muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3948, Karar No: 2018/4107, Tarih: 12.11.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/3948 E.  ,  2018/4107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün kurucusu, yöneticileri ve örgüt hiyerarşisinde üçüncü veya daha yukarı katmanlarda yer alan mensuplarının zaman sınırlaması olmaksızın örgütün nihai amacından haberdar oldukları yönünde kuşku bulunmamakta ise de, bir ve ikinci katmanlarda yer alanlar açısından; Devletin her kurumuna sızan mensupları vasıtasıyla kişi ve kurumlara yönelik, örgütün gerçek yüzünü ortaya koyan operasyonlara başlandığı, bu yapının kamuoyu ve medya tarafından tartışılır hale geldiği, üst düzey hükumet yetkilileri ve kamu görevlileri tarafından yapılan açıklamalarda “paralel yapı” veya “terör örgütü” olduğuna ilişkin tespitler ve uyarıların yapıldığı, Milli Güvenlik Kurulu tarafından da aynı değerlendirmelerin paylaşıldığı süreçten önce icra edilen faaliyetlerin, nitelik, içerik ve mahiyeti itibariyle silahlı terör örgütünün amacına hizmet ettiğinin somut delil ve olgularla ortaya konulmadıkça örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği değerlendirilerek;

Bu tarihten sonra gerçekleşen ve örgütsel faaliyet olarak kabul edilen hareketlerin örgüt hiyerarşisine dahil olduğunu gösterir biçimde çeşitlilik, devamlılık ve yoğunluk içermemesi karşısında örgüt üyesi olarak kabul edilmesine yasal olanak bulunmadığı, ancak örgüt liderinin talimatı doğrultusunda örgütle irtibatlı Bank Asya’daki hesabına para yatıran sanığın eyleminin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/323, Karar No: 2010/174, Tarih: 22.01.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/323 E.  ,  2010/174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 67. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, icra takibine takip borçlusu davalının vâki itirazının iptâli istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

... 1. İcra Müdürlüğü’nün 2007/13639 takip sayılı dosyası kapsamından; davacı tarafından davalı hakkında adi takip yoluyla başlatılan icra takibinde, 22.02.2005 tarihiyle 13.06.2006 tarihi arasında ödenmediği iddia olunan 11 adet faturanın takibe dayanak alındığı ve 57.200,50 TL asıl alacak ile 38.821,49 TL işlemiş temerrüt faizinin tahsilinin istendiği ve takip borçlusu davalının süresindeki itirazı sonucu takibin durduğu anlaşıldığı gibi; takip konusu asıl alacak tutarı üzerinden davalının vâki itirazının iptâlinin istemiyle açılan davanın da süresinde olduğu tespit olunmuştur.

Yanlar arasında yazılı sözleşme yapılmadığı çekişmesizdir. Ancak, davalı şirketin makinalarının bakım ve tamiri işinin sözlü sözleşme ile davacı tarafından yüklenilmiş olduğu da tarafların kabulündedir. Davacı yüklenici; davalı ise, iş sahibidir. Davalı vekili 2004 yılında davacı ile dava dışı ...’ın ortak olduklarını bildirerek müvekkili şirketle sözleşme konusu işin yüklenilmesi hususunda anlaştıklarını, davalı şirket tarafından ... üzerinden yapılan ödemelerin, davacı tarafından kabul edilmemesi sebebiyle uyuşmazlık yaratıldığını ve ...’a yapılan tüm ödemeleri gösterir belgelerdeki imzaların davacı tarafından da inkâr olunmadığını ve uyuşmazlık konusu yapılan faturalardaki işlerin bedelinin davacı tarafa ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davacı ... ise, yargılama sırasında, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 151. maddesi hükmüne uygun şekilde imzaladığı açıklamasında; ... ile ortak olmadığını ve onun aracılık etmesiyle davalı şirkete ait tamir işlerini yaptığını ve davalı tarafından yapılan ödemelerin ... tarafından alınıp kendisine verildiğini ve bu yolla davalıdan 200.000,00 TL tutarında iş bedelini tahsil ettiğini ve ...’ın imzasının bulunduğu belgelerin doğru olduğunu; ancak, icra takibi ve davaya dayanak alınan 11 adet fatura bedelinin tahsil edilmediğini açıklamıştır. Dava dışı ... ise, tanık sıfatıyla yargılama sırasında verdiği ifadesinde; ödeme makbuzu altındaki imzaların kendisine ait olduğunu, davalı şirketin iş bedeline mahsuben yaptığı ödemeleri davacıya teslim ettiğini, ancak, ne miktarda tahsilat yaptığını bilmediğini bildirmiştir. Tarafların ve tanık ...’ın tüm anlatımları ve dosyadaki ödeme belgeleri ile faturalar birlikte değerlendirildiğinde; davacı tarafından yapılan işlerin bedellerinin davalı yükleniciden tahsili işinde ...’ın davacıyı temsil ettiği yani davacının temsilcisi sıfatıyla hareket ettiği sonucuna varılmaktadır. Borçlar Kanununun 33/II. maddesi gereğince ...’ın yetkisinin kapsamı, sadece iş bedelinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesini içermektedir. Borçlar Kanununun 32. maddesi gereğince de ...’a yapılan ödemelerin de davacı yükleniciye yapılmış olduğunun kabulü gerekmektedir.

Mahkemece, tarafların ticari defterlerinde bilirkişi aracılığıyla yaptırılan inceleme sonucu alınan 15.04.2008 tarihli bilirkişi raporu hükme dayanak alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Sözü edilen bilirkişi raporunda, davalı iş sahibinin davacıdan 19.350,34 TL alacaklı olduğu açıklanmışsa da; davalının davacıdan alacaklı olduğuna yönelik bir savunması bulunmamaktadır. Borçlar Kanununun 364. maddesi gereğince, kural olarak yani sözleşmede başka bir düzenleme kararlaştırılmamış ise, yüklenicinin iş bedeli, işin teslimi zamanında istenebilir olur. İşin, iş sahibine teslim ve onun tarafından da kabul edildiğini ve iş bedelinin istenebilir olduğunu yüklenici; iş bedelinin tamamen ya da kısmen ödendiğini ise iş-eser sahibi yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidirler. İcra takibi ve davaya dayanak alınan faturalarda gösterilen işlerin yüklenici davacı tarafından yapılmış olduğu hususunda yanlar arasında çekişme bulunmadığına göre; iş bedelinin tamamen ya da kısmen ödenmiş olduğunu da davalının yasal delillerle kanıtlaması gerekmektedir. O halde, dava ve icra takibine dayanak alınan faturaların bedellerinin davacıya ya da yetkili temsilcisi ...’a ödenmiş olup olmadığının, davalının ticari defterlerindeki dayanak belgelerin İş Bankası’nın 03.06.2008 tarihli yazısı ve ekindeki belgelerin ve dosya kapsamına sunulan makbuzların birlikte incelenmesi sonucu belirlenmesi gerekmektedir. Bu sebeple, mahkemece, uzman bilirkişi aracılığıyla yukarıda açıklanan şekilde inceleme yaptırılarak takip ve dava konusu alacağın davalı tarafından ödenip ödenmediğinin belirlenmesi ve varılacak sonuca göre uyuşmazlık çözüme bağlanmalıdır. Eksik soruşturma ile karar verilemez.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 22.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8602, Karar No: 2011/2566, Tarih: 28.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/8602 E.  ,  2011/2566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 22.12.2008-20.05.2010 (Ek Karar)

Nosu : 167-743

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine ve harç yatırılmadığından temyiz isteminin reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalılardan asil ... ve vekl.Av....'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan asil ve avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalılardan ... Ltd.Şti’ne kullandırılan krediye diğer davalıların kefalet ettiğini, kredi hesabının 15.03.2002 tarihinde kat edilerek alacağın tahsili için 2004/2367 esas sayılı icra takibi yapıldığını takibe itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar savunmalarında, borca karşılık 16.11.1998 tarihinde taşınmaz devri yapıldığını ve borcun kapatıldığını beyan ederek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, borca karşılık devri yapılan taşınmazın devir bedelinin mahsubu sonucu bilirkişi raporu ile belirlenen 1.941.463.51.-TL alacağa yapılan itirazın iptaline, kefillerin kefalet limiti ve kendi temerrütlerinin hukuki sonuçları ile sorumlu tutulmalarına karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmü temyiz eden davalılar ... Ltd.Şti.ve Akın Ltd.Şti. tarafından temyiz harcı yatırılmamış olduğundan harç ikmali için dosya mahalline geri çevrilmiş ve yerel mahkemece 20.05.2010 tarihli ek karar ile harç ikmal edilmediği için tüm davalıların temyiz istemleri red olunmuş, bu karar da davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava nispi karar ve ilam harcına tabi olup, temyiz istemi de nispi temyiz harcına tabidir. Davalı ... Ltd.Şti. ile davalı ... Ltd.Şti.’nin temyiz harçlarını ikmal etmemeleri nedeniyle yerel mahkemece temyiz isteminin reddine karar verilmesinde usul ve yasaya bir aykırılık bulunmamaktadır. Bu durumda davalı ... Ltd.Şti. ve davalı ... Ltd.Şti.’nin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik yaptıkları temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davalı ...’ın temyizine gelince;

Davalı ..., yargılama sırasında Adli Muzaheret talep etmiş ve bu istemi mahkemece kabul edilerek yargılamaya davalı yönünden Adli Muzaheret’ten faydalandırılarak devam olunmuştur.

2-Davalı ...’ın temyizine gelince;

Davalı ..., yargılama sırasında Adli Muzaheret talep etmiş ve bu istemi mahkemece kabul edilerek yargılamaya davalı yönünden Adli Muzaheret’ten faydalandırılarak devam olunmuştur.

28.12.2008 tarihli yerel mahkeme kararını da adı geçen Adli Muzaheret istemli olarak temyiz etmiştir. Dairemizin 02.03.2010 tarihli temyiz harcı ikmali için geri çevirme kararı, diğer davalılar ... Ltd.Şti ve Akın Ltd.Şti yönündendir. Ne var ki yerel mahkemece, Dairemizin geri çevirme kararı hatalı yorumlanarak davalı ... yönünden de temyiz harcı ikmali istenmiş ve yerine getirilmediği gerekçesiyle 20.05.2010 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Davalı ...’ın temyiz istemi Adli Muzaheret talepli olduğu ve bu yönde bir geri çevirme olmadığı halde yerel mahkemece temyiz isteminin reddi yerinde değildir.

Yerel mahkemenin 20.05.2010 tarihli ...’ın temyiz isteminin reddi kararı kaldırılarak temyiz itirazı Adli Muzaheret talepli olarak incelenmiştir.

3-Yargılamaya son verilen oturumda okunan kısa karar ile yasal süresi içinde yazılan gerekçeli karar birbirine uyumlu olmak zorundadır.

Yine mahkemece karar verilmekle dosya üzerinde hükmün aslına yönelik işlem yapılamaz. HUMK.nun 455 ve 459 maddeleri mahfuzdur.

Ne var ki mahkemece, 14.07.2009 tarihli ek karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasında değişiklik yapılmış olup, bu husus HUMK.nun 455 ve 459 maddelerine aykırılık teşkil eder. Bu nedenle davalı ...’ın tavzih kararına yönelik temyizinin kabulü ile 14.07.2010 tarihli tavzih kararının bozulması gerekmiştir.

4-Davalı ...’ın 28.12.2009 tarihli esas karara yönelik temyizine gelince;

Yerel mahkemece yargılamaya son verilen kısa kararda “alacağın %130 temerrüt faizi ile tahsiline” denildiği halde gerekçeli kararda “%30” denilmiş olması kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişiklik oluşturur.

Bu hal HUMK.381/2.maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere esas kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece yargılamaya son verilen kısa kararda “alacağın %130 temerrüt faizi ile tahsiline” denildiği halde gerekçeli kararda “%30” denilmiş olması kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişiklik oluşturur.

Bu hal HUMK.381/2.maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere esas kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalılar ... Ltd.Şti. ve Akın Ltd.Şti’nin 20.05.2010 tarihli temyiz isteminin reddine yönelik yerel mahkeme kararına karşı yaptıkları temyiz isteminin reddiyle 20.05.2010 tarihli kararın adı geçen davalılar yönünden ONANMASINA, (2) sayılı bentte açıklanan nedenle hükmü Adli Muzaheret talepli temyiz eden ...’ın Adli Muzaheret talebinin kabulü ile 20.05.2010 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın ... yönünden BOZULMASINA, hüküm fıkrasında HUMK.nun 455 ve 459 maddesine aykırı olarak değişiklik yapıldığından 14.07.2010 tarihli hükmün tavzihine yönelik ek kararın BOZULMASINA, (4) sayılı bentte açıklanan nedenle 28.12.2009 tarihli mahkeme kararının davalı ... yararına BOZULMASINA, davacı vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunduğundan takdiren 825.00.-TL duruşma vekalet ücretinin davalılar ... Ltd.Şti ve Akın Ltd.Şti.’den alınıp, davacıya verilmesine, davalı ... vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunduğundan takdiren 825.00.-TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalı ...’a verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8157, Karar No: 2022/3083, Tarih: 14.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8157 E.  ,  2022/3083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz ... bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 03.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz ... bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 01.09.2015 tarihli eylemi, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının erteleme süresi zarfında işlemişse; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

3-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan hükümlülüğün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 6545 sayılı Kanunla getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.