muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9675, Karar No: 2017/607, Tarih: 06.02.2017

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı

ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin ise uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Öte yandan; sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumlularına karşı açılan tazminat davasında alınan kusur raporu, rücu davası yönünden bağlayıcı olmayıp, kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde sayılması gerekmektedir.

Somut olayda; tazminat dosyasındaki kusur oranlarının işbu davaya ilişkin bağlayıcılığı bulunmadığı nazara alınarak, Mahkemece, iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, oluşa ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, varsa çelişki de giderilerek kusur oran ve aidiyetlerinin gerçeğe uygun olarak tespiti yapıldıktan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/966, Karar No: 2021/8094, Tarih: 09.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/966 E.  ,  2021/8094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki reçete bedeli ve cezai şart tahsili, uyarı cezası, sözleşmenin süreli feshi işlemlerinin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Eczanesi’nin sahibi olduğunu, davalı kurum tarafından 2009 yılı protokolünün 6.3.2, 6.3.3, 6.3.10, 6.3.19 ve 6.3.24 maddelerine göre hakkında ceza-i işlem uygulandığını, idarece uygulanan haksız fesih ve cezai işlemin iptali ile taraflar arasındaki muarazanın menine karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, davalı Kurumun, 2009 yılı protokol hükümleri gereğince sözleşmenin 2 yıl süreli fesih işlemi ile 24.617,65 TL cezai işlemin yerinde olmadığının tespiti ile 13/07/2012 ve 05/09/2012 tarihli işlemlerin iptaline dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin, 29/02/2016 tarihli, 2015/29065 esas, 2016/6097 karar sayılı ilamıyla "...Mahkemece, görülmekte olan ceza davası sonucu beklenerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, ceza davası sonucu beklenmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır ve bozmayı gerektirir." gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu belirtilerek, davacının, Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2011/238 esas sayılı dosyasında verilen karar gerekçesi ve dosya kapsamına göre davalı idare ile imzalamış olduğu sözleşmeye aykırı davrandığı anlaşıldığından, mevcut delil durumu nazara alınarak sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacıya ait eczane tarafından Kuruma faturalandırılan reçeteler nedeniyle ihlal ettiği iddia edilen Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin 2012 Yılı Protokolü’nün 6.3.2, 6.3.3, 6.3.10, 6.3.19 ve 6.3.24 maddelerinin sonraki yıllarda yürürlüğe giren protokol hükümlerine göre yeniden değerlendirilmesi gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Yürürlükte olan sosyal güvenlik kurumu kapsamındaki kişilerin Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine ilişkin 2020 protokolünün 6.10. maddesinde “bu protokolün yürürlük tarihinden önceki dönemlerde geçerli olan protokol hükümlerine göre kuruma fatura edilen ve kontrolleri kurum tarafından bu protokol yürürlük tarihinden sonra yapılan reçeteler için, ya da reçete kontrolleri yapılmış olmakla birlikte fesih uyarı ve cezai şarta ilişkin işlemlerin henüz tamamlanmadığı durumlarda tespit edilen fiil/fiiller için kurumca bu protokol hükümleri uygulanır. Ancak eczacı tarafından Kurumdan tebligat tarihinden itibaren bir defaya mahsus olmak üzere yazılı olarak talep edilmesi halinde, ilgili protokol hükümleri uygulanır.” denilmiştir. Bu maddeye göre Kurumca yapılması gereken yeniden değerlendirme işlemi yapılmadığından, mahkemece cezai işleme dayanak 2009 protokolünden sonra yürürlüğe giren protokollerden davacı lehine olan protokollerin uyuşmazlığa uygulanması gerekir. Hal böyle olunca yürürlükte olan 2020 protokolünde davacı hakkında uygulanan 2009 protokolünün 6.3.2. ve 6.3.24. maddelerinin karşılığı hüküm bulunmadığından, bu maddelere ilişkin cezai işlemler kaldırılmalıdır. Ayrıca davacı hakkında uygulanan 2009 protokolünün 6.3.3. maddesinin 2020 protokolünde karşılığı olan 5.3.2. maddesinde “Eczacının Kuruma fatura ettiği reçetelerde (e-reçete olarak düzenlenenler hariç) bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da ilacı alana teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilacı alana ait olmadığının denetim ile tespitinin kesinlik kazanması halinde, reçete bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı yazılı olarak uyarılır, tekrarı halinde reçete bedelinin 5 (beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (bir) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak hastanın veya ilacı teslim alan kişinin ilacı aldığını beyan etmesi durumunda bu madde hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme ile ceza miktarı düşürüldüğü için yeniden hesaplama yapılmalı ve hastalardan ilaçları aldığını beyan edenler yönünden de bu maddeye yönelik cezanın kaldırılması gerekir. 2009 protokolünün 6.3.10. ve 6.3.19. maddelerinin 2020 protokolünde karşılığı olan 5.3.5. maddesinde yer alan “Kurum, İl Sağlık Müdürlüğü veya Eczacı Odası tarafından eczanede yapılan denetimde, reçete sahibi veya ilacı alan kişiye teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin Kuruma fatura edildiğinin tespiti halinde ilaç bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı uyarılır. Tekrarı halinde ilaç bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 3 (üç) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak, Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere hastanın ilaç alım tarihinden itibaren 60 (altmış) günü geçmeyecek sürede ilaçların eczanede bekletildiğinin saptanması halinde bu madde hükmü uygulanmaz.” ve 5.3.10

. Tekrarı halinde ilaç bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 3 (üç) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak, Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere hastanın ilaç alım tarihinden itibaren 60 (altmış) günü geçmeyecek sürede ilaçların eczanede bekletildiğinin saptanması halinde bu madde hükmü uygulanmaz.” ve 5.3.10. maddesinde yer alan “Eczacı ya da eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı olarak Kuruma sahte ilaç fiyat kupürü/sahte karekod, sahte reçete veya sahte rapor fatura edildiğinin tespiti halinde reçete bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı uyarılır. Tekrarı halinde reçete bedelinin 20 (yirmi) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (bir) yıl süreyle sözleşme yapılmaz.” hükümlerinde de ceza miktarında indirim yapıldığından, davacının söz konusu eylemleri gerçekleştirip gerçekleştirmediği Kurumca davacı hakkında yapılan soruşturmaya ilişkin teftiş raporunun tamamı getirtilerek, hastaların Kurumda alınan beyanları, ceza yargılamasındaki beyanları ve gerekirse mahkemece alınacak beyanları birlikte değerlendirilerek, davacının sabit olan eylemleri hakkında yürürlükte olan 2020 protokolüne göre ceza miktarlarının belirlenmesi suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3286, Karar No: 2014/4568, Tarih: 13.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3286 E.  ,  2014/4568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2011/696-2012/855

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan Çeşme Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili borçlunun taşınmazlarının satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde Çeşme Belediye Başkanlığı'nın alacağının 71.747,25 TL olarak gösterildiğini oysa kurumun borç bildirimine ilişkin yazısında bu tutarın 66.923,91 TL şeklinde bildirildiğini, borçluya ait olduğu taşınmazlardan ikisinin hacizlerden önce üçüncü kişilere satıldığını ve Çeşme Belediye Başkanlığı ile Çeşme Vergi Dairesi'nin bütün taşınmazlar üzerinde haczi bulunmamasına rağmen bütün satış bedelinden bu kurumlara pay verildiğini, bu aksaklıkların giderilmesi halinde artan 14.085,95 TL'nin müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan Çeşme Vergi Dairesi vekili taşınmazlar üzerine ferağdan önce de haciz koyduklarını, taşınmazların hacizli olarak üçüncü kişilere devredildiğini, şikayet olunan ... Bankası AŞ. vekili hacizlerinin şikayetçinin haczinden önce olduğunu ve şikayet olunan Çeşme Belediye Başkanlığı vekili de yetki itirazıyla birlikte alacaklarının amme alacağı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemişlerdir.

