muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5925, Karar No: 2021/3893, Tarih: 04.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2016/5925 E.  ,  2021/3893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini Cebren

ıskat veya vazife görmekten Cebren men etmeye

teşebbüs

Hüküm : CMK 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.03.2014 tarih ve 2012/3-909 Esas, 2014/121 sayılı kararı dikkate alınarak zaman aşımının söz konusu olmadığı belirlenmekle;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin yasal şartları taşımayan duruşmalı inceleme istemlerinin CMUK'un 318.maddesi uyarınca REDDİNE,

Yerel mahkemenin sanıklar hakkındaki 31.03.2015 tarihli kararının aleyhe temyiz edilmeyen sanıklar yönünden mahkemece dosyadan el çekildikten sonra kesinleşip vekalet ücretinin beraat eden tüm sanıklar lehine genişletilmesi neticesini doğuran ve tek hakim tarafından verilen 16.06.2015 tarihli kararının hukuki değerden yoksun bulunduğu gözetilerek Hazine vekilinin bu karara yönelik temyiz isteminin CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Diğer temyiz talepleri yönünden, temyizin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

I-YARGILAMA SAFAHATI

A-Genel olarak ilk derece mahkemesi ve temyiz incelemesi ile ilk kararın kesinleşmesi:

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2010 tarih ve 2010/564 esas, 2010/185 hazırlık, 2010/420 sayılı iddianamesiyle 196 sanık hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 147, 61/1, 31, 33, 40. maddeleri kapsamında kamu davası açılmıştır. İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.07.2010 tarihli iddianamenin kabulü ve tensip kararı sonrası 16/12/2010 tarihli duruşmayla yargılama başlamıştır.

Yargılama sürecinde İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 16/06/2011 tarih ve 2011/1222 soruşturma nolu 2011/288 sayılı iddianamesiyle 28 sanık hakkında, 11/11/2011 tarih 2011/332 soruşturma nolu ve 2011/554 sayılı iddianamesiyle 143 sanık hakkında Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten men etmeye teşebbüs suçundan açılan davalar, İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/283 Esas sayılı dosyasında birleştirilmiştir. Üç ayrı iddianameyle açılan ve birleştirilen dava kapsamında 367 sanık hakkında yargılama yapılmıştır.

İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/09/2012 tarih ve 2010/283 E., 2012/245 K. sayılı kararıyla, yargılanan 36 sanık hakkında beraat, 325 sanık hakkında ise Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten men etmeye teşebbüs suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 147. ve 61. maddeleri gereğince mahkumiyet kararı verilmiştir.

Temyiz incelemesi sonunda, 237 sanık hakkındaki mahkûmiyet kararı Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 09/10/2013 tarih ve 2013/9110 E., 2013/12351 K. sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmıştır. Ayrıca, 36 sanık hakkındaki beraat kararı onanmış, 88 sanık hakkındaki mahkûmiyet kararı ise ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi veya beraat kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Temyiz incelemesi sonunda, 237 sanık hakkındaki mahkûmiyet kararı Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 09/10/2013 tarih ve 2013/9110 E., 2013/12351 K. sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmıştır. Ayrıca, 36 sanık hakkındaki beraat kararı onanmış, 88 sanık hakkındaki mahkûmiyet kararı ise ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi veya beraat kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Haklarında mahkumiyet kararı kesinleşen 230 sanık 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 147. maddesinde düzenlenen Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini Cebren Iskat veya Vazife Görmekten Men suçuna teşebbüsten İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinde yürütülen yargılama ve yargılama sonunda verilen mahkûmiyet kararı nedeniyle Anayasa'nın 36. maddesinde koruma altına alınan adil yargılanma hakkı ile Anayasa'nın 19. maddesinde koruma altına alınan özgürlük ve güvenlik hakkının ihlal edildiğini ileri sürmüşler ve Anayasa Mahkemesine başvurmuşlardır.

