muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3857, Karar No: 2013/7287, Tarih: 09.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3857 E.  ,  2013/7287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KAYIT DÜZELTİM İSTEMLİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... (Kapatılan) Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 21.6.2012 gün ve 188-121 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

... Nüfus Müdürlüğü'nün 04.11.2011 tarihli yazı ekinde gönderilen nüfus kayıt örnekleri arasında yeralan 01.01.1946 doğumlu ... ve... kızı ...'ın anne, baba ve kardeşlerini gösterir aile nüfus kayıt tablosu ile sağ olup olmadığı ile eş ve çocuklarını gösterir gitti nüfus kayıtlarının evrak arasına alınmadığı görülmekle,

Davacı ile aynı baba ismine ve aynı isme sahip ... Mahallesi nüfusuna kayıtlı, 01.01.1946 doğumlu,... ve... kızı,... T.C. Kimlik numaralı ...'ın anne, baba ve kardeşlerini gösterir vukuatlı aile nüfus kayıt tablosu ile sağ olup olmadığı ile eş ve çocuklarını gösterir vukuatlı aile nüfus kayıt tablosunun ilgili nüfus müdürlüğünden temin edilmesi,

Öte yandan, davacının eşini gösterir aile nüfus kayıt tablosunun temin edilerek evrak arasına eklenmesi, geri çevirmeyle istenilen hususların eksiksiz yerine getirilip getirilmediği denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 9.5.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34050, Karar No: 2012/36781, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34050 E.  ,  2012/36781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 118/1, 343 ve 365 inci maddeleri uyarınca, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyiz yapılmış sayılır. Yasanın 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken, başvuru harcı ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir.

Mahkemece hüküm altına alınan alacak 1.690 TL kesinlik sınırının altında kaldığı belirtilerek kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili bu kararı süresinde temyiz etmiştir. Bunun üzerine 19.09.2012 tarihli ek karar ile mahkemece davalı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekiline temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar 28.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ancak ret kararının temyizi 08.10.2012 tarihinde yapılmıştır. Bilindiği üzere halen temyize ilişkin hükümleri yürürlükte olan 1086 Sayılı Kanun’un 432. maddesinin 5. fıkrasına göre temyizin reddi kararı tebliğden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir. Buna göre temyizin reddi kararının süresinde temyiz edilmediği anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz talebinin REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/156, Karar No: 2008/194, Tarih: 15.07.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/6-156 E., 2008/194 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/6-156 E., 2008/194 K.**

**- ADLİ PARA CEZASI

- HAPİS CEZASININ ERTELENMESİ

- ŞANTAJ SUÇU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 107 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın şantaj suçundan 765 sayılı TCY’nın 192/1-1ve 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezasının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin Kocaeli 1.Ağır Ceza Mahkemesince 25.06.2004 gün ve 20-183 sayı ile verilen kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığı dosyayı 5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesi nedeniyle 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca 11.07.2005 gün ve 165314 sayılı yazıyla mahalline iade etmiştir.

Yerel Mahkemece bu kez 03.10.2005 gün ve 277-193 sayı ile;

“…5237 S.Y. nın 7/2. ve TCK. nın yürürlük ve uygulama şekli hakkındaki 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri bağlamında somut olayda ayrı ayrı uygulanmış olup, yapılan bu uygulama sonucunda,

Sanıkların eylemlerine uygulanması gereken 5237 sayılı TCK. nın 107, 31/3, 62, 50/3, 52, 63. maddelerinin, daha önceden uygulanan 765 sayılı TCK. hükümlerine göre sonuç ceza bakımından lehe olduğu,

Değerlendirildiğinden, önceki kararda ayrıntılı olarak açıklanan gerekçe de aynen benimsenerek yeniden aşağıdaki şekilde cezalandırılmalarına dair hüküm kurulmuştur …

…” şeklindeki kabulle sanığın 5237 sayılı TCY’nın 107 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 280 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve bu cezaların ertelenmesine karar verilmiştir.

Sanığın temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6.Ceza Dairesince 19.09.2007 gün ve 3597-9265 sayı ile;

“… B-Sanık A... T..... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY' nın 192/1-2, 59/2 ve 647 sayılı Yasanın 6. maddeleri ile 5237 sayılı TCY' nın aynı suça uyan 107, 62, 50/1. maddelerinde öngörülen cezaların alt ve üst sınırları, hapis ve para cezalarının ertelenmesi ve ertelemenin hukuki sonuçları gözetildiğinde, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK.nun 51. maddesine aykırı olarak sanığa hükmolunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi…

…” isabetsizliğinden hüküm kazanılmış hak saklı kalmak koşuluyla bozulmuştur.

Yerel Mahkeme ise 24.01.2008 gün ve 305-9 sayı ile;

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK.nun 51. maddesine aykırı olarak sanığa hükmolunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi…

…” isabetsizliğinden hüküm kazanılmış hak saklı kalmak koşuluyla bozulmuştur.

Yerel Mahkeme ise 24.01.2008 gün ve 305-9 sayı ile;

“…Sanık A...’ın, haklarında mahkûmiyet kararları kesinleşen K....ve E... ile beraber olay tarihinde, mağdur Hasan’dan maddi menfaat temin etme konusunda irade birliğiyle hareketle, mağduru çağırdıkları evde, E... ile ikisinin cinsel ilişkiyi anımsatan hareketlerinin fotoğraflarını gizlice çekerek İ.... Lisesi’nde İngilizce öğretmeni olan mağdurdan, bu fotoğrafları kullanacakları tehdidiyle para istemişler, para vermediği takdirde fotoğrafları bağlı bulunduğu kurum olan Milli Eğitim Müdürlüğüne vereceklerini, ailesine gönderip kendisini rezil edeceklerini söylemişler, bundan zarar göreceğinden korkan mağdur, sanıklara 900 Dolar para vermiş,

Bu şekilde sanık A...’ın, kendisine para sağlamak maksadıyla mağdura zarar verecek hususu açıklama tehdidinde bulunmak suçunu işlediği sabit görülmüş,

Mahkememizin 25.06.2004 tarih, 2004/20-184 Sayılı kararı ile eyleminin uyduğu 765 S. TCK.nun 192/1-2. madde fıkraları uyarınca mahkumiyeti öngörülmüş, 5237 S. TCK. nun yürürlüğe girmesi üzerine yine Mahkememizin 03.10.2005 tarih, 2005/227-193 Sayılı kararı ile, yeni TCK.nun 107. maddesi lehe kabul edilerek, ona göre yeniden ceza tayin edilmiş, temyiz üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi 19.09.2007 tarih 2006/3597 E. 2007/9265 K. Sayılı ilamı ile, 765 S. TCK hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu ve kabule göre de 5237 S. TCK.nun 51. maddesine aykırı olarak hükmolunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi gerekçesiyle bozulmuştur.

Yeniden yapılan yargılama neticesinde; bozma ilamının 2. maddesindeki gerekçe yerinde görülmüş, ancak 1. maddedeki bozma nedenine iştirak edilmediğinden, bu maddedeki bozmaya karşı direnilmiştir.

Yeniden yapılan yargılama neticesinde; bozma ilamının 2. maddesindeki gerekçe yerinde görülmüş, ancak 1. maddedeki bozma nedenine iştirak edilmediğinden, bu maddedeki bozmaya karşı direnilmiştir.

Şöyle ki; 765 S. TCK. nun suça temas eden 192/1. maddesi 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve para cezası öngörmektedir. Sanık arzu ettiği menfaati elde ettiğinden, aynı maddenin 2. fıkrasına göre ceza 1/3 oranında arttırılacaktır. Ceza tabandan kurulsa dahi sonuçta 1 yıl 4 ay hapis ve para cezası elde edilmektedir. 5237 S. TCK. nun aynı suçla ilgili 107. maddesi ise 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve para cezası içermektedir. 765 S. TCK. nun 192. maddesinin 2. fıkrası karşılığı 5237 S. TCK. nun 107. maddesinde yoktur. Dolayısıyla arzu edilen menfaatin sağlanmış bulunması sebebiyle cezada artış yapılmayacaktır. Nitekim 765 S. TCK. nun uygulanması ile sanık hakkında sonuç olarak 1 yıl 8 ay hapis ve 385 YTL adli para cezası tayin edildiği halde, 5237 S. TCK. nun tatbiki sonucu 1 yıl 3 ay hapis ve 280 YTL adli para cezası verilmiştir. Her iki kanunun uygulanması ile bulunan cezalar karşılaştırıldığında, yeni TCK. nun tatbikiyle elde edilen cezanın, önceki TCK. nun tatbiki neticesi bulunan cezadan önemli ölçüde az olması karşısında, sonuç ceza bakımından yeni TCK sanık lehine bulunduğu açık olduğundan, aksi yöndeki bozmaya uyulmamıştır.

