muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18339, Karar No: 2013/10484, Tarih: 16.05.2013

İşyerindeki bakım ve onarım işleriyle görevli sigortalının, arızasını giderdiği vinçten aşağıya inip, yerde iken vincin çalışmasını kontrol ettiği esnada, o bölgede çalışmakta olan diğer işçi tarafından, ayaklarının üzerinden forkliftle geçilmesi suretiyle yaralanması biçiminde gerçekleşen kazada, işverenin işçi sağlığı ve iş güvenliği kurallarına aykırı davranışlarının etki oranını tespit amacıyla yapılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenerek hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; işverenin kusur oranı % 65, çalıştırdığı dava dışı işçi ...kusur oranı % 20 olarak belirlenmiştir. Raporu düzenleyen tek bilirkişi makine mühendisi olup, kazanın önlenebilmesi yönünden dile getirilen önerilerin iş kazasının gerçekleştiği olay uygulanabilirliği ve işyeri koşulları yönünden; somut verilerle ortaya konulmamıştır.

İş kazası nedeniyle sigorta müfettişi tarafından yapılan inceleme sonucu düzenlenen raporda, sigortalının 506 sayılı Yasanın 111. maddesi uyarınca bağışlanmaz kusurlu olduğu görüşüne yer verilmiş ve sigorta yardımları konusunda davacı Kurum tarafından anılan hüküm uygulanmıştır. 506 sayılı Yasanın 111. maddesinde yer alan, “Tehlikeli olduğu veya hastalığa sebebolacağı bilinen, yahut yetkili kimseler tarafından verilen emirlere aykırı olan veyahut açıkça izne

dayanmadığı gibi hiçbir gereği veya yararı bulunmayan bir işi elinde olarak sigortalının yapması veya yapılması gerekli bir hareketi savsaması kusurun bağışlanmazlığına esas tutulur.” düzenlemesi ile tarafların sunduğu kanıtlar ve bilirkişi raporuna yönelik itirazlar göz önünde bulundurularak; yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında bilirkişi kurulu oluşturulup inceleme yapılması, bu incelemede, sigortalıya verilen kusurun ne kadarının 111. madde yönünden bağışlanamaz kusur olduğunun da açıkça ortaya konması gereği gözetilmeksizin; tek makine mühendisinden alınan ve 506 sayılı Yasanın 111. maddesi hükmü uyarınca yeterli irdeleme içermeyen rapora dayanılarak, eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11193, Karar No: 2013/3607, Tarih: 19.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11193 E.  ,  2013/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin hükmün uygulanması konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş ise de, dosya içeriğine göre, taraflar arasında uzlaşmanın gerçekleşmemesi, mağdur tarafın sanığa yönelik şikayetinin devam etmesi ve zararlarının giderilmemesi karşısında, 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (c) bendinde düzenlenen zarar koşulunun gerçekleşmemesi sebebiyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği anlaşılmakla, bu husus bozma sebebi sayılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, anılan hükmün uygulanması konusundaki takdirin mahkemeye ait olması karşısında, tebliğnamedeki, “Sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanması talebi hakkında herhangi bir karar verilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni olarak gösterilmemiştir.” şeklindeki eleştriye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27075, Karar No: 2013/1365, Tarih: 24.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/27075 E.  ,  2013/1365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetlerine ilişkin Edirne 4. Asliye Mahkemesince verilen 19.02.2007 tarih ve 2006/130 Esas, 2007/56Karar sayılı hükümlerin sanıklar müdafıinin temyizi üzerine Dairemizin 11.10.2012 tarih ve 2012/21351 sayılı ilamı ile Düzelterek Onanması yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2012 tarih ve 6-2007/172922 sayılı yazısı ile verilen kararın sanıklardan ... hakkında Düşürülmesi yönünde Yargıtay Birinci Başkanlığına itiraz talebinde bulunulması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun da 10.07.2012 tarih 2012/330-968sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzerine dosya 20.12.2012 gününde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay C.Başsavcılığının 20.12.2012 tarih ve 6-2007/172922 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan Dairemizin 11.10.2012 tarih ve 2012/21351 sayılı sanıklardan ... hakkında verilen kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Dosyada mevcut 05.12.2012 tarihli nüfus kayıt örneğine göre sanık ...'un hükümden sonra 04.05.2011 tarihinde öldüğünün anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafıinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle sanıklardan ... yönünden itiraz gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi gereği sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10062, Karar No: 2009/10945, Tarih: 01.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10062 E.  ,  2009/10945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Mahallinde yapılan keşif sırasında bu yönde herhangi bir tespit yapılmamış olduğu halde, bilirkişi kurulu raporunda gerekçe gösterilmeden sulu tarım arazilerindeki ürünler münavebeye alınarak bu arazilerde öngörülen en yüksek verim miktarlarına göre değer biçilmiştir.Sulama kaynağının ne olduğu açıkça gösterilmeden (taşınmazın üzerindeki bir su kaynağından veya yakınındaki bir dereden sulanıp sulanmadığı), sulamanın taşınmazın tamamında ve her mevsim için fiilen yeterli olup olmadığı, dereden sulanıyorsa bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama yada başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, yeraltı suyundan hangi sistemle yararlanıldığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

2-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2009 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce düzenlenen raporda İl Tarım Müdürlüğünce 2008 yılı veri listesindeki buğday, domates, biber, patlıcan, hıyar, karpuz için dekar başına en yüksek verim ve karpuz için toptan kg başına en yüksek satış fiyatı esas alınmak suretiyle taşınmazın net gelirinin dolayısıyla değerinin yükseltilmesi ,

3-Tapu kaydının incelenmesinden dava konusu taşınmaz üzerinde Etibank lehine irtifak tesis edildiği anlaşılmasına karşın bunun taşınmaz üzerinde oluşturacağı değer kaybının incelenmemesi,

4-Yargılama sırasında vekille temsil edilen davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda olumlu olumsuz bir hüküm kurulmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece usuli kazanılmış hak dikkate alınarak dava konusu taşınmazın sulu olup olmadığı belirlendikten sonra İl Tarım Müdürlüğünden kuru-sulu ayrımı yapılmak üzere 2009 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek( ortalama değerleri esas alır biçimde)ve diğer bozma nedenlerini karşılar biçimde bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6099, Karar No: 2014/4947, Tarih: 21.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/6099 E.  ,  2014/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğe dayalı (tescil)

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında dere boşluğu olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28647, Karar No: 2013/26459, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28647 E.  ,  2013/26459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 13.03.2001 tarihinde işçi olarak çalışmaya başladığını, emekli olmak için 31.03.2011 tarihinde prim ödeme gün sayısını doldurmuş olması sebebiyle işten ayrıldığını, kıdem tazminatının ödenmediğini, ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının prim ödeme gün sayısını doldurmuş olması sebebiyle işten ayrılma iddiasının doğru olmadığını, yeni bir işyerinde çalışmaya başlamak üzere işyerinden ayrıldığını, bu sebeple kıdem tazminatına hak kazanmadığından davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının, davalıya ait işyerinde 13.03.2001-31.03.2011 tarihleri arasında çalıştığı, emeklilik için kıdem yılı ve prim gün sayısını tamamladığı için emeklilik yaşını beklemek üzere 04.04.2011 tarihinde işten ayrıldığı, 05.04.2011 tarihinde başka bir işyerinde çalışmaya başladığı, davacının salt başka yeni bir işte çalışmak niyetiyle ... sözleşmesi sona erdirmesinin dürüstlük kuralları ile bağdaşmayacağı, buna göre kıdem tazminatının reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

... sözleşmesinin işçi tarafından emeklilik sebebiyle feshedilip feshedilmediği ve buna göre kıdem tazminatı hakkının doğup doğmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

1475 sayılı Kanun'un 14. maddesine 25.08.1999 gün ve 4447 sayılı Kanun'un 45 maddesi ile 5. bent eklenmiştir. Anılan hükme göre, işçinin emeklilik konusunda yaş hariç diğer kriterleri yerine getirmesi halinde kendi isteği ile işten ayrılması imkanı tanınmıştır. Başka bir anlatımla, sigortalılık süresini ve pirim ödeme gün sayısını tamamlayan işçi, yaş koşulu sebebiyle emeklilik hakkını kazanmamış olsa da, işyerinden anılan bent gerekçe gösterilmek suretiyle ayrılabilecek ve kıdem tazminatına hak kazanabilecektir. Ancak işçinin işyerinden ayrılmasının yaş hariç emekliliğe dair diğer kriterleri tamamlaması üzerine çalışmasını sonlandırması şeklinde gelişmesi ve bu durumu işverene bildirmesi gerekir.

Somut olayda, davacının 30.03.2011 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumuna başvurduğu, Sosyal Güvenlik Kurumunun 31.03.2011 tarihli yazısında, davacının on dokuz yıl, bir ay, yirmi gün sigortalılık süresi ve üç bin altı yüz bir gün prim ödeme gün sayısının olduğunun bildirildiği, prim ödeme gün sayısı ve sigortalılık süresi yönünden 1475 sayılı Kanunun 14/5. maddesi gereği 31.03.2011 tarihi itibariyle kıdem tazminatına hak kazandığı, Sosyal Güvenlik belgesini işverene vererek 04.04.2011 tarihinde ... sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiği ertesi gün 05.04.2011 tarihinde başka işyerinde çalışmaya başladığı anlaşılmış olup, mahkemece davacının emeklilik sebebiyle işyerinden ayrıldıktan bir gün sonra başka işyerinde çalışmaya başlamasının hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirilmiş ise de kıdem tazminatının emeklilik sebebiyle yapılan fesihlerde işçiye ödenmesi gerektiğinin kanuni bir hak olarak davacıya verildiği, kanuni hakkın kullanılmasının, hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirilemeyeceği düşünülmeden, kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine yanlış yorum ile yazılı şekilde reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11669, Karar No: 2014/3512, Tarih: 03.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11669 E.  ,  2014/3512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre sanığa atılı eylemin 15.05.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5752 sayılı kanunun 3. maddesiyle değişik 4733 sayılı kanunun 8/4 maddesinde öngörülen suçu oluşturacağı gözetilmeden oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm tesisi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni olarak sayılmamıştır.

1-Davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin katılan olarak kabulü ile lehine maktu vekalet ücreti hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2- TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün sanık ... hakkında TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin 8 ve 9. bendlerinin hükümden çıkartılması, bunun yerine "TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet haklarından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına," ibaresinin eklenmesi, katılan idareye

maktu ücreti vekalet yerilmesine ilişkin kısmın, hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/03/2014 günü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Suç tarihinde Diyadin Sulh Ceza Mahkemesince verilen önleme arama kararına istinaden sanığın yolcu olarak bulunduğu araçta yapılan aramada, sanığa ait 105 karton kaçak sigara bulunmuş, yargılama sonucu sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

Sanık, bütün aşamalarda sigaraların bulunduğu valizin akrabası Yunus'un olduğunu, içerisinde ne olduğunu bilmediğini savunmuştur. Mahkemece sanığın savunmasına itibar edilmemiş sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

Sanık suçlamayı reddettiğinden mahkumiyeti için başkaca yeterli delil olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

Sanık, bütün aşamalarda sigaraların bulunduğu valizin akrabası Yunus'un olduğunu, içerisinde ne olduğunu bilmediğini savunmuştur. Mahkemece sanığın savunmasına itibar edilmemiş sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

Sanık suçlamayı reddettiğinden mahkumiyeti için başkaca yeterli delil olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

Dosyada bir örneği bulunan Diyadin Sulh Ceza Mahkemesinin arama kararı gerekçesi "milli güvenlik ve kamu düzeninin, genel sağlık ve genel ahlakın başkalarının hak ve hürriyetlerinin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi aranan şahısların yakalanması, taşınması ve bulundurulması yasak olan her türlü silah patlayıcı madde ve eşyanın tespiti 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda öngörülen suçların önlenmesi Petrol Kaçakçılığının önlenmesi, bölgenin terör eylem ve faaliyetleri açısından stratejik konumda olması aranan şahıslar ile insan kaçakçılığının önlemesi amacıyla iradeleri dahilinde çıkabilecek muhtemel olayların önlenmesi amacıyla, Adli ve Önleme Arama Yönetmeliğinin 6 ve 19. maddeleri gereğince 30 gün süreyle belli saatler arasında ÖNLEME ARAMA KARARI İZNİ verilmiştir." biçimindedir.

