muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10079, Karar No: 2023/154, Tarih: 10.01.2023

NATO'nun Libya'ya asker göndermesine karşı çıkmasına rağmen daha sonraki tarihlerde bunu desteklediğini, dışişleri bakanı olan davacının ise Libya'daki siyasi otoriteye muhalif olanlara maddi destekte bulunacağına dair açıklamalarda bulunduğunu ifade etmiştir. Başvurucu, bu süreçte Hükûmetin önceki tutum ve açıklamalarının aksine Libya konusunda Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte hareket edilmesini sert bir dille eleştirmiş, davacının Amerika Birleşik Devletleri adına sıklıkla Libya'ya gittiğini ima ederek "Amerika'nın posta beygiri gibi" ifadesini kullanmıştır. Başvurucu konuşmasında Suriye politikasından da örnekler vererek kısa zaman öncesinde dost ve müttefik olunmasına karşın daha sonra siyasi ilişkilerin bozulduğuna dair hatırlatmalarda bulunmuş ve Hükûmetin dış politikada bağımsız hareket edemediğini ileri sürmüştür. Görüldüğü üzere başvurucu, muhalefet partisinde görev alan aktif bir siyasetçi olarak Hükûmetin ve dışişleri bakanı olan davacının yürütmekte oldukları dış politikadaki tutarsızlıkları hedef almıştır. Bu nedenle başvurucunun sözlerini sebepsiz, kişisel bir saldırı amacıyla sarf ettiği de değerlendirilmemiştir. Söz konusu konuşmanın muhalefet partisine mensup bir siyasetçi tarafından partisine mensup davetlilerin olduğu bir akşam yemeği sırasında sınırlı sayıda bir topluluğa hitaben yapıldığı da gözardı edilmemelidir. Başvurucu, iktidar partisini ve iktidar partisinin bir üyesi olan davacıyı hedef alarak siyasi arenada avantaj elde etme ve aynı zamanda parti teşkilatındaki kişileri motive etme gayesindedir. Bu noktada siyaset adamlarının birbirlerine karşı kullandıkları sözlerin açıkça polemik çıkarmaya, şiddetli tepkiler yaratmaya ve taraftarlarını konsolide etmeye yönelik siyaset üsluplarının bir parçası olduğu kabul edilmelidir (..., § 65). Bununla birlikte toplumun tamamını ilgilendiren ve kamusal bir tartışmaya katkı sunduğu konusunda şüphe bulunmayan konularda oluşan rahatsızlıkların yüksek sesle dillendirilmesinin ancak düşüncelerin herhangi bir engelle karşılaşmadan açıklanabildiği demokratik rejimlerde mümkün olduğu da unutulmamalıdır (Deniz Karadeniz ve diğerleri, B. No: 2014/18001, 6/2/2020, § 129). İletişim aracı anlamıyla kullanıldığı anlaşılsa da "posta beygiri" ifadesinin kullanılan dil ve üslubun muhatabı açısından rahatsız edici olduğu kabul edilebilir. Ancak Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında benimsediği gibi demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler ya da fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir (Emin Aydın (2), B. No: 2013/3178, 25/6/2015, § 35; ... , § 52). Anayasa Mahkemesi yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir (... ... Ertosun, B

