muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10755, Karar No: 2018/4402, Tarih: 08.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10755 E.  ,  2018/4402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.03.2016 tarih ve 2014/1844-2016/150 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05.06.2018 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24/07/2006 tarihinde “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen karara istinaden müvekkili tarafından icra dosyasına ödeme yapıldığını, yine temyiz ve karar düzeltme harç ve masraflarının karşılandığını ileri sürerek, toplam 81.431,25 TL'nin 15/01/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2002/239 Esas sayılı dosyası nedeniyle davacı tarafından üçüncü kişiye yapılan ödemenin İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin akdedildiği tarih olan 24/07/2006 tarihinden önceki döneme isabet eden olaylara dayandığı, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7. maddesi gereği, davacının icra dosyasına 05/05/2006 tarihinde ödediği 80.192,78 TL ve 08/09/2006 tarihinde ödediği 1.161,56 TL'nin toplamı olan 81.354,34 TL'yi talep ve dava hakkı bulunduğu, bilirkişi raporunda 05/05/2006 tarihinde yapılan ödemenin işletme hakkı devir sözleşmesinden önce yapılması nedeniyle davalıdan tahsilinin mümkün olmadığı belirtilmişse de, yapılan ödemenin davalı aleyhine kurulan ilama dayandığı, icra dosyasında borçlu olarak davalının gösterildiği ve taraflar arasında İHDS ile ilgili ön görüşmelerin yapılmaya başlandığı, ... bölgesindeki İHDS kapsamındaki işlemlerin o dönemde davacı tarafından yapılmaya başlandığı ve davacının bu kapsamda davalı yerine ödemeyi icra dosyasına yapmış olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 81.354,34 TL alacağın 16/01/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4.167,38 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.06.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 29/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredilerek 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 29/05/2013 tarihinde ... tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ...'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” .... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı ...” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 29/05/2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/05/2013 tarihi öncesi, yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/05/2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen dava konusu ödemeden dolayı, 29/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere kararın bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddine yönelik sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2015/962, Karar No: 2017/6404, Tarih: 13.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/962 E.  ,  2017/6404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde 29.11.2012 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ...'nin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu imza eksiklikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13193, Karar No: 2011/1176, Tarih: 03.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/13193 E.  ,  2011/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Melle Gıda.San.Tic.A.Ş vek.Av.... ile davalı ... vek.Av.... arasında görülen dava hakkında ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.11.2009 gün ve 239-419 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 15.07.2010 gün ve 6728-8994 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, sıra cetveline itiraz davasıdır. İcra ve İflas Kanunu’nun 142/II ve 235/III.maddelerine göre sıra cetveline itiraz davaları basit yargılama usulüne tabi olduğundan adli tatilde görülebilir ve karar düzeltme süresi adli tatilde işlemeye devam eder.

Yargıtay kararı, karar düzeltme isteminde bulunan davacı vekiline 19.08.2010 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen yasal karar düzeltme süresi geçirildikten sonra davacı vekilinin 15.09.2010 tarihinde karar düzeltme isteminde bulunduğu anlaşıldığından istemin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8820, Karar No: 2015/3169, Tarih: 20.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8820 E.  ,  2015/3169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 52, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

04/06/2012 günü saat 17.00 sıralarında sanık sürücü ..., yönetimindeki minibüsü ile yerleşim yeri içinde, bölünmemiş, düz, eğimsiz yolda .... caddesi üzerinden ... istikametine yolun sağından hareket halinde iken aracın önünden kaplamaya girerek yolun karşısına geçmek isteyen katılana aracının sağ ön tekeri ile sağ ayağının üzerinden geçip sağ dikiz aynası ile kafasına çarpması suretiyle meydana geldiği iddia edilen kazada, sanığın savunmasında..... Mahallesi, ... caddesi üzerinde ... yönüne seyir halinde iken trafik yoğunluğundan dolayı önündeki araçlar durunca kendisinin de durduğunu, orta sağ kapıdan tık diye bir ses duyduğunu, dikiz aynasından baktığında sağında duraklamış plakasını alamadığı başka bir halk minibüsünün önünden aniden geçip, aracının sağ orta kapısının önünde minibüsün kapısına çarpıp tekrar geri dönüp koşarak uzaklaştığını gördüğünü, hatta minibüs içinde bulunan tanımadığı yolculardan bir erkek şahsın, mağdur ... isimli şahsın arkasından, minibüsün içinden mi karşıdan karşıya geçeceksin diye bağırdığını, şeklindeki beyanı, tanık ....'ın, "Ben minübüs şoförüyüm, trafiğin yoğunluğu sebebiyle oldukça yavaş gittiğimiz bir sırada bir bayanın elinde telefon ve kulağında kulaklık ile benim aracımın ön tarafından karşıya geçmek için hamle yaptığını gördüm, ancak daha sonra vazgeçti, ben geçtikten sonra arkamdan yola çıktığını fark ettim, sonrasında arkadan gelen sanığın kullandığı aracın arka tarafından çarptığını anladım, indiğimde müştekinin bir süre orada dolanıp ayrıldığını gördüm, olay anında süratimizin 10-15 km olduğunu tahmin ediyorum şeklindeki beyanı, yine tanık.....'nin “Ben olay yerinden tesadüfen yaya olarak geçmekteydim, sanığı da öncesinden şahsen tanımaktayım, kalabalığı gördüğümde bir bayanın kaldırımda oturduğunu, etraftaki kişilerin de şikayetçi ol hastaneye git şeklinde sözler söylediklerini duydum, ama kendisi de benim hastanelik durumum yok diyordu, benim gördüğüm kadarıyla da ciddi bir şey yoktu, ben sonrasında ayrıldım şeklindeki beyanı, katılanın kazadan 6 saat sonra hastaneye giderek aldığı raporda, sağ ayak bileğinde ödem, hassasiyet olduğunun ve acil cerrahi işlem gerektirecek patolojik bulgu saptanmadığının belirtilmesi karşısında, katılanın sanığın yönetimindeki araca çarptığı dolayısıyla mağdurun yaralanmasının kendi fiilinden kaynaklandığı gözetilmeksizin atılı suçtan sanığın beraati yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11578, Karar No: 2019/9512, Tarih: 26.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/11578 E.  ,  2019/9512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Yardım veya Bildirim Yükümlülüğünün Yerine Getirilmemesi

Hüküm : Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Kanununun 6572 sayılı Kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. maddesi uyarınca hazırlanan 30.01.2019 gün ve 2019/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulu kararı gereğince temyize konu hükmün incelenmesi Yargıtay 4. Ceza Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE; 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6697, Karar No: 2012/9298, Tarih: 13.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6697 E.  ,  2012/9298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'nin, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 340. maddesi gereğince üç aya kadar hapsen tazyikine dair ... İcra Mahkemesinin 05.12.2007 tarihli ve 2007/1337-1960 sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine, Adalet Bakanlığından verilen 16/05/2011 gün ve 2011/6201/27805 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 21.06.2011 gün ve K.Y.B. 2011/203600 sayılı tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 13.12.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün bozulmasına, CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden sanığın cezalandırılmasına yer olmadığına ve hakkındaki mahkumiyet hükmünün çektirilmemesine karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 09.02.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0264 Esas, 2012/915 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlığın; kanun yararına bozma istemi üzerine, savunma hakkının kısıtlandığından bahisle hükmün bozulmasına karar verilmesi halinde, cezanın çektirilmemesine mi, yoksa mahallinde yeniden yargılama yapılmasına mı karar verileceğinin belirlenmesine ilişkin olduğunu,5271 sayılı CMK’nun 309 ve 3l0.maddelerinde düzenlenmiş bulunan ve olağanüstü bir yasa yolu olan kanun yararına bozma kurumundaki bozma nedenlerinin CMK'nun 309.maddesinin dördüncü fıkrasında dört bent halinde sırasıyla gösterildiğini, bozma nedenleri; 5271 sayılı Yasanın 223 üncü maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir karara ilişkin ise, 309.maddenin 4.fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hakim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden karar verileceğini,bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi, davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için, verilecek hüküm veya kararda, lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyeceğini, mahkumiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması halinde ise, anılan fıkranın (b) bendi uyarınca kararı veren hakim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hükmün verileceğini, ancak bu halde verilen hükmün, önceki hükümle belirlenmiş

olan cezadan daha ağır olamayacağını, davanın esasını çözen mahkumiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi, "tekriri muhakeme” yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılamanın da gerekmeyeceği, 4'üncü fıkranın (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde, cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi halinde ise bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedileceğini,bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay Ceza Dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın doğrudan ilgili daire tarafından verilmesinin gerekeceği, mahkumiyete ilişkin hükmün bozulması üzerine mahkemece yeniden yargılama yapılmasını gerektiren durum, 5271 sayılı CMK’nun 309/4-b bendinde sınırlı bir biçimde sayıldığını, buna göre mahkumiyete ilişkin hükmün bozulması üzerine kararı veren mahkemece yeniden yargılama yapılabilmesi için, bozma nedeninin davanın esasını çözmeyen yönüne, savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul hükmüne ilişkin olmasının gerektiğini; bozma nedeni, hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi gereğince yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Özel Dairece karar verilmesinin gerektiğini;sonuç olarak, hükümlü ... hakkındaki yargılamada, sanığa savunmasının tespiti için duruşma davetiyesi çıkartılarak, usulüne uygun şekilde tebliğinden sonra, gelmediği takdirde yokluğundan yargılamaya devam edilerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkemece sanığın duruşmaya katılımı için gönderilen davetiyenin tebliğinin, sanığın yurt dışında olduğundan bahisle bila tebliğ iade edilerek mahkemesine gönderildiği halde sanığın yokluğunda yargılama yapılarak yazılı şekilde hapsen tazyikine karar verilmesi savunma hakkının tamamen ortadan kaldırılması sonucunu doğurduğundan yasaya aykırı olduğuna dair özel Daire kararının yerinde olduğunu; ancak, CMK'nun 309.maddesinin 4.fıkrasının (b) bendi kapsamındaki bu bozma nedeni mahkemesince yeniden yargılama yapılmasını gerektirdiğinden ve belirlenen hukuka aykırılık ceza verilmemesi sonucuna ulaştırır nitelik taşımadığından cezanın çektirilmemesine karar verilmesinin isabetsiz olduğunu,Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün, 2007/48-59 ve 27.02.2007 gün, 2007/50-47 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uygulamasında, suçu ya da kabahati sabit olan ve eylemi cezai yaptırımı gerektiren kişi hakkında herhangi bir usuli nedenle "cezanın çektirilmemesine" karar verebilmek olanağına yer verilmediğini, bu nedenle; Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin 13.12.2011 gün ve 2011/5444-8831 sayılı kararının kaldırılmasına ve Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteminin kabulü ile ..

.03.2007 gün, 2007/48-59 ve 27.02.2007 gün, 2007/50-47 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uygulamasında, suçu ya da kabahati sabit olan ve eylemi cezai yaptırımı gerektiren kişi hakkında herhangi bir usuli nedenle "cezanın çektirilmemesine" karar verebilmek olanağına yer verilmediğini, bu nedenle; Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin 13.12.2011 gün ve 2011/5444-8831 sayılı kararının kaldırılmasına ve Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteminin kabulü ile ... İcra Ceza Mahkemesinin 05.12.2007 gün ve 2007/1337-1960 sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca bozulmasına, müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine karar verilmesi talep edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 13.12.2011 tarih ve 2011/5444 Esas, 2011/8831 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda,

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 349. maddesinin birinci fıkrasında "Şikayet dilekçe ile veya şifahi beyanla yapılır. Dilekçeyi veya dava beyanını alan icra mahkemesi duruşma için hemen bir gün tayin edip şikayetçinin imzasını alır ve maznuna celpname gönderir. "aynı maddenin beşinci fıkrasında; "Maznun, şikayeti alan veya istinabe edilen icra mahkemesinin huzuruna gelmez veya müdafi göndermezse yahut bizzat bulunmasına lüzum görülürse zabıta marifetiyle getirilir. Bu suretle de bulundurulamazsa muhakeme gıyabında görülür." hükmü karşısında, sanığa, savunmasının tespiti için duruşma davetiyesi çıkartılarak, usulüne uygun şekilde tebliğinden sonra, gelmediği takdirde yokluğunda yargılamaya devam edilerek karar verilmesi gerekmekte olup, mahkemece sanığın duruşmaya katılımı için gönderilen duruşma davetiyesi tebliğinin, sanığın yurt dışında olduğundan bahisle bila tebliğ iade edilerek 9.8.2007 tarihinde mahkemesine gönderildiği gözetilmeden, sanığın yokluğunda yargılama yapılarak savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname ve itiraz yerinde görülmekle, ... İcra Mahkemesinin 05.12.2007 tarihli ve 2007/1337-2007/1960 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma üzerine sair işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.