muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10552, Karar No: 2016/15064, Tarih: 22.06.2016

Toplu eyleme katılan işçilere davalı işverence gerekli duyurular yapılmak suretiyle işe dönmeleri sağlanmaya çalışılmıştır. Zaman içinde eyleme katılan işçilerde azalma olmuş ve herhangi bir müdahaleye gerek olmaksızın eylem sona ermiştir. Buna rağmen eylem 13 gün devam etmiş ve davacının da aralarında bulunduğu işçiler tarafından işe devamsızlık sebebiyle üretim faaliyeti önemli ölçüde aksamıştır.

Davalı işverence savunması alınan çok sayıda işçi de eylemin işverene karşı olmadığını, toplu iş sözleşmesini bağıtlayan sendikaya tepki olarak eylemlere katıldıklarını açıklamışlardır. Bazı işçiler ise uygunsuz çalışma koşulları sebebiyle toplu eylem haklarını kullandıklarını bildirmişiselerde uygunsuz çalışma koşullarının neler olduğunu ortaya koymamışlardır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 58. maddesinde, “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla, aralarında anlaşarak veya bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denir. Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması hâlinde, işçilerin ekonomik ve sosyal durumları ile çalışma şartlarını korumak veya geliştirmek amacıyla, bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denir. Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan grev kanun dışıdır” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Somut olayda, işyerinde toplu iş sözleşmesinin imzalanması sırasında çıkan uyuşmazlıkla ilgili bir kanuni grev hakkının kullanılmadığı açıktır. Bundan başka bireysel veya toplu iş hukukuna dair bazı hakların savunulması için işçilerin demokratik ve barışçıl toplu eylem haklarının olabileceği 87 ve 98 sayılı İLO Sözleşmeleri ile Avrupa Sosyal Şartı ile Anayasanın 51., 54. ve 90. maddelerinin bir gereği olsa da, eylemin işverene özel olarak zarar verme kastı içermemesi ve ölçülü olması gereklidir.

Davalı işyerinde gerçekleşen ve 13 gün süreyle devam eden toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması, katılımcı sayısı ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak ve işverene yönelik hak arama amacı taşımayan bir eylem olduğu görülmektedir. Bu nedenle davacının da işi bırakmak suretiyle destek verdiği toplu eylemin, iç hukuk ve bağlı bulunduğumuz uluslar arası mevzuat çerçevesinde hukuka uygun olduğundan söz edilemez.Bu nedenle işverenin haklı fesih hakkının varlığı kabul edilmelidir.

Davalı işyerinde gerçekleşen ve 13 gün süreyle devam eden toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması, katılımcı sayısı ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak ve işverene yönelik hak arama amacı taşımayan bir eylem olduğu görülmektedir. Bu nedenle davacının da işi bırakmak suretiyle destek verdiği toplu eylemin, iç hukuk ve bağlı bulunduğumuz uluslar arası mevzuat çerçevesinde hukuka uygun olduğundan söz edilemez.Bu nedenle işverenin haklı fesih hakkının varlığı kabul edilmelidir.

Öte yandan 3000-4000 kadar işçinin katıldığı toplu eylem sebebiyle davalı işveren eylemin başından sonuna kadar destek verdiği 550 işçiyi belirlemek suretiyle disiplin kuruluna sevk etmiş ve bunlardan davacının da aralarında olduğu 50 kadar işçinin iş sözleşmesini feshettiğini bildirmiştir. Eyleme katılan ve baştan sona destek veren işçilerin bazılarının iş sözleşmesi feshedilmezken davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesi uyarınca işverenin eşit davranma borcuna aykırılık oluşturur. Davalı işveren, davacı işçi ile iş sözleşmesi feshedilmeyen aynı durumdaki işçiler arasındaki ayrımı haklı kılan bir nedeni ortaya koyamamıştır.

Davalı tanığı beyanında, disiplin kurulu tarafından 550 işçiden 50 kadar işçinin iş sözleşmesinin feshine gerekçe olarak, farklı birimlerde üretimin aksamaması için dengeli bir dağılım yaparak işten çıkarılacakların tespit edildiğini bildirmiştir. Sözü edilen gerekçe işçiden kaynaklanan ayrımı haklı kılan bir neden değildir. İşveren kendi iş organizasyonu kapsamında üretimi aksatmayacak şekilde işten çıkarılacak işçilere farklı ünitelere göre belirlemiş olmakla, feshin bu gerekçeyle haklı olduğundan söz edilemez. Ancak işverenin eşit davranma borcuna aykırı hareket etmesi , geçerli nedeni ortadan kaldırmadığından ve davacının hukuka aykırı şekilde işi bırakmak suretiyle katıldığı toplu eylem sebebiyle işverence yapılan feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilmelidir. Bu durumda davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Davacı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avanslarının davacıya, davalı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avansının davalıya iadesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 22.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2481, Karar No: 2018/1137, Tarih: 26.03.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/2481 E.  ,  2018/1137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Teknolojileri Hizmetleri A.Ş. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... . Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.07.2017 tarih ve 2015/440-2017/649 sayılı bozmaya uyularak verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekilleri Avukat ... ve Avukat Ayla ... geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava dosyası kapsamına göre, davacı ... Kart teknolojileri Hizmetleri A.Ş. ticaret sicil kayıtlarının incelenmesinde birleşme nedeni ile ticari sicilden terkin olduğu 18.09.2013 tarihinde ... isimli şirketle devrolan sıfatı ile birleştiği, devralan ... Enerji Gıda Tarım Taşımacılık Depolama Akaryakıt İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından gerekçeli kararı tebliğ alarak temyiz isteminde bulunan vekil Avukat ...'e devralan davacı şirket tarafından vekâletname verilmediği; verilen vekâletnamenin 18.09.2013 tarihinde sicilden terkin olunan ve tüzel kişiliği kalmayan devrolan ... Teknolojileri Hizmetleri A.Ş. tarafından kendi adına verilmiş olduğu anlaşıldığından Avukat ...'e davacı devralan ... Enerji Gıda Tarım Taşımacılık Depolama Akaryakıt İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından vekâlet verilmesi halinde dava dosyasının iadesi, vekâlet verilmemesi durumunda ise, davacı devralan ... Enerji Gıda Tarım Taşımacılık Depolama Akaryakıt İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret A.Ş.'ye yasaya uygun şekilde kararın tebliği ile temyiz süresinin dolmasından sonra dosyanın gönderilmesi için mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18003, Karar No: 2016/453, Tarih: 21.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/18003 E.  ,  2016/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/98628

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2012

NUMARASI : 2011/230 (E) ve 2012/432 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 07/01/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda hüküm kurulan katılanlar M.. U.., A.. Ş.., S.. Y.., H.. K.., H.. D.., E.. B.., F.. Y.., Y.. Y.., C.. K.., H.. K.., Ş.. K.., D.. A.., Ö.. A.., B.. K.., A.. G.., A.. D.., H.. Z.., M.. K.., M.. E.., E.. Y.., M.. G.., M.. D.., T.. Y.., İ.. S.., F.. A.., M.. K.., F.. S.., H.. V.., İ.. B.., K.. Ş.., O.. Ü.., M.. Ç..'a gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşıldığından, katılanlara gerekçeli karar tebliğ edilerek vermeleri halinde temyiz dilekçeleri de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallinci sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21/01/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1227, Karar No: 2013/15843, Tarih: 17.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1227 E.  ,  2013/15843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.05.2010 tarih ve 2009/22-2010/142 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2007/02392 nolu ''t-stick royal +şekil'' ibareli marka başvurusuna müvekkiline ait ''stix'' ve ''stick seven'' ibareli tanınmış markalar gerekçe gösterilerek yapılan itirazın reddedildiğini, taraf markalarının benzer olup, iltibas tehlikesi bulunduğunu, davalı marka başvurusunun kötüniyetli olduğunu ve haksız rekabete sebebiyet verdiğini belirterek YİDK kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, ''Stick'' ibaresinin dondurma emtiası yönünden doğrudan tanımlayıcı olduğunu, diğer gıda ürünleri yönünden ise ayırım gücünün zayıf bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ''stick'' ibaresinin çubuklu türü bulunan yada sap kullanılan ürünler açısından tanımlayıcı nitelikte olduğu, taraf başvuru ve markalarının ilişkili olduğu emtialar aynı yada benzer olmakla birlikte, işaretlerin benzer olmadığı, 556 sayılı KHK m.7/1-b ve 8/1-b hükmü anlamında iltibas tehlikesi bulunmadığı, davacıya ait markaların uzun süreden beri yurt içi ve yurtdışında geniş bir coğrafyada davacının lider veya şemsiye markaları ile birlikte kullanıldığı, buna göre anılan tanımlayıcı kelimelerin sektörde tek başlarına davacıya sıkı sıkıya bağlandığı ve üst düzeyde markasal ayırt ediciliğe ulaştığının kabul edilemeyeceği, esasen işaretler farklı olduğundan, somut olayda 556 sayılı KHK m.8/4 de yer alan şartların değerlendirilmesine gerek bulunmadığı, davalı başvurusunun kötüniyetli kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TPE YİDK kararının iptali ve davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçeler ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı markalarının asli unsurları ''stix'' ve ''stıck'' ibareleridir. Dava konusu başvuru ise kelime ve şekil unsurlarından oluşmakta olup, tertip tarzı itibariyle başvuruda yer alan ''stick'' kelimesi de başvuru konusu markanın asli unsurunu oluşturacak şekilde yazılmış bulunmaktadır. Bu kelimenin, başvuruda yer alan "dondurmalar, yenilebilir buzlar vb. çubuk ile sunumu yaygın olan gıda maddeleri" yönünden doğrudan cins belirten bir ibare olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, diğer emtialar bakımından da aynı şekilde başvuru konusu markanın yardımcı unsuru olarak kabul edilemez. Öte yandan, dava konusu başvuruda her ne kadar ''T-stick'' şeklinde bir kullanım mevcut ise de, az önce de açıklandığı üzere sözkonusu işaretin tertip tarzı itibariyle ''stick'' kelimesinin markanın asli unsuru olarak değerlendirilmesi gerekeceğinden bu kelimenin başına eklenen ''T-'' ibaresinin de ürünün ortalama alıcıları nezdinde farklı bir anlam ve ayırt edicilik kattığından sözedilemez. Bu kapsamda, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararının davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12888, Karar No: 2016/7952, Tarih: 05.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/12888 E.  ,  2016/7952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmün 2 yıl 6 ay hapis cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanığın taksirli suçtan cezalandırıldığı gözetilmeden TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması ve gerekçeli kararda yapılan giderlerin kısa karara göre noksan tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, kısa karardan TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkarılması, yerine gerekçeli karardaki ''Sanığa verilen hapis cezası taksirli suçtan kaynaklandığı için şartları oluşmayan TCK 53/1-2-3. Maddelerinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına,'' bendin eklenmesi, yine gerekçeli kararın hüküm fıkrasından yargılama giderleri ile ilgili bölümdeki ''473.31 TL'' ibaresinin kısa karardaki gibi ''586.41 TL'' olarak düzeltilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4103, Karar No: 2006/5895, Tarih: 17.10.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4103 E.  ,  2006/5895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ... sözleşmesinden kaynaklanan gecikme tazminatının tahsiline ilişkindir.

Somut olayda, davacı arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında –davacının imzasının bulunmadığı- protokol başlıklı âdî yazılı kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmıştır. Davalı yüklenici davacı ile aralarındaki akdî ilişkiyi inkâr etmemiştir. Kat karşılığı inşaat sözleşmelerinin, her ne kadar noterde düzenleme şeklinde yapılması gerekir ise de, davacı sonradan tapu müdürlüğünde kendisine ait arsa payını davalıya kayden intikal ettirmiş olduğundan; başka bir anlatımla şekil şartı sonradan gerçekleşmiş bulunduğundan, sözleşme artık geçerli hale gelmiştir.

Bu durumda, işin esası hakkında olumlu-olumsuz bir hüküm kurulması gerekirken, davacının âdî yazılı protokolde imzasının bulunmadığından bahisle davanın reddi doğru olmamış, kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz itirazının kabulü ile, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 17.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1440, Karar No: 2014/215, Tarih: 14.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/1440 E.  ,  2014/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/298325

Mahkemesi : Ayvalık Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19/09/2012

Numarası : 2012/145 - 2012/821

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle "emniyetli bir şekilde" araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, pisikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; kazadan yarım saat sonra yapılan ölçümde 98 promil alkollü olarak araç kullandığı anlaşılan sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9705, Karar No: 2011/11153, Tarih: 31.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9705 E.  ,  2011/11153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Pendik 2.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 24.05.2011 gün ve 258-307 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

492 Sayılı Harçlar Yasasına bağlı I sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı yasanın 16.maddesi düzenlemesi ile de, temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür. Öte yandan, HUMK'nun 434/I. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi, 10.05.1965 tarih 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının; karar altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HUMK'nun 434/III. fıkrasında ise, harcın tamamının ödenmemesi halinde ne gibi işlem yapılacağı usul ve esasları gösterilmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, temyiz eden davalılar Salih Eleoğlu ve ...'dan temyize esas harcın tümü alınmadan dosyanın temyiz incelemesi için gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, HUMK'nun 434.maddesi hükmü gözetilmek suretiyle temyiz edenlerden temyiz harcının tamamının tahsil edilmesi, ondan sonra dosyanın gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.10..2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21893, Karar No: 2024/748, Tarih: 22.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/21893 E.  ,  2024/748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/268 E., 2016/269 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 12.02.2013 tarihli hükümlerde hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle birinci fıkrası, 62 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına hükmedilmiş olup, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle hükümlerin aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, katılanın beyanlarının çelişkili olduğuna, aynı şikayetler sebebiyle kovuşturmaya yer olmadığı kararları verildiğine, tanıkların husumet beslediğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulması gerektiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın olay tarihinden önce sanığa ait İstanbul'da faaliyet gösteren güzellik merkezinde çalıştığı, bu dönemde aralarında borç alacak ilişkisi doğduğu, suç tarihinde sanığın alacağını istemek amacıyla katılan ile telefonla görüştüğü, sanığın telefonla görüşme esnasında katılana sinkaflı küfürler ettiği, "Sana ve babana sürprizlerim var yakında." dediği, böylece üzerine atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci birinci fıkrası ve 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.