Bu karara istinaden arama yapılmış ve sözü edilen sigaralar ele geçirilmiştir.

Olayımız bakımından yasal düzenlemeler incelendiğinde;

Anayasamızın;

2.maddesine göre Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir.

12.maddesi "herkes kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilemez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir" hükmünü taşımaktadır.

13. maddesi ise, "temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlandırılabilir. Bu sınırlamalar Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz" biçimindedir.

20.maddesinde de, özel hayatın gizliliği güvence altına alınmış ve "milli güvenlik, kamu düzeni ve suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça yine sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça, kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz " hükümleri mevcuttur.

Yine Anayasamızın 38.maddesinin 6.fıkrası da "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilemez." şeklindedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın 206/2-a, 217/2, 230/1 maddeleri fıkraları da, hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceğini, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı biçiminde açık düzenlemeleri içermektedir.

Adli aramaların nasıl yapılacağını düzenleyen 5271 sayılı CMK.nun 116 maddesi arama kararı verebilmesi için makul şüphenin bulunması zorunludur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın 206/2-a, 217/2, 230/1 maddeleri fıkraları da, hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceğini, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı biçiminde açık düzenlemeleri içermektedir.

Adli aramaların nasıl yapılacağını düzenleyen 5271 sayılı CMK.nun 116 maddesi arama kararı verebilmesi için makul şüphenin bulunması zorunludur.

Önleme araması ise Polis Vazife ve Selahiyetleri Kanunu'nun 9.maddesi ile Arama Yönetmeliğinin 18 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. PVSK.nun 9.maddesinin 2.fıkrası "arama talep yazısında, arama için makul sebeplerin oluştuğunun gerekçeleri ile birlikte gösterilmesi gerekir." hükmünü amirdir.

Dosyada mevcut önleme arama kararında ki gerekçeler, kanundaki ibarelerin tekrarı niteliğinde, genel ve soyut kavramlardan ibaret olup 30 gün boyunca sürekli arama yapılmasına izin vermeyi haklı kılar nitelikte makul şüphe ve sebepler gösterilmemiştir. Belirtilen sebepler soyut ve genel olup, somut gerekçeden yoksun bulunmaları yanında şehirlerarası yolda 30 gün süre ile önleme aramasına izin verilmesi, suç işlenmesinin ve tehlikenin önlenmesi amacını aşan ve genel arama boyutuna ulaşan yasaya aykırı bir karar olur ki, böyle bir arama sonucu ulaşılan delillerin yasal nitelikte olduğu kabul edilemez. Arama için makul sebeplerin olduğunu gösteren hiçbir olguya 'dayanmayan, yeterli gerekçeyi içermeyen ve genel aramaya dönüşen söz konusu önleme arama izni, yukarıda maddeler halinde belirtilen Türkiye Cumhuriyeti'nin bir hukuk devleti olduğu, herkesin vazgeçilemez, dokunulamaz temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu, temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunulamayacağı, yalnızca şartları varsa Anayasa'nın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyet gereklerine ve ölçülülük ilkesine

aykırı olmamak kaydıyla kanunla sınırlandırılabileceği, usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyasının aranamayacağı ve önleme aramasını düzenleyen PVSK.nun 9.maddesinin 2.fıkrasındaki "arama talep yazısında, arama için makul sebeplerin oluştuğunun gerekçeleri ile birlikte gösterilmesi gerekir." biçimindeki hükümleri bertaraf eden mahkemenin sözü edilen kararında; genel ifadeler dışında haklı ve makul bir gerekçe gösterilmemiştir. Daireye intikal eden dosyalarda görüldüğü üzere bir çok mahkemece benzer şekilde gerekçesiz ve bir aya varan süreyle önleme arama görülmektedir ki, bu durum hukuk devleti özelliği ile bağdaşmamak ve ülkede ilan edilmemiş olağanüstü hal uygulaması sonucunu doğurmaktadır.