muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1718, Karar No: 2021/704, Tarih: 01.02.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/1718 E.  ,  2021/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen menfi tespit ve kurum işleminin iptali davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, her iki davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı asıl davada; davalı tarafından aleyhine bir yıl içinde ikinci defa uyarı sebebiyle aralarındaki sözleşmenin 3 ay süreyle feshi ve 500 TL cezai şart bedelinin tahsili; SUT hükümlerine uygun düzenlenmeyen reçeteler sebebiyle 272.099,25 TL’nin tahsili ve sözleşmenin protokol hükmüne aykırılık nedeniyle 1 yıl süreyle feshi ile protokolün 6.3.19 maddesi uyarınca da 5.208.874,30 TL cezai şartın tahsili ile sözleşmenin 2 yıl süreyle feshine dair işlemler düzenlendiğini, işlemlere dayanak olan müfettiş raporunun esas ve usul bakımından hukuka aykırı olduğunu, ilk uyarı işlemine konu 2008 yılı reçetesinin süresi içinde değil 2009 yılında incelenerek uyarı işlemi düzenlediğini, kendi kusuruyla geç işlem tesis eden davalının bu kez aynı yıl içinde ikinci kez uyarı sebebiyle 500 TL cezai şart ve 3 ay süreli fesih işlemi uygulalamasının haksız olduğunu, 5.208.874,30 TL lik cezai işleme dayanak olan protokolün 6.3.19 sayılı hükmünün koşullarının oluşmadığını, eczane ve çalışanlarının sahte ilaç kupürü ya da sahte reçete ibrazının söz konusu olmadığını, ilacın hastane eczanesinde bulunmaması nedeniyle taraflarından alındığını, raporlara imza atan doktorların aynı odada kalmaları sebebiyle birbirlerinin kaşelerini kullandıklarını beyan ettiklerini, doktorların hareketinin kendi kusuru olmadığını, hastane sekreterlerinin de raporlar imzaya toplu götürüldüğünden imzalarda eksiklik olabileceğini belirttiği dikkate alındığında, bundan eczanenin sorumlu tutulamayacağını, yine eczanenin hastanın ilacı gerçekten kullanıp kullanmadığını kontrol etmesinin mümkün olmadığını, bu fiillerin hiçbirinin kendisinden sadır olmadığını, raporda 01.07.2007 öncesi fiiller için cezai şart uygulanamayacağı belirtilmesine rağmen kurum tarafından bu husus dikkate alınmaksızın cezai şart uygulandığını, protokol ilişkisinde eczanenin zayıf taraf olduğunu, 10 kat ceza uygulanmasının sebepsiz zenginleşmeye yol açacağını, devletin tek kuruş zarara uğratılmadığını belirterek, 01.11.2010 tarihli B.13.2.SGK.4.06.20.03/16-663.104 sayılı yazı ile bildirilen 500 TL kesinti, sözleşmenin 3 ay süreyle feshi işlemlerinin iptali ile borçlu olmadığının tespitine; 01.11.2010 tarihli B.13.2.SGK.4.06.20.03/14-801.280 sayılı yazı ile bildirilen 2 yıl süreli fesih işleminin iptali ile 5.208.874,30 TL cezai şart bedeli bakımından borçlu olmadığının tespitine + %40 inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı birleşen davada; davalı tarafça aleyhine düzenlenen 01.11.2010 tarihli B.13.2.SGK.4.06.20.03/14-801.280 sayılı yazı ile bildirilen SUT ve protokol hükümlerine uygun düzenlenmeyen rapor ve reçetelere ait ilaç bedeli 272.099,25 TL ‘nin tahsili ve protokolün 6.3.24 hükmüne aykırı hareket edilmesi sebebiyle sözleşmenin 1 yıl süreli feshine dair cezai işlem bakımından borçlu olmadıklarının tespiti ile fesih işleminin iptaline karar verilmesini +%40 inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davacının eczanesine ait araçta yapılan aramada, 38 sağlık karnesi, 18 sağlık kurulu raporu, 33 kişiye ait 850 fotoğraf, 36 küpürü kesik ilaç, 14 küpürü bulunan reçete ve 5127 ilaç küpürü ve barkot bulunduğunu, uygulanan cezaların protokole uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının eşinin sanık olarak yargılandığı ceza davasında dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarının sabit olmadığından beraatine karar verildiği, kararın Yargıtayca Onanarak 03/12/2015 tarihinde kesinleştiği, bilirkişi raporunda da işlemlerin haksız olduğunun tespit edildiği, sahte olduğu iddia edilen raporların hukuken sahte olarak kabulünün mümkün olmadığı, eczane işletmesinin gelir durumu analizi sonucunda salt fatura edilen ilaç bedellerinin büyük bölümünü davacının eşinin çalıştığı Dicle Üniversitesi Hastanesinden düzenlenmiş olması nedeniyle hukuka aykırılık bağı yaratılamayacağı, 2008 ve 2009 yıllarına ait protokollerin 4.3.1 maddeleri doğrultusunda davalı kurum tarafından reçetelerdeki eksikliğin giderilmesi için eczacıya ek süre verilmeksizin doğrudan cezai şart uygulanmasının protokol hükümlerine aykırı olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kabulüne, icra inkar tazminatı taleplerinin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davalı kurum tarafından 01.11.2010 tarihli 14-801.280 sayılı yazı ile; Sağlık Uygulama Tebliği hükümlerine uygun düzenlenmeyen rapor ve reçetelere ait Gilvec isimli ilaç bedeli 272.099,25 TL nin tahsiline, davacının eşinin görev yaptığı hastanenin hematoloji kliniğinde reçeteleri kalfası aracılığıyla toplatarak tararflar arasındaki protokolün 6.3.24. hükmüne aykırı hareket edilmesi nedeniyle sözleşmenin 1 yıl süreyle feshi ve yatan hastalara reçete edilen ve hastalarca kullanılmadığı tedavi defteri, kür defteri ve hasta dosyasından anlaşılan sahte rapor ve reçetelerle (108 hastaya ait) hastaya teslim edilmeyen ilaçlar teslim edilmiş gibi işlem yapılıp kurum zarara uğratıldığından protokolün 6.2.19. hükmüne aykırı davranılması nedeniyle 520.887,43 TL reçete bedelinin 10 katı tutarında 5.208.874,30 TL cezai şart bedelinin tahsili ile sözleşmenin 2 yıl süreyle feshine dair işlemler davacıya bildirilmiştir. Yine 01.11.2010 tarihli 16-663.104 sayılı yazı ile; Nisan 2010 dönemine ait Hamile Bezmez'e ait 31.03.2010 tarihli reçetede Prabex yazmasına rağmen Arvales verilmesi, ...’e ait reetede Amoklavin yazdığı halde Augumentin verilmesi sebebiyle protokolün 6.3.9 hükmü uyarınca 250 TL cezai şart bedeli ile bir kez uyarı alınmasına (06/07/2010 tarihli yazı) bağlı olarak 20.11.2009 da da aynı maddeden 1 kez uyarı alınması sebebiyle uyarı cezasının 3 ay fesih olarak cezai şart bedelinin ise tekrar sebebiyle 500 TL olarak değiştirildiğine dair işlem davacıya bildirlimiştir. Davacı tarafça asıl ve birleşen davada bu iki yazı ile bildirilen işlemler dolayısıyla borçlu olmadığının tespiti ve sözleşme feshine dair işlemlerin iptali talep edilmiştir. Görüldüğü üzere dava konusu cezai şart bedeli ve sözleşmenin feshine dair işlemlerin gerekçeleri ile dayanak protokol hükümleri ve bu işlemlere konu olan eylemler farklı farklıdır. Somut uyuşmazlıkta birden fazla cezai işlem dava konusu olmasına rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kurum yazıları ile bildirilen cezai işlemler ve cezai işlemlere konu her eylem bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmamış, hangi protokol hükmünün uygulanacağı tespit edilip hükmün unsurlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve gerçekleşmiş ise fesih süresinin yahut cezai şart tutarının ne kadar olması gerektiği dosya kapsamında yer alan ceza dosyası ve kurumca hazırlanan soruşturma raporu dahil taraf delilleri kapsamında Yargıtay ve taraf denetimine uygun şekilde irdelenmemiştir. Mahkemece de dava konusu cezai işlemler bakımından ayrı ayrı değerlendirme ve gerekçelendirme yapılmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; önceki bilirkişi heyetinden farklı ve alanında uzman bilirkişi heyetinden, müfettiş soruşturma raporu, Ceza dosyası ve taraf delilleri kapsamında uyuşmazlığa konu kurum işlemleri ve işlemlere konu eylemler bakımından hangi protokol hükümlerinin uygulanacağı, uygulanacak hükümlerde yer alan unsurların somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğinin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespiti bakımından rapor aldırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9706, Karar No: 2013/13456, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/9706 E.  ,  2013/13456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların maliki olduğu aracın trafik kazası sonucu müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta hasara neden olduğunu ve hasar bedelinin davacı tarafından ödendiğini ileri sürerek, 8.070,87 TL. tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili ve davalı ... , davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile 3.565,00 TL. tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ...'den tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TTK.nun 1301.maddesine (6102 Sayılı TTK'nun 1472/1.md.) göre açılan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

1086 Sayılı HUMK'nun 388 ve 389. maddeleri ile 6100 Sayılı HMK'nun karşılık 297/1-2 maddeleri uyarınca, mahkeme kararında; hüküm sonucunun, taraflara yükletilen hak ve sorumlulukların şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde ayrı ayrı ve açıkça gösterilmesi gerekir.

Bu hükümler yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği ve kamu düzeni ile ilgili olup, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta olması zorunludur.

Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için de ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir hükmün bulunması gerektiği açıktır.

Somut olayda, mahkemece 04.1.2012 tarihli kısa kararda hükmedilen tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesine karşın, hüküm kısmında tazminattan sadece davalı ...'nın sorumlu tutulması doğru olmadığı gibi, kararın gerekçesinde davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verildiği açıklanmasına karşın, hüküm kısmında bu yönde bir ibareye yer verilmemiştir.

Sonuç olarak, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili olup, hüküm fıkrası taraflara yükletilen hak ve sorumluluklar ile infaza elverişlilik yönünden açık olmayıp, taraflar yönünden şüphe ve tereddüt uyandıracak nitelikte olduğundan, bu yön yukarıda açıklanan yasa maddelerine açık bir aykırılık oluşturduğundan (10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında da belirtildiği üzere) hükmün bozulması gerekmiştir.

Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... ve davacı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA,bozma nedenine göre bu aşamada diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... ve davacıya geri verilmesine 7.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/48501, Karar No: 2010/772, Tarih: 21.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/48501 E.  ,  2010/772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece verilen ilk kararın temyiz incelememsi sonucu sair hususlar incelenmeksizin karar usulden bozulmuştur.

Bozma sonrası verilen karar incelendiğinde;

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri, işyeri devri olarak tanımlanabilir.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi halinde, bu işlem de bir tür işyeri devridir. Önceki işverenlerin devralan tüzel kişi işverenin ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır.

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir başka şirkete devretmesi de mümkündür.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6.maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunMamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Somut uyuşmazlıkta davacı işçinin ilk olarak İbrahim Merze/Lastik Servisi işyerinde çalışmaya başladığı, bu işyerindeki istihdamının işyerinin limitet şirkete dönüşmesi ile bir dönem davalı-işveren limitet şirket nezdinde devam ettiği, işyerinin dava dışı ... Ltd. Şti. firmasına devri ile anılan firmada istihdam edildiği bilahare davacı işçinin iş sözleşmesinin sonlandığı anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı işçinin ilk olarak İbrahim Merze/Lastik Servisi işyerinde çalışmaya başladığı, bu işyerindeki istihdamının işyerinin limitet şirkete dönüşmesi ile bir dönem davalı-işveren limitet şirket nezdinde devam ettiği, işyerinin dava dışı ... Ltd. Şti. firmasına devri ile anılan firmada istihdam edildiği bilahare davacı işçinin iş sözleşmesinin sonlandığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan yasal gerekçelere göre; davacının iş sözleşmesinin devir alan dava dışı firmada çalışır iken kıdem tazminatına hak edecek şekilde sona erip ermediği araştırılmaksızın davalı şirketin kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olarak sorumlu tutulması hatalıdır.

2- Feshe bağlı ihbar tazminatında sorumluluk son işverene ait olmakla devreden işverenin ihbar tazminatından sorumlu tutulması bozma nedenidir.

3-Davacı, mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre fazla çalışma alacakları yönünden davasını ıslah etmiştir. Davalı işveren, ıslaha karşı süresinde verdiği yazılı itiraz dilekçesinde zamanaşımı definde bulunmuştur. Borçlar Kanunun 126/3 maddesine göre işçi ücretlerine ilişkin davalar 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Fazla çalışma alacakları bu tür alacaklardandır. Zamanaşımının başlangıç tarihi, hak edildikleri yani doğdukları tarihtir. Bu nedenle ıslahla talep edilen fazla çalışma alacaklarından, ıslah tarihinden geriye doğru 5 yılın dışında kalan kısmı zamanaşımına uğramıştır.

Açıklanan gerekçelere göre ıslahla talep edilen ve zamanaşımına uğramayan fazla çalışma alacağı gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak belirlenmeli ve oluşacak sonuç doğrultusunda fazla çalışma alacakları hakkında bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6524, Karar No: 2014/13905, Tarih: 22.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6524 E.  ,  2014/13905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davada, mahkemece her ne kadar sebepsiz zenginleşme nitelendirmesi yapılmış olsa da asıl uyuşmazlık 2022 sayılı yasadan kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 4.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 22.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18863, Karar No: 2013/17589, Tarih: 13.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/18863 E.  ,  2013/17589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı-karşı davacı ... aleyhine 09/07/2009 gününde verilen dilekçe ile asıl ve karşı davada kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı-karşı davalı ...'in diğer temyiz itirazlarına gelince;

Asıl dava ve karşı dava kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Asıl davada davacı, resmi nikahlı eşinin davalı ile kendisini aldattığını belirterek, karşı davada ise davacı, kendine ait gizli çekilmiş özel görüntülerinin adli ve idari mercilere verildiğini, basına yansıdığını ileri sürerek kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat talep etmişlerdir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK’nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Yine Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. maddesi gereğince herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz. Ayrıca BK'nun 49. maddesinde de kişilik haklarının saldırıya uğraması durumunda uygulanacak yaptırım belirtilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesinde de, herkesin özel ve aile hayatına, konutuna ve haberleşmesine saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu belirtilmekte, maddenin ikinci fıkrasında meşru sınırlama nedenleri sayılmaktadır. Bu düzenleme gereğince bir kamu otoritesince yapılabilecek müdahalelerin ancak ulusal güvenlik, kamu güvenliği, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda zorunlu olan ölçüde ve yasada öngörülmüş olmak koşuluyla söz konusu olabileceği belirtilmektedir.

Açıklamalar karşısında, somut olayda eşi ile davalı-karşı davacının birlikte çekilmiş görüntülerinin gerekli işlem yapılmak üzere adli ve idari mercilere gönderilmesi şikayet hakkı kapsamında kalmakta olup, davacı-karşı davalının kendi hak ve özgürlüklerinin korunmasına yöneliktir. Şu durumda, karşı davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgıya dayalı gerekçe ile istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-karşı davacı ...'ın diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacı-kaşı davalı ile dava dışı eşinin ... 8. Aile Mahkemesi'nin 2009/882 Esas sayılı boşanma davası ile boşanmalarına, davalı eşin zina ve evlilik birliğini temelinden sarsıcı hareketleri nedeni ile 20.000,00 TL manevi tazminat ödemesine karar verildiği anlaşılmıştır.