muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/415, Karar No: 2023/1714, Tarih: 27.02.2023

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının davalı müvekkilinin 09.09.2015 tarihinde geçirmiş olduğu kazanın iş kazası niteliği taşımadığından ve bu anlamda düzenlenen SGK inceleme raporunun dayanaksız olduğunun tespitini talep ve dava ettiğini, davayı kabul etmediklerini, hukuki dayanaktan yoksun olarak açılan davanı reddine kadar verilmesini, iş bu davanın davalı müvekkili tarafından davacıya karşı aynı mahkeme 2015/671 Esas sayılı dosyası ile açılan maddi ve manevi tazminat davasını bertaraf etmeye yönelik olduğunu, 2015/671 Esas sayılı dosyasına Sosyal Güvenlik Denetmeni ... tarafından düzenlenen 31.03.2016 tarih ve 2016/22 sayılı raporda; meydana gelen kazanın iş kazası olduğu, kaza tarihi itibariyle davalının bir günlük işe giriş bildirgesinin düzenlenmesi gerektiği konusunda rapor düzenlendiğini, yine meydana gelen kazanın iş kazası olduğu davacının öz oğlu olan ...'nin kollukta verdiği ifadeden de açıkça anlaşıldığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde; davalı ... tarafından mahkeme 2015/671 Esas sayılı dosyasında görülen maddi ve manevi tazminat istemli davada olayın iş kazası mı yoksa kaza mı olduğu hususunun tartışılacağını zira bu hususun tespiti maddi ve manevi tazminat istemli davada davanı seyrini doğrudan etkileyeceğini, dolayısı ile Mahkeme 2015/671 Esas sayılı dosyasında açılmış dava bulunduğuna ve iş kazası kavramının orada tartışılacağına göre davacının bu davaya açmasında hukuki yararı söz konusu olmadığını, bu nedenle öncelikle dava şartı yoksunluğu nedeni ile davanın usulden reddine karar verilmesini, bildirilen ve resen tespit edilecek hususlar ışığında davacı talebinin şartları oluşmadığından öncelikle usulden, aksi halde esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davalı ... ile müvekkili arasında işçi işveren ilişkisinin bulunmadığını, aksi yöndeki tanık beyanlarını kabul etmediklerini, davalı ...'un 09.09.2015 tarihinde müvekkilinin tarlasında mısır hasadı yapılırken tarlanın baş kısmındaki yol üzerinde traktöre takılı römorkun altında bulunduğu esnada, traktörün çalıştırılıp hareket etmesi sonucunda römorkun altında ayakları kaldığı için yaralandığını, davalı ... isimli şahsın müvekkilinin yan tarla komşusu ... isimli şahsa geceleri hırsızlık olaylarının önüne geçmek için tarlasını beklemek suretiyle yardımcı olduğunu, müvekkilinin de bu durum üzerine kendi tarlasına göz kulak olmasını istediğini, hasat zamanı işi olmayan kişinin ve yerel mahkemece gece bekçisi olduğu kabul edilen kişinin, gündüz saatinde orada işi olamayacağını, bu kişinin o bölgede adına başak denilen ve tarlada kalmış ürünlerin, kendi adına toplanması faaliyetini yapmak için geldiğini, geldiğini de hiç kimsenin fark etmediğini, davacı ...'nin yerel mahkemedeki beyanında "...kişi benim resmi bekçim değildir." demesinin illegal bir iş faaliyetinin olduğu anlamını taşımayacağını, müvekkili davacının esasen "...bu benim personelim değildir." demek istediğini, bu beyanın da yerel mahkemenin gerekçeli kararının esasını teşkil etmesinin ayrı bir hukuka aykırılık teşkil ettiğini, bu beyanın bir iş ilişkisinin kanıtı olarak hükme esas alınmasının hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Tüm dosya kapsamı ve özellikle davacının davalıdan kendi tarlasına da göz kulak olmasını istediğini beyan etmesi, davacının oğlu ve kaza sırasında traktörü kullanan şahıs olan ...'nin Ceza soruşturması sırasında alınan beyanında davalının babasına ait tarlanın bekçisi olduğunu beyan etmesi ve diğer tanıklarında bu hususu doğrulamaları karşısında davalının kaza tarihinde davacıya ait tarlada bekçi olarak hizmet akdine istinaden çalıştığı, meydana gelen kazanın iş kazası olduğu, davanın reddine dair ilk derece mahkeme kararının yerinde olduğu anlaşılmıştır." gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası niteliğinde olmadığının ve aksine Kurum raporunun dayanaksız olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 69 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 344 üncü maddesi, 370 ve 371 inci maddeleri ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, özellikle ceza dosyası kapsamında alınan ifadeler ile dinlenen taraf ve kamu tanıklarının beyanları ve dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/9572, Karar No: 2013/15166, Tarih: 23.09.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/9572 E.  ,  2013/15166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece el atmaya konu olan asıl parselin dava konusu yapılmadığı, yanlış parsel hakkında dava açıldığı, ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunmanın genişletilemeyeceği gerekçesiyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan keşif sırasında, dava konusu taşınmazın el atıldığı iddia edilen bölümünün davacının dilekçesinde belirttiği 90 ada 1 parsel içerisinde olmayıp, bu taşınmazla aynı güzergah ve ada içindeki 2 parsel üzerinde bulunduğu ve bu parselin de davacı murisine ait olduğu anlaşılmıştır. Davacı hatalı parsel bildirdiğini, yapılan keşif neticesinde anladığını beyan etmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 183. maddesine göre tarafların veya mahkemenin dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hatalarının karar verilinceye kadar düzeltilebileceği hükmü karşısında, davacının dilekçesi doğrultusunda yapılan hatanın açık bir maddi hata olduğu kabul edilerek, davanın düzeltilen doğru parsel üzerinden yürütülüp sonuçlandırılması gerekirken, aksi yönde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1382, Karar No: 2010/2863, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1382 E.  ,  2010/2863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili, dava dilekçesinde davacının .... vakfı ve ....Vakfının galleye müstehak vakıf evladı olduğunun tespitini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.4.1992 gün ve .... sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Mahkemece taraflara tefhim edilen kısa kararda "davanın kabulüne" denilmiş ancak gerekçeli kararda, sadece "1271 tarihli... Vakfının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğu" şeklinde karar verilmiştir. Dava konusu diğer vakıfla ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıdaki nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14931, Karar No: 2009/144, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/14931 E.  ,  2009/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.09.2007 gününde verilen dilekçe ile tapuda vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 08.05.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, vakıf şerhinin terkini istemiyle açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece vakfa ait taşınmaz ilçe merkezinde bulunduğundan ve vakıfname sahih bir vakfa ait olduğundan bahisle dava reddedilmiştir.

27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı ... Kanununun 18.maddesi hükmü gereğince; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, mukataalı vakıf; zemini vakfa üzerindeki ... ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder.

Vakfın niteliğini saptamak da kuşkusuz özellikle bilirkişi görüşüne başvurmakla mümkündür. Gerçekten HUMK.nun 275. maddesi hükmü gereğince çözümü özel ve teknik bilgi gerektiren konularda hakimin bilirkişi görüşüne başvurması gerekir. Nitekim somut olayda da, bilirkişi raporu alınmış bilirkişi 25.03.2008 tarihli raporunda “... ... Han-ı ... Vakfı” ve “S...Vakıf” şerhinin gayrisahih bir vakfa ait olduğunu belirtmiştir. Mahkemece mevcut raporun noksan ve müphem

görülmesi halinde ne gibi işlem yapılacağı da HUMK. nun 283 ve 284. maddelerinde gösterilmiştir. Bütün bu usuli işlemlere başvurulmaksızın çözümü özel ve teknik bilgi gerektiren bir konuda hakimin mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgiyle davanın reddi yukarıdan beri sayılan usul kurallarına uygun düşmez.

Mahkemece yapılması gereken ... davacının emsal olarak sunduğu delillerden de yararlanılarak gerek görülürse bilirkişiden ek rapor almak, hakikatın daha ziyade tezahürü için gerekirse yeniden ve keşif suretiyle bilirkişi incelemesi yapmak hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm kurmaktan ibarettir.

Bütün bu yönler bir yana bırakılarak eksik araştırma ve incelemeyle verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.01.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20520, Karar No: 2014/15930, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20520 E.  ,  2014/15930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmeyen davalılara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15582, Karar No: 2018/4901, Tarih: 12.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15582 E.  ,  2018/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 119/1-e maddesi uyarınca davacı, dava dilekçesinde davanın dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte, davalı da aynı Kanunun 129/1-d maddesi gereğince savunmasının dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte cevap dilekçesinde göstermek zorundadırlar. Bunlar, dava ve cevap dilekçelerinde talep sonucunun dayananağı olan ve bu talep sonucunu haklı göstermeye yarayan vakıalardır. Kanunda öngörülmüş istisnalar dışında hakim, iki tarafın birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz (HMK m. 25/1). O halde mahkemece ancak tarafların dilekçelerinde dayandıkları vakıalar hakkında inceleme ve değerlendirme yapılabilmektedir.

Mahkemece, gerekçeli kararda davalı erkeğe sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı gerekçesiyle izafe edilen kusurlu davranışa, davacı kadın dava dilekçesinde vakıa olarak dayanmamıştır. Mahkemece, usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen ve dayanılmayan vakıalar davalı erkeğe kusur olarak yüklenemez. Davalının davayı kabulü de hukuki sonuç doğurmaz (TMK m. 184/3). Gerçekleşen bu duruma göre; davalı erkeğe sadakat yükümlülüğüne aykırı davranma kusuru izafe edilemeyeceği gibi davalının boşanmayı gerektiren başkaca bir kusurlu davranışı da ispatlanmamıştır. Bu nedenlerle Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde belirtilen temelinden sarsılma koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerekirken, kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2015/1979, Karar No: 2015/6549, Tarih: 05.05.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1979 E.  ,  2015/6549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit - istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili şirket aleyhine, ... İcra Müdürlüğü' nün 2012/11744 sayılı dosyasından cari hesaba dayalı olarak 76.332-USD karşılığı 115.788,01-TL alacağa yönelik icra takibi yapıldığını, müvekkilinin haciz baskısı nedeniyle 14.11.2012 tarihinde 136.170-TL ödediğini, müvekkili şirketin davalı şirkete icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, ödeme halinde ödenen miktarın istirdatına ve davalı aleyhine %20 icra tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında 2005 yılından beri alım-satım akdine dayalı bir ticari ilişki olduğunu, müvekkili şirketin, davacı şirketten cari hesaba dayalı olarak 76.332-USD alacaklı olduğunu, bunun karşılığı 115.788,01-TL'nin tahsili için icra takibine geçildiğini, icra dosyasına yatan bedelin tahsil edildiğini, alacaklarına dair sipariş teyit mektuplarını ve muavin defter dökümünü sunduklarını, zamanaşımının 10 yıl olduğunu beyanla, davanın reddine ve davacı aleyhine %20 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, hükme esas alınan 12.02.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin defter kapanışlarının tasdiksiz olduğu, davalı defterlerinin usule uygun olduğu, davalının 05.05.2010 tarihinde davacının hesabına 76.332-USD havale gönderdiği, davalının davacıya avans olarak gönderdiği bu ödemeyi ticari defterlerine kaydetmiş olduğu, davacıya avans olarak yapılmış ödeme karşılığında, davacının kendi defterlerinde davalıya mal satışı bulunmadığı, sevk irsaliyesi/fatura düzenlemediği görüldüğünden, davalının avans tutarı olan 76.332-USD miktarındaki bedel üzerinden davacıdan alacaklı olduğu, davalının bu miktar üzerinden icra takibi başlattığı davacının ticari ilişki süresince davalı adına düzenlediği bir kur farkı faturası bulunmadığı ve kur farkından doğan alacağını kanıtlayamadığı gerekçesiyle, yerinde görülmeyen davanın reddine ve tedbir isteminin reddedilmiş olması nedeniyle yasal koşulları bulunmayan davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacının kur farkından dolayı alacaklı olduğunu kanıtlayamamış olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20275, Karar No: 2012/6427, Tarih: 06.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/20275 E.  ,  2012/6427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK.nun 170/3.maddesi uyarınca icra mahkemesi, inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse aynı maddenin son fıkrası uyarınca, senedi takibe koymada kötüniyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı, senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder.

Somut olayda, hükme esas alınan 18.4.2011 tarihli bilirkişi raporunda; imzanın basit tersimli olması nedeniyle borçlu elinden çıkıp çıkmadığı hususunda kaligrafi kıyasına dayalı herhangi bir beyanda bulunulabilmesinin mümkün olmadığı bildirilmiştir. Bu durumda alacaklı aleyhine tazminata ve para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirir ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Konya 2.İcra Hukuk Mahkemesinin 25.05.2011 tarih ve 2010/956 E. - 2011/551 K.sayılı kararının hüküm bölümünün tazminata ilişkin (2) nolu, para cezasına ilişkin (3) nolu bentlerinin karar metninden tamamen çıkartılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile  İİK.366. ve HUMK.438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına,  06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.