Somut olayda takdiren ve teşdiden alt sınırlar üzerine çıkılarak ceza belirlenmiş olup, kuşku yok ki bu husus eski veya yeni TCK. nun uygulanması bakımından herhangi bir farklılık yaratmayacaktır…

…” şeklindeki kabulle bozma ilamındaki 1 no’lu nedene karşı direnildiğini belirtilerek, 5237 sayılı TCY’nın 107. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 280 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak nedeniyle TCY’nın 53. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına, TCY’nın 51/1. maddesine göre tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar vermiştir.

Bu kararın da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının “

“5271 sayılı CYY’nın 231.maddesinin 5. fıkrası hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği”

” düşüncesini içeren tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın şantaj suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanık hakkında hangi TCY’nın lehe olduğuna ilişkindir.

Ancak; Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a)Bozma kararı doğrultusunda işlem ve uygulama yapmak,

b)Bozma kararında tartışılması istenen hususları tartışmak,

c)Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Ancak; Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a)Bozma kararı doğrultusunda işlem ve uygulama yapmak,

b)Bozma kararında tartışılması istenen hususları tartışmak,

c)Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen direnme kararı; özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir karardır. Bu nitelikteki bir kararın temyiz edilmesi halinde incelemenin Yargıtay’ın ilgili Dairesi tarafından yapılması gerekir.

Somut olayda Yerel Mahkemece, Özel Dairenin bozma ilamında belirtilen 1 no’lu bozma nedenine karşı direnildiği belirtilmiş ise de, ilk hükümde bulunmayan yeni gerekçeye dayanılarak ayrıntılı lehe yasa değerlendirmesine yer verilmiş ve yine ilk hükümden farklı olarak “

“kazanılmış hak gözetilerek 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına”

” hükmolunmuştur. Görüldüğü gibi, hem bozma kararına direnilmesi hem de önceki hükümden kısmen farklı ve yeni bir hüküm kurulması söz konusudur. Yerel Mahkemenin bu yeni gerekçe ve uygulaması Özel Dairece denetlenmemiştir.

Bu itibarla temyiz davasına bakma görev ve yetkisi Özel Daireye ait olduğundan, dosyanın incelenmek üzere Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Yerel Mahkeme kararının Özel Daire denetiminden geçmemiş yeni bir hüküm içerdiği tespit edildiğinden, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.07.2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1484, Karar No: 2014/9469, Tarih: 15.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1484 E.  ,  2014/9469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/156452

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2012

NUMARASI : 2011/1247 (E) ve 2012/375 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılması ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediğinin sorulmasından sonra hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3736, Karar No: 2020/6407, Tarih: 11.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3736 E.  ,  2020/6407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacının mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 22/05/2004 tarihinde uğradığı trafik kazası neticesi davalı şirkete ait hastaneye kaldırıldığını, görevli doktor diğer davalı ... tarafından hiçbir rahatsızlığı bulunmadığı gerekçesiyle ayakta tedavi edilerek taburcu edildiğini, kalçasında meydana gelen kırığın doktor tarafından tespit edilemediğini, olayın üzerinden 1 yıl geçmesine rağmen halen yürüyemediğini, bu nedenle çalışamadığını, maddi manevi çöküntü içerisinde olduğunu beyanla, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 6.000,00 TL maddi, 2.500,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiş, 20.05.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 12.000,00 TL’ye çıkartmıştır.

Davalılar, olay günü hastaneye başvuran davacıya hayati tehlikeye ilişkin tetkik ve müdahaleleri yapıldıktan sonra hastanın durumu acil servis kapsamı dışında kaldığından ertesi gün ortopedi polikliniğine gelmesi gerektiğinin bildirildiğini, ertesi gün ise davacının kontrole gelmediğini,hasta yakınının hastaneye gelerek, davalı hastanede tedavisinin yapılmasını tercih etmediklerini, davacıya ait röntgen ve dokümanların kendisine teslim edilmesini istediğini söyledikten sonra belgelerin 24/05/2004 tarihinde davacı yakınına teslim edildiğini belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, genel mahkemenin görevli olduğuna ilişkin bozma ilamına uyularak sübut bulmayan davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, dahili davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, trafik kazası neticesinde yaralanan ve daha sonra kalçasında kırık olduğu anlaşılan, yargılama devam ederken 01/05/2006 tarihinde kalp damar hastalığı ve gelişen komplikasyonlar sonucu vefat eden ...'nün, kaza sonrası müracaat ettiği ... Hastanesinin acil servisinde Dr.... tarafından yapılan ilk müdahalede kalça kırığının tespit edilemediği ve vefat eden davacının o haliyle evine gönderilmesinden kaynaklı maddi ve manevi zararlar oluştuğu iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece, vefat eden ...'ye ilk sağlık müdahalesini yapan Dr....'ın kusurunun olup olmadığı hususunda yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu tanzim olan Yüksek Sağlık Şurası ve Adli Tıp Kurumu raporunda davalıların herhangi bir kusurunun olmadığı yönünde görüş açıklandığı üzere, vefat eden davacıda yada mirasçılarında oluşan maddi ve manevi zararlar yönünden davalıların kusurları olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Küçükçekmece 9.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/1259 E. sayılı ceza dosyası ile yapılan yargılama sırasında alınan 26.06.2006 tarihli Adli Tıp Kurumu Raporunda; 22.05.2004 tarihinde çekilen grafide femur intertrokanterik kırığın bariz olarak görüldüğü, bu kırığın saptanması gerektiği, kırık farkedilmese bile hastanın kliniği ile radyolojik bulguların birlikte değerlendirilmesi sonucunda hastanın, ertesi gün radyoloji uzmanı ve ortopedi uzmanı gelip hastayı değerlendirene dek yatırılması gerektiği dikkate alındığında, pratisyen doktor ...’ın eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığının oy birliği ile mütalaa olunduğu, 25-28 Mart 2009 toplantı tarihli Yüksek Sağlık Şurası kararında ise; Dr...., meslekte acemilik gösterip hastanın ilk muayene ve filmlerindeki kırığı göremeyip teşhis edememiş olmakla birlikte,ertesi gün hastayı ortopedi muayenesine çağırmış olması, intertrokanterik patolojinin radyoloji uzmanı tarafından rapor edilmiş olması ve hastaya ait film-raporların ertesi gün hasta yakını tarafından alınmış olması ve hastanın durumundan haberdar olması sebepleri ile Dr. ...’ın hastanın geleceğini etkileyebilecek nitelikte bir kusuru olmadığına şuraca oybirliği ile karar verildiği görülmüştür.

Yargılama sırasında alınan 19.10.2016 tarihli, aralarında ortopedi ve radyoloji uzmanı olmayan Adli Tıp Kurumu raporunda ise; kişinin trafik kazası nedeniyle müracaat ettiği Doğan Hastanesi acilinde görevli Dr.... tarafından muayene edildiği, radyolojik tetkikleri istenildiği, kontrole gelmek üzere önerilerle gönderildiği, geçici rapor düzenlenildiği, kati raporun adli tabiplikçe verileceği belirtildiği, sabah radyoloji görüntülerine ait raporlarının radyolog tarafından değerlendirilmesi yapılarak grafilere ait raporların düzenlenildiği, hastanın tekrar aynı hastaneye müracaatının olmadığı ve 24.05.2004 tarihinde hastanın arkadaşı ... tarafından ... Hastanesi’nden ...’ye ait grafi ve raporlarının tutanak karşılığında teslim alındığı göz önüne alındığında; Dr ...’a kusur atfedilemeyeceği oy birliğiyle mütalaa olunduğu görülmüştür.

Her ne kadar Mahkemece, Yüksek Sağlık Şurası ve Adli Tıp Kurumu raporunda davalıların herhangi bir kusurunun olmadığı yönünde görüş açıklandığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş olduğu görülse de, ceza dosyasında alınan Adli Tıp raporunda, davalı doktorun eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığı, işbu yargılama sırasında alınan Adli Tıp raporunda ise Dr....’a kusur atfedilemeyeceği oy birliğiyle mütaalaa olunduğu görülmüştür. Raporlar bu hali ile çelişkili olmakla birlikte Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporu hazırlayan heyetin içerisinde ise Ortopedi ve Radyoloji Uzmanı bulunmadığı da açıktır.

O halde, Mahkemece yukarıda açıklanan hususlarla ilgili olarak inceleme yapılmak üzere, içerisinde iki Ortopedi Uzmanı, bir Radyoloji Uzmanı bulunacak şekilde Üniversite Öğretim Üyelerinden oluşturulacak, konusunda uzman, akademik kariyere sahip üç kişilik bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, dosyada mevcut diğer bilirkişi raporları ile mukayeseli olarak davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor tanzim edilmesinin istenmesi, bundan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2- Kabule göre de, davacı asil ...'nün yargılama esnasında 01.05.2006 tarihinde öldüğü; mahkemece, veraset ilamına göre mirasçılarının davaya iştirakleri sağlanmak suretiyle yargılamaya devam edildiği halde, karar başlığında mirasçılar ... , ... , ...re ve ... adlarının gösterilmemiş olması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün dahili davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.