muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2544, Karar No: 2015/1530, Tarih: 14.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2544 E.  ,  2015/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 52/2-b. maddesine aykırılıktan ... hakkında 356 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Kahramanmaraş Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünce düzenlenen 20/03/2014 tarihli ve HE 765172 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına yönelik itirazın kabulü ile İdarî yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Sulh Ceza Mahkemesinin 08/05/2014 tarihli ve 2014/262 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'nın 22.01.2015 gün ve 5222 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2015 gün ve KYB. 2015/34052 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kırmızı ışık ihlali yaptığı tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Sulh Ceza Mahkemesince, aracın durdurularak sürücüsünün tespit edilmesi ve sürücünün yüzüne karşı ceza tutanağının düzenlenmesi gerekirken, tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlemesinin 2918 sayılı Kanun’un 116. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38. maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06/03/2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, "ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38. maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

... Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir. Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder.

./..

2918 sayılı Kanunun 116. maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle, sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnadı niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat külfetini tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı bulmamıştır.

Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116. maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plâkasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plâka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı ve kabahatlinin aracı kendisinin kullandığını belirttiği dilekçesi de dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 08/05/2014 tarihli ve 2014/262 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 14.05.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8948, Karar No: 2010/555, Tarih: 02.02.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/8948 E.  ,  2010/555 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.03.2009 gün ve 427/105 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın adam öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ...’nın, mağdura tüfek ile ateş ederek, sol kosta frenik bölgesinde sıyrık , sağ ayak dorsalde giriş ve planter bölgede çıkış, sol uyluk ön yüzde giriş ve arka yüzde çıkış, boyun arak oksipital kemik hattından 3-4 cm altında giriş-çıkış olmak üzere hayati tehlike oluşturmayacak şekilde, basit tıbbi müdahele ile giderilemez nitelikte yaraladığı olayda; 5237 Sayılı Yasanın 9-15 yıl arasında ceza öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini gerektiği gözetilmeden, 15 yıla hükmedilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 02.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6867, Karar No: 2013/18735, Tarih: 02.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6867 E.  ,  2013/18735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.12.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın 03.06.2011 tarihli duruşmada nafaka ve tazminat istemediğini beyan etmiştir. Bu beyanda nafaka ve tazminatlardan feragat ettiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla kadın yararına yoksulluk nafakası ile manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Müşterek çocuk Ö.'in yargılama sırasında davalı baba yanında kaldığı anlaşılmaktadır. Baba yanında kalan çocuk için davacı anne yararına dava tarihinden itibaren tedbir nafakasına karar verilmesi doğru değildir.

4-Davacı kadın 03.06.2011 tarihli duruşmada nafaka istemediğini beyan etmiş, daha sonra 06.06.2012 tarihinde verdiği dilekçe ile çocuklar ve kendisi için nafaka talebinde bulunmuştur. Bu durumda davacı kadın yararına 06.06.2012 tarihinden itibaren tedbir nafakası verilmesi gerekirken; bu husus dikkate alınmaksızın yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.07.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/14002, Karar No: 2013/5856, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14002 E.  ,  2013/5856 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : Kira alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira alacağı davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 7.230 TL kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.01.2008 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile kiralanan optikçi olarak kullanılması için davalılar A.. A.. ve G.. İ..'e kiralanmış, sözleşmeyi diğer davalı ortak zincirleme kefil borçlu sıfatı ile imzalamıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 6. maddesinde kiracının kiralananı boşaltmak istediği takdirde bir ay evvelinden mal sahibine ulaşacak şekilde bildirmek zorunda olduğu kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Davacı açmış olduğu işbu dava ile kiralananın Haziran 2008 ayına kadar davalıların kullanımında kalıp tahliye öncesinde ödenmeyen Mart 2008 ayı bakiye kirası 1.230 TL ile aylık 3.000 TL'den Nisan -Mayıs 2008 ayları kirasının tahsilini talep etmiş, davalılar, kiralanana davacı tarafından iskan alınamaması nedeniyle kiralananın 17.03.2008 tarihinde tahliye edildiğini savunmuşlardır.

Davalıların kira sözleşmesi gereğince dava konusu edilen dönemde kira borcu olmadığını ileri sürebilmeleri için sözleşmenin akde ve yasaya uygun şekilde feshedilip kiralananın tahliye ve teslim edildiğini kanıtlamaları gerekir. Davalılar, sözleşmenin feshi konusunda bir ihtarname göndermediği gibi, kiralananın teslim edildiğine dair yazılı bir delil de sunamamışlardır. Davalıların vergi kaydı yönünden iş yerlerini 01.04.2008 tarihinde terk ettiklerine dair yoklama fişi tek başına kiralananın tahliye edildiğini göstermeye yeterli değildir. Yine hukuki bir olgu olan kiralananın tahliye tarihinin tanık beyanları ile kanıtlanması mümkün değildir. Kiralananın anahtarı yöntemine uygun şekilde teslim edilmediği sürece kiralananın kiracının işgalinde olduğunun kabulü gerekir. Davalılar ise anahtarların ne zaman teslim edildiğini yazılı delillerle kanıtlayamamışlardır. Bununla birlikte davalılar cevap dilekçesinde yemin deliline de dayanmış olduklarından mahkemece davalılara kiralananın tahliye edildiği tarih konusunda davacı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/14748, Karar No: 2016/18594, Tarih: 01.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/14748 E.  ,  2016/18594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 30/05/2016 tarih ve 2015/32303 Esas – 2016/12779 Karar sayılı ilamı ile temyiz talebinin içeriğinin açıklattırılması istenilen sanık ...'ın 05/08/2016 havale tarihli dilekçesinde, sanık ...'a verilen beraat kararını temyiz etmediği, hakkında verilen mahkumiyet kararını temyiz ettiğini beyan etmesi karşısında, sanık ... hakkında verilen beraat kararı ile, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik sanık ...'in temyiz talebinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın aşamalarda müşteki ...'in olay günü başka yerden aldığı içecekler ile kendisinin masa ve sandalyesini işgal ettiğini, akabinde elindeki içeceği fırlatarak kendisinin çöp kutusuna doğru attığını, kırıldığını, kendisinden parçaları toplamasını istediğini, o arada ...'in arkadaşlarını aradığını, ellerinde beyzbol sopalarıyla gelen arkadaşlarının içeri girip kendisini darp ettiklerini beyan ettiği, müşteki ...'in soruşturma aşamasında alınan "Lojmanın sol tarafında bulunan bakkaldan kendisine bir şişe soda aldığını, tekrar lojmanın önüne geldiğini ve sodayı içtikten sonra şişeyi lojmanın alt katında bulunan ...'ın işletmekte olduğu kafeteryanın önünde bulunan çöp kovasının içerisine attığını, bu sırada ...'ın kafeteryanın içinden dışarı üzerine doğru yürüyerek "sen bu şişeyi buraya atamazsın, atarsan bu şişeyi senin kafanda kırarım, bu şişeyi buradan alacaksın, almazsan bıçakla senin karnını deşerim" dediğini ve akabinde şişeyi çöpten alarak kendisine doğru fırlattığını, şişenin ayağının dibine düşerek kırıldığını" ifade etmesi karşısında, bu ifadelerin sanık ...'in beyanları ile kısmen örtürdüğü hususu göz önüne alındığında, sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirmesinde müşteki...'in sanık ...'i tahrik etmeye yönelik eyleminin etkili olduğu yönünde kuvvetli şüphe bulunması nedeniyle, bu durum sanık lehine değerlendirilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle indirim yapılması hususu tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

b) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2847, Karar No: 2008/10389, Tarih: 31.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2847 E.  ,  2008/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki abonelik ilişkisi kapsamında müvekkiline ait konutta kaçak elektrik kullanıldığı iddiasıyla davalı kurum tarafından 90.976.600.000 TL kaçak tüketim bedeli tahakkuk ettirilmiş ise de müvekkilinin kaçak elektrik kullanmadığını belirterek, anılan meblağdan dolayı müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilince yapılan işlemlerin yasal olduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda kaçak tüketim söz konusu olmayıp, eksik tüketim bedeli istenebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davacının davalıya 61.820 YTL borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamında bulunan 2.10.2004 tarihli tutanakta “T fazında diskin ters döndüğü görüldü. “T” fazı akım trafosunun çıkış uçlarının ters bağlı olduğu tespit edildi.” ve yine aynı tarihli kaçak elektrik zabıt varakasında ise “ “T” fazının sekonder uçlarının ters bağlı olduğu ve panodaki incelemede alt taraftan elin rahatlıkla akım trafolarının olduğu bölüme girebildiği tespit edildi ve bu tespit fotoğraf makinası ile sabitlendi.” denilerek saptamalar yapıldığı görülmektedir.

Her ne kadar mahkemece bu konuda ek raporlar alınmış ise de, ek rapor yeterli incelenmeyi içermediği gibi Yargıtay denetimine de elverişli değildir. Bu durumda mahkemece konusunda uzman üç kişiden oluşacak bilirkişi heyetinden ayrıntılı rapor alınıp deliller hep birlikte değerlendirilerek uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19432, Karar No: 2016/17880, Tarih: 12.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/19432 E.  ,  2016/17880 K.**

**"İçtihat Metni"**

...Gazetesi’nin 27/05/2014 tarihli nüshasının 1 ve 18. sayfasında “İşte Paralelin Türkiye İmamı” başlığı ile yayımlanan yazı, ... Gazetesi’nin 27/05/2014 tarihli nüshasında “Türkiye İmamı Demir Yumruk” başlığı ile yayımlanan yazı ile anılan gazetelerin aynı tarihli web sitelerinde yayınlanan aynı nitelikteki yazılar nedeniyle ilgilisi ... vekili Avukat...'in vaki düzeltme ve cevap isteminin kabulü ile tekzip metninin yayımlanmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 26/06/2014 tarihli ve 2014/344 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin... Asliye Ceza Mahkemesinin 18/07/2014 tarihli ve 2014/388 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 15/10/2015 gün ve 66025 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve KYB.2015-351737 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

... Sulh Ceza Mahkemesince, “yayınlanan yazıların kamuoyunca bilinmesinde kamu yararının bulunmadığı, haberin özü ile veriliş biçimi arasındaki ölçü fikir bağının korunmadığı, toplumun yararı ile bireyin yararı karşılaştırılması gerektiğinde toplum yararının üstünlüğünün tercih edildiğinden söz edilemeyeceği” şeklindeki gerekçe ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 Esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basma, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Kanun'un 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. ... Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta .'kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, tekzibe konu haberin niteliği itibariyle basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, bunun yanı sıra, tekzip metninin yayınlanması için ... Noterliğince ... Gazetesi ve ... Gazetesi sorumlu müdürü ..