muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6310, Karar No: 2021/600, Tarih: 21.01.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/6310 E.  ,  2021/600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan ... ve ...'in ev hizmetlerinde Mart 1998-Ağustos 2011 yılları dönemleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 09/05/2016 tarihli ve 2015/16646 E., 2016/8211 K. sayılı bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesi “davanın kabulüne,” karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir. İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca: “Aşağıda yazılı kimseler bu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca: “Aşağıda yazılı kimseler bu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanun’ların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa, bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanun’larda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, iş kanunları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır. Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekana yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, Ankara, 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir (N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, İstanbul, 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, İstanbul, Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karacan, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları Eskişehir 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, İstanbul 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, Ankara 2008, s. 285; Güven E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, Barış Yayınları, Ankara 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, İstanbul 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, Ankara 1994, Barış Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, İstanbul 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş”; ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Eldeki davada, davacının ihtilaf konusu dönem 01/03/1998-31/07/2011 tarihleri arasında davalılara ait ev işyerinde çalıştığı sabit ise de bu çalışmanın niteliği, tam zamanlı çalışmayı gerektirip gerektirmediği hususu her türlü şüpheden uzak bir şekilde belirlenmemiştir.

Eldeki davada, davacının ihtilaf konusu dönem 01/03/1998-31/07/2011 tarihleri arasında davalılara ait ev işyerinde çalıştığı sabit ise de bu çalışmanın niteliği, tam zamanlı çalışmayı gerektirip gerektirmediği hususu her türlü şüpheden uzak bir şekilde belirlenmemiştir.

Mahkemece, re'sen araştırma ilkesi de dikkate alınıp öncelikle davacıya davalının farklı dönemlerdeki konut işyerinde her bir dönem yönünden yaptığı işlerin ne olduğu ve bu işleri hangi zaman ve sürede yaptığını açıklatmak suretiyle davacının talebi somutlaştırılmalı, davalıların çocuklarına ait nüfus kayıtları, okul kayıtları (varsa okul öncesi eğitim kayıtları) getirtilerek doğum tarihleri gözetilerek bakım ihtiyaç durumları ve okulun eğitim saatleri (yaz tatili, sömestr tatili dönemleri de dahil), ev hizmetlerinin görüldüğü yerlerin kapsam ve büyüklüğü, ev işlerinin niteliği dikkate alınmalı, bu çalışmaların ne kadar süreyle yapılabileceği belirlenmeli, tarafların gösterdiği tanıklar ile yetinilmeyerek, aynı ve komşu apartmanlarda uzun yıllar oturan ya da yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar (diğer evlerde çalışanlar, lojman kantin işletmesi çalışanları, komşu market ve bakkal işleten ve çalışanları, lojman görevlisi, sitede güvenlik görevlisi, v.b. olarak görev yapmış kişiler), tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı, bu şekilde çalışmanın tam zamanlı çalışmayı gerektirip gerektirmediği yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra çalışmanın kısmi süreli çalışma olduğunun anlaşılması halinde; gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli ve yedi buçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanarak açık ve anlaşılır, infazı da mümkün bir biçimde hizmet tespitine karar verilmelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.04.2011 gün, 21-130-256 sayılı Kararı).

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'e iadesine, 21/01/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5831, Karar No: 2014/8826, Tarih: 13.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/5831 E.  ,  2014/8826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin üzerinde zarar gören muhdesatın bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaz üzerindeki japon eriği ağacının yaş ve cinsi itibariyle 2010 yılı rayiç değerlerini gösterir listenin ..., ... ilçe müdürlüğünden,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan pamuk, karpuz ve domatesin 2010 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin ..., ... ilçe müdürlüğünden,

Getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6125, Karar No: 2010/4104, Tarih: 07.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6125 E.  ,  2010/4104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 18 yaşından küçük olduğu sırada davalı ile bayilik sözleşmesi yaptığını, hukuki işlem yapma yaşına ulaştıktan sonra sözleşmeyi feshettiğini davalıya ihtarnameyle bildirdiği halde davalının bunu dikkate almayıp icra takiplerine giriştiğini ileri sürerek taraflar arasındaki sözleşmenin feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yaptığı sözleşmeyi anne ve babasının kanuni temsilci olarak imzaladıklarını, davacının sözleşmeyi sona erdirmek için ihtarname göndermesi üzerine davacıdan ihtarnameyle cari hesap borcu, cezai şart miktarının ödenmesinin istendiğini, davacının borçlarını ödemediğini, sözleşmenin feshedildiği tarihe kadar geçerli şekilde uygulandığını, M.K.nun 16.maddesine göre fiil ehliyetine sahip olmayan, ancak ayırt etme gücü olan küçüklerin yasal temsilcilerinin muvafakatıyla borç altına girebileceklerini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ile davalı arasında akdedilen Bayilik Anlaşması ve Genel Şartnamesi ve ek anlaşmanın imzalandığı tarihte davacının reşit olmadığı, ancak temyiz kudretinin bulunduğu, M.K.nun 16/1.maddesine göre temyiz kudretine sahip küçüklerin yasal temsilcilerinin izni ya da icazeti ile borç altına girebilecekleri, M.K.nun 355.maddesine göre davacının anne ve babasının velayeti altında olduğu sırada işlem yaptığı, davacının anne ve babasının sözleşmelerde imzasının bulunduğu, bu imzaların kefalet amacıyla değil sözleşmelerin yapıldığı tarihte reşit olmayan davacıyı işlemle bağlı kılabilmek ve işleme izin vermek için imzaladıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7492, Karar No: 2015/11538, Tarih: 21.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/7492 E.  ,  2015/11538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9882, Karar No: 2016/10851, Tarih: 02.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/9882 E.  ,  2016/10851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar 03.07.2012 tarihinde kesinleşen ilamla boşanmışlar, 06.06.2010 doğumlu ....velayeti davalı anneye verilmiştir. Yurtdışında yaşayan davacı baba 16.09.2011 tarihinde boşanma davası devam ederken çocuğu izinsiz olarak yanına alıp, yurtdışına götürmüş, davalının şikayeti üzerine baba hakkında çocuk kaçırma ve alıkoyma suçundan dava açılmıştır. Çocuk belirtilen tarihten bu yana baba yanında olup, mahkeme ilamına rağmen baba tarafından anneye teslim edilmemiş, yaşı itibariyle anne bakım ve şefkatine yoğun bir şekilde ihtiyacının bulunduğu bir dönemden itibaren ve halen çocukla annesi arasındaki bağ fiilen koparılmıştır. Buna karşın davalı annenin velayet görevini yerine getirmekte ihmalinin bulunduğu kanıtlanamamıştır. Bu durumda, davanın reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.02.06.2016(Prş.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/659, Karar No: 2017/1231, Tarih: 04.05.2017

**6. Ceza Dairesi         2017/659 E.  ,  2017/1231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan ...'ın 28.10.2015 tarihli kolluk ifadesinde "Ben 28.10.2015 tarihinde saat 15:20 sıralarında ikametimin çatısından ses geldiğini duydum ve yukarı çıktım. Karşımda üç şahsın kaynım ...'a ait olan yaklaşık 4000 adet gömleği iki adet çuvala doldurduklarını gördüm, ne yaptıklarını sordum. Gelenlerden birisi bana 'şağıda abimiz bekliyor gömlekleri ona götüreceğiz' dediler. Ben de 'Bu gömlekler bizim siz hırsızsınız, bu gömlekler nerden sizin oluyor' diye bağırdım. Şahıslardan ikisi beni itekledi ve elinde bulunan bir kaç adet yaklaşık ise 3000 adet gömleği alarak aşağı doğru kaçtılar. Kaçarken ben şahıslara engel olmaya çalıştım, ancak şahıslar beni itekleyerek yere düşürdüler ve yaralanmama neden oldular. Bu iki şahıs kaçınca, diğer şahıs çuvallara gömlek doldurmayı bıraktı ve evin çatısına doğru kaçtı. Kaçacak yeri olmayınca ben de hemen polis olarak görev yapan ve yakınımızda oturan ...'ı çağırdım. Oğlum beş dakika sonra yanıma geldi ve çatıya kaçan şahsı yakaladı" dediği, Asliye Ceza Mahkemesi'nde "Olay günü çatı katına çıktığımda Ünal'ın elinde doldurulmuş çuval olduğunu, Uğur'un ise bir çuvala gömlek doldurmakta olduğunu gördüm... beni ittirip merdivenlere düşürdü..." dediği, Ağır Ceza Mahkemesi'nde "...Huzurdaki sanık ... beni itti, dövdü, kafam hala şiş, benim bağırtılarıma bütün komşular toplandı. Ben ne olduğunu da bilemedim. Beni dövdüler, çok korktum. Diğer çocuğu tuttular..... isimli şahıs bana vurup, beni dövdükten sonra eli boş gitti, çuval orada kaldı. Bunda yalan yoktur....Ben kaçarken çuvalla kaçıp kaçmadığını hatırlamıyorum. Oğlum ne yapıyorsunuz diye güzellikle söyledim" şeklinde beyanda bulunduğu;

Katılan ...'ın aşamalarda özetle, "28.10.2015 tarihinde saat 15:40 sıralarında yeğenim olan ... beni aradı ve depo olarak kullandığımız yerdeki kullanılmaya hazır gömleklerin çalındığını söyledi. Ben de hemen olay yerine gittim. Engil bir şahsı yakaladığını ve gömlekleri çalan şahıslardan birisinin elinde bulunan şahıs olduğunu söyledi. Ben bu şahsa 24.10.2015 tarihinde aynı yerde bulunan 2000 adet gömleğin çalınması ile ilgili soru sordum. Bu şahıs da 'Ben bu sefer tek geldim, geçen sefer yoktum, kandırıldım' dedi. Sonra bu şahıs bana daha önceden çalınan 2000 adet gömleği ... İlçesi ...... (... Mahallesi) semtinde ismini ve adresini bilmediği bir mağazaya arkadaşlarının sattığını söyledi. Ben daha önceden çalınan gömlekler ile ilgili şikayetçi olmamıştım. 28.10.2015 tarihindeki olayda yaklaşık 3000 adet gömlek çalınmıştır. Ancak nasıl çaldıklarını bilmiyorum." dediği;

Katılan ...'ın aşamalarda özetle "28.10.2015 tarihinde saat 15:25 sıralarında yakınımda oturan annem beni aradı ve 'Eve hırsız girdi' dedi. Ben de hemen annemin evine geçtim ve hırsızın çatıya çıktığını öğrendim. Şahıs bana karşı direnince ve elimden kaçmaya çalışınca kendisine zor kullanarak durdurdum ve polis ekibine haber verdim. Şahıs bana direnç gösterdiğinden ben yaralandım ve doktor raporu aldım. Şahsı ben yakaladığımda 'Bana abi biz bu evde gömlek olduğunu biliyorduk onları çalmaya geldik Ünal isimli arkadaşımla geldim' dedi. Olayda şahısların üç kişi olduklarını öğrendim ve şahıslar amcamın annemin evinde bulunan gömlekleri çaldıklarını ve annemi darp ettiklerini öğrendim. Bu şahıs da olay yerinden kaçamamış" şeklinde beyanda bulunduğu,

Sanık ... Sarıoğlu'nun, olay yerinde görülünce, bir şey almadan olay yerinden kaçtığını, kimseye vurmadığını, sanık ...'in, olay yerinden diğer sanığın kaçtığını, kendisinin yakalandığını, bir şey alamadıklarını savunduğu;

Olay tarihli adli raporlara göre, katılanlar ... ve ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları,

Olay yeri inceleme raporunda, bahse konu yerin üç katlı betonarme binanın çatı katı olduğu, duvar ile çatı arasında 50 cm'lik boşluk bulunduğu, çatı arasında çuvallar içerisinde gömlekler olduğu, bazı naylon çuvalların yırtılmış halde görüldüğü tespitine yer verildiğinin anlaşılması karşısında;

Öncelikle katılanların aşamalarda olay ve suça konu gömlek sayısına ilişkin beyanları arasındaki açık aykırılıklar giderildikten sonra, olayın geçtiği çatı arasında muhafaza edilen ve alındığı ileri sürülen gömlek sayısının ne şekilde saptandığı, mevcut fiziki koşullarda alınmasının olanaklı olup olmadığı da belirlendikten sonra sanıkların hukuki durumlarının tespiti gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve savunmanlarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi