muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11846, Karar No: 2014/13098, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11846 E.  ,  2014/13098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2013

NUMARASI : 2011/1041-2013/422

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın davacı ile davalı Kuruma yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11629, Karar No: 2016/4914, Tarih: 17.03.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/11629 E.  ,  2016/4914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacı alacaklı vekili, 21.01.2013 tarihinde yapılan hacze konu menkullerin, davalı borçlu ...'ya ait olduğunu, borçlu ile 3. kişi ... arasında muvazaalı devir olduğunu, fatura karşılığı 3. kişiye satıldığı belirtilen malların, hangi mallar olduğunun belli olmadığını, borçlu ile 3. kişinin aynı ilçede, aynı işkolunda faaliyet gösterdiklerini belirterek 3. kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı 3. kişi vekili, davacının iddia ettiği hususların gerçeği yansıtmadığını, müvekkiline ait işyerinin borçlu ile herhangi bir bağının bulunmadığını, devir işlemleri ve buna bağlı resmi başvuruların, borcun doğumundan ve takipten önce yapıldığını, aynı işkolunda faaliyet gösteriyor olmanın, yapılan işlemin muvazaalı olduğunu kanıtlamaya yeterli olamayacağını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; 21/01/2013 tarihinde ''... mahallesi, ... yolu üzeri, no:... Karşısı, ...'' adresindeki işyerinde gerçekleştirilen haciz neticesi haczedilen menkul malların borçlu ...'ya ait olmadığı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre haczedilen malların davalı üçüncü kişiye ait olduğunun anlaşıldığı, davalı üçüncü kişi ile borçlu arasındaki devrin muvazaalı olduğuna dair yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. vd. maddesi uyarınca 3. kişi tarafından ileri sürülen istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma karar vermeye yeterli değildir.

Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. vd. maddesi uyarınca 3. kişi tarafından ileri sürülen istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma karar vermeye yeterli değildir.

Davalı 3. kişi şirket vekili, müvekkili şirketin, davaya konu haczin yapıldığı işyerini, borçludan 12.01.2013 tarihinde devraldığını ve aynı tarihte de işyerinin bulunduğu taşınmaz sahibi ... ile kira sözleşmesi yaptığını, işyerinin devri karşılığında borçluya 175.000 TL. verdiğini belirtmektedir. Taraflar arasında aktedilen işyeri devir sözleşmesi adi niteliktedir. İşyeri devir sözleşmesinin tarihi dikkate alınarak, borçlunun ve 3. kişinin ticari defterlerinin getirtilmesi, söz konusu defterlerin açılış ve kapanış tasdiklerinin yapılıp yapılmadığı da göz önünde bulundurularak, sözleşmede belirtilen işyeri devir bedelinin, davalı 3. kişi tarafından davalı borçluya ödenip ödenmediği belirlendikten sonra, dosya içerisindeki tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4768, Karar No: 2012/3120, Tarih: 25.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4768 E.  ,  2012/3120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sırayı şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün 2009/652 sayılı dosyasında borçlu ...nun ortağı olduğu ... Ltd Ştd.nin vergi borçlarının ve daha önce borçlu aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasında hak edilen vekalet ücretinin dikkate alınmadan icra müdürlüğünce söz konusu alacaklarına sıra cetvelinde 3.sırada yer verilerek sıra cetvelinin 6183 Sayılı Kanun'nun 21.maddesine aykırı şekilde düzenlendiğini ileri sürerek, sıra cetveli ve derece kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Feri müdahil vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; şirketin vergi borcundan dolayı yöneticilerin malvarlığına Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesi gereğince müracaat edilebileceği, malın aynından doğmayan bu alacak için konulan haczin 6183 sayılı yasanın 21/1 maddesi uyarınca ilk hacze iştirak edebileceği, ancak takip dosyasındaki ipotekli alacak miktarının 1.050.000,00 TL., dosyadaki paranın ise 219.827,16 TL. olduğu, bu durumda ipotekli alacak miktarının dahi karşılanamadığından, şikayetci tarafın iştirakinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Talep, İcra ve İflas Kanunu'nun 142/3 maddesine dayalı olarak sıra cetvelindeki sırayı şikayet niteliğinde olup, aynı maddenin 1. fıkrası uyarınca sıra cetvelinin tebliğinden itibaren (7) gün içinde şikayette bulunulmalıdır. Bu süre, hakdüşürücü nitelikte olup mahkemece re'sen gözetilmelidir. Ayrıca, bu şikayet basit yargılama usulüne tabi olup, adli ara vermede de görülmektedir. Somut olayda ise, sıra cetveli davacıya 28.07.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, (7) günlük süreden sonra , 14.09.2010 tarihinde şikayette bulunulmuştur.

Bu durumda, mahkemece, şikayetin yasal süre içinde yapılmadığı gözetilerek süre yönünden şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, HUMK. nun 438/son maddesi (6100 sayılı HMK 370 md.)gereğince hükmün gerekçesinin yukarıdaki şekilde değiştirilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7184, Karar No: 2014/9212, Tarih: 09.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/7184 E.  ,  2014/9212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/520-2014/174

İcra Mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşmiş icra takibinden kaynaklanan temerrüt nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 01/09/2012 başlangıç tarihli sözlü kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Aylık kira bedelinin 300 TL olduğu da tarafların kabulündedir. Davacı alacaklı tarafından 16/07/2013 tarihinde başlatılan haciz ve tahliye istemli icra takibi üzerine düzenlenen ihtarlı ödeme emri davalı borçluya 19/07/2013 tarihinde tebliğ edilmiş, yasal süre içerisinde itirazda bulunulmadığından icra takibi kesinleşmiştir. Davalı, 10/04/2013 tarihinde 300 TL nisan kirası, 10/06/2013 de 350 TL kiraya mahsuben açıklamasıyla ödemede bulunmuş, 30 günlük yasal süre içinde başka ödemesi olmamıştır. Davalı tarafında kiraya mahsuben önceki kiracının elektrik ve su borçlarını, zorunlu deprem sigortasını ödediği belirtilmişse de kiraya mahsuben bu ödemelerin yapılacağı hususunda bir anlaşma olduğu ispat edilememiştir. Mahkemece, 2013 yılı Nisan, Mayıs, Haziran ve Temmuz aylarının kira bedellerini takip tarihinden önce ödemiş olduğu, temerrüdün gerçekleşmediği, tahliye şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İcra İflas Kanunu'nun 269/a maddesi; "Borçlu itiraz etmez, ihtar müddeti içinde kira borcunu da ödemezse, ihtar müddetinin bitim tarihini takip eden altı ay içinde alacaklının talebi üzerine İcra Mahkemesince tahliyeye karar verilir" hükmünü içermektedir. Davalı 30 günlük ödeme süre içinde borcun tamamını ödememiştir. Bu durumda davalı borçlu yönünden temerrüt gerçekleşmiş olduğundan mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18888, Karar No: 2016/13214, Tarih: 28.09.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/18888 E.  ,  2016/13214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı anne, boşanma kararı ile birlikle velayetleri davalı babaya bırakılan ortak çocuklar 09.03.2009 doğumlu .....ile 23.11.2010 doğumlu ....'nın velayetlerinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiş, mahkemece; " davalı babanın il dışında çalıştığı, müşterek çocukların bakımı ile babaannenin ilgilendiği, babaannenin şizofren diye anılan hastalığı olduğu, çocukların anne yanında bulunmalarının menfaatlerine olduğu " gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır.

Velayet, kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Davalı baba, davacı annenin tek başına yaşadığını, aynı zamanda çalışması nedeniyle çocuklara bakmasının mümkün olmadığını, kendisine çocukların bakımı konusunda annesi ile birlikte aynı evde birlikte yaşadıkları kardeşlerinin de yardımcı olduğunu, çocukların mevcut yaşam şartlarının iyi olduğunu ve çocukların gelişimlerinin anne yanında olumsuz etkileneceklerini iddia etmiş, mahkemece; velayetlerin değiştirilmesi istenen ortak çocukların üstün yararlarının belirlenmesi bakımından, anne ve babanın yaşam koşulları ve çocuklara bakım olanakları konusunda bir araştırma yapılmamıştır. Bu amaçla, mahkemece 4787 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca görevlendirilecek uzman veya uzmanlar vasıtasıyla inceleme yapılması; anne ve babanın gerektiğinde mahkemece bizzat dinlenerek ekonomik ve sosyal durumları ile çocuklara bakım olanakları konusunda kendilerinden bilgi alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, gerçekleşecek sonucuna göre çocukların velayetinin düzenlenmesi gerekir. Açıklanan yönler gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.09.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/8072, Karar No: 2016/6180, Tarih: 17.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8072 E.  ,  2016/6180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Müştekinin sanıklardan...'ın sahibi diğer sanık ...'ın ise muhasebecisi olduğu şirkette çalıştığı dönemde yıllık izin kullanmamasına rağmen, taraflar arasında iş mahkemesinde görülen davada müştekinin yıllık izin kullandığına dair ''yıllık ücretli izin cetveli'' başlıklı belgeyi mahkemeye ibraz etmek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddia edilen olayda; sanıkların suçlamayı kabul etmemesi ancak dosya içerisinde bulunan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nın 01.11.2011 tarihli raporunda suça konu belgedeki imzaların müştekinin eli ürünü olmadığının belirtilmiş olması karşısında; öncelikle suça konu belgenin mahkemeye kim ya da kimlerin talimatı doğrultusunda ibraz edildiği hususunun tespit edilmesi, suça konu belge aslı dosyaya getirtilerek üzerinde bulunan müşteki adına atılı imzaların sanıklara aidiyeti yönünden usulünce bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1976, Karar No: 2017/3777, Tarih: 26.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/1976 E.  ,  2017/3777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, hizmet tespiti isteğinin reddine, alacak isteğinin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, ... hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6. madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar ... hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...'nın bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Somut olayda, hizmet tespiti davası, işçilik alacakları davası ile birlikte görülmesi hatalı olmuştur.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davanın tefrik edilerek sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/825, Karar No: 2014/9672, Tarih: 26.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/825 E.  ,  2014/9672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/03/2013 tarih ve 2011/64-2013/61 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun kurtarma-yardım tekel sahasında karaya oturan ...Bey isimli tankere davalı şirkete ait Pegasus 3 isimli romörkör ve ...'e ait balıkçı teknesi tarafından kurtarma-yardım hizmeti verildiğini, bu nedenle müvekkili kurumun kar kaybına uğradığını ileri sürerek, şimdilik 15.000,00 USD kar mahrumiyetinin 21/08/2010 tarihinden itibaren uygulanacak ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, olayda kurtarma yardım hizmeti bulunmadığını, teamüle göre hareket edildiğinden bir bedel tahsil edilmediğini, olayın kızaktan kayan bir geminin tekrar kızağın önüne alınması olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... - Genç Balıkçılık vekili, müvekkilinin denizde zor duruma düşen bir başka denizciye yardım etmeye çalıştığını, ancak ameliye fayda vermediğinden sonlandırmak zorunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ...Bey isimli tankerin baştan kara olarak tarif edildiği şekilde karaya oturduğu, geminin emniyetle sefer yapmaya uygun olmadığı, geminin parçalanma riskinin bulunduğu, parçalanma halinde tanker olması nedeniyle gerek kargo tankları gerekse makine dairesi içerisindeki sıvıların denize karışarak çevresel bir petrol kirliliğine yol açmasının mümkün olduğu, yapılan işlemin kurtarma yardım işlemi olduğu, ancak deniz kazası neticesinde karaya oturmuş bir gemiye acilen müdahale edilmesi gerektiği, davacının yapmadığı kurtarma yardım işlemi nedeniyle kar kaybı isteme hakkının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.