muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3053, Karar No: 2019/710, Tarih: 18.06.2019

Hukuk Genel Kurulu görüşmeleri sırasında, davacı tapu maliklerinin dayandığı Mart 1290 Safer 1291 tarih 18-19 ve 20 nolu kök tapu kayıtları kapsamındaki taşınmazların Marmaris Kadastro Mahkemesinin 1996/11 Esas, 2001/16 Karar sayılı dosyasına sunulan 08.03.2000 tarihli İsmet Sungurbey- Hüseyin Hatemi ve Nejla Giritlioğlu tarafından düzenlenen raporda da belirtildiği gibi, gayrisahih (tahsisat kabilinden, irsadi ) vakıf taşınmazı olarak Mihrişah Valide Sultan Vakfına ait olan ve geliri vakfedilen miri araziler olduğunun aynı tapu kayıtlarına dayalı olarak açılan Yargıtaydan geçen ve kesinleşen bir çok dava sonucunda saptandığı belirtilmiştir.

Öte yandan, miri arazilerde uygulanan 1274 tarihli (1858) Arazi Kanunnamesi’nin 20. ve 78. maddesinin yürürlükte olduğu da tartışmasızdır. Dava konusu edilen taşınmazda da koşulları varsa bu hükümler uygulanacaktır. Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesinin uygulanmasında öncelikle dava konusu taşınmazın zilyet edilebilir nitelikte bir taşınmaz olması gerekir. Diğer iktisap şartları da şöyle sıralanmaktadır:

1) Davacının kesintisiz 10 yıl boyunca araziye malik sıfatıyla zilyet olması

2) Davacının süre boyunca küçük veya gayri mümeyyiz olmaması

3) Davacının araziye kaba güçle el koymuş olmaması

4)Arazinin ulaşması çok uzun sürecek uzak bir yerde olmaması (Sahibinin yaşadığı yer açısından)

5)Davacının araziyi geçerli bir sebep olmaksızın ele geçirip kullandığını süre içinde ikrar ve itiraf etmiş olmaması.

Şu hâlde, 10 yıl boyunca malik sıfatıyla zilyet olma, Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesine göre hak kazanmanın temel şartıdır. 20. maddenin aradığı maddi vakıaların ve kanuni şartların Medeni Kanun’un yürürlük tarihi olan 04.10.1926 tarihine dek tamamlanmış olması gereklidir. Buna göre, miri arazi niteliğindeki tapulu taşınmaz zilyedi tarafından malik sıfatıyla 04.10.1926 tarihinde yürürlüğe giren Medeni Kanun’dan geriye doğru yani en az 1916 yılından 1926 yılına kadar kullanılıyorsa ve anılan maddedeki diğer koşulların da gerçekleşmesi halinde zilyet lehine tescil kararı verilebilecektir. Bunun yanı sıra edinim koşullarının oluşup oluşmadığının, her parsel yönünden ayrı ayrı irdelenmesi, her bir parsel bazında tapu kaydının hukuki kıymetini koruyup korumadığının o dosyaya münhasır olarak değerlendirilmesi gerekir. Tapu kaydının dava konusu edilen taşınmazlardan bir tanesi yönünden Arazi Kanunnamesi’nde belirtilen hükümler gözetilerek hukuki kıymetini yitirmiş olması, o tapu kaydının tamamen hukuki kıymetini yitirdiği anlamına gelmeyip, sadece dava konusu edilen ilgili taşınmaz yönünden hukuki kıymetini kaybettiğini göstermektedir. Başka bir taşınmaz yönünden aynı tapu kaydı, Arazi Kanunnamesi’ndeki koşullar oluşmamışsa hukuki kıymetini koruyacaktır.

Mahkemece dikkate alınması gereken husus, dava konusu edilen taşınmaz kadim tarım arazisi ise zilyedi lehine 1274 tarihli (1858) Arazi Kanunnamesi’nin 20. maddesinde düzenlenen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasıdır. Taşınmaz kadim tarım arazisi olmayıp, hali arazi gibi zilyet edilmesi olanaklı bir yer değilse, en az 1916-1926 yılları arası 10 yıl zilyet olma koşulu gerçekleşmiş olmayacağından ve tapu hukuki kıymetini kaybetmeyeceğinden tapu kaydının kapsamının belirlenmesi ve hak sahibi olacak kişinin belirlenen bu kapsamdaki yeri kullanıp kullanılmadığının tespit edilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece farklı tarihlerde arazi başında yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar davaya konu taşınmazın evveliyatının çalılık, fundalık, mersinlik iken 1940'lı yıllarda davalı ... tarafından temizlenerek ev, bahçe yapıldığını, o tarihten bu yana davalı zilyetliğinde bulunduğunu bildirmişlerdir. Dosyaya sunulan ziraatçı bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğindeki yerlerden olduğu belirtilmiş ise de, yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından çekişmeli taşınmazın öncesinde "fundalık, çalılık ve mersinlik" niteliğinde kullanılmayan yerlerden olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı tarafın taşınmazlar üzerindeki zilyetliğinin (1916-1926 yılları arası, Arazi Kanunnamesi madde 20) kanıtlanamamış olması nazara alındığında tapu kayıtlarının hukuki kıymetini kaybettikleri kabul edilemeyeceğine göre, bu kayıtların mahalline doğru şekilde uygulanıp 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20. (B-C) maddesinde öngörülen şekilde tapu kayıtlarına kapsam tayin edilmesi gerekir.

Dayanılan tapu kayıtlarına kapsam tayin edilmesinde izlenecek yöntem ise; öncelikle yukarıda bahsedildiği üzere tapu kayıtlarının 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20/C maddesi uyarınca miktarı ile geçerli tapu kayıtları olduğu gözetilerek kapsamının belirlenmesidir. Dava konusu taşınmazlar belirlenen bu kapsam içerisinde kalıyorsa 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20/B maddesinde düzenlenen; “Harita, plan ve krokiye dayanmayan kayıt ve belgelerde belirtilen sınırlar mahalline uygulanabiliyor ve bu sınırlar içinde kalan yer hak sahibi tarafından kullanılıyor ise, kayıt ve belgelerde gösterilen sınırlar esas alınarak tespit yapılır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, kayıt kapsamında kalan bu yerler dava tarihi itibariyle kayıt sahibi tarafından kullanılıyor ise tapu kaydına değer verilmelidir.

O hâlde mahkemece yapılacak iş; bozma ilamında belirtildiği gibi aynı tapu kayıtlarına dayalı olarak aynı çalışma alanında (veya çiftlik hudutları içerisinde) yer alan taşınmazlarla ilgili dava dosyaları birleştirilmeli, aynı tapu kayıtlarına dayanılarak tapu malikleri veya onların halefleri adına tescil edilen, bedeli davacılara ödenmek suretiyle kamulaştırılan veya herhangi bir nedenle bu kayıtların kapsamında kaldığı kabul edilip tescil edilen tüm taşınmazların onaylı tutanak suretleri getirtilip, dosyaya konulduktan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada menfaati bulunmayan şahıslar arasında seçilecek yerel bilirkişilerle, taraf tanıkları ve teknik bilirkişiler huzuruyla keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında tapu kayıtlarının miktarıyla geçerli olduğu ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20. maddesine uygun yapılmadığı için Kadastro Mahkemesinin 1996/11 Esas sayılı dosyasında yapılan kapsam tayininin bağlayıcı olmayacağı nazara alınarak tapu kayıtları ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle okunup kayıtta yazılı hudutlar mahalli bilirkişilere zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişilerce gösterilemeyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, bilirkişi ve tanıklarca gösterilen hudutlar teknik bilirkişilere haritasında işaret ettirilmeli, kayıtların hudutlarının taşıdığı özellikler ve intikallerdeki değişiklikler konusunda yerel bilirkişi ve tanıklardan bilgi alınmalı, dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazların niteliği, intikali ve tasarrufu sorulup saptanmalı, tespite aykırı sonuca varıldığı takdirde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, teknik bilirkişilere tapu kayıtlarının miktarlarıyla geçerli olduğu nazara alınarak sabit hudutlardan başlamak üzere her tapu kaydının miktarı kadar araziyi gösterir keşfi takibe imkân verir kroki düzenlettirilmeli, tapu kayıtlarına sabit hudutlardan başlamak üzere miktarı kadar yer ayırırken davacılar adına tespit edilip kesinleşen taşınmazlarla kamulaştırılan arazi bölümleri de dikkate alınarak, dayanılan tapu kayıtlarının miktar itibariyle davaya konu taşınmazları kapsayıp kapsamadığı kesin olarak belirlenmeye çalışılmalıdır. Bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek; çekişmeli taşınmazın davacıların dayanağını oluşturan tapu kaydının 3402 sayılı Kanun'un 20/C çerçevesinde miktar itibariyle kapsamında kaldığı sonucuna ulaşılması hâlinde aynı Kanun'un 20/B maddesi gereğince tespit tarihine kadar kayıt sahibinin kullanımı var ise tapu kaydına değer verilmesi, taşınmazın tapu kaydının 3402 sayılı Kanun'un 20/B ve C maddelerindeki ilkelere göre belirlenecek olan kapsamda kalmadığı sonucuna ulaşılması hâlinde davalı tarafça sürdürülen zilyetliğin şekli ve süresine göre davalı taraf adına edinme koşulları değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, dava konusu taşınmazın öncesinin çalılık ve orman sayılmayan, zilyetlikle kazanılabilecek tarım arazisi olduğu, aynı tapu kaydına dayalı olarak açılan komşu parsellere ilişkin davaların ret edilerek kesinleştiği, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin kimsenin kullanımında olmayan yerlerin davacıların dayandığı tapu kapsamında kalmasının mümkün olmadığına ilişkin bozma kararına uyulup buna göre araştırma yapılarak karar verilmiş olmasının taraflar açısından usuli kazanılmış hak oluşturacağı, dosyanın yeniden daha geniş kapsamlı bozulmasının hukukun temel ilkelerine aykırı olacağı, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği, yine hudutları itibariyle çok geniş alanı kapsayan (Mart 1280 tarih 18, 19 ve 20 nolu) tapu kapsamında kalacak taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının birleştirilmesine gerek olmadığı, bunun yerine tapu kapsamında kalan aynı köy, aynı ada içerisindeki yerlerle ilgili kılavuz dosya seçilerek bu dosya üzerinden tapu uygulaması yapılarak miktarı ile geçerli olan eski tapu kayıtlarının kapsamının belirlenebileceği, tapu kayıtlarının revizyon gördüğü kesinleşen veya davalı olduğu belirlenen tüm parsel tutanakları ve kamulaştırma yapılan alanlar göz önünde bulundurularak, bu kayıtların yüzölçümlerinin toplanması ile tapu malikleri adlarına tescil edilen miktarın tespit edilebileceği, TMK'nın (1926) yürürlük tarihinden önceki zilyetliği bilebilecek yerel bilirkişi ve tanık bulmanın imkânsız olduğu da düşünüldüğünde bu yolla daha kısa şekilde çözüme ulaşılabileceği belirtilerek hükmün bu değişik gerekçelerle bozulması gerektiği görüşleri ileri sürülmüş ise de; bu görüşler Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, Özel Daire bozma kararında belirtilen gerekçelerle direnme kararı usul ve yasaya aykırı olup bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacılar Adviye Onay ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.06.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava konusu Marmaris Çamlı köyü 804 parsel sayılı tarla niteliğindeki taşınmaz, 1969 yılında yapılan tapulama sonucu uzun yıllardır ...’un zilyetliğinde olduğu belirlenip adına tespit yapılmıştır.

Bu tesbite karşı davacıların tapuya dayalı olarak yapmış oldukları itirazları Tapulama Komisyonunca reddedilmiş, eldeki dava 09.02.1973 tarihinde açılmıştır.

KARŞI OY

Dava konusu Marmaris Çamlı köyü 804 parsel sayılı tarla niteliğindeki taşınmaz, 1969 yılında yapılan tapulama sonucu uzun yıllardır ...’un zilyetliğinde olduğu belirlenip adına tespit yapılmıştır.

Bu tesbite karşı davacıların tapuya dayalı olarak yapmış oldukları itirazları Tapulama Komisyonunca reddedilmiş, eldeki dava 09.02.1973 tarihinde açılmıştır.

