muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20168, Karar No: 2018/11858, Tarih: 28.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/20168 E.  ,  2018/11858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait Eczane işyerinde kalfa olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 3/11/2005-01/12/2012 tarihleri arası kendisine ait Eczanede çalıştığını, keyfi ve hatalı davranışlarını ikazlara rağmen düzeltmediğini, düzelmeyeceğini anlaması üzerine tazminatlarını ödeyeceğini işten ayrılması gerektiğini davacıya ilettiğini, esasen feshin haklı olduğunu, asgari ücretle çalışıp hafta tatili iznini kullandığını ve fazla çalışması da olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça, fesihde haklı neden savunmasının ispatlanamadığı, buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, yıllık izin ve hafta tatili ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yargılama safhasındaki tarafların ispat hakkı ve buna bağlı olarak delillerin değerlendirilmesi hususu uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta; davalı savunmalarının ispatına yönelik olarak tanık deliline dayanmış ve cevap dilekçesinde 6 tanığın isim ve adreslerini bildirmiştir.

Mahkemece tensip tutanağında tarafların 2 tanığının dinlenmesine karar verilmiş ve davalının 2 tanığı dinlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hak yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Bu hak açıklamada bulunma hakkını ve dolayısı ile delil bildirme ve bildirilen delillerin toplanmasını ve değerlendirilmesini kapsar. Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

Mahkemece açıklanan şekilde, yargılamanın başında tanık dinletme talebi kısıtlanıp davalının gösterdiği tanıkların tamamının dinlenilmemesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” ihlali olup ispat hakkının kısıtlanmasına yol açmakla hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8515, Karar No: 2011/4077, Tarih: 17.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/8515 E.  ,  2011/4077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan gelen olmadığından incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı pilotun sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini ileri sürerek, 27.000 euronun faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarfından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388 maddesine uygun olarak tarafların 2010/8515 2010/4077

hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu kısa kararda 34.330 euronun fiili ödeme tarihindeki kur karşılığı TL.nin davalıdan tahsiline hükmedilirken, gerekçeli kararda davanın kısmen kabulü ile 24.830 TL:nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Kaldı ki, gerekçede 24.830 euro üzerinden davanın kısmen kabul edildiği açıklandığı halde hükümde TL. Olarak davanın kabul edildiği açıklanmıştır. Bu husus, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için çelişkili ve infazda tereddüt yaratacak mahiyette kurulan .hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince hükmün BOZULMASINA, 2. Bent gereğince diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8904, Karar No: 2017/14514, Tarih: 13.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/8904 E.  ,  2017/14514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından, kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davacı-karşı davalı baba ile velayeti davalı-karşı davacı anneye bırakılan tarafların müşterek çocuğu 2013 doğumlu ... Koşum arasında "Velayet kendisine verilmeyen baba ile müşterek çocuk arasında şahsi ilişki tesisi ile; tarafların aynı il sınırı içinde oturmaları halinde her ayın 1 ve 3. haftası cumartesi günü sabah saat: 09:00' dan ertesi günü akşam saat:17:00' ye kadar, ...'nın 3. günü sabah saat: 09:00' dan aynı gün akşam saat 17:00' ye kadar; Kurban Bayramının 3. günü sabah 09:00' dan ertesi günü akşam saat 17:00' ye kadar; her yıl yarıyıl (sömestır) tatilinin başladığı ilk gün sabah saat 09:00' dan, yarı yıl tatilinin 7. günü akşam saat 17:00' ye kadar; her yılın temmuz ayının 1. Günü sabah saat:09:00' dan 31. günü akşam 17:00’ ye kadar, taraflar farklı yerlerde yaşarlarsa her aym 2. haftası cuma günü saat 17:00' den takip eden pazar akşamı saat 17:00' ye kadar, ...nın 3. günü sabah saat 09:00' dan aynı gün akşam saat 17:00' ye kadar, Kurban Bayramının 3. günü sabah saat:09:00' dan ertesi günü akşam saat 17:00' ye kadar; her yıl yarıyıl (sömestır) tatilinin başladığı ilk gün sabah saat 09:00’ dan, yarı yıl tatilinin 7. günü akşam saat 17:00’ ye kadar; temmuz ayının 1. Günü sabah saat 09:00' dan 31. Günü saat 17:00’ ye kadar müşterek çocuğun anne ... Koşum’dan alınarak baba ...'a verilmesine" karar verilmiş, hüküm davacı-karşı davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden annenin ... İli ... İlçesi, babanın ise ... İli ... İlçesi'nde yaşadığı anlaşılmaktadır. Kişisel ilişki düzenlemesinde esas olan çocuğun üstün yararıdır. Çocukla ana baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır. Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır. Bu sebeple kişisel ilişki analık ve babalık duygusunu tatmin edecek nitelikte olmalıdır. Kişisel ilişkiye dair ilamlar maddi anlamda kesin hüküm niteliğinde olmayıp koşulların değişmesi halinde yeniden düzenlenmesi her zaman istenebilir.

