muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11779, Karar No: 2013/26836, Tarih: 01.11.2013

solunum yetmezliği nedeniyle yatırılarak tedavisi yapılan ve salık kurulu kararı ile tedavinin devamının evde yapılması için 1 adet oksijen kansantratörü bir adet ev tipi cerrahi aspiratör, bir adet pulse oksimetre, (alarmlı bataryalı portabl) 2adet10 litrelik oksijen tüpü, 1 adet pediatrik balon maske (çok kullanımlık ambu) 8 ve 10 numara aspirasyon sondası, 8 numara beslenme sondası kullanılması ve alınan cihazın yeterli bulunması üzerine önerisi ile yatıştan yaklaşık 3,5 ay sonra taburcu edildiği, 17.1.2009 günü aspirasyon cihazının kablosunun yanması nedeniyleaspire edilememesi nedeniyle öldüğü iddia edilerek eldeki dava açılmıştır. Davada öncelikle çözümlenmesi gereken sözü edilen aspirasyon cihazının hatalı imal edilip edilmediği konusudur. Hatalı imalat yok ise, bu durumda illiyet bağı kesileceğinden davalının sorumlu tutulması mümkün değildir. İmalatın hatalı olduğu anlaşıldığı taktirde ise, bu kez küçüğün ölümü ile aracın çalışıp çalışmaması arasındaki nedensellik bağının araştırılması gerekir. Aracın hatalı imal edildiği anlaşılsa dahi ölüm olayıyla doğrudan ilişkili olup olmadığının da saptanması gerekir. Mahkemece, aracın imalat hatası olup olmadığı yönünden alınan raporda (2.6.2010 tarihli) ‘…kullanılan güç kablosunun standart ve diğer sertifikalar uygunluğunu belirten bir işareti yoktur. Bir damarının irenci ölçüldüğünde yaklaşık 0.90 ohmluk bir direnç bulunmuştur ki, bu elektrik akımı yolu üzerinde toplam 1.8 ohmluk bir kablo direnci olmaktadır. Bu direnç değeri kablonun bakır iletkenliği niteliği sorgulamayı gerektirebilir. Cihat motorlarının sıkışması ve yüklenmesinde, ya da cihazda sigorta atmadan bir geçici aşırı akım akmasında bu direnç fark edilmezse, ya da cihazda sigorta atmadan bir geçici aşırı akım akmasında bu direnç fark edilmezse, kabloda ısınmaya ve giderek yanmaya neden olabilir. Yapılan araştırmalar sonucunda bu kablonun genel olarak bilgisayar sistemlerinde kullanılmak için satıldığı, ancak vakum pompası ve fan motoru içeren bir sistemde kullanımının uygun olduğuna ilişkin bir bilgi edinilememiştir. Sonuçta; Cihazın kablosunda oluşan yanmanın kablonun niteliğinden ileri gelebileceği,cihazda etiketinde belirtilen 0.7 A üzerinde akım çekecek koşulların oluşması olasılıklarının üretici firma tarafından saptanarak bundan sonra gerekli önlemlerin alınması gerektiği” sonuç ve kanaatine varılmıştır. Oysa Mahkemece Tespit dosyasında alınan bilirkişi raporunda, “yanma olayının evin elektrik tesisatından kaynaklanmadığı, meydana geldiği enerji kablosunun cihazın orijinal kablosu olduğu, cihazın yanma olayında ilk kez kullanılmaması, daha önceden birkaç kez kullanılmış olmasının kablonun hatalı olmadığı, cihazda herhangi bir hatanın bulunmadığı, aspire cihazının başka bir kablo ile denenmesinde çihazın çalışır

halde olduğu, kablonun dıştan içer doğru yanmış olması kablonun cihaz hatası nedeniyle yanmadığı,dışarıdan bir etki neticesinde yanmış olabileceği kanaatinin oluştuğu…” bildirilmiştir. Bu haliyle her iki rapor arasında çelişki bulunmaktadır. Öncelikle bu çelişkinin giderilmesi gerekir. Bu nedenle öncelikle cihazın tüm ekleri, (kablo, teknik özellikleri gösterir kitapçığı vesair tüm evrak da) gönderilmek suretiyle üniversitelerin konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak heyetten rapor alınmalı ve bu çelişki giderilmelidir. Özellikle hayati öneme haiz böyle bir cihazın üretiminde kullanılan malzemenin cihazın niteliğiyle bağdaşıp bağdaşmadığı saptanmalıdır. Cihazın hatalı üretildiği anlaşıldığı taktirde ise, bu kez cihazın çalışmamasıyla ölüm olayı arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı Üniversitelerin Tıp Fakültelerinden oluşturulacak ayrı bir heyetten alınacak rapor ile saptanmalı ve sonucuna uygun karar verilmelidir. Küçüğün ölüm raporu da irdelenmek suretiyle cihaz çalışsaydı dahi ölüm olayının gerçekleşip gerçekleşmeyeceği kesin bir biçimde saptanmalı ve sonucuna göre manevi tazminat koşulları oluşup oluşmadığı belirlenmelidir. Mahkemece bu araştırmalar yapılmaksızın çelişkili raporlar ve eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ, Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 1.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5967, Karar No: 2020/9941, Tarih: 21.10.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/5967 E.  ,  2020/9941 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve 2 yıl denetim süresi belirlenmesine dair İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 10.03.2020 gün ve 94660652-105-35-1620-2020-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.03.2020 gün ve 2020/35192 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 sayılı kararının kanun yararına bozulması halinde anılan Mahkemenin 21/11/2019 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 sayılı ek kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine dair İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/12/2019 tarihli ve 2019/1088 değişik iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanık tarafından 01/11/2013 tarihli talimat duruşmasında dosyaya sunulan, yaygın anksiyete bozukluğu ve organik olmayan psikoz teşhisiyle 15 gün istirahatinin uygun olduğuna dair 26/11/2012 tarihli ve 30070 nolu Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu Raporu, depresif nöbet teşhisiyle 1 ay istirahatinin uygun olduğuna dair 10/12/2012 tarihli ve 31454 rapor nolu Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu Raporu, depresif bozukluk teşhisiyle 1 ay hava değişiminin uygun olduğuna dair 04/02/2013 tarihli ve 2639 rapor nolu Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığı Üç Uzman Tabib İmzalı Sağlık Raporu, depresif bozukluk teşhisiyle 4 ay hava değişiminin uygun olduğuna dair 01/03/2013 tarihli ve 4877 rapor nolu Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığı Üç Uzman Tabib İmzalı Sağlık Raporu ve sık tekrarlayan orta derecede depresif bozukluk teşhisiyle askerliğe elverişli olmadığına dair 27/06/2013 tarihli ve 2013/49875501 sayılı Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığı Sağlık Kurulu Raporu Ön Bildirim Belgesi karşısında, sanığın suçu işlediği sırada ceza ehliyetini kısmen veya tamamen kaldıracak mahiyette bir akıl hastalığına duçar olup olmadığına ilişkin, 5237 sayılı Kanun’un 32. maddesinin 1 ve 2. fıkralarını da değerlendirilecek şekilde, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

../.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

../.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 sayılı kararının usulsüz tebliğ nedeniyle anılan Mahkemenin 21/11/2019 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 sayılı ek kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine dair İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/12/2019 tarihli ve 2019/1088 değişik iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamından sanığın yokluğunda verilen İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 karar sayılı kararının, sanığın talimat mahkemesince savunması alınırken bildirdiği adresine MERNİS adresi olduğu belirtilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince 31/12/2013 günü tebliğ edildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın MERNİS adresine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan ve Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla; İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 karar sayılı kararının usulüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2013 tarihli ve 2013/505 esas, 2013/929 karar sayılı kararının sanık ...’e tebliğ edilip, istinaf ya da temyiz yasa yoluna başvurulmaz ise usulüne uygun olarak kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, henüz kesinleşmemiş olan karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2219, Karar No: 2019/179, Tarih: 28.01.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/2219 E.  ,  2019/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, ... 1. ... Müdürlüğünün 2014/7934 Esas sayılı takip dosyasından tanzim edilen 06.04.2015 tarihli sıra cetvelinde 1. sırada yer alan şikayetçi ipoteğinin kapsamına şikayetçinin doğmuş tüm alacaklarının dahil olduğunu ve sıra cetvelinin bu husus dikkate alınarak tanzim edilmesi gerektiğini ileri sürerek cetvelin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, hacizli taşınmaz üzerinde şikayetçi tarafından tesis edilen 127.500,00 TL bedelli limit ipoteği bulunduğu, bu ipoteğin konut finansmanı, tüketici kredileri ve her türlü krediler nedeniyle doğmuş ve doğacak tüm borçların teminatını teşkil ettiği, satış tarihi itibariyle alacaklı bankanın 71.974,74 TL alacağının bulunduğu, bu alacak dışında 30.236,57 TL taksitli ticari krediden kaynaklanan alacağının da mevcut olduğu, ipotek limiti kapsamında kalan bu alacak nedeni ile satış bedelinden artan 13.372,38 TL'nin şikayetçiye ödenmesinin gerektiği belirtilerek şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir.

Bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerine konulan ipoteğin konut finansmanı kredisinin teminatı olduğu tartışmasızdır. İpotek akdinde taşınmazın borçlunun bankadan kullandığı diğer kredilerin de teminatı olduğu yönündeki kayıt, yanıltıcı mahiyette olduğundan tüketici olan borçlu açısından yazılmamış sayılması gereken bir kayıttır.

