muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11623, Karar No: 2016/8408, Tarih: 25.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11623 E.  ,  2016/8408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/03/2015 tarih ve 2014/101-2015/61 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... Müdürlüğü’nün 31/01/2008 tarihli durdurma kararına konu 35899 sayılı ihracat beyannamesinde 1417 adet gömlek ve taklit tişörtte müvekkiline ait markaların izinsiz kullanıldığını, müvekkilinin “” markasının Sözleşmesi’nin 1. mükerrer 6. m. anlamında tanınmış marka olduğunu, marka hakkı sahibi olan müvekkilinin, tescilli markasını taşıyan taklit malın üretilmesini, ithal edilmesini ve satılmasını 556 sayılı KHK’nın 9. ve 61. maddeleri gereğince önleme yetkisine haiz olduğunu, davalının eyleminin müvekkilinin marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespitini, durdurulmasını, önlenmesini, giderilmesini, dava konusu taklit ürünlerin imhasını, depolama-sundurma ücretinin davalıya tahmilini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00'er TL maddi ve manevi tazminatın haksız fiil tarihinden işleyecek en yüksek reeskont faiziyle tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini 7.042,49 TL’ne yükseltmiştir.

Davalı, ürünlerle ilgisinin olmadığını, ürünlerin ... Dış Ticaret’in ürünü olup, durumdan 6 yıl sonra haberdar olduğunu, belge ve imzaların kendisiyle ilgili olmadığını, hayatı boyunca gömlek ve tişört üretmediği gibi ticaretini de yapmadığını, pantoloncu olduğunu, 2011 yılında iflas ettiğini, ... Tekstil Dış Ticaret Şirketi’ne sadece pantolon sattığını, davaya konu ürünleri satmadığı gibi, ihracatla bir bağlantısının da olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ... Gümrük Müdürlüğü’nden davalının imzasını taşıyan beyanname aslı ve imzaların bulunduğu evrak asıllarıyla ... Tekstil Dış Ticaret firmasına kayıtlı beyanname asıllarının getirtildiği, Gümrük Müdürlüğü’nün 28/10/2014 tarihli yazısından, ... Gümrük Müdürlüğü’nün 2012/250 E. ve 9350 sayılı kararı ile ... adına tescilli 18/03/2008/EX33173-33146-33152-33149 günlü ihracat beyannamesi kapsamında tespit edilen taklit ürünlerin sehven ... Tekstil Dış Ticaret adına işleme tabi tutulduğu ve daha sonra durumun

fark edilerek düzeltme yapıldığı görüldüğü gibi, 2008 tarihli gümrük beyannamesi de ... adına işlem gördüğünden ve beyannamede gönderici olarak ...'un isim ve imzası bulunduğundan savunmaya itibar edilmediği, ... 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2011/250 E. sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda ürünlerin taklit olduğu tespit edilmiş olup, tazminat hesabı için alınan bilirkişi raporunda da, marka hakkına tecavüz olmasaydı marka sahibinin markanın kullanılması ile elde edebileceği muhtemel gelirin 7.042,49 TL olarak tespit edildiği gerekçesiyle, davalının davacının marka haklarına tecavüz ve haksız rekebetin tespit ve önlenmesine, ... Gümrük Müdürlüğü'nün 35899 sayılı ve 24/03/2008 tarihli ihracat beyannamesi kapsamında ve kalan markalı gömlek ve tişortlerin imhasına, imha sundurma ve depolama ücretinin davalıdan alınmasına, 7.042,49 TL maddi tazminat ile 1.000,00 TL manevi tazminatın 24/03/2008 tarihinden itibaren en yüksek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı tarafça, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, men’i, ref’i, dava konusu taklit ürünlerin imhası, depolama-sundurma ücreti ile maddi ve manevi tazminatın tahsili ve hükmün ilanı istemleri ile açılan işbu davada mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde karar verilmiştir. Ancak, davalı taraf savunmasında, dava konusu ürünler ile bir ilgisinin bulunmadığını, belge ve imzaların kendisine ait olmadığından incelenmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Mahkemece davalı adına tescilli 18/03/2008/EX33173-33146-33152-33149 ihracat beyannamesi kapsamında tespit edilen taklit ürünlerin sehven ... Tekstil Dış Ticaret adına işleme tabi tutulduğu ve daha sonra durumun fark edilerek düzeltme yapıldığı gibi, 2008 tarihli gümrük beyannamesi davalı adına işlem gördüğünden ve beyannamede gönderici olarak davalının isim ve imzası bulunduğundan bu savunmaya itibar edilmediği belirtilmiş ise de, gümrük belgelerinin incelenmesi neticesinde davalı adına işlemlerin ... Müşavirliği Ltd. Şti. tarafından yapıldığı da anlaşılmakla, beyanname altındaki imzayı inkar eden davalıya ait gümrük dosyası getirtilerek, davalının gümrük işlemleri için verdiği vekaletname ve tatbike medar belgelerin temini ile davalının imza örnekleri alınıp, imza incelemesi yapılmak suretiyle gümrük beyannamelerindeki imzaların davalıya ait olup olmadığı tespit edilerek sonucuna göre bir karar vermek gerekirken eksik incelemeye dayalı, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6781, Karar No: 2010/3407, Tarih: 06.05.2010

5. Ceza Dairesi 2006/6781 E., 2010/3407 K.

**5. Ceza Dairesi 2006/6781 E., 2010/3407 K.**

**- BELİRLİ HAKLARI KULLANMAKTAN YOKSUN BIRAKILMA

- KOŞULLU SALIVERME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 158 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 160 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanık G....M.....'nın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.11.2005 gün ve 2004/207 Esas 2005/211 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

T.... H.... K...... Esenler Şubesinde sayman olarak görev yapan, derneğin yönetici ve denetçisi sıfatı da bulunmayan sanık hakkında TCK.nun 53/5. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı gibi yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK.nun 2/e, 158/1 ve 160. maddelerine ve Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 17.06.2006 gün 2006/5-165-213 sayılı kararına göre soruşturmanın, "Kanuna göre yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden iddianamenin kabulüne kadar geçen evreyi" ifade ettiği ve soruşturmanın Cumhuriyet Başsavcılığı veya kolluk makamlarınca suçun işlendiğinin öğrenilmesiyle başladığı dikkate alınarak, hakkında soruşturma yapılması bakımından C.Savcılığına 07.06.1999'da yapılan suç duyurusundan önce sanığın idari soruşturma sırasında 22.03.1999 tarihinde zimmetine geçirdiği parayı tamamen iade ettiği halde cezasından 5237 sayılı TCK.nun 248/1. maddesi uyarınca 2/3 yerine 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleri ile birlikte denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 sayılı TCK.nun 53/1 maddesinin a-b-d-e bentlerinde belirtilen haklardan yoksunluğa hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar ve (c) bendinde belirtilen hak yoksunluğuna ise koşullu salıverme tarihine kadar hükmedilebileceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5856, Karar No: 2014/3527, Tarih: 24.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/5856 E.  ,  2014/3527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı ve davalılar vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağırı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalılar vek. Av. ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 30.05.2008 tarihli finansal kiralama sözleşmesi imzalandığını, diğer davalıların kefil olduğunu, finansal kiralamaya konu menkullerin bir kısmının yurtdışından ithal edildiğini bu nedenle tek sözleşme olmasına rağmen beş farklı ödeme planı oluşturulduğunu, yurtdışından ithalatın 04.07.2008 ve 11.07.2008 tarihinde gerçekleştiğini ancak malların bedelinin vadeli akreditif gereği müvekkili şirket tarafından 20.02.2009 ve 23.02.2009 tarihinde satıcıya ödendiğini, finansal kiralama sözleşmesi imzalanırken öngörülen maliyet ile fiili ödemenin yapıldığı (gerçek maliyet) zamana göre oluşan kur farkından kaynaklanan maliyet farkının davalı ... kiracının ödeme planına yansıtıldığını ancak, davalı yanın söz konusu maliyet farkını kabul etmediğini, finansal kiralama sözleşmesinin 4/a maddesi ile 04.06.2008 tarihli tadil sözleşmesi gereğince taleplerinin yerinde olduğunu, girişilen icra takibine itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili taraflar arasındaki uyuşmazlığın davacı/kiralayanın 8002467/02 parti numaralı tıbbi cihazlar için Şubat 2009 tarihinde yaptığı ödemelerin o tarihte Japon Yeni kurlarının yükselmesi nedeniyle doğurduğu kur farkını kiracıya ödetmek istemesinden kaynaklandığını, tadil sözleşmesi ile uyuşmazlık konusu menkul eşyanın bedelinin sabitlendiğini, müvekkilince de 04.06.2008 tarihli faks ile bedelin sabitlenmesinin istendiğini, davacınında 31.07.2008 tarihli faks yazısı ile ödeme planını bildirdiğini, bir başka ifade ile davacının sözleşmenin 4/a maddesindeki hakkını 31.07.2008 tarihli yazı ve ekindeki ödeme planına göre kullandığını, taksitlerin düzenli olarak ödendiğini belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde, dava konusu 8002467-02 nolu ödeme planı ile ilgili olarak her iki sözleşmede de herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, işbu dava konusu ödeme planı içinde bu sözleşmede yer alan hükümlerin geçerli olacağı, davacının kendisine yapılan ödemeleri ihtirazı kayıt koymadan kabul ettiği, kur farkı istenemeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine, davalı tarafın tazminatı talebinin reddine karar verilmiş hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraflar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekilleri Yargıtay duruşmasında hazır bulunan taraflar yararına takdir olunan 1.100,00 TL. duruşma vekalet ücretinin yek diğerinden alınarak bir diğerine ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1342, Karar No: 2019/7314, Tarih: 18.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/1342 E.  ,  2019/7314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli, 2018/255 esas ve 2019/156 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 20/05/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında 03/08/2017 tarihli “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 01/11/2017 tarihli ve 2017/168489 soruşturma,2017/4704 sayılı kararı ile beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye 04/12/2017 tarihinde tebliğ edildiği ve 24/01/2018 tarihinde infazı için İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- İstanbul Anadolu Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlandığı, 29/01/2018 tarihli çağrı yazısının doğrudan mernis adresine tebliğe çıkarıldığı, 06/02/2018 tarihinde mernis adresi olduğu belirtilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2.maddesi uyarınca tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle uyarılmasına karar verildiği, 22/02/2018 tarihli uyarı yazısının doğrudan mernis adresine tebliğe çıkarıldığı ve 05/03/2018 tarihinde mernis adresi olduğu belirtilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2.maddesi uyarınca tebliğ edildiği,müdürlüğe başvurmaması üzerine dosyanın kapatılmasına karar verilerek 17/03/2018 tarihinde İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3- İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 09/04/2018 tarihli, 2017/168489 soruşturma, 2018/17582 esas ve 2018/14486 sayılı iddianame ile sanık hakkında TCK’nın 191/4-a maddesi delaletiyle 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

4- Kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli, 2018/255 esas ve 2019/156 sayılı kararı ile; tebligatların usulüne uygun yapılmadığı gerekçesiyle “sanığın beraatine ve denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda gereğinin takdiri yönünden kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verildiği, kararın 26/02/2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak ve satın almak suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01/11/2017 tarihli ve 2017/168489 soruşturma, 2017/4704 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirini ihlâl etmekte ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, sanığın beraatine ve denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli ve 2018/255 esas, 2019/156 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, sanığa gönderilen çağrı yazısı ile ihtarlı uyarı yazısının usulsüz tebliğ edildiği ve bu nedenle sanığın yükümlülükleri ihlâl etmekte ısrar etmiş sayılamayacağı gerekçesiyle beraatına karar verildiği anlaşılmış ise de,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesinde yer alan, "Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, ...hallerinde verilir." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında;

Somut olayda, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, 191/3. maddesi gereğince bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlendiği ve bu kararın bilinen son adrese yapılan tebliğin iade gelmesi üzerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uygulanmak suretiyle usulünce 04/02/2017 tarihinde tebliğ edildiği, denetimli serbestlik müdürlüğünce çağrı yazısının 06/02/2018 tarihinde, ihtarlı uyarı yazsının ise 05/03/2018 tarihinde doğrudan mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2 maddesi gereğince tebliğ yapıldığı ancak, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği nazara alındığında, doğrudan mernis adresine yapılan tebliğlerin Mahkemenin kabulü gibi usulsüz olduğu ancak hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanık hakkında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle beraat kararı verilemeyeceği, aksi halde aynı suçtan tekrar kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta (yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme şartına) bağlanmış olduğundan, mahkemece ısrar şartının gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/8259 esas, 2015/3572 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanun’un 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın beraatine karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine, denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine şeklinde, hükümde çelişkiye neden olunarak ve hükmün karıştırılması suretiyle, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli ve 2018/255 esas, 2019/156 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, yapılan soruşturma sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01/11/2017 tarihli ve 2017/168489 soruşturma, 2017/4704 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın kesinleşmesini takiben, sanığın denetimli serbestlik tedbirini ihlâl etmekte ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesince, sanığa gönderilen çağrı yazısı ile ihtarlı uyarı yazısının usulsüz tebliğ edildiği ve bu nedenle sanığın yükümlülükleri ihlâl etmekte ısrar etmiş sayılamayacağı gerekçesiyle sanığın beraatine ve denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesinde yer alan, "Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması,...hallerinde verilir." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında;

Somut olayda, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın bilinen son adrese çıkarılan tebligatın iade edilmesi üzerine çıkarılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde 04/02/2017 tarihinde tebliğ edildiği, İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan çağrı yazısının ve ihtarlı uyarı yazısının ise doğrudan mernis adresinde 7201 sayılı Kanun'un 21/2 maddesi uyarınca tebliğ edildiği,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde yer alan “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan çağrı yazısı ve ihtarlı uyarı yazısının öncelikle bilinen en son adrese, mernis adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun