muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18856, Karar No: 2014/14086, Tarih: 28.10.2014

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu yazıya gelince; davalı yazar, sağlık komutanı olan Korgeneral rütbesine haiz davacı hakkında yapılan rüşvet suçlamalarının işleme konmaması ile Genel Kurmay Adli Müşavirliği'nin başında bulunan dava dışı generale verilen sağlık raporları arasındaki bağlantıyı ve davacının buna ilişkin itirazlarını eleştirmiş, kişisel değer yargılarını ve görüşlerini dile getirmiştir.

Dava konusu yazı bir bütün olarak ele alındığında; davalı köşe yazarının halkı aydınlatma görevi gereği dava konusu yazıyı kaleme aldığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlama durumu söz konusu olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/11552, Karar No: 2016/11022, Tarih: 21.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11552 E.  ,  2016/11022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 7. Asliye Hukuk ve ... 5. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kaydında anne ve baba adı düzeltilmesi istemine ilişkindir.

... 7. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soybağına ilişkin ve görevin aile mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 5. Aile Mahkemesince ise uyuşmazlığın neseple ilgisinin olmadığı, sehven oluşturulan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Vesayet” başlıklı üçüncü kısımı hariç olmak üzere “Aile Hukuku” başlıklı İkinci Kitabından (m.118 ilâ 395 arası) kaynaklanan davalara bakmak görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın “Hısımlık” başlıklı 282 ilâ 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakmak görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocuğu arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “Anne ile evlenme”, “Tanıma” ve “Hâkimin hükmü” ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “Babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı iddiasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı iddiasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin

çocuğu doğurmadığı, genetik annenin başka bir kadın olduğunun tespit edilmesi halinde, yukarıda sözü edilen babalık karinesi aksi yönde işleyecek ve “Genetik annenin kocası olmayan” kayden babanın babalık sıfatı, aksine bir iddia bulunmadığı takdirde, ortadan kalkacaktır. Mahkemece belirlenen genetik annenin, çocuğun doğduğu tarihte evli bulunduğunun anlaşılması halinde, TMK'nın 285. maddesinde yazılı babalık karinesi nedeniyle genetik annenin kocası olan erkek, baba sıfatını kazanacaktır. Bu durumda, soybağı ihtilafı ortaya çıkmayacağından, açıklanan muhtevadaki davalar, “Gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davasından ibaret kalacak ve görevli mahkeme, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesi olacaktır. Ancak, çocuğun doğduğu tarihte, genetik annenin evli bulunmaması halinde, anne yönünden dava, “Gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olarak kalmakla birlikte; genetik anne ile evli olmayan genetik baba yönünden, “Babalık karinesi” gerçekleşmediğinden, genetik babanın nüfus kaydına işlenmesi talebi “Soybağı davası” niteliğini kazanacaktır. Bu takdirde ise uyuşmazlığın, 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca aile mahkemesi tarafından incelenip çözüme kavuşturulması gerekecektir (Yargıtay HGK 2013/354-1554, 18. HD 2015/1360-3281, 2015/1591-4537).