Diğer şikayet olunanlar yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sıra cetvelinin iptali ile hükümde belirtilen şekilde yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan Çeşme Belediye Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

1. Sıra cetveline yönelik itirazlar kural olarak genel mahkemelerde görülür (İİK.m.142); itiraz sadece sıraya yönelikse inceleme görevi İcra Mahkemesi’nindir (m.142/son).

Şikayetçinin itirazı Çeşme Belediye Başkanlığı’nın alacağının yapılandırma kapsamında olduğu ve kurumca 66.923,91 TL olarak bildirilmesine rağmen sıra cetvelinde 71.747,25 TL olarak paylaştırmaya dahil edildiği noktasındadır. Bu itiraz alacağın tutarına ilişkin olup, yargılamanın asliye hukuk mahkemesinde yapılması gerekirken, esasa girilip inceleme yapılması doğru görülmemiştir.

2. Bozma nedenine göre, şikayet olunan Çeşme Belediye Başkanlığı’nın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10630, Karar No: 2019/3322, Tarih: 10.04.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/10630 E.  ,  2019/3322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalılar aleyhine 03.03.2015 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 16.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacılar, paydaşı oldukları 156 ada 146 parsel sayılı taşınmaz lehine, 156 ada 149, 157 ada 8 ve 157 ada 9 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... ve ... davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, davalı ... yönünden açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden açılan davanın kabulüne, 157 ada 8, 157 ada 9 ve 156 ada 149 parsel sayılı taşınmazlarda bilirkişi raporunda gösterin 1 numaralı güzergah olarak gösterilen yerden 156 ada 146 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir.

Geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince, davacıların maliki olduğu 156 ada 146 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalılara ait 157 ada 8, 157 ada 9 ve 156 ada 149 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde geçit hakkı tesis edilmiş ise de, lehine geçit hakkı tesis edilen taşınmaz ile yükümlü taşınmazlar arasında dere bulunması ve bu dere üzerinden ulaşımın nasıl sağlanabileceği bilirkişi raporunda ve gerekçeli kararda açıklanmamıştır. Bu durum lehine geçit hakkı tesis edilen taşınmazın kesintisiz olarak genel yola bağlanmasını amaçlayan kesintisizlik ilkesine aykırıdır.

Bu durumda mahkemece, dava konusu 156 ada 146 ve aleyhine geçit hakkı tesisi istenen 156 ada 149, 157 ada 8 ve 157 ada 9 parsel sayılı taşınmazlara ait geniş paftanın dosya arasına alınarak, geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi de göz önünde bulundurularak bilirkişiden ek rapor alınmalı, gerekirse mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle; davacının maliki olduğu taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler araştırılmalı, başka alternatifin bulunmaması halinde, dere üzerinde eylemli olan köprünün projesinin ilgili makama onaylattırılarak, onaylanması durumunda bu şekliyle bir hüküm kurulması gerekirken, mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9475, Karar No: 2015/12284, Tarih: 18.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/9475 E.  ,  2015/12284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, Davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Olay günü olan 11.11.2007 tarihinde , dava dışı...'ye ait Mamul Ambar inşaatında üst yüklenici davalı.. 'nden çelik konstrüksiyon montaj işlerini yüklenen alt yüklenici davalı ...çalışanlarından sigortalının, yerden yaklaşık 8,5 metre yükseklikteki çatıya çalışanları çıkartmak ve gerekli malzemeleri vermek için kurulan yerden ve platformdan kumandalı, makaslı hidrolik platformun, şiddetli fırdana nedeniyle devrilmesi sonucu vefat etmiştir. Mahkemece, yargılama sırasında alınan kusur raporu gözetilerek, alt işveren davalı ... davalı ... %20, sigortalı %10 kusurlu bulunduğu, % 20 oranında oranında kaçınılmaz olduğu kabul edilmek suretiyle sonuca gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 26/1. maddesinde, işçi ve işveren sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiş olup iş kazaları ve meslek hastalıklarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir

gerçektir. Unutulmamalıdır ki her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.