muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/252, Karar No: 2011/260, Tarih: 13.12.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/4-252 E.  ,  2011/260 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2007/85979

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Silahla tehdit suçundan sanık A.D..’nin 765 sayılı TCY’nın 191/2 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 1.980 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve erteli cezasının aynen infazına ilişkin, Anamur Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.12.2006 gün ve 94-538 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 27.06.2011 gün ve 10675-9026 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 16.08.2011 gün ve 85979 sayı ile;

“Sanık A. D.hakkında tehdit suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, mahkemece sanık hakkında suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümleri lehe kanun belirlenmesi yönünden karşılaştırılmış ve yapılan değerlendirme sonunda 765 sayılı TCK.nun sanığın daha lehinde olduğu belirlenerek sanığın 765 sayılı TCK.nun 91/2, 59, 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca 1980 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Lehe olan kanunun belirlenip uygulanmasında blok uygulama yapılması kuralı uyarınca adli sicil kaydında geçen ilam yönünden 765 sayılı TCK.nun 95/2. maddesinin koşullarının oluştuğu hususunda kuşku bulunmamaktadır. Sorun, mahkemece koşulları oluşan erteli mahkûmiyetle ilgili olarak aynen çektirme kararı verip veremeyeceğine ilişkindir.

765 sayılı TCK.nun 95/2. maddesi uyarınca verilen aynen çektirilme kararları, hükmün sonucundan kaynaklanan dolaylı bir sonuç olup aslında infaz hukukuna ilişkindir. Bu nedenle, yargısal kararlarda, 765 sayılı TCK.nun yürürlükte bulunduğu dönemde ikinci hükmü veren mahkeme tarafından aynen çektirme kararı verilebileceği gibi, erteli cezaya hükmeden mahkemeye ihbarda bulunmakla da yetinilebileceği kabul edilmiştir. 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesinden sonra ise aynı Kanunun 7. ve 5252 sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca, erteli cezanın aynen infaz edilip edilemeyeceği, lehe olan kanun ve sanığın lehine olan diğer düzenlemelerin belirlenip uygulanmasını gerektiren uyarlama yargılamasına muhtaçtır. Dolayısıyla ilk hükmü veren mahkemeyi bağlayıcı yönde karar verilmesi sonucunu doğuran erteli cezanın aynen çektirilmesi yerine hükmü veren mahkemeye ihbarda bulunulması ile yetinilmesi gerekir. Somut olayda sanık A.D.'nin adli sicil kaydında yer alan erteli mahkûmiyet kararının aynen çektirilmesine karar veren yerel mahkeme hükmünün onanmasında isabet bulunmamaktadır” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünden aynen infaza ilişkin kısmın çıkartılarak yerine "erteli ilamının aynen çektirilip çektirilmeyeceği hususunda mahkemesine ihbarda bulunulmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın silahla tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda suçun sübutunda bir uyuşmazlık bulunmayıp, Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; erteli para cezasından ibaret mahkûmiyeti bulunan sanığın, beş yıllık deneme süresi içinde incelemeye konu dosyadaki suçu işlemesi nedeniyle, mahkemesine ihbarda bulunulmasının mı, yoksa erteli cezasının 765 sayılı TCY’nın 95/2. maddesi uyarınca aynen infazına mı karar verilmesinin isabetli olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2002 gün ve 234-80 sayılı kararıyla, 765 sayılı TCY’nın 452/2, 457/1, 51/2, 59, 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 1.262.308.320 Lira ağır para cezasına mahkûm edildiği bu hükmün 13.09.2002 tarihinde kesinleştiği, incelemeye konu dosyadaki tehdit suçunun ise 20.02.2004 tarihinde işlendiği anlaşılmaktadır.

765 sayılı TCY’nın 95/2. maddesinde; “...Cürüm ile mahkûm olan kimse hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde işlediği diğer bir cürümden dolayı evvelce verilen ceza cinsinden bir cezaya veya hapis cezasına mahkûm olmazsa, cezası tecil edilmiş olan mahkûmiyeti esasen vaki olmamış sayılır. Aksi takdirde her iki ceza ayrı ayrı tenfiz olunur” şeklinde getirilen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesi durumunda, sanığın kesinleşmiş olmak koşuluyla hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde önceki verilen ceza türünden bir cezaya veya hapis cezasına mahkûm olması halinde aynen infazına karar verilmesi gerekmektedir. Deneme süresi içinde işlenen suçun 5237 sayılı TCY'nın yürürlüğe girmesinden sonra işlenmiş olmasının bir önemi olmadığı gibi, ertesi cezanın hapis veya para cezası olmasının da bir önemi bulunmamaktadır.

765 sayılı TCY'nın yürürlükte olduğu dönemde, TCY'nın 95/2. maddesinde açık bir düzenlemenin olmaması nedeniyle, aynen infaza ilişkin kararın deneme süresi içinde işlenen suçtan mahkumiyet hükmü kuran mahkeme tarafından mı verilmesi gerektiği, yoksa ertelenmiş hükmü veren mahkemeye ihbarda mı bulunulması gerektiği tartışmalara ve yargısal kararlara konu olmuş, bu konuda istikrarlı bir uygulama yerleşmemiştir.

765 sayılı TCY'nın yürürlükte olduğu dönemde, TCY'nın 95/2. maddesinde açık bir düzenlemenin olmaması nedeniyle, aynen infaza ilişkin kararın deneme süresi içinde işlenen suçtan mahkumiyet hükmü kuran mahkeme tarafından mı verilmesi gerektiği, yoksa ertelenmiş hükmü veren mahkemeye ihbarda mı bulunulması gerektiği tartışmalara ve yargısal kararlara konu olmuş, bu konuda istikrarlı bir uygulama yerleşmemiştir.

Ceza Genel Kurulunun 18.05.1987 gün ve 616-277 sayılı kararında, deneme süresinde işlenen suçtan dolayı hüküm kuran mahkemenin ertelenmiş cezanın aynen infazına karar vermemesi ve bu konuda 1412 sayılı CYUY'nın 402. maddesi uyarınca karar alınması gerektiği kararlaştırılmış, buna karşın 03.04.1989 gün ve 73-129 sayılı kararında ise, deneme süresi içinde işlenen suçtan dolayı kurulan mahkumiyet kararı ile birlikte koşulları oluştuğu takdirde tecilin düşmesine de karar verilmesi gerektiği kabul edilmiş, deneme süresi içinde işlenen suçtan dolayı kurulan mahkumiyet kararı ile birlikte aynen infaza karar verildiği takdirde her iki hükmün de temyiz yasa yoluna tabi olacağı ve bu suretle de uygulamada birliğin sağlanacağı ve yanılgıların önleneceği belirtilmiştir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi için konunun uyarlama yargılaması açısından da ele alınması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.06.2011 gün ve 60-126 ile 120-127 sayılı kararlarıyla; tekerrür uygulaması açısından 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca erteli cezayı içeren mahkûmiyet hükmü ile ilgili olarak, sonradan yürürlüğe giren Yasa hükümleri uyarınca uyarlama yapılıp yapılmadığının araştırılması ve yapılmamış ise mahkemesince uyarlama yapılmasının sağlanmasının gerekip gerekmediği tartışılmış ve belirtilen araştırmanın hüküm kesinleştikten sonra infaz aşamasında yapılmasının olanaklı olduğu ve Cumhuriyet savcılığınca tekerrüre esas alınan ilam ile ilgili gerektiğinde uyarlama yapılmasının mahkemesinden istenebileceği kabul edilmiştir.

Buna göre, 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmiş bulunan bir hükmün, deneme süresi içinde işlenen ikinci suç nedeniyle 765 sayılı TCY'nın 95/2. maddesi uyarınca aynen infazına karar verilebilmesi için erteli cezaya ilişkin mahkumiyet hükmünün uyarlama yargılamasına konu edilip edilmediğinin araştırılması zorunluluğu bulunmamaktadır. Deneme süresi içinde işlenen suçtan dolayı mahkûmiyet hükmü kuran mahkemece erteli cezanın aynen infazına karar verilmesinden sonra bile erteli cezayı içeren hükmün uyarlama yargılamasına konu edilmesi olanaklı olduğundan herhangi bir hak kaybı da söz konusu olmayacaktır. Aksinin kabulü, yani erteli geçmiş hükümlülüğün uyarlama yargılamasının sonucunun beklenmesi halinde, yargılamaların gereksiz yere uzayacağı ve bunun sonucunda da zamanaşımına uğrayabileceğinden, erteli geçmiş hükümlülüğü olan ve olmayan sanıklar arasında yargılama sürecine ilişkin olarak adaletsizlikler oluşabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Erteli para cezasından ibaret mahkûmiyeti bulunan sanığın, beş yıllık deneme süresi içinde incelemeye konu dosyadaki suçu işlemesi nedeniyle, mahkemesine ihbarda bulunulması yerine, erteli cezanın 765 sayılı TCY’nın 95/2. maddesi uyarınca aynen infazına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9057, Karar No: 2018/1056, Tarih: 14.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9057 E.  ,  2018/1056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanıkların atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.08.2016 gün ve 2016/41 Esas, 2016/264 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin, onbirinci celseye ait duruşma tutanağında üye hakim .... ile zabıt katibinin, gerekçeli hükümde ise üye hakim....ve zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla söz konusu imza eksikliklerinin tamamlanmasının ardından kovuşturma evresinde yaşı küçük mağdur ...'nın velayet hakkına sahip annesi ...'nın ...., sanıklardan şikayetçi olup davaya katılmasına rağmen yokluğunda kurulan mahkumiyet hükümlerinin duruşmada beyan ettiği adres yerine doğrudan mernis adresine gönderilmesine ilişkin tebligat usulsüz olduğu gibi sanıklar müdafileri, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ...'nın babası İbrahim'in istinaf başvurularına istinaden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince yapılan inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın da anılan hükümlerle ilgili kanun yollarına başvurma hakkı bulunan katılan ... ile sanık ...'nın babası İbrahim'e tebliğ edilmediği anlaşıldığından, öncelikle Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kurulan hükümlerin Nimet'le İbrahim'e tebliğiyle tebligat parçaları ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip hükümlerin temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8305, Karar No: 2016/11848, Tarih: 21.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/8305 E.  ,  2016/11848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatil ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ... İl Özel İdaresine ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, davalının taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 1. fıkrası ile ... ili dahil sayılan illerde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de Kanun'un bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Anılan Kanun'un kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle ... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hâzineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı ... Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile ... olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları İçişleri Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5 fıkarsında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı Maliye Hâzinesine devredilen taşınmazlar Kanun'un yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı Hâzinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan .....ınca, bu Kanun'un l. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir .

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan Kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği alacaklardan kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veva kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması dikkate alındığında davanın İçişleri Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Kabule görede, ... Valiliğinin tüzel kişiliği bulunmadığından, davanın ... Valiliğini temsilen İçişleri Bakanlığa yöneltilerek görülmesi gerektiği dikkate alınmadan, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1625, Karar No: 2012/15138, Tarih: 04.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/1625 E.  ,  2012/15138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1- İcra mahkemesinin ihalenin feshi isteminin reddine yönelik kararı yönünden;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA),                                                                                                                                                                                                                                                                                        2- İİK.nun 134/2.maddesi uyarınca ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde mahkeme davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup kamu düzenine ilişkin bulunduğundan mahkemece re’sen uygulanmalıdır. Hukuk Genel Kurulu'nun 06.10.2004 tarih ve 2004/1-433 esas sayılı kararında da benimsendiği üzere kamu düzenine aykırılıkta aleyhe bozma ilkesi nazara alınamayacağından, mahkemece işin esası incelenerek, istemi esastan reddedilen borçlunun para cezasına mahkum edilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmesi yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ  :Mahkeme kararının yukarıda (2).maddede yazılı nedenlerle para cezasına hasren İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9524, Karar No: 2018/3771, Tarih: 03.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9524 E.  ,  2018/3771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı talebin reddine dair verilen hakem heyeti kararının süresi içinde talep eden (davacılar) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Talep eden (davacılar) vekili, davalıya zorunlu trafik sigortalı traktörü kullanan murisin tek taraflı trafik kazası sonucu vefat ettiğini, müvekkillerinin murisin eşi ve çocukları olup destekten yoksun kaldığını beyanla, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla davacı eş ... için 40.000,00 TL, davacı çocuk ... için 9.000,00 TL, ... için 1.000,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Karşı taraf (davalı) vekili talebin reddini savunmuştur.

Hakem heyetince 16/02/2015 tarihli, 2015/K-1194 karar sayılı kararı ile toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, kazanın karayolunda gerçekleşmediğinden bahisle başvuru sahibi talebinin reddine karar verilmiş, talep eden (davacılar) vekilinin karara itirazı üzerine Hakem heyetince 13.3.2015 tarihli, 2015/İHK-366 karar sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmiş, hakem kararı talep eden (davacılar) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Talep trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Bir zararın, zorunlu trafik sigortası teminatı kapsamına girebilmesi için o zararın motorlu araç ile karayolunda meydana getirilmiş olması gerekir. KTK’nun 3. maddesinde karayolu, trafik için kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar olarak tanımlanmıştır. Ancak, anılan Yasa’nın 2. maddesinde de bu kanunun karayolunda uygulanacağı hükme bağlandıktan sonra, aksine hüküm bulunmadığı hallerde, karayolu dışındaki alanlardan

kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerlerin, erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da bu kanun hükümlerinin uygulanacağı hükme bağlanmıştır.