muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/282, Karar No: 2015/4175, Tarih: 24.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/282 E.  ,  2015/4175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2007/541-2012/722

Taraflar arasındaki davadan dolayı Pendik 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 08.11.2012 gün ve 541-722 sayılı karar davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 11.03.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ................. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ................ tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dairenin 2013/21878 esas 2014/5267 karar ve 11.3.2014 günlü kararı ile dava konusu tüm taşınmazların ilk tesisten itibaren tüm tedavüllerini gösterir tapu kayıtları istenilmiş ise de; sadece dava konusu 4106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz yönünden gerekli araştırma yapılmış, diğer taşınmazlar yönünden eksiklikler giderilmeden gönderilmiştir.

Bu durumda yeniden yazışmaya neden olmadan;

1- Dava konusu 5415 ada 2, 3999 ada 4, 4005 ada 2, 4006 ada 9 ve 7737 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının ilk tesisten itibaren tedavüllerinide gösterir tüm gittileri ve dayanakları ile birlikte ve varsa hükmen tescile ilişkin ilamların,

2- Yukarıda anılan taşınmazların 775 Sayılı Yasa ile davalı Belediyeye tahsis edilen taşınmazlardan olup olmadığının sorulması ve tahsis edilmiş ise ilgili tüm kayıt ve belgelerin merciinden istenilerek evrakına eklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.03.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/107, Karar No: 2015/1154, Tarih: 04.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/107 E.  ,  2015/1154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Aksa Ankara Satış ve Servis A.Ş., Aksa Satış ve Pazarlama A.Ş.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın yetkilisi olduğu aynı holding bünyesinde yer alan .... Satış ve Pazarlama Anonim Şirketinin muhasebe ve banka işlerinin yürütülmesinde görevlendirilen sanığın, anılan şirketlerin, ... iki adet jeneratör satımlarından kaynaklanan alacaklarını, muhtelif tarihlerde şirket adına anılan bankadan tahsil etmesine rağmen şirketlerin işlerinde kullanmayarak kişisel kullanımında harcamak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, tanık anlatımlarına, banka yazılarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, bu şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eylemlerinin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki sanığın her iki şirkete yönelik eylemleri nedeniyle iki ayrı suçun oluşacağına yönelik bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, farklı tarihlerde katılan şirketlere ait paraları aldığının sabit olduğu dikkate alınarak; sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal etmek suretiyle ve değişik zamanlarda birden fazla kez menfaat temin etmiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında ceza verilirken zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3515, Karar No: 2023/8607, Tarih: 09.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3515 E.  ,  2023/8607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/477 Esas, 2022/2600 Karar

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Finike Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/353 Esas, 2020/407 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hâle getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının kat maliklerinin izni olmadan ana taşınmaz üzerinde ortak yerlerden olan teras kısmına 2018 yılının ilk aylarında çatı yaptırmak suretiyle mülkiyet hakkına müdahalede bulunduğunu, davalının ortak alana yaptığı yapının kaldırılarak taşınmaz bölümünün eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dairesinin ön teras kısmında inşaat, onarım ve tesis, değişik renkte dış badana veya boya yapılmadığını, dairedeki kolon ve kirişlerin kestirilmediğini ve taşıma sistemine dahil duvarların yıkılmadığını, müdahale edilen yerin bütün kat malikleri tarafından kullanılması mutlaka gerekli olan yerlerden ve geçitlerden olmadığını, yapılan imalatın bağımsız bölümünün güvenliğiyle ilgili olarak yapılması gerekli olan bir imalat olduğunu, davalıların geçişini engelleyecek bir durum olmadığını, duvar örülmediği sabit yapı niteliğinde olmayan sundurma niteliğinde olduğunu, 06.10.2018 tarihinde yapı kayıt belgesi alındığını ve bu süre içerisinde kat maliklerinin herhangi bir itirazda bulunmadıklarını, hak düşürücü süreler ile zaman aşımı sürelerinin de geçtiğini bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafından yönetim planına aykırı olarak terasın sundurma ile kapatıldığı, davalının ortak alana müdahale ederek işgal ve tasarruf ettiği sübut bulduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafından yönetim planına aykırı olarak terasın sundurma ile kapatıldığı, davalının ortak alana müdahale ederek işgal ve tasarruf ettiği sübut bulduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu müvekkilinin yapmış olduğu sundurmanın üst kat maliklerinin manzarasının kapatmadığını, diğer kat maliklerinin girişini önleyecek şekilde bir girişimi bulunmadığını, dış etmenlerden binanın korunması için yapılan yapının imara aykırı olmadığını, zira betonarme ve kalıcı bir şey olmadığını, binaya zarar verme değil zarar vermesinin önlenmesine yönelik olduğunu, esaslı tadilatı gerektirir bir durum olmadığını, öyle dahi olsa imar barışı kapsamında ortak kullanım alanına kazandırılmış olduğunu bildirerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda davacıların kat maliki olduğu, davalının mülkiyetinde olan bağımsız bölümün önündeki teras kısmına projeye aykırı olarak sundurma yapmak sureti ile müdahale ettiği tespit edildiğinden, Mahkemece verilen kararın usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmakla davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Malikleri Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12539, Karar No: 2013/31315, Tarih: 27.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/12539 E.  ,  2013/31315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/1-2e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun olmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesi için gerekçe bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Konya Eğitim ve Araştırma Hastahanesi'nin Acil Tıp Kliniği tarafından 06.07.2011 tarihinde 134165 protokol numarası ile katılan ... hakkında düzenlediği adli raporda; "sol kaşta 1 cm laserasyon, sağ uyluk iç yüzde 4 cm doku kaybı içeren yara, sol diz altında 2 cm laserasyon bulunan mağdurun hayati tehlike geçirdiği" yönünde görüş belirtildiği halde, hayati tehlike geçirmeye yol açabilecek bulguların gösterilmediği anlaşıldığından; adı geçen hastahaneden tedavi evrakı temin edilerek, katılanın hayati tehlike geçirip geçirmediği ve kaşındaki yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Başkanlığından rapor alındıktan sonra, sonucuna göre hükmolunan temel cezada 5237 sayılı TCK'nın 89/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9499, Karar No: 2014/13897, Tarih: 27.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/9499 E.  ,  2014/13897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 25. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2013/404-2014/129

Davacı S.. A.. vekili Avukat K. H. Gökçeoğlu tarafından, davalı N.. I.. aleyhine 24/09/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliğine dair verilen 28/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararların ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Yasası'nın 6. maddesi gereğince; her dava, yasada aksine bir düzenleme bulunmadıkça, davanın açıldığı günde davalının Medeni Yasa gereğince yerleşim yeri sayılan yer mahkemesinde görülür. Daha özel bir düzenleme içeren aynı yasa'nın 16. maddesinde ise; haksız eylemden kaynaklanan davalar, haksız eylemin gerçekleştiği veya zararın meydana geldiği yahut zararın meydana gelme ihtimalinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabilir denilmektedir. Ayrıca, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın 25/son maddesi gereğince; davacı, kişilik haklarının korunması için kendi yerleşim yeri veya davalının yerleşim yeri mahkemesinde dava açabilir. Böyle bir durumda davayı hangi mahkemede açacağı konusunda seçimlik hakkı bulunan davacı, davasını dilerse davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesinde, dilerse haksız eylemin gerçekleştiği ya da zararın doğduğu yer mahkemesinde veya kendi yerleşim yeri mahkemesinde açabilir.

Somut olayda; davacının yerleşim yeri Ankara, davalının yerleşim yeri Tekirdağ, gazete basım yeri İstanbul-Esenyurt olup eldeki dava İstanbul'da açılmıştır. Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istemine ilişkin olduğundan haksız eylem nedenine dayanmaktadır. Yayının yapıldığı Posta Gazetesi'nin davanın açıldığı yerde de dağıtıldığı ve okunduğu tartışmasızdır.

Şu halde, İstanbul Adliyesi'nde dava açan davacının seçimlik hakkını haksız eylemin gerçekleştiği ve zararın meydana geldiği yer mahkemesinde dava açmak suretiyle doğru kullandığı sonucuna varılmalıdır. Mahkemece yetki itirazının reddedilerek işin esasının incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2602, Karar No: 2015/1509, Tarih: 14.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2602 E.  ,  2015/1509 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 51/2-a. maddesine aykırılıktan ... hakkında 166 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair ... Bölge Trafik Denetleme İstasyon Amirliğince düzenlenen 17/08/2013 tarihli ve GS 757614 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına yönelik itirazın kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 18/08/2014 tarihli ve 2014/34 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 04/02/2015 gün ve 8473 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/02/2015 gün ve KYB.2015-54242 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hız ihlali yaptığı tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine,... Sulh Ceza Hakimliğince, idari para cezasına konu olayı gösteren kamera yada fotoğraf görüntüsünün olmadığı, aracın durdurularak sürücüsünün tespit edilmesi ve sürücünün yüzüne karşı ceza tutanağının düzenlenmesi gerekirken, tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlendiği gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38. maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06/03/2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, “ Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, " ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38. maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

... Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

... Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama

sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder.

2918 sayılı Yasa’nın 116. maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle, sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnad niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat külfetini tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı bulmamıştır.

Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116. maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plâkasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plâka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, somut olayda hız ihlalinin trafiği tehlikeye düşürecek bir durum olduğu, tescil plakasına idari yaptırım tutanağı düzenlenebileceği ve radar kayıtlarının saklama süresinden sonra istendiği de dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Akşehir Sulh Ceza Hakimliğinin 18/08/2014 tarihli ve 2014/34 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-c. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 14/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.