B-Bireysel başvuru ve Anayasa Mahkemesi kararı:

Başvurucuların, Anayasa Mahkemesi'nce (2013/7800 Başvuru numaralı ve 18.06.2014 Karar Tarihli) hak ihlali olarak kabul edilebilir olduğuna hükmettiği itirazlarında özetle;

a) Dijital deliller yönünden;

Gazeteci tarafından Cumhuriyet savcılığına teslim edilen 11, 16 ve 17 nolu CD'ler ile Gölcük Donanma Komutanlığında bulunan 5 nolu harddisk ve Eskişehir'de

sanık ...'ün evinde bulunan flash bellekte yer alan dijital verilerin sahte olarak oluşturulduklarını, bu verilerde pek çok manipülasyon yapıldığını, savunma tarafınca yurtiçi ve yurtdışındaki çeşitli üniversite ve bağımsız kuruluşlardan alınan bilirkişi raporlarında mahkûmiyet kararının temel dayanağı olan dijital verilerdeki manipülasyonların ortaya konulduğunu ve dijital veriler üzerinde ikibine yakın çelişkinin ortaya çıkartıldığını, buna rağmen İlk Derece Mahkemesi ve Yargıtay’ın bu raporları dikkate almadığını ve dikkate almama nedenlerinin makul bir gerekçeyle izah etmediklerini,

b) Tanık dinletme yönünden;

İlk derece mahkemesi tarafından mahkûmiyetlerine karar verilen suçun tamamlanmasına engel oldukları kabul edilen dönemin Genelkurmay Başkanı ... ve Kara Kuvvetleri Komutanı ...'ın tanıklıklarına ilişkin talebinin hukuka aykırı olarak reddedildiği belirtilerek, Anayasa'nın 10. maddesinde güvence altına alınan eşitlik ilkesinin, Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ve Anayasa'nın 38. maddesinde güvence altına alınan masumiyet karinesinin ihlal edildiğini ileri sürmüşlerdir.

Anayasa Mahkemesi, Anayasa'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesini esas alarak yaptığı incelemede mahkemelerin, Anayasa'nın 36. maddesine göre "tarafların dayanaklarını, iddialarını ve delillerini etkili bir biçimde inceleme görevi" olduğuna, Avrupa İnan Hakları Mahkemesi'nin içtihatlarına göre de bir mahkemenin davaya yaklaşımı, başvurucuların iddialarına yanıt vermekten ve başvurucuların temel şikayetlerini incelemekten kaçınmalarına neden olması halinde Sözleşme'nin 6. maddesi ihlal edilmiş olunacağına hükmetmiştir.

Anayasa Mahkemesi, ilk derece mahkemelerinin, kararların yapısı ve içeriği ile ilgili olarak geniş bir takdir yetkisine sahip olduğuna ve özellikle taraflarca ileri sürülen kanıtların kabulü ve değerlendirilmesinin öncelikle yargılamayı yapan ilk derece mahkemelerinin görevi olduğuna işaret etmiş devamla “açıkça keyfi olmadıkça” belirli bir kanıt türünün kabul edilebilir olup olmadığına, değerlendirme şekline veya aslında başvurucunun suçlu olup olmadığına karar verme görevinin Anayasa Mahkemesi'nin görevi olmadığını belirtmiştir.

Buna karşın Yüksek Mahkeme, Anayasanın, bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılmasını ifade eden 141. maddesinin, adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ve bu nedenle başvurucuların yargılama esnasında önemli bazı iddialarına gerekçeli kararda yanıt verilmemiş olmasının adil yargılanma hakkının ihlali olacağını belirtmiştir.

Anayasa Mahkemesi, mahkemelerin gerekçelerinin davanın şartları dikkate alındığında makul olmalıdır diyerek makul gerekçeyi ise; “davaya konu olay ve olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, olay ve olgular ile hüküm arasındaki bağlantıyı gösterecek nitelikte olmalıdır.” şeklinde tanımlamıştır.

Gerekçelendirmeyi ise; mahkemenin, davanın sonucuna etkili olay, olgu ve argümanları açıklamak yükümlülüğü olmakla birlikte, gerekçelendirmenin mutlaka detaylı olması şart olmadığı, ancak gerekçelendirmenin, iddia ve savunmadan birinin diğerine üstün tutulma sebebinin ve bu kapsamda davanın taraflarınca gösterilen delillerden karara dayanak olarak alınanların mahkemelerce kabul edilme ve diğerlerinin reddedilmesi hususunda, makul dayanakları olan bir bilgilendirmeyi sağlayacak ölçü ve özene sahip olması gerektiğine işaret etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin hükme esas aldığı, gazeteci tarafından Cumhuriyet savcılığına teslim edilen 11, 16 ve 17 nolu CD'ler ile Gölcük Donanma Komutanlığında bulunan 5 nolu harddisk ve Eskişehir'de sanık ...'ün evinde bulunan flash bellekte yer alan ve başvurucuların Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini Cebren Iskat veya Vazife Görmekten Men Etmek suçuna teşebbüs ettiklerini ispatladığı kabul edilen dijital dokümanların güvenilirliğine ilişkin iddialar ileri sürüldüğü ve savunmalarda bulunulduğu, İlk Derece Mahkemesi'nin ise bu çelişkilerin varlığını kabul ettiği, bir kısım zaman çelişkilerinin dava konusu belgelerin sanıklarca güncellenmiş olması nedeniyle oluşmuş olabileceği ihtimaline, bir kısmının bizzat sanıklarca daha sonra yargılanma ihtimallerine karşın bilinçli olarak oluşturulmuş olabileceği ihtimaline dayandığı ve bu tür belgelerin mahkûmiyet kararının dayandığı belgeler olmadığı, sayıca fazla olmadığı ve kararın sonucunu etkileyecek nitelikte olmadıklarını mahkeme gerekçesinde belirtilmesine karşın, Amerikan ... isimli firmanın bilirkişi raporu örneğinde olduğu gibi davanın esasını etkileyecek bazı savunma delillerine ise gerekçeli kararda hiç değinilmediği, bazı raporlara neden itibar edilmediğine ilişkin bir açıklamaya da yer verilmediği sonucuna varılarak bu durumun “Savunmaların dayanağını oluşturan ve dijital verilerin güvenilirliğine ilişkin ciddi kuşkular uyanmasına neden olan bilirkişi raporları ve uzman mütalaaları gözetildiğinde, önemli ölçüde, dijital veri ve içeriklerine dayanan İlk Derece Mahkemesince verilen kararın gerekçesi, adalet gereksinimini giderecek ölçü ve nitelikte, yeterli ve makul olarak değerlendirilemez.” olarak kabul edilerek "gerekçeli karar hakkı" ihlal edildiği Anayasa Mahkemesi'nce kabul edilmiştir.

Ayrıca başvurucular tarafından ilk derece yargılaması sırasında mahkemeye sunulan rapor ve uzman mütalaalarını hükme esas almaması gerekçesi olarak ilk derece mahkemesinin, rapor ve beyanlarda "dijital verilerin delil olamayacağı yönünde ve adeta sanık müdafii gibi ayrıntılı tespitlerde" bulunulmuş ve uzman kişiler "tüm çabaları ile bu delilleri çürütmeye çalışmışlardır" şeklindeki gerekçesine karşın Anayasa Mahkemesi, bilirkişi rapor ve uzman mütalaalarında bulunan ve hakim tarafından yapılması gereken hukuki değerlendirmelerin neler olduğunun ve sunulan rapor ve mütalaaların oldukça karmaşık teknik sorunların ele alındığı teknik bilgi içeren kısımlarına da hangi sebeple itibar edilmediğinin hükmün gerekçesinde göstermediğini, bu durumun ise adil yargılanma hakkının temel unsurlarından biri olan "silahların eşitliği" ilkesine aykırı olduğu sonucuna varmıştır.

Anayasa Mahkemesi, İlk Derece Mahkemesinin, başvurucular tarafından sunulan bilirkişi raporları ile duruşmada dinlenen uzman görüşlerinden hiçbirine itibar etmemesi buna karşın Cumhuriyet Başsavcılığı'nca soruşturma sırasında alınan bilirkişi raporlarının tümüne ise itibar etmesinin "silahların eşitliği" ilkesine aykırılık olduğunu kabul etmiştir.

Anayasa Mahkemesi, kural olarak dinlenilmesi istenilen tanıkların hangilerinin çağrılması gerektiğine İlk Derece Mahkemesi'nin karar verebileceğine ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yardımcı olmayacağı değerlendirilen savunma tanıklarının dinlenmesi talebinin reddedebileceğine işaret etmiştir.

Yine, taraflara tanık delili de dâhil olmak üzere delillerini sunma ve inceletme noktasında uygun imkânların tanınması gerektiği, hakkaniyete uygun bir yargılamanın yürütülebilmesi için "silahların eşitliği" ve "çelişmeli yargılama" ilkeleri ışığında, taraflara iddialarını sunmak hususunda uygun olanakların sağlanmasının şart olduğu Yüksek Mahkemece belirtilmiştir.

Anayasa Mahkemesi, İlk Derece Mahkemesinin dava konusu olayda, isnat edilen suç ve işleniş şekli, sanıkların eylemleri ve dinlenilmesi istenilen tanıkların konumu dikkate alındığında, dönemin Genelkurmay Başkanı ... ve Kara Kuvvetleri Komutanı ...'ın tanık olarak dinlenmeleri taleplerini reddetmekle "çelişmeli yargılama ilkesine" ve "savunma tanıklarının davet edilmelerinin ve dinlenmelerinin sağlanması hakkına" uygun olmaması nedeniyle yargılamanın bütünü yönünden adil yargılanma hakkını ihlal ettiği sonucuna varmıştır.

C- Yargılamanın yenilenmesi ve incelemeye konu hüküm;

a) İlk Derece Mahkemesinin, Anayasa Mahkemesi kararı bağlamında delillere ilişkin değerlendirmesi ile kabul ve gerekçesi;

Anayasa Mahkemesinin kararından sonra, İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesi’nin kapatılması nedeniyle dava dosyası İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiş 19.06.2014 tarihinde yargılanmanın yenilenmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, mahkumiyet hükmüne esas alınan dijital delilerdeki çok sayıdaki dosyanın oluşturulma ve değiştirilme tarihi üst verileri arasında çelişkiler bulunması, Donanma Komutanlığı’nda ele geçirilen 5 nolu harddiske normal kullanıcı hareketi ile açıklanamayacak şekilde 6 ayrı zamanda saati güncel olmayan bir bilgisayardan tarih sıralamasına uymaksızın veriler yüklenmesi, son olarak 28.07.2009 tarihinden sonra toplu şekilde veri yüklendiğinin anlaşılması, Calibri ve Cambria yazı tiplerinin Office Open XML referanslarının Microsoft Office yazılımlarda ilk kullanılma tarihleri dikkate alındığında belgelerin oluşturulma tarihinde de çelişkiler bulunması, mahkumiyet hükmüne esas tüm dijital verilerde zaman, mekan ve kişi yönünden birçok çelişkiler bulunması, belgelerin oluşturulma tarihlerinden çok sonraki durum ve olayları içermesi dikkate alındığında, sahtecilik

yapıldığı kesin olarak belirlenen 11 ve 17 nolu CD'ler dışındaki dijital delillerin de sahte olarak oluşturulduğu yönünde kuvvetli şüphe oluştuğunu kabul etmiştir. Hükme esas alınan 16/02/2015 tarihli bilirkişi raporundan suça konu dijital delillerde olağan karşılanamayacak şüpheli durumlar ve çelişkiler bulunduğunun anlaşılması, sanık ...'ye ait defterin bu kişinin bilgisi ve rızası dışında kim olduğu belirlenemeyen kişi veya kişilerce gizlice komutanlık dışına çıkarılması, 11 ve 17 nolu CD'lerin üzerindeki yazı makinesiyle yazılan yazıların sanıklarla aidiyet kurulmasını sağlamak amacıyla ...'ye ait defterden harf kopyalanarak yazdırıldığının kesin olarak belirlenmesi, gazeteci Mehmet Baransu tarafından teslim edilen 11 ve 17 nolu CD'lerde yer alan bir kısım belgelerin içeriklerinin Gölcük Donanma Komutanlığı’nda ve sanık ...'ün evinde yapılan aramada elde edilen dijital delillerin içerikleriyle aynı olmasının bu dijital delillerin de sahte olarak oluşturulmuş olabileceği şüphesini doğurması, 11 nolu CD içinde yer alan ... tarafından düzenlenen belgenin ıslak imzalı orijinalinin hükümetin iktidara gelmesinden önce düzenlenmesine karşın bunun 11 nolu CD içine hükümetin iktidara geldiği tarihten sonra oluşturulmuş gibi aleyhe delil oluşturacak şekilde değiştirilerek eklenmesi, dijital verilerde nedeni açıklanamayacak şekilde zaman, mekan, kişiler ve içerik yönünden bir çok çelişki bulunmasını dikkate alan İlk Derece Mahkemesi, dijital deliller içindeki suça konu verilerin sahte olarak oluşturulduğu yönünde kuvvetli şüphenin varlığını kabul etmiştir.

Yine İlk Derece Mahkemesi, gerekçeli kararda "Dijital delillerin ele geçiriliş şekilleri ve ele geçirildikleri yerlerle ilgili değerlendirme" başlığı altında yapılan değerlendirmelerde ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, bu dijital delillerin Gölcük Donanma Komutanlığında ve ...'ün evinde ele geçirilmesi de bu belgelerin sanıklara aidiyetinin kabulü için yeterli görmemiştir. Gazeteci Mehmet Baransu tarafından teslim edilen belgeler arasında 1. Ordu Komutanlığının kozmik oda olarak bilinen kontrollü evrak bürosundan çıkarılan belgeler de bulunmaktadır. Gizli nitelikte olan bu belgeleri bulunduğu kontrollü yerden gizlice alarak gazeteciye teslim eden, 11 ve 17 nolu CD'lerin sanıklarla aidiyetini sağlamak amacıyla sanık ...'ye ait el yazılarının bulunduğu defterden kopyalama yaparak bu kişiye aitmiş izlenimi verecek şekilde üzerine yazı makinesiyle yazı yazan kişi veya kişilerin iyi niyetli olmadığı da İlk Derece Mahkemesi’nce kabul edilmiştir. İlk Derece Mahkemesi ayrıca Askeriyeye ait kozmik odada muhafaza edilen bu belgeler buradan alınıp dışarıya çıkarılabiliyorsa, aynı şekilde sanıklarla ilgisi olmayan belgelerin de gerek Donanma Komutanlığı’na, gerekse ...’ün evine kasıtlı olarak, bu kişilere suç isnat etmek amacıyla konulmuş olması ihtimal dahilinde bulunduğu kabul edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, plan seminerinin sınırlı sayıda ve seçilmiş personelin katılımıyla değil, atamalı oldukları görev yeri gereği verilen emirlere uygun olarak ilgili personelin geniş katılımıyla yapıldığı, ayrıca seminere katılan tüm kişiler hakkında dava açılmadığını da tespit etmiştir.

Gerek kapatılan İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesi’nin gerekçeli kararında, gerekse Yargıtay 9. Ceza Dairesi’nin ilamında sanıkların plan seminerinde yapmış oldukları konuşmaların tek başına atılı suçu oluşturduğu yönünde bir kabul ve tespitte bulunulmamış, sadece bu konuşmaların sahte olduğu belirtilen dijital veri içeriklerini doğruladığı belirtilmiştir.

Bu nedenle İlk Derece Mahkemesi, seminer konuşmaları yönünden dijital delillerle bağlantı kurulmaksızın, bu konuşmaların tek başına yüklenen suçu oluşturup oluşturmadığı yönünden değerlendirme yapmıştır. Buna göre;

Plan seminerinde jenerik plan olarak oynanmasına karar verilen "Olasılığı En Yüksek Tehlikeli Senaryo" özet olarak Türkiye'nin irticai, yıkıcı ve bölücü faaliyetlerin yarattığı iç tehdit ve dış tehdidin bir araya gelmesi durumu olduğu, plan seminerinde OEYTS oynandığından, yerleşmiş Yargıtay kararları doğrultusunda seminerde yapılan konuşmalar bir bütün olarak ele alınıp suç tarihinde yürürlükte olan yasal mevzuat kapsamında değerlendirme yapıldığında sanıkların atılı suçları işledikleri yönünde bir sonuç ve kanaate varılamadığı sonucuna ulaşmıştır.

İlk Derece Mahkemesi ayrıca, her ne kadar plan seminerinde bir kısım sanıklarca amacını aşan konuşmalar yapılmış ise de, isnat olunan suça ilişkin yasa maddeleri uyarınca bunların suç oluşturabilmesi için kişisel düşünce ve fikirlerin açıklanması bazında kalmayıp daha ileri aşamaya geçilmesi, en azından bir araya gelinerek darbe yapılması konusunda maddi olgularla desteklenecek şekilde bir anlaşmaya varılması gerektiğini belirterek sanıkların 765 sayılı TCK'nın 147. maddesi ve 5237 sayılı TCK'nun 312. maddesinde belirtilen eylemleri gerçekleştirmeye teşebbüs ettikleri veya bu suçları işlemek için maddi olgularla desteklenecek şekilde ittifak yaptıkları yönünde bir kanaat ve sonuca varılamadığını kabul etmiştir.

Sonuç olarak; İlk Derece Mahkemesi, yargılamanın yenilenmesi aşamasında elde edilen deliller doğrultusunda gazeteci Mehmet Baransu tarafından teslim edilen 11 ve 17 nolu CD'lerin sahte olarak oluşturulduğu kesin olarak tesbit edilmiş, mahkumiyet hükmüne esas alınan diğer tüm dijital delillerin de sahte olarak oluşturulduğu yönünde kuvvetli şüphenin olduğundan hareketle, ceza hukukunun temel prensiplerinden olan "şüpheden sanık yararlanır" kuralı uyarınca dijital delillerin sanıkların aleyhine delil olarak hükme esas alınamayacağı değerlendirmiş ve bu nedenle gerek plan semineri, gerekse diğer delillerle ilgili olarak dijital delillerle bağlantı kurulmaksızın yüklenen suçu oluşturup oluşturmadıkları yönünden değerlendirme yapmıştır. Diğer delillerin sanıkların Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten Cebren men etmeye teşebbüs ettikleri veya bu suçu işlemek amacıyla anlaştıklarının kabulü için yeterli olmadığı sonuç ve kanaatine varan mahkeme aleyhe temyiz edilen sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve diğer sanıklar hakkında İstanbul Kapatılan 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21/09/2012 tarih 2010/283 esas 2012/245 karar sayılı kararı ile

verilen mahkumiyet hükmünün CMK 323/1. MADDESİ UYARINCA İPTALİ İLE sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri sabit olmadığından müsnet suçtan CMK 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı BERAATLERİNE, 31 Mart 2015 tarihinde karar vermiştir.

II-AİHM ve AYM'NİN DELİL DEĞERLENDİRME YETKİSİ VE BU BAĞLAMDA VERİLEN KARARLARININ BAĞLAYICILIĞI SORUNU:

28.01.1987'de Avrupa İnsan Hakları Komisyonu'na başvuru yetkisinin kabul edilmesiyle iç hukukun bir parçası haline gelen bireysel başvuru ya da anayasa şikâyeti değişiklik gerekçesinde, kamu gücü tarafından, temel hak ve özgürlükleri ihlâl edilen bireylerin başvurdukları olağanüstü bir kanun yolu olarak tanımlanmaktadır.

Anayasanın 90/5 maddesi sarahatine göre AİHS, iç hukukun ayrılmaz bir parçasıdır ve kanunlarla uyuşmazlık halinde uygulanma önceliği bulunmaktadır. Anayasa Mahkemesi sözleşme hükümlerini "destek norm" olarak kabul etmektedir. AİHM ise sözleşmeyi, "yasa sözleşme" olarak vasıflandırmakta, üye devletlerin sözleşmeye uygun hukuki düzenleme yapma ve AİHM içtihatlarına uyma mecburiyetlerini vurgulamaktadır. Esasen Sözleşme'nin "Kararların bağlayıcılığı ve infazı" kenar başlıklı 46/1. maddesine göre; Sözleşmeci Taraflar, taraf oldukları davalarda Mahkemenin verdiği kesinleşmiş kararlara uymak mecburiyetindedirler.

AİHS ile AİHM'nin yargı yetkisinin tanınması ile birlikte, ulusal mahkemeler ile AİHM arasında ortaya çıkan yetki çatışmasının,"ikincillik ilkesi", "takdir alanı doktrini" ve "dördüncü derece yargı yeri doktrini" gibi çareler üretilmiş ve geliştirilmiştir. Aynı sorun 07/05/2010 tarihi itibariyle (5982/18 md.) derece ve temyiz mahkemeleri arasında da yaşanmaktadır.