muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11921, Karar No: 2012/8382, Tarih: 17.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/11921 E.  ,  2012/8382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, Rekabet Kurulu bildirimi ile geçersiz kılındığı iddia edilen bayilik sözleşmesi ve intifa hakkı süresi için davalıya verilmiş olan bayilik hizmet bedelinin ve bu bedelin davalı yedinde kalması nedeni ile elde edilen kazanç karşılığının sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca denkleştirici adelet prensibi gereği davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili cevabında, müvekkili şirket merkezinin bulunduğu Konya mahkemelerinin yetkili olduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını, taraflar arasında 2012 yılına kadar devam edecek bir bayilik sözleşmesi bulunduğunu, sebepsiz zenginleşme şartlarının gerçekleşmediğini, müvekkilinin davacıya iddia edildiği gibi doğmuş herhangi bir borcu bulunmadığını, davacının talebinin hukuka ve usule aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki bayilik sözleşmesi ve intifa sözleşmesinin dava açıldığı tarihte ve halen yürürlükte ve ayakta olup, davacının iddiasının aksine Rekabet Kurulu kararı ile ne intifa sözleşmesi ne de bayilik anlaşmasının geçersiz hale geldiği ve sona erdiği, Rekabet Kurulu'nun akaryakıt sektörü ile ilgili olarak 2002/2 sayılı Dikey anlaşmalara ilişkin Grup Muafiyeti tebliği uyarınca almış olduğu kararlara göre, 18.09.2005 tarihlerinden önce yapılmış olan ve bu tarih itibari ile kalan süreleri 5 yılı aşan anlaşmaları 19.09.2010 tarihine kadar bu tarihten sonra yapılanların ise 5 yıl süreyle bu tebliğ ile tanınan grup muafiyetinden yararlanma ve uygulanma süresi olup, buna göre taraflar arasındaki 01.05.2007 başlangıç tarihli ve yaklaşık 20 yıl süreli intifa hakkı tesisine ilişkin sözleşmenin bayilik sözleşmesinin sonu olan 01.05.2012 tarihine kadar grup muafiyeti kapsamında olup, davaya dayanak alınan 12.03.2009 tarihli kararla davalının rekabet etmeme yükümlülüğü kalkmadığı gibi taraflarca feshedilmemiş olduğundan hem intifa, hem de bayilik ilişkisinin dava tarihinde ve halen devam ettiği, bu nedenle intifa ve bayilik sözleşmeleri ayakta iken, sözleşmelerin geçersiz hale geleceğinden bahisle sebepsiz zenginleşme hukuksal nedenine dayalı olarak böyle bir alacak davası açılamayacağı, taraflar arasındaki sözleşmesel ilişkinin başlangıçtaki koşullarla devam ettiği, ilgili taşınmaz üzerindeki intifa hakkının devam ettiği, terkin edilmediği, davacının dava tarihi itibariyle bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gibi dava şartı bakımından erken açıldığı anlaşılan davanın reddine karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17169, Karar No: 2009/19622, Tarih: 12.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/17169 E.  ,  2009/19622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 12.11.2009 per.

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan

kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

“Uyuşmazlık; müşterek yerleşim yerini terk edip babası evinde giden kadının, baba evinin bulunduğu yer mahkemesinde boşanma davası açabilmesinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 168.maddesinde; “Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesi” olduğu açıklanmıştır. Kanunun açık ifadesinden anlaşılacağı üzere boşanma ve ekindeki davaların kadının yerleşim yeri mahkemesinde de açılması olanaklıdır. Somut olayda davacı kadının 15.8.2002 tarihinde koca evini terk edip, o tarihten beri baba evinde oturduğu, işte çalışmadığı, üzerine kayıtlı bir taşınmazının bulunmadığı, hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.” (YHGK, 6.6.2007, 331-332, Ömer Uğur GENÇCAN-Mal Rejimleri Hukuku, Ankara-2007, s. 665-667)

Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararında açıkça belirtildiği üzere davacı kadının hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu; ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı görüşüne “Yüce Hukuk Genel Kurulu” 6.6.2007 günlü emsal kararı ile katılmamıştır.Yüce Hukuk Genel Kurulunun emsal kararına aynı görüşteki oyumla katılmış olduğumdan/destek verdiğimden “aynı uygulamanın” bu davada da yapılması/sürdürülmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Boşanma davası davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açıldığı için değerli çoğunluğun farklı düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/10540, Karar No: 2016/3653, Tarih: 05.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10540 E.  ,  2016/3653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 01/07/2014 gün ve 2012/568 - 2014/345 sayılı kararı onayan Daire'nin 27/05/2015 gün ve 2015/1680 - 2015/7135 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ticaret unvanı olarak kullandığı ve öncelik hakkına sahip olduğu "..." markasına uzun yıllardır sarfettiği emekle ticari itibar kazandırdığını, markayı ihdas edenin ve ona ayırdecilik kazandıranın müvekkili olduğunu, davalının 2011/36489 sayılı "... ... ..." markasını kötüniyetle adına tescil ettirdiğini ileri sürerek 2011/36489 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 28.05.2015 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2-Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup mahkemece, "..." ibaresi üzerindeki öncelik hakkının davacıya ait bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Gerçekten de, 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesi uyarınca tescilsiz bir markanın veya ticaret sırasında kullanılan bir başka işaretin sahibi, tescilsiz markası ile iltibas yaratacak başka bir markanın tesciline engel olabilir. Bununla birlikte, söz konusu hak ancak tescilsiz markanın üzerinde kullanıldığı mal ve hizmetler yönünden geçerlidir. Tescilsiz markanın tanınmış marka statüsünü kazanmış olması ise bu durumun istisnasını teşkil etmektedir. Somut olayda, davacı markasının tanınmış marka olduğu hususu ispat edilemediğinden davacı ancak söz konusu markayı üzerinde kullandığı hizmetler yönünden öncelik hakkına sahiptir. Bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere davacı, davaya konu markasını, geçici konaklama hizmetleri, sağlık ve güzellik amaçlı ... tesis hizmetleri sınıflarında kullandığından yalnızca aynı ve benzer tür hizmetler yönünden

davalı markasının hükümsüzlüğünü isteyebilir. Her ne kadar, raporda, davacının "Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri, Hayvan bakım evleri hizmetleri, Veterinerlik ve hayvancılıkla ilgili hizmetler, Tarım, bahçecilik ve ormancılıkla ilgili hizmetler, Huzurevi hizmetleri" üzerinde davacının markasını kullandığı tespit edilememiş ise de ibareler arasında yüksek benzerlik nedeniyle, bu hizmetler yönünden de karıştırılma ihtimalinin düşünülebileceği açıklanmış ise de, davacının markasını üzerinde kullandığı hizmetler ile yukarıda değinilen hizmetler arasında bir benzerlik bulunmamaktadır. Bu itibarla, mahkemece davacının ancak tescilsiz markasını kullandığı hizmetlerin aynı veya benzeri hizmetler yönünden davalı markasının hükümsüzlüğünü isteyebileceğinin kabulü ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davalı markasının tüm hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesi doğru olmayıp hükmün bu nedenle bozulması gerektiğinden davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 28.05.2015 tarih, 2015/1680-7135 E,K. sayılı ilamının kaldırılarak, yerel mahkeme kararının davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 28.05.2015 tarih, 2015/1680-7135 E,K. sayılı ilamının ortadan kaldırılarak, yerel mahkeme kararının anılan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 05/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21894, Karar No: 2013/17140, Tarih: 12.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/21894 E.  ,  2013/17140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/1-son, 102/4, 104/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 143. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Yasanın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 13.03.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5779, Karar No: 2012/9271, Tarih: 16.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/5779 E.  ,  2012/9271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesi Kanunun'da mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak düzenlenen CMK.'nun 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği, iddianamede tarif edildiği şekli ile "eylemin suç teşkil etmemesi veya eylemin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında, dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için, mutlaka sanığın sorgunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesinden başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6873, Karar No: 2018/15347, Tarih: 25.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6873 E.  ,  2018/15347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesinde düzenlenen genel boşanma sebebine dayalı olarak açılan davaya ıslah yoluyla akıl hastalığına dayalı (TMK m.165) boşanma davası olarak devam edilmiş ve davacı erkek tarafından davalı kadının ruhsal rahatsızlığı olduğu ileri sürülmüştür. Davalı kadının .....Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/646 esas, 2012/1114 karar ve 08.11.2012 tarihli ilamı ile kısıtlanmış olduğu görülmüştür. Sulh Hukuk Mahkemesinde kısıtlanma kararına dayanak yapılan .... Devlet Hastanesinin 27.06.2012 tarihli sağlık kurul raporunda davalı kadının “akli dengesinin akıllıca yaşam sürmesi için yeterli olmadığı, sürekli yardıma muhtaç olduğu, hastalığının sürekli olduğu ve vasi tayini gerektiği” belirtilmiştir. Dosya içerisinde bulunan, 24.11.2017 tarihli Adli Tıp Gözlem İhtisas Dairesinin raporunda davalı kadının “...tespit edilen kronisite kazanmış akıl hastalığının ortak hayatı diğer eş yönünden çekilmez hale getireceği ve bu haliyle iyileşmesinin tıbben beklenmediği” belirtilmiştir. Diğer yandan Adli Tıp 4.İhtisas Kurulunun 08.03.2018 tarihli sonuç raporunda davalı kadının akıl hastalığının “...ortak hayatı diğer eş için çekilmez hale getirecek mahiyette olup, düzenli takip ve tedavi ile iyileşme beklenebileceği tıbbi kanaatine varıldığı” belirtilmiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı kadının hastalığının iyileşmesinin mümkün olup olmadığı konusunda raporlar arasında çelişki vardır. 2959 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15 maddesinin (f) bendi "Adli Tıp İhtisas Kurulu ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüş arasında ortaya çıkan çelişkiler Adli Tıp Genel Kurulunca incelenir ve kesin karara bağlanır" hükmünü getirmiştir. O halde, mahkemece tüm dosya, raporlarla ve daha önceki tedavi evrakları ve Sulh Hukuk Mahkemesi dosyası ile birlikte Adli Tıp Kurumuna gönderilerek raporlar arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulunun görüşü alınmak suretiyle giderilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.12.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/21450, Karar No: 2014/3895, Tarih: 25.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21450 E.  ,  2014/3895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davalı koca vekilinin imzası bulunmamaktadır. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK md. 445). Temyiz dilekçesinin üzerinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mühürü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir. Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren vekile tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 25.02.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/9438, Karar No: 2014/16598, Tarih: 23.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/9438 E.  ,  2014/16598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/12/2011

NUMARASI : 2010/9-2011/900

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı S.. E.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil, ücret ve kötüniyet tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı ile aralarında işçi-işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının işvereninin kendilerinin acentesi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, ücret ve kötüniyet tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı avukatı ve davalı S.. E.. avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davacı temyizi yönünden;

Dosyada sorun davacının davalı Y.. Kargo A.Ş.’nin işçisi olup olmadığıdır.

Dosyada mevcut olup davalı Y.. Kargo A.Ş. ile S.. E.. arasındaki ilişkiyi düzenleyen vekâlet sözleşmesi incelendiğinde; vekâlet alan olarak adlandırılan S.. E..’in yapacağı iş “…vekâlet veren Y.. Kargo A.Ş.’nin iştigal konusu olan uluslararası hızlı kurye ve her türlü kargo taşımacılığı sözleşme ve işlerini vekâlet verenin nam ve hesabına Kara Yolları Trafik Kanunun hükümlerine uygun olarak yapmak…” olarak belirtilmiştir. Sözleşmede hizmetin, vekâlet verenin taşıt belgesine kayıtlı araçlarla veya gerekirse vekâlet verenin taşıt belgesine kaydedilecek kiralık araçlarla yürütüleceği belirtilmiştir.

Sözleşme dikkate alındığında davalı ile müdahil davalı arasındaki ilişkinin acentelik sözleşmesine dayanmadığı anlaşıldığından, davacının davalı Y.. Kargo A.Ş.’nin işçisi olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken, Y.. Kargo A.Ş. aleyhine açılan davanın husumetten reddi hatalıdır.

2- Müdahil davalı S.. E..’in temyizine gelince;

Hem 1086 sayılı HUMK hem de 6100 sayılı HMK hükümlerine göre dava, aleyhine usulüne uygun dava açılan gerçek veya tüzel kişi aleyhine yürütülüp sonuçlandırılır. Davada karar taraflar açısından verilir. Müdahil davalı sıfatını alan gerçek veya tüzel kişi, aleyhine dava açılan olmayıp, davadan etkilenmesi ihtimaline binaen usul hükümlerine göre davaya katılandır.

2- Müdahil davalı S.. E..’in temyizine gelince;

Hem 1086 sayılı HUMK hem de 6100 sayılı HMK hükümlerine göre dava, aleyhine usulüne uygun dava açılan gerçek veya tüzel kişi aleyhine yürütülüp sonuçlandırılır. Davada karar taraflar açısından verilir. Müdahil davalı sıfatını alan gerçek veya tüzel kişi, aleyhine dava açılan olmayıp, davadan etkilenmesi ihtimaline binaen usul hükümlerine göre davaya katılandır.

Somut olayda davalı yanında müdahil olan S.. E.. aleyhine usulüne uygun olarak açılmış bir dava olmadığından, adı geçen aleyhine hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 23.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.