muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/596, Karar No: 2006/2684, Tarih: 10.03.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/596 E.  ,  2006/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.8.1984 gününde verilen dilekçe ile mera sınırlandırmasının iptali ve aidiyetinin tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.9.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mera, bir veya birden fazla köy ve kasaba halkına, bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera yaylak ve kışlaklar, özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu m.3-4)

31.5.1965 tarihli ve 4/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı...”öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meralar üzerinde, aidiyet iddiasıyla, elatmanın önlenmesi, tapu iptali mera olarak sınırlandırma veya tespitin iptali ve mera olarak sınırlandırma davaları açılabilir.

Davayı, yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da Hazine açabilir. Davayı açan köy muhtarının veya Belediye Başkanının davayı kabule, vazgeçmeye ya da sulha yetkisi yoktur.

Mera yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmada ileri sürdükleri verileri tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun yeterince araştırılması gerektiğinde, köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığı aracılığıyla araştırılması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Mera yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmada ileri sürdükleri verileri tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun yeterince araştırılması gerektiğinde, köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığı aracılığıyla araştırılması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangibir yararlanma ilişkisi bulunmayan yansız anlatımda bulunabilecek yöreyi iyi bilen ve çevre köy yada kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir. (Bu kural, dava konusu yerin mera yaylak ya da kışlak olarak kullanılmasında, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların yararlarının bulunmaması ve bu nedenle de yansız anlatımda bulunacakları düşüncesinden kaynaklanmaktadır.)

Mahkemece yapılacak keşifte, tahsise dayanılıyorsa, tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun , çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak, uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında,

Davacı, 169 parsel sayılı taşınmazın kendi köylerine ait kadim mera olmasına rağmen davalı köy adına sınırlandırıldığını ileri sürerek, sınırlandırılmanın iptali ile kendi köylerine aidiyetinin tespitini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece taşınmaz başında dinlenen bilirkişi ve tanık anlatımına dayanılarak hüküm kurulmuştur. Ancak keşifte alınan beyanlar kullanım durumunu tam olarak ortaya koymadığı gibi, taraf köylerden dinlenen tanıklarda kendi köylerinin dava konusu yerde kullanım hakkının bulunduğunu bildirmişlerdir. Yapılan bu keşif az yukarıda sözü edilen ilkelere uygun değildir. O halde mahkemece, tarafsız bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile tarafların dayandıkları ve daha önce de taraflar arasında uyuşmazlık konusu olan ve dava konusu yere ilişkin olduğu ileri sürülen, 1953/36-1955/154, 1964/112-1965/208 ve 1968/180-1975/245 sayılı dosyalar da getirtilerek taşınmaz başında uygulanmak suretiyle keşif yapılarak, dava konusu yerin kullanım durumu belirlenmeli ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik incelemeye dayalı karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 10.3.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8318, Karar No: 2010/12141, Tarih: 27.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/8318 E.  ,  2010/12141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 6.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Sıra cetveline yönelik şikâyetler maktu harca tâbidir.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 27 nci maddesinin son fıkrası uyarınca harç yatırılmadan müteakip işlemler yapılamaz.

Dosyanın incelenmesinde dava harçlarının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece davacıya harcın tamamlanması için süre verilerek, sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4101, Karar No: 2012/3274, Tarih: 06.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/4101 E.  ,  2012/3274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kartal Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/12/2009 tarih ve 2008/96-2009/57 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06/03/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının ‘A.S.D AK’ ibareli markayı 04. sınıf emtiada kullanılmak üzere adına tescil ettirdiğini, bu tescil başvurusunu 19.04.2004 tarihinde yaptığını, 06.06.2006 tarihinde tescilin sağlandığını, müvekkilinin 1998 yılında kurulduğunu, ‘AK’ ibaresini kömür ticaretinde kullandığını, bir çok yerde bayilik verdiğini, ibareyi tanıtarak ticari itibar elde ettiğini, 556 sayılı KHK.nin 8/3. maddesi uyarınca hak sahibi olduğunu, davalının markasının büyük puntolarla ‘A.S.D’ ve altına daha küçük puntolarla yazılmış ‘AK’ olmasına rağmen tescil edildiği şekil dışında aralarında nokta olmaksızın ‘ASD’ küçük puntolarla ve ‘AK’ ibaresini büyük puntolarla yazılarak ve de yanına ‘KÖMÜR’ ibaresi ekleyerek kullandığını, ayrıca yıkanmış kömür satmamasına rağmen kömür torbaları üzerine ‘yıkanmış kömür’ açıklamasına yer verdiğini, haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek, davalı adına tescili 04. sınıfın 02. alt grubunda yer alan katı yakıtlar için kısmen hükümsüzlüğüne, eylemlerinin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine ve 100.000.00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkilinin tescilli markasına tecavüz ettiğini, iddiaların hiç birinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı vekilinin haksız rekabet ve manevi tazminatın tahsiline ilişkin davasını atiye bıraktığı, davalı markasının 19.04.2004 tarihinde tescil edildiği, davacının bu tarihten önce markayı yarattığını ve piyasada bilinirlik kazandırdığını ispat edemediği, esasen taraf kömür torbalarının da birbirlerinden ayırt edici olduğu gerekçesiyle markanın hükümsüzlüğü davasının reddine, diğer istemler bakımından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü, haksız rekabetin tespiti ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü, haksız rekabetin tespiti ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Davacı taraf, haksız rekabetin tespiti ile manevi tazminatın tahsili istemli davasını takip etmemiş, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir. Uyuşmazlığa konu ‘A.S.D AK’ ibareli markanın 19.04.2004 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, katı yakıtları da kapsar şekilde davalı adına tescil edildiği hususu uyuşmazlık konusu değildir. Davacı vekili, davalı adına tescilli markada yer alan ‘AK’ ibaresini ilk olarak kömür ticaretinde kendisinin kullandığını, bu kullanımının 1998 yılından beri devam ettiğini, marka üzerindeki öncelik hakkı bulunduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir. 556 sayılı KHK.nin 8/3. maddesi hükmüne göre, tescilsiz bir markanın veya ticaret sırasında kullanılan bir başka işaretin sahibinin itiraz etmesi üzerine, tescili istenilen marka, markanın tescili için yapılan başvuru tarihinden önce veya markanın tescili için yapılan başvuruda belirtilen rüçhan tarihinden önce bu işaret için hak elde edilmiş ise veya sahibine daha sonraki bir markanın kullanımını yasaklama imkanı veriyorsa, marka tescil edilemez. Şayet itiraz edilmeden tescili sağlanmış ise, hak sahibi tarafından açılacak bir hükümsüzlük davası sonucu iptaline karar verilebilir.

Somut olayda bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı gerekçe ile hükümsüzlük isteminin reddine karar verilmiştir. Hükme esas alınan raporda davacının 19.04.2004 tarihinden önce ibareyi kullandığına dair kanıt sunmadığı açıklanmıştır. Davacı vekili, uyuşmazlığa konu markanın tescili için başvuru yapıldığı 19.04.2004 tarihinden önceki tarihlerde müvekkilinin ibareyi kullandığına dair sevk irsaliyeli faturalar, kömür torbaları sipariş talimatı, kömür torbaları imalatına ilişkin adına düzenlenmiş faturaları dava dilekçesine eklemiş, ancak bu kanıtları raporda değerlendirilmemiştir. Esasen, davacı vekili de bu yönüyle bilirkişi raporuna itiraz etmiştir.

Bu durum karşısında, davacı vekilinin rapora yönelik itirazları da değerlendirilip, bilirkişi kurulundan ek rapor alınması veya yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması, tüm kanıtların birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8825, Karar No: 2013/10821, Tarih: 24.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8825 E.  ,  2013/10821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde; .... Birliği bölümünde okuduğunu, anne ve babasının boşanma davalarının sürdüğünü, dedesinin kendisine yardım ettiğini belirterek 600 TL nafakaya karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; 200 TL nafaka ödediğini, 800 TL maaş aldığını, kendisine 600 TL kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacı yararına 500 TL yardım nafakası takdir edilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler".

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yeralmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, mirasçılıkta da aynı sırada yeralan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı fazla olup TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik sosyal durumları ayrıntılı olarak araştırılarak alınacak cevap doğrultusunda; davacının giderleri ile nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı şekilde, dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1137, Karar No: 2010/818, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/1137 E.  ,  2010/818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın reddine karar verilmiş verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 01.01.2002 ilâ 31.12.2002 tarihleri arasında davacının Olur İlçesi ... Köyü Şehit ... İlköğretim okulu kömürlük inşaatı onarım işleri ile, ... İlköğretim Okulu bakım ve onarım işleri yaptığını; bu işlerin davalı idarenin talimatları doğrultusundaki ve taraflar arasında yapılan 05.08.2002 tarihli iki ayrı sözleşmenin dışındaki işler olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 7.000,00 TL’nin davalıdan tahsilini dava etmiştir.

Yanlar arasında az yukarıda belirtilen işlerin yapımı için 05.08.2002 tarihli adî yazılı şekilde iki ayrı sözleşme yapılmıştır. Sözleşmelerin 2. maddelerinde Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi sözleşme ekleri arasında sayılmıştır. Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi’nin 19. maddesi gereğince, keşif bedelinin %30’una kadar olan değişiklikleri, sözleşme ve şartnamesindeki hükümler çerçevesinde yüklenici yapmakla yükümlüdür. O halde, sözleşme konusu işlerin kapsamındaki işler ile %30 oranındaki fazla işlerin bedelinin sözleşme fiyatlarıyla belirlenmesi gerekmektedir. Daha fazla işler yapılmış ise; bu işler, sözleşme dışı işler olacağından iş bedelleri, yanlar arasındaki sözleşmelerin hükümlerine göre belirlenemez. Sözleşme dışı işlerin yapılıp, iş sahibine teslim ve onun tarafından kabul olunduğunu ve iş bedelinin istenebilir olduğunu yüklenici, yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidir. Sözleşme dışı işlerin bedeli ise, Borçlar Kanunu’nun 410 ve izleyen maddeleri hükümleri gereğince ve “vekâletsiz işgörme kuralları” uyarınca işin yapıldığı zamandaki serbest piyasa rayiçlerine göre bilirkişi ya da bilirkişi kurulu aracılığıyla yaptırılacak inceleme sonucu, mahkemece belirlenir.

Somut olayda yazılı sözleşmelerin ve eklerinin uygulanması suretiyle uzman bilirkişi kurulunca, sözleşme konusu işler ile sözleşme dışı işlerin neler olduğu saptanabilir. Dosya kapsamındaki bilirkişi raporları ise hüküm verilmesine ve Yargıtay denetimine elverişli değildirler.

Mahkemece yapılacak iş; uzman bilirkişi kurulu oluşturulup, yukarıda açıklanan hususlar da dikkate alınmak suretiyle, yerinde inceleme yaptırılarak sözleme dışı işlerin belirlenmesi ile bu işler yapılmış ise, yapıldıkları zamandaki serbest piyasa rayiçlerine göre bedellerinin belirlenmesine ilişkin rapor alınıp; varılacak sonuca göre bir karar vermekten ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; uzman bilirkişi kurulu oluşturulup, yukarıda açıklanan hususlar da dikkate alınmak suretiyle, yerinde inceleme yaptırılarak sözleme dışı işlerin belirlenmesi ile bu işler yapılmış ise, yapıldıkları zamandaki serbest piyasa rayiçlerine göre bedellerinin belirlenmesine ilişkin rapor alınıp; varılacak sonuca göre bir karar vermekten ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/415, Karar No: 2013/12352, Tarih: 18.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/415 E.  ,  2013/12352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy sınırlarında kuru dere yatağı olduğu ileri sürülen suç konusu yerin, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra sanığın, hukuki durumunun tayini ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.