muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10274, Karar No: 2009/13787, Tarih: 13.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/10274 E.  ,  2009/13787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz edene yüklenmesine, peşin harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvurma harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.13.07.2009 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan her kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

“Uyuşmazlık; müşterek yerleşim yerini terk edip babası evinde giden kadının, baba evinin bulunduğu yer mahkemesinde boşanma davası açabilmesinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 168.maddesinde; “Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesi” olduğu açıklanmıştır. Kanunun açık ifadesinden anlaşılacağı üzere boşanma ve ekindeki davaların kadının yerleşim yeri mahkemesinde de açılması olanaklıdır. Somut olayda davacı kadının 15.8.2002 tarihinde koca evini terk edip, o tarihten beri baba evinde oturduğu, işte çalışmadığı, üzerine kayıtlı bir taşınmazının bulunmadığı, hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.” (YHGK, 6.6.2007, 331-332, Ömer Uğur GENÇCAN-Mal Rejimleri Hukuku, Ankara-2007, s. 665-667)

Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararında açıkça belirtildiği üzere davacı kadının hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu; ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı görüşüne “Yüce Hukuk Genel Kurulu” 6.6.2007 günlü emsal kararı ile katılmamıştır.Yüce Hukuk Genel Kurulunun emsal kararına aynı görüşteki oyumla katılmış olduğumdan/destek verdiğimden “aynı uygulamanın” bu davada da yapılması/sürdürülmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Boşanma davası davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açıldığı için değerli çoğunluğun farklı düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/566, Karar No: 2014/13449, Tarih: 14.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/566 E.  ,  2014/13449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yüksekova Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2013

NUMARASI : 2013/45-2013/355

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın,pilon yeri bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davalılardan Tedaş yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle,diğer davalı Vedaş yönünden ise elatmanın söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, dava konusu .. ada .. ve .. ada .. parsel sayılı taşınmazlardan enerji nakil hattının 1982 yılında geçirildiği bildirilmiştir.Öte yandan dava konusu ..ada .. ve .. ada ..parsel sayılı taşınmazlar olmasına karşın bilirkişilerce dava konusu olmayan ..ada .. ve .. parsel sayılı taşınmazlar hakkında rapor düzenlenmiştir.

Bu durumda,davaya konu taşınmazlar yönünden işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7650, Karar No: 2012/2043, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/7650 E.  ,  2012/2043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın, karıştığı kaza sonucu hasarlandığını, davalı ... şirketinin, poliçe primlerinin ödenmediğini bildirerek hasar bedelini ödemediğini belirterek 2.100 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından ibraz edilen poliçenin geçersiz olduğunu, poliçeyi tanzim eden acente hakkında dolandırıcılık suçundan dava açıldığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne dair hükmün, davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay ... Hukuk Dairesi'nin 10.04.2008 gün 2007/3075 Esas 2008/4783 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasından sonra, poliçenin acentenin gayriresmi yetkilisi Cihat Yılmaz ve ticaret sicil kaydına göre yetkilisi İrfan Turan tarafından imzalanmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigortası poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Sigorta hukukunda kural olarak, sigorta sözleşmesinin yapılması ile sigortacının sorumluluğu başlamaz. Sigortacının sorumluluğunun başlayabilmesi için TTK'nun 1282 ve 1295 maddeleri hükmünce, kazadan önce primin tamamının veya ilk taksitin ödenmiş olması zorunludur. Ancak; prim peşinatının rizikodan önce yatırılmaması nedeniyle sigortacının sorumluluğunun TTK.’nun 1295/2. madde hükmü uyarınca başlamadığı hallerde, sigortacının olaydan ve ihbardan, diğer anlatımla rizikoyu öğrendikten sonra primleri tahsil etmesi, sonrasında geri vermemesi ve bir ihtarla da sözleşmeyi feshetmemesi hallerinde, sigortacının sözleşmeyi ayakta tutması halinde, tahsil öncesi gerçekleşen rizikodan sorumludur. Somut olayda, poliçenin 11.11.1999 tarihinde tanzim edildiği, rizikonun 11.12.1999 tarihinde gerçekleştiği, davacının 11.12.1999 tarihinde ödemesi gereken ilk taksiti, 13.12.1999 tarihinde ödediği sabit olmakla davacı tarafça dosyaya sunulan ve prim ödemeleri olduğu belirtilen 5 adet dekont fotokopisi de gözetilerek davacının poliçe primlerini acenteye ödeyip ödemediği hususunun açıklığa kavuşturulması, gerekirse acentenin defter ve kayıtları üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılarak davalı sigortanın poliçeyi ayakta tutma iradesinin belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2202, Karar No: 2024/3722, Tarih: 21.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2202 E.  ,  2024/3722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2763 E., 2023/1642 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2. maddesi gereği kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik aleyhe temyiz isteminde bulunması nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararı uyarınca hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve temyiz incelemesi aleyhe temyiz edilen suç vasfı ile sınırlı olarak yapılmakla, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/700 Esas, 2019/182 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son 53, 58. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.11.2023 tarihli ve 2019/2763 Esas, 2023/1642 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebebi özetle; sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suç vasfı ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebebi özetle; sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suç vasfı ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Olay tarihinde katılan ...'nun ... isimli mekana eğlenme amacıyla tek başına gittiği, mekanda daha önceden tanıdığı ve arkadaşlığı olan tanık A.Ç. ile karşılaştığı, birlikte vakit geçirdikten sonra ayrı yerlerde oturdukları, sonrasında tanık A.Ç. ile katılan ...'nun birbirlerine karşılıklı hakaret içeren mesajlar gönderdiği, tanık A.Ç.'nin mekanın bar kısmında oturan katılan ...'nun yanına gittiği ve telefonunu elinden almaya çalıştığı, sonrasında katılan ...'nun arkasında bulunan inceleme dışı ...'ın katılan ...'ya yumruk ile vurduğu ve katılan ...'nun yere düştüğü, yere düşen katılan ...'ya yan tarafta oturan sanık ...'in de yumrukla vurduğu, barda bulunanların araya girerek ayırdıkları ve tarafları dışarı çıkardıkları, dışarıda ...'ın katılan ...'yu iteklediği, aralarında karşılıklı tartıştıkları, katılan ...'nun elinde bulunan bardak ile ...'a vurarak yaralanmasına neden olduğu, kavganın ayrıldığı, sonrasında sanık ...'in elindeki parlak bir cisim ile katılan ...'nun yüz ve boyun bölgesine birden fazla vurduğu, katılan ...'da "boyun sol tarafında 10 cm kenarı düzgün derin kesi, yüzün sol tarafında yatay 4-5 adet 10 cm boyutunda düzgün kenarlı kesi, yüzden sol kulağa kadar uzanan 12 cm düzgün kenarlı yatay kesi, sol kulakta 4-5 adet suture edilmiş düzgün kenarlı 4-6 cm boyutlarında kesi, yüzün sol tarafında 6 cm dikey düzgün kenarlı kesi bulunacak şekilde yaralandığı, yaralama neticesinde katılan ...'da hayati tehlike olmamasına rağmen yüzüne 69 adet dikiş atıldığı, yüzünde sabit izlere neden olduğu olayda, yaralanmanın niteliği, darbelerin sayısı, hayati bölgeler olan yüz ve boynun hedef alınması ve suçta kullanılan aletin elverişliliği dikkate alındığında sanık ...'in eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında açıklanan suç vasfına ilişkin nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.11.2023 tarihli ve 2019/2763 Esas, 2023/1642 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3638, Karar No: 2011/5220, Tarih: 06.06.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/3638 E.  ,  2011/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerlerinde geçen çalışmaları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davalı işyerlerinde gece muahibiri olarak çalışan davacının 506 sayılı Yasanın Ek-5.maddesine göre itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalı işyerlerinde gece muhabiri olarak geçen çalışmalarının 5953 sayılı Yasa kapsamında kaldığı ve itibari hizmet süresinden yararlanma hakkı bulunduğu kabul edilerek ...'ye ait işyerinde 203 gün, ... Televizyon Hizmetleri AŞ'ye ait işyerinde 196 gün ve ... Televizyon Yayıncılık AŞ'ye ait işyerinde 3 gün itibari hizmet süresi bulunduğu ve itibari hizmet süresinin 506 sayılı Yasa'nın Ek-6.maddesinde belirtilen en az 3.600 gün koşulu gerçekleştiği taktirde yaşlılık aylığı isteminde hesaba katılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 29.8.2000-30.4.2001 tarihleri arasında ...'ye ait "669851.34" no'lu, 01.05.2001-27.11.2002 tarihleri arasında ...'ye ait "91029378.34" no'lu, 16.9.2003-17.11.2005 tarihleri arasında ... Televizyon Hizmetleri AŞ'ye ait 1041962.34 no'lu, 18.11.2005 – 31.12.2005 tarihleri arasında ... Televizyon Yayıncılık AŞ'ye ait "1124451.34" no'lu işyerinde geçen çalışmalarının Kuruma bildirildiği, dosyada yer alan ödeme ve özlük belgeleri ile tanık anlatımlarına göre davacının gece muhabiri olarak görev yaptığı, dosyada davacıya ait "sarı basın kartının" bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, gece muhabiri olan davacıya ait çalışmaların 5953 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı ve davacının 506 sayılı Yasa'nın Ek-5.maddesinde yer alan itibari hizmet süresinden yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, gece muhabiri olan davacıya ait çalışmaların 5953 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı ve davacının 506 sayılı Yasa'nın Ek-5.maddesinde yer alan itibari hizmet süresinden yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın Ek-5/I-a bendine göre 212 sayılı Kanunla değiştirilen 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetleri Düzenleyen Kanun kapsamına tabi olarak çalışan sigortalılar itibari hizmet süresinden yararlanırlar. Uyuşmazlığa çözüm aranırken sözü edilen 1/a bendinin yollamada bulunduğu 5953 sayılı Yasa’nın 2/2 sayılı yasa ile değişik 1.maddesinin öngördüğü “fikir ve sanat işlerinde çalışma” koşulu üzerinde durulmalıdır. Sözlük anlamında fikir, zihnin bir şey hakkında edindiği ve kurduğu kavram, bir şeyin zihinde temsili ve düşünülmesidir. Sanat ise, bu duygunun, bir tasarının veya güzelliğin ifadesinde kullanılan metodların tümü ve bu metodlar sonucunda ulaşılan üstün yaratıcılıktır. Görüldüğü üzere fikir ve sanat işlerinde çalışma zihinsel bir faaliyeti ve yaratıcılık yeteneğini gerektirmektedir.

Somut olayda, davacının davalı işyerlerinde gece muhabiri olarak çalıştığı, polis telsizlerini dinleyerek öğrendikleri olayları haber haline getirerek çalıştıkları televizyonların haber merkezlerine ilettikleri, davacının çalışmasının bu haliyle 5953 sayılı Yasa’nın 2/2 sayılı yasa ile değişik 1.maddesinin öngördüğü “fikir ve sanat işlerinde çalışma” olarak nitelendirilemeyeceği, davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında bulunmadığından 506 sayılı Yasa'nın Ek-5.maddesinde yer alan itibari hizmet süresinden yararlanamayacağı anlaşılmakla mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... A.Ş. ye iadesine, 06.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19979, Karar No: 2014/354, Tarih: 15.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19979 E.  ,  2014/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 11. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/02/2013

NUMARASI : 2012/1446-2013/98

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların 17.11.2000 tarihinde boşandıklarını, boşanma kararı ile müşterek çocuk S.. A..'ya iştirak nafakası bağlandığını, müşterek çocuğun 01.08.2009 tarihinde reşit olduğunu ileri sürerek, iştirak nafakasının kaldırılmasını ve icra yoluyla davacıdan fazla alınan iştirak nafakasının iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, nafaka artırım davasıyla S.. A.. için belirlenen nafakanın ödenmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Ankara 16. İcra Hukuk Mahkemesinin 17/12/2012 gün ve 2012/1071-995 sayılı kararı ile reşit olan S.. A.. ile ilgili olarak şikayetçinin (davacının) nafaka yükümlülüğünün kalktığının tespitine karar verildiği, nafakanın kaldırılmasıyla ilgili davanın konusunun kalmadığı, davacı tarafından müşterek çocuk S.. A.. için fazla ödenen nafakanın iadesinin ise yerleşik Yargıtay Kararları da nazara alınarak geri istenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, reşit olan müşterek çocuk lehine icra takibi yoluyla ödenen iştirak nafakasının iadesi talebine ilişkindir.

TMK. 327/1.maddesine göre; çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından sağlanır. Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. (TMK. 328/1) Küçük reşit olduktan sonra da eğitimine devam ediyorsa, kendisi yeni bir dava açarak yardım nafakası talebinde bulunabilir.

Somut olayda; tarafların 22.05.2001 tarihinde boşandıkları, 01.08.1991 doğumlu müşterek çocuk S.. A.. lehine iştirak nafakasına hükmedildiği, müşterek çocuk Seren'in 01.08.2009 tarihinde reşit olduğu, müşterek çocuk reşit olduktan sonra da Ankara 17. İcra Müdürlüğü'nün 2001/5126 Esas sayılı icra dosyası ile davacının maaşından iştirak 23.10.2009-25.09.2012 tarihleri arasında nafakası kesintilerinin yapılmaya devam ettiği ve davalı tarafından alındığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece, reşit olduktan sonra müşterek çocuk S.. A..lehine, davacı tarafından ödenen iştirak nafakası ahlaki yükümlülüğün yerine getirilmesi olarak değerlendirilmiş ve geri istenemeyeceği belirtilmiş ise de; icra tehdidi ile yapılan ödemeler ahlaki yükümlülüğün yerine getirilmesi olarak kabul edilememiştir.

Her ne kadar mahkemece, reşit olduktan sonra müşterek çocuk S.. A..lehine, davacı tarafından ödenen iştirak nafakası ahlaki yükümlülüğün yerine getirilmesi olarak değerlendirilmiş ve geri istenemeyeceği belirtilmiş ise de; icra tehdidi ile yapılan ödemeler ahlaki yükümlülüğün yerine getirilmesi olarak kabul edilememiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş, müşterek çocuk Seren'in 01.08.2009 tarihinde reşit olması ile birlikte davacı babanın iştirak nafakası ödeme yükümlülüğü kalktığından, bu tarihten sonra 23.10.2009-25.09.2012 tarihleri arasında icra yolu ile davacıdan alınan ve davalıya ödenen iştirak nafakası miktarlarının hesaplanması ve davacıya iadesi yönünde hüküm kurmak olmalıdır.

Yasa hükümlerinin yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.