muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5358, Karar No: 2024/7140, Tarih: 07.10.2024

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının " ..." ibareli marka başvurusu ile davalının "..." ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle davaya konu marka başvurusunun kapsamından çıkartılan mal/hizmetleri açısından görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, bu mallar/hizmetlerde 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesindeki iltibas, karıştırılma koşullarının oluştuğu, davacının 2001/16567 ... ibareli markasına dayalı davalı markasına yaklaşma çabası bulunmadığından başvuru markası açısından müktesep hakkının bulunduğu, 2014/05894 sayılı önceki markası açısından ise başvuru markası tarihi esas alındığında uzun süre ihtilafsız kullanma koşulu gerçekleşmediğinden bu marka açısından da müktesep hak oluşmadığı, başvurunun kötüniyetli yapıldığı ileri sürülse bile bunun var olan iltibas durumunu ortadan kaldırmadığı gerekçesiyle, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, asıl davada YİDK kararının iptali, birleşen davada YİDK kararının iptali ile hükümsüzlük ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fırkası

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ... Group, Inc. ve Akayteks Tekstil Deri Ürünleri İnşaat İşleri ve Turizm Hizmetleri San. Tic. Ltd. Şti.'ye ayrı ayrı yükletilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Kurum'a yükletilmesine, 07.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10904, Karar No: 2009/12273, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10904 E.  ,  2009/12273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtfak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı vekili Av....'ın 24.09.2009 tarihli ve hükmün düzeltilerek onanması istemini içeren dilekçesinin temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Söz konusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

2- Birinci ve ikinci ürün taze fasulye ve buğday ürünleri ile kayısı ürününün 2009 yılı dekar başına (ağaç başına değil) ortalama verimi, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmi verilerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24033, Karar No: 2013/21267, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/24033 E.  ,  2013/21267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı çalışmaktayken bölge müdürünün davacıyı telefonla arayarak, sözlü olarak herhangi bir neden olmaksızın iş sözleşmesini feshettiğini, işinin gereği olan araç ve evrak dokümanları iade etmesini istediklerini, yazılı bildirim yapılmadığını belirterek müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı süre içinde verimli olamadığını sürekli bu konuda uyarı aldığını, işten çıkarılmadan önce bir şans daha verildiğini ancak performansından herhangi bir düzelme olmadığını, feshin zorunlu hale geldiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacıya hedeflerin gerçekleştirilememesi nedeniyle iki kez uyarı ve bir kez kınama cezası verildiği, ardından ise disiplin kurulu kararı ile sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmıştır. Bu durum karşısında belirlenen hedefleri tutturamadığını tespit eden işveren yönünden; iş ilişkisinin devamını beklemek mümkün olmadığından, feshin geçerli nedene dayandığı, daha önce uyarı ve kınama cezası verilmiş olması nedeniyle feshin son çare olması ilkesine uyulduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, genel müdürlük tarafından verilen hedefleri gerçekleştirememesi nedenine dayalı olarak feshedilmiştir. Davalı tarafından delil olarak sunulan disiplin kurulu kararı, savunmada belirtilen disiplin uygulamaları ve işçinin savunmaları incelendiğinde, tüm bu işlemlerin davacının ıms verilerine göre hedeflerini realize edememesi durumuna bağlı olduğu görülmektedir. Davacı, işverene ait ilaç ve tıbbi ürünlerin ilgili doktor ve eczacılara tanıtımı işini yürütmektedir. İş sözleşmesinde kendisine getirilmiş ayrıca satış yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu tür ürünlerin satışı, sadece işçinin tanıtım faaliyetine bağlı olmayıp, doktorların ilaç yazma tercihi, rakip ürünlerin mevcudiyeti, Sağlık Bakanlığının uygulamaları gibi başka dış etkenler de belirleyici nitelik taşımaktadır. Somut olayda işçinin verilen işi talimatlara uygun şekilde yerine getirmediği de iddia edilmemiştir. Sadece ilaç ve ürün satış rakamlarına dayalı şekilde belirlenen hedef gerçekleştirememe durumu geçerli fesih nedeni değildir. Mahkemece işe iade talebinin kabulü gerekirken yazılı şekilde reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 209,60 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 10.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/572, Karar No: 2021/930, Tarih: 08.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/572 E.  ,  2021/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.11.2020 gün ve 2017/6338- 2020/1984 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesinin davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede; 6100 sayılı HMK'nın 334. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecekler, gerçek şahıslar, kamuya yararlı dernek ve vakıflar olarak belirtilmiştir. Somut olayda hükmü temyiz eden davalı- karşı davacının şirket olması nedeniyle anılan yasa hükmü uyarınca adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden davalı-karşı davacı şirketin yapmış olduğu adli yardım talebinin de reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı-karşı davacının kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, davalı-karşı davacı vekiline işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği taktirde 6100 sayılı HMK’nın 366. maddesi atfı ile 344. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının yerel mahkemeye geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin REDDİNE, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle dava dosyasının yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8449, Karar No: 2009/17117, Tarih: 28.09.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/8449 E.  ,  2009/17117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2009

Takip konusu bonoların asıllarının veya ön ve arka yüzlerinin gösterir tasdikli örneklerinin evraka eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28/09/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2964, Karar No: 2021/1804, Tarih: 26.05.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/2964 E.  ,  2021/1804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine dosya Dairemize gönderilmiş ise de, yapılan temyiz incelemesinde, yerel mahkemece Hakem Heyetinin kararının saklanmasına karar verildiği, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı Ak Sigorta AŞ'ye tebliğ edilmediği anlaşılmıştır. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30. maddesinin 23. fıkrasında, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun hükümlerinin sigortacılıktaki tahkim hakkında da kıyasen uygulanacağı belirtilmiş, karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın tahkim usulüne ilişkin tebligatı düzenleyen 438. maddesinde de, taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça tebligatın 11.02.1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre yapılacağı düzenlenmiştir. Bu itibarla hakem kararı kendisine verilen mahkeme, Hakem Kararının kendisine verildiğini ve kararın neden ibaret olduğunu iki tarafa da yazılı olarak tebliğ etmelidir. Her iki taraf hakkında da temyiz süresi ancak bu tebliğ tarihinden itibaren işlemeye başlar.

Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkemece davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı Ak Sigorta AŞ'ye mevzuat hükümlerine uygun olarak tebliği ile buna ilişkin tebligat parçasının dosyaya konulması ve temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 26.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/497, Karar No: 2016/338, Tarih: 04.10.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/497 E.  ,  2016/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 14.01.2015

Sayısı : 198-39

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanıklar ... ve ...'nın 5237 sayılı TCK'nun 85/1, 62, 50/1-a ve 50/4 maddeleri uyarınca 12.100 Lira adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin, Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.12.2011 gün ve 306-456 sayılı hükmün sanıklar ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 10.02.2014 gün ve 23421-3033 sayı ile;

“...Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların kusurlarının bulunmadığına ve katılanlar vekilinin ise seçenek yaptırımların uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nun 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, yukarda açıklanan gerekçelerde de belirtildiği gibi sanıkların asli kusurlu olduğu gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 14.01.2015 gün ve 198-39 sayı ile;

“...Dosya kapsamında bulunan ve daha önceki kararımızda hükme esas alınan 30.08.2008 tarihli bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere, sanıklar ... ve ...'nın ikinci derecede tali kusurlu oldukları, sanıkların olaydan ötürü asli kusurlu oldukları yönünde herhangi bir bilirkişi raporunun da dosya kapsamında yer almadığı, hükme esas alınan 30.08.2008 tarihli bilirkişi raporunda asli kusur verilen tek sanığın, Yargıtay ilamı ile hakkındaki hüküm onanan sanık Nebi Kavak olduğu, dolayısı ile haklarındaki hükümler bozulan sanıklar ... ve ...'nın kusur durumunun mahkememizce tali kusur olarak kabul edildiği, bu nedenle sanıkların kusur durumları dikkate alındığında, bir önceki hükümle verilen cezaların dosya kapsamına ve cezanın belirlenmesinde göz önünde tutulacak olan 5237 sayılı TCK'nun 61/1 ve 22/4. maddelerine uygun düştüğü, verilen önceki kararda bu yönden bir hukuka aykırılığın bulunmadığı..." gerekçesi ile önceki hükümde direnilmesine karar vermiştir.

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2015 gün ve 161739 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2015 gün ve 161739 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık Nebi Kavak hakkında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan verilen mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup, direnme hükmünün kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan verilen hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklar hakkında iki yıldan altı yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan hüküm kurulurken temel cezanın alt sınırdan tespitinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, yerel mahkemece sanıklardan ...'ın hazır bulunduğu oturumda, sırasıyla hazır bulunan sanık ve katılanlar vekiline bozmaya karşı diyeceklerinin sorulduğu, hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146-149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ... ve katılanlar vekili dinlendikten sonra, hazır bulunan sanığa son sözü sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün direnmeye konu her iki sanık yönünden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.01.2015 gün ve 198-39 sayılı direnme hükmünün, hükümden önce hazır bulunan sanık ...'a son sözün verilmemesi isabetsizliğinden direnmeye konu her iki sanık yönünden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.10.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5364, Karar No: 2011/5830, Tarih: 10.10.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/5364 E.  ,  2011/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davalı ... adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediği Kadastro Müdürlüğü, Tapu Sicil Müdürlüğü ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup gelecek cevabi yazıların dosyaya konulması, eksikliklerin bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek gereksiz yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 10.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2677, Karar No: 2012/22598, Tarih: 12.03.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/2677 E.  ,  2012/22598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Müsadere talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar gören kurumun gümrük idaresi olduğu gözetilmeden, dava konusu eylem tarihi itibariyle suçtan doğrudan zarar görmeyen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.