muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4510, Karar No: 2014/6875, Tarih: 26.06.2014

. Yapılacak bu uygulama sonucunda taşınmazların asıl kapsamının orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşılması halinde yerel bilirkişiler, taraf tanıkları ve fen bilirkişi katılımı ile çekişmeli parsellere uygulanan tapu kaydının hudutları okunup, bu hudutlar yerel bilirkişilerce zeminde tek tek gösterilmeli, bilirkişilerce gösterilemeyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, bilirkişi ve tanıkların zeminde gösterdiği hudutlar teknik bilirkişiye haritasında işaret ettirilmeli ve bu suretle kaydın kapsamı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilmelidir. Tapu kapsamı tesbit edilirken tapu kaydının kuzey hududunda okunan isimsiz derenin taşınmaza en yakın dere olduğu gözetilerek çekişmeli taşınmazların tamamını kapsayıp kapsamadığı kesin olarak belirlenmeli, kayıt kapsamında kalan yerlerin ormana sınır olup olmama durumuna göre kaydın miktarı ile geçerli kapsamına değer verilmesi gerekip gerekmediği üzerinde durulmalıdır.

Değinilen yönler gözetilmeksizin kurulan hüküm usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Hazine, İ.. M.. mirasçısı B.. M.., M.. Y.. mirasçıları vekili ve H.. M.. mirasçısı D.. M..'ün temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 26/06/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4094, Karar No: 2024/7066, Tarih: 03.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4094 E.  ,  2024/7066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1529 Esas, 2023/770 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 21. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/571 E., 2020/205 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretimine İlişkin Yönetmelik hükümleri doğrultusunda, satıcı taraf olarak müvekkili ile ortakları tarafından kurulmuş olan 8 şirket adına elektrik üretim izinlerinin alındığını, 17.09.2015 tarihli protokol ve aynı tarihli taahhüt ve sorumluluk protokolü hükümlerinin sağlanmış olması neticesinde, davacı ve davalı arasında 26.10.2015 tarihli şirket ve proje devir sözleşmesi ve ödeme protokolü imzalandığını, söz konusu 8 şirket ve üzerindeki 8 adet projenin davalı alıcıya müvekkili ve ortakları tarafından devredildiğini, 26.10.2015 tarihli protokolün 5 inci maddesi gereğince devire konu edilmeyen 10 MW elektrik üretim izni alınmış 10 adet projenin yasal izinlerin tamamlanması için müvekkilinin temsilcisine yetki-vekaletname verildiğini ve bu yetkiye dayanarak 10 adet projenin tüm masraf ve harcamalarının müvekkili ve ortakları tarafından yapıldığını ve davaya konu tüm projelerin yatırıma hazır hale getirildiğini, bu 10 adet projenin yatırıma dönüştürülmesi amacıyla davalı da dahil olmak üzere çok sayıda yatırımcı firma ile görüşüldüğünü, davalı alıcıya çeşitli teklifler götürüldüğünü, kendileri yatırım düşünmüyorsa 3 üncü kişilere devir için haklarının devir-iade edilmesini talep ettiklerini, ancak davalının bir cevap alınamadığını, 10 projenin haklarının davalı tarafından iade edilmemesi nedeniyle Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretimine İlişkin Yönetmeliğin 24 üncü maddesi gereğince projelerin yasal tamamlanma süresi biterek yatırıma geçme imkanının ortadan kalktığını, bu durumda müvekkilinin 10 projedeki payı oranında yaklaşık 272.000,00 Euro hak kaybına uğradığını ileri sürerek şimdilik 10.000,00 TL zararın ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin temelini oluşturan sözleşmelerin, limited şirket pay devrine ve yan edimlere özgülendiğini, bu nedenle sözleşmelerin 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 595 inci maddesi gereği sözleşmelerin geçerliliğinin tarafların imzalarının noterce onaylanması şartına bağlı olduğunu, bu nedenle bu şarta aykırı sözleşmelerin geçersiz olduğunu, kaldı ki sözleşmeler geçerli kabul edilse dahi, protokolün 5 inci maddesi gereği müvekkilinin yükümlülüğünün, devre konu olmayan projelerin başka şirketler üzerine kaydırılabilmesini teminen ilgililerin iptale/feragata dahi mezun olacak şekilde vekil tayin edilmesinden ibaret olduğunu, bu kapsamda müvekkilince davacı ve temsilcilerine vekaletnameler verildiğini, müvekkilince verilen vekaletnamelere rağmen hiçbir tasarrufta bulunmamanın tümüyle davacının sorumluluğunda olduğunu, davacının iddia ettiği zarar mevcutsa dahi bundan müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, taraflar arasındaki 17.09.2015 tarihli protokolün incelemesinden protokol ile 16 şirket ve bu şirketler adına 35 adet elektrik üretim projesinin tamamlanması ve şirketlerle birlikte davalıya devrinin kararlaştırıldığı, davacı ve arkadaşları tarafından projelerin geliştirileceği, devralacak davalının bir kısım avans vermesi, projelerin olumlu sonuçlanması halinde de davalı tarafından devren alınmasının kararlaştırıldığı ve buna ilişkin aynı tarihli "Taahhüt ve Sorumluluk Protokolü" imzalandığı, 17.09.2015 tarihli protokolün 9 uncu maddesi ile, serbest kalan projelerle ilgili borçlandırıcı işlem yapmamak şartıyla devredilen şirketler adına davacının yeğenine davalı tarafından verilecek vekaletnamenin kapsamı belirtildiği, daha sonra 26.10.2015 tarihli sözleşme ile 17.09.2019 tarihli sözleşme tadil edilerek yeniden devir ve şartlar belirlendiği, bu protokolün 4 ve 5 inci maddelerinde de devralınmayan 8 adet şirket dışında, iadesi yapılacak projeler için verilecek vekaletname ve yetki hususu belirtildiği, devredilmeyen 8 şirket yanında, devredilen şirketler üzerindeki 10 adet projenin iadesine ilişkin işlemler için vekaletname verilmesi kararlaştırıldığı 26.10.2015 sözleşmede devralan tarafından feragat ve vekaletname verildikten sonra bir sorumluluğu kalmayacağı belirtildiği, sözleşme ve protokole göre davacı tarafça tamamlanan projelerin sekiz adedinin davalı tarafa devredildiği, devralınmayan 15 projeden 10 adedinin dava konusu edildiği, davalı tarafça protokol uyarınca 23.11.2015 tarihinde vekaletnameler verildiği, bu vekaletnamelerde devredilmeyen projelere ilişkin şirket adına bütün bağlantı çalışmasına çağrı mektubu, alınmış veya alınacak ges projelerinin imar çalışmaları için her türlü kamu kurum ve kuruluşu nezdinde başvuru yapmaya, iptal etmeye, evrak takip etmeye, şirket adına her türlü ücret, harç, vergi ve bedel ödemeye yetkili kılındıkları, ancak daha sonra davalı tarafça 04.02.2019 tarihinde vekillerin azledildiği, davalının sözleşmeye uygun olarak vekaletname vermesine rağmen davacı tarafın işlemlere devam etmediği, herhangi bir geçici kabul başvurusu yapmadığı ve taraflar arasında ihtilaf konusu olmayan yönetmelik uyarınca izin süresinin dolduğu, davacının bir gider veya zararının belgelendirilmediği, davacının edimini yerine getirmediği, bu durumda davanın bir sorumluluğu olmayacağı, davacı tarafından alınan vekaletname ile projelerin tamamlanması için gerekli edimin yerine getirildiği, vekaletname içeriğinin sözleşmeye uygun olduğu, proje tamamlanmadığı için feragatin beklenmesinin de yerinde olmayacağı, bu durumda davalının sebebiyet verdiği bir zararın olmadığı, davalının yatırımcı olduğu ve satılan şirketleri satın aldığı, bedelini de ödediği, bu nedenle davanın yersiz olduğu ve iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasındaki hisse devirleriyle birlikte, devir konusu şirketler ile birlikte şirketlere ait projeler de devralana geçmiş olup, uyuşmazlık konusu projeler ise açık sözleşme hükmü gereği devir konusu yapılmamış, bu projelerin başka şirketlere aktarılabilmesi amacıyla hak sahibi konumuna geçen davalının, davacını göstereceği kişilere vekaletname vereceği, devir işlemlerinin bu vekaletnameler ile gerçekleştirileceğinin kararlaştırıldığı, bu doğrultuda davalı şirket tarafından devralınan şirketler adına davacı tarafa 04.11.2015 ve 23.11.2015 tarihli vekaletnameler verildiği, sözleşmelerin akdedildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 02.10.2013 tarihinde yürürlüğe giren Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretimine İlişkin Yönetmeliğin 24 üncü maddesinde, üretim tesislerinin maddede belirtilen süreler içerisinde tamamlanmaması halinde, bağlantı anlaşmasının kendiliğinden hükümsüz hale geleceği belirtildiği, Yönetmeliğin 29 uncu maddesinde ise geçici kabulü yapılmış olmak kaydıyla, bu Yönetmelik kapsamındaki üretim tesisinin satış, devir veya diğer bir düzenleme ile başka bir gerçek veya tüzel kişiye devredilebileceği, geçici kabulü yapılmamış üretim tesislerinin ise devre konu edilemeyeceği hüküm altına alındığı, dolayısıyla bir üretim tesisinin devredilebilmesi için tesisin fiilen kurulmuş olması ve geçici kabulünün de yapılmış olması zorunlu olduğu, somut olayda devre konu olmayan dava konusu üretim tesislerinin tamamlanmadığı, bu nedenle geçici kabullerinin yapılmadığı, Yönetmeliğin 24 üncü maddesindeki sürelerin geçmiş olması nedeniyle de artık hükümsüz hale geldiklerinin sabit olduğu, davalının sözleşmenin 5 inci maddesi ile yüklendiği edim, devir alınan şirketlere ait olup devir konusu yapılmayan projelerin işlemlerinin yürütülmesi ve üçüncü kişilere devrinin sağlanması amacıyla davacıya/gösterdiği kişilere vekaletname vermek, nihai olarak ise projelerin devrine ilişkin ferağ vermekten ibaret olduğu, ancak davacı tarafça, projelerin tamamlanması için gerekli işlemlerin yapıldığı, davalının verdiği vekaletnamelerin yetersiz olması nedeniyle işlemlerin tamamlanamadığı, uygun vekaletname verilmesi hususunun davalıya ihtar edildiği, buna rağmen yeni vekaletname verilmediği hususunda hiç bir delil sunulmadığı, ilave olarak sözleşmenin 5 inci maddesinde açıkça bu projelerle ilgili olarak devralan şirketin ferağ ve vekalet verdikten sonra herhangi bir sorumluğunun bulunmadığı da hüküm altına alındığı, bu durumda söz konusu projelerin sonuçlandırılamaması ve üçüncü kişilere devredilememesi nedeniyle oluştuğu iddia edilen zarardan davalının sorumlu tutulması mümkün olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı taraf ve ortaklarınca davalıya devredilmiş olan şirketlere ait olup henüz ruhsat alınmamış ve devre konu olmayan projelerin, ilgili yönetmelik hükümleri doğrultusunda tamamlanarak üçüncü kişilere devredilmesi bakımından, davalının sözleşmedeki edimlerini yerine getirmediği iddiasına dayalı olarak davacının uğradığı zararın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2585, Karar No: 2009/7422, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/2585 E.  ,  2009/7422 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... Ve Tic. Ltd. Şti vekili avukat ... ile ... Oto. Turizm Tahmil Tahliye Taşımacılık Tic. Ltd. Şti vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 2.11.2007 gün ve 598-662 sayılı hükmün Dairemizin 2.12.2008 tarih ve 12044-14427 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 170,00 (Yüzyetmiş) TL para cezası ile 32,30 TL. red harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 28.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13071, Karar No: 2012/27666, Tarih: 18.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/13071 E.  ,  2012/27666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; trafik ekiplerince yapılan yol kontrolünde durdurulan ve 189 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19158, Karar No: 2007/18016, Tarih: 28.12.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/19158 E.  ,  2007/18016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kocaeli 4.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :28.2.2006
Yargıtay — Esas No: 2021/2382, Karar No: 2021/280, Tarih: 16.02.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/2382 E.  ,  2021/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikeyet davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Şikayetçi vekili, icra müdürlüğünce alacağın yediemin alacağı olduğunu ve dosyada para kalmadığından aracın aynından doğan MTV borcuna aktarım yapılmadığı ancak MTV'nin 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesi gereğince kamu alacağı olup, satış bedelinden öncelikle karşılanması gerektiğini ileri sürerek, şikayetinin kabulüne, söz konusu işlemin iptaline ve sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.Mahkemece şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin 25.10.2017 tarih ve 2015/7579 E., 2017/2887 K. sayılı ilamıyla Adalet Bakanlığı'na Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar İçin Alınacak Ücret Tarifesi Hakkında Tebliğ uyarınca sıra cetvelinde muhafaza bedeli kapsamında belirlenen ve öncelikle ödenen bedelin anılan tarifeye uygun olarak düzenlenip düzenlenmediği denetlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde şikayete konu yediemin muhafaza ücretinin 2.400,00 TL olarak belirlenmesine, geriye kalan miktardan KDV ödemesi yapılması için icra müdürlüğüne talimat verilmesine karar verilmiştir.Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.Şikayete konu yediemin muhafaza ücreti Adalet Bakanlığı'na Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar İçin Alınacak Ücret Tarifesi Hakkında Tebliğ uyarınca belirlenmiş ise de, icra müdürlüğünce, belirlenen miktar dikkate alınarak yeniden sıra cetveli tanzimine karar verilmesi ve hükmün bu şekilde oluşturulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmişse de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK.'nun 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, “HÜKÜM” bölümünün 1 no’lu fıkrasının çıkarılarak yerine “Yalova İcra Müdürlüğünün 2014/4547 Esas sayılı dosyasında yediemin muhafaza ücretinin 2.400,00 TL olarak tespiti ile müdürlükçe bu yönde hesaplama yapılarak yeniden sıra cetveli tanzimine ve paraların paylaştırılmasına” kelime dizisinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4857, Karar No: 2013/7104, Tarih: 30.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/4857 E.  ,  2013/7104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin reşit olması ile daha evvel hükmedilen 100 TL iştirak nafakasının kanunen sona erdiğini, müvekkilinin Gürcistan'da Uluslararası ... Üniversitesi 1. sınıf öğrencisi olarak eğitim hayatının devam ettiğini belirterek müvekkilinin eğitim hayatının devam edebilmesi için davalı babadan aylık 400 TL yardım nafakasının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı dilekçesinde; malulen emekli olduğunu, aylık 894 TL maaşı olduğunu, emekli maaşı dışında geliri olmadığını, davacının talebinin yüksek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü, davacı için aylık 400 TL yardım nafakasına hükmedilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 364/1.maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 328/2.maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması gerekmez.

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne ve babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Türk Medeni Kanun'un 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne ve babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Türk Medeni Kanun'un 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların baba oğul oldukları; 1993 doğumlu davacının Gürcistan Uluslararası Karadeniz Üniversitesi birinci sınıf öğrencisi olduğu, annesine ait evde annesi ve bir kardeşi ile kaldığı, davalı babanın ise emekli olup aylık 894 TL emekli maaşı aldığı, annesine ait evde kira vermeden oturduğu, davacının dava dışı annesinin de Trabzon Emniyet Müdürlüğün'de memur olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı, davalının tespit edilen geliri ile mütenasip olmayacak şekilde fazla olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacının giderleri ve nafaka yükümlüsü davalının geliriyle orantılı olacak şekilde, dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak, hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.