muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1069, Karar No: 2016/544, Tarih: 27.04.2016

Bunun gereği olarak basın, haber toplamak, fikir ve kanaatleri izleyerek bunları çözümlemek, yorumlamak, eleştirmek ve sonuçta kamuoyunu ilgilendiren konularda doğru ve gerçeğe uygun haber vermek hakkına sahip ve bununla görevlidir. Eş söyleyişle, denetim, uyarma, eleştiri ve gerçekleri açıklama, basının doğal ödevleridir.

Yine, basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasa’da düşünce ve kanaat (m. 25); düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

Kısaca, basın özgürlüğü, demokrasinin “olmazsa, olmaz” koşuludur.

Doğaldır ki, basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi, yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda, gerek Anayasa’nın “Temel Hak ve Özgürlükler” Bölümünde yer alan ve gerekse de MK'nun 24 ve 25.maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan, kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek tutum ve davranışlardan kaçınmak zorundadır.

Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli; olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi, hukukun izin vermeyeceği yollara başvurmamalıdır. Özellikle de, hakaret niteliğinde ya da yersiz, onur kırıcı söz ve deyimlerin kullanılmasından kaçınmalıdır.

Basının kamu görevi yapmasında göz önünde tutulan amaçla, kişilik haklarına verilen zarar arasında açık bir oransızlık varsa, yayımın hukuka aykırı olduğu kabul edilmelidir. Objektiflikten ayrılmak, haber sınırını aşmak, genişletici ve yanlış yorumlarda bulunmak, gerçek dışı haber vermek, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanmak, dürüstlük kurallarına aykırı davranmak, kişisel nedenlerle salt sansasyon yaratmak için yayım yapmak, hukuka aykırıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 9.10.1985 gün ve 1985/4-96-790 E, K.; 08.05.2013 gün ve 2012/4-1162 E., 2013/631 K.; 24.06.2015 gün ve 2013/4-2304 E., 2015/1736 K. sayılı kararlarında da bu ilkeler vurgulanmıştır.

Bu açıklamalardan sonra, denilebilir ki;

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 9.10.1985 gün ve 1985/4-96-790 E, K.; 08.05.2013 gün ve 2012/4-1162 E., 2013/631 K.; 24.06.2015 gün ve 2013/4-2304 E., 2015/1736 K. sayılı kararlarında da bu ilkeler vurgulanmıştır.

Bu açıklamalardan sonra, denilebilir ki;

Basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için, haberin gerçeğe uygun olması, gerçeğe uygun yayımın haber niteliği taşıması, gerçeğe uygun haberlerin verilmesinde nesnel (objektif) ölçütlere uyulması, haberin veriliş biçimi yönünden, özle biçim arasında ölçülülük bulunması gerekir. Bir yayımın hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi, ancak, açıklanan bütün bu koşulların birlikte varlığı halinde mümkündür. Yapılan bir yayım, bu temel ilkelerden herhangi birine ters düşüyorsa, hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.06.2015 gün ve 2014/4-33 E., 2015/1504 K., 08.05.2013 gün ve 2012/4-1162 E., 2013/631 K.sayılı kararları).

Basının manevi tazminat sorumluluğunun doğması, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 49. (Türk Borçlar Kanunu m. 58) maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda, manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan “hukuka aykırılık” gerçekleşmeyeceğinden, basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

Basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle olay ve konu ile ilgili olan, görünen, bilinen her şeyi araştırma, inceleme ve olayları o anda belirlenen biçimi ile değerlendirme, yayma ve yayınlama yetki ve sorumluluğuna sahip olmakla birlikte, haberin verilişi sırasında özle biçim arasındaki dengenin bozulmaması gerekir.

Diğer taraftan, haberde gerekli, yararlı ve ilgili olmayan nitelemeler ve yorumlar yapıldığı, haberin içeriğine uygun düşmeyen, tahrik edici, kamuoyunda husumet ve kuşku yaratıcı, güveni zedeleyici bir üslubun kullanıldığı durumlarda, özle biçim arasındaki denge bozulmuş sayılır. Bu da hukuka aykırılığın varlığını kabule olanak kılar.

