muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/588, Karar No: 2024/22, Tarih: 24.01.2024

8. Tescil için başvurusu yapılan marka ile tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka arasında halk tarafından karıştırılma ihtimalinden bahsedebilmek için mal ve hizmetin aynı veya benzer olmasının yanında işaretlerin de “aynı veya benzer” olması gerekmektedir. İşaretler arasında benzerlik değerlendirmesi yapılırken işaretler arasında görsel, işitsel ve anlamsal benzerliğin yanında esas olarak halk (tüketici) nezdinde bir bütün olarak uyandırdığı izlenim esas alınmalıdır. Bir işaret, görsel, işitsel, anlamsal veya diğer bir açıdan farklı olsa bile, “bütünsel” bir açıdan kendisine yaklaşıldığında herhangi bir sebeple halk gözünde başka bir marka ile bağlantısı varmış intibaı oluşturarak onu çağrıştırıyorsa ve bu yüzden halkın mal veya hizmet tercihinde etkili oluyorsa, marka olarak tescili engellenebilir. Başka bir deyişle müşterilerin ihtiyaçları olan mal veya hizmetleri bunları ayırt etmek maksadıyla kullanılan işaretlerin birbirine yakınlığı dolayısıyla karıştırmaları ihtimal dâhilindeyse bir marka ile diğer bir işaret arasında “benzerlik” vardır (Karan, Kılıç, s. 199). Bu itibarla markanın bir bütün olarak algılanmasına etki eden bütün unsurlar her somut olayda ayrı ayrı değerlendirilmeli ve halk tarafından karıştırılma ihtimali buna göre belirlenmelidir. Burada belirtilen halk; işin ilgilisi veya uzmanı olmayan ancak doğrudan muhatabı olan ortalama tüketicidir.

9. Karıştırılma ihtimalinde önemli olan husus, tüketicilerin bu iki işaret arasında herhangi bir şekilde ve herhangi bir sebeple bağlantı kurma ihtimalidir. Buradaki “ihtimal” kelimesi özenle ve özellikle kullanılmış bir kelime olup, şekil, ses, anlam, genel görünüm, çağrışım veya bir seri içinde bulunma izlenimi bu kapsamda değerlendirilmektedir. Hatta markalar arasında birçok noktada fark bulunduğu tespit edilse bile “umumi intiba” bunların karıştırılabileceği yönünde ise iki işaret arasında karıştırma ihtimalinin bulunduğu kabul edilmelidir. Başka bir deyişle karıştırılma ihtimali; görsel, biçimsel, anlamsal, işitsel benzerlikler, çağrıştırma, bir bütün olarak uyandırdığı toplu kanaat, malın veya hizmetin hitap ettiği alıcı grubunun toplumsal düzeyi ve durumu, markayı taşıyan malın değeri ve alıcının bu malı almaya ayırdığı zaman, markanın asıl unsurları ve tamamlayıcı unsurları, telaffuz, anlam veya biçimden, işaretlerin toplu olarak bıraktığı izlenimden, seri içine girmekten veya başka bir çağrışımdan kaynaklanabilir. Yine tüketicilerin, karşılaştırılan işaretler arasında herhangi bir şekilde “bağlantı” kurabilmesi de benzerlik bulunduğunu kabul etmek için yeterli olmaktadır.

10. Hemen belirtilmelidir ki; işaretlerin benzerliğinde ve karıştırılma ihtimalinde dikkate alınacak önemli bir unsur da, önceki markanın ayırt edici niteliğidir. Önceki markanın ayırt edici niteliği düşük ise küçük farklılıklarla dâhi karıştırılma ihtimali ortadan kaldırılabilir. Bu gibi hâllerde önceki marka ile başvuru arasında mevcut farklı unsurların veya ortak unsurlara yapılan ilavelerin ayırt ediciliği ve sonraki başvuruyu yeterince farklılaştırıp farklılaştırmadığı üzerinde durulmalıdır. Nitekim Avrupa Marka ve Tasarım Ağı Ortak Bildirgesinde de belirtildiği üzere, markalar düşük seviyede ayırt ediciliği olan bir unsuru paylaşıyorsa, karıştırılma ihtimali değerlendirmesinde örtüşmeyen bileşenlerin markaların genel izlenimi üzerindeki etkisine odaklanılacaktır (Rauf Karasu, Cahit Suluk, Temel Nal, Fikri Mülkiyet Hukuku, Ankara, 2018, s. 189). Başka bir deyişle önceki markanın ayırt edici niteliği düşük ise markaların örtüşmeyen bileşenlerinin benzerlikleri/farklılıkları ve ayırt edicilikleri ele alınarak sonuca gidilecektir.

11. Bununla birlikte 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında önceki markanın tanınmış olması da işaretler arasında karıştırılma ihtimalini artıran bir unsurdur. Gerçekten de bir işaretle karşılaşan tüketici, bu işaretin tanınmış markanın sadece bir unsurunu içermesi hâlinde dahi bunlar arasında bir bağlantı kurabilmektedir. Zira tanınmış markayı oluşturan ibareler tüketici nezdinde yerleşmiş olduğundan, sonraki işaret görüldüğünde bu işaretteki bazı farklılıklar gözden kaçırılarak tanınmış marka ile bağlantı kurulabilmektedir. Ancak vurgulamak gerekir ki, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında, önceki markanın tanınmış olması, tescil edilmek istenen markanın sadece aynı veya benzer mal ve hizmetler yönünden benzerlik değerlendirilmesinde dikkate alınmalıdır. Tanınmış markanın tescil edildiği mal ve hizmetlerden farklı mal ve hizmetlerde korunup korunamayacağına 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında değil, 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi kapsamında yapılan değerlendirmeden sonra karar verilmelidir.

12. Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; davalı şirketin "MAKRO SOFT " ibareli marka başvurusuna karşı davacı tarafından "MAKRO" ve "MACRO" esas unsurlu markalara dayalı olarak yapılan itiraz üzerine verilen Markalar Dairesi kararıyla davacıya ait 99/293, 99/295, 99/296, 2004/41535 ve 99/1458 sayılı markalardaki ibarelerin benzer olduğu, bunlardan da sadece 99/296 ve 99/1458 sayılı markaların tescil kapsamları itibarı ile dava konusu başvuru markasıyla aralarında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu değerlendirilerek dava konusu başvuru markasındaki bir kısım mal ve hizmetler yönünden ret kararı verilmiş ve bu karara karşı davacı tarafından yapılan itirazın ise iptali istenen YİDK kararıyla reddine karar verilmiştir.

13. Uyuşmazlığın niteliği itibariyle bu aşamada, davacıya ait 99/293, 99/295, 99/296, 2004/41535 ve 99/1458 sayılı markalar ile dava konusu marka başvurusu arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve karıştırma ihtimalinin bulunup bulunmadığının incelenmesi gerekmektedir. İşaretlerin benzerliği incelenirken de özellikle redde mesnet markanın bir bütün olarak bıraktığı genel izlenim ve ayırt edici unsurlar dikkate alınmalı ve bu baskın unsurların ayırt edicilik seviyesi göz önünde bulundurulmalıdır. Tescil kapsamında mal ve hizmetleri tür, çeşit, nitelik ve karakteristik özellik gibi tanımlayıcı sözcükler asıl unsur olarak dikkate alınamayacağı gibi ima yoluyla bu özellikleri belirten unsurların da ayırt ediciliğinin zayıf olacağı unutulmamalıdır.

14. Ayrıca bir markayı oluşturan unsur, o markanın başka markalardan ayırt edilebilmesini sağlayan kelime, harf, sayı, şekil vb. işaretlerden oluşup, marka birden ziyade unsuru ihtiva ediyorsa, asıl unsuru markanın bütünü itibariyle bıraktığı izlenim, tümüne hâkim olan görünüş ve ayırıcılığını vurgulayan imajda aramak lazımdır.

15. Davalı şirkete ait dava konusu markadaki “MAKRO SOFT” ibaresinde öne çıkan unsurun “MAKRO” ibaresi olması sebebiyle anılan markadaki esas unsur “MAKRO” ibaresi olup markadaki diğer ibarenin yardımcı unsur niteliğinde olduğu görülmektedir. Buradan hareketle davacıya ait itiraza mesnet “MAKRO” ve “MACRO” esas unsurlu markalar ile davalı şirkete ait “MAKRO SOFT” ibareli marka arasında, esas unsurlar nazara alınarak yapılan karşılaştırmada, görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerliğin bulunduğu açıktır. Nitekim taraf markalarında yer alan ibareler arasındaki benzerlik, dava konusu Kurum kararıyla da kabul edilmiş olup davalı Kurum nezdinde alınan bu yöndeki kararlar aleyhine davalı şirket tarafından herhangi bir dava açılmamıştır.

16. Bu itibarla davalı şirkete ait “MAKRO SOFT” ibareli marka ile davacıya ait 99/293, 99/295, 99/296, 2004/41535 ve 99/1458 sayılı ve “MAKRO” ve “MACRO” esas unsurlu markalardaki ibareler arasındaki benzerliğin kabulü ile anılan markaların kapsamları göz önüne alınarak davacı tarafından ileri sürülen iddialar ve hükümsüzlük nedenleri çerçevesinde bir değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

17. Hâl böyle olunca direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında belirtilen ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerle 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6892, Karar No: 2016/3180, Tarih: 22.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6892 E.  ,  2016/3180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14/11/2014 tarih ve 2014/705-2014/477 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar ... ve ... vekili ile davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22.03.2016 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı ..., ... vekili Av. ..., davacı ... mirasçısı ... vekili Av..... ve davalılar vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin......'nin % 39.5 payla ortağı olduğunu, 1995 yılında davalılardan ...'un yönetim kurulu başkanı, ...'un genel müdür ve yönetim kurulu üyesi, ...'un yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptıklarını, davalıların kayıt dışı yem satışı yaparak zimmetlerine para geçirdiklerini ileri sürerek 68.190,33 TL'nin 01.01.1996 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tahsili ile şirkete ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, TTK'nın 309.maddesinde öngörülen 2 ve 5 yıllık zamanaşımı sürelerinin dolduğunu, şirketi zarara soktuğu iddia edilen fiilin vuku bulduğu beyan edilen tarihte davacılardan ... ve ...'un yönetim kurulu üyesi, ...'un ise atanmış üstelik satış işlerinden sorumlu genel müdür yardımcısı olduğu, meydana geldiği iddia edilen zarardan dolayı müteselsilen sorumlu olan davacıların bu davada davacı sıfatlarının olamayacağı, iddianın doğru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu şirketin dava konusu döneme isabet eden elektrik sarfiyatına göre dava konusu dönemde üretilebilecek yem miktarının 21.314 ton olarak hesap edildiği, şirket kayıtlarında ise dava konusu dönemde 16.690 ton üretim yapılmış olduğunun kayıtlı olduğu, buna göre toplam 4.624 ton yem kaydının kayıtlara geçirilmemiş olduğu, her ne kadar yönetim kurulu kararında yönetim kurulu üyesi ...'un satışlardan sorumlu olduğu belirtilmiş ise de, kayıt dışı üretimden ve bunun kayıt dışı satışından diğer yönetim kurulu üyelerini sorumluluktan kurtarmayacağı gerekçesiyle davacılar ... ve ...'un davasının kısmen kabulü ile 40.293,00 TL tazminatın 01/01/1996 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak....'ye ödenmesine, fazlaya ait istemin reddine, davacılardan ..'un açmış olduğu davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar ... ve ... vekili ile davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacılar ... ve ... vekili ile davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar ... ve ... vekili ile davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar ... ve ... vekili ile davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin mümeyyiz davacılardan alınarak davalılara verilmesine, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak mümeyyiz davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılar ... ve.... alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.064,31 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 22/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47695, Karar No: 2016/2068, Tarih: 28.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47695 E.  ,  2016/2068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... Bakanlığı vekilleri vekili avukat ..., vekili avukat ..., vekili avukat .. vekili avukat ..., diğer davalı ...vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı..yetkililerinin tanıtımını yaptığı, bir çeşit japon eriğinin dikiminin tavsiye ve teşvik edildiğini, ücretsiz fidan ve danışmanlık vadedildiğini.. yaptığı ihale sonucu fidanların 2008 ocak ayı içinde teslim edildiğini, ücretsiz denildiği halde; fidanlar için ücret ödemek zorunda kaldığını,verilen fidanları dikip gereği gibi bahçe tesisi edip bakımını yaptığı halde ürün alamadığını, 2012 yılı mart ayında.Yetkililerine başvurduğunu ancak, sonuç alamadığını bildirerek; 9.11.2012 tarihinde açtığı davası ile fazlaya ilişkin hakları saklı tutarak 61.625 TL zararının yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, süre aşımı itirazında bulunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile,31.296,65 TL nin davalılardan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; Dava dışı ... yaptığı ihale sonucu davalı firmadan aldığı fidanların ücretinin belli bir kısmı köylüden alınarak dağıtıldığı, projenin davalı bakanlık tarafından yürütüldüğü, 2008 yılı ocak ayında fidanların teslim edildiği, davacının fidanları dikip bahçe tesis ettiği; ancak, ürün alamadığı gerekçesi ile diğer köylülerle birlikte 2012 yılı mart ayında, İlçe Tarım Müdürlüğüne başvurduğu rapor düzenlendiği, dosyada alınan bilirkişi raporunda fidanların 2008 yılında dikildiği, 2009 yılında meyveler çiçeklenmeden hemen sonra toplanacağı, 2010 yılında verime başlayacağı ve artarak devam edeceği, 2011 yılında tam verime geçeceğinin bildirildiği, eldeki davasını 9.11.2012 tarihinde açtığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

