muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7444, Karar No: 2023/11645, Tarih: 27.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7444 E.  ,  2023/11645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/403 Esas, 2023/1442 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/505 Esas, 2020/951 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalıların yapının 2.katında bulunan 9 ve 12 numaralı konut kullanımlı çatı arası piyesli dublex bağımsız bölümlerinin sahipleri olduğunu, diğer maliklerin muvafakatlerini almadan bağımsız bölümlerini büyüterek sonunda ortak alanı da gasp edecek boyutta inşaat çalışmaları yaptıklarını davalılar tarafından ortak alana yaptıkları müdahalenin meni'ne ve taşkın binanın kaldırılmasına yargılama giderleri ve ücreti vekâletin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava ettiği görüldü.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkillerine ait her iki bağımsız bölümün zamanın müteahhidi tarafından yapıldığını ve müvekkillerinin iş bu bağımsız bölümleri bu şekilde satın aldığını, mevcut her iki bağımsız bölümün üst katında sadece müvekkillerinin bağımsız bölümlerinden girilebilen ve ortak alanlardan girişi olmayan terasın mevcut olduğunu, terastan sürekli müvekkillerinin evine kış aylarında su sızması nedeniyle diğer kat malikleri tarafından kullanılması mümkün olmayan bağımsız bölümlerin üstünü ve etrafını kapatarak korumaya aldıklarını, davacı tarafın davayı açmadan önce ... Belediye Başkanlığına yapının kaçak olduğu ve yıkılması gerekçesi ile müracaat ettiğini belediye tarafından bu müracaatın reddedilerek yapının imara uygun olduğunun tescil edildiğini ileri sürerek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunduğu görülmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde davalılara ait olan teras ve devamında bulunan boş alanın cam ile kapatılarak kapalı alan oluşturulduğunu, bu oluşturulan alan için imar affından faydalanılarak yapı kayıt belgesi alındığını ve belgelendirildiğini, alınmış olan yapı kayıt belgesine karşı davacı İdare mahkemesinde dava açmışsa da davasının reddedildiğini, mahkeme kararında yer alan ve bilirkişi raporunda şekillenen ve harita ile gösterilen çatı alanı denilen bölge binanın en üst kısmı olup bu alanda yapılmış bir çatı ve çatıya benzer herhangi bir oluşumun mevcut olmadığını, dubleks olan davalıların terası devamında bırakılmış bir boşluk olduğunu, binanın diğer kısmında ise mevcut yapılmış çatı olduğunu, davalıların çatıyı kaldırıp kendilerine yer kazandırmadıklarını, terasları önündeki boşluğa işlem yaptıklarını, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinde çatılar dendiğini, davalıların kullandığı alanda bir çatı mevcut olmadığını, binanın projesinde de burası çatı veya ortak alan olarak görülmediğini, ortadan kaldırılması için belirlenen değerin çok yüksek olduğunu, bilirkişi raporunun miktarı hatalı belirlediğini, davalı aleyhine 4.500,00 TL nispi vekâlet ücreti yıkım bedeli üzerinden hesaplandığını bu miktarında hatalı olduğunu kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan imalatların ana gayrimenkulün mimari projesine aykırı olduğunun tespit edildiği böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle;istinaf dilekçesindeki itirazlarını, tekrar ettiklerini, yapı kayıt belgesinin iptali için idare mahkemesinde açılan davanın reddedildiğini, kararın eksik inceleme sonucu verildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık,tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 Sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık,tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 Sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalıların mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7003, Karar No: 2015/10880, Tarih: 07.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/7003 E.  ,  2015/10880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2011/160-2013/198

Davacı S.. A.. vekili Avukat Banu tarafından, davalılar A.. A.. ve diğerleri aleyhine 15/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/05/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı A.. A.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 10/06/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat Cem geldi, karşı taraftan davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçeklerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalı Alaaddin Akkaşaoğlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı A.. A..'nun sahibi ve içerik sağlayıcısı bulunduğu www.elmahaber.com adlı internet sitesinde, diğer davalı tarafından 04/04/2011 tarihinde "S.. A.. G. N. F.!" başlığıyla, S. Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Erdalın Başbakan'ın kızına ve damadına küfrettiğine ilişkin, tamamen gerçek dışı, sansasyon yaratma amaçlı haber yapıldığını, yapılan haberde kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, "T..com" adlı haber sitesinde yayınlanan haberin basın özgürlüğü sınırları içinde yorumlanarak dava konusu haberin yapıldığını, haberde davacının kişilik haklarına zarar verme amacının bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haberde gerçek dışı iddia ve yorumlarda bulunarak davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Basının görevi, sadece olayları ve aldığı haberleri yalın biçimde aktarmak değildir. Olaya katılanların kişilikleri ve olayın niteliği hakkında bilgi aktarılması, yorumlanıp eleştirilmesi de basın özgürlüğü çerçevesinde kalan haklardandır. Daha önemlisi kamu gücünü elinde tutanlar üzerinde toplumun denetim aracı olmaktır.

Basının görevi, sadece olayları ve aldığı haberleri yalın biçimde aktarmak değildir. Olaya katılanların kişilikleri ve olayın niteliği hakkında bilgi aktarılması, yorumlanıp eleştirilmesi de basın özgürlüğü çerçevesinde kalan haklardandır. Daha önemlisi kamu gücünü elinde tutanlar üzerinde toplumun denetim aracı olmaktır.

AİHS 10 . maddesi ile ilgili olarak AİHM'nin bir çok kararında vurgulandığı üzere "ifade özgürlüğü demokratik bir toplumun asli temellerindendir, bir toplumun ilerlemesinin ve her bireyin kendini geliştirmesinin temel koşullarından birisini oluşturur." Basın özgürlüğü bağlamında bir başka konu, gazetecilerin kanıtlayamayacağı söylenti ve iddiaların yayınlanmasıdır. AİHM doğruluk koşulunu makul olmayan, hatta olanaksız bir talep olarak değerlendirip, basının sadece bütünüyle kanıtlanmış olguları yayınlama zorunluluğu ile karşı karşıya bırakılması halinde hemen hemen hiç bir şey yayınlanamayacağını belirtir. Başka insanlar tarafından ileri sürülen iddiaların medya tarafından yayılması konusunda "Jersild ve Thoma-Danimarka" davalarında "......bir gazetecinin, bir başkasının ileri sürdüğü bir iddianın yayılmasına yardım ettiği için cezalandırılması...basının kamu yararına ilişkin konuların tartışılmasına katkısını ciddi biçimde engeller. Özel olarak güçlü nedenler olmadığı sürece, bu tür bir cezalandırma düşünülmemelidir" denilmiştir. Ayrıca, gazetecinin alıntı olarak aktardığı iddia ile arasına mesafe koymamasına yönelik Thoma davasında, böyle bir talebin, basının güncel olay, fikir ve kanaatler konusunda bilgi vermeye ilişkin rolü ile de bağdaştırılamıyacağını da kabul etmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar dikkate alındığında, dava konusu haberde; T. medya gurubuna ait S. Gazetesi'nin yazı işleri toplantısında Başbakan'ın kızı ile ilgili haber yapılmasının istenmesi üzerine, S. Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Erdal Şafak'ın bu isteğe karşı çıkarak küfrettiğine ilişkin "T..com" adlı internet sitesinde yer alan habere atıf yapılarak yorum ve eleştirilerin yapıldığı, gazetede yaşanan bu hadise nedeniyle T. Medya Yönetim Kurulu Başkanı olan davacının içinde bulunduğu duruma ilişkin değerlendirmelere yer verildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek şekilde aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, eleştiri sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalı A.. A.. yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6024, Karar No: 2006/8955, Tarih: 28.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6024 E.  ,  2006/8955 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alaçam İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait araçların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin hatalı olduğunu, satış işleminin de usul ve yasaya aykırı bulunduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra mahkemesince haciz tarihleri önce olan davalara pay ayrılmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davalı SSK ve Vergi Dairesinin haczi önce olduğundan düzenlenen sıra cetvelinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 28.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1224, Karar No: 2019/8005, Tarih: 09.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1224 E.  ,  2019/8005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Rize 3. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 03.04.2018 tarih ve 2017/278-2018/134 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili ve davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkili kurumun tasarım ve marka tescil belgeli "Çaykur Filiz Çayı" paketlerini, renk, dizayn, ambalaj ve isim ile aynen taklit ederek "Mutlu Çay Filiz" markası adı altında piyasaya sürdüklerini, davalıların gerek marka haklarına gerekse endüstriyel tasarım haklarına tecavüzde bulunduklarını, anılan eylemin aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini, bu eylem nedeniyle müvekkili Kurumu hem maddi hem de manevi olarak zarara uğrattıklarını ileri sürerek, 554 sayılı KHK'nın 52/2-b ile 53 ve 556 sayılı KHK'nın 66/2-b ile 67. maddeleri gereğince tespit edilecek şimdilik 10.000.- TL maddi, 5.000.- TL manevi tazminat ile tecavüz teşkil edecek şekilde üretilen çay, poşet, paketleriyle, bunları üretmeye yarayan araç, gereç, cihaz ve makine gibi vasıtalarla el konularak imhasına ve kararın ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...-Pa vekili müvekkilinin davacının marka hakkına ve tasarımına tecavüz kastıyla hareket etmediğini, kaldı ki müvekkili kullanımının tecavüz de oluşturmadığını, müvekkili tarafından davaya konu şekilde toplamda 3000 kg çay satımı gerçekleştirildiğini buna karşın talep edilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı Şirket davaya cevap vermemiştir.

Davalı ...-Pa vekili müvekkilinin davacının marka hakkına ve tasarımına tecavüz kastıyla hareket etmediğini, kaldı ki müvekkili kullanımının tecavüz de oluşturmadığını, müvekkili tarafından davaya konu şekilde toplamda 3000 kg çay satımı gerçekleştirildiğini buna karşın talep edilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı Şirket davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, Rize 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/38 E., 2013/383 K. sayılı ilamıyla davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ... ile Çaypa Dağıtım Pazarlama yetkilisi İmran Dönmez' in marka hakkı ihlali sebebiyle cezalandırılmalarına karar verildiği, davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ...'un ceza davasında tecavüz iddiasına konu çay paketini ürettiğini inkar etmediği, mezkur çay paketinin davacının gerek marka ve gerekse de tescilli tasarım haklarına tecavüz teşkil etmekle birlikte eylemin haksız rekabet mahiyetinde de olduğu, her iki davalının da davaya konu üretimi birlikte gerçekleştirmiş olmaları nedeniyle davacıya karşı müteselsilen sorumlu oldukları bu nedenle bilirkişi tarafından hesaplanan 1.700,86 TL maddi tazminat ve 1.000.- TL manevi tazminatla birlikte davalıların davacının marka hakkına ve endüstriyel tasarım hakkına tecavüzünün giderilmesi maksadıyla “Mutlu Çay Filiz” markası adı altında üretilen çay poşet ve paketlerine el konularak imhasına karar verilmesi gerekmesine rağmen tecavüz teşkil eden çay poşet ve paketlerinin üretimine yarayan araç, gereç, cihaz ve makine gibi vasıtalara el konularak imhası talebinin başka türlü de üretim imkanı bulunması ve tecavüzün önlenmesi bakımından imhanın gerekliliği ispatlanamadığından reddinin gerektiği gerekçesiyle, tecavüzün giderilmesi yönündeki davanın kabulü ile davalıların “Mutlu Çay Filiz” markası altındaki çay paketlerini piyasaya sürmesi eylemleri nedeniyle davacıya yönelik marka hakkına ve endüstriyel tasarım hakkına tecavüzlerinin giderilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 1.000.- TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 1.700,86 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin maddi ve manevi tazminat istemlerinin reddine, tecavüz teşkil edecek şekilde davalılar tarafından “Mutlu Çay Filiz” markası adı altında üretilen çay poşet ve paketlerine el konularak imhalarına, karar kesinleştiğinde masrafı davalılardan karşılanmak üzere bir kez Türkiye'nin her tarafında okunan gazetelerden birinde, iki kez de mahalli gazetelerden birinde ilanına, tecavüz teşkil eden çay poşetlerinin üretimine yarayan araç, gereç, cihaz ve makine gibi vasıtalara el konulması ve imhası talebinin reddine karar verilmiştir.