Bu ilke ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; manevi tazminat isteminin dayandırıldığı Aydınlık Gazetesi’nin 05.04.2011 tarihli nüshasında “İşadamlarında ‘yandaş işadamı’ rahatsızlığı” başlığı altında yayımlanan haberin/yazının içeriğinden kamusal yarar ve toplumsal ilgiden söz edilemez. Az yukarda belirtildiği üzere basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için, haberin görünür gerçekliğe uygun olması gerekir. Bu durumda, haberin/yazının iddiadan öteye geçmemesi ve gerçeklik unsuru taşımaması nedeniyle davacıyı yıpratmaya ve hedef göstermeye yönelik olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hal böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce; dava konusu yazının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı, basın özgürlüğü kapsamında kaldığı ileri sürülmüş ise de; bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından yukarıda belirtilen nedenlerle kabul edilmemiştir.

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 27.04.2016 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6693, Karar No: 2017/9834, Tarih: 28.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/6693 E.  ,  2017/9834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Birleşen Mahkemenin 2014/519 Esas Sayılı Davası Bakımından;

Davacı, geçmişe dönük almış olduğu maaşların geri istenmesi yolundaki kurum işleminin iptaline, dava sonuna kadar ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasına, yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren tekrar ödenmesi gerektiğinin tespitine, dava sonuçlanıncaya kadar durdurulduğu için ödenmeyen yaşlılık aylıklarının dönemleri itibariyle hesaplanacak yasal faizleriyle birlikte geri ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı birleşen davanın davacısı Kurum ise, haksız ve yersiz olarak ödenen yaşlılık aylığının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davalı birleşen davanın davacısı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının (karşı davalı) sahte belgelere dayandığı gerekçesiyle yaşlılık aylığını iptal eden ve geçmişe yönelik almış olduğu aylıkların geri istenmesine dair Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir. Karşı dava ise karşı davacı/davalı ... Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl dosya yönünden; davanın kabulü ile davacının ... ülkesinde çalıştığına dair yurt dışında geçen hizmetlerinden dolayı hizmet borçlanma belgelerinde herhangi bir usulsüzlüğün bulunmadığının tespitine, davacının kesilen emekli aylığının tekrar bağlanmasına ödenmeyen ve biriken emekliği aylıklarının, ilişkin olduğu aylardan itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine dava sonucu kesinleşinceye kadar emekli aylıklarının ödenmesi için... müzekkere yazılmasına, birleşen dosya yönünden ise; davacı .... Başkanlığının davasının reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının yeminli mütercim belgesi ile birlikte ... 04.05.2010 tarihli imzası ile onaylı, davacının 03.01.1973- 31.12.1984 tarihleri arasında yurt dışında çalıştığını gösterir hizmet belgesine istinaden yurt dışı borçlanma talebinde bulunup 31.08.2010 tarihinde yurtdışı borçlanmasını ödediği, davacıya yurtdışı borçlanma süreleri de hesaba katılarak 01.06.2010 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, Kurum'un 17.01.2012 tarih ve 120803120 sayılı teftiş raporu ile davalı kuruma sunulan bir kısım belgelerin ...tarafından imzalanmadığının tespit edilmesi nedeniyle yapılan araştırmada listede belirtilen sigortalıların yurt dışı borçlanma taleplerinin iptal edilmesi ile ödenmiş aylıkların ve yapılan tüm Kurum giderlerinin yasal faizi ile birlikte tahsili yoluna gidilmesi gerektiğinin belirtildiği, davacının aylığının iptal edilmesi nedeniyle yersiz ödemenin davacıdan talep olunduğu, sahtelik iddiası ile ilgili olarak 2015/245 Esas sayılı ceza yargılamasının devam etmekte olduğu, davacının yurda giriş-çıkış kayıtlarına ilişkin bir kısım evrakların bulunduğu, davacı tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, ...tarafından onaylanan çalışma belgesine dayanak bilgilerin davacı tarafından sunulduğu dikkate alınmadan, yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş, davacıya ait tüm pasaportlar ile davacının yurda giriş ve yurttan çıkışlarını gösterir sayfaların ibraz edilmesini davacıdan istenmek suretiyle davacının ...’a giriş çıkış yaptığı tarihlerin hizmet olarak borçlandığı sürelerle uyumlu olup olmadığını tespit etmek, ... tarafından onaylanan çalışma belgesine dayanak bilgilerin davacı tarafından sunulduğu gözetilerek, davacının ...’daki çalışması, mümkün ise ...’daki resmi kurumlardan vs. sormak, gerektiğinde 2015/245 Esas sayılı ceza yargılamasının akıbeti araştırılarak yargılama devam ediyorsa sonucunu beklemek, sonuçlanmışsa ceza dava dosyasının aslı ya da onaylı bir örneğini dosya kapsamına dahil etmekten ibarettir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2019/6987, Karar No: 2020/11365, Tarih: 11.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/6987 E.  ,  2020/11365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6972, Karar No: 2011/11109, Tarih: 27.06.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/6972 E.  ,  2011/11109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 11.700 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın 7.200,84 liralık bölümünün kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; kayyım tayin edilen davacılara ait taşınmazın davalı tarafından kullanılması nedeniyle, 01.10.2005 – 31.12.2006 tarihleri arasındaki dönem için ecrimisil bedeli olarak 11.700 TL'nin faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; kısa kararda “7.284 TL lik davanın kabulüne, fazla talebin reddine”, gerekçeli kararda ise “7.200,84 TL lik davanın kabulüne 01/10/2005 tarihinden 31/12/2006 tarihine kadar kademeli yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla taleplerin reddine” şeklinde hüküm kurulmuş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan İçtihat gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve şimdilik diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, 27.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 1999/1713, Karar No: 1999/2080, Tarih: 18.03.1999

