muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/567, Karar No: 2019/9667, Tarih: 10.12.2019

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili, Maliye Bakanlığına gönderilen kesinti talep yazısında tahakkuk eden son primlerin Kasım 2015 dönemine ilişkin olduğu, hâlbuki dava konusu ödeme emrinde Aralık 2015 ve Ocak 2016 dönemlerine ilişkin borçların da yer aldığı, bu dönemler yönünden verilen kabul kararının Kurum zararına yol açacağı, Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediği, çünkü Maliyenin gerekli bildirimleri yapmadığı, 63 adet seri dosyada her bir dosya için ayrı vekalet ücretine hükmedildiği, Aralık 2015 ve Ocak 2016 dönemlerine ilişkin borçlarının da dava devam ederken 23.11.2016 tarihinde ödendiğini söyleyerek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Dava, ödeme emrinin iptali talebine ilişkindir.

5510 sayılı Yasa'nın “Primlerin ödenmesi” başlığını taşıyan 88. maddenin 16. fıkrasında, “Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51'nci, 102'nci, 106'ncı maddeleri hariç, diğer maddelerin uygulanacağı; Kurumun, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasında Maliye Bakanlığı ile diğer kamu ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanacağı,” belirtilmiştir.

5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde ''Bu Kanunda, il özel idareleri ve belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda bu idarelere verilmesi öngörülen paylar vergi hükmündedir. İl özel idareleri ve belediyeler ile bu idarelere bağlı kuruluşların ve bunlara ait tüzel kişilerin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre takip edilen Devlete olan borçları, 28/03/2002 tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanun kapsamında tanımlanan Hazine alacağı niteliğindeki borçları, İller Bankasına olan borçları ile sosyal güvenlik kuruluşlarına olan borçlarına ve 10/07/2004 tarihli ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun Geçici 3'üncü, 03/07/2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun Geçici 5'inci maddeleri kapsamında uzlaşma sağlanmış borçları ile bu maddeler kapsamındaki kuruluşlara olan ve 31/12/2006 tarihi itibarıyla tahakkuk etmiş ve uzlaşma sağlanmamış olan borçlarına karşılık, bu idareler adına her ay genel bütçe vergi gelirleri tahsilatı toplamı üzerinden ayrılacak tutardan, alacaklı idarelerin talebi üzerine, ilgisine göre Maliye Bakanlığı veya İller Bankası tarafından kesinti yapılarak alacaklı idarelere ödenir.'' düzenlemesine yer verilmiştir.

Kurumca ödeme emri düzenlenebilmesi için, bir kamu alacağının olması ve alacağın vadesinin gelmiş olması gerekmektedir. 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun uyarınca, davalı Kurumun talebi ile davacı Belediyenin prim borçlarının öncelikle Bütçe gelir paylarından aktarım yolu ile ödenmesi mümkün ise de; bu usul, alacaklı Kurum lehine getirilmiş bir kolaylık olup, alacaklının mutlak surette bu yolla alacağının tahsili yoluna gidip, olmazsa ödeme emri düzenleyerek takibe girişmesi şeklinde bir zorunluluk yoktur.

Somut olayda, davalı Belediyeye ait işyerlerinin 2015/4 ila 2016/1. dönemlerine ilişkin primlerinin ödenmediği gerekçesi ile davalı Kurum tarafından 01.04.2016 tarihli ödeme emrinin düzenlendiği, ödeme emrinin 12/04/2016 tarihinde davacı Belediyeye tebliğ edildiği, davacının ödeme emrinin iptali için 19/04/2016 tarihinde süresinde dava açtığı, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesi uyarınca, davalı Kurumun talebi ile davacı Belediyenin prim borçlarının öncelikle bütçe gelir paylarından aktarım yolu ile ödenmesi mümkün ise de; bu usulun, alacaklı Kurum lehine getirilmiş bir kolaylık olduğu, alacaklının mutlak surette bu yolla alacağının tahsili yoluna gidip, olmazsa ödeme emri düzenleyerek takibe girişmesi şeklinde bir zorunluluk olmadığı, bu nedenle Kurumun ödeme emri düzenlemesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığı dikkate alınarak Kurum alacaklarının ödeme emrinin düzenlendiği tarihden önce veya dava devam ederken tahsil edilip edilmediği Kuruma sorularak varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 10.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16735, Karar No: 2013/29771, Tarih: 16.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/16735 E.  ,  2013/29771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davacı karşı davalı vekili Avukat ...’nin imzası bulunmamaktadır. Dilekçenin elektronik imzayı ihtiva ettiği de belirtilmemiştir. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK md.445).

Temyiz dilekçesinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mühürü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir. Dilekçe;

a)Fıziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren avukata tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 16.12.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/1684, Karar No: 2018/10018, Tarih: 24.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/1684 E.  ,  2018/10018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczane sahibi olduğunu, davalı kurum ile aralarındaki İlaç Temin Protokolü uyarınca reçetelerdeki bilgilerin “provizyon sistemi” üzerinden davalı kurumun onayına sunulduğunu, davalı kurumun onayından sonra ilaçların hastaya teslim edildiğini ve davalı kuruma faturalandırıldığını, buna karşın 15.107,90 TL'lik fatura tutarının ödenmediğini ileri sürerek, ödenmeyen fatura bedelinin 13.550,00 TL'lik kısmının hak ediş tarihi olan 15.6.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine ilişkin verilen kararın davacının temyiz üzerine Dairemizce tarafların müterafik kusurlu oldukları, mahkemece, bu doğrultuda araştırma yapılıp tarafların kusur durumları belirlenerek sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece davanın kısmen kabulüne, 6.704,50 TL'nin 15.6.2009 tarihinden yasal faiziyle birlikte tahsiline karar kabulüne karar verilmiş; hüküm, bu kez taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı ... Başkanlığı'nın 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı ... Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olmasına göre yasal düzenlemeye aykırı olarak 225,70TL harcın davanın kabul oranına göre davalıdan tahsil edilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 7. bendi hükümden çıkartılarak yerine “Davacı tarafından yapılan bilirkişi masrafları, tebligat ve posta gideri toplamı 2.313,50TL yargılama giderinin davanın kabul oranına göre 1.156,75TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, davacı tarafından yatırılan peşin harcın kararın kesinleşmesinden sonra istem halinde davacıya iadesine” cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 79,40 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7658, Karar No: 2015/7472, Tarih: 22.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/7658 E.  ,  2015/7472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARAY(TEKİRDAĞ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/06/2011

NUMARASI : 2002/178-2011/272

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava orman araştırmasını gerektiren tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 20.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,22.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2372, Karar No: 2011/7450, Tarih: 05.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/2372 E.  ,  2011/7450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 13.İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :23.12.2010

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması, kiralananın tahliyesi ve %40 inkar tazminatının davalılardan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan adi kefil ... yönünden davanın reddine, tahliye konusu kalmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, 9.550.00.TL asıl, 2.511.78 TL işlemiş faiz için itirazın kaldırılmasına, fazla talebin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, kararın dayandığı gerekçelere, 23.3.2010 tarihli Dairemiz bozma ilamı gereğince karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin itirazın kaldırılmasına karar verilen kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı tarafça icra takibinde belirtilen ve davalı kiracı tarafından itiraz edilmediği için kesinleşen aylık kira bedeli 19.11.2008 döneminden itibaren, 3.162.00.TL'dir. Davacı bu kira bedelini, bir önceki yıl kirası olarak iddia ettiği 2.750.00 TL'ye sözleşmedeki %15 artırım oranını uygulamak suretiyle hesaplamış ve dosyaya 19.11.2007 günlü 2.750,00 TL tutarındaki aylık kira alındı belgesini sunmuştur. Davalı aylık kira bedelinin taraflar arasındaki anlaşmaya göre 2.000,00 TL olduğunu ileri sürmüş ise de bu savunmasını yazılı delille ispat edememiştir. Bu durumda bozma ilamı gereği, davalı tarafça yapılan ödemelerin borçtan mahsubunda, hesap bilirkişisince düzenlenen 6.12.2010 günlü raporda, ilk dönem aylık kira bedelinin 2.000,00 TL olarak kabul edilerek, bakiye kira borcunun hesaplaması hatalı olmuştur.

Mahkemece yukarıdaki hususlar gözönünde bulundurularak, bilirkişiden alınacak ek hesap raporu sonucu doğrultusunda tespit edilecek bakiye alacak miktarı için itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Kararın yukarıda 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 5.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3039, Karar No: 2007/3029, Tarih: 09.10.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/3039 E.  ,  2007/3029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalı ... ... aleyhine takip yapıldığını, borcu karşılayacak mal bulunamadığını bu nedenle İstanbul, Beşiktaş Levent 379 ada 542 parselde kain kargir evin 3/8 hissesinin ve Şişli Ayazağa 4011 ada 1 parselde kain taşınmazın borçlu Ata ... tarafından diğer davalı olan babası ...’a satışına ilişkin tasarrufların iptaline ve taşınmazlar üzerinde cebri icra yetkisi tanınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili tasarrufların borcun doğumundan önce yapıldığını ve düşük bedellerin belediyenin belirlediği emlak beyannamesine esas değerler olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... ... vekili de taşınmazın aile dışından birine satılmaması için babaya satış yapıldığını ve bedelin belediye emlak beyannamesine esas değerler olduğunu bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalılar arasındaki baba-oğul ilişkisi nedeniyle tasarrufun bağış niteliğinde kabul edilmesi gerektiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... ... vekili tarafından temyiz edilmiş ancak mahkemece harcı yatırılmış olmasına rağmen dilekçenin temyiz defterine kaydının temyiz süresi geçtikten sonra yapıldığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş bu karar da davalı ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz başvurusunda bulunan gerekçeli karar davalı ... vekiline 25.1.2007 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi 9.2.2007 tarihinde verilmiş aynı tarihte hakim imzasıyla kaleme havalesi yapılmış, keza aynı tarihte temyiz harcı yatırılmıştır. HUMK'nun 434.maddesine göre harca tabi davalarda temyiz, harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır. Bu durumda temyiz süresinde yapılmış sayılacağı gerektiği cihetle mahkemenin 16.3.2007 tarih ve 2005/44 - 2006/317 sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin kararının bozularak kaldırılmasına ve işin esasının incelenmesine karar verildi.

Dava İİY'nın 277 ve takip eden maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir. 3.kişi durumundaki ...'ın borçlu Ata ...'ın babası olduğu getirtilen kayıt örneği ile sabit olduğu gibi aksi yönde bir iddia da mevcut değildir. İİY'nın 278/1 maddesinde bu derece akrabalar arasında yapılan ivazlı ya da ivazsız tasarruflar bağışlama hükmünde sayılacağı ve iptali gerekeceği hükme bağlanmıştır. Edimler arasında fark olup olmaması sonuca etkili değildir. Delillerin takdiri mahkemeye ait olup takdirde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenlere ve kararda yazılı gerekçelere göre davalının temyiz itirazlarının reddi ile davanın kabulü yönünde verilen usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 9.225.90-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ... ...'den alınmasına, 9.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1035, Karar No: 2019/504, Tarih: 04.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/1035 E.  ,  2019/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki tespit davası nedeniyle verilen hükmün Düzeltilerek Onanmasına ilişkin Dairemizin 06/11/2017 gün ve 2016/5371 Esas - 2017/8826 Karar sayılı ilamına karşı davacı ile davalılardan Ayhan Dağ.Paz.Ödeme Ara.Tah.Sis.Tic.Ltd.Şti.vekilleri tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

İstem, maddi yanılgının düzeltilmesine ilişkindir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.Maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır. Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dava, davacının Ekim 2005-04/07/2010 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne, davacının 15/10/2005-04/07/2010 tarihinde ... Dağıtım Paz. Ödeme Ara.ve Tah. Sis. Tic. Ltd. Şti'de çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dava, davacının Ekim 2005-04/07/2010 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne, davacının 15/10/2005-04/07/2010 tarihinde ... Dağıtım Paz. Ödeme Ara.ve Tah. Sis. Tic. Ltd. Şti'de çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dairemizin 06/11/2017 tarih 2016/5371 Esas ve 2017/8826 Karar sayılı kararı ile, davacının talep ettiği dönemde davalı işyerinde çalışmasının bulunduğu ancak 06/05/2006-30/09/2006 tarihleri arasında dava dışı işyerinde geçen çalışmaları dışlanmadan hüküm tesis edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek hüküm düzeltilerek onanmıştır.

Davacı vekili, 06/02/2018 tarihli talebi ile davacının yaptığı yargılama giderlerinin 2.564,00 TL olmasına rağmen mahkeme tarafından davacı lehine 200,15 TL yargılama giderine hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek bu hatanın düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili de, 01/02/2018 tarihli dilekçesi ile hüküm tarihinde davacının vekilinin bulunmamasına rağmen davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek bu hatanın düzeltilmesini istemiştir.Somut olayda, davacının yaptığı yargılama giderinin 2.564,00 TL olmasına rağmen mahkemece davacı lehine 200,15 TL yargılama giderine hükmedilmesinin ve hüküm tarihinde davacının vekili olmamasına rağmen davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu, hükmün bu bakımlardan düzeltilmesinin gerektiği, Dairemizin 06/11/2017 tarih 2016/5371 Esas ve 2017/8826 Karar sayılı kararında maddi hatanın söz konusu bulunduğu anlaşılmakla maddi hatanın giderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Davacı vekilinin ve davalı işveren vekilinin istemlerinin kabulü ile Dairemizin maddi hataya dayalı 06/11/2017 tarih 2016/5371 Esas ve 2017/8826 Karar sayılı DÜZELTEREK ONAMA kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Hüküm fıkrasının davanın kabulüne ilişkin 1. bendi tamamen silinerek yerine, “1- Davanın kabulüne, Davacının 15/10/2005-05/05/2006 ve 01/10/2006-04/07/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının tespitine,” yazılmasına,

3- Hüküm fıkrasının yargılama giderine ilişkin 4. bendi tamamen silinerek yerine, “Davacı tarafından yapılan yargılama gideri olan 2.564,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,” yazılmasına,

4- Hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 6. bendinin tamamen silinerek hükümden çıkartılmasına,Hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 04/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.