Mahkemece davanın reddine, taşınmazın davalı adına tesciline ilişkin ilk karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 2002/4585-2674 sayılı kararı ile “Davacıların dayandığı tapu kayıtlarına geometrik bir şekil ile sınır çizildiği, bu sınırlar içerisinde bulunan kadim kültür (çiftlik) arazilerinin tapu kaydı kapsamında olduğu, kimsenin kullanımında bulunmayan ve Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan taşınmazların ise tapu kaydı kapsamı dışında kalacağı, kapsam içinde kalan kültür arazileri bakımından eski Medeni Kanunun yürürlük tarihinden önce 10 yıldan fazla süre ile malik sıfatıyla zilyet olan kişiler yararına da tapu kayıtlarının Arazi Kanunnamesinin 20. maddesi hükmü uyarınca hukuki kıymetini yitirebileceği ve zilyedin tapu alabileceği sonucuna varıldığı, somut olayda davalı tarafın taşınmaz üzerindeki zilyetliği ile ilgili beyanların hükme yeterli bulunmadığı, doğru sonuca ulaşılabilmesi için yeniden keşif yapılarak taşınmaz üzerindeki zilyetliğin süresi, sürdürülüş biçiminin çelişkiye yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan araştırma ve yargılama sonucunda; taşınmazın öncesinin çalılık halinde iken temizlenip tarla haline getirildiği 60 yıldır zilyet edildiği öncesinin çalılık olması nedeniyle davacıların dayanağı tapu kapsamında kalmayacağı gerekçesiyle önceki karar gibi 804 parselin ... adına tesciline ilişkin verilen karar davacılar Şerefli Ailesinin temyizi üzerine bu kez Yargıtay 16. Hukuk Dairesince davacıların dayanağı Mart 1290 tarih 18, 19, 20 numaralı (4000, 3000, 7000=14000 dönüm) miktarlı tapu kayıtlarının hudutları itibari ile deniz, dağ, dere, orman, ırmak ve tepe gibi alanları kapsadığı bu nedenle miktarı ile geçerli tapu kayıtlarından olduğu, kadastro mahkemesinin 1996/11 E. sayılı dosyasında yapılan tapu uygulamasının davalıyı bağlamayacağı, dayanak tapu kayıtlarının Mihrişah Valide Sultan Vakfından gelen GAYRİSAHİH vakıflardan olduğu, aynı tapudan gelen taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının birleştirilmesi suretiyle keşif yapılıp tapunun miktarı itibariyle geçerli kapsadığı alanın belirlenmesi, tapu kapsamı dahilinde kalan yerlerle ilgili Medeni Kanununun (1926) yürürlük tarihinden önce 10 yıl zilyedliğin bulunup bulunmadığının belirlenmesi sonucuna göre karar verilmesi gerekçeleri ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçeler yanında, tapu kaydına tutunanların açtıkları tüm davaların reddedildiği, tapu malikleri lehine tek bir kararın dahi bulunmadığı, kaldı ki Arazi Kanununun 20 ve 78 madde koşullarınında gerçekleştiği gerekçeleri ile önceki kararda direnilmiştir.

Dosya kapsamından çekişmeli taşınmazın öncesi çalılık olup orman sayılmayan zilyetlikle kazanılabilecek tarım arazi olduğu, taşınmazın güney sınırındaki 805 parsel ile kuzey sınırındaki 806 parsele ilişkin aynı şekilde Şerefli Ailesinin tapuya dayalı olarak açtıkları davaların ret edilip derecattan geçerek kesinleştiği,

Kaldı ki; Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin kimsenin kullanımında olmayan yerlerin davacıların dayandığı tapu kapsamında kalmasının mümkün olmadığına ilişkin ilk bozma kararına uyulup buna göre araştırma yapılarak karar verilmiş olmasının tarafları yönünden usulü kazanılmış hak oluşturacağı ilk bozmadan sonra dosyanın yeniden daha geniş kapsamlı bozulmasının hukukun temel ilkelerine uygun olmayacağı düşüncesiyle yerel mahkeme kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan Sayın çoğunluğun bozmaya ilişkin kararına katılamıyorum.

KARŞI OY

Dava, tespite itiraz ve tescil istemine ilişkindir.

Davaya konu Çamlı köyü 804 parsel sayılı taşınmaz, 3820 m2 miktarlı tarla niteliğiyle, 17.07.1969 tarihinde ... adına tespit edilmiş, tespite itirazları Tapulama Komisyonunca ret edilen davacı ... ve diğer davacılar tapuya dayalı olarak eldeki davayı açmışlardır.

KARŞI OY

Dava, tespite itiraz ve tescil istemine ilişkindir.

Davaya konu Çamlı köyü 804 parsel sayılı taşınmaz, 3820 m2 miktarlı tarla niteliğiyle, 17.07.1969 tarihinde ... adına tespit edilmiş, tespite itirazları Tapulama Komisyonunca ret edilen davacı ... ve diğer davacılar tapuya dayalı olarak eldeki davayı açmışlardır.

Mahkemece, davanın reddine, tespit gibi 804 parselin ... adına tesciline ilişkin verilen karar, davacıların temyizi üzerine Özel Dairece," davacıların dayandığı tapu kayıtlarının hukuki kıymetini koruduğu, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin kesinleşen kararı ile sınırların belli edilip haritaya bağlandığı, Mihrişah Sultan vakfından ibaresinden, vakfedenin özel mülkünden tahsis edilen arazi türünden olduğu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle hüküm bozulmuş, davalının karar düzeltme talebi üzerine, Özel Daire; " Davacıların dayandığı tapu kayıtlarına geometrik şekil ile sınır çizildiği, bu sınırlar içinde bulunan kadim kültür arazilerinin tapu kaydı kapsamında olduğu, kapsam içinde kalan araziler bakımından Eski Medeni Kanunun yürürlük tarihinden önce 10 yıldan fazla süre ile malik sıfatıyla zilyet olan kişiler yararına tapu kayıtlarının Arazi Kanunnamesinin 20. Maddesi hükmü uyarınca hukuki kıymetini yitireceği ve zilyedin tapu alabileceği, bu nedenle; yeniden keşif yapılarak zilyetlik süresi ve sürdürülüş biçiminin tespiti gerekir gerekçesiyle, daire kararı kaldırılarak belirtilen gerekçelerle karar bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu, davanın reddine ilişkin verilen karar davacıların temyizi üzerine; Özel Dairece; " aynı çalışma alanında (veya çiftlik hudutları içerisin de) yer alan taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının birleştirilerek birlikte karar verilmesi, yerel bilirkişiler ve tanıklarla keşif yapılarak tapu kayıtlarının uygulanması, dava konusu taşınmazı kapsayıp kapsamadığının kesin olarak tespit edilmesi gerektiği" gerekçesiyle yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Mahkemece, önceki gerekçeler yanında, tapu kaydına tutunanların açtıkları tüm davaların reddedildiği, tapu malikleri lehine tek bir kararın dahi bulunmadığı, kaldı ki Arazi Kanununun 20 ve 78 madde koşullarının da gerçekleştiği gerekçeleri ile önceki kararda direnilmiştir.

Tüm dosya kapsamına göre çekişmeli parselin kesinleşen orman sınırı dışında, öncesi itibariyle de orman sayılmayan zilyetlikle kazanılabilecek tarım arazisi olduğu zilyetlikte edinme süre ve koşullarının oluştuğu ne var ki taşınmazların eski tapu kayıtları kapsamında bulunduğu iddia olunmakla tapu kayıtlarının uygulanıp kapsamının belirlenmesine ilişkin aynı tapuya dayalı tüm dosyaların birleştirilerek birlikte kesit yapılıp dosyalar hakkında birlikte karar verilmesi yaşlı bilirkişi ve tanıklar vasıtası ile taşınmazın zilyetlik durumunun belirlenmesi gereğine değinilerek bozma kararı verilmiş ise de;

Hudutları itibariyle çok geniş alanı kapsayan tapu kapsamında kalacak taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının birleştirilip birlikte keşif yapılabilmesinin pek mümkün gözükmediği, dosyayı çözümsüzlüğe götüreceği bunun yerine tapu kapsamında kalan aynı köy, aynı ada içerisindeki yerlerle ilgili kılavuz dosya seçilerek bu dosya üzerinden keşif yapılması alınan raporların diğer dosyalar içine de konulup sonuca gidilmesi tapu malikleri adına tapuya dayalı olarak tespit edilip kesinleşen ya da davalı olduğu belirlenecek tespit ve kayıtların yüzölçümleri toplanılarak tapu miktarı kapsamının bu şekilde de belirlenebileceği, MK'nın (1926) yürürlük tarihinden önceki zilyetliği bilebilecek yerel bilirkişi ve tanık bulmanın imkansız olduğu da düşünüldüğünde daha kısa yolla çözüme ulaşılabileceği halde çok geniş kapsamlı şekilde yapılan özel daire bozma kararı ile bu bozmayı uygun bulan Hukuk Genel Kurulunun Sayın çoğunluk kararına, dosyaların birleştirilmesine gerek olmadığı, kılavuz dosya üzerinden tapu uygulaması yapılması eski tapu kayıtlarının miktarı ile geçerli kapsamının belirlenmesi, tapuların revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları kamulaştırma yapılan alanlarda gözönünde bulundururulup tapu malikleri adına ne miktarda tespit yapılıp yapılmadığının belirlenmesi ve bu yönü ile değişik gerekçelerle bozulması gerektiği düşüncesiyle Sayın çoğunluğun kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/14386, Karar No: 2012/21000, Tarih: 17.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14386 E.  ,  2012/21000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/06/2011 tarih ve 2009/527-2011/315 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan olan alacağı nedeniyle, 27.02.2009 tarihli 7709 sıra nolu ve 46.090.80 Euro bedelli bir faturaya dayalı olarak davalı aleyhine başlatılan icra takibine, davalı tarafça itiraz edildiğini, itirazın haksız ve kötüniyetli olduğunu, zira gümrük giriş ve çıkış saatlerini gösteren belgelere, gümrük beyannamelerine, navlun faturalarına, CMR ve yükleme için gönderilen maillere bakıldığında, davalının kendilerine borçlu olduğunun açık olduğunu ileri sürerek, ıslah dilekçesi doğrultusunda 77.142.78 TL'lik asıl alacak üzerinden itirazın iptali ile müvekkili lehine %40 oranında icra-inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında Derince Gümrük Sahası'na giren malların taşınması için sözlü anlaşma yapıldığını, davacıya ait 10 adet aracın 06.11.2008 tarihinde gümrük sahasında hazır olduğunu, ancak gümrük işlemlerinde aksama meydana geldiğini ve işlemlerin tamamlanmasının 2-3 hafta kadar sürebileceğinin taraflarına bildirilmesi üzerine, davacıya boşuna beklememelerinin söylendiğini ancak davacının beklemek istediğini, davacı şirketin kendilerinden iş beklentisi olduğunu ve bu beklentinin karşılanmaması üzerine bu takibin başlatıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki hizmet ilişkisinin ihtilaf dışı olduğu, davacı tarafın düzenlediği faturanın davalı tarafın ticari defterlerinde yer aldığı,usulüne uygun tutulmamış olsa bile taraf defterlerinin ticari ilişkiyi ispatladığı, her iki tarafın ticari defterlerine kaydedilen faturanın davalı tarafa tebliğ edildiği, süresinde itiraz edilmediği, muhteviyatının kesinlik kazandığı, davalının borçtan sorumlu olduğu gerekçesiyle, itirazın 76.418.93 TL'lik asıl alacak üzerinden iptaline, alacak likit olmadığından icra-inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, taşıyıcının gümrük sahasında bekleme ücretine ilişkin icra takibine itirazın iptali davasıdır.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, taşıyıcının gümrük sahasında bekleme ücretine ilişkin icra takibine itirazın iptali davasıdır.

Mahkemece, karara dayanak kılınan bekleme ücretine ilişkin faturanın davalıya tebliğ edildiği ve davalı defterlerinde kayıtlı olduğu yönündeki gerekçe, dosya kapsamına uygun değil ise de; bekleme ücretinden davalı gönderici sorumlu olup, davalı bu kuralın aksini ve savunmasını ispat edememiş olmakla, davanın kabulü sonuç itibariyle doğru olduğundan, hükmün değişik bu gerekçeyle, HUMK'nın 438/9. maddesi gereğince, düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentde açıklanan nedenle, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentde açıklanan nedenle, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının REDDİ ile hükmün anılan gerekçe ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 17/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.