muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12459, Karar No: 2014/12144, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12459 E.  ,  2014/12144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2007/394-2013/267

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar ile davalılar tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin davacıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21351, Karar No: 2014/20641, Tarih: 11.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/21351 E.  ,  2014/20641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/240522

MAHKEMESİ : Aydın Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/501 (E) ve 2013/256 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Nüfus kayıt örneği incelendiğinde suça sürüklenen çocuk C.. T..'nın 10.05.1994 doğumlu, son duruşma tarihinin ise 16.04.2013 olduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2009/6-82 E., 2009/231 K. sayılı ve 13.10.2009 tarihli kararında da belirtildiği gibi, gerek 1412 Sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 308.maddesinin 6.fıkrasında, gerekse 5271 Sayılı CMK’nın 289.maddesinin 1.fıkrasının (f) bendinde; “duruşmalı olarak verilen hükümde açıklık kuralının ihlâl edilmesi” hukuka kesin aykırılık hali olarak düzenlenmiştir. Bununla birlikte, 5271 Sayılı CMK'nın 182/2.maddesinde “duruşmanın bir kısmının veya tamamının kapalı yapılmasına mahkemece karar verilebileceği”, 3. fıkrasında “duruşmanın kapalı yapılması konusundaki gerekçeli karar ile hükmün açık duruşmada açıklanacağı” 185.maddesinde ise; “sanık, onsekiz yaşını doldurmamış ise duruşmanın kapalı yapılması, hüküm de kapalı duruşmada açıklanması” gerektiğine dair hükümlere yer verilmiştir.

Somut olayda; oturum tarihinden önce 10.05.2012 tarihinde onsekiz yaşını doldurduğu ve 5271 Sayılı CMK'nın 182, 184 ve 186. maddeleri uyarınca verilmiş ayrı bir “kapalılık kararı” da bulunmadığı anlaşılan çocuk hakkındaki duruşmanın, 5271 sayılı CMK’nın 182.maddesi uyarınca “herkese açık” bir şekilde yapılması ve hükmün de “açık yapılan duruşma sırasında” tefhim edilmesi gerektiği gözetilmeden, 12.03.2013 tarihinde ve daha sonraki tarihlerde duruşmaların kapalı yapılması, hükmün de kapalı duruşmada gizlice tefhim edilmesi suretiyle “açıklık kuralının” ihlâl edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1418, Karar No: 2019/5605, Tarih: 23.05.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/1418 E.  ,  2019/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Hazine, ...G...Esnaf ve Sanatkarlar Kredi ve Kefalet Kooperatifi

SUÇ : Zincirleme basit zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

... yönetim kurulu başkanı olan sanığın, davaya konu edilen; yemek ve konaklama ücreti 7.783,64 TL, akaryakıt bedeli 6.179,00 TL, harcırah bedeli 4.200 TL, yemek faturası 7.378,06 TL ve trafik cezası 575,92 TL ile kiralama bedeli olan 18.000 TL'yi mal edinme şeklinde gerçekleştirdiği eylemleri kül halinde zimmet suçunu oluşturduğu halde, yanılgılı değerlendirme sonucu görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek, sadece alınmadığı halde alınmış gibi gösterilen ayran ve meşrubat bedeli olan 4.638,88 TL'nin zimmet miktarı olarak kabul edilmesi, ayrıca dosya kapsamına göre üç yıllık kira bedeli peşin alınmak suretiyle toplam 18.000 TL bedelle kiralanan taşınmazın sanığın görev süresinin sona erdiği 02/05/2006 tarihinden sonra boşaltıldığı ve yeni yönetim tarafından aynı büyüklük ve nitelikte 01/09/2006 tarihinde aylık kirası 200 TL olan başka bir taşınmazın kiralandığı anlaşıldığından, aynı şartlarda olan bir taşınmaz için suç tarihlerinde ödenmesi gereken aylık kira bedeli düşüldükten sonra sanık tarafından mal edinilen kira tutarının belirlenmesi ve zimmet olarak kabul edilen bütün eylemler yönünden kesin zimmet miktarı tespit edildikten sonra ödeme iradesini ortaya koyarak oluşan zararın 29.174,30 TL'lik kısmını 13/04/2007 tarihinde gideren sanığa bakiye zimmet miktarını ödeyip ödemeyeceği hususu sorulduktan sonra hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yasal olmayan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulmasıı

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-d maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 23/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12891, Karar No: 2017/6113, Tarih: 10.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/12891 E.  ,  2017/6113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılandaki yaralanmanın yüzde sabit ize neden olduğunun ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 26/11/2013 tarihli raporuyla belirlenmesi karşısında, adli tıp kriterlerine ve Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre yüzde sabit ize neden olan yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği dikkate alınarak temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiğinden tebliğnamenin temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/2 maddesi gereğince belirlenmesi gerektiğine dair bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Katılanın istikrarlı anlatımları,tanık ...'ın beyanı ve bu beyanları doğrulayan adli rapor içeriğine göre, sanığın kasten yaralama suçunu 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesince silahtan sayılan cisim ile işlediğinin anlaşılmasına göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15844, Karar No: 2016/7474, Tarih: 13.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15844 E.  ,  2016/7474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava, 02.09.2013 tarihinde açılmış, davacı kadın dilekçeler teatisi aşamasında yoksulluk nafakası isteminde bulunmamış, ön inceleme duruşmasından sonra verdiği 11.02.2014 tarihli dilekçesi ile yoksulluk nafakası isteğinde bulunmuştur. Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m. 141/1). Davacı kadının, ilk defa ön inceleme duruşmasından sonra ileri sürülen yoksulluk nafakası isteği, talep sonucunun genişletilmesi niteliğindedir. Davalı tarafın, bu isteğe açıkça muvafakatı bulunmamaktadır. Bu durumda ıslah da söz konusu olmadığına göre, davacının yoksulluk nafakası talebi artık incelenemez. Açıklanan nedenlerle, davacı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.04.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/7204, Karar No: 2020/4763, Tarih: 05.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/7204 E.  ,  2020/4763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 2018/1703 Esas ve 2019/801 Karar sayılı ve 17.07.2019 tarihli hükmün davalı ... vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 2020/110 Esas ve 2020/204 Karar sayılı ve 03.02.2020 tarihli ilamı ile adli yardım talebinin reddine karar verilerek itiraz mercinin Yargıtay 20. Hukuk Dairesi olarak gösterildiği, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin kapanması nedeniyle ilk derece mahkemesince adli yardım talebinin reddine dair itiraz dilekçesinin Yargıtay 23. Hukuk Dairesine gönderildiği, Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nce uyuşmazlığın Bankacılık Hukukundan kaynaklı olması nedeniyle Dairemize gönderildiği, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi ile Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin birleşmesi dolayısıyla itiraz isteminin adli yardım talebinini reddine ilişkin olmasından dolayı itiraz mercinin Yargıtay 12. Hukuk Dairesi olduğu nazara alınarak itiraz istemini değerlendirmek üzere dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler dolayısıyla dosyanın görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7340, Karar No: 2021/6623, Tarih: 29.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/7340 E.  ,  2021/6623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Nafaka ve Kişisel İlişki

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı anne tarafından kişisel ilişki yönünden; davalı baba tarafından ise kişisel ilişki ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı babanın iştirak nafakası davasına yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

6100 sayılı HMK'nın 362. maddesinin 1. fıkrasının b bendi uyarınca "Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar" temyiz edilemez. 02.12.2016 tarihli 6763 sayılı Kanun'un 44. maddesi ile de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen ek madde 1 uyarınca temyiz parasal sınırlarının (HMK m. 341, 362) Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298.maddesine göre her yıl tespit ve ilan edilecek yeniden değerleme oranında artırılması öngörülmüştür. Karar tarihi itibarıyle bu miktar "78.630,00 TL" olarak belirlenmiştir.

Temyize konu iştirak nafakasının kabul edilen yıllık miktarı 3.600,00 TL olup, karar tarihindeki kesinlik sınırı 78.630,00 TL'yi aşmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi gereğince temyiz sınırı altında kalan para alacağına ilişkin karar kesindir. Açıklanan nedenle, davalı babanın kadının iştirak nafakası davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Tarafların kişisel ilişki yönünden temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı anne tarafından açılan kişisel ilişkinin kaldırılması veya azaltılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilk derece mahkemesince kişisel ilişkinin kaldırılması talebinin reddine, azaltılması talebinin ise kabulü ile “ortak çocuk ile baba arasında her yıl Ocak, Mart Mayıs, Temmuz, Eylül, Kasım aylarının 1. ve 3. cumartesi günleri sabah saat 09.00'dan akşam saat 19.00'a, her yıl babalar gününde sabah saat 09.00'dan akşam saat 19.00'a, dini bayramların 2. günü sabah saat 09.00'dan akşam saat 18.00'a kadar yatılı olmaksızın” kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, bu hükme karşı davalı baba tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince davalı babanın istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, “Ortak çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası cumartesi günü sabah saat 09.00'dan akşam saat 19.00'a kadar, dini bayramların 2. günü sabah saat 09.00'dan akşam saat 19.00'e kadar, her yıl babalar günü sabah saat 09.00'dan akşam saat 19.00'a kadar” kişisel ilişki tesisine karar verilmiş, bu hüküm davacı anne ve davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveyniyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun üstün yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Çocuk ile babası arasında yeterli kişisel ilişki kurulamadığı taktirde güven duygusunun oluşamayacağı açıktır.