5533 Sayılı Tohumculuk Kanununun kapsam başlıklı 2.maddesi ile “Bu Kanun; tarla bitkileri, bağ-bahçe bitkileri, orman bitki türleri ve diğer bitki türleri çoğaltım materyaline ait çeşitlerin ve genetik kaynakların kayıt altına alınması, tohumlukların üretimi, sertifikasyonu, ticareti, piyasa denetimi ve kurumsal yapılanmalar ile ilgili düzenlemeleri kapsar.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.Tohum ve türevlerinin üretim ve satışı, gerekli izinlerin alınmasının bu kanun kapsamında düzenlendiği de gözetildiğinde,kanunun bu süreçte yer alan gerçek ve tüzel kişiler için uygulanması gerekir. Üretilen fide de madde kapsamında ifade edilen tohum ve türevlerine ilişkindir. Yine,5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 11. maddesinde” fiillerinin ayrıca suç sayılma hâli saklı kalmak üzere, zarara neden olan kusurlu tohumluğu üreten, satan, dağıtan, ithal eden veya başka şekilde piyasaya süren gerçek veya tüzel kişiler, meydana gelen zararı müteselsilen tazmin etmekle yükümlüdür. Bunlar zararla ilgili olarak kusurları oranında birbirlerine rücu edebilirler.

Madde; dava, zarara uğrayanın zarara uğradığının tespit edilmesinden itibaren altı ay içinde, her hâlde zararın meydana gelmesinden itibaren iki yıl içinde açılabilir.” hükmünü içermektedir. Davacının satın aldığı fidanların özelliklerini göstermediğini, engeç fidanların ilk meyve verme tarihi olan 2010 tarihinde öğrendiği halde; az yukarıda açıklanan madde kapsamına uygun olarak öğrenmeden itibaren 6 ay içinde eldeki davasını açmadığı anlaşılmaktadır. Yasa hükmünde bahsedilen süre, hak düşürücü süre niteliğinde taraflar ileri sürmese bile resen nazara alınıp uygulanması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında davanın süresinde açılmadığı anlaşılmakla, davanın hak düşürücü süre gerçekleştiğinden reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan 534,50 TL harcın istek halinde davalı ... Şirketine iadesine, aşağıda dökümü yazılı 4,00 TL kalan harcın davacıdan alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7338, Karar No: 2006/9564, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7338 E.  ,  2006/9564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde ikinci sıraya alınan ve satış bedelinden pay ayrılan davalının haczinin, yasal süre içinde usulüne uygun biçimde satış istememesi nedeniyle düştüğünü; yenileme isteminin yeni bir haciz niteliğinde bulunduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline, davalının sıra cetvelinden çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı yan yargılamaya katılmamıştır.

İcra Mahkemesin’ce davalı yanca yapılan takipte konulan haczin iki yıl süre ile takipsiz bırakılmasının ve satış istenmemesinin söz konusu olmadığı, davalının satış iradesini gösteren talepleri arasında iki yıllık sürenin geçmemiş bulunduğu, diğer takip dosyalarından taşınmazın satışının istendiği hususunun anılan dosyaya bildirilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 106 ncı maddesine göre taşınmazlar üzerine haciz konulmasını izleyen iki yıl içinde taşınmazın satışı istenmeli ve bunun için gerekli masraf da avans olarak yatırılmalıdır (İİK.m.59). Satışın bu şekilde istenmemesi halinde haciz düşer (İİK.m.110). Somut olayda davalı yanca bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerine 07.10.2002 günü haciz konulmuş, bu haciz yukarıda belirtilen usule uygun biçimde satış talep edilmemesi nedeniyle 07.10.2004 günü mesai saati bitiminde düşmüştür. Kıymet takdiri istenmesi, haczin devam edip etmediğinin sorulması ya da bildirilmesi veya sair taleplerde bulunulması satış istemi olarak yorumlanamaz. Açıklanan durum karşısında yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine. 12.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18277, Karar No: 2013/17971, Tarih: 02.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/18277 E.  ,  2013/17971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın mernis adresi araştırılmadan Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu, ayrıca sanığın mernis adresinin bulunduğu, aynı Yasanın 35/2. maddesine göre de mernis adresinin bulunması halinde 35'e göre tebligat yapılamayacağı anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu, Mahkemenin 02.03.2012 tarih ve 1194-357 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının hukuken geçersiz olduğu; sanık ...'ın bildirdiği adres yerine eksik ve hatalı farklı bir adrese, mernis adresi de araştırılmadan yapılan tebligatın usulsüz olduğu, sanık ...'nın bildirdiği son adres yerine farklı bir adreste Tebligat Kanununun 21. maddesine göre gerekçeli karar tebliğ edilmişse de öncelikle sanığın son bildirdiği adrese tebligat yapılması gerektiğinden yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve daha sonra usulüne uygun olarak yapılan tebligata göre sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikayetçinin adresinin tespit edilememiş olması, dosya içerisinde 24.02.2009 tarihli teşhis tutanağının bulunması, telefon dinleme kayıtları ve sanıkların suç işlemek için örgüt kurmak ve kurulan örgüte üye olmak suçundan yargılandıkları Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2010 tarih ve 723-429 sayılı mahkumiyet kararının Uyaptan yapılan sorgulamada Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20.11.2012 tarih 11088-13498 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11512, Karar No: 2013/15750, Tarih: 22.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/11512 E.  ,  2013/15750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa, dosya kapsamına göre, sanığın katılanın kullandığı cep telefonuna gönderdiği “ ...ailene dikkat et,ben seni Kızılöze tatile götüreceğim.... beni tanımamışsın....ibreti alem için çok sevileceksiniz,masrafı neyse benden “ şeklindeki sözlerinin 5237 Sayılı TCK'nın 106/1 fıkrasının 2.cümlesinde düzenlenen basit tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden ve ölümle tehdit niteliğindeki sözlerin neden ibaret olduğu belirtilmeden, aynı Kanunun 106/ 1. fıkrasının 1. cümlesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.