muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5519, Karar No: 2013/8205, Tarih: 25.04.2013

Davalı ... vekili, ....'nun 520. maddesinde belirtilen hususların kurucu değil tamamlayıcı unsur olduğunu, davacının noterde yapılan devir sözleşmesine itirazının olmadığını, davalının noterde devir sözleşmesi yapılmasından sonra hisse devrini şirkete bildirerek diğer şirket ortağının da muvafakatını aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının noter aracılığı ile davalılardan ...'in hissesini devir aldığı ve buna dair davalı şirketçe 08...2000 tarihli ortaklar kurulu kararı alınarak devir keyfiyetinin ticaret sicilinde tescil ve ilan olunduğu, ancak ortaklar kurulu kararındaki davacı imzasının sahte olduğunun anlaşıldığı, ....'nun 520. maddesine göre bir payın devrinin şirkete bildirilmek ve pay defterine kaydedilmek suretiyle şirket hakkında hüküm ifade edeceği, davalı şirketin ticari defter ve kayıtları ve özelikle pay defterinin bulunmadığı, ancak pay devrinin şirkete bildirimine ilişkin kaydın olduğu, devre muvafakat yönünden alınan ortaklar kurulu kararının yoklukla malul olduğu ve hukuki sonuç doğurmayacağı, buna dayalı ticaret sicilinde kararın tescil ve ilanı da yok sayılması gerektiğinden davaya konu pay devrinin şirkete karşı hüküm ifade etmeyeceği gerekçesiyle davaya konu pay devrine ilişkin davalı şirketin 08...2000 tarih 2000/... sayılı ortaklar kurulu kararının yokluğunun tespitine ve buna dayalı olarak ticaret siciline tescil kaydının terkinine dair verilen karar davalı ... vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 31...2012 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili ... karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/.... maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16983, Karar No: 2014/22320, Tarih: 09.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/16983 E.  ,  2014/22320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle temyiz nedenlerine göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 9.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5507, Karar No: 2017/7087, Tarih: 11.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5507 E.  ,  2017/7087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/01/2015 tarih ve 2014/662-2015/15 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 20.12.2012 tarihli ... Hurda Malzeme Nakliye Hizmeti Sözleşmesi akdedildiğini, davalının 03.01.2014 tarihli yazısı ile 396.461,40 TL hakedişinin kesildiğinin ve 167.765,41 TL bakiye borcun yatırılmasının bildirildiğini, bu kararın gerekçesinin belirtilmediğini ancak 4735 sayılı Kanun'un 21. maddesine dayanıldığını, anılan madde uyarınca işlem yapılabilmesi için yüklenicinin, ihale sürecinde Kamu İhale Kanununa göre yasak fiil ve davranışlarda bulunduğunun sözleşmeden sonra tespitinin gerektiğini, ancak davalı tarafından müvekkilinin 4734 sayılı Kanuna aykırı bir davranışının tespit edilmediğini, her ne kadar şirket ortağı hakkında kamu davası açılmışsa da somut ve delile dayalı bir isnadın yer almadığını, bu durumun kararı hukuka aykırı kıldığını, isnat edilen fiillerin TCK anlamında suç teşkil etmediğini, henüz ceza yargılaması sonuçlanmadan herhangi bir yaptırım uygulanamayacağını, yapılan işlemin Anayasa'nın hukuk devleti ve suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kimsenin suçlu sayılamayacağı ilkesine aykırılık taşıdığını ileri sürerek müvekkiline kesilen cezanın hukuka aykırılığının tespitini, muarazanın giderilmesini, toplam 564.226,84 TL'nin ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Uyuşmazlık Mahkemesi kararı uyarınca ihale sürecinde Kamu İhale Kanununa göre yasak fiil veya davranışlarda bulunulduğunun sözleşme yapıldıktan sonraki aşamada tespiti üzerine tesis edilen işlemin sözleşmeden doğan bir ihtilafa değil, kamu gücüne dayanılarak ve tek yanlı tesis edilen bir işlem olduğunu, bu itibarla davanın idari yargının görev alanına girdiğini, 4735 sayılı Kanun'un 21. ve sözleşmenin 27. maddeleri kapsamında yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu, ceza yargılamasının devam ettiğini, müvekkilinin bu yargılamayı beklemek zorunluluğunda olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlığın, davalının ihale öncesi Kamu İhale Kanununa göre yasak davranışlarda bulunduğu iddiasından kaynaklandığı, bu niteliği itibariyle idari yargı mercilerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyi etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlığın, davalının ihale öncesi Kamu İhale Kanununa göre yasak davranışlarda bulunduğu iddiasından kaynaklandığı, bu niteliği itibariyle idari yargı mercilerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyi etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; 6100 sayılı HMK'nın 331/2 maddesi “Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi hâlinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder. Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmemiş ise talep üzerine davanın açıldığı mahkeme dosya üzerinden bu durumu tespit ile davacıyı yargılama giderlerini ödemeye mahkûm eder.” biçiminde düzenlenmiş olup anılan düzenleme adli mahkemeler arasındaki görevsizlik kararlarında, bir diğer ifadeyle “davaya bir başka mahkemede devam edilmesi” halinde uygulanmalıdır. Ancak, yargı yolu bakımından görevsizlik kararlarından sonra, idare mahkemesinde aynı konuda dava açılsa dahi, bu dava, adli yargı mercilerinde açılan davanın devamı niteliğinde olmayıp, kendine özgü usul kuralları bulunan farklı yargı yerinde yeniden açılan bir dava söz konusudur. Bu durumda, mahkemece, idare mahkemelerinin görevli olması nedeniyle davanın usulden reddine karar verildiğine göre, harç, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden de hüküm kurulması gerekirken, harç ve giderlerin nihai kararda göz önünde bulundurulmasına karar verilmek suretiyle anılan hususlarda hüküm tesis edilmemesi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4521, Karar No: 2007/4439, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4521 E.  ,  2007/4439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, yerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu dava konusu taşınmazın arsa kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olmasında yöntem olarak bir isabetsizlik yoktur. Ancak, bilirkişi kurulunca düzenlene rapor dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasasının “Kamulaştırma Bedelinin Tespiti Esasları”nı düzenleyen 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca arsalarda kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal arsa satışlarına göre satış değerinin öncelikle belirlenmesi; taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin, bu bağlamda bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçülerin bu tümceden olarak varsa vergi beyanlarının esas tutulması yoluyla raporda tüm bu unsurların yanıtlarını ayrı ayrı belirtilmek suretiyle ve ilgililerin beyanları da gözetilerek gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerinin tespiti gerekir. Anılan Yasa maddesi hükmü doğrultusunda Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları da gözönünde bulundurulduğunda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazın ya da taşınmazlardan her birinin ayrı ayrı cadde veya sokak üzerinde oluşları, konut ya da ticaret alanlarında yer alıp almadıkları, imar durumları, buna göre inşaat yapılabilme ve yapılacak inşaatın kat sayısı, bitişik ya da ayrık düzende yapılaşma alanlarından hangisinde bulundukları hususlarının açıkça belirlenmesi, bu ve benzeri tüm nitelik ve unsurların tek tek açıklanmasından sonra buna göre dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazlara nazaran üstün ve eksik yönleri ve bunun yüzde oranları saptanıp bu oranlar çerçevesinde dava konusu taşınmazın ulaştığı değer tespit edilmelidir.

Somut olayda bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazların nitelik ve özelliklerinin belirtilmesi ile yetinilmiş, ancak yukarıda değinilen esaslar çerçevesinde birbiriyle karşılaştırılması yapılıp, eksik ve üstün yönleri ve buna göre taşınmazın değerinin emsale göre yüzde itibariyle ne oranda olduğu, -denetime elverişli biçimde- belirtilmeden doğrudan taşınmazın m2 birim fiyatı gösterilmiş, bunun üzerinden kamulaştırma bedeli tespit edilmiştir. Bilirkişilerin değinilen ve Yargıtay uygulamalarına uygun düşmeyen bu nitelikteki değer tespitleri sonucu, aynı gün Dairemizce temyiz incelemesi yapılan aynı kamulaştırma kapsamında kalan ve dava konusu taşınmaza yakın uzaklıkta bulunan taşınmazlar için takdir olunan değerler arasında da dikkat çekecek oranda tutarsızlıklar bulunduğu da gözlenmiştir. Oysa kamulaştırma bedeli tespit edilirken 2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın emsalle karşılaştırmasının yapılması sırasında değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve bedelin tespitinde etkili olacak diğer tüm objektif ölçülerin gözönünde tutulması öngörülmüş olup, bu objektif ölçütler çerçevesinde dava konusu taşınmazın bitişiğindeki ya da yakınındaki komşu taşınmazlara takdir edilen değerler arasında dikkat çekecek oranda farklılıkların bulunmaması, böylece taşınmaz malsahiplerinin değer tespitine ilişkin aynı yargı yerinde verilen kararlara, dolayısıyla yargıya güven duygularının zedelenmemesine de özen gösterilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenmeli ve dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bundan ayrı;

1-Dava konusu taşınmazın bulunduğu mahallede yeralan ve aynı kamulaştırma işlemi nedeniyle Dairemize gelen dosyaların çoğunda somut emsal olarak incelenen benzer özellikli taşınmazlar (örneğin Değirmenlikızık mah. 442/5,465/6-465/7,413/5 gibi) yerine, taşınmaz ile aynı mahallede yer almayan ve karşılaştırmada yanılgıya neden olabilecek nitelikde olan (imar durumu, şehre yakınlığı, konumu, ticari merkezlere yakınlığı gibi) somut emsalden hareketle değerlendirme yapan bilirkişi kurulundan yukarıda belirtilen aynı mahalledeki emsalin değerlendirildiği ek raporun alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporundaki somut emsalin (... 1024 Ada 27 Parsel) dava tarihindeki emlak vergisine esas m2 değerini bildiren belediye başkanlığı yazısı getirtilmeden eksik inceleme ile hüküm tesisi de,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23267, Karar No: 2014/3057, Tarih: 20.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/23267 E.  ,  2014/3057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2013/165073

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2011/473 (E) ve 2013/76 (K)

SUÇ : İİK.nun 331 ve 337/a maddelerine muhalefet etmek

1- 21.10.2011 havale tarihli şikayet dilekçesinde sanık H.. T.. hakkında şikayet bulunmamasına karşın, bu sanık yönünden yargılama yapılıp hüküm kurulması,

2- Şikayet dilekçesinde, borçlu şirket hakkında açılan iflasın ertelenmesi davasında, tedbiren takiplerin durdurulmasına karar verildiği, yargılama devam ederken, şirket yetkililerinin alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla Pendik ve Tuzla'da bulunan market işletmelerini kayyım onayı olmaksızın kapattıkları ve bu iki şubede bulunan demirbaş ve stokların akibetinin belirsiz olduğunu bildirerek şikayetçi olunduğunun anlaşılması karşısında, alacaklıdan mal kaçırmak kastıyla şube, demirbaş ve stoklara ilişkin bir devir olup olmadığı araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Borçlunun Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/368 esas sayılı dosyasında 16.09.2009 tarihinde açtığı iflasın ertelenmesi davasının 14.12.2010 tarihinde reddine karar verilmesi nedeniyle ticaretin henüz terk edildiğinden söz edilmeyeceğinden şikayetin süresinde olduğu cihetle, vergi dairesine verdiği son beyanname örnekleri istenilip, şirketin başka bir adreste faaliyet gösterip göstermediği araştırılıp, ticaretin hangi tarihte terk edildiği tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerekirken, yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesi kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8198, Karar No: 2015/6607, Tarih: 16.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8198 E.  ,  2015/6607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2012/312-2013/416

Taraflar arasında görülen genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 08.05.2014 gün ve 2013/8975 Esas, 2014/3561 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin kurucu ortağı olduğu davalı kooperatifte iki hissesinin bulunmasına rağmen, 23.06.2012 tarihli genel kurul kararı ile müvekkilinin ikinci payının ıskatına ilişkin alınan kararın yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, davacının ikinci payının düşürülmesi hususundaki muarazanın menine, yasaya aykırı genel kurul kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 08.05.2014 tarih ve 2013/8975 E., 2014/3561 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, davacının ikinci payına ilişkin olarak 23.06.2012 tarihli genel kurulda alınan kararın iptali ve bu kararla doğan muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Kooperatif ortaklarının en az bir payının bulunması 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 19. maddesi gereği olduğu gibi, bir ortağın birden fazla da pay edinebileceği de muhakkaktır.

Dosya içerisindeki pay defteri, muavin defter, üye hesap ekstresi ve iptali istenen 23.06.2012 tarihli genel kurulun 7. maddesi ile alınan davacının ikinci payının çıkarılmasına ilişkin karar nazara alındığında, davacının davalı kooperatifin 2 paylı ortağı olduğu sabittir.

Öte yandan, davacının ikinci payına ilişkin olarak edimlerini yerine getirmemesi halinde ihraca ilişkin prosedür yerine getirmelidir ki, bu yola tevessül edilmediği dosya kapsamı ile sabittir.

Bu durumda, mahkemece, davacının iki payının bulunduğu, ikinci paya ilişkin ihraç prosedürünün yerine getirilmediği nazara alınarak, anılan genel kurulunun 7. maddesinin davacı bakımından iptal edilmesi suretiyle muarazanın giderilmesine karar verilmesi gerekirken, aksi kanaatle davanın reddine karar verilmesi ve bu kararın da Dairemizin anılan kararı ile onanması doğru olmamıştır.

Anılan gerekçelerle, Dairemizin 08.05.2014 tarih ve 2013/8975 E., 2014/3561 K. sayılı ilamı kaldırılarak, yerel mahkeme kararının davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 08.05.2014 tarih ve 2013/8975 E., 2014/3561 K. sayılı ilamı kaldırılarak, yerel mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, evvelce alınan onama harcı ile karar düzeltme peşin harcının istek halinde iadesine, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20621, Karar No: 2017/7612, Tarih: 06.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/20621 E.  ,  2017/7612 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... A.Ş. ve 2-... Enerji Üretim İnş.Tic.A.Ş. adlarına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 8.İş Mahkemesi’nce verilen 29.06.2015 günlü ve 2013/1485 E. - 2015/997 K. sayılı hükmün temyiz yolu ile incelenmesi davalılar ... A.Ş. ve ... Enerji Üretim İnş.Tic.A.Ş. vekili tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Temyiz tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi delaletiyle yürürlükte bulunan Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin ödenmemiş veya eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması durumunda, karar veren hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde ödenmesi veya eksikliğin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak, temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.

Davada ise, yukarıda sözü edilen kanun ve içtihadı birleştirme kararı hükmüne aykırı olarak, temyiz yoluna başvuran davalı ... Enerji Üretim İnş.Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır. Böyle olunca, gecikmeye ve yeni bir geri çevirmeye mahal verilmeksizin Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan geri gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14207, Karar No: 2014/11958, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14207 E.  ,  2014/11958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2013

NUMARASI : 2011/1185-2013/241

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.