Somut olayda, çocuğun babası ile yatılı kişisel ilişki kurulmasına engel somut bir olgu veya iddia bulunmamaktadır. Bu haliyle, Aksaray 1. Aile Mahkemesi’nin 2009/834 esas sayılı dosyası ile çocukla baba arasında tesis edilen kişisel ilişki süresi, babalık duygularını tatmine elverişli olup, çocuğun da baba sevgi ve şefkatini tatmasına da yeterlidir. Bu itibarla kadının kişisel ilişki yönünden davasının reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabulü ile kişisel ilişkinin sınırlandırılmasına karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, davalı babanın iştirak nafakasına yönelik temyiz dilekçesinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 29.09.2021 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2011/4357, Karar No: 2012/3838, Tarih: 14.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4357 E.  ,  2012/3838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. Sulh (Beyoğlu 4.Sulh) Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Sulh (Beyoğlu 4.Sulh) Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/06/2010 tarih ve 2009/273-2010/379 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılardan ... ile Ak Sigorta A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirket nezdinde sağlık sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan ...'nun, yönetimindeki ... plakalı araçta iken, 04.11.2008 tarihinde davalı ...'ın maliki/işleteni olduğu, davalı ...'ün sürücüsü olduğu ve diğer davalı ...Ş. nezdinde trafik sigorta poliçesi ile sigortalı...plakalı araç ve davalılardan Invista Products S.A.'nın maliki ve işleteni olduğu ve diğer davalı ... 'nun sürücüsü olduğu ... plakalı aracın kontrolsüz olarak şerit değiştirmeleriyle kusurlu olarak sebebiyet verdikleri trafik kazasında yaralandığını, kaza neticesinde sigortalı ...'nun tedavi giderlerine ilişkin olarak davacının 19.03.2009 tarihinde ödeme yaptığını ileri sürerek, sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere 6.932,82-TL alacağın 19.03.2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, sorumluluklarının sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında olduğunu,müşterek ve müteselsil sorumluluk esaslarının uygulanmayacağını savunmuştur.

Davalı Invısta Products SA ve ... vekili, davacı tarafından teminatı aşan ödemede bulunulduğunu, müvekkilinin sorumluluğunun poliçenin kapsadığı tutarın kusur oranına düşen kısmıyla sınırlı olduğunu, ultrason ücretinin istenemeyeceğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, sigortalı ...'nun emniyet kemerini takmaması sebebiyle kusurlu olduğunu, müşterek müteselsil sorumluluğun uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, ve tüm dosya kapsamına göre; kazanın oluş biçimi itibariyle kusurlar arasındaki sıkı bağlantı sebebiyle birlikte hareket unsuru gerçekleştiğinden davalıların davacıya karşı müştereken ve müteselsilen mesul olduğu gerekçesiyle, davalılardan ... hakkında açılan davanın atiye terk edilmesinden itibaren 3 aylık süre dolduğundan davanın HUMK.409/5 maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davalılardan ..., Ak Sigorta A.Ş., İnvista Products SA ve ... hakkında açılan davanın kısmen kabulü ile, 6.853,77-TL'nin davalı ...Ş. (sigorta limiti ile sınırlı olmak üzere) için dava tarihinden, diğer davalılar için ise 19.03.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili, davalı ... ve davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının, davalı ... ve davalı ...Ş. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Ancak, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3/2. maddesi gereğince müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davanın reddine karar verildiğinde ret sebebi ortak olan davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece talep edilen tazminatın kısmen reddi nedeniyle her bir davalı yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, talep edilen tazminatın reddedilen kısmı nedeniyle bir kısım davalılar yararına takdir edilen vekalet ücreti yönünden HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının, davalı ... ve davalı ...Ş. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının HÜKÜM bölümünün 4 numaralı bendinde yer alan “Davalılardan ..., Invısta Products S.A. vekili ile Ak Sigorta A.Ş. vekili için red edilen miktar üzerinden hesaplanan 500,00-TL'şer vekalet ücretlerinin ayrı ayrı (daha aşağı olamayacağından) davacıdan alınarak bu davalılara verilmesine,” cümlesinin karardan çıkartılarak yerine “Davalılardan ..., Invısta Products S.A. ile Ak Sigorta A.Ş. için red edilen miktar üzerinden hesaplanan 500,00-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak bu davalılara verilmesine,” cümlesinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 389,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 17,05 TL harcın temyiz eden davalı ...Ş.'ye iadesine, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.