muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1510, Karar No: 2021/356, Tarih: 27.01.2021

ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; jeolog bilirkişisinden, taşınmazın sınırında bulunan derenin aktif dere olup olmadığı, çekişmeli taşınmazın dere yatağında kalıp kalmadığı ya da dereden kazanılıp kazanılmadığı ve taşınmazın derenin aktif etkisi altında olup olmadığı hususlarına ilişkin ayrıntılı ve gerekçeli rapor düzenlemesi istenilmeli, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiden belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle incelenmesi neticesinde, taşınmazın sınırlarını ve niteliğini, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıcını, şeklini ve süresini belirtir şekilde rapor aldırılmalı; fen bilirkişisine keşfi ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı rapor ve harita düzenlettirilmeli ve bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır

. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1140, Karar No: 2014/776, Tarih: 23.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/1140 E.  ,  2014/776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/10/2012

NUMARASI : 2012/337-2012/569

Davacılar M.. A.. vekili Avukat M.. Y.. tarafından, davalılar B.. A.. vdl. aleyhine 17/05/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/10/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, Bursa Hakimiyet Gazetesinin 16/05/2012 günlü sayısında yayınlanan “Facebook'ta Büyük Kavga” başlıklı davalı S.. Ö.. tarafından kaleme alınan haber içeriğinde kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu yazının güncel ve gerçek olduğunu, davacı ile davalılardan S.. Ö..'in facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde arkadaş olduklarını, Fenerbahçe-Galatasaray derbi maçından sonra Galatasaraylı olan davacının facebook sayfasında paylaştığı iletiye cevap veren Fenerbahçeli Z..B. ile arasındaki yazışmaları davalı S.. Ö..'in de görüp okuduğunu ve tarafların Bursa'da tanınmış kişiler olmalarından dolayı olayı haber haline getirdiğini, tarafların birbirine karşılıklı yazışmalarına hiçbir ilave, ekleme yapılmamış olduğunu, konunun haber değeri taşıdığını, basın özgürlüğü sınırları içinde yayınlandığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu haberin veriliş tarzı ve sadece kırıcı sözlere yer verilmesi nedeni ile davacının kişilik haklarının ihlal edildiği kanaatine varılarak istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür

davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davacı, Bursa ilinde tanınmış bir ailenin kızı olup, davalı gazetecinin de aralarında bulunduğu facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde karşılıklı birbirlerini arkadaş olarak kabul etmiş oldukları anlaşılmaktadır. Habere konu edilen yazışmalar da bu sosyal paylaşım sitesinden elde edilmiştir. Davacı, bir futbol karşılaşması sonrasında paylaştığı yazısına bir başka arkadaşından yanıt gelmesi üzerine karşılıklı münakaşaya dönüşen yazışmalarının kendisinin arkadaşlığını kabul ettiği diğer kişilerce de görüldüğünü bilmektedir. Davalı gazeteci tarafından okunan yazışmalar, haber haline getirilmiş olup, davacı tarafından yayınlanan yazışmaların gerçek olmadığı iddia edilmediği gibi, davacının Bursa'da tanınmışlığından dolayı Bursa genelinde yayınlanan gazetenin magazin sayfasında haber olarak verilmesinde okuyucu kitlesinin ilgisini çeken güncelliği de sözkonusudur.

Şu durumda, dava konusu haber bir bütün olarak ele alındığında gerçek, güncel ve kamu oyunun ilgisine haiz olduğu, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Şu durumda, dava konusu haber bir bütün olarak ele alındığında gerçek, güncel ve kamu oyunun ilgisine haiz olduğu, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7991, Karar No: 2022/218, Tarih: 11.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/7991 E.  ,  2022/218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K. 2015/85 sayılı kararı ile 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6435, Karar No: 2008/3854, Tarih: 24.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/6435 E.  ,  2008/3854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eyüp 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.2.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalıdır. Akıl hastalığı nedenine (TMK.m.165) dayalı bir dava bulunmamaktadır. Delillerin Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi çerçevesinde değerlendirilip buna göre bir karar verilesi gerekirken; akıl hastalığına dayalı davanın koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2008 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/8236, Karar No: 2022/3475, Tarih: 27.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8236 E.  ,  2022/3475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Tirebolu Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 12.12.2019 tarih ve 2018/141 E. - 2019/405 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin usulden reddine dair Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.11.2020 tarih ve 2020/920 E. - 2020/991 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkillerinden Sümeyye Gıda Pet. Ürün Nak. İnş. Taah ve Rest. San. Tic. Ltd. Şti.'nin davalı şirketin ortağı, diğer müvekkilinin de davacı şirketin yasal temsilcisi olduğunu, davalı şirketin 11.03.2015 tarihli genel kurul toplantısında alınan karar uyarınca davacı şirketi temsilen müvekkili ...'ın davalı şirkete şirket müdürü olarak atandığını, daha sonrasında müvekkillerinin bilgi ve rızası dışında ve kanunda öngörülen çağrı usullerine uyulmaksızın 16.12.2015 tarihinde genel kurul toplantısı düzenlenerek müvekkillerinden ...'ın müdürlük yetkisi kaldırılarak diğer ortak G-Maş Yapı Ürün. İnş Taah. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ...'ın şirket müdürü olarak atanmasına karar verildiğini, 16.12.2015 tarihinde yapılan toplantı öncesinde toplantıya çağrıya ilişkin şirket müdürü ... tarafından herhangi bir karar alınmadığını, yetkili organ tarafından çağrı yapılmaksızın yapılan genel kurul toplantısının yoklukla malul olduğunu, öte yandan toplantı öncesinde kanunda belirtilen çağrı usullerine de riayet edilmediğini, somut olayda çağrısız genel kurul şartlarının da bulunmadığını ileri sürerek 16.12.2015 tarihli genel kurul toplantısı ve bu toplantıda alınan kararların butlanına ve iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı ...'ın aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, davanın 3 aylık hak düşürücü sürede açılmadığını, butlan ve iptal sebeplerinin gerçekleşmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava konusu 16 Aralık 2015 tarihli genel kurul kararının iptalinin karar tarihinden itibaren 3 ay geçtikten sonra 10 Nisan 2018 tarihinde dava konusu edildiği, 6102 sayılı TTK 622. madde yollamasıyla 445. madde gereğince davanın 3 ay içinde açılmadığı gerekçesiyle davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava konusu 16 Aralık 2015 tarihli genel kurul kararının iptalinin karar tarihinden itibaren 3 ay geçtikten sonra 10 Nisan 2018 tarihinde dava konusu edildiği, 6102 sayılı TTK 622. madde yollamasıyla 445. madde gereğince davanın 3 ay içinde açılmadığı gerekçesiyle davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davacılar tarafından butlan gerekçesi olarak toplantıya çağrı hususunda yetkili organ tarafından karar alınmamasının gösterildiği, TTK 617. maddesinde genel kurulun müdürler tarafından toplantıya çağrılacağının belirtildiği, bununla birlikte TTK'nun 624. maddesinde ise başkan olan müdürün genel kurulun toplantıya çağrılması, toplantıların yürütülmesi konularında olduğu gibi genel kurul tarafından aksi yönde karar alınmadığı ya