. No: 2013/3178, 25/6/2015, § 35; ... , § 52). Anayasa Mahkemesi yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir (... ... Ertosun, B. No: 2013/1047, 15/4/2015, § 66; Zübeyde Füsun Üstel ve diğerleri, § 102). Bu sebeplerle başvuruya konu konuşmada geçen ve tazminat ödenmesine neden olan bu gibi ifadelerin bazı kontekstlerde kullanımının toplumca kaba ve rahatsız edici bulunması hukuk sisteminde ceza veya tazminat şeklinde bir müeyyide bağlanmasının tek başına haklı gerekçesi olamaz. Seçmenlerini temsil eden, onların taleplerini, endişelerini ve düşüncelerini politik alana aktaran ve çıkarlarını savunan, seçilmiş kimseler için ifade özgürlüğünün özellikle değerli olduğu açıktır. Bu sebeple müdahale eğer bir siyasetçinin ve özellikle muhalefet partisinin bir üyesinin ifade özgürlüğüne yönelik ise başvuruların çok daha sıkı bir denetimden geçirilmesi gerekmektedir. Buna ilave olarak mevcut başvuru konusu olaylar halka mal olmuş kişiler olarak hareket eden siyasetçiler arasında geçtiği için kabul edilebilir eleştiri sınırları sıradan bir kimse ile karşılaştırıldığında daha geniştir (..., § 61; ... , B. No: 2015/5633, 8/5/2019, § 38). Bu sebeple davacının kendisine yönelik eleştirilere sıradan insanlara göre daha fazla hoşgörü göstermesi gerekir. Yukarıdaki tespitlere karşın Mahkeme, başvurucunun ifade özgürlüğü ile davacının şeref ve itibarın korunması hakkı arasında bir denge kurmaya çalışmamıştır. Mahkemenin başvurucunun tazminat ödemesine karar verilmesine ilişkin ileri sürdüğü gerekçeler, başvurucunun ifade özgürlüğüne yapılan müdahale için ilgili ve yeterli bir gerekçe olarak kabul edilemez. Başvurucunun tazminat ödemeye mahkûm edilmesinin zorunlu toplumsal bir ihtiyaca karşılık gelmediği sonucuna ulaşılmıştır. Açıklanan gerekçelerle Anayasa’nın 26. maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir." denilerek ifade özgürlüğünün ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...davalı beyanlarının ifade özgürlüğü kapsamında ve eleştiri niteliğinde olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalının sarf ettiği sözlerle müvekkilinin kişilik haklarının ihlal edildiğini, eleştiri sınırının aşıldığını, müvekkilinin siyasi ve akademik kişiliğinin kasten küçük düşürüldüğünü belirtmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalının MHP Kars İl Başkanlığı'nın düzenlediği iftar programında yaptığı konuşmada davacı hakkındaki ifadelerinin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 427 vd maddeleri, Türk Borçlar Kanunu'nun 58 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağı yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8970, Karar No: 2014/9558, Tarih: 12.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8970 E.  ,  2014/9558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK.AV. ...

2-... VEK.AV. ...

Davacı ... ile davalılar 1-..., 2-....Noteri ... aralarındaki tespit davasına dair ....Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 08.03.2012 günlü ve 2007/464 E.-2012/244 K.sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 19.03.2014 günlü ve 2014/4127 E.-2014/4318 K.sayılı ilama karşı davalı ... 4.Noteri ... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin hiçbir ilgisi olmadan .... Noterliğince vekaletname düzenlendiğini, vekaletnamenin tamamen sahte olduğunu, imzanın davacıya ait olmadığını, davalılardan ... tarafından sözkonusu vekaletnamenin ... Şubesinde kullanıldığını, benzer yerlerde kullanılmış olabileceğini, davacının daha fazla mağduriyete uğramaması için tedbir konulması ve ... 4. Noterliğinin 21.02.2006 tarih ve... yevmiye nolu vekaletnamenin sahteliğinin tespiti ile iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (Noter) vekili cevabında; husumet nedeniyle ve vekaletname hazırlanırken kanuna uygun hareket edildiğini belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Davalı ... vekili yargılamada; vekaletnamenin sahte olduğunu, imzanın davacıya ait olmadığını, vekaletnameden müvekkilinin haberi olmayıp, kendisinin kullanmadığını, dava dışı ...bu vekaletnameyi kullanıp, ... kredi çektiğini kabul ettiklerini beyan etmiştir.

Mahkemece; davalı ...'ın vekaletnamedeki imzanın davacıya ait olmadığını, duruşmada belirtip imzasıyla onayladığı, noterliğin imzanın davacıya ait olduğu yönünde doğrudan bir sağlama yapmadığı, öte yandan vekaletnameyi hazırlarken görevini yerine getirdiğini, imzanın sahteliğini tespit edemeyeceğini iddia ettiği, buradan bakıldığında esasen tüm taraflar arasında vekaletnamenin sahteliği konusunda bir konsensusun olduğu, bu nedenle Ağır Ceza Mahkemesi dosyasının HMK'nun 165. maddesi gereğince beklenmesine gerek olmadığı, Cumhuriyet Savcılığının hazırlık dosyasında ise imzanın davacıya ait olmadığının ekspertiz raporu ile tespit edildiği, tüm bu nedenlerle vekaletnamenin sahte olduğu konusunda tam bir vicdani kanaat hasıl olduğu gerekçe gösterilerek, davanın kabulü ile vekaletnamenin sahte olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... 4. Noteri ...tarafnıdan temyizi üzerine Dairemizin 19.03.2014 tarih ve 2014/4127 E.- 2014/4318 K.sayılı kararı ile onanmış, davalı ... 4.Noteri Ömer Çengelci tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dava hakkı, Anayasa ile teminat altına alınmıştır.

Herkes, meşru vasıta ve yollardan yararlanmak suretiyle yargı mercileri (mahkemeler) önünde davacı veya davalı olarak iddia, savunma ve adil yargılanma hakkına sahiptir(Anayasa Madde 36).

Hükmün davalı ... 4. Noteri ...tarafnıdan temyizi üzerine Dairemizin 19.03.2014 tarih ve 2014/4127 E.- 2014/4318 K.sayılı kararı ile onanmış, davalı ... 4.Noteri Ömer Çengelci tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dava hakkı, Anayasa ile teminat altına alınmıştır.

Herkes, meşru vasıta ve yollardan yararlanmak suretiyle yargı mercileri (mahkemeler) önünde davacı veya davalı olarak iddia, savunma ve adil yargılanma hakkına sahiptir(Anayasa Madde 36).

Ancak, dava hakkı hukuki yarar (menfaat) ile sınırlıdır ve mahkemenin bir davanın esası hakkında yargılama yapabilmesi için davacının dava açmakta hukuki yararının olması gerekir.

Medeni usul hukukunda hukuki yarar, mahkemeden hukuksal korunma istemi ile bir davanın açılabilmesi için davacının bu davayı açmakta (veya mahkemeden hukuksal korunma istemekte) bir çıkarının bulunmasıdır.

Davacının dava açmakta hukuk kuralları tarafından haklı bulunan (korunan) bir yararı olmalı, hakkını elde edebilmesi için mahkeme kararına ihtiyacı bulunmalıdır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda, dava açmakta hukuki yararının bulunması “Dava Şartları” başlıklı 114. maddesinin 1.fıkrasının (h) bendinde açıkça dava şartları arasında sayılmıştır.

Bir davada, hukuki yarar ilkesinin dava şartı olarak gözetilmesinin, yargılamanın amacına ve usul ekonomisi ilkesine uygun olarak yargılama yapılmasına yarar sağlayacağı, her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu ilkeden hareketle, dava şartı olarak hukuki yararın varlığının, mahkemece, taraflarca dava dosyasına sunulmuş deliller, olay veya olgular çerçevesinde, kural olarak davanın açıldığı tarihe göre, kendiliğinden ve yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gerekir. Dava açmaktaki hukuki yarar; hukuk düzenince kabul edilmiş meşru bir yarar olmalı, bu yarar dava açan hak sahibi ile ilgili olmalı ve dava açıldığı sırada halen mevcut bulunmalıdır. Ayrıca açılacak davanın, ortaya çıkacak tehlikeyi bertaraf edecek nitelikte olması gerekir. Bir kimsenin hakkına ulaşmak için mahkeme kararının o an için gerekli olması durumunda hukuki yararın olduğundan sözedilebilir. Bir mahkeme kararına ihtiyaç yoksa hukuki yarardan söz edilemez.

Bu nedenlerle mahkemece, davacının dava açmakta hukuki yararı bulunup bulunmadığı değerlendirilerek, dava açmakta hukuki yararın varlığı kabul edildiği takdirde, Ceza Mahkemesi kararının kesinleşmesi de beklenerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve değerlendirme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onanmıştır.

Bu nedenlerle mahkemece, davacının dava açmakta hukuki yararı bulunup bulunmadığı değerlendirilerek, dava açmakta hukuki yararın varlığı kabul edildiği takdirde, Ceza Mahkemesi kararının kesinleşmesi de beklenerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve değerlendirme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onanmıştır.

Bu itibarla yukarıda belirtilen gerekçeye binaen karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 19.03.2014 gün ve 2014/4127 E.- 2014/4318 K.sayılı onama kararının kaldırılmasına, .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.03.2012 günlü ve 2007/464 Esas , 2012/244 Karar sayılı hükmünün BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4569, Karar No: 2014/11276, Tarih: 12.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/4569 E.  ,  2014/11276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2010/162-2012/592

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/10/2012 tarih ve 2010/162-2012/592 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ile dahili davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş olup, duruşma için belirlenen 10.06.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı asil A.. Ç.. ve vekili Av. E.. B.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sahibi ve yetkilisi olduğu T. İletişim Sistemleri İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına olan T. bayiliğinin dükkan içindeki malzeme ile birlikte 09.07.2009 tarihli sözleşme ile davalının sahibi ve yetkilisi olduğu S. İletişim ve Bilgisayar Hizm. Ltd. Şti.'ne 120.000,00 TL bedel ile devrettiğini, müvekkilinin bayiliği ve dükkan içindeki malzemeyi davalıya devrettiği halde davalının devir bedelini yapılan ihtara rağmen ödemediğini ileri sürerek, 09.07.2009 tarihli sözleşmede belirtilen 120.000,00 TL alacağın davalıdan temerrüt tarihi olan 18.03.2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasında taşınmaz ve Turkcell bayiliği devrinin olmadığını, müvekkilinin taşınmaz maliki ile anlaşmak suretiyle kiracı olarak bizzat kendi adına ve T. İletişim Hizmetlerinden onay almak suretiyle kendi adına faaliyete başladığını, davacıdan herhangi bir devir ve mal tesliminin sözkonusu olmadığını, davacının müvekkilinden alacağı olmadığı gibi tam tersine borçlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiş; yargılama sırasında verilen ihbar dilekçesinde ise müvekkili tarafından T. bayiliğinin 120.000,00 TL bedelle Y. Elektronik-S.. Y..'a devredildiğini ileri sürerek, davanın S.. Y..'a ihbarını istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların aralarında yaptıkları 09.07.2009 tarihli devir sözleşmesine istinaden davacıya ait T. Bayiliğinin ve dükkanda bulunan malzemelerin 120.000,00 TL bedel mukabilinde davalıya devir edildiği ve bu tarihten itibaren başlamak üzere 6 ay içinde T:'in onay vereceği bir firmaya devri konusunda dükkanı devir alan davalı tarafından davacı O.. E..'a yetki verildiği ve bu süre zarfında devir gerçekleşmemesi durumunda 120.000,00 TL devir bedelinin davalı A.. Ç.. tarafından davacı O.. E..'a ödeneceğinin taahhüt edildiği ve devrin hangi tarihte gerçekleştiğinin belirlenemediği, öne sürülen ödemenin ve mahsuplaşmanın belgelenemediği gerekçesiyle davanın kabulü ile 120.000,00 TL'nin 20.03.2010 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan alınmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ve dahili davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı A.. Ç.. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dahili davalı S.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarına gelince: Davacı tarafından A.. Ç..'na karşı açılan alacak davasında, davalı Alparslan tarafından davanın ihbar edildiği S.. Y..'ın ihbar edilen konumunda olmasına rağmen dahili davalı olarak karar başlığında gösterildiği ve hakkında hüküm tesis edildiği anlaşılmıştır.

Gerek mülga HUMK gerekse 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK hükümleri uyarınca usul hukukumuzda zorunlu dava arkadaşlığı hali dışında, dahili dava yolu ile davaya yeni taraf ithal edilmesi düzenlenmemiştir. Somut olayda, davacı tarafından S.. Y.. aleyhine husumet yöneltilerek açılan bir dava bulunmayıp, davalı tarafından S.. Y..'a davanın ihbar edilmesine rağmen anılan şahsın dahili davalı olarak gösterilip hakkında karar verilmesi, hükmün ancak davanın tarafları hakkında kurulması yönündeki temel usul kuralına aykırı olduğundan, ihbar olunan hakkında verilen hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre ihbar olunan (dahili davalı) vekilinin esasa yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı A.. Ç.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ihbar olunan (dahili davalı) S.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan yararına BOZULMASINA; (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ihbar olunan (dahili davalı) vekilinin esasa yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 6.415,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12893, Karar No: 2021/13703, Tarih: 14.12.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/12893 E.  ,  2021/13703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAKARYA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkumiyet: Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 24.09.2019 tarihli, 2019/7 esas ve 2019/248 sayılı kararı

2- Düzeltilerek esastan ret:

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanığın dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın ... ile telefon görüşmesi sonucu ...'e uyuşturucu madde satacağı değerlendirilerek yapılan fiziki takipte sanığın ... Caddesi ... Pastanesi önünde 10 dakika bekledikten sonra ...'in aracıyla gelerek sanığı aldığı, Sokullu Caddesi'ne giderek arabayı park ettiği ve uyuşturucu madde ticaretinin araç içerisinde gerçekleştiği olayda; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2021 tarihli 2020/327 esas ve 2021/145 karar sayılı kararı da gözetilerek, özel araçların “umumi veya umuma açık yer” kapsamında olmadığı, dolayısı ile TCK’nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı; ancak sanığın alıcı ile buluşmadan önce başkasına vermek amacıyla üzerinde bulundurduğu satışa konu uyuşturucu maddelerle bekleme yaptığı yer olan ... Caddesi ... Pastanesi önünün TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içinde olması halinde anılan madde uyarınca sanık aleyhine artırım yapılabileceği cihetle mahallinde keşif yapılarak sanığın bekleme yaptığı yerin belirtilen yerlere olan yürüme mesafesinin tespitinden sonra TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olup, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka aykırı bulunduğundan CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,