muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3074, Karar No: 2012/7865, Tarih: 13.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/3074 E.  ,  2012/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya içeriğine göre davalı ...'in 06/10/2008 havale tarihli dilekçesi ile tebligata esas adresini "... Mahallesi 89. Sokak No:19 Seyhan/Adana" olarak bildirmesine karşın, mahkemece, karar "... Mah. ... Çarşısı 36. Sok. No: 65 ... İşhanı Seyhan/Adana" adresine tebliğe çıkarılmış ve bila tebliğ üzerine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre bu adrese tebligat yapılmış olup alınan tebligat işlemi usulüne uygun değildir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinin 1. fıkrası "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur" kılmış ve bundan sonraki tebligatların bildirilen yeni adrese yapılacağını belirtmiştir. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır." denilerek adres değişikliğinin bildirilmemesi halinde ve adrese kayıt sisteminde yeni adresinin tespit edilemediği halde eski adrese tebliğe imkan sağlanmıştır.

Mahkeme kararının davalı ...'in tebligata elverişli "... Mahallesi 89. Sokak No:19 Seyhan/Adana" adresine Tebligat Yasası ve Yönetmeliğe uygun şekilde tebliğ edilerek, yasal temyiz süresinin beklenilmesi, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 13.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2526, Karar No: 2016/15073, Tarih: 10.11.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/2526 E.  ,  2016/15073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karşılıksız yararlanma suçu bakımından özel bir etkin pişmanlık düzenlemesi olan 5237 sayılı TCK'nın 168/5. maddesi gereğince ve kanun koyucunun amacı doğrultusunda katılan kurumun uğradığı zararı, vergisi dahil suç tutanağı ile belirlenmiş veya belirlenecek olan cezasız tutarı, ödemesi halinde hakkında kamu davası açılamayacağının, ödeme süresi ve yerinin soruşturma merciince sanığa bildirilmeden, bildirime ilişkin belge denetime esas şekilde dosyaya konmadan, sanığa dava açılmasını engelleme imkanı tanınmadan kamu davası açılması karşısında; bu sebeple iddianamenin iadesi gerektiği gözetilmeden kabul edilip yapılan yargılamada, sanığa belirtilen bildirimin yapılması ve sonucuna göre hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının takdiri gerekirken, eksik işlem ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.11.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ;

5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı bir düzenleme içermektedir. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı içtihatı birleştirme kararı ile Yargıtay CGK'nun 1997 tarih 248/288 E-K Sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararda da açıklandığı üzere 765 sayılı TCK'nın 523 maddesi iade ve tazmin esasına dayanmaktadır. Sanığın çaldığı şeyi iadesi yada tamamen tazmini halinde başka şarta bakılmaksızın 523. madde uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.5237 sayılı TCK 168. maddesi ise bundan farklı olarak “Pişmanlığı” öne çıkarmıştır. Hatta TBMM görüşmelerinde bir milletvekilinin “ önemli olan zararın giderilmesi, tazmini” değil mi ? Mealindeki sorusuna “ tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine” önem verdiğini belirtilmiş ve meclis gerekçesine bu hususlar yansıtılmıştır.

Adalet Bakanlığının yayınladığı tutanaklarda da bu durum açıkça görülmektedir.

Pişmanlık: Türk Dil Kurumu sözlüğünde “yaptığı bir iş ya da davranışının olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma” şeklinde tanımlanmıştır.

Yargıtay CGK. 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK. 168 maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“ Tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde ... 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E 208 K,

Yargıtay CGK. 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK. 168 maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“ Tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde ... 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E 208 K,

2012/6-1232 E – 2013/106 K, 2013/6-628 E – 2014/258 K sayılı içtihatlarında da açıkça ve uzun uzadıya tartışıp kabul ettikleri husus 168- maddenin “ Pişmanlık” temeline dayandığıdır. Yani ön şart pişman olmak sonra ödemekdir.

Bilindiği gibi pişmanlık tamamen kişinin iç dünyası ve ruh haliyle ilgilidir. Dışarıya ancak açıklanmakla yada hareketlerle gösterilir. Bu şahıs tarafından açıklanmadığı sürece bilinmesi mümkün değildir. Kişi yaptığı eylemden pişman olmuşsa bunu dışarıya vurması müştekiye yada ilgiliye iletmesi gerekmektedir. Aksi davranış sanığın, cebir şiddet yada manevi baskı ile ödemeye yöneltmek anlamına gelir.

Kanun koyucu 168/1. fıkrasında “... Bizzat pişmanlık göstererek ...” ibaresini öne çıkararak sanığın “özne” olması gerektiğini pişmanlığını dış dünyaya iletmesi gerekeceğini açıkca göstermiştir. Yine 168/5. fıkrasında da açıkca “ pişmanlık göstermeyi” öne çıkararak sanığın pişman olmuş ise bunu dış dünyaya iletmesini fıkranın uygulanma şartı olarak ön görmüştür.

TCK 142/1-f fıkrasının iptal edilip TCK 163. maddesi kapsamına dahil edilmesi ve akabinde TCK 168 maddesinin uygulama gerekliliğine ilişkin yapılan değişiklik üzerine kanun koyucu kanun değişikliğinin ilk başta bilinmemesi nedeniyle etkin pişmanlığı göstermenin öğrenmeme nedeniyle mağduriyetine neden olabileceğini öngörmesi nedeniyle “Bizzat pişmanlığı göstermek” ibaresini kanunla geçici bir ek madde eklemiş ve bu ek madde ile pişmanlığı göstermek için tebligat yapma şartını sadece geçici bir süre için şartlı olarak vermiştir. Aksi olsa idi söz konusu madde geçici madde olarak değil 168. maddeye ilave fıkra olarak eklenirdi. Yani kanun koyucu açık bir şekilde “pişmanlığı göstermenin” ana kural olduğunu kabul etmiş, geçmişe dönük uygulama imkanı olan etkin pişmanlığa bir defaya mahsus ve süreli ihtar şartı getirmiş bunun haricinde sanığın pişmanlığı gösterme zorunda olduğunu kabul etmiştir.

Yukarıda açıklanan ... Kararlarında ve öğretide tartışmasız kabul edilen görüşe göre sanığın hiçbir baskı altında kalmadan kendi hür iradesi ile yaptığı eylemden pişman olması ve bunun doğal sonucu olarak zarar gidermesi gerekir. İade ve tazmin cebri icra yoluyla giderilmesi halinde TCK'nın 168. maddesi uygulanmayacaktır. Sanığa Tedaşın istediği şu kadar parayı ödersen hakkında dava açılmayacak şeklinde bir ihtar yapılması sanığa manevi cebir uygulamasıdır. Müştekinin borcunu ödemezsen hapis cezası alacaksın diye adeta devletin gücü alacağın tahsilatı için manevi cebir olarak kullanılmaktadır. 765 sayılı TCK'da 523'üncü madde de düzenlendiği gibi doğrudan ödeme esas alınmış olmaktadır. Sanık pişman olmasa bile sadece tazmin veya iade ile borçtan kurtarılacağı yönünde ki ihtar üzerine (yapılan manevi cebir üzerine) borcu ödemesi ... kararları yasanın meclis tartışmaları ve Doktirine göre tartışmasız kabul edilen ve TCK 168. maddenin temelini oluşturan “Pişmanlık” temeline aykırıdır. Sadece ödeme temeline dayalıdır. Ve bunun 5237 sayılı Kanun da uygulama yeri yoktur. Sanık pişman olmuş ise bunu belirtmesi gerekir. Manevi de olsa zorla kişi “ Pişmanlığa” zorlanamaz. Bu açıkça kanunun ruhuna lafzına ve amacına aykırıdır.

Kaldı ki;

CMK. 83 maddesinde keşif hakim veya mahkeme veya naip hakim yada istinabe olunan hakim veya mahkeme ile gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır şeklindedir. “Gecikmesinde sakınca bulunan hal derhal keşif yapılmadığı takdirde suç belirtilerinin, suç delillerinin kaybolma ihtimalini” ifade eder.

Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılmadan gerçek zararın tespiti mümkün değildir. Keşif de CMK 83. maddesi uyarınca acele işler sayılan otopsi haricinde sadece mahkemeler tarafından yapılacağı doktirinde tartışmasız kabul edilmektedir. Keşfe gidemeyen Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmesi fiilen mümkün değildir. Hal böyle olunca Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmeden yapacağı ihtar gerçeği yansıtmayacaktır. Sadece ve sadece alacaklı olan Elektrik şirketlerinin tek taraflı olarak belirleyip tespit ettikleri bedeli devletin cebri icra gücüyle hapisle korkutarak tahsil edilmesini temin edecektir. Bu da hem adalete hem de TCK 168. maddesi düzenlemelere aykırılık teşkil edecektir.

Ayrıca iddianame ve iade CMK 170 ve 174. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK 170. madde iddianamede bulunması gereken zorunlu unsurları düzenlemiştir. Bunları tek tek saymıştır. CMK 174. maddesi iddianamenin iadesi müessesini düzenlenmiştir. Kamu davasının açılması Cumhuriyet Başsavcılığına verilmiş bir yetki olduğu kadar bir haktır. Dolayısıyla bazı şekil şartlarına bağlı olarak ve istisnai olarak iade düzenlenmiştir. İade halleri CMK 174. madde de tek tek sayılmıştır. Bu nedenler arasında Etkin pişmanlık yoktur. Bırakın etkin pişmanlık hükümlerini resen dikkate alınması gereken şikayete bağlı suçlarda şikayet bulunup bulamadığı bile şikayete tabi olup uzlaşmaya tabi olmayan suçlar bakımından bile iade nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Kanunun istisnai olarak saymadığı bir nedenle iddianamenin iadesinin yapılması CMK'ya ve CMK'da düzenlenen, teminat altına alınan iddia makamının yetkilerine açık müdahale anlamına gelecektir.

Tüm anlatılan hususlar birlikte dikkate alındığında 168. maddenin uygulanabilmesi için sanığın pişman olması ve bu pişmanlığa dayanarak ödemeyi gerçekleştirmesi en azından ödeme iradesini ilgili makamlara iletmesi gerekir. Bu pişman olacak kişinin yapması gereken bir eylemdir. Resen uygulanma imkanı yoktur. Dolayısıyla mahkemenin kararı yerinde olduğundan Bozmaya yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Mahkeme kararının onanması gerekirdi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32672, Karar No: 2014/3482, Tarih: 29.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/32672 E.  ,  2014/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 29/1 62 ve 52. maddeleri uyarınca 1.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2013 tarihli ve 2009/1234 Esas, 2013/766 sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 03.12.2013 tarih ve 2013/18120-73373 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.12.2013 tarih ve 2013/383194 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık ...’ın ... Toplum Sağlığı Merkezinde doktor olarak görev yaptığı, katılan Serdar Akca'nm ise eşi Alime Akça ile birlikte çocuğuna iğne yaptırmak üzere sağlık merkezine geldiği, ancak çocuğun durumu acil vaka olmadığı için burada enjeksiyon yapılmayacağı, aile hekimliğine gidilmesi gerektiğinin söylenmesi üzerine katılanların önce hemşirelerle tartıştıkları ve sonra sanık ile tartışarak sanığa yönelik yaralama, hakaret ve tehdit suçlarını işledikleri, katılanlar Serdar Akça ve Alime Akca'nın bu eylemlerine ilişkin İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2013 tarihli ve 2013/73 Esas, 2013/321 sayılı Kararı ile mahkumiyetlerine karar verildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanık ...'ın ise aynı olaya ilişkin ... Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2013 tarihli ve 2009/1234 Esas, 2013/766 sayılı Kararı ile sanık Serdar Akca'yı yaralamaktan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla;

Söz konusu mahkeme kararında sanık ile katılanlar arasında önce sağlık ocağı içinde bir tartışma yaşandığı, devamında da sağlık ocağı dışında bir tartışma yaşandığı kabul edilerek sanığa yüklenen hakaret, tehdit ve katılan Alime'yi yaralama eylemlerinden beraatına, ancak sağlık ocağı dışında katılan Serdar Akca'ya yumruk atmak suretiyle yaralama eyleminden mahkumiyetine karar verilmiş ve katılanların eylemleri nedeniyle de haksız tahrik hükümleri uygulanmışsa da, sanığın katılan Serdar Akca'ya yönelik eylemlerinin kendisine yönelik saldırıdan kurtulmaya yönelik olup meşru müdafaa sınırları içinde kaldığı, olayın en başından itibaren katılanların sanığın odasına kadar gelerek sanığa yönelik eylemlerde bulundukları ve sanığın katılanları sakinleştirip kendisini saldırıdan korumaya çalıştığı cihetle, sanığın kendisine yönelik saldırıyı engellemeye yönelik eylemleri nedeniyle mahkumiyetine karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nin 25. maddesinde düzenlenen meşru müdafaa uygulanıp uygulanmayacağı bizatihi mahkemenin takdirine ilişkin bir konu olup, mahkeme bu hususta sanık lehine haksız tahrik indirimi yaparak, takdir hakkını bu yönde kullanarak uygulama yapmıştır. Açıklanan bu nedenlerle Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma talebini içeren talebi, ... Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2013 tarihli ve 2009/1234 Esas, 2013/766 sayılı Kararının, takdire ilişkin olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nin 309. maddesi koşullarını taşımayan Kanun Yararına Bozma İsteğinin REDDİNE; 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11882, Karar No: 2013/13317, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11882 E.  ,  2013/13317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş vekili ile diğer davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların sürücüsü ve trafik sigorta şirketi oldukları aracın 24.05.2003 tarihinde neden olduğu trafik kazası sonucunda müvekkilinin yaralandığını, sakatlandığını belirterek, müvekkilinin iş ve gücünden kalması nedeniyle 500,00 TL, yapılması gereken ameliyat ve tedavi giderleri için 100,00 TL olmak üzere toplam 600,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir. Dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmuştur. Davacı vekili tarafından 29.02.2012 tarihli ıslah dilekçesi verilmiş ve maddi tazminat istem miktarı, yargılama sırasında düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda artırılarak, toplam 32.229,00 TL maddi tazminat istenmiştir.

Davalılar vekilleri ise, dava ve ıslah dilekçesine karşı zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne, 32.229,00 TL maddi tazminata, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulü ile 4.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir. Karar, davalı ...Ş vekili ile diğer davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle, davacının kaza nedeniyle uğradığı bedensel zararda gelişen durumun varlığı söz konusu olduğundan ve bu nedenle de davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin zamanaşımına uğramadığı anlaşıldığından davalı ...Ş vekili ile davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Dava dilekçesindeki istek kalemleri arasında davacı için ileride yapılması muhtemel ameliyat giderleri de bulunmaktadır. Mahkemece, davacının bu kalem isteği kabul edilmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Dava dilekçesindeki istek kalemleri arasında davacı için ileride yapılması muhtemel ameliyat giderleri de bulunmaktadır. Mahkemece, davacının bu kalem isteği kabul edilmiştir.

Kural olarak, ilerde yapılması zorunlu tedavi giderlerinin önceden istenmesi olanaklıdır. Ne uygulamada ve ne de öğretide aksine bir görüş bulunmamaktadır. İlerde yapılmasında zorunlu bulunan ameliyat giderleri “gerçekleşmiş zarar” niteliğindedir. Bu giderlerin, ameliyat yapıldıktan sonra isteneceği şeklindeki görüş BK.46/1. maddesine aykırıdır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ileride yapılacak ameliyatının kazaya bağlı tedavisi için zorunlu olup olmadığı ve dolayısıyla davacının eldeki davayı açarken bu yönde gerçekleşmiş zararının bulunup bulunmadığının belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Bu hususların çözümlenmesi için de tedavi giderleri zararının objektif değil, subjektif olarak değerlendirilmesi gerekir.

Somut olayda; davacının, kaza nedeniyle sol ayak bileği kırılmıştır. Dosyada mevcut ve Adana Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 17.10.2006 tarihli sağlık kurulu raporunda; "ameliyatsız konservatif tedavi ile kırıklar kaynamış, ayak bileğinde ağrı, ödeme ve artrit kireçlenme mevcut, ağrı nedeniyle ayak bileği hareketini engelleyen ancak uygun pozisyonda artrodez ameliyatı yapılabilir." denilmiştir. Diğer yandan Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 18.09.2009 ve Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 20.12.2010 tarihli raporlarında ise davacının maluliyet oranı %20-%23,2 olarak tespit edilmiştir. Adana Devlet Hastanesi tarafından mahkemeye gönderilen 21.02.2012 tarihli cevabi yazıda ise, davacının sağlığı için yapılması planlanan büyük eklem artrodezi ameliyatının ve bu ameliyatta kullanılması planlanan malzemelerin toplam masrafının 5.178,50 TL olacağı bildirilmiştir. Mahkemece, bu kalem istek yönünden 5.178,50 TL tazminata hükmedilmiştir. Oysa dosyada mevcut ve yukarıda açıklanan raporlarda ve cevabi yazıda, bu ameliyatın davacının kazaya bağlı bedensel zararının tedavisi için zorunlu olup olmadığı yönünde bir belirleme yapılmamış olup davacının tedavisinin de halen devam etmekte olduğu belirtilmiştir.

Bu durumda anılan raporlar nazara alınarak davacının kazaya bağlı bedensel zararının tedavisinin (ilerde yapılması muhtemel ameliyatın) zorunlu olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerekirken yazılı şekilde, eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23568, Karar No: 2013/10116, Tarih: 11.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/23568 E.  ,  2013/10116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çanakkale 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :04.05.2012
Yargıtay — Esas No: 2007/17, Karar No: 2007/2061, Tarih: 13.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/17 E.  ,  2007/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Haciz tarihi itibariyle olayda 13.7.2005  tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Kanunun 15/son maddesi hükmünün uygulanması zorunludur.Bu maddeye göre  "Belediyenin proje karşılığı" borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez.

Ayrıca 277 sayılı Kanun’un 1. maddesine göre de 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer Kanunlarla belediyelere verilmekte olan paylar, vergi ve resim hükmünde olup, bu paylar 6183 sayılı Kanunun hükümlerine göre tahsili gereken borçlar dışında haczedilemez.

Mahkemece mahcuz paraların fiilen kamu  hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı veya niteliği gereği haczi mümkün olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gereklidir.

Takip konusu borcun haczen tahsili ile tamamının ödendiği ve bu nedenle haczin kendiliğinden kalktığından bahisle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.