Taraflar mevcut duruma göre aynı şehirlerde, farklı ilçelerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayırımına" gidilmesinin de önemi bulunmamakladır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ne var ki, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/son).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3-b bendinin hükümden tamamen çıkarılmasına, yerine 3-b bent olarak "velayeti davalı- karşı davacı anneye verilen tarafların müşterek çocuğu 2013 doğumlu ... Koşum ile davacı- karşı davalı baba arasında her ayın 1 ve 3. haftası cumartesi günü sabah saat: 09:00' dan ertesi günü akşam saat: 17:00' ye kadar, ...nın 2. günü sabah saat:09:00' dan ertesi gün akşam saat 17:00' ye kadar; Kurban Bayramının 2. günü sabah 09:00’ dan ertesi günü akşam saat 17:00' ye kadar; her yıl yarıyıl (sömestır) tatilinin başladığı ilk gün sabah saat 09:00' dan, yan yıl tatilinin 7. günü akşam saat 17:00' ye kadar; her yılın temmuz ayının 1. günü sabah saat:09:00' dan 20. günü akşam 17:00' ye kadar müşterek çocuğun anne ... Koşum'dan alınarak baba ...'a verilmesine" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.12.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/16834, Karar No: 2018/4276, Tarih: 30.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/16834 E.  ,  2018/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.07.2010 gününde verilen dilekçe ile irtifak hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve yıkım talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.09.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, irtifak hakkına elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili kuruma ait enerji nakil hattının bulunduğu 8904 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davalı ... tarafından inşa edilen binanın irtifak hakkına tecavüzlü olduğunu, yapılan ihtara rağmen davalının ihlali gidermediğini, bu durumun can ve mal güvenliği açısından tehlike arzettiğini ileri sürerek davalının irtifak hakkına elatmasının önlenmesini ve binanın tecavüzlü kısmının yıkılmasını talep etmiştir.

Davalı ..., davadan sonra binanın çatısını yıktırarak istenilen seviyeye getirdiğini, tapuda davacı kurum lehine irtifak hakkı şerhi bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuş; davalının ölümü üzerine davaya dahil edilen mirasçıları da ihlalin giderildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 8904 parsel üzerinde bulunan binanın 27.03.2015 tarihli fen bilirkişisi krokisinde gösterildiği şekilde yatayda davacı kuruma bağlı enerji nakil hattına olan 5 mt mesafeyi 3,48 mt ihlal ettiği anlaşıldığından davalıların haksız müdahalesinin men'ine, fen bilirkişisinin krokisinde gösterilen tecavüzlü kısmın masrafı ve enkazı davalılara ait olmak üzere kal'ine, tecavüzlü diğer kısımlar yıkılarak ortadan kaldırıldığından bu kısımlar hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesi gereğince;

Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bunların yanında hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. (HMK m.26/1)

6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesi gereğince;

Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bunların yanında hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. (HMK m.26/1)

Somut olaya gelince; hükme esas alınan 27.03.2015 tarihli fen bilirkişisi raporunda davalılara ait binanın batı kısmının yıkılarak bu kısımdaki enerji nakil hattına müdahalenin giderildiği ancak yatayda yol kotu esas alınarak yapılan ölçüm sonucu çatı örtüsü dahil tele olan 5 mt güvenlik mesafesinin 3,48 mt ihlal edildiği bildirilmiş ise de davaya konu binanın enerji nakil hattına tecavüzlü kısmının neresi olduğu, yatayda ve düşeyde tecavüz miktarının ne miktarda olduğu açıkça bildirilmediğinden anılan rapor yeterli ve denetime elverişli olmayıp bu rapor doğrultusunda kurulan hüküm de infaza elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece, davaya konu binanın enerji nakil hattına tecavüzlü kısmının neresi olduğunun, yatayda ve düşeyde tecavüz miktarının ne kadar olduğunun tespit edilerek infazda tereddüt yaratmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

30.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4836, Karar No: 2015/11708, Tarih: 09.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4836 E.  ,  2015/11708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2013/100-2014/221

Taraflar arasında görülen davada Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 13/05/2014 tarih ve 2013/100-2014/221 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı O. Uluslararası Nakliyat İhr. Ltd. Şti'ye ait yatın, davalı kaptan M.. D..'ın hatasından kaynaklanan nedenlerle S. Villalarına ait iskeleye çarptığını, iskelede büyük hasar oluştuğunu ileri sürerek şimdilik 40.000 TL'nin ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı O. Uluslararası Nakl. İhr. Ltd. Şti. vekili, hasara uğrayan iskelenin ortak yer ise davacılardan B. S.'nun kendi adına asaleten açmış olduğu davanın taraf sıfatı yönünden reddi gerektiğini, iskelenin ekonomik ömrünü tamamladığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı M.. D.. vekili, yönetimin bu davayı açamayacağını, kıyıların özel mülkiyete ve tazminat talebine konu olamayacağını, kazanın dümen kilitlenmesi sonucu oluştuğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı E. Sigorta A.Ş. vekili, davacının dava açma ehliyetinin bulunmadığını, iskelenin davacılar tarafından Hazine arazisine ruhsatsız ve kaçak olarak yapıldığını, ancak bir kaç yıl daha kullanılabilecek iskele için gerçek zararın üstünde talepte bulunulduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, verilen ilk kararın davacı Bülent Sabuncu yönünden temyiz edilmediği, bu durumda önce verilen kararın anılan davacı yönünden kesinleştiği, S.. Y..nin ise aktif dava ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın S. Villaları sitesi yönünden aktif dava ehliyeti yokluğu nedeni ile usulden reddine, B.S.yönünden verilen kararın kesinleşmiş olması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Mahkemece, önce verilen kararın davacı B.S. tarafından temyiz edilmediğinden kesinleştiği gerekçesi ile anılan davacı yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm tesis edilmişse de, Dairemizin 09.10.2012 tarih ve 2012/9074 E.- 2012/15518 K. sayılı bozma ilamında "yönetim adına dava açan B. S. aynı zamanda site içinde villa maliki olduğuna göre, ancak arsa payı nispetinde talepte bulunabileceği, şayet bu yerde Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine tabi olarak kat mülkiyeti tapusu tesis edilmemiş ise; bu taktirde adı geçen Bülent Sabuncu'nun sözkonusu sitede ki malik sayısına göre kendi payına düşen miktar kadar talepte bulunabileceği dikkate alınmadan, tüm site maliklerinin davada taraf olduğu kabul edilerek yargılamaya devam edilmesi" de doğru görülmemiş ve karar bu yönden de bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulmakla da anılan davacı yararına usuli müktesep hak doğmuştur. Bu durumda davalıların sorumluluğu ile zararın belirlenmesi, Dairemizin 09.10.2012 tarih ve 2012/9074 E.- 2012/15518 K. sayılı bozma ilamının 2 nolu bendi uyarınca davacı B. S.'nun payı nispetinde talepte bulunabileceğinin nazara alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Ayrıca davacı S.. Y.. hakkındaki dava aktif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle usulden reddedildiğine göre, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2 maddesi uyarınca Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı miktarları geçmemek üzere avukatlık ücretine hükmolunması gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücreti takdiri de doğru olmamış, kararın bu yönden de bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16190, Karar No: 2023/14279, Tarih: 08.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/16190 E.  ,  2023/14279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/70 Esas ve 2021/35 Karar

SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret, kasten yaralama

KARAR : Ceza verilmesine yer olmadığına

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Göynük Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2019/70 Esas, 2021/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit, hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci fıkrası ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca koruma ve tedavi amacıyla güvenlik tedbirine hükmedilmesine ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 17.03.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca, 29.12.2022 tarihli ve 94660652-105-14-19005-2021-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.02.2023 tarihli ve 2023/1858 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2023 tarihli ve KYB-2023/1858 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Dosya kapsamına göre;

Mahkemesince sanığın akıl hastası olduğunun kabul edilmiş olması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca 5237 sayılı Kanun’un 32/1. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunan sanığa zorunlu müdafii tayininin gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesinde,