muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16056, Karar No: 2015/13026, Tarih: 11.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/16056 E.  ,  2015/13026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2013/738-2013/857

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava 3402 Sayılı Yasanın 41.maddesi uyarınca yapılan düzeltme işleminin iptali istemine ilişkindir..

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 16. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17858, Karar No: 2014/2693, Tarih: 11.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17858 E.  ,  2014/2693 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2013

NUMARASI : 2008/195-2013/296

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı V.. G.. tarafından takibe konulan üç adet çekteki imza ve yazıların müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek, takibe konu çeklerden dolayı borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı V.. G.. vekili, davacı ile davalı Abdurrahman arasında ticari ilişki olduğunu, müvekkilinin hamil olarak yer aldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı, Ağır Ceza dosyaları, imza incelemesi raporları ve beyanlar karşısında dava konusu çeklerin, çek hesabı sahibi davacının bilgisi ve verdiği yetki dahilinde kardeşi Resul tarafından imzalanarak davalı Abdurrahman’a verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu çeklerdeki keşideci imzasının, davacı tarafa ait olmadığı, alınan bilirkişi raporları ile sabit olmuştur. Keza, söz konusu imzaların davacının kardeşi R. A..’a ait olduğu da açıktır. Ne var ki, davacının kardeşi R. A..’a kambiyo senedi imzalama yetkisi verdiğine dair yazılı bir belge bulunmamaktadır.

Mahkemenin davanın kabulüne dayanak teşkil ettiği ceza mahkemesinde ve Cumhuriyet Başsavcılığı’nda davacı ve kardeşi R. A..’ın beyanları, davanın kabulüne yeterli kabul edilemez. Kaldı ki Kocaeli 2.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/217 Esas, 2012/331 Karar sayılı kararında davacının kardeşi R..A.. beraat etmiş ve karar kesinleşmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece açıklanan bu yönler gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16723, Karar No: 2019/2641, Tarih: 07.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16723 E.  ,  2019/2641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Gerekçeli karar 26.10.2018 tarihinde davalı ... Enerji Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi vekiline tebliğ edildiği halde, temyiz süresinin son günü olan 05.11.2016 tarihinden sonra, 09.11.2018 tarihinde davalı şirket vekilinin harcını yatırarak kararı temyiz ettiği ve temyiz talebinin 09.11.2018 tarihinde sekiz günlük temyiz süresi geçirildikten sonra yapıldığı anlaşıldığından; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesi gereğince, süre aşımı sebebiyle davalı ... Enerji Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5117, Karar No: 2012/8019, Tarih: 26.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5117 E.  ,  2012/8019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PENDİK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/03/2010

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, açılmamış sayılmasına ilişkin olarak verilen karar davalı R.tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ne varki; davanın 24.07.2009 tarihli dilekçe ile açıldığı, 27.07.2009 tarihinde tensip tutanağının düzenlendiği,tensip tutanağının düzenlenmesinden sonra davacının 07.08.2009 tarihli dilekçe ile davasından feragat ettiği;ancak ilk duruşmaya gelmediği için davanın müracaata bırakılarak  açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 1086 sayılı HUMK.'nun 91. ve 95. maddeleri ile 6100  sayılı HMK.'nun 307. ve 311. maddelerinde düzenlenen feragat kesin hükmün hukuki sonuçlarını doğurur.

Hal böyle olunca, davacının davadan feragat ettiği gözetilerek feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken,yanılgılı değerlendirmeyle davanın açılmamış sayılmasına hükmedilmesi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26176, Karar No: 2017/4131, Tarih: 11.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/26176 E.  ,  2017/4131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava; Türk Medeni Kanunun 166/1. maddesine dayalı evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanmaya karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda Türk Medeni Kanununun 170. maddesi gereğince tarafların bir yıl müddetle ayrılıklarına hükmedilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 170/3. maddesine göre dava ve istek boşanmaya ilişkin olmasına rağmen tarafların barışmaları olasılığı bulunduğu takdirde hakim ayrılığa karar verebilir. Bu durumda, davacı mutlak bir boşanma nedenine dayanmış ve bunun varlığını kanıtlamış olsa bile, hakim barışma olasılığını gördüğü takdirde boşanma yerine ayrılığa hükmedebilecektir. Bu durumda bir boşanma nedeninin gerçekleşmesi halinde barışmanın mümkün görüldüğüne, ortak yaşamın yeniden başlayabileceğine ve nihayet ileride birleşme umudunun bulunduğuna ilişkin hakimin takdirinin kesin ve denetimden uzak olduğunu düşünmemek gerekmektedir. Herşeyden önce hakimin takdir hakkını çok ciddi ve son derece isabetli kullanması gerekmektedir. Eşlerin barışma olasılığı, gerçekleşmeye yakın bir ciddiyetle görülmeli, varlığı makul surette kabul edilebilmeli, böyle bir kanaat sağlam olasılıklara dayandırılmak, hatta barışma olasılığının varlığı bir kararın ikrarında yada hareket tarzından anlaşılmış olmalıdır. Özetle barışma olasılığı kuvvetli bulunmalıdır. Zayıf bir olasılık yeterli değildir.

Bu konuda bir takdire ulaşılırken dosyaya uygun dayanaklar gösterilmeli, boşanma nedeninin ve geçimsizliğin asıl saiki ve eşlerin kişisel durumları üzerine eğilinmeli, mücerret bir barışma olasılığının dışında eşlerin sosyal ve kültürel durumları değerlendirilmelidir. Olayların yoğunluğu ve ağırlığı eşlerin uzun bir süredir ayrı yaşamakla olmaları gibi haller her halde bir araya gelme olasılığını ortadan kaldırıcı bir unsur olarak düşünülmelidir.

Somut olaya gelince;

Davalı erkeğin, davacı kadını kovduğu ,eşyalara zarar verdiği, kadına hakaret ve küfür ettiği tanık beyanları ile belirlenmiştir. Taraflar arasında evlilik birliği temelinden sarsılmış ve Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları oluşmuştur. Türk Medeni Kanununun 170/3. maddesi gereğince tarafların barışma olasılığını gösterir dosyada bir delil de yoktur. O halde, davacı kadının davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.04.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/3234, Karar No: 2023/4220, Tarih: 13.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/3234 E.  ,  2023/4220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/274 E., 2022/668 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2022/274 Esas, 2022/668 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2021/2653 Esas, 2022/741 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 6763 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesiyle değişik 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 6763 sayılı Kanun’un 38 inci maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Mahkemece verilen direnme kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde

yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2013/1263 Esas, 2014/657 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı (sehven cinsel taciz yazıldığı kabul edilerek) suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2013/1263 Esas, 2014/657 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 03.02.2022 tarihli ve 2021/2653 Esas, 2022/741 Karar sayılı kararı ile "...Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri savunma beyanlarla desteklendiği üzere sanığın, mevcut hastalığının tedavisi kapsamında mağdureye yönelik eylemlerinin muhteviyatı, olayın oluş ve intikal şekli ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut iddia dışında cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2022/274 Esas, 2022/668 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı (sehven cinsel taciz yazıldığı kabul edilerek) suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle, yerel mahkemenin direnme hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna, Mahkeme hükmünde direnme nedenlerinin gösterilmediğine ve bozmaya neden uyulmadığının açıklanmadığına, direnme hükmünün gerekçesiz olup bozma ilamından önce kurulan hükümdeki gerekçenin tekrarlanması suretiyle hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğuna, katılanın beyanının alınmasına ilişkin olarak 13.04.2022 tarihli üç numaralı tensip ara kararı hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesinin usule aykırılık teşkil ettiğine, Mahkemece 26.10.2022 tarihli duruşmada katılanın dinlenilmesinden vazgeçildiğine ilişkin bir ara karar oluşturulmaksızın doğrudan hüküm kurulduğu ve bu hususun usule aykırı olduğuna, Cumhuriyet savcısının davanın esasına ilişkin görüşü alınmaksızın hüküm kurulduğuna, "Usul ve yasaya uygun olan Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilmesini talep ediyoruz" şeklindeki sözlerin esas hakkında mütalaa olarak geçerli ve yeterli kabul edilemeyeceğine, Mahkemece özensiz yargılama yapılıp 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin üçüncü fıkrasına uyulmadan karar verildiğine, katılanın aşamalarda verdiği ifadelere göre müvekkilinin bütün muayenesini bir bütün olarak kendisini taciz mahiyetinde olduğunu düşünüp şikayetçi olduğuna, katılanın muayene edildiği gün

müvekkili sanık doktor tarafından kendisine uygulanan ve spina bifida hastalığının teşhisine yönelik olan muayene tarzını farklı şekilde yorumlamış olduğuna, müvekkilinin katılanın bacağına dokunmadığı şeklindeki istikrarlı savunması karşısında katılanın hangi bacağına ve ne şekilde dokunulduğuna dair beyanların da çelişkili olduğuna, direnme kararının bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Tüm dosya kapsamına göre, katılanın olay tarihinde annesi tanık F.O. ile birlikte sanığın görev yaptığı Gazi Üniversitesi beyin cerrahi bölümüne şikayetleriyle ilgili müracaat ettiği, ilk muayenenin katılanın annesinin hazır bulunduğu aşamada ayakların toplanıp bırakılması, ayak bileklerinden başlayıp diz kapaklarına kadar pantolon üzerinden elle muayene şeklinde gerçekleştiği, sanığın servisine gama ışın tedavisi gören hastalarla ilgilenmesi gerektiğini söyleyip katılan ve annesinin odasından çıkartıp bir müddet sonra sanığın odasına dönüp hasta katılan ve annesini muayene edilmek üzere odasına aldığı, muayene başlayacağı aşamada katılanın annesinin sanık tarafından muayene odasından dışarıya çıkartıldığı ve muayene odasında hemşirenin bulunmadığı, muayenenin bu aşamasında sanığın pantolon üzerinden ayak bileklerinden başlayıp bele kadar kasık bölgesine vajen bölgesine dokunularak parmak ve iğne muayenesi yapıldığı, bu muayeneler sırasında katılandan his kaybı olup olmadığının sorulduğu, katılanın his kaybı olduğunu söylemesi üzerine katılanın pantolonunun dizlerine kadar indirilerek elle kasıklara kadar muayenenin yapıldığı, bu aşamada katılanın kilodunun üzerinde bulunduğu katılanın üzerinde kilot varken sanığın vajenin üst kısmına dokunup bunu hissediyormusunuz diye sorduğu, katılanın bacakları oranında hissettiğini söylemesi üzerine sanığın orada daha fazla hissetmen gerekiyor dediğini daha sonra sanığın göbekten başlayarak katılanın göğsüne kadar parmakla muayenenin gerçekleştirildiği, doktorun anlatması üzerine katılanın analtolus muayenesini yapılmasını kabul ettiği kilodunu çıkartıp analtolus muayenesine müsade ettiği bu aşamaya kadar yapılan muayene işlemlerinin, alınan 05.11.2013 tarihli Rapor ve bu rapora atıfta bulunulan adli tıp kurumu uzmanı tarafından düzenlenen 11.11.2013 tarihli bilirkişi rapor içeriklerine göre şüphelenilen spina bifida hastalığının teşhisine yönelik işlemler olduğu kabul edilerek, şüphelendiği hastalığa ilişkin tetkiklere müteakip sanığın muayene bitiminde katılanın masadan ineceği sırada katılanın elini tutması, sol eliyle katılanın bacağının iç tarafına dokunması, bu dokunuşun okşama babında yapılması, o anda katılanın sanığın ellerinin titrediğini görünce "Siz gerçekten beni muayene ettiğinize emin misiniz?" diye sorup kendisinin tacize uğradığını beyan etmesi hususları gözetilerek, sanığın muayenenin bu aşamasında hasta katılanın sedyeden kalkacağı sırada sol bacağının iç tarafına doğru okşama mahiyetindeki dokunuşunun spina bifida hastalığının tanısıyla ilgili bir hareket tarzı olmadığı gerekçesiyle sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Katılanın aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriğine göre; katılanın hastalığına ilişkin olarak sanığın katılan beyanlarıyla tutarlı tedaviye yönelik eylemleri, olayın oluşu ve ortaya çıkış şekli de nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair katılanın soyut beyanı dışında cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Mahkemenin direnme kararı da bu nedenle yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2022/274 Esas, 2022/668 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 03.02.2022 tarihli ve 2021/2653 Esas, 2022/741 Karar sayılı bozma kararının, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,13.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10505, Karar No: 2009/11118, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/10505 E.  ,  2009/11118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, bedeli paylaşıma konu iki araç üzerine müvekkili tarafından 14.11.2007 tarihinde haciz konulduğunu, davalının ise borçlu ile anlaşarak muvazaalı bir şekilde, 07.11.2007 ve 15.11.2007 tarihlerinde rehin sözleşmesi yaptıklarını, rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takipte borçlunun icra dairesine gelerek tebligatları bizzat tebellüğ ettiğini, aracın borçlunun elinde haczedilmesi nedeniyle rehnin MK’nun hükümlerine uygun olmadığını, rehin şerhinin müvekkilinin haczinden sonra trafik siciline kaydedildiğini belirterek davalıya sıra cetvelinde ayrılan payın müvekkiline tahsisine ve davalının sıra cetvelinden çıkarılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın gerçek olduğunu, rehnin noterden düzenlendiği tarihte geçerli şekilde tesis edildiğini, rehin tutarlarının müvekkil alacağını karşılamadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bononun tek başına alacağın varlığını ispata yeterli olmadığı, araçlardan birinin borçlunun elinde haczedildiği, davalının yaptığı takip sırasında borçlunun icra dairesine gelerek tebligatları bizzat tebellüğ ettiği, rehin sözleşmesinin Medeni Kanun hükümlerine uygun şekilde yapılmadığı, ikinci araç muhafaza altına alınmamış ise de, her iki aracın rehin sözleşmesinin aynı gün yapıldığı belirtilerek, davanın kabulüne, sıra cetvelinin iptaline, satıştan elde edilen miktarın alacağına mahsuben davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/185, Karar No: 2021/1142, Tarih: 08.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/185 E.  ,  2021/1142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Olay tarihinde kamu görevlisi olan sanığın Osmaniye İl Jandarma Komutanlığı istihbarat personeli ve sivil araç görevlendirme defterinin ilk 30 sayfasına dair kayıtları keserek aynı deftere “31” sayfasına “1” rakamı vermek suretiyle defteri yeniden numaralandırarak tekrar yazdırmak suretiyle kamu görevlisinin resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme suçunu işlediği mahkemece kabul edilen olayda, sanığın eski defter üzerinden okunamayacak kısımları yeniden aynı esaslarla yazıldığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti amacıyla, kesilen ilk 30 sayfanın yeni tanzim edilen görev defterine aslına uygun olarak geçirilip geçirilmediğinin ve kayıtlarda herhangi bir değişiklik yapılıp yapılmadığının tespiti amacıyla görevlendirmelere ilişkin düzenlenmiş olan görev yolluğu belgeleri ve görev kağıtları ile karşılıklı olarak bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.