muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11567, Karar No: 2018/1730, Tarih: 14.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/11567 E.  ,  2018/1730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat (her iki suçtan, her iki sanık hakkında)

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanıkların beraatlerine dair hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'un Uşak'ta faaliyet gösteren ...Optik isimli iş yerinin sahibi diğer sanık ...' ın ise bu iş yerinin mesul müdürü olduğu, sanıkların Temmuz 2008, Ocak 2009 ve Ocak 2011 tarihleri arasında birçok mağdurun reçetesini gözlük verdikleri gerekçesi ile SGK ya fatura etmelerine rağmen aslen bu mağdurların gözlük almadıkları, reçetelerin arkasındaki ‘’gözlüğümü teslim aldım’’ şeklindeki yazı ve imzaların mağdurlara ait olmadığı, sanıkların sahte reçetelerle SGK’yi dolandırıp haksız yere 725,39TL ödeme yapılmasına sebep oldukları iddia olunan olayda; Sosyal Güvenlik Kurumu muhakkik raporu ile reçetesinin gerçek olmadığı iddia olunan mağdurların tamamının yargılama aşamasında reçetelerde adı geçen doktorlar tarafından yapılan muayeneler sonunda düzenlenen gözlük reçeteleri ile sanıkların optik dükkanına giderek gözlük siparişi verdikleri, akabinde gönderdikleri yakınlarının gözlüğü teslim aldığı yani muayenelerin ve gözlük alım işleminin gerçek olduğuna dair beyanları, optik dükkanı işleten sanıkların gelen reçetelerin sahte olup olmadığını denetleme görevlerinin bulunmadığı gibi dosyaya konu reçetelerin düzenlendiği hastanelerin evrakların incelendiğinde mağdurların muayene kayıtlarının bulunduğu, 01.04.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre de reçetelerdeki doktor kaşe ve imzalarının gerçek olduğunun tespit edildiği, reçeteye bağlı olarak gözlük alımları sırasında gözlüğün camının takılmasının ardından tesliminin o dönem itibarı ile reçete sahibine yahut onun tarafından gönderilmiş bir yakınına da verilebildiği yönünde yerleşik yerel uygulamanın sahtecilik yahut dolandırıcılık suçuna vücut vermediği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların üzerilerine atılı suçları işledikleri yönünde cezalandırılmalarına yeter her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, beraatine ilişkin hükmün ONANMASINA, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/355, Karar No: 2020/3942, Tarih: 10.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/355 E.  ,  2020/3942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM-TESPİT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 103, 474, 484, 1078, 5020 parsel sayılı taşınmazların maliki ... ile mirasbırakan babası ...ın aynı kişi olduğunun tespiti ile maliki olduğu 1143, 704, 1145, 1130, 3234 ve 3233 parsel sayılı taşınmazlarda yanlış yazılan baba adının nüfus kayıtlarına uygun şekilde düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davada taraf sıfatı bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hâkimi ...'nün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayanağı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddine.

Ancak, dava konusu 704 parsel sayılı taşınmazda davacının baba adı nüfus bilgilerine uygun şekilde “Maha” olarak yazılmış olmasına rağmen bu parsel yönünden davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gibi, davacının isteği sadece tapu kayıtlarında yanlış yazılan baba adının düzeltilmesi olduğu halde talepten fazlasına karar verilmesi de isabetli değildir.

Öte yandan, dava kabul edilmiş olup karar ve ilam harcından davacının sorumlu tutulması doğru değildir.

Ne var ki, bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün 2. bendinin yerinden çıkarılarak yerine “...İlçesi, Gürsu Mah. 1143, 1145, 1130, 3234, 3235, 5019, 781, 704 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davacının baba adının doğru yazılmış olması nedeni ile davanın reddine” ibaresinin, hükmün 3. bendinin yerinden çıkarılarak yerine “... İlçesi, Gürsu Mah. 471, 473, 475 ve 1164 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın kabulü ile malik olarak görünen Maho oğlu ...'ın baba adının Maha olarak düzeltilmek sureti ile tapuya kayıt ve tesciline” ibaresinin ve hükmün 5. bendinin yerinden çıkarılarak yerine “Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına, 6100 sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11327, Karar No: 2016/14159, Tarih: 22.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/11327 E.  ,  2016/14159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, menfi tespit ile kesilen aylıkların yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde, davacının 506 sayılı Yasa kapsamında 01.05.2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alırken aynı zamanda ... ’nde çalışmasına devam ettiği, davalı Kurumca, 5335 sayılı Yasanın 30. maddesi uyarınca, davacının yaşlılık aylığının kesildiği ve 07.01.2006-23.02.2015 tarihleri arasında ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirildiği, mahkemece, ... ’nin kamu işyeri olduğu, ancak davalı Kurum tarafından Hekimevine 15.08.2003 tarihinde hatalı olarak özel işyeri statasü verildiği, davacının çalıştığı tüm dönemde özel işyeri olarak işlem gördüğü, olayda davalı Kurumun hatasının bulunduğu, davacının herhangi bir kusur ya da kötü niyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “...Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi Anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir. Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı gerekir. Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi, “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır…” hükmünü içermektedir.

Konuya ilişkin 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir özel düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin iyi niyetle veya kötü niyetle gerçekleşmesine bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Kurumun istirdadını isteyeceği yersiz ödemenin kapsamını belirlemedeki irade serbestisi de, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gereğini doğurmaktadır.

Yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri çerçevesinde eldeki dosya incelendiğinde; en son Kamu Hastaneler Birliği’nin yazısı dikkate alınarak söz konusu işyeri kamu işyeri olarak kabul edilmiş ise de, hekimevinin 5335 sayılı yasanın 30. Maddesi çerçevesinde kalıp kalmadığı ilgili kurumlardan sorulup sonucuna göre hüküm kurulması gerekmektedir.

Kabule göre de, olayda her ne kadar Kurum hatası olduğu ve davacının kötü niyetli olmadığı belirgin ise de, yukarıda belirtilen ilgili yasa maddeleri ve davacının aynı işyerinde tüm sigorta kollarına tabi olarak çalıştığı sabit olduğundan, aylığın yeniden bağlanmasına ilişkin karar yerinde olmadığı gibi tahakkuk işleminin 5510 sayılı yasanın 96/b maddesi kapsamında kaldığının gözetilmemesi yerinde görülmemiştir.

Kabule göre de, olayda her ne kadar Kurum hatası olduğu ve davacının kötü niyetli olmadığı belirgin ise de, yukarıda belirtilen ilgili yasa maddeleri ve davacının aynı işyerinde tüm sigorta kollarına tabi olarak çalıştığı sabit olduğundan, aylığın yeniden bağlanmasına ilişkin karar yerinde olmadığı gibi tahakkuk işleminin 5510 sayılı yasanın 96/b maddesi kapsamında kaldığının gözetilmemesi yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17811, Karar No: 2023/3471, Tarih: 25.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17811 E.  ,  2023/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/295 E., 2019/421 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün düzeltilerek onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.01.2019 tarihli ve 2017/99 Esas, 2019/7 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi dokuzuncu fıkrası delaletiyle altıncı ve yedinci fıkrası, 63 üncü maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.03.2019 tarihli ve 2019/295 Esas ve 2019/421 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 23.10.2021 tarihli ve düzeltilerek onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1.Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.Lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

4.Kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna,

5.Eksik araştırma, inceleme ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulduğuna,

6.ByLock kullanmadığına,

7.Dernek ve sendika üyelikleri ile Bankasya kayıtlarının müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

8. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında terör örgütüne üye olma suçunu işlediği iddiasıyla TCK'nın 314/2 nci maddesi ve sair sevk maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, Konya Emniyet Müdürlüğü Kom Şube Müdürlüğünden gelen 07.08.2017 tarihli raporda adına kayıtlı kendisinin kullandığı 0505 (...) (...) (...) nolu hat üzerinden ByLock programını kullandığının belirtildiği, raporda tespit tarihinin 13/10/2015 tarihi olarak gösterildiği, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığından gelen HTS kayıtlarında yapılan incelemede sanığın bu telefonu kullandığının anlaşıldığı, ayrıca Akşehir Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ek ifadesinde ve mahkemede yapmış olduğu savunmasında söz konusu telefon numarasını 8-10 senedir kullandığını beyan ettiği, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı HSK ve Bakanlık Muhabere Bürosunun 14.11.2017 tarihli yazısı ekinde mahkememize gönderilen ByLock programına giriş (CGNAT) kayıtlarına göre 13.10.2015 tarihi ile 12.02.2016 tarihleri arasında 6 farklı günde 47 sıra sinyal kaydının olduğu tespit edildiği, sanıktan ele geçirilen dijital materyallerin incelenmesi sonucu Konya İl Emniyet Müdürlüğünü Siber Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğünce mahkemeye gönderilen dijital materyal inceleme raporunda; sanıktan el konulan cep telefonu üzerinde yapılan incelemede, siber dijital materyal inceleme raporu ile cnrgnc1@gmail.com adlı mail adresinden ByLock programı yüklendiğine dair veri ve veri kalıntılarının tespit edildiği, cnrgnc1@gmail.com isimli hesabın sanığın ismi ve soyismiyle örtüştüğü, söz konusu hesabın sanığa ait olduğunun değerlendirildiği, dosya kapsamında yer alan sanık beyanı, ByLock programına giriş kayıtları, siber incele raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte sanığın 0505 (...) (...) (...) nolu hat üzerinden FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından haberleşmek amacıyla kullanılan bir ağ olan ByLock programını kullandığı, sanığa ait ... Katılım Bankası 4416655 numaralı hesaba ait hesap hareketlerini gösterir tabloda 24.01.2014 ile 15.09.2014 tarih aralığında hesabı aktif olarak kullandığı, muhtelif para yatırma işlemleri bulunduğu, 08.09.2014 tarihinde 1.300 USD katılım hesabı açtığı, Konya Valiliği İl Dernekler Müdürlüğünün 06.04.2017 tarihli yazıları ile, sanığın FETÖ/PDY bağlantılı Akşehir Gönüllü Eğitimciler Derneğine kurucu üyeliğinin bulunduğu, 18.06.2018 tarihinde derneğin feshedildiği 18.06.2016 tarihine kadar üyeliğinin devam ettiği, Akşehir İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünce soruşturma dosyasına ibraz edilen memur sendika aidatı tevkifat listelerinden, sanığın Haziran 2016 tarihine kadar Aktif Eğitimciler Sendikası üyesi olduğu değerlendirilmiş, yukarıda detaylı şekilde izah edildiği üzere sanığın adına kayıtlı olan 0505 (...) (...) (..

.06.2018 tarihinde derneğin feshedildiği 18.06.2016 tarihine kadar üyeliğinin devam ettiği, Akşehir İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünce soruşturma dosyasına ibraz edilen memur sendika aidatı tevkifat listelerinden, sanığın Haziran 2016 tarihine kadar Aktif Eğitimciler Sendikası üyesi olduğu değerlendirilmiş, yukarıda detaylı şekilde izah edildiği üzere sanığın adına kayıtlı olan 0505 (...) (...) (...) numaralı hat üzerinden ByLock programını kullandığının ByLock raporu ve ByLock programına giriş kayıtları ve siber inceleme raporu ile tereddüte mahal vermeyecek biçimde tespit edilmiş olması, ... Katılım Bankası hesabını 24.01.2014 ile 15.09.2014 tarih aralığında aktif olarak kullandığı, muhtelif para yatırma işlemleri bulunduğu, 08.09.2014 tarihinde 1.300 USD katılım hesabı açtığı, sanığın FETÖ/PDY bağlantılı Akşehir Gönüllü Eğitimciler Derneğine kurucu üyeliğinin bulunduğu, 18.06.2018 tarihinde derneğin feshedildiği 18.06.2016 tarihine kadar üyeliğini devam ettiği, sanığın Haziran 2016 tarihine kadar Aktif Eğitimciler Sendikası üyesi olduğu birlikte değerlendirildiğinde sanığın yukarıda sayılan süreklilik, çeşitlilik ve devamlılık arz eden örgütsel eylem ve faaliyetleri ile örgütle organik bağ kurarak örgüt hiyerarşisine dahil olduğu tüm dosya kapsamı ile sabit olduğundan suç ve cezadan kurtulmaya yönelik sanığın savunmalarına itibar edilmeyerek, üzerine atılı FETÖ/PDY terör örgütü üyeliği suçunun sübuta erdiği kabul edilerek eylemine uyan maddelere göre cezalandırılmasına karar verilmiştir.