muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10032, Karar No: 2013/11476, Tarih: 20.05.2013

Öte yandan, işyeri ve yapılan işin niteliği dikkate alındığında, işin durması veya önemli bir ölçüde aksaması hizmetin sürekliliğini ve güvenliğini olumsuz etkileyecek niteliktedir. Bu sebeple ölçülülük ilkesi bağlamında eylemin süresi de önem arz edecektir. Eylemin süresi itibariyle ölçülülük ilkesinin ihlal edilip edilmediğinin belirlenmesinde eylemin yöneldiği muhatap ve amaç, kamu yararı, işin ve işyerinin özelliği göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda işçiler hava iş kolunda getirilmek istenen grev yasağının kendi haklarını tehdit ettiğinden bahisle, kamuoyu oluşturmak amacıyla protesto eyleminde bulunmak, uğrayacakları olası mağduriyetler konusunda dikkat çekmek, bir anlamda yasama organınca yapılmak istenen değişikliği engellemek gibi meşru bir amaç gütmektedirler. Bu haklı amaca yönelik olarak ortaya konulan söz, eylem ve davranışların, işçilerin seslerini ve haklılıklarını ülke gündemine taşımak işlevini aşacak biçimde uzun süreli çalışmaktan kaçınmaları ve hizmeti esaslı şekilde aksatmaları yukarıda belirtilen ölçülülük ilkesiyle bağdaşmayacaktır. Yapılan grev sonucu Türk Hava Yollarında yürütülen işin 03.00-24.00 saatleri arasında, uzun sayılabilecek bir süre ve önemli derecede aksadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Sefer iptali ve gecikmelerinden dolayı binlerce yolcunun mağduriyeti ve işletmenin bu yüzden maruz kalacağı olası zarar miktarı da göz önüne alındığında, grevin süresi itibariyle ölçülülük ilkesinin ihlal edildiği kabul edilmelidir.

Yukarıda belirtilen ulusal ve uluslararası hukuk ilkeleri uyarınca işçilerin barışçıl toplu eylemlerde bulunma hakları bulunmakta ise de, eylemin ve işyerinin niteliği dikkate alındığında toplu iş bırakma eylemine son çare olarak başvurulmadığı ve ölçülülük ilkesinin dikkate alınmadığı sonucuna varılmıştır. Bu sebeple davacının söz konusu davranışı, kural olarak, fesih için haklı sebep teşkil etmektedir. Ancak, fesih tarihi itibariyle iş sözleşmesi hükmü olarak devam eden önceki toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca Disiplin Kurulu Kararı alınmadan yapılan feshin haksız olduğu kabul edilmiştir. Öte yandan, Disiplin Kurulu Kararının alınmamış olması feshi haksız hale getirmekte ise de, Yargıtay uygulamasına göre geçerli sebebi ortadan kaldırmadığından, davalı işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 135,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 135,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 20.05.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda, toplu iş sözleşmeleri görüşmeleri devam etmekte iken, hava taşımacılığı işinin grev yasağı kapsamına alınmasına yönelik kanun değişikliği teklifi verilmesi üzerine davalı işverene ait işyerlerinde toplu olarak doktor raporu alınmak suretiyle işin bırakıldığı dosya içeriği ile sabittir.

En etkili iş mücadelesi aracı olan grev hakkının yasaklanması yönündeki yasa değişikliği teklifine karşı davacı ve arkadaşlarının gerçekleştirdiği işi bırakma eyleminin ulusal mevzuatımızca yasa dışı grev niteliğinde olduğu açıktır. Ne var ki, Türkiye’nin de onayladığı uluslararası sözleşmelere göre işçi hak ve menfaatlerinin ve özellikle sendikal özgürlüklerinin kısıtlama girişimlerine karşı işçilerce yapılan protestoların barışçıl olması koşuluyla demokratik tepki olarak nitelendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir. Somut olayda da siyasi iradenin getirmek istediği grev yasağına karşı yapılan toplu eylemin demokratik tepki olduğu açıktır. Bu itibarla, rapor almak suretiyle gerçekleştirilen toplu eylemin demokratik tepki niteliğinde olduğuna yönelik sayın çoğunluğun tespitine aynen katılıyorum. Ancak, bu tepkinin barışçıl amaçtan uzaklaşıp uzaklaşmadığı ve ölçülülük ilkesinin ihlal edilip edilmediğinin belirlenmesinde eylemin süresi ile birlikte eylem sonucu meydana gelen zarar miktarının da somut olarak belli olması gerekir. Salt süre yönünden ölçülülük ilkesine uyulup uyulmadığının denetlenmesi doğru olmaz. Bu nedenle zarar miktarı konusunda davalı tarafın beyanı ile yetinilmeyerek, zararın bilirkişi aracılığıyla tespit edilmesinden sonra sözü edilen ilke çerçevesinde değerlendirme yapılmalıdır. Hükmün bu yönden araştırma ve incelemeye yönelik olarak bozulması gerektiğinden sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.20.05.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/19386, Karar No: 2014/945, Tarih: 20.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/19386 E.  ,  2014/945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.03.2013

NUMARASI :Esas no:2012/752 Karar no:2013/247

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; ortak çocuklara verilen nafakaların miktarları, yoksulluk nafakasının reddi, maddi tazminatın miktarı ve manevi tazminatın reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının günlük temizlik işlerinde çalıştığı, düzenli ve sürekli bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz (TMK md. 175). Toplanan delillerden, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kocanın tam kusurlu olduğu ve davacı kadının başkaca bir gelir ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.01.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/19542, Karar No: 2013/17618, Tarih: 27.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19542 E.  ,  2013/17618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2000/239-2012/408

Dava, 506 sayılı Kanunun 92’nci maddesi uygulamasındaki hata nedeniyle oluşan gelir ve aylık alacaklarının tahsili ile aksine Kurum işleminin iptali istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 92’nci maddesinin 2’nci fıkrası hükmüne göre; ......... (uzun vadeli sigorta kolları) sigortaları ile iş kazaları ve ...... hastalıkları (kısa vadeli sigorta kolları) sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın yarısı bağlanır. Sosyal yardım zammı açısından ise 506 sayılı Kanunun Ek 24’üncü maddesi uyarınca gelir veya aylıktan en fazla ödemeye imkân veren yalnızca biri üzerinden ödeme yapılır.

Dosya kapsamından; yargılamanın devamı sırasında ölen davacı sigortalıya, maruz kaldığı ...... hastalığı nedeniyle %24 oranında sürekli iş göremezlik durumuna girmesi sonucunda 15.11.1974 tarihinden itibaren kısa vadeli sigorta kollarından ...... hastalığı iş göremezlik geliri bağlandığı, sigortalılık süresi ve prim gün sayısı koşullarını yerine getirmesi üzerine 01.11.1978 tarihinden itibaren de uzun vadeli sigorta kollarından yaşlılık aylığı bağlandığı, ancak 506 sayılı Kanunun 92’nci maddesi uyarınca daha fazla olan yaşlılık aylığının tümü, gelirin ise yarısı ile fazla ödemeye imkân veren dosya üzerinden sosyal yardım zammı ödenmesi gerekirken; sehven sosyal yardım zamlarını da içerecek şekilde hem aylığın hem de gelirin tümünün ödendiği anlaşılmaktadır. Bu arada sigortalının sürekli iş göremezlik oranının artma ile %35,2 oranına çıkması üzerine 01.03.1981 tarihinden itibaren bağlanan gelir miktarında artış olmuş; söz konusu 92’nci maddenin uygulanmadığı da fark edilerek 01.11.1978 – 01.03.1981 tarihleri arasındaki sürede yersiz ödenen gelirin yarısı ile sosyal yardım zammı olmak üzere (31.223 TL. gelir, 19.064 sosyal yardım zammı) toplam 50.287 TL. sigortalının yükselen sürekli iş göremezlik oranına bağlı gelir alacağından ve sonraki aylık ve gelir alacaklarından mahsup edilerek sigortalıdan tahsil edilmiştir. Ne var ki; sürekli iş göremezlik oranındaki artış nedeniyle artık gelir fazla olup tamamının, yaşlılık aylığının ise yarısının ve yine fazla ödemeye imkân veren dosyadan sosyal yardım zammının ödenmesi gerekirken, her iki dosyadan gelir ve aylıklar ile sosyal yardım zamlarının tamamının ödenmesine devam edilmiştir. Bu defa Kasım 1999 da durum fark edilerek, 01.03.1981 – 20.11.1999 tarihleri arasında yersiz ödenen toplam 831.401.593 TL. yaşlılık aylığı ve sosyal yardım zammı yine sigortalının alacaklarından mahsup edilerek tahsil edilmiştir. Yersiz ödemeler davalı Kurum kusurundan kaynaklandığından sigortalıdan herhangi bir faiz tahsiline gidilmediği, Kurum işlemlerinin 506 sayılı Kanunun 92 ve Ek 24’üncü maddelerine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

2- Kabule göre;

a- Hükme esas alınan davalı Kurum yazısında 01.11.1978 – 01.03.1981 tarihleri arasında fazla ödenen sosyal yardım zamları nedeniyle tahakkuk edilerek, kendisine yapılan ödemelerden mahsup edilen sosyal yardım zammı miktarının 19.064 TL. olduğu, hatalı mahsup yapıldığı kabulü durumunda ise sigortalının borcunun 15.044 TL. olacağı belirtildiğine göre; sigortalının Kurumdan alacağı fazladan ödediği 4.020 TL. olduğu halde; Mahkemece, sigortalının Kuruma olan borç tutarı fazla ödemesi kabul edilerek 15.044 TL. nin tahsiline karar verilmesi;

b- 5083 sayılı ............ Birimi Hakkında Kanunun 1 ve 2’nci maddeleri gereğince 1981 itibariyle 15.044 TL. olan kabule konu tutarın Yeni Türk Lirası(Türk Lirası) karşılığı 0,015 YTL. (0,015 TL.); bir başka deyişle 1,5 Kuruş olduğu halde, 15.044,00 TL. ye hükmedilmesi;

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10641, Karar No: 2012/5062, Tarih: 10.05.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/10641 E.  ,  2012/5062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/02/2008 günlü, 2007/9-230 Esas ve 2008/23 sayılı Kararı uyarınca tayin olunan ceza miktarı nazara alınarak sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Ziraat Bankası ........, şubesinde ikinci derecede imza yetkisiyle ticari ve zirai krediler servis işlemleri dışında tüm servislerde işlem yapabilme yetkisine sahip olarak kambiyo servisinde görev yapan ve paraya vazulyed olan sanığın, 1997 ve 1998 yıllarında mudi hesaplarından bilgi ve talimatları dışında kendi şifresiyle ve ikinci derecede yetkili imzasını kullanarak bazı fişlere mudi imzasını almadan ve bazı fişleri de yok ederek çekilen tutarları başka hesaplara aktararak mal edinmesi şeklinde gerçekleşen olayda; dosyanın bankacılık konusunda uzman bilirkişi heyetine tevdi ile zimmetin ve miktarının bankadaki belgeler üzerinde yapılacak incelemede ortaya çıkacak nitelikte olup olmadığı, daire dışı araştırma bilgi ve belgeye ihtiyaç duyulup duyulmadığı ve bunların tasnifi yaptırılarak sanığın zimmet miktarının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle bozma ilamına konu dosyanın bozmaya uyularak yapılan yargılaması sırasında alınan 3'lü bankacı bilirkişi heyetince düzenlenen raporda, sanığın mal edindiği 2.271.542.400 TL'nin banka ve muhasebe kayıtları üzerinde uzman kişilerce yapılacak inceleme sonucu ortaya çıkabileceğinden nitelikli zimmet teşkil ettiği, 16.792.795.040 TL'nin ise, hesap sahiplerinin bankaya yapacakları müracaatları üzerine banka kayıtları ve günlük işlemlere ait fişler üzerinde yapılacak basit bir inceleme sonucu ortaya çıkabileceğinden basit zimmet niteliğinde olduğu belirtilmiş ise de; bilirkişi heyetince zimmetin basit zimmet mi yoksa nitelikli zimmet mi olduğu hususunda yapacakları değerlendirmede esas alacakları hususun, zimmetin ve miktarının "bankadaki belgeler üzerinde yapılacak incelemede ortaya çıkacak nitelikte olup olmadığı, daire dışı araştırma bilgi ve belgeye ihtiyaç duyulup duyulmadığı" olduğu dikkate alınmadan, hesap sahiplerinin müracaatının daire dışı elde edilecek bilgi mahiyetinde olduğu yine banka kayıtlarındaki mudi imzasıyla tediye fişlerindeki mudiye atfen bulunan imzanın karşılaştırılmasında mudiye ait

olmadığının ilk bakışta olağan yaşam deneyimlerine göre fark edilebilecek olması halinde,

olmadığının ilk bakışta olağan yaşam deneyimlerine göre fark edilebilecek olması halinde,

bunların daire içi araştırmayla belirleme kapsamında bulunduğu da gözardı edilerek düzenlenen bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli olmadığından dosyanın yeniden emekli Uzman Sayıştay Denetçileri ile bankacılık alanında uzman kişilerden oluşacak bilirkişi heyetine tevdii ile sanığın zimmet miktarlarının ve niteliğinin belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurmaya yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 04/05/2010 gün ve 2009/7-223 Esas, 2010/104 Karar ve 08/02/2005 gün ve 2004/5-146 Esas, 2005/7 sayılı Kararlarında vurgulandığı üzere; 25/11/2000 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4603 sayılı Yasanın 1. maddesinin 2 ve 5. fıkraları uyarınca, T.C. Ziraat Bankası, Türkiye Halk Bankası ve T.C. Emlak Bankası ile birlikte özel hukuk statüsüne tabi tutularak, anonim şirket haline dönüştürülmek suretiyle, personeli hakkında 233 ve 399 sayılı KHK'lerin uygulanması olanağı ortadan kaldırılmış, bu suretle de anılan banka personelinin memur gibi cezalandırılmaları olanaksız hale getirilerek, bu personelin zimmet ve nitelikli zimmet eylemleri nedeniyle, 765 sayılı TCK'nın 202. maddesinin tatbik yeteneği ortadan kaldırılmış ise de, anılan değişiklikle, banka mensuplarının bu tür eylemleri, suç olmaktan çıkarılmamış, banka aleyhine gerçekleştirdikleri zimmet ya da nitelikli zimmet eylemleri 4389 sayılı Bankalar Yasasının 22. maddesinin 3. fıkrası ve 01/11/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Yasasının 160. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile yaptırım altına alınmış olması karşısında 25/11/2000 tarihinden itibaren söz konusu banka personelinin zimmet suçlarında 4389 sayılı Yasanın 22 ve 5411 sayılı Yasanın 160. maddeleri, 25/11/2000 tarihinden önce işlenen zimmet suçlarında ise 4389 ve 5411 sayılı Yasaların anılan maddeleri ile 765 sayılı TCK'nın 202. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmasının zorunlu olması ve mevcut olayda T.C. Ziraat Bankası personeli olan sanığın eylemini 1997-1998 yıllarında gerçekleştirdiği gözetildiğinde, 4389 sayılı Yasanın 22, 5411 sayılı Yasanın 160 ve 765 sayılı TCK'nın 202. maddeleri karşılaştırılıp lehe olan Yasa belirlendikten sonra hüküm kurulması gerekirken uygulanma olanağı bulunmayan 5237 sayılı Yasa uyarınca yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Mahkeme tarafından hükme esas alınan 3'lü bankacı bilirkişi heyetince düzenlenen bilirkişi raporuna göre 19.063.337.740 TL'lik toplam zimmet miktarının 2.271.542.700 TL'sinin nitelikli, 16.792.795.040 TL'nin basit zimmet olarak kabul edilmesine rağmen, mahkemece toplam 16.792.795.040 TL'nin nitelikli zimmet olarak kabul edilmesi,

Kabule göre de;

Mahkeme tarafından hükme esas alınan 3'lü bankacı bilirkişi heyetince düzenlenen bilirkişi raporuna göre 19.063.337.740 TL'lik toplam zimmet miktarının 2.271.542.700 TL'sinin nitelikli, 16.792.795.040 TL'nin basit zimmet olarak kabul edilmesine rağmen, mahkemece toplam 16.792.795.040 TL'nin nitelikli zimmet olarak kabul edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 10/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7324, Karar No: 2006/10201, Tarih: 02.11.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7324 E.  ,  2006/10201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının alacağının muvazaalı olduğunu, borçlunun mal beyanı olarak müvekkilinin alacağı için ihtiyaten haczedilen taşınmazı gösterdiğini; davalı yanın takibine dayanak kıldığı 880.000,-YTL. tutarlı çekin kendilerinin ihtiyati haczinden sonraki bir tarihte keşide edildiğini, taşınmazın da ihale sonucunda borçlunun kızına satıldığını; tarafların tacir olduğunu ve ticari kayıtlarının incelenmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkilinin bedeli paylaşıma konu taşınmazı satın almaya karar vererek borçlu ...’a 100.000,-USD ön ödeme yaptığını, bakiyenin tapuda verileceğinin kararlaştırıldığını; devir için tapuya gidildiğinde taşınmaz üzerinde ... AŞ. lehine tesis edilmiş bir ipotek olduğunun görüldüğünü, bunun üzerine müvekkilinin satıştan vazgeçtiğini, ne var ki borçlunun ön ödeme tutarını iade edemediğini, ayrıca bakiye satış bedelini ödemesi durumunda ipoteği kaldırma sözü verdiğini ve müvekkilinin de bu teklifi makul görerek kabul ettiğini, 13.03.2001 tarihinde taşınmaz satış vaadi sözleşmesi düzenlendiğini; bu tarihte davacının henüz bir takibinin bulunmadığını; müvekkilinin belirsizlikten rahatsız olması üzerine borçlunun tapunun devredilememesi ihtimaline binaen aldığı paranın bütün zararları ile birlikte geri ödemeyi taahhüt ederek takip konusu çeki verdiğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuş; karşılık davada ise davacının müvekkili ile sıra cetveline itiraz etmemek konusunda anlaştığını ancak davacı yanın alacağının muvazaalı olduğunu, davacı-karşı davalının iki yıl bekledikten sonra müvekkilinin takibe girişeceği sırada alacağını tahsile kalkışmasının muvazaayı gösterdiğini, davacının dava açabilmek için geçerli bir alacağı olması gerektiğini, bu bakımdan aktif dava ehliyetinin de bulunmadığını ileri sürerek davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, ispat yükü üzerinde bulunan davalının 230.000,-YTL. ödeme karşılığında nasıl bir zarara uğradığı ve bunun ne şekilde 880.000,-YTL.ye ulaştığını ispatlayamadığı, her iki alacağın ayrı ayrı sıra cetveline alındığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne ve davalının sıra cetveline yazılan alacağının cetvelden çıkartılmasına, karşılık davanın ise İcra ve İflas Kanunu’nun 142 nci maddede belirtilen yasal 7 günlük süreden sonra açılması ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 204 ve 205 nci maddesindeki şartların bulunmaması karşısında reddine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle yasal süresinden sonra sıra cetveline itiraz istemi ile açılan karşılık davanın reddinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışından bulunan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı ile dava dışı borçlu arasında 13.03.2001 tarihinde noterde yapılan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile davalının borçluya 230.000,-YTL. verdiği sabittir. Davalı bu alacağın ne şekilde 880.000,-YTL.’ye ulaştığını ispatlayamamışsa da, ihtilafsız bulunan alacak kısmının, taşınmazın satışı tarihine kadar işleyecek faizi ile birlikte sıra cetveline alınmasına karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 2.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.