13. Hukuk Dairesi 1999/1713 E., 1999/2080 K.

**13. Hukuk Dairesi 1999/1713 E., 1999/2080 K.**

**- MANEVİ TAZMİNAT**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 98 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 49 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Davacılar davalı ile yapılacak düğün töreninin fotoğraflarının çekimi konusunda anlaşma yaptıklarını, çekilen fotoğrafların bir kısmının yandığını, özel günlerine ait anı kalmadığını üzüntü duyduklarını ileri sürerek 500.000.000 TL manevi tazminatın ticari faiziyle ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı kusuru olmadığını savunarak davanın reddini dilemiş; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar kendisiyle daha önce düğünlerinde fotoğraf çekmek üzere anlaştıkları halde, davalının kararlaştırdıkları şekilde fotoğraf çekmekle ve bir kısmının yanmasına neden olmak suretiyle sözleşmeye aykırı davrandığını ileri sürerek manevi tazminata hükmedilmesini istemişlerdir. Borçlar Kanununun haksız eylem faslında düzenlenen 49. madde, aynı Kanunun 98. maddesinin ikinci fıkrası hükmü delaletiyle sözleşmeye aykırı davranışlarda da uygulanmaktadır. Ne var ki anılan hükme göre manevi tazminat isteğinin kabul edilebilmesi için diğer koşulların yanında kişilik haklarına bir saldırının varlığı şarttır. Davalının "fotoğrafları dikkatle çekmemek ve yanmasına neden olmak, biçiminde gerçekleşen eyleminin ne şekilde davacıların kişisel haklarını haleldar ettiği açıklanmağı gibi, anılan eylemlerin kişisel haklara saldırı niteliğinde bulunduğunun da kabulüne olanak yoktur. Öyleyse bu davada manevi tazminatın koşullarının varlığından söz edilemez. Buna rağmen mahkemece manevi tazminata hükmedilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 18/03/1999 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2336, Karar No: 2021/3270, Tarih: 09.03.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/2336 E.  ,  2021/3270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümden sonra UYAP aracılığı ile MERNİS’ten çıkarılarak dosyaya konulan nüfus kaydında sanığın 02.10.2015 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, sanığın ölüp ölmediğinin mahkemece araştırılarak, ölmüş olduğunun tespiti halinde hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 09/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4822, Karar No: 2024/5337, Tarih: 04.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/4822 E.  ,  2024/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1758 E., 2024/375 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elazığ 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/137 E., 2022/397 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması ve velâyetin değiştirilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kişisel ilişkinin kaldırılması davasının kabulüne, velâyetin değiştirilmesi davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı (baba) vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı (baba) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı (asıl) anne dava dilekçesinde özetle; davalı ile Diyarbakır 2. Aile Mahkemesi'nin 19.06.2017 tarihli, 2017/613 Esas ve 2017/654 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, velâyetin kendisine verildiğini, davalı babanın psikiyatrik olarak psikoz hastası olduğunu, tedavisinin devam ettiğini, evlilik süresince kendisi ve çocuğuna şiddet uyguladığını, ölümle tehdit ettiğini, babanın ortak çocuğu kaçırdığını, ceza davasının halen devam ettiğini, çocuğun tavır ve davranışlarındaki bozukluklar nedeniyle terapiye götürdüğünü ileri sürerek baba ile çocuk arasında kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı baba (asıl) cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kendisinin bir rahatsızlığının olmadığını, çocuğu ile her görüşmesinde annenin ve ailesinin sorun çıkardığını, kadının psikolojik ve fiziki rahatsızlıkları olduğunu, kadının çocuğa bakacak maddî durumunun olmadığını, çocuğunun da kendisiyle kalmak istediğini, bu konuda rapor alınması gerektiğini belirterek velâyet hakkının tarafına verilmesini, aksi halde çocuğun Kuruma yerleştirilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli, 2019/15 E., 2020/487 K. sayılı kararı ile babanın nerede olduğunun bilinmediği, çocuk ile aradan geçen yıllara rağmen görüşmediği göz önüne alınarak davalı karşı davacı ... ile kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasının çocuğun eğitim, psikolojik, pedagojik ve sosyal gelişimi açısından yararlı olacağı gerekçesiyle çocuk ile davalı karşı davacı arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına, erkeğin velâyetin değiştirilmesine yönelik davasının ise reddine karar verilmiş, kararın davalı karşı davacı baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nin 2021/98 E., 2021/147 K. sayılı kararı ile babanın vesâyet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması, yargılamanın yazılı yargılama usulüne uygun olarak yapılması gerektiği dikkate alınarak bu hususta verilecek kararla birlikte usulüne uygun ön inceleme ve tahkikat duruşması yapılması, kabule göre de baba ile de görüşülmek suretiyle kişisel ilişki konusunda rapor alınmak ve tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle, sonucuna göre yeniden bir karar verilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı karşı davacı babanın vesâyet altına alınmasını gerektirecek bir hususun bulunmadığı yönünden raporun aldırıldığı, taraf teşkilinin sağlandığı, baba ile de görüşülmek suretiyle kişisel ilişki konusunda sosyal inceleme raporu aldırıldığı, babanın kişisel ilişki tesisini kötüye kullanarak çocuğu kaçırdığı, kötü şartlarda yaşattığı, bu süre içerisinde annesinin öldüğünü söylediği, çocuğun mahkeme huzurunda dinlenirken yaşadıklarını anlatırken dahi korku içinde olduğu, yaşanılan travmanın çocuk açısından derin izlere neden olduğu ve tekrarlamasının onarılması güç zararlara neden olacağı, çocuğun üstün menfaati gözetilerek kişisel ilişkinin kaldırılmasına, karşı dava yönünden ise aynı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı karşı davacı (baba) vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı karşı davacı (baba) vekili istinaf dilekçesinde; annenin yakınlarının müvekkilini tehdit ettiğini, kişisel ilişkinin kaldırılması için bir olayın olması gerektiğini ve babayla görüşülmediğini belirterek kişisel ilişkinin kaldırılması davası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç