muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14057, Karar No: 2022/7459, Tarih: 19.04.2022

İlk derece mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İstanbul 2. Tüketici Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 19/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10237, Karar No: 2022/3605, Tarih: 03.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10237 E.  ,  2022/3605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin davalı ... yönünden reddine, davacılar ve davalı ... yönünden kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce davalı ... yönünden reddine, davacılar ve davalı ... yönünden kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca davacıların ek dava açma hakkı saklı tutulmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacılar ve davalı ... vekillerinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi kabulü ile Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/589 Esas, 2019/111 Karar sayılı kararının kaldırılarak, davacılar murisine ait dava konusu taşınmazın imar uygulaması sonrasında murisin dop kesintisinden kalan payı bedele dönüşmediği gibi murise uygulama sonucu yer tahsis edilmediği dikkate alındığında, dava konusu taşınmaza, kamulaştırmasız el atma olgusunun gerçekleştiği kabul edilerek, arsa niteliğindeki Tekirdağ İli, Merkez İlçesi, Aydoğdu Mahallesi, 108 ada 15 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca davacıların ek dava açma hakkı saklı tutulmak suretiyle karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17944, Karar No: 2020/13758, Tarih: 28.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17944 E.  ,  2020/13758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, Ağustos 2011 tarihinde konteynır taşımacılığı yapan davalı işyerinde tır şoförü olarak çalıştığını, çoğunlukla Gemlik'ten İstanbul, Bolu, Ankara, Bilecik, Eskişehir ve Bursa illerine taşıma yaptığını, günlük 12 saatten aşağı araç kullanmadığını, boşaltma ve yükleme sıralarında aracının başında bulunduğunu, fazla çalışma yapmasına karşın ücretlerinin ödenmediğini, 16.07.2013 tarihinde iş akdine haklı neden olmaksızın son verildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı taraf cevap dilekçesi ve delil sunmamış, davalı vekili duruşmalarda davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacı tarafından sunulan takograf kayıtları ve davacı tanık beyanları gözetilerek davanın kısmen kabulüne kararı verilmiştir

Temyiz:

Karar süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretinin belirlenmesi hususunda uyuşmazlık mevcuttur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye, garanti ücrete ilaveten, bahşiş, parça başına, satışa, sefer başına ya da kilometreye bağlı olarak prim ödemesi usulünün öngörüldüğü çalışma biçimlerinde, fazla çalışma ücretinin hesaplamasında, temel ücretin, garanti ücret kısmı ile prim kısmı birbirinden ayrılarak; prim üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde sadece zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla); garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davalıya ait işyerinde yurt içi tır şoförü olarak çalışan davacının asgari ücret tutarı kadar olan garanti ücret ve sefer başına prim karşılığı çalıştığı kabul edilmiştir. Yapılan işin niteliği, davacı tanık beyanları ve emsal ücret araştırmasına göre davacının aylık toplam 1650,00-TL net olduğu kabul edilen ücret seviyesinde isabetsizlik bulunmasa da davacının sefer başına prim aldığı gözetilerek dava konusu fazla çalışma alacağı hakkında yukarıda işaret edilen şekilde, prim üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla); garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken, sadece garanti ücret üzerinden 0,5 çarpanıyla) hesaplanması ve prim üzerinden hesaplama yapılmaması hatalı olmuştur.

3-10.04.1992 gün 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hakimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasını öngörmektedir. Kısa kararda hükmedilmeyen bir yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olmasının çelişki teşkil etmediğini söylemek mümkün değildir. Hükmün tavzihi ile tashihi şartları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 304. ve 305. maddelerinde düzenlenmiş olup; tashih için karar içeriğinden anlaşılan ancak basit hesap ya da yazım hatası nedeniyle hükümde oluşan bir hatanın bulunması; tavzih için ise, açık olmayan ya da birbiriyle çelişkili olan hüküm kısımlarının bulunması gerekmektedir. Bu itibarla, ne tavzih ne de tashih yoluyla, mahkemenin tefhim ettiği kısa kararında yer almayan yeni bir yükümlülüğün res'en tahsis yoluyla taraflara yüklenmesi ya da bir hakkın taraflara sağlanması mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta; hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta tatili ücretine ilişkin hesaplamalar işveren kaydına dayalı olduğu halde Mahkemece kısa kararda bilirkişi raporunun (A) seçeneğinde belirlenen tutarlara göre hakkaniyet indirimi uygulanarak alacak miktarları açıklanmış iken, gerekçeli kararda ise; hakkaniyet indirimi uygulanmadığı ifade edilerek indirimsiz tutarlara göre hüküm kurulmuştur. Gerekçeli kararın yazımından sonra 13.06.2016 tarihinde ise; yapılan maddi hata nedeniyle Mahkemece re’sen dosyanın ele alındığı açıklanarak, tahsis yolu ile kısa karar, gerekçeli kararın hüküm kısmına uygun şekilde düzeltilmiştir. Buna göre Mahkemenin kısa karar ile çelişkili gerekçeli karar düzenlediği, sonradan kısa karara yönelik maddi hata yapıldığı gerekçesi ile 17.05.2016 tarihli karar duruşmasında kurulan kısa karar bakımından düzeltme yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki; ne tavzih ne de tashih yoluyla mahkemenin tefhim ettiği kısa kararında yer almayan yeni bir yükümlülüğün res'en tahsis yoluyla taraflara yüklenmesi ya da bir hakkın taraflara sağlanması mümkün değildir. Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar birbirine aykırıdır. Bu durum, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294/3. maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas-1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca, kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderildiği bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 28.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12463, Karar No: 2017/16523, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/12463 E.  ,  2017/16523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26304, Karar No: 2016/15256, Tarih: 29.09.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/26304 E.  ,  2016/15256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dairemizce, fesih tarihi olan 31/12/2014 tarihi itibariyle davacının çalıştığı davalı ...'nin işyerindeki ve bu işverenin aynı iş kolunda başka işyerleri var ise tüm bu işyerlerindeki çalışan işçi sayılarına dair ... belgelerinin gönderilmesi için dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiş olup mahkemece davalı ...'nin davacının çalıştığı işyerindeki işçi sayısını gösterir belgeler temin edilip gönderilmiş ise de, bu davalıya ait aynı işkoluna tabi başka işyeri olup olmadığının araştırılmadığı anlaşılmakla, geri çevirme kararı bizzat mahkeme hakimince incelenip yeniden yazışmaya mahal bırakmayacak şekilde davalı şirketin aynı iş koluna tabi diğer işyerlerinde işçi sayısını gösteren belgeler de temin edilerek ivedilikle gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6180, Karar No: 2007/7017, Tarih: 16.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6180 E.  ,  2007/7017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan Mükerrem ile davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay'ın kararlılık kazanmış uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerlendirilmesinde arazinin içinde bulunduğu il veya ilçenin bütününde yetiştirilmesi mutad ürünler bakımından değerlendirme yılı için o yerdeki Tarım Müdürlüğünce belirlenen verilerin esas alınması gerekir.

Dosya içerisine getirtilen Tarım Müdürlüğü veri listesine göre dekar başına verim sırasıyla buğday 400 kg, susam 70 kg, fasülye 427 kg, taze fasülyenin satış fiyatı 1 YTL. olarak bildirildiği halde hükme esas bilirkişi raporunda yine sırayıla 450 kg, 80 kg, 2000 kg ve 0,54 YTL. olarak alınması,

2-Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler gibi giderler dahil edilmemelidir. Somut olayda buğday için Kumluca Tarım Müdürlüğüne ait resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bu masraf kalemleri düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Bu nedenle dekara üretim gideri buğday için 110.40 YTL/dekar alınması gerekirken 124 YTL/dekar alınmak suretiyle taşınmazın net gelirinin bulunması, domates, susam, patlıcan, taze fasülye ürünleri için bu esaslara uygun olarak düzenlenen üretim giderleri cetvelleri getirtilip, raporların bu yönden denetlenmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece belirtilen eksikler giderildikten sonra bozma nedenlerini karşılar biçimde ek raporlar alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, 16.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/783, Karar No: 2019/215, Tarih: 14.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/783 E.  ,  2019/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 18. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 842-861

Kamu görevlisine hakaret suçundan sanık ...’ın TCK’nın 125/3-a, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.04.2012 tarihli ve 842-861 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yüksek 18. Ceza Dairesince 11.01.2017 tarih ve 20874-365 sayı ile;

"Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. Olay günü sanığın, katılana söylediği kabul edilen 'Sen kimsin bize talimat veriyorsun, biz PKK'lı mıyız, neden anneme bağırıp çağırıyorsun, gâvur polisisiniz, böyle devlet olmaz, sizin maaşınızı ben veriyorum, benim savcı tanıdığım var, sana yapacağımı biliyorum' şeklinde ve kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 06.03.2017 tarih ve 219990 sayı ile;

"İtiraza konu uyuşmazlık; sanığın görevli polis memuruna sarf ettiği ‘Sen kimsin bize talimat veriyorsun, biz PKK'lı mıyız, neden anneme bağırıp çağırıyorsun, gâvur polisisiniz, böyle devlet olmaz, sizin maaşınızı ben veriyorum, benim savcı tanıdığım var, sana yapacağımı biliyorum" şeklindeki sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

5237 sayılı TCK’nın ‘Hakaret’ başlıklı 125. maddesinde; ‘(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b) Dinî, siyasî, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,