muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4778, Karar No: 2015/18713, Tarih: 17.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4778 E.  ,  2015/18713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davacı oğlu . .. "...." olan soyadının "..." olarak, "... .." olan baba adının da gerçek babası ".. .." olarak düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve davanın niteliği gereği davacı vekilinin duruşma istemi reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı ... dava dilekçesinde, oğlu ...'ın nüfusta "..." olan baba adının "..." olarak, "..." olan soyadının "..." olarak düzeltilmesini ve oğlunun kaydının evlilik dışı çocuk olarak annesi hanesine aktarılmasını talep etmiş; mahkemece davanın soybağı ile ilgili olduğu, bu tür davalarda husumetin nüfus müdürlüğüne değil ilgili diğer kişilere yöneltilmesi gerektiği gerekçe gösterilerek davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının, Alman vatandaşı ... ... ile 03.06.1998 yılında evlendiği, Alman mahkemesince verilen ve 23.12.2002 tarihinde kesinleşen kararla boşandığı, bu boşanma kararının Türkiye'de Bakırköy 7. Aile Mahkemesinin 07.10.2012 tarihli 2012/785-856 sayılı kararı ile tanındığı, tanımaya ilişkin bu kararın da kanun yollarına başvurudan feragat edilmesi üzerine 02.12.2012 tarihinde kesinleştiği, küçük ...'ın ise Berlin'de 27.03.2004 tarihinde dünyaya geldiği dosyaya sunulan belgelerden ve nüfus kayıtlarından anlaşılmaktadır. Çocuk halen davacı anne ...'nın baba hanesindeki kayıtta ... soyadı ile baba adı ... olarak kayıtlıdır. Bu kayıt, 14.09.2011 tarihinde oluşturulmuştur. Yabancı mahkemece verilen boşanma kararına rağmen davacı ile eşi ... arasında Türkiye'de de bir boşanma davasının görüldüğü, Gaziantep 1. Aile Mahkemesince 08.10.2004 tarihinde boşanma kararı verildiği, kanun yollarına başvuru hakkından feragatla 19.10.2004 tarihinde kesinleştiği, davacının Türkiye'deki nüfus kaydına da boşanma tarihi olarak Gaziantep Mahkemesinin verdiği kararın kesinleşme tarihinin yazıldığı görülmektedir. Çocuk ... Berlin'de 27.03.2004 tarihinde doğduğu halde, doğum tarihi itibarı ile evlilik içi doğum şeklinde nüfusa tescil edilmiştir. Oysa çocuk, davacının Almanya'da verilen boşanma kararının kesinleşmesinden başlayarak 300 gün geçtikten sonra 27.03.2004 tarihinde dünyaya gelmiştir. Alman Mahkemesince ./..

2015/4778-18713 -2-

2015/4778-18713 -2-

verilen boşanma kararı daha sonraki bir tarihte Türkiye'de tanındığına göre, tanıma kararı ile yabancı mahkemenin kesin hüküm etkisi yabancı ülkedeki kesinleşme tarihinden itibaren hüküm doğurmuştur. (5718 s.MÜHUK.m.59). Buna göre çocuk ... evlilik dışında dünyaya gelmiştir. Boşanma tarihi olarak davacının hanesine Gaziantep Mahkemesince verilen boşanma kararının kesinleşme tarihinin yazılmış olması, bu maddi gerçeği değiştirmez ve çocuğu evlilik içinde doğmuş hale getirmez. Evlilik haricinde dünyaya gelen çocuğun, baba ile soybağı tesis edilmedikçe annenin babası hanesine ve annenin bekarlık soyadı ile ve annenin bildireceği baba adı ile tescil edileceğinde duraksama yoktur. Gerçekleşen bu hukuki ve fiili durum karşısında davanın soybağı ile ilgisi olmadığı, bir soybağı tesis etmeye yönelik bulunmadığı ve varolan bir soybağını ortadan kaldırılmayı amaçlamadığı; evlilik dışı çocuğun annenin baba hanesine annenin bildirdiği baba adı ile tescil istemine ilişkin olduğu görülmektedir. Bu hali ile dava nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin olup 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesine dayalı kayıt düzeltme niteliğindedir. O halde işin esasının incelenmesi gerekirken yukarıda gerçekleşen hukuki ve fiili duruma aykırı olarak soybağı ile ilgili olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/348, Karar No: 2012/1476, Tarih: 28.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/348 E.  ,  2012/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçlunun dava dışı üçüncü kişi ... Yem Tekstil San ve Tic A.Ş’den olan alacağının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin alacaklı olduğu dosyadan haciz ihbarnamesi gönderilmesine rağmen sıra cetvelinde gösterilmediğini,haciz tarihinin üst sıraya alınan şikayet olunanların takip dosyalarındaki haciz tarihlerinden önce olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar, cevap vermemiştir.

İcra Mahkemesince, şikayetçinin alacaklı olduğu dosyadan gönderilen birinci haciz ihbarnamesine itiraz edildiği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayetçinin alacaklı olduğu dosyadan gönderilen haciz ihbarnamesine, üçüncü kişi tarafından verilen cevapta başka bir borçlu ismi altında, alacağın bulunduğu ve ihbarnameye itiraz edildiği yazılmış ise de; adı geçenin parayı icra müdürlüğüne gönderdiği sırada yaptığı bildirimde (2009/1837 sayılı icra dosyası), şikayetçinin alacaklı olduğu dosyadan gönderilen haciz ihbarnamesini de gösterdiği uyuşmazlık konusu değildir.

Bu durumda itirazın, üçüncü kişi tarafından uhdesindeki para üzerine haciz koymaktan kaçınılması olarak yorumlanmaması gerekir. Bir diğer ifade ile şikayetçinin haciz ihbarnamesi üzerine üçüncü kişi zimmetindeki paraya 15.06.2009 günü haciz konulduğu anlaşılmaktadır.

İcra Mahkemesince, bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27481, Karar No: 2015/8138, Tarih: 04.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/27481 E.  ,  2015/8138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/192459

MAHKEMESİ : Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2012/278 (E) ve 2013/738 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık S.. Ö.. müdafiinin 23/01/2014 havale tarihli temyiz dilekçesi ile sanık hakkındaki tüm mahkumiyet hükümlerinin temyiz edildiği, mahkemenin 27/01/2014 tarihli temyiz talebinin değerlendirilmesine ilişkin ek kararında sadece, sanık hakkında hakaret suçlarından verilen 2100,00 TL. adli para cezalarına ilişkin hükümlerin değerlendirildiği, sanık hakkında, şikayetçi sanık M.. D..'e yönelik kasten yaralama eyleminden verilen 2400,00 TL. adli para cezasına ilişkin hüküm hakkında bir karar verilmediği, sanık müdafiinin ek kararı temyiz etmediğinin belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık S.. Ö..'ın, şikayetçi sanık M.. D..'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hüküm hakkında:

Sanık hakkında hükmolunan cezanın tür ve miktarına göre; 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından CMUK'un 317. maddesi uyarınca sanık müdafiinin temyiz talebinin REDDİNE,

2) Sanık S.. Ö..'ın, şikayetçi sanık S.. D..'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hüküm hakkında:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

3) Sanıklar M.. D.. ve S.. D..'in, şikayetçi sanık S.. Ö..'a yönelik kasten yaralama eylemlerinden kurulan hükümler hakkında:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) TCK'nin 86/1, 87/3. maddeleri uyarınca tayin edilen 1 yıl 2 ay hapis cezasından TCK'nin 29. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapıldığında 4 ay 20 gün yerine 5 ay 25 gün ve devamında TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 3 ay 26 gün hapis cezası yerine 4 ay 17 gün hapis cezasına mahkum edilerek sanıklara fazla ceza tayin edilmesi,

b) Sanık M.. D..'in adli sicil belgesinde kayıtlı olduğu belirtilen ve tekerrüre esas alınan Bursa 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin E.2006/700 - K.2007/331 sayılı ilamının, sanık M.. D..'e ait olmayıp, sanık S.. D..'e ait olduğu, ayrıca bu ilamda belirtilen 10 ay hapis cezasının infaz tarihinden itibaren TCK'nin 58/2-b. maddesi uyarınca 3 yıl geçtikten sonra işbu dosyadaki suçun işlendiği, bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, her iki sanığın adli sicil belgesinde görülen ilamlardan hiçbirinin tekerrüre esas olmadığının gözetilmeden sanıklar hakkında TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükümlerde TCK'nin 29. maddesi uyarınca yapılan indirimlerde hapis cezasının 4 ay 20 gün; TCK'nin 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraflarda hapis cezasının 3 ay 26 gün hapis cezası olarak; ayrıca hükümlerde TCK'nin 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafların hükümlerden çıkartılması suretiyle hükümlerin isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4) Sanıklar M.. D.. ve S.. D..'in, şikayetçi K.. Ö..'a yönelik kasten yaralama eyleminden kurulan hükümler hakkında:

a) Sanık M.. D.. hakkında, iddianamede sanığın, şikayetçi K.. Ö..'a yönelik kasten yaralama eyleminden açılmış bir dava bulunmadığı halde sanık hakkında, şikayetçi K.. Ö..'ı kasten yaraladığı kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

b) Şikayetçi K.. Ö..'ın aşamalardaki beyanları, adli raporu ve tanık beyanları nazara alındığında, şikayetçiyi kimin yaraladığı konusundaki çelişkiler giderilmeden ve karar yerinde tartışılmadan sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,

c) Kabule göre de, sanıklar hakkında TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas ilamlarının bulunmamasına rağmen sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9193, Karar No: 2018/2327, Tarih: 22.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9193 E.  ,  2018/2327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, borçlu ... adına kayıtlı aracın ...İcra Müdürlüğü'nün 2014/3120 E. numaralı dosyada satışının yapıldığını ve sıra cetveli düzenlendiğini, araçların satış bedellerinden satış masrafları ve yediemin ücreti düşüldükten sonra para kalmadığından müvekkile ödeme yapılmadığını, sıra cetvelinin hatalı olduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesine amme alacağının hacze iştirak etmesi gerektiği, yeddiemin ücreti ödenirken Adalet Bakanlığı'na ait depo ve garajlarda muhafaza edilen mahcuz mallar için alınacak ürcet tarifesinin uygulanması gerektiği, motorlu taşıtlar vergisinin rüçhanlı alacak olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir. Mahkemece, iddia savunma ve dosya kapsamına göre, İİK'nun 115. maddesinde yer alan rüçhanlı alacak o malla temin edilen ipotekli alacakları ifade ettiği, Motorlu taşıtlar vergisi alacağı, rüçhanlı alacak olmayıp sıra cetveli kararında bir usulsüzlük bulunmadığı, anlaşıldığından şikayetin reddine karar verilmiştir. Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.Şikayete konu uyuşmazlık aracın aynından kaynaklanan MTV'nin mi yoksa aracın muhafaza masrafı olan yedieminlik ücretinin mi önce ödeneceği hususunda toplanmaktadır. Aracın muhafaza edilmemesi halinde MTV alacağının ödenmesi dahi mümkün olamayacağından yediemin alacağının İİK'nın 138/2. fıkrası gereğince tüm alacaklıları ilgilendiren masraf olduğundan MTV alacağına önceliğin olduğunun kabulü gerekir. Dairemizin yerleşmiş içtihatları da bu yöndedir. Ancak muhafaza için alınacak bu ücretin tespitinde Adalet Bakanlığı'na ait depo ve garajlarda muhafaza edilen mallar için alınacak ücret tarifesi hakkında tebliğin 3 ve 4. maddeleri nazara alınmaktadır.Bu durumda mahkemece sıra cetveli düzenlenirken yediemin için yukarıda zikredilen tarifenin 4. maddesinde belirtilen azami haddi aşmayacak şekilde ücret belirlenmesi, şikayetçinin alacağın aynından kaynaklanan MTV alacağından önce ödeneceğinin göz önünde bulundurularak sıra cetveli düzenlenmesi şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün şikayetçi yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13688, Karar No: 2012/30482, Tarih: 30.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/13688 E.  ,  2012/30482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekili tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, adı geçen vekilinin İİK.nun 168/4.maddesinde öngörülen yasal 5 günlük sürede icra mahkemesine başvurarak, imzaya itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda grafoloji ve sahtecilik uzmanı bilirkişi A. M. M.'nun düzenlediği 27.04.2009 tarihli raporda bonodaki imzanın borçlu S. D.ürünü olduğu bildirilmiştir. Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nce düzenlenen 23.10.2009 tarihli raporda ise, imzaların teşhise götürecek karakteristik materyal, önemli yazı ve tanı unsuru içermeyen, karalama tarzında çizgilerden ibaret basit tersimli imzalar olması nedeniyle aidiyetinin ve bu meyanda S.D.'nın eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediğinin bildirildiği görülmektedir. Çelişkinin giderilmesi amacıyla dosya yeniden Adli Tıp Kurumu'na gönderilmiş, 18.06.2010 tarihli raporda; 23.10.2009 tarihli rapora eklenecek bir husus bulunmadığından dosya iade edilmiştir. Mahkemece Adli Tıp Kurumu raporları referans alınarak imzanın borçluya ait olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle itiraz kabul edilmiştir.

Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nin imza incelemesinde son mercii olarak kabulü mümkün bulunmayıp, raporun anılan kurumdan alınmış ve heyetçe düzenlenmiş olması yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından bu rapora itibar edilerek sonuca gidilemez. HGK'nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; herhangi bir belgedeki imza ve yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması gerekir. Lüzumu halinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduğu, fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmelidir.

Mahkemece yeniden Adli Tıp Kurumu'ndan 18.06.2010 tarihli mütalaa alınmış ise de, aynı kurumdan alınan bu raporun yeni bir rapor olarak kabulü mümkün değildir.

Buna göre Adli Tıp Kurumunca kesin kanaat bildirilmediğinden 27.04.2009 tarihli bilirkişi raporunun aksinin kanıtlandığından söz edilemez.lde  mahkemece, 27.04.2009 tarihli bilirkişi raporunun yeterli görülmeyerek yeniden bilirkişi incelemesine gerek duyulduğuna göre ilk iki raporu düzenleyen bilirkişi ve kurumların dışında, yeniden ve ehil bilirkişilerden oluşacak bir kuruldan rapor alınarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1346, Karar No: 2011/1971, Tarih: 22.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1346 E.  ,  2011/1971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalıya 1. sırada yer verildiğini, davalının borçludan gerçek bir alacağının bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili davalının bononun lehdarı yerine ödeme yapması nedeniyle bononun ciro yoluyla hamili bulunduğunu, alacağının gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davalının alacaklı bulunduğu bonoyu ciro edenin yerine bankaya yapmış olduğu ödeme nedeniyle elde etmiş olduğu, muvazaalı bir işlem bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Muvazaa iddiasına dayalı olarak açılan sıra cetveline itiraz davalarında ıspat yükü davalı alacaklıdadır. Her zaman düzenlenmesi mümkün olan bono, alacağın varlığını üçüncü kişilere karşı ispata yeterli değildir.

Dosya kapsamından dava dışı borçlu ...’ın keşide ederek...’ya verdiği dava konusu bononun ,Muhammed ‘in sahip olduğu ... Kozmetik Ldt Şti’nin davalı ...’in bankaya olan borcunu ödemesi nedeniyle ciro edilerek davalıya verildiği anlaşılmaktadır.Bononun lehtarı ...’nın ayrı bir kişiliği, sahibi olduğu ... Kozmetik Ldt Şti’nin ayrı bir tüzel kişiliği bulunmaktadır.Bu nedenle davalı ,dava dışı Muhammed’ten olan alacağını ıspat etmek durumunda olup,mahkemece bu yön üzerinde durulmadan karar verilmesi doğru değildir..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.11.2011 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1019, Karar No: 2014/2235, Tarih: 11.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/1019 E.  ,  2014/2235 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 06.11.2012

No : 2010/457-2012/650

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı kurum, 23.06.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirden oluşan kurum zararının 5510 sayılı Yasanın 21/1. maddesi uyarınca rücuen tazmini talep etmiş olup; Mahkemece, davalı şirketin %100 kusurlu olduğuna yönelik kanaat bildiren bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hakimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Diğer taraftan, ceza davasında kusurlu bulunarak mahkum olanlara, zararlandırıcı sigorta olayının meydana gelmesinde az da olsa bir miktar kusur verilmesi zorunludur.

Eldeki dosyada, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ceza davasının sonuçlanıp sonuçlanmadığı araştırılıp, içeriği gözetilmek suretiyle; kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde bulunan tazminat dosyası ile birlikte değerlendirilerek,

soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, varsa çelişkiyi giderecek şekilde, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.