muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6553, Karar No: 2013/6579, Tarih: 28.10.2013

Şikayet olunan ... Katılım Bankası A.Ş. vekili, şikayetin husumet ve hukuki yarar yokluğundan reddini istemiştir.

Diğer şikayet olunanlar, cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; Türk Ekonomi Bankası'na yönelik şikayetin esastan reddine, diğer şikayet olunanlar aleyhine olan şikayetin husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Şikayet, sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir.

Bir sıra cetveli için muhtelif alacaklılar tarafından farklı tarihlerde, farklı alacaklılara husumet yöneltilerek şikayette bulunulmuş olsa dahi, tüm şikayetlerin birlikte incelenerek varılacak uygun sonuç çerçevesinde tek bir kararla sonuçlandırılması, birbiriyle çelişik hükümlerin engellenmesi gereğinden, ve bir dosyada verilen kararın diğer dosyanın sonucunu etkileme olasılığından ve sıra cetveline ilişkin özel usul hükümlerinden kaynaklanan bir zorunluluktur. Dosya kapsamından ve Dairemizin 24.06.2013 tarih ve 3632 E.,4332 K. sayılı ilamından aynı sıra cetveline ilişkin ... 19. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2012/644 Esas, 2012/1131 Karar sayılı dosyanın bulunduğu, Dairemizin anılan kararıyla dosyanın aynı sıra cetveline ilişkin .... 19.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2012/624 Esas sayılı dosyasının (işbu temyiz incelemesine konu dosya) derdest bulunup her iki dosyanın HMK'nın 166/4. maddesi uyarınca birbiriyle bağlantılı olduğunun kabulü ile önce esas kaydı yapılan anılan dosya üzerinde 166/1. maddesi uyarınca birleştirilmesi gerektiği belirtilerek bozulduğu anlaşılmıştır. Aynı sıra cetveline yönelik farklı şikayetler hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması, kararların infazında da şüphe ve tereddütlere neden olarak uyuşmazlıkların uzun süre devam etmesi ihtimali doğurabilir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 14.02.1992 tarih ve 1991/3 E, 1992/2 K sayılı kararında, bir yargı çevresinde aynı düzeyde bulunan birden fazla mahkemenin, davaların birleştirilmesi açısından aynı mahkeme sayılacağı belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece, aynı sıra cetvellerine karşı, aynı yer sayılan mahkemelerde açılmış başka davalar da olup olmadığı araştırılıp, varsa HMK'nın 166/4. maddesi uyarınca birbiriyle bağlantılı olduğunun kabulü ile önce esas kaydı yapılan dosya üzerinde 166/1. maddesi uyarınca işbu davanın birleştirilmesi, önce açılan davanın bu dava olduğunun tespiti halinde diğer davaların bu dava ile birleşmesinin beklenmesi, mahkemelerince birleştirme kararı verilmemesi halinde davaların sonuçlarının beklenmesi, aynı yer sayılmayan mahkemelerde açılmış başka davalar olması halinde ise, yine o davaların da sonuçlarının beklenmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmamıştır.

2-Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4084, Karar No: 2015/8547, Tarih: 04.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/4084 E.  ,  2015/8547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının Kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.01.2000 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 16.03.2001 tarihinden itibaren Emekli Sandığına tabi çalışması nedeniyle 5335 sayılı Kanunun 30. maddesi gereğince 01.01.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesilerek borç kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanakları, 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Kanunun 30/2. maddesi ve 5510 sayılı Kanunun 96. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya,

çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir. Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29.maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar sayılı hükümle, anılan Kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında, her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan hukuki gerçeklik karşısında; davacının çalıştığı iş yerinin genel bütçeye dahil kamu kurumu olup davacının 01.01.2005 tarihinden itibaren dava dışı işveren yanında yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olduğu ve bu nedenle 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.01.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde isabetsizlik bulunmamaktadır.

5510 sayılı Yasanın 96. maddesi, “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel

sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a)Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a)Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b)Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren (Değişik ibare:13.02.2011-6111 S.K./44.mad) yirmi dört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, (Değişik ibare:13.02.2011 - 6111 S.K./44.mad) yirmi dört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır…” hükmünü içermektedir.

Konuya ilişkin 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Hal böyle olunca, davacının Kuruma 16.03.2001 tarihinden itibaren 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmaya başladığını bildirip bildirmediği, Kurumun davacının anılan Kanun kapsamında çalıştığını hangi tarih itibariyle öğrendiği, 26.01.2010 tarihinde Kurum uhdesine giren Altındağ Kaymakamlığı yazısı öncesinde Kurumun davacının çalışmalarına vakıf olup olmadığı araştırılarak, Kurumun, davacının çalışmalarını ve bu çalışmaların niteliğini 26.01.2010 tarihi itibariyle öğrendiğinin belirlenmesi halinde, davacıya yapılan yaşlılık aylığı ödemelerinin Kurumun hatalı işlemine dayanmadığı ve bu halde 5510 sayılı Kanunun 96. Maddesinin 1. Fıkrasının (b) bendinin davacı hakkında uygulanamayacağı gözetilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21035, Karar No: 2014/13819, Tarih: 09.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21035 E.  ,  2014/13819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suçun “dolandırıcılık” yerine “resmi belgede sahtecilik suçuna teşebbüs” olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Şikayetçinin işsiz olduğunu, aynı mahallede oturan sanığın bunu bildiğini, kendisine iş konusunda yardım etmek için teklifte bulunduğunu, sanığın kendi müdürü ile görüştüğünü, şikayetçinin işi almak için bir miktar para vermesi gerektiğini söylemesi üzerine sanığa 300 TL para verdiği, sanığın "görüşüp vereceğim" diyerek cep telefonunu aldığı ve kimlik fotokopisi çektirmesini söyleyerek yanından uzaklaştırdığı, döndüğünde sanığın gitmiş olduğu, sanığın bu eylemiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, şikayetçi ve tanık beyanı, yüzleştirme tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesi gereğince, kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken infazı sınırlar şekilde; "hizmet iş kolunda işlerinde" çalıştırılmasına hükmedilmesi,

2-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

2-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilirken “hizmet iş kolunda” ibaresinin çıkartılması ve adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''365 gün'' , “121 gün”, “100 gün” ve ''2000 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” ,“1 gün”, “1 gün” ve ''20 TL'' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2218, Karar No: 2017/4579, Tarih: 20.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2218 E.  ,  2017/4579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/06/2015 tarih ve 2014/79-2015/456 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin paydaşı ve temsile yetkili olduğu Palmiye Mimarlık Mühendislik Hizmetleri. Ltd. Şti’nin davalı şirket ile iş ilişkisi içinde bulunduğunu, bu kapsamda davalı şirkete bono verildiğini, davalı şirketin bonoya sonradan davacının adı ve soyadını ekleyerek müvekkilini de borçlu sıfatına sokarak aleyhine icra takibi başlattığını, davalı şirkete verilen bono üzerinde sahtecilik yapıldığını, bunun için savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürerek davanın kabulü ile, senetten dolayı müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının haksız ve kötüniyetli olduğunu, davacının imzasını ikrar ile kabul etmekte olduğunu, davacının müvekkiline dava konusu belge miktarı kadar borçlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davacının Palmiye Mimarlık Mühendislik Hizmetleri Ltd. Şti'nin yetkili temsilcisi olduğu, anılan şirket ile davalı şirket arasındaki ticari ilişki nedeniyle davaya konu 20.000,00 TL bedelli bononun düzenlendiği, davacı tarafından atılan iki imzanın bulunduğu, senet üzerindeki imzalardan birinin temsilcisi olduğu şirket, diğerinin de imza sahibi şahıs adına atılmış olduğu, davacının borçtan şahsen sorumlu bulunduğunun kabulü gerektiği, davacının adının sonradan bonoya eklenmesinin hukuki bir sonuç doğurmayacağı, davacının bonoya attığı imzadan şahsen sorumlu olduğu gerekçesiyle menfi tespit davasının reddine, yasal koşulları oluşmamakla inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/841, Karar No: 2014/4750, Tarih: 20.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/841 E.  ,  2014/4750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013 (Ek karar 20.05.2013)

NUMARASI : 2011/88-2013/27

-KARAR-

1-Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 gün ve 1984/5 Esas, 1985/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Asıl ve ek kararı aynı dilekçe ile temyiz eden davalılar H. Ç.. ve M. E. A.. vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 48. maddesi uyarınca temyiz kaydı yapılmış ise de, ek karara yönelik temyiz istemi yönünden temyiz başvuru ve temyiz karar harcının yatırıldığına dair bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Adı geçen davalılar vekili tarafından ek karara yönelik olarak temyiz başvuru ve temyiz karar harcı yatırılmışsa buna ilişkin belgenin dosya içerisine konulması, yatırılmamışsa yatırılması için HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması,

2-Ayrıca, davalı E.. B.. vekili 08.10.2013 tarihli Yazı İşleri Müdürü'ne havale ettirdiği dilekçesi ile, diğer davalılar H. Ç.. ve M. E. A.. vekilinin 20.05.2013 tarihli ek kararına yönelik temyizine iştirak ettiklerini belirtilerek dosyanın feragat sebebiyle geri çevrilerek reddine karar verilmesini istemiş olup, verilen bu temyiz dilekçesinin 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 18 ve 48. maddesi uyarınca süresinde temyiz kaydının yapılıp yapılmadığı, temyiz başvuru ve temyiz karar harcının yatırılıp yatırılmadığı hususundaki dosyada bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Dilekçenin süresinde temyiz kaydı yapılmış ise buna ilişkin belgenin eklenmesi ve temyiz başvuru ve temyiz karar harcının yatırılması için HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre aynı madde hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi, süresinde temyiz kaydı yapılmamışsa bu durumun bir tutanakla tespiti,

İçin, dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33557, Karar No: 2011/2189, Tarih: 01.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/33557 E.  ,  2011/2189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 1,25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 01/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.