Somut olayda mahkemece, bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerine konulan ipotek bedeli dışında, borçlunun şikayetçi bankadan kullandığı diğer kredilerin ipotek kapsamında sayılması ve bu şekilde davanın kabulü doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/28587, Karar No: 2019/10681, Tarih: 09.07.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/28587 E.  ,  2019/10681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanun'un 82. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında 185 nolu orman bölmesinde 25 adet meşe ağacının gövdesinin toprakla doldurulduğunun, 1650 m2 lik alana hafriyat dökülmesi nedeniyle toprak kalınlığının değiştiğinin tespit edilmesi, ...'nin 03/04/2014 tarihli cevabi yazısından suça konu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde kaldığının anlaşılması, Pendik Belediye Başkanlığı Zabıta Müdürlüğü'nün 16/07/2012 tarihli yazısında sanığın çalıştığı şirkete hafriyatın izinli döküm sahası dışına dökülmemesi koşuluyla arazi içinde çalışma yapılmasına izin verildiğinin ve 30/01/2015 tarihli cevabi yazıda aynı şirkete çevreyi kirletmekten dolayı idari yaptırım uygulandığının bildirilmesi karşısında, sanığın hafriyat dökümü yaptığı yere orman idaresi tarafından döküm izni verilip verilmediği tespit edilerek, izin verilmediğinin anlaşılması halinde sanığın ek savunma hakkı verilerek 6831 sayılı Kanun'un 93/1-2 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10242, Karar No: 2019/5070, Tarih: 18.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/10242 E.  ,  2019/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirkete ait özel hastanede dava dışı doktor tarafından bel fıtığı ameliyatı olduğunu, ameliyat sonrası hemşire olan davalı Aynur tarafından odasına gelinerek kalçasından enjeksiyon yapıldığını, davacının canının yandığını ve bir süre sonra his kaybı yaşadığını söylediğini, davalı ve bir hasta bakıcı tarafından koluna girilerek davacının yürütülmeye çalışıldığını fakat davacının düştüğünü, yapılan enjeksiyonun hatalı olduğunu ve ayağından kalıcı hasar bıraktığını ileri sürerek 10.000,00 TL maddi 50.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı hastane ve davalı hemşirenin özen yükümlülüğüne aykırı davranması iddiası nedeniyle istenilen maddi - manevi tazminata ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle hemşire ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile hemşirenin görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; yargılama sırasında.....kurulundan ve itiraz üzerine ......rapor alınmış ve raporlara göre “Enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin, enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazların ortaya çıkabileceğinin tıbben bilindiği ve bu durumun her türlü tıbbi özene rağmen oluşabilecek, herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil tanımlanmadığı, uygulanan ilaç dozunun kişinin yaş grubuna göre uygun olduğu, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yapılan tıbbi işlemde ilgili hekim ve sağlık personeline atfı kabil bir kusur saptanmadığı” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacının bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, enjeksiyon sonrası kendisinde oluşan sakatlığın dikkate alınmadığı, uygulanacak ilaç ve yan etkileri hakkında da bilgilendirilmediği hususları dile getirilmiştir. O halde, Mahkemece; üniversiteden, davacının itirazları karşılayan, konusunda uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, davalıların gerekli özen ve dikkate gösterip göstermediği, yapılan işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığı hususlarını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2021/12508, Karar No: 2024/5807, Tarih: 10.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/12508 E.  ,  2024/5807 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/430 E., 2015/406 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında sarkıntılık yapmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.11.2015 tarihli ve 2014/430 Esas, 2015/406 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın mağdureye sarılarak boynundan öptüğünün kabulü ile sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan lehe olduğu kabul edilen 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-2.cümle, 62 ve 53. maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği

Kullandığı ilaçların etkisiyle alkollü olarak görünmesinden ötürü mağdurelerin durumu yanlış yorumladıklarına, halen psikotik bozukluk tanısı ile ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde yatarak tedavi gördüğüne ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. İddianame ekli duruşma gününü bildirir davetiyenin, sanığın bildirdiği adrese tebliğe çıkarılmasına karşın adresten ayrılma sebebiyle iade olunması karşısında 16.01.2015 tarihli duruşmada ilk defa sanığın sorgusu sırasında okunan iddianame ile sorgu arasında en az bir hafta süre bulunması gerektiği yönündeki 5271 sayılı Kanun’un 176/4. maddesine aykırı davranıldığı gibi duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun da hatırlatılmaması suretiyle aynı Kanunun 190/2. maddesine aykırı davranılması neticesinde savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Soruşturma ve kovuşturma evresinde majör depresyon tedavisi gördüğü iddiasında bulunan sanığın aynı iddia ile temyiz dilekçesi ekinde 2015 ve 2016 yılları arasında "psikotik bozukluk" tanısı ile yatarak tedavi gördüğüne dair Uludağ Üniversitesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalınca düzenlenen epikriz form suretleri ile aynı sağlık kuruluşuna ait olup sanığın 5327 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi kapsamında değerlendirilebileceğine dair 11.01.2016 tarihli sağlık kurulu rapor suretini ibraz etmesi ve güncel sabıka kaydında akıl hastalığı nedeniyle güvenlik tedbiri uygulandığına dair kayıtların bulunması karşısında; 5237 sayılı Kanun’un 32. maddesi gereğince sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu karşısında temyiz isteği bu yönüyle yerinde görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.06.2024 tarihinde karar verildi.