2014 tarihli krokisinde (E) harfi ile gösterilen 669,80 ve (F) harfiyle gösterilen 587,52 metrekarelik, toplamda 1.257,32 metrekarelik kısmın ayrı bir parsel numarası verilerek 1/2'şer paylarla davacılar ... ve ... adına tapuya tesciline, sair kısımlara yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Bozma Kararı

Mahkemenin önceki tarihli kararı, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 31.12.2015 tarihli ve 2014/18277 E. 2015/16688 K. sayılı kararıyla; “Davacılar ... ve ...'in çekişmeli 101 ada 14 parsel sayılı taşınmaza yönelik açtıkları dava yönünden çekişmeli taşınmazın dere yatağı etkisinde kaldığı ve imar – ihya edilmemiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dava; çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümüne yöneliktir. Keşifler sırasında yöntemince belirlenecek yerel bilirkişi ve varsa taraf tanıklarından taşınmazın kullanım durumuna ilişkin beyanları alınmamış, ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın 1. sınıf tarım arazisi olarak belirtildiği, jeolog bilirkişi raporunda ise, çekişmeli taşınmaz bölümü üzerindeki çakılların dere malzemesi niteliğinde olduğu, parselin dere etkisinde kalabilen, imar - ihya edilmemiş taşınmaz niteliğinde olduğu belirtilmesine rağmen, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulmuş, taşınmazın evveliyatı ve kullanım durumunu tespit amacıyla usulüne uygun şekilde hava fotoğraflarından da yararlanılmamıştır. Diğer taraftan, bu parselin bitişiğinde yer alan ve fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısma yönelik usulünce açılmış bir dava olmadığı halde, bu bölüm hakkında da esasa ilişkin hüküm tesisi doğru değildir. Eksik araştırma, inceleme ve uygulamaya dayalı olarak karar verilemeyeceği gibi hatalı değerlendirme ile talepten fazlaya ilişkin hüküm kurulması da usul ve yasaya uygun düşmemektedir. Hal böyle olunca; sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için Mahkemece, öncelikle, en az üç ayrı zaman dilimine, kural olarak tespit tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait üç ayrı evreye ilişkin stereoskopik hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığından, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar ile kadastro tespit tarihine en yakın ve en eski tarihlerde çekilmiş uydu fotografları İl Kadastro Müdürlüğünden tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulmalıdır