muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/13569, Karar No: 2020/7268, Tarih: 11.11.2020

Somut olayda dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve CMK'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. CMK'nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

Yapılan soruşturma işlemleri, kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

1-Dosya içerisinde CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin sanık hakkında bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20133, Karar No: 2012/26034, Tarih: 18.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20133 E.  ,  2012/26034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 510.000 TL alacak için itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş ise de, HUMK.'nun 438.maddedeki koşullar oluşmadığından duruşma talebinin reddine karar verildi.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde, geçersiz sözleşme nedeniyle davalıya ödenen (birleşen dava ile birlikte) toplam 510.000 TL.'nin tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptalini talep etmiştir.Davalı vekili cevabında, davacının alacağına karşılık onun talimatı ile dava dışı ...'na ödediğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 510.000 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmiş, hükmü davalı vekili adli müzaharet talepli temyiz etmiştir.Davalı vekili, 24.02.2012 tarihinde tebliğ edilen hükmü 12.03.2012 tarihinde (süresinde) adli müzaharet talepli temyiz etmiş, mahkemece; temyiz aşamasında adli müzaharet talep edilemeyeceğinden ve temyiz harcının yatırılmadığından bahisle ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, 23.03.2012 tarihli red kararı temyiz edilmiştir.Bilindiği üzere, adli yardım, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 465 ilâ 472 maddelerinde (HMK.'nun 334 ve devamı maddelerinde) düzenlenmiş olup; fakir bir kimsenin bir davanın gerektirdiği oldukça kabarık olan harç ve masrafları sağlayamaması durumunda, bu mali külfetlerden geçici olarak muaf tutulmasıdır.Ayrıca YHGK 18.05.2011 tarih, 2011/19-54-315 sayılı kararında HUMK 465.maddede (HMK 334.md) belirtilen fakirlik ve haklı olma şartlarının varlığının ispatı halinde adli yardımdan gerçek kişilerin yararlandırılması gerektiği açıklanmıştır. Yasa sadece hayır müesseselerinin adli yardım isteğinde bulunabileceklerini öngörmektedir.Anılan maddelerde adli yardımın yargılamanın hangi aşamalarında yapılacağı hususunda bir açıklık bulunmamaktadır.Aynı Kanunun 469/2 maddesinde (HMK.'nun 337.maddesi) “..Müzahereti adliye esnayi muhakemede dahi talep olunabilir. Bu talep kabul edilirse evvelce yapılmış olan masarife teşmil edilemez. Yeni bir sebep zuhurunda reddedilen müzaheret talebi tekrar edilebilir.” Hükmü yer almakta; kanun yollarına başvuru için adli yardım istenemeyeceğine ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Karar kesinleşene kadar yargılama faaliyeti süreceğine ve henüz sonlanmamış olduğuna göre kanun yoluna başvuru için de adli yardım isteminde bulunulması olanaklıdır.Diğer taraftan, temyiz de bir dava olduğuna göre, temyiz aşamasında da adli yardım kararı verilebileceği kabul edilmelidir.Bu kabulün, yargı mercileri önünde hak arama özgürlüğünü düzenleyen Anayasanın 36.maddesi ile adil yargılanma hakkını düzenleyen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddelerine uygun olduğu da kuşkusuzdur.Somut olayda da: temyiz başvurusunda davalı tarafın adli yardım isteminin salt “hükümden sonra kanun yollarına müracaat için adli yardıma karar verilemeyeceği” gerekçesiyle reddedilmesi ve bu karara bağlı olarak, temyiz olanağını ortadan kaldıracak şekilde temyiz edilmemiş sayılma kararı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olması doğru değildir.Mahkemece, davalı tarafın adli yardım talebi yönünden işin esasına girilerek yasal şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve bu şartların varlığı halinde davalı tarafın bu kurumdan yararlandırılması; adli yardım talebinin şartlarının bulunmadığının tespiti halinde ise, usulünce temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için süre verilip sonucuna göre bir karar verilmesi olmalıdır.

Yukarıda açıklanan hususlar göz ardı edilerek, aksine düşüncelerle kanun yoluna müracaat için adli yardım kararı verilemeyeceği gerekçesiyle temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olması nedeniyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5261, Karar No: 2014/10024, Tarih: 02.10.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/5261 E.  ,  2014/10024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/231354

Mahkeme : PENDİK 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 16.12.2009 - 2009/795 esas ve 2009/1198 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 02/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4960, Karar No: 2006/7457, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4960 E.  ,  2006/7457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemeleri sonucunda düzenlenen raporlar yasa hükümlerine uygundur.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak bilimsel yöntemle değerinin belirlenmesinde ve buna göre adil ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 Sayılı Yasaya ekli 1. sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yer alan "davacı D.S.İ.Genel Müdürlüğü" ibaresinin metinden çıkartılarak yerine "Hazine" sözcüğü yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, 9.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4495, Karar No: 2012/6361, Tarih: 02.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4495 E.  ,  2012/6361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müflis aleyhine işçi alacağına ilişkin açtıkları dava sonucu hüküm altına alınan alacağın tahsili için icra takibi başlattıklarını, şirket hakkında iflas kararı verilmesi nedeniyle alacaklarının iflas masasına kaydedildiğini ve fakat birinci sırada yer alması gerekirken dördüncü sırada gösterildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin başlattığı takibin iptali için icra mahkemesine dava açtıklarını, bu davanın devam etmesi nedeniyle alacağın belirlenebilir olmadığını savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, şikayetçinin ilama dayalı alacağının tahsili için 15.06.2009 tarihinde başlatılan icra takibine itirazda bulunulmasından sonra 12.11.2009 tarihinde borçlunun iflasına karar verilmesi nedeniyle takibe iflas idaresinin taraf olduğu, icra mahkemesince verilen kararın kesinleşmemesi nedeniyle takibin kesinleşmediği, bu nedenle alacağın 1. sırada yer almasına ilişkin şikayetin alacağın nizalı olması nedeniyle reddi gerektiği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikayet, iflas sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir. Şikayetçi tarafça, sıra cetvelinde 4. sıraya yazılan alacaklarının ilama dayalı işçi alacağı olduğu gerekçesiyle İİK'nın 206. maddesi gereğince 1. sıraya yazılması istenmiştir. İflas idaresince yaptırılan bilirkişi incelemesinde şikayetçi alacağının tahakkuk tarihi itibariyle İİK'nın 206/4. fıkrasının a. bendi kapsamı dışında kaldığı doğru olarak tespit edilip 4. sıraya yazılmış ve nizalı olduğu da belirtilmemiş olmasına göre, şikayetin bu gerekçeyle reddi gerekirken, mahkemece, alacağın nizalı olarak yazılmasına ilişkin bir şikayet ya da savunma olmamasına rağmen, aynı sonuca alacağın nizalı olduğu gerekçesiyle varılması isabetsiz ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın, HUMK'un 438/son maddesi hükmü uyarınca, gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün HUMK'un 438/son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.11.2012. tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4510, Karar No: 2014/6875, Tarih: 26.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/4510 E.  ,  2014/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pazarcık Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2010

NUMARASI : 2007/3-2010/94

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine, İ.. M.. mirasçısı B.. M.., M.. Y.. mirasçıları vekili, H.. M.. mirasçısı D.. M.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 1987 yılında yapılan kadastro sırasında Y.ı Köyü;

1- 35750 m2 yüzölçümündeki 234 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle M.. M..,

2- 22750 m2 yüzölçümündeki 235 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle M.. Y..,

3- 12250 m2 yüzölçümündeki 236 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle M.. K..,

4- 22750 m2 yüzölçümündeki 237 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle H.. M..,

5- 24000 m2 yüzölçümündeki 238 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle A.. Y..,

6- 71750 m2 yüzölçümündeki 249 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle İ.. M..,

7- 39250 m2 yüzölçümündeki 251 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle S.. M.. adlarına,

8- 3500 m2 yüzölçümündeki 259 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle Hazine adına tesbit edilmişlerdir.

7- 39250 m2 yüzölçümündeki 251 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle S.. M.. adlarına,

8- 3500 m2 yüzölçümündeki 259 parsel sayılı taşınmaz, Aralık 1953 tarih 19, Mart 1958 tarih 42, Aralık 1961 tarih 5 ve Ekim 1968 tarih 11 numaralı tapu kayıtları uygulanmak suretiyle Hazine adına tesbit edilmişlerdir.

Orman Yönetimi, taşınmazların tümünün orman sayılan yerlerden oldukları iddiası ile orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescillerini; Hazine ise, bu yerlerden 251 parselin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, Hazine adına tescilini istemiştir. Ayrı ayrı görülen davalarda mahkemece 234, 235, 237, 238, 249, 251 ve 259 sayılı parseller hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; kararların Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesince bozulmuştur. Bozma ilâmında “dayanak tapu kaydının ilk oluşumundan itibaren getirtilerek yöntemince uygulanması, kayıt sınırlarının komşu parsel tutanakları ile denetlenmesi, kayıt sınırında “öz“ olarak belirtilen yerin tapulama dışı bırakıldığı anlaşıldığından hangi nedenle tapulama dışı bırakıldığı; bu yerin orman olup olmadığı üzerinde durulması, tapu kaydının uyduğunun belirlenmesi halinde 3402 sayılı Kanunun 20. maddesi hükmü gereğince kapsamı yüzölçümüne göre belirlenerek güneyden kuzeye doğru belirlenmesi, yeterli orman araştırması da yapılarak sonucuna göre bir hüküm kurulması “ gereğine değinilmiştir. Sözü edilen parsellere ait dava dosyaları ile henüz hakkında bir hüküm kurulmamış bulunan 236 sayılı parselle ilgili dava dosyası birleştirilmiştir. Yapılan yargılama sonucunda Hazine ve Orman Yönetiminin davaları reddedilmiş; bu kararın yine Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine bu kez Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olduğu gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkeme bozma ilâmına uymuş, temyize konu son kararında davanın kabulüne; çekişmeli parsellerin tamamının orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine, İ.. M.. mirasçısı B.. M.., M.. Y.. mirasçıları vekili, H.. M.. mirasçısı D.. M.. tarafından temyiz edilmiştir. 235 ve 236 sayılı parsellerle ilgili hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Şöyle ki; mahkemece raporu hükme esas alınan orman bilirkişi kurulunca yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafı üzerinde çekişmeli taşınmazların yeri gösterilmediği gibi, kadastro tesbit tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen streoskopik çift hava fotoğraflarının streoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazların niteliği, konumu ve kullanım durumu kesin olarak belirlenmemiştir.

Bundan ayrı; mahkemece evvelce verilen kararlar iki kez tespit dayanağı tapu kayıtlarının yöntemince uygulanması gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkeme tarafından bozma ilâmlarına uyulduğu halde, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Tapunun uygulanmasında kuzeyinde yer alan “ öz “ sınırının tam olarak belirlenmesi önem taşımaktadır. Taşınmaz başında birden çok kez yapılan keşiftlerde yerel bilirkişiler “ öz “ sınırı farklı farklı yerlerde gösterilmiştir. Dairemizin bozmasından sonra ilk kez yapılan keşifte “ öz “ sınırı çekişmeli 249 sayılı parselin kuzeyindeki yağmur sularının aktığı küçük dere olarak tarif edilirken, diğerlerinde davaya konu edilen taşınmazların tümünü kapsar biçimde kuzey sınırda gösterilmiştir. Mahkemece çelişki üzerinde durulup giderilmeden, kaydın çekişmeli yerlerin tamamını kapsadığı kabul edilmiştir. “ öz “ sınırı tapu kaydında ismi belirtilmiş bir dere değildir. Kuzeyde her hangi bir sınırda bulunan dere olma ihtimali söz konusudur. Bu durum karşısında tapu kaydının kuzey hududunun isimsiz dere (öz) okuduğu, özün hem tapu kaydının revizyon gördüğü tüm parsellerin kuzeyinde, hem de dava konusu 249 sayılı parselin kuzey hududunda bulunduğu, böylece sınırda iki adet derenin bulunduğu anlaşılmaktadır. Tapu uygulaması yapılırken isimsiz derenin, taşınmaza en yakın dere olduğu düşünülmemiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle dava konusu taşınmazların bulunduğu yere ait en eski tarihli hava fotoğrafı, kadastro tesbit tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritaları ile taşınmazlara uygulanan tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin ve bu kaydın uygulandığı tüm parselleri dıştan çevreleyen komşu parsellerin tutanak ve dayanaklarının getirtilerek dosya ikmal edildikten sonra taşınmaz başında önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi, bir jeolog bilirkişi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafı, kadastro tesbit tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının ölçekleri (1/ 5000, 1/ 10000 ve 1/25000 ölçeklerde) birleştirilerek bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazarın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalıdır