muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8846, Karar No: 2013/16945, Tarih: 24.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/8846 E.  ,  2013/16945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen aylığın kesildiği tarihten itibaren tekrar ödenmesi gerektiğinin tespitiyle, Eylül 2011 tarihinden önce almış olduğu aylığıa hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Eylül 2011 tarihi itibariyle durdurulan aylığının Eylül 2011 tarihi itibariyle yeniden ödenmesi gerektiğinin, Eylül 2011 öncesi almış olduğu tüm aylıklara hak kazandığının ve Kurumun sadece davacının çalıştığı tarihler arasındaki istirdadının kabul olunacağının tespitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacıya yaşlılık aylığı dava açılmadan bağlandığından bu talebin reddine, Eylül 2011 tarihinden öncesine ilişkin tüm aylıklara hak kazandığının tespiti talebinin reddine ve davacının 20/08/2006 – 19/06/2009 tarihleri arasındaki aylıkları kuruma iadesinin gerekli olduğu bunun dışındaki aylıkları iade etmesinin gerekmediğinin tespitine, iade gerekmeyen kısım için kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, 14/10/2003 tarihli tahsis talebine istinaden 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanana davacının 28/03/2006-03/06/2009 tarihleri arasında ... ... Eğitim ve Sağlık A.Ş'ye ait işyerinde Sosyal güvenlik destek primine tabi çalıştığı, davalı Kurumca 20/04/2006-19/09/2011 tarihleri arasında fuzülen ödenen 70 265,49 TL'nin davacı adına borç kaydedildiği ve davacının 18/08/2011 tarihli talebi üzerine yeniden aylık bağlandığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri,

belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan Mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır. Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

506 sayılı Kanunun "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa, geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacının 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta iken, 28/03/2006-03/06/2009 tarihleri arasında ... ... Eğitim ve Sağlık A.Ş'ye ait işyerinde çalıştığı, davacının kendi sigortalılık durumunu bilmesi gerektiği ve davacıya yersiz ödenen aylıkların 5510 sayılı Yasanın 96/a maddesi çerçevesinde iadesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12692, Karar No: 2012/17899, Tarih: 01.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/12692 E.  ,  2012/17899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değerinin belirlenmesinde, dava konusu taşınmazın yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattının geçiş güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı ile pilon yeri karşılığının tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosyada mevcut tapu kaydı ve veraset ilamına göre davacı, dava konusu taşınmazda 12/70 oranında bağımsız malik olduğu gibi, ölü Şerife Bulut'un 55/70 oranındaki hissesinde ise 4/20 pay mirasçı olarak malik olup, hisseler dikkate alındığında hükmedilmesi gereken toplam bedel 2.837,35-TL olduğu halde, gerekçesi açıklanmadan 280/350 pay sahibi olduğundan bahisle fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2433, Karar No: 2010/3833, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2433 E.  ,  2010/3833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden ... manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının % 11,20’den % 13,30’a yükselmesi nedeniyle % 1,90 oranındaki fark için manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemenin davacıya manevi tazminat takdirine ilişkin önceki kararının, Dairemizce; 506 sayılı yasanın 109. maddesindeki prosedüre uygun olarak sürekli iş göremezlik oranındaki artışın belirlenmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmesi üzerine, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda: davacıda meslek hastalığının bulunmadığının biri birini doğrulayan Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu’nun raporlarıyla anlaşıldığından bahisle reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade ederek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malûllük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurum'ca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nca karara bağlanır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir."

"Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 40. maddesine göre de," Sigortalının çalıştığı işten dolayı meslek hastalığına tutulduğunun; a) Kurum'ca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucuları (Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'nin 5. ve geçici 2. maddesine göre Ankara, İstanbul ve Zonguldak’ta Sağlık Bakanlığı Meslek Hastalıkları Hastaneleri veya devlet üniversitesi hastaneleri) tarafından usulüne uygun olarak düzenlenen sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi, b)Kurum'ca gerekli görüldüğü hallerde, işyerindeki çalışma şartlarını ve buna bağlı tıbbî sonuçlarını ortaya koyan denetim raporları ve gerekli diğer belgelerin incelenmesi sonucu Kurum Sağlık Kurulu tarafından tespit edilmesi zorunludur."

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulu'nca verilen karar, Sosyal Güvenlik Kurumu'nu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından, Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu, giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı kararı da bu yöndedir.

Somut olayda davacının meslek hastalığı sonucu % 11,20 oranındaki sürekli iş göremezliği nedeniyle manevi tazminat davası açtığı ve Zonguldak 2.İş Mahkemesinin 08.11.1996 gün ve 774-1332 sayılı kararı ile manevi tazminata karar verildiği, 11,20 oranındaki belirlemenin Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu tarafından yapıldığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Temyiz incelemesi yapılmakta olan dosyada ise davacının istemi % 1,90 oranındaki artan miktara yönelik olup, davacının meslek hastalığı nedeniyle sürekli işgöremezlik oranın % 13,10’a yükseldiğine ilişkin Zonguldak Uzun ... Göğüs Hastalıkları Hastanesi'nin 04.09.2007 tarihli raporlarına yapılan itiraz üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun 07.01.2009 ve Adli tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu’nun 31.08.2009 günlü kararları ile davacıda meslek hastalığının bulunmadığına karar verildiği görülmektedir.

Öte yandan davacıya 11,20 oranındaki meslek hastalığı nedeniyle manevi tazminat verilmesine ilişkin Zonguldak 2.İş Mahkemesinin 08.11.1996 gün ve 774-1332 sayılı kararının kesinleşip kesinleşmediği belli değildir. Hal böyle olunca anılan dosyanın kesinleşip kesinleşmediği anlaşılmadan, daha önce taraflar arasında yargılama konusu yapılan 11,20 oranını da kapsar biçimde davacıda meslek hastalığının bulunmadığının karar altına alınması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Öte yandan davacıya 11,20 oranındaki meslek hastalığı nedeniyle manevi tazminat verilmesine ilişkin Zonguldak 2.İş Mahkemesinin 08.11.1996 gün ve 774-1332 sayılı kararının kesinleşip kesinleşmediği belli değildir. Hal böyle olunca anılan dosyanın kesinleşip kesinleşmediği anlaşılmadan, daha önce taraflar arasında yargılama konusu yapılan 11,20 oranını da kapsar biçimde davacıda meslek hastalığının bulunmadığının karar altına alınması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Yapılacak iş; davacıya 11,20 oranındaki meslek hastalığı nedeniyle manevi tazminat verilmesine ilişkin Zonguldak 2.İş Mahkemesinin 08.11.1996 gün ve 774-1332 sayılı dosyasının getirtilerek, anılan dosyanın kesinleşip kesinleşmediği kontrol edilerek, kesinleştiğinin anlaşılması halinde 11,20 oranındaki meslek hastalığının mevcudiyeti kesinleşen mahkeme kararı ile de tespit edilmiş olup davanın taraflarını bağlayacağından, bu davada yargılama konusu yapılan %,1,90 fark maluliyetle ilgili, kesinleşmediğinin anlaşılması halinde ise şimdiki gibi davacıda meslek hastalığının bulunup bulunmadığına ilişkin karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3986, Karar No: 2016/5098, Tarih: 17.11.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/3986 E.  ,  2016/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...

KAYYIM : ...

KARAR

1-Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 gün ve 1984/5 Esas, 1985/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK'nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Somut olayda, müdahil ... vekili hükmü temyiz ettiği halde temyiz yoluna başvurma harcı ve maktu temyiz karar harcını yatırdığına ilişkin belgeye dosyada rastlanmamıştır. Hükmü temyiz eden müdahil.... vekili tarafından anılan harçlar yatırılmışsa buna ilişkin belgenin eklenmesi, yatırılmamışsa, temyiz başvuru ve temyiz karar harcını yatırması için adı geçen müdahil vekiline, HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde aynı hüküm uyarınca mahkemece bir karar verilmesi,

Somut olayda, gerekçeli karar davacı vekiline ve müdahiller .... vekillerine, hükmü temyiz eden müdahiller vekillerinin temyiz dilekçeleri davacı vekiline tebliğe çıkarılmış ve daimi çalışanları imzalarına tebligat yapılmış ve tebliğ belgelerinde muhatapların tevziat saatinde işyerinde bulunup bulunmadıkları ve aynı gün döneceklerine ilişkin bir tespite yer verilmediği görülmüştür. Tebligat Kanunu'nun tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için düzenleme içeren 20. ve Yönetmeliğin 29. maddesinde aranan, anılan belirlemeye ilişkin bir açıklama da tebliğ belgelerinde bulunmamaktadır. Bu tebligatlar, Tebligat Kanunu'nun 17 ve 20; tebliğ tarihinde yürürlükte olan Yönetmeliğin 26 ve 29. madde hükümlerine uygun yapılmış değildir.

Bu durumda, gerekçeli kararın davacı vekiline ve müdahiller ..... vekillerine, hükmü temyiz eden müdahiller vekillerinin temyiz dilekçelerinin davacı vekiline usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, yasal temyiz ve temyize cevap süresinin beklenmesi ve hükmü temyiz etmeleri halinde, temyiz dilekçesinin davacı vekiline Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun tebliği ile dosya içerisine konulması,

.../...

S.2

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesine göre, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Gerekçeli kararın, vekille temsil edilen ve vekilin azledildiğine veya istifa ettiğine ilişkin dosyada bilgi veya belge bulunmadığı anlaşılan müdahil .... tebliği gerekirken, asıla tebliği usulsüz olmuştur.

.../...

S.2

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesine göre, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Gerekçeli kararın, vekille temsil edilen ve vekilin azledildiğine veya istifa ettiğine ilişkin dosyada bilgi veya belge bulunmadığı anlaşılan müdahil .... tebliği gerekirken, asıla tebliği usulsüz olmuştur.

Gerekçeli karar ve işbu geri çevirme kararının adı geçen müdahil .... tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, vekilin hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesinin, davacı vekiline Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun tebliği ile cevap süresinin beklenilmesi, temyizi halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6004, Karar No: 2014/6919, Tarih: 27.05.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2014/6004 E.  ,  2014/6919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kira parasının tesbiti istemli

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ihtiyati tedbir davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı kiracı davalı idareden kiralamış olduğu iş yeri kiralanandan cebren tahliye edilmesinin önlenmesi konusunda ihtiyati tedbir kararı verilmesi talebinde bulunmuş, mahkemece iş bu talebin temyiz yolu açık olmak üzere reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin karar itirazı açık kararlardandır. Ayrıca Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 21.02.2014 tarih 2013/1 Esas, 2014/1 Karar sayılı kararı ile de ihtiyati tedbir taleplerinin reddi veya bu taleplerin kabulü halinde itiraz üzerine verilecek kararlarında temyiz yolunun kapalı olduğuna karar verildiğinden davacı temyiz isteminin REDDİNE, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.