muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13573, Karar No: 2013/18890, Tarih: 22.10.2013

506 sayılı Kanunun "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa, geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkelere göre; mahkemece, davacının 01.02.2007 tarihinden itibaren aldığı yaşlılık aylıklarının iadesi gerektiğine ilişkin kabul kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, davacı faiz talebine ilişkin işlemin de iptalini istemiştir. Davacının dava dışı kurumda 506 sayılı Kanun hükümleri uyarınca SGDP’ne tabi olarak çalıştığı, bu çalışmaların davalı Kuruma bildirilerek primlerinin yatırıldığı, her iki dosyanın Kuruma ait olduğu hususları da gözetilmek suretiyle, 01/02/2007-30/04/2010 tarihleri arasında almış olduğu yersiz yaşlılık aylıklarının faizine ilişkin iade borcunun kapsamı, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmü uyarınca belirlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19896, Karar No: 2017/18160, Tarih: 13.07.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/19896 E.  ,  2017/18160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

...Tic. Ltd. Şti'nin ortağı ve şirket müdürü olan sanık ...'ın, şirketi diğer müdür tanık ... ile birlikte müşterek imza ile temsile yetkili olduğu halde, katılan ...den satın aldığı malların karşılığı olarak verdiği 15/08/2009 ve 30/08/2009 keşide tarihli 10.000 TL bedelli çekleri tek imzayla keşide ettiği, çeklerin bankaya ibrazında ödeme yapılmadığı, sanığın bu şekilde atılı suçu işlediği iddia edilen olayda; sanığın borcunun olmadığına ya da imzanın kendisine ait olmadığına ilişkin iddia ve inkarının bulunmadığı, tanık ...'in ifadesinde, çek tanzimi sırasında sanığın yanında olmadığı için çeki imzalayamadığını; ancak, çek borcunu kabul ettiğini beyan ettiği, çek üzerinde sahtecilik yapıldığına dair herhangi bir iddia ve delil bulunmadığı, çekin hukuken geçerli olduğu ve takip yapılarak bedelinin tahsil edilebileceği anlaşılmakla, sanık hakkında verilen beraat hükmünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eksik inceleme sonucu karar verildiğine ve sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 13/07/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25245, Karar No: 2013/17861, Tarih: 11.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/25245 E.  ,  2013/17861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, seyyar görev tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... müdürlüğüne bağlı 3. Bölge müdürlüğü 314 yol bakım onarım şefliği ... adresinde yol bakım onarım işçisi olarak görev yaptığını, 01.03.2009-28.02.2011 tarihleri arası geçerli ... ve 11.03.2009 tarihli bir tamim ile gezici seyyar olarak örgütlenmiş ve görev mıntıkaları kısım sınırları olarak belirlenerek genişletildiğini, böylece daha önce görev yapan bakım onarım işçileri görev alanları tamim ile 314 nolu bakım onarım şefliği mıntıkası içine alınarak genişletilmesi sonucu şefliğin 50+685 km uzunluğundaki mıntıkası içinde birden çok belediyeyi kapsayan bir bölgede görev yaptığını ancak seyyar görev tazminatının ödenmediğini ileri sürerek, seyyar görev tazminatı alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, Harcırah Kanunu uyarınca seyyar görev tazminatından yararlanmanın şartları arasında öncelikli olarak asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında harcırah ödenebilecek yerlere görevlendirilmesinin esas olması ve bu görevlendirmenin fiilen gezici olarak görev yapan hizmetlilerin asli görevleri sebebiyle yapacakları seyahatten dolayı sabit iş gören emsaline göre fazladan yapacakları bir takim zaruri masrafların karşılanması amacıyla verilen bir ödeme olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı ... müdürlüğe bağlı 3 .bölge müdürlüğünün 314 yol bakım onarım şefliği ... ili içinde 3. Bölge olarak belirlenen alanda değişik takımlar tarafından yerine getirilen görevin ,yeniden yapılandırılarak tek kısım şefliği bünyesinde toplandığı ve tüm 3 .bölge (veya il sınırları )tek birimden aynı görevlerin yerine getirilmesi sağlanmış ,bu yapılırken ... olarak yapıldığı yani fiilen seyyar görev durumu ile sınır içinde tüm demir yolu yol tamir ve bakımından sorumlu hale getirilme durumu sağlanmakla ,daha önce belirli bir mahal içindeki sınırlı alanların birleştirilerek genişletildiği böylece kendi görevli olduğu mahallin dışında belirli bir görev bölgesi daha verilerek gezici ekip olarak seyyar hareket halinde bir ekip oluşturulduğundan davacının kendi görevi dişinde birleştirilen bölgelerde de görev yaptığından seyyar görev tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı ... ... 3. Bölge Müdürlüğü ... Kısım şefliği bünyesinde bakım işçisi olarak çalışmaktadır. Davalı işyerinde 30.6.2009 tarihine kadar kısım şeflikleri sorumlu oldukları hattı belli kısımlara bölmek suretiyle her bölüm için işçilerden takım oluşturduğu ve bu işçilerin sadece bu bölümün bakım ve onarım işiyle sorumlu olduğu sabittir.

Davalı işveren hem tren hem de kara yolunda gidebilen taşıtlar alması üzerine 30.6.2009 tarihinden itibaren işçileri takımlar halinde çalıştırmak yerine sorumlu olduğu kısımdaki bakım ve onarım işinde çalıştırmaya başlamıştır.

Davacı bu şekilde çalıştırıldığında daha önce sorumlu olduğu bölümün dışına çıkarıldığından seyyar görev tazminatına hak kazandığı ileri sürmektedir. İşyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde bu şekilde yapılan değişiklik üzerine işçiye seyyar görev tazminatı ödeneceğine ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır.

Davalı işveren tarafından 30.6.2009 tarihinde yapılan değişiklik ile ... Kısım Şefliğinde çalışan işçiler bu şefliğin sorumlu olduğu bölge kapsamında yapılan bakım ve onarım işinde çalıştırılmaktadır. Davacı işçiler çalışırken ... Kısım Şefliğinin sorumlu olduğu bölge dışına çıkarılmamıştır. Bu durumda davacı seyyar görev tazminatına hak kazanamaz. Mahkemece davacının seyyar görev tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34030, Karar No: 2016/21431, Tarih: 20.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/34030 E.  ,  2016/21431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına 20/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3140, Karar No: 2017/8365, Tarih: 25.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/3140 E.  ,  2017/8365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesinde bulunan 5486 parsel sayılı taşınmaz 649,19 m2 yüzölçümü ile Hazine adına tapuda kayıtlıdır. Tapu kaydında 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığı şerhi vardır.

Kadastro sırasında ... İli, ... İlçesi, ... Köyü 5486 parsel sayılı 649 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarılarak bahçe niteliğiyle Hazine adına tespiti yapılmıştır.

Davacı ... Yönetimi 02.03.2012 havale tarihli dilekçesinde, ... İlçesi, ... Mahallesinde 6831 sayılı Orman Kanununun 2/B maddesine göre yapılan çalışmalar sonucunda Hazine adına orman dışına çıkarılan yerlerde yapılan kadastro çalışmaları incelenmiş ve niteliği bahçe olarak belirtilen dava konusu taşınmazın ormancılık tekniği ve orman mevzuatı çerçevesinde eylemli orman olması nedeniyle tespite itiraz ettiğini belirtmekle, kadastro tespitine itirazlarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava kadastro mahkemesinde açılmış, mahkemece davanın 30 günlük hak düşürücü sürede açılmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir. Gönderme talebi üzerine dosyayı inceleyen mahkemece davanın kabulü ile dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Mevkii 5486 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhlerin silinmesine, taşınmazın bahçe olan niteliğinin “orman (ağaçlık)” olarak değiştirilmesine, diğer hususların aynen bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava orman iddiasıyla tapu iptali ve tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 1943 yılında 3116 sayılı Orman Kanununa göre 2 nolu Orman Tahdit Komisyonunca yapılmış ve kesinleşmiştir. Bu tahdide göre taşınmaz Borucaklı Devlet Ormanı sınırları içerisindedir. Daha sonra 125 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 3302 sayılı kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması çalışmaları 1995-1998 yılları arasında yapılmıştır. Daha sonra 2012 yılında Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin 5831 sayılı Kanunla değiştirilen 3402 sayılı Kanunun Ek 4. maddesi kapsamında tahdit ve tespit işlemleri yapılarak fiili kullanımları belirlenmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve özellikle mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğu belirlendiğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 25/10/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1334, Karar No: 2018/11144, Tarih: 22.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/1334 E.  ,  2018/11144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalılar ...San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı sürücünün diğer davalıların işleten ve trafik sigortacısı olduğu aracı kullanırken tam kusurla yaya olan müvekkili ...’a çarparak yaralanmasına neden olduğunu ileri sürerek 1.000,00 TL maddi tazminatın, 30.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini istemiş, 18.08.2014 tarihli dilekçesi ile davalı Ak ... A.Ş. ile maddi tazminat hususunda uzlaşmaya vardığını belirtip maddi tazminat taleplerinden feragat etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminata olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...San. ve Tic. Ltd. Şti.’den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalılar Ak ... AŞ. ... ve ...San. Ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki maddi tazminat davasının feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalılar ...San. Ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, ceza yargılaması sırasında alınan oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında, ayrıca manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56 (eski BK 47) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekili ile davalılar ...San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 135,10 TL fazla alınan temyiz peşin harcın davacıya geri verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 511,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ...San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ...'den alınmasına 22/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4148, Karar No: 2016/7977, Tarih: 23.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4148 E.  ,  2016/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıların davacının çocukları olduğunu, davalıların eğitimlerine devam etmeleri nedeniyle aylık 350'şer TL yardım nafakası bağlandığını, davalıların okullarından mezun olduklarını ve öğrencilik hallerinin sona erdiğini belirterek, aylık 350'şer TL olan yardım nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir .

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davalıların nafaka ihtiyaçlarının devam ettiğini, davalı ...'nin yüksek lisansa hazırlandığı, davalı ...'nin okulu henüz bitirmediğini, davalıların eğitim durumlarının devam ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalıların öğrenimlerinin fiilen devam etmemesi gerekçesiyle davanın kabulüne, yardım nafakalarının kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 364/1 maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür.

Aynı kanunun 365.maddesinin 2. fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 328/2 maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Dosyanın incelenmesinden, davalı ...'nin yüksek lisansa hazırlandığı, çalışmadığı,annesi ile birlikte oturduğu ikametin kira olduğu, davalı ...'nin ... .... sınıf öğrencisi olduğu, çalışmadığı, davacının devlet memuru olduğu, 2.450 TL maaş aldığı, kendine ait evde oturduğu, evlendiği anlaşılmıştır.

Buna göre; nafakanın niteliği, davalıların eğitim durumunun devam etmesi ve geçinmeleri için gerekli nafaka miktarı ile davacı babanın sosyal ekonomik durumu göz önüne alındığında, nafakanın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde nafakanın indirilmesine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Buna göre; nafakanın niteliği, davalıların eğitim durumunun devam etmesi ve geçinmeleri için gerekli nafaka miktarı ile davacı babanın sosyal ekonomik durumu göz önüne alındığında, nafakanın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde nafakanın indirilmesine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16846, Karar No: 2014/12290, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16846 E.  ,  2014/12290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2013

NUMARASI : 2013/187-2013/44

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı tarafa yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13573, Karar No: 2013/18890, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/13573 E.  ,  2013/18890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/02/2007-30/04/2010 tarihleri arasında fuzulen ödendiği iddia edilen yaşlılık aylığının iadesi isteminin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacıya 01/02/2007-30/04/2010 tarihleri arasında yersiz ödendiği gerekçesi ile 31.518,15 TL yaşlılık aylığının Kuruma faizi ile ödenmesini isteyen Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 5434 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 04.01.2007 tarihinden itibaren Türkiye Basketbol Federasyonunda 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığı, 5277 sayılı Kanunun 25. ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01/02/2007-30/04/2010 tarih aralığında ödenen aylıkların adına borç kaydedildiği, daha sonra yaşlılık aylıklarının işlemiş faizi ile birlikte tahsilinin istendiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir ... kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, ... kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti ... Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.