Aynı davada, talebin bir bölümü hakkında genel mahkemenin, diğer bölümü hakkında ise özel mahkemenin görevli olması halinde, taleplerden birisi yönünden verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendirecek nitelikte ise ve sözkonusu özel mahkeme ile genel mahkeme arasında “Yargılama usulüne” ilişkin esaslı farklılıklar bulunmuyorsa, bütün talepler hakkında özel yetkili mahkemenin yargılama yaparak uyuşmazlığı çözmesi, hukukun öngörülebilir olmasının, usul ekonomisinin ve davaların makul süre içinde bitirilmesi yükümlülüğünün gereğidir. Aile mahkemeleri, asliye mahkemeleri ile aynı düzeyde mahkemeler olup aralarında yargılama usulü yönünden esaslı farklılıklar bulunmamaktadır. O halde, yukarıda açıklanan şekilde dava, bir kısım talepler yönünden nüfus kayıtlarında düzeltme yapılması ve bir kısım talepler yönünden de soybağını ilgilendirir mahiyette ise, nihai talebi bir bütün oluşturan ve biri hakkında verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendiren uyuşmazlığın, bütün olarak özel yetkili aile mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; davacılar 11 yıl önce gayriresmi olarak evlendiklerini, bu evliliklerinden İsmail isimli 2 çocuklarının olduğunu, gayriresmi evlilik zamanında ortadaki olumsuz şartlardan dolayı çocuklarının nüfuslarının davalılar üzerine çıktığının, kendi çocuklarını kendi nüfuslarına almak istediklerini beyanla, çocuklarının nüfuslarının davalılar üzerinden iptal edilmesini ve kendileri üzerine nüfusa tescil edilmesini talep etmişlerdir. Dosya içinde mevcut nüfus kayıtlarından, anne-baba adının değiştirilmesi talep edilen çocukların doğum tarihinde, iddia edilen genetik annenin evli olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda dava, anne adının silinip genetik anne adının yazılması ve kayden baba olan kişinin isminin silinmesi talepleri yönünden “Gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olmakla birlikte, nüfus kaydına genetik baba isminin yazılması yönünden soybağı davası niteliğindedir. Yukarıda açıklanan nedenlerle, tüm talepler yönünden uyuşmazlığın, özel mahkeme olan aile mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 5. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24034, Karar No: 2014/14295, Tarih: 10.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/24034 E.  ,  2014/14295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, ... İlköğretim Okulu'nda müdür olan şikayetçi ile tartıştığı, buna kızıp okulun camlarını taş atarak kırdığı ve bu şekilde kamu malına zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18863, Karar No: 2010/31008, Tarih: 21.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/18863 E.  ,  2010/31008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silivri 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Hükmi şahıslara tebligatı düzenleyen 7201 Sayılı Kanunun 12. maddesinde açıklandığı gibi, tebligat, selahiyetli mümessillerine yapılır. Aynı Kanunun 13. Maddesine göre de, bunlar mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde, memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Somut olayda satış ilanı tebligatı borçlu şirkete adreste çalışan Murat Kurt imzasına tebliğ edilmiş ise de, selahiyetli mümessilin iş yerinde bulunmadığı veya evrakı alamayacak durumda olduğu hususu da tebliğ memurunca araştırılıp tebligat belgesine şerh verilmiş değildir. Bu haliyle ödeme emri tebligatı usulsüzdür. Borçlunun yasal süresi içerisinde açtığı ihalenin feshi davasında, fesih nedenleri içerisinde satış ilanı tebliğinin usulsüzlüğüne de yer verilmiştir. Dairemiz süregelen içtihatlarında da belirtildiği üzere satış ilanının borçluya hiç tebliğ edilmemesi veya usulsüz tebliğ edildiğinin tesbiti durumu başlı başına ihalenin feshi nedeni sayılacağından Mahkemece, bu nedenle  ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Diğer yandan, Satış ilanı ve açık artırma şartnamesinde 2. artırmanın 26.1.2007 günü yapılmasına karar verildiği halde şikayet konusu taşınmazın  2.ihalesinin 27.1.2007  tarihinde yapıldığından bu husun da başlı başına ihalenin feshi nedeni sayılacağı, bu nedenle de resen ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken bu isteminde reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2235, Karar No: 2015/11024, Tarih: 30.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2235 E.  ,  2015/11024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2013/521-2014/13

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.10.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesinin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

Davacı K.. D.., muris G... G..'in 07.06.2010 tarihinde öldüğünü, diğer mirasçıların tamamının mirası reddettiklerini, bu nedenle murisin tek mirasçısı olarak kendisinin kaldığını, muris G... G...'in Karşıyaka 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/926 Esas, 2010/908 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile muris G... G..'in mirasçılarını gösterir mirasçılık belgesi verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile Karşıyaka 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/926 Esas, 2010/908 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptaline, muris G... G...'in mirası (24) pay kabul edilerek; (2) payının murisin eşi H... G...'in mirasçısı M.. G..'e, (2) payının murisin eşi Hami G...'in mirasçısı H.. G..'e, (2) payının murisin eşi H...G..in mirasçısı M.. G..'e, (6) payının murisin eşi H... G..'in mirasçısı E.. M..(Yalınkılıç'a), (3) payının M.. Z..'na, (3) payının S... E.. Z..'na, (3) payının S.. Z..'na, (3) payının F.. Z..'na, aidiyetine, M.. G.., H.. G.., M.. G.., E.. M.., M.. Z.., S... E.. Z.., F.. D.., H.. Y..(Z...), F.. Z.., N... G... Z..., T.. Z.., S.. Z.., B.. S.. ve A.. T..k'ın mirası reddetmeleri hususunun terekenin paylaşımı sırasında gözönünde bulundurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili, mirasçılık belgesinde mirası reddedenlerin miras paylarının davacı mirasçıya intikal şeklinin kararda gösterilmesi gerektiği belirterek temyiz etmiştir.Mirasçılık belgesi verilmesi hususu Türk Medeni Kanunu'nun 598. maddesinde düzenlenmiştir. Mirasçılık belgesi, aksi ispat edilinceye kadar adına düzenlenmiş bulunan kişi ve kişilerin mirasçılığı lehine bir karine oluşturur. Bu belge; muris mirasçıları arasındaki irs (soy) ilişkisini göstermesi yanında mirasın (terekenin) mirasçılara intikalini de sağlayıcı bir işleve sahiptir. Bu nedenlerle; mirası reddeden (TMK m. 605/1) mirasçı veya mirasçılar varsa düzenlenecek mirasçılık belgesinde, mirasçılık sıfatına sahip olan kişi veya kişiler ile miras paylarının gösterilmesi ve mirası ret durumuna işaret edilmekle yetinilmemesi; mirası ret nedeniyle, mirasçılık sıfatını kaybedenlerin ve bunların payının akıbetinin (kime kalacağının)'da gösterilmesi gerekir. Bu bakımdan; verilen mirasçılık belgesinde yasal mirasçılar ile bunların miras paylarının gösterilmesi yerinde ise de; “mirası reddin hukuki sonuçlarının terekenin paylaştırılmasında dikkate alınmasına" şeklindeki kabul hatalı olmuştur.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 611. maddesindeki "Yasal mirasçılardan biri mirası reddederse onun payı, miras açıldığı zaman kendisi sağ değilmiş gibi hak sahiplerine geçer" hükmü uyarınca; mirası reddedenlerin miras paylarının diğer mirasçılara intikal şeklinin kararda gösterilmesi gerekir.

