muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/22658, Karar No: 2019/20093, Tarih: 04.11.2019

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve temyiz nedenlerine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasında davacının kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından davalı şirketlerin sorumlu olup olmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.4857 sayılı İş Kanunu'nun 112. maddesine 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen fıkralarda, 04.01.2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 62. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilerin kıdem tazminatları bakımından; alt işverenlerinin değişip değişmediğine bakılmaksızın aralıksız olarak aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde çalışmış olanların bu şekilde çalışmış oldukları sürelere ilişkin kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin, aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde geçen toplam çalışma süreleri esas alınarak tespit olunacağı, bunlardan son alt işverenleri ile yapılmış olan iş sözleşmelerinin 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona ermiş olanların kıdem tazminatlarının ilgili kamu kurum veya kuruluşları tarafından, işçinin banka hesabına yatırılmak sureti ile ödeneceği hususları düzenlenmiştir.6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 4857 sayılı Kanun'un 112. maddesinde kamu işverenleri arasındaki rücu işlemi düzenlenmiş olmakla birlikte, kamu asıl işvereninin alt işverenlere rücu işlemine dair herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği anlaşılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi hala yürürlükte olup, anılan kanun hükmü gereğince asıl işveren alt işveren ilişkisinde asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.Bu çerçevede, İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir. 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 4857 sayılı Kanun’un 112. maddesine eklenen son fıkra ile Kamu İhale Kanunu kapsamında alt işverene bırakılan işlerde çalışan işçilerin, kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin birleştirileceği ve son kamu kurum ve kuruluşu tarafından kıdem tazminatının ödeneceği düzenlemesi getirilmiştir.Buradaki asıl sorun, 112. maddeye eklenen fıkralarla, kamu kurumları açısından kıdem tazminatından sorumluluğun salt son işveren kamu kurumu ile sınırlandırılıp sınırlandırılmadığıdır. 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesi hükmüne göre kıdem tazminatından asıl işveren ve alt işverenin birlikte sorumluluğunun söz konusu olduğu ve sözü edilen hükümde bir değişiklik yapılmadığı halde Kamu İhale Mevzuatına tabi alt işverenlik sözleşmeleri kapsamında çalışanların kıdem tazminatının salt son kamu kurumunda ödeneceğinin öngörülmesi, işçi açısından seçimlik hakkı bertaraf etmeyeceği gibi davalı asıl işverenin rücü hakkını da ortadan kaldırmayacaktır.Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, 6552 sayılı Torba Kanun'un 8. maddesi ile alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilerin kıdem tazminatlarının ilgili kamu kurum ve kuruluşu tarafından ödenecek olduğu bildirildiği gerekçesiyle sadece davalı Türkiye Kamu Hastaneleri'nin sorumlu olduğu kabul edilmiştir. Ne var ki, 4857 sayılı Kanun'un 112. maddesindeki yeni düzenleme, aynı Kanun'un 2/6. maddesinde yer alan asıl işveren ve alt işverenin işçiye karşı birlikte sorumlu olduğuna ilişkin hükmü ortadan kaldırmamaktadır. Bu yön nazara alınmadan, kıdem tazminatından sadece davalı asıl işveren Türkiye Kamu Hastaneleri'nin sorumlu olduğunun kabul edilerek hüküm tesis edilmesi hatalı olup bu husus hükmü temyiz eden davalı Türkiye Kamu Hastanelerinin de hak alanını ilgilendirmektedir. Açıklanan nedenle davalı şirketler olan ... İnş Tem Medikal Sosyal Hizmetler Tİc. Lt Şti ile davalı ...- ... Tem. Bilgi İşlem Pey San Tic Ltd Şti'lerinin işyeri devri kurallarına göre son alt işveren olarak, davacının tüm işçilik alacaklarından davalı Türkiye Kamu Hastaneleri ile birlikte sorumlu olduğunun kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında davacının ihbar tazminatı alacağına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.Somut olayda, davacının iş akdi 30.04.2012 tarihinde fesh edilmiş olup SGK kayıtlarında da işten çıkış bu tarihtedir. Dosya içindeki belgelerden davacı tarafından 30.04.2012 tarihinde kuruma yaşlılık aylığı için başvuruda bulunulduğu, 15.05.2012 tarihli maaş bağlama konulu yazı ile davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı, 01.05.2012 tarihinden itibaren de maaş bağlandığı anlaşılmaktadır. Davacı vekili de 12.01.2016 tarihli celsede; ”Tanık beyanlarına karşı bir diyeceğimiz yoktur. Müvekkilimiz emeklilik sebebi ile iş ilişkisi sona ermiştir. Dosyanın hesap bilirkişisine tevdini talep ediyoruz dedi. “ şeklinde beyanda bulunmuştur. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının iş akdinin emeklilik nedeni ile fesh edildiği sabit olduğundan davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 04.11.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4308, Karar No: 2019/18336, Tarih: 14.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/4308 E.  ,  2019/18336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama kiraz bahçesi niteliğindeki ... Köyü 196 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-)Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında, değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 kabulü ile az bedel tespiti,

2-)Dava konusu taşınmazın konumu ve bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer artırıcı unsurun % 250 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre eksik bedel tespiti,

3-)Kamulaştırmadan arta kalan kısmın yüzölçümü geometrik durumu gözönünde alındığında, değer azalışı olmayacağı gözetilmeden, değer azalışından bahsedilerek fazla bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

4-)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

5-)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3453, Karar No: 2020/4302, Tarih: 29.09.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/3453 E.  ,  2020/4302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, tedbir nafakası yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b) Taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında mahkemece kadının ağır kusurlu olduğundan bahisle her iki dava da kabul edilerek kadın lehine aylık 400 TL tedbir nafakasına hükmedilmiş, verilen karar taraflarca temyiz edilmiş, temyiz incelemesi neticesinde Dairemizce kusur düzeltmesi yapılmakla verilen karar düzeltilerek onanmıştır. Düzelterek onama kararına karşı taraflarca karar düzeltme isteminde bulunulmuş, Dairemizce yeniden yapılan inceleme ile kadının tam kusurlu olduğundan bahisle kadının açtığı davanın reddi gerekirken kabulünün doğru olmadığı belirlenmiştir. Karar düzeltme isteminin kabulü sonrasında mahkemece yeniden her iki davanın kabulü ve kadın lehine aylık 400 TL tedbir nafakası ödenmesi yönünden hüküm kurulmuş olup, karar taraflarca gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir. 02.10.2019 tarihli düzelterek onama kararı verilmesi ile erkek tarafından açılan boşanma davası kesinleşmiş olduğundan, mahkemece erkeğin asıl davası yönünden "karar verilmesine yer olmadığı" yönünde karar verilmesi gerekirken, boşanmanın kabulü yönünde karar verilmesi hatalı olmuş, ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

2-Davacı-karşı davalı erkeğin tedbir nafakasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dairemizin 02.10.2019 tarihli kararı ile kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası kesinleşmiş olduğundan, mahkemece, "karar verilmesine yer olmadığı" yönünde karar verilmesi gerekirken, yeniden tedbir nafakasına hükmedilmesi hatalı olmuş, ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

2-Davacı-karşı davalı erkeğin tedbir nafakasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dairemizin 02.10.2019 tarihli kararı ile kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası kesinleşmiş olduğundan, mahkemece, "karar verilmesine yer olmadığı" yönünde karar verilmesi gerekirken, yeniden tedbir nafakasına hükmedilmesi hatalı olmuş, ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1/b ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle, gerekçeli kararın hüküm fıkrasından; asıl dava yönünden "Kırşehir İli Merkez İlçesi Kuşdili Mahallesi Cilt: 13, Hane: 534'de nüfusa kayıtlı, Yusuf ve Fatma'dan olma 01.09.1962 doğumlu 42013639020 T.C. Kimlik numaralı davacı-karşı davalı ... ile aynı hanede nüfusa kayıtlı Müslüm ve Şenel'den olma 04.05.1976 doğumlu 41995639646 T.C. Kimlik numaralı davalı-karşı davacı ...'ın boşanmalarına" paragrafı çıkartılarak yerine "Asıl davada boşanma hükmü kesinleşmiş olmakla karar verilmesine yer olmadığına" ve karşı dava yönünden hüküm fıkrasından 2. bent çıkartılarak yerine "2-Davalı-karşı davacı kadın lehine verilen tedbir nafakası kesinleşmiş olmakla bu konuda karar verilmesine yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümlerinin DÜZELTİLEREK, düzeltilerek onama dışında kalan kısımlarının ise yukarıda 1/a bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.09.2020 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/7196, Karar No: 2022/7743, Tarih: 14.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7196 E.  ,  2022/7743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.07.2019 tarihinde verilen dilekçeyle muarazanın önlenmesi ve tespit talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.09.2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalılar vekilleri tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

K A R A R

I.DAVA

Dava, dava konusu İstanbul ili, Pendik ilçesi, ... Mahallesi, 28 pafta 1022 nolu parsel üzerinde bulunan fabrika binası ve içindeki muhdesatın değerinin tespiti ile binanın taşınma ihtimaline karşı taşınma masraflarının tespiti ve imar uygulaması sonucu kısmen yol ve park alanında bırakılan parsel üzerinde bulunan fabrika binasının boşaltılmadan derhal yıkılmasına ilişkin muarazanın giderilmesi talebine ilişkindir.

II.CEVAP

1.Davalı ... Belediyesi

Davalı ... vekili, davaya bakmaya idari yargının görevli olduğunu, imar planına yönelik İstanbul 8. İdare Mahkemesinin 2019/2126 sayılı dosyası ve yıkım işlemlerine karşı da İstanbul 8. İdare Mahkemesinin 2019/2646 Esas sayılı dosyası bulunduğunu, dosyaların derdest olduğunu, bekletici mesele yapıldığını ileri sürmüştür.

2.Davalı TOKİ Başkanlığı (Toplu Konut İdaresi Başkanlığı) vekili

Davalı TOKİ Başkanlığı vekili; yapının yıkılması için süre verilmesine gerek olmadığını, yapının imara aykırı, ruhsatsız ve kaçak olduğunu, 2007 yılında Encümen Kararı ile yıkımına karar verildiğini ileri sürmüştür.

III.YEREL MAHKEME KARARI

Mahkemece davanın kabulüne, davacıya ait fabrika binasının boşaltılmak için süre verilmeden derhal yıkılmasına ilişkin işlemin durdurularak, muarazanın men'ine karar verilmiştir.

IV.TEMYİZ EDEN

Hükmü davalılar ... ve TOKİ vekilleri temyiz etmiştir.

V.GEREKÇE

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirilme

Dava, davalıların hukuka aykırı yıkım girişiminde bulundukları 1022 parsel üzerinde iken imar uygulaması ile kısmen yol ve park alanında bırakılan ve ticari tahhütler nedeniyle içindeki üretim tesisinin işler durumda bulunması gereken binaya yönelik muarazanın önlenmesi, yıkıma yönelik ihtiyati tedbir kararı verilmesine, esasa girilmeden önce taşınmaz üzerindeki binanın ağır vinç, imalat bantları ve sabit makinelerin sökümü, nakliye, kurulum altyapısı ve kurulum maliyetinin tespitine ilişkindir.

Dava konusu 1022 parsel sayılı taşınmazın imar işlemi ile kapandığı, ... Mah., 3194 ada, 3 parsel ile 10509 ada 4 parsellerin oluştuğu, 14.04.2005 tarih ve 2636 yevmiye sayılı satış işlemi ile 4 parsel tam hisse ile 3 parselin ise 717/297246 hissesinin davacı ... Müh. Müt. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık, davalı TOKİ'nin talebi ile Pendik Belediyesi Zabıta Müdürlüğü tarafından davacıya ait fabrika binasının 5 ve 7 gün içinde boşaltılıp yıkılması husunda gönderdiği 05.03.2019 ve 10.05.2019 tarihli ihtar yazılarından kaynaklanmaktadır.

2.İlgili Hukuk

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesine göre idari yargı yerinde görülecek davalar idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı iptalleri için menfaatleri ihlâl edilenler tarafından açılan iptal davaları, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davaları, tahkim yolu öngörülen imtiyaz şartlaşma ve sözleşmelerinden ... uyuşmazlıklar hariç, kamu hizmetlerinden birinin yürütülmesi için yapılan her türlü idari sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan uyuşmazlıklara ilişkin davalardan ibarettir.

3.Değerlendirme

Taraflar arasındaki muaraza davalı Belediyenin tahliye ve yıkıma ilişkin yaptığı idari işlemden doğmuş olduğundan çözüm yeri idari yargıdır. Bu nedenle eldeki davanın çözümünde idari yargı görevlidir. Bu husus göz ardı edilerek işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

VI.SONUÇ

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının KALDIRILMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesi uyarınca temyiz olunan İstanbul Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/258 Esas 2020/183 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9410, Karar No: 2025/5392, Tarih: 09.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/9410 E.  ,  2025/5392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2211 E., 2022/2667 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2008/634 E., 2022/134 K.

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın müflis davalı şirket adına iflas idare memuru tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı müflis davalı şirket adına iflas idare memuru tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının, davalı ... İnşaat Tur. San ve Tic. Ltd. Şti.'ye ait iş yerinde vasıfsız işçi olarak 24.05.2007 tarihinde işe başladığını, müvekkilinin iş yerindeki görevi dekorasyon ve inşaat sırasında atık moloz mermer vs malzemelerin toplanması ve iş yeri temizliği olduğunu, davalı şirkette aylık mesai ile birlikte 1500 TL ücret aldığını, davalı şirket tarafından müvekkilinin kaza tarihinden önce Ankara ilindeki ... Mağazalarının dekorasyon ve inşaat işleri için sırasında çalışırken batar kattan zemin kata ayaklarının üzerine düşerek yaralandığını, müvekkilinin geçirdiği iş kazası nedeniyle ayaklarından ameliyatlar olduğunu ve ayaklarına platin takıldığını, 12.05.2008 tarihli Dokuz Eylül Araştırma ve Uygulama Hastahanesi Sağlık Kurulu Raporunda da müvekkiline Opera Bilateral Kalkenaus Fraktürü tanısı konulduğunu, 24.09.2008 tarihli İzmir Eğitim ve Araştırma Hastahanesi Sağlık Kurulu Raporunda da müvekkilinin %7 oranında vücudun da fonksiyon kaybı olduğu, ayakta çalıştırılamayacağı belirtildiğini, kazanın oluşumunda davalı işveren %100 oranında kusurlu olduğunu, müvekkilinin düştüğü batar katın zemin kata mesafesi yaklaşık 5 metre olduğunu, batar katın korkulukları ve güvenlik şeridi bulunmadığını, işe başlarken müvekkiline emniyet kemeri ve kask verilmediğini, kazalı işçinin sakatlığı nedeniyle meslekte kazanma gücünü kayıp oranı ve efor kaybı için maddi çektiği ve yaşamı boyunca çekmeye devam edeceği elem ve ızdıraba dayalı olarak da manevi tazminat talep ettiklerini ileri sürerek,15.000,00 TL manevi 1.000,00 TL iş gücü kaybı, 1.000,00 TL yol gideri refakatçi masrafları olmak üzere toplam 17.000,00 TL nin kaza tarihi olan 12.09.2007 tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2.Davacı vekili 08.02.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 283.525,00 TL olarak artırmıştır.

II. CEVAP