muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5202, Karar No: 2017/16720, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/5202 E.  ,  2017/16720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3327, Karar No: 2023/3865, Tarih: 10.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/3327 E.  ,  2023/3865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/3473 E., 2021/508 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 20/09/2018 tarihli dava dilekçesi ile; Davacının 05.11.2008 tarihinde gözaltına alındığı, 08.11.2008 tarihine kadar gözaltında kaldığını, 08.11.2008 tarihinde tutuklanarak cezaevine gönderildiğini, 19.06.2009 tarihine kadar cezaevinde kaldığını, müvekkilinin yargılamasının (Kapatılan) Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/137 Esas sayılı dosyasında yapıldığını, 30.12.2011 tarihinde (Kapatılan) Ankara l1.Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/137 Esas, 30.12.2011 tarih ve 2011/327 sayılı karar ile müvekkilin beraat ettiğini, iş bu beraat kararı Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 2015/2056 Esas, 2017/5023 Karar ve 21.09.2017 tarihli kararıyla onandığını, buna göre de iş bu kararın kesinleştiğini, müvekkil tutuklanmadan önce eğitimci ve yazar olduğunu, üniversiteye hazırlık kitapları yazmakta ve yayınevleri için soru hazırladığını, müvekkil bir ulusal gazete olan Doğruhaber Gazetesi'nde daha yeni yazarlığa da başladığını, cezaevine girdiğinden dolayı müvekkil tutukluluk süresi boyunca işinden ve gücünden geri kaldığını, bundan dolayı müvekkilin maddi zararının oluştuğunu, müvekkilin aylık 4.000,00 TL. civarında bir geliri olduğunu, bundan dolayı toplamda 30.000,00 TL. Maddi zararın oluştuğunu, müvekkil ve ailesinin manevi olarak fazlasıyla acı ve ıstırap duyduğunu, haksız yere uzun tutukluluktan dolayı müvekkilin hayatının alt üst olduğunu, bundan dolayı kendisi için 150.000,00 TL. manevi tazminat talebinde bulunduklarını, belirterek tazminatlar için gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile vekalet ücretine hükmedilmesini, yargılama giderinin hazine üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılmadığını, verilen kararın tazminata hak kazanmasını sağlayacak mahiyette olmadığını, talep edilen miktarların fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

2. Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılmadığını, verilen kararın tazminata hak kazanmasını sağlayacak mahiyette olmadığını, talep edilen miktarların fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

3. İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.02.2020 tarihli ve 2018/363 Esas, 2020/242 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2020/3473 Esas, 2021/508 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; dayanak kararın kesinleştiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

''Dava konusu (Kapatılan) Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/137 Esas sayılı dosyasının celbi ile yapılan incelemesinde, davacı hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kamu davası açıldığı, davacı hakkında yapılan yargılama neticesinde beraat kararı verildiği, ancak mahkeme cevabı yazısı ile anılan kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nda incelemesinde olduğu ve henüz kesinleşmediği anlaşılmıştır.

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 08.02.2012 gün,2011/14565 Esas ve 2012/2333 Karar sayılı tazminat davası ile ilgili İçtihadında; ''....Mahkemece beraat kararının kesinleşmediği gerekçesiyle davacının dava dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de; beraat kararının kesinleşmesinin dava şartlarından olduğu, bu şartın gerçekleşmemesi durumunda ancak davanın reddine karar verilebileceği, bu nedenle yazılı gerekçeyle dilekçenin reddine dair verilen kararın davanın reddi olarak kabul edilmesi gerektiği, bu kararın da itiraza tabi olmayıp temyize tabi olduğu ....'' belirtilmiş olup dava konusu (Kapatılan) Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/137 Esas 30/12/2011 tarih ve 2011/327 sayılı Kararının Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nda incelemesinde olması nedeniyle kesinleşmediği bu nedenle dava şartı gerçekleşmediğinden tazminat davasının reddine karar verilmesi gerektiği kanaat ve sonucuna varıldığı...''' gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

''Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu anlaşıldığından,

İstinaf başvurusunda bulunanın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, 6100 sayılı HMK'nun 362/1-a maddesi ve CMK'nun 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

''Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu anlaşıldığından,

İstinaf başvurusunda bulunanın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, 6100 sayılı HMK'nun 362/1-a maddesi ve CMK'nun 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Ankara (Kapatılan) 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2011 tarihli 2009/137 Esas, 2011/329 Karar sayılı dosyasında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan suçundan 05.11.2008- 19.06.2009 tarihleri arasında 315 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonucunda sanığın da içinde bulunduğu 10 kişi hakkında beraat kararı, 1 kişi hakkında mahkumiyet kararı verildiği, verilen karara karşı o yer Cumhuriyet savcısının ve mahkumiyetine hükmedilen sanığın temyiz talebi üzerine Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 21.09.2017 tarihli 2015/ 2056 Esas, 2017/5023 Karar sayılı kararıyla beraat kararlarının onanmasına karar verildiği, mahkumiyetine karar verilen tazminat davası dışı sanık Mehmet Şerif Onuk hakkında bozma kararı verildiği, bozma kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz edildiği, Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin 08.02.2018 tarihli 2017/4071 Esas, 2018/212 Karar sayılı kararıyla itiraz hususunun değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verildiği, itiraz konusunun sanık Mehmet Şerif Onuk hakkındaki bozma kararına karşı olduğu, tazminat talebinde bulunan davacı hakkında verilen beraat kararının Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 21.09.2017 tarihli 2015/ 2056 Esas, 2017/5023 Karar sayılı kararıyla onanarak kesinleştiği yapılan Uyap incelemesinde anlaşılmış olmakla, mahkemece tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken, dayanak hükmün kesinleşmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2020/3473 Esas, 2021/508 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14021, Karar No: 2011/13314, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/14021 E.  ,  2011/13314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ... vekili, ... adına kayıtlı çekişmeli taşınmazın gecekondu önleme projesi kapsamında kişilere fiilen teslim edildiğini, tapusunun devri yönünden 4706 Sayılı Yasa uyarınca tüm işlemlerin tamamlandığını, ancak taşınmazın ....ye devredilmediğini, bu konuda yapılan başvurunun da sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, tapunun iptaline ve .... adına bedelsiz tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., devir koşullarının gerçekleşmediğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yasadaki devir amacının mülkiyet devri anlamına gelmeyip bir takım usuli işlemlerin gerçekleştirilmesine yönelik olduğu, ....ce de parselizasyon işlemlerinin yerine getirildiği, böylece devir sebebinin ortadan kalktığı, yasanın uygulamasının da Bakanlar Kuruluna ve .... Bakanlığına ait bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 4706 ve 4916 Sayılı Yasalar gereğince Hazineye ait çekişme konusu taşınmazın bazı koşullar dairesinde ilgililerine temlik edilmek üzere ....ye devredilmesi öngörülmüş ise de, sonradan 6009 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle mülkiyetinin naklinin sebebi Bakanlığın vereceği izine tabi kılındığından, oysa somut olayda Bakanlığın böylesine bir izni bulunmadığı gözetilerek davanın reddedilmiş olması doğru olduğuna göre; davacı ....nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK.'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HMK.'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19585, Karar No: 2016/5979, Tarih: 19.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/19585 E.  ,  2016/5979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 04.08.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının haksahibine bağlanan gelirler ve yapılan ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının tümünün 5510 sayılı Kanunun 12, 21 ve 23. maddeleri gereğince rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesini gözeterek davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davalıların avukatlarının temyiz etmeleri üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-a)5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddenin 1. fıkrasına göre; "İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir..."

21. maddenin 4. fıkrasına göre; "İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir..."

Belirtilen düzenlemeler ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurlarının varlığı halinde mümkün olup; 21. maddenin 1. fıkrasına göre işverenin tazminle sorumlu olduğu miktarın belirlenmesinde tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda; sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı

Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55. maddeleri dikkate alınarak) hesabı yapılıp bulunan miktar, gelirin ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılarak düşük olan rakam esas alınarak tazmin kararı verilmesi gereken miktara ilişkin sonuca gidilmelidir.

Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55. maddeleri dikkate alınarak) hesabı yapılıp bulunan miktar, gelirin ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılarak düşük olan rakam esas alınarak tazmin kararı verilmesi gereken miktara ilişkin sonuca gidilmelidir.

Bu yönde kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 ve diğer maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle, salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

b)5510 sayılı Kanunun 12. maddesine göre, alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir. Sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi, asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumludur.

c)Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.01.2010 tarih 2010/10-10 Esas, 2010/14 Karar sayılı ilamında benimsendiği üzere; Kurumun taraf olmadığı, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporuyla ulaşılan sonuçlar; rücu davasında bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi çerçevesinde, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde, güçlü delil olarak kabul edilebilecektir.

d)818 sayılı Borçlar Kanununun 53. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74.) maddesine göre, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, Ankara

Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.02.2012 gün 2011/19–639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2009/4–13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 gün ve 2010/2–76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

Bu yasal çerçevede somut olayda; eldeki davaya ilişkin olarak ceza davası açılıp açılmadığı araştırılıp belirlenmeli; ceza davası açılmışsa, ceza yargılamasında hukuk hakimi yönünden bağlayıcı hal almış bulunan maddi olgular olup olmadığı tespit edildikten ve davalı inşaat sahibi ...'ın asıl işveren, davalı beton işi yapan ...'ın taşeron, davalı ustabaşı ...'nün 3. kişi olduğunun; kesinleşmiş ise tazminat davasında (21. maddeye uygun düzenlenen kusur raporuyla belirlenmesi halinde) benimsenen kusur aidiyet ve oranlarının eldeki davada güçlü delil olabileceğinin gözetildiği, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında; davaya konu işkazasının meydana geldiği konuda ve işçi sağlığı, iş güvenliği alanında uzman bilirkişiden yönteme uygun düzenlenmesi gereken bilirkişi raporu alınmalı; davaya konu işkazasının meydana gelmemesi için hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların, işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmak ve 09.07.2015 tarihli duruşmada davalı avukatının kusura ilişkin beyanı dikkate alınmak suretiyle gerçek kusurlu olanların ve kusur oranlarının tespiti yapıldıktan sonraki irdeleme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.