muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/550, Karar No: 2006/570, Tarih: 27.09.2006

İç Hukukumuzun bir parçası haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile diğer uluslararası sözleşmelerde de benzer düzenlemeler mevcuttur.Örneğin; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına göre de, temel hak ve özgürlüklerden biri olan düşünceyi açıklama özgürlüğü, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden ve toplumun ilerlemesi ve her bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesinin ikinci fıkrasının Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince yapılan yorumunda; “bu hürriyet, toplumda beğenilen, kabul gören, zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bu da demokratik bir toplumun olmazsa olmaz unsurlarından olan çok seslilik, tolerans ve hoşgörünün gereğidir” denilmektedir.

Bu düzenlemeler nazara alındığında, davacının tebliğindeki sözleri sistemin eleştirisine dair bir düşünce açıklaması mahiyetindedir. Davacının değerlendirmeleri pek çok kişi tarafından uygun görülmeyebilir ise de sistemin eleştirilmesi doğal karşılanmalıdır. Davacının konuşmaları bu nedenle düşünce ve düşündüğünü açıklama hakkı çerçevesi içinde değerlendirilmelidir

Davalının gazetede yer alan dava konusu yazısı da bir düşünce açıklamasıdır.Davalının davacının tebliğinde geçen sözleri eleştirmesi, buna karşı başka düşüncelerin ileri sürülmesi de son derece doğaldır. Hatta karşı düşünce sert de olabilir. Karşı düşüncenin bu düşünceyi eleştirmesi de yine düşünce açıklaması sınırları içinde kalınmak suretiyle yapılmalıdır. Ancak davalı yazar davaya konu edilen yazıda, karşı düşünce açıklamasında davacı için “bağnaz”, “yobaz” “softa” “gözü kara mürteci” nitelemelerinde bulunmuştur. Bu nedenle davalının yazısında eleştiri sınırlarının aşıldığı, davacıya hakaret edildiği, aşağılandığı görülmektedir.Bu bakımdan hukuka aykırılık gerçekleşmiştir.

Yerel mahkeme de; “davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleştiğini,davalının gazetede yer verilen açıklama ve suçlamalarının eleştiri sınırlarını aştığını, davacıyı halkın hakaret ve husumetine maruz kılacak mahiyette olduğunu, yazının davacının kişiliğine yönelik biçimde ve davacıyı toplum nezdinde küçük düşürme amacıyla kaleme alındığını” gerekçesinde belirterek bu nedenle basın özgürlüğü ve eleştiri hakkından söz edilemeyeceği sonucuna varmış ve 10 milyarlık manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 5 milyar TL manevi tazminata hükmetmiştir.Yerel mahkemenin kararı isabetli olup kararın bozulması Dairemizin uygulamaları ile çelişmektedir.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle kararın onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/5041, Karar No: 2006/8149, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/5041 E.  ,  2006/8149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

-K A R A R-

1- Dava konusu taşınmazlara komşu 102 ada 16 parsele uygulanan 17.6.1996 tarih 7 sıra nolu tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte merciinden,

2- Davalı taşınmazların doğusundaki dere ve kuzeyindeki yoldan sonra gelen komşu taşınmazların parsel numaralarının tespit edilip krokisine işlenerek, bu taşınmazların kadastro tutanak örnekleri ile dayanakları kayıt ve belgelerin ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte merciilerinden,

3- Davalı taşınmazların bulunduğu yörede orman kadastro çalışması yapılıp yapılmadığının araştırılarak varsa orman kadastro çalışmasına ait evrak ve haritalarının bulunduğu yerden getirtilerek evrakına eklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 7.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/36635, Karar No: 2013/40, Tarih: 14.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/36635 E.  ,  2013/40 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai, milli bayram, hafta sonu alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır.

İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.02.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.).

Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3).

Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır.

Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçi güvenlik görevlisi olarak, haftanın ilk günü 08.00-18.00, izleyen gün 18.00-08.00 saatleri arasında çalışmakta 24 saat dinlendikten sonra aynı periyotta çalışmaya devam etmektedir.

Böyle olunca ara dinlenme indirildikten sonra ayın üçüncü haftasında 45 saatin altında çalıştığından fazla çalışma gerçekleşmemektedir. Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayın ilk ve ikinci haftasında fazla çalışan saatler hesaplandıktan sonra, hesaplama yapılan tüm ayların yarısında ilk hafta, diğer yarısında da ikinci haftadaki şekilde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Böyle olunca ara dinlenme indirildikten sonra ayın üçüncü haftasında 45 saatin altında çalıştığından fazla çalışma gerçekleşmemektedir. Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayın ilk ve ikinci haftasında fazla çalışan saatler hesaplandıktan sonra, hesaplama yapılan tüm ayların yarısında ilk hafta, diğer yarısında da ikinci haftadaki şekilde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Yazılı şekilde ayın üçüncü haftasında fazla çalışmanın olmadığı gözetilmeden hesaplama yapılması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17096, Karar No: 2017/4727, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/17096 E.  ,  2017/4727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6771, Karar No: 2006/9084, Tarih: 22.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/6771 E.  ,  2006/9084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay incelemesi yapılabilmesi için;

1) İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1974 ve 1990 yıllarında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, 505 ve 506 nolu orman tahdit sınır noktalarına ait çalışma tutanağı, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2) Orman Yönetimi tarafından bu taşınmaza yönelik olarak açılan tapu iptali tescil davası bulunup bulunmadığı hususu Yazı İşleri Müdürlüğü ve Orman İşletme Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

bu dosya içinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının da, H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 22/06/2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3354, Karar No: 2006/5545, Tarih: 25.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/3354 E.  ,  2006/5545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ... İcra Müdürlüğü’nün 1995/4810 sayılı dosyasından düzenlenen sıra cetvelinin hatalı olduğunu, müvekkili banka alacağının 5020 sayılı kanunla değişik 4389 sayılı kanunun ek 5. maddesi kapsamında kamu alacağı niteliğinde olduğunu, bu nedenle ipotek bedelinden sonra kalan meblağın davacıya ödenmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacı banka alacağının imtiyazlı alacaklardan olmadığını, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun düzenlendiğini belirterek şikayetin reddini istemiştir.

İcra mahkemesince haciz tarihlerine göre düzenlenen sıra cetvelinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK.nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 25.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4594, Karar No: 2011/6568, Tarih: 07.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/4594 E.  ,  2011/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 16/08/2000 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/12/2009 günlü kararın Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ......., ve ......., ile diğer davalılar vekilleri, duruşmasız olarak incelenmesi de davacılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle daha önceden belirlenen 07/06/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar ... vd.leri vekili Avukat ..., ... vekili Avukat ...ve........ ve ... vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacılar vekili gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 17.08.1999 günü meydana gelen depremde desteğin ölümü nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Desteğin içinde bulunduğu binanın deprem nedeniyle yıkıldığın belirten davacılar, hatalı bina yapımına neden olan mimari ve statik proje sorumluları ile yükleniciye karşı dava açarak, desteğin ölümü ve yıkıntı altında kalarak hurdaya çıkartılan araç nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Dosyadaki 25.10.2007 günlü bilirkişi raporunda, 17.08.1999 günü meydana gelen depremin büyüklüğü ve yıkıcı gücü ile birlikte binanın bulunduğu yerin binanın yıkılmasındaki etkisinin %50 oranda olduğu belirtilmiş, bu durum yerel mahkemece kaçınılmazlık olarak kabul edilerek tazminat tutarlarından indirim nedeni yapılmıştır.

Yerel mahkemece araç zararına ilişkin olarak kaçınılmazlık indirimi yapılmış olması doğru ise de yapılan bu indirim olayın oluş biçimine göre fazladır.

Diğer yandan, bina ve eşya zararlarına ilişkin istemlerde depremin büyüklüğü ve yıkıcı etkisinin kaçınılmaz olduğu gerekçesiyle indirim yapılabilir ise de desteğin ölümünden dolayı dava konusu edilen destekten yoksun kalma tazminatı ile manevi tazminat tutarlarından kaçınılmazlık nedeniyle indirim yapılmasına yasal olanak bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatı ile takdir edilen manevi tazminat tutarından kaçınılmazlık indirimi yapılmış olması ve araç hasarı tazminatından kaçınılmazlık indiriminin fazla yapılması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatı ile takdir edilen manevi tazminat tutarından kaçınılmazlık indirimi yapılmış olması ve araç hasarı tazminatından kaçınılmazlık indiriminin fazla yapılması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalıların tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18031, Karar No: 2011/16820, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/18031 E.  ,  2011/16820 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Tekirdağ 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.09.2010 tarih ve 5029-8420 sayılı hükmün Dairenin 31.5.2011 tarih ve 5029-8420 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 185.00 (Yüzseksenbeş) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 18.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5066, Karar No: 2016/10160, Tarih: 06.06.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/5066 E.  ,  2016/10160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı banka vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı bankanın müvekkili hakkında kambiyo senetlerine özgü icra takibi başlattığını, ancak takibe konu senetteki imzanın müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek, müvekkilinin icra takibi nedeniyle davalılara borçlu olmadığının tespitine ve %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davalı ...'nin sahibi olan davalı ...'in müvekkili bankadan kredi çektiğini ve teminat olarak dava konusu senedi verdiğini, müvekkilinin iyiniyetli hamil olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece toplanan delillere göre; takip ve dava konusu senet altındaki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edildiği, imza inkarının çeki elinde bulunduran herkese karşı ileri sürülebilen mutlak def'i niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile icra takibine konu bono nedeniyle davacının davalılara borçlu bulunmadığının tespitine, şartları oluşmayan tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 06/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.