Mahkemece, temyize konu kararda olduğu şekilde ret durumu yokmuş gibi yasal mirasçılar ve miras payları gösterildikten ve mirası reddeden mirasçılar işaret edildikten sonra; mirası reddeden mirasçılar gözönüne alındığında mahkemece yasal mirasçılar M.. G.., H.. G.., M.. G.., E.. M.., M.. Z.., S... E....Z...., F.. D.., H.. Y..(Z...), F.. Z.., N..G... Z..., T.. Z.., S.. Z.., B.. S.. ve A..T...'ın mirası ret durumu nedeniyle muris G... G..'in yasal mirasçısı sıfatını kaybetmiş olduklarına işaret edilmeli ve mirası reddedenlerin payının kime veya kimlere kalacağı gösterilmelidir.

Mahkemece, belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2015 tarihinde oybirliği karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11926, Karar No: 2014/12776, Tarih: 16.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/11926 E.  ,  2014/12776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda suçlamaları reddederek olay gününe dair bir yıkım kararının bulunmadığını savunması, 24/10/2007 tarihli yıkım tutanağı ve zabıta görevlilerinin hazırlık beyanlarında sanığa ait binanın kaçak çatı katının yıkılması işleminin engellenmesi amacıyla katılanlara yönelik yaralama ve tehdit eylemlerinin birisi oğlu olan başka şahıslarca gerçekleştirildiğinin belirtilmesi ve dosyada sureti mevcut Pendik Belediye Encümeninin 1346 tarih ve 23/10/2007 tarihli kararında binanın yıkımına dair bir ibare bulunmadığının anlaşılması karşısında, ilgili belediyeden suç tarihi itibariyle söz konusu bina hakkında verilmiş bir yıkım kararı bulunup bulunmadığının araştırılmasından, ayrıca hangi beyan ve delillere hangi gerekçe ile üstünlük tanındığının karar yerinde belirtilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Suçun birden fazla kişi birlikte olacak şekilde, saldırıda kullanmaya elverişli araçlarla ve birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edilmesine rağmen TCK'nın 265/3-4, 43/2. maddelerinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 16/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14944, Karar No: 2024/4217, Tarih: 15.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14944 E.  ,  2024/4217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/27 E., 2014/240 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 15.07.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın, sahte banka veya kredi kartını kullanarak yarar sağlama suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2014 tarihli ve 2013/27 Esas, 2014/240 Karar sayılı kararı ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 19.12.2023 tarihli kararı ile "5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunun mağduru kart sahibi ise de, banka tarafından üretilmiş banka veya kredi kartının henüz sahibine teslim edilmeden kullanılması halinde suçun mağdurunun banka olacağı cihetle; yüklenen suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan da haberdar edilmeyen Finansbank A.Ş.’nin yokluğunda verilen kararın usule uygun şekilde bankaya tebliğ edilmesi gerektiği" gerekçesi ile tevdii kararı verilmiştir.

4. Tevdii kararı üzerine, mahkeme tarafından eksiklik giderilmiş, ancak bankanın herhangi bir temyiz talebi olmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, üst yazı ile dosya incelenmek üzere yeniden dairemize tevzi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Sanık dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi bildirmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, müşteki adına sahte olarak tahsis edilen kredi kartını kullanarak harcama yaptığı

iddiasına ilişkindir.

2. Finansbank A.Ş'ye yapılan başvuru üzerine, müşteki adına \*\*\*\* \*\*\*\* numaralı kredi kartının tahsis edildiğine ve kartın vekaleten sanığa teslim edildiğine, kart ile farklı tarihlerde harcama yapıldığına dair hesap özeti dökümü ve yazı cevapları dosyada mevcuttur.