muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/147, Karar No: 2023/5035, Tarih: 20.06.2023

2. Suçun sübut bulunmadığına,

3. İletişimin tespitinden elde edilen deliller ile tek başına hüküm kurulamayacağına,

4. Alt ve üst sınırlar arasında ceza tayin edilirken gerekçe gösterilmesinin zorunlu olduğuna,

5. Suçun maddi ve manevi unsurlarında hataya düşüldüğüne, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın, kendisinden ele geçen tabancaları satma amacıyla bulundurup bulundurmadığına ilişkindir.

2. a) Sanık hakkında silah ticareti yaptığına dair ihbar üzerine 5271 sayılı Kanun'un 135 inci maddesine göre iletişimin dinlenmesi tedbiri ile yürütülen soruşturma kapsamında, 22.05.2018 tarihinde gece saatlerinde sanığın aracına birşeyler yerleştirerek yola çıkmak üzere hazırlık yaptığının tespiti üzerine, sanığın kullanmakta olduğu araç durdurularak Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılan araç aramasında, aracın bagaj kısmında yedek lastik altında bir naylon poşet içerisinde ayrı ayrı poşetlenmiş vaziyette toplamda altı adet tabanca, ardından ikametinde yapılan aramada ise av tüfekleri ve kuru sıkı tabancalar hariç olmak üzere üç adet tabanca ve çeşitli miktar ve çaplarda fişeklerin ele geçirildiği belirlenmiştir.

b) İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 12.09.2018 tarihli raporu ile;

(1) Sanığın aracından ele geçen üç adet tabancanın 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan oldukları, diğer üç adet yarı otomatik tabancanın ise atışa haiz parçalarının olmadığı, bu nedenle çap ve tipine uygun fişekleri patlatamadığı, söz konusu tabancaların mevcut durumu ile 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan olarak mütalaa edilemeyeceği, ancak atışa haiz parçalarının bir silah ustasının esaslı aletli uğraşı neticesinde yenilerinin yapılarak bahse konu tabancalara takılmalarını müteakip ateş edebilecek duruma geleceği ve 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silah vasfını kazanacakları,

(2) Sanığın ikametinden ele geçen üç adet tabancanın 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan oldukları belirlenmiştir.

3. a) 11.08.2018 tarihinde ise rutin yol kontrolü sırasında aracıyla birlikte durdurulan sanığın önleme arama kararına istinaden yapılan aramada aracın ön tarafında bulunan şoför koltuğu ile yolcu koltuğu arasında bulunan boşluktaki açık yeşil ve mavi renkli çanta termosun içi kontrol amaçlı açıldığında termos çanta içerisinde bir kutu içerisinde 50 adet üzerlerinde 9x19 mm ibaresi bulunan dolu tabanca fişeği, aracın arka kısmında yapılan aramada ise aracın sol şoför koltuğu arka tarafında sol yan kısımdaki plastik kapağın vidalarının eksik olduğu ve daha önceden sökülmüş olduğunun görüldüğü, kapak açılıp el ile yapılan kontrolde mavi poşet içerisinde gazete kağıdına sarılmış halde iki adet tabanca ele geçirildiği belirlenmiştir.

b) İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 05.10.2018 tarihli raporu ile 50 adet fişek ve iki adet tabancanın 6136 sayılı Kanun'a yasak niteliği haiz ateşli silah ve fişeklerinden olduğu belirlenmiştir.

4. İletişimin tespitine ilişkin tutanaklar dava dosyasında mevcuttur.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

İlk derece mahkemesince, sanık hakkında "suç konusu silahlar ile yakalanma aşamaları ve yakalanma şekli, silah ticaretine yönelik beyanlar içeren tape kayıtları, aramalarda ele geçen tabancalar ve malzemeler ile silahların sayısı ve mermi sayısı ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; sanık ...'ın yasal olmayan bir şekilde temin ettiği tabancaları daha iyi fiyata satış yapabilmek amacıyla tamir ettirmek, kaplama yaptırmak, bakım yaptırmak için öncelikle Düzce ve Sakarya illerine götürdüğü, buralarda silahları yenileterek Tekirdağ'a geri getirdiği, satın aldığı fiyatın üzerine kar koyarak sattığı anlaşılmakta olup, sanığın savunmasında koleksiyonculuk yaptığı yönündeki beyanlarının koleksiyonculuk için gerekli herhangi bir izin ve resmi kayda dayalı olmadığından atılı suçtan kurtulmaya yönelik beyanlar olduğundan itibar edilemeyeceği, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olduğu" belirtilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İletişimin dinlenmesine ilişkin tutanaklarda yer alan sanığın silah satışı yaptığına dair ifadeleri, dinleme koruma tedbiri ile birlikte yapılan aramalarda ele geçen silah adedi ve silahların ele geçiriliş şekli ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahları kaplama, bakım, tamir vs. için Düzce ve Sakarya illerine götürdüğü ve tekrar Tekirdağ'a getirip üstüne kâr koyarak sattığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 19.01.2021 tarihli kararında sanık müdafiince ileri sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19387, Karar No: 2016/9673, Tarih: 11.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19387 E.  ,  2016/9673 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2014/42-2015/52

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden zeminine, yaş, cins ve verim durumlarına göre ağaçlara değer biçilmesi yöntem olarak doğru olduğu gibi, resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülmek suretiyle yapılara değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kanunun 10.maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirme; aynı kanunun 15.maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılır.

Bu nedenle dava konusu taşınmaza değerlendirme tarihi olan 2014 yılı resmi verileri getirtilerek bu veriler esas alınıp değer biçilmesi gerektiği halde raporda 2014 verilerine göre zemine ve ağaçlara değer biçildiği belirtilmiş ise de 2013 yılı resmi verileri esas alınmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Taze fasulye veriminin gerekçesi gösterilmeden resmi verilerden fazla alınması suretiyle fazla bedel tespiti,

3-Üretim giderleri içinde sermaye faizi, genel idare giderleri, tarla kirası da eklenmek suretiyle az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28633, Karar No: 2013/26439, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28633 E.  ,  2013/26439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ve yıllık izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ... sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir. (... K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir ... belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir ... tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücreti ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen

ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu ... sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınmasının doğru olması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık 45 saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak 45 saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır. (... K. 41/3.) Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

4857 sayılı ... Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının, haftanın altı günü, günde bir buçuk ara dinlenmesi ile oniki saat çalıştığı, ayrıca bu şekilde ayda üç pazar günü de çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Davalı tanığı, davacının pazar günleri çalışmadığını ifade etmiştir. Dava dilekçesi ile de hafta tatili alacağı talebinde bulunulmamıştır. Şu halde, davacının pazar günleri tatil yaptığı kabul edilerek, sadece haftanın kalan altı gününde yaptığı çalışma sürelerinin hesabıyla belirlenecek fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13576, Karar No: 2017/16420, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13576 E.  ,  2017/16420 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29010, Karar No: 2018/4699, Tarih: 18.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/29010 E.  ,  2018/4699 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'a vesayeten ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 21. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29/12/2015 gün ve 2014/253-2015/461 sayılı hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı Vasi ...'ın gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

1-Temyiz eden davalı vekili, davalının cezaevinde hükmen tutuklu olduğunu, hakkında kesinleşen 600.000,00TL'lik icra borcu bulunduğun, başka alacaklar nedeniyle hapis cezası verildiğini, vekil olarak temyiz başvuru harcı ve posta masraflarını kendisinin karşıladığını, ancak temyiz karar harcını yatırmasının mümkün olmadığını ileri sürerek adli yardım talebinde bulunmuştur.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334/3 maddesinde kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay’a yapılacağı hükmü mevcut olduğundan davalının temyiz aşamasındaki adli yardım talebinin Yargıtayca değerlendirilmesi gerekmektedir

Davalının adli yardım talebinin incelenmesinde; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334. maddesinde, “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, haklı oldukları yolunda kanaat uyandırmak kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiş, 336. maddesinin 2. fıkrasında“ Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” hükmü yer almıştır.

Somut olayda; davalı her ne kadar daha hakkında verilen ceza kararını sunmuş ise de, bu evrak HMK 336/2 maddesinde gösterilen belgelerden olmayıp, adli yardım talebinin kabulü için yeterli değildir. Bu nedenle koşulları itibariyle oluşmadığı anlaşılan adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz eden davalının; karar ve ilam harcı tutarının 1/4 oranındaki nispi temyiz harcının tamamlanması bakımından HUMK’nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bent gereğince davalının adli yardım talebinin reddine, ikinci bent gereğince dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE 18/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6648, Karar No: 2018/12204, Tarih: 31.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/6648 E.  ,  2018/12204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın, davacı kadın vekiline tebliğine ilişkin mazbatadan, tebligatın Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi gereğince mahalle muhtarına yapıldığı, beyanına başvurulan kişinin sadece imzadan imtina etme hakkına sahip iken isim vermekten de imtina ettiği anlaşılmaktadır. Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini, muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalanması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur (Y.H.G.K'nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı). Bu haliyle, davacı kadın vekiline yapılan gerekçeli karar tebliği geçersizdir. Davacı kadın vekiline gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 31.10.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/2055, Karar No: 2012/2638, Tarih: 24.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/2055 E.  ,  2012/2638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi orman yönetimi , Hazine ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... köyü ... yanı mevkii 309 ada 4 parsel sayılı 945,44 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle öncesinde dava dışı 310 ada 25 ilâ 32, 309 ada 2 ilâ 8, 239 ada 1, 2 ve 3 sayılı parsellerin bir bütün olarak atalarından intikal ile ... oğlu ... zilyetliğindeyken, 1986 yılında ölümü ve mirasçıları arasındaki paylaşım ve satışlar sonunda ...'e düştüğü, onun da bu parseli 1994 yılında ... ve ...’ya, bunların da bu yeri 996 da ...’e sattığı, parselin asliye Hukuk mahkemesinin 2001/1146 esasında dava konusu edildiğinden söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir.

Asliye hukuk mahkemesinin 2001/1146 Esasına kayıtlı dava dosyasında; ... tarfından davalı sıfatıyla Hazine, köy tüzel kişiliği ve Orman Yönetimi aleyhine 27.12.2009 havale tarihli dilekçede sınırları tarif edilen ... mevkiinde bulunan 1000 m2 yüzölçümündeki taşınmazı daha önce malik sıfatıyla 20 yıldan fazla süredir zilyet eden kişilerden satın aldığı, yararına zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, taşınmazın Medeni Yasanın 713. maddesi hükümlerine göre tapuya tescili istemiyle dava açmış, ... ve arkadaşları tarafından davalı Hazine ve köy tüzel kişiliği ile ... taraf gösterilerek, tescil davasına konu taşınmazın Temmuz 1969 gün ve 63, 64 ve Şubat 1962 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığından, tapu maliki mirasçıları adına tescili istemiyle açtıkları dava, asliye hukuk mahkemesinin 16.05.2002 gün ve 2002/206-552 sayılı kararı ile asliye hukuk mahkemesinin 2001/1146 esasına kayıtlı dava dosyası üzerinde birleştirilip, daha sonra aynı mahkemenin 1982/230 esasına kayıtlı dava ile birleştirilip ayrıldıktan sonra, Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 26.02.2009 gün ve 2009/117-77 sayılı, ...’nin davasının açılmamış sayılmasına, diğer davalarda, 3402 sayılı Yasanın 27. maddesi gereğince görevsizliğe ilişkin kararının kesinleşmesiyle kadastro mahkemesine gönderilmiştir. ..., 25.12.1998 tarihinde ... çiftliğinden tapu ile pay satın aldığı, bu payın adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece; ... ve arkadaşlarının davasının feragat nedeniyle, diğer davalar ise sübut bulmadığından reddine, ...’in davasının KABULÜNE, çekişmeli ... köyü 309 ada 4 sayılı parselin tesbit tutanağındaki niteliğiyle ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi, Hazine ve ... tarafından esasa, davacı gerçek kişi tarafından da yargılama giderleri ve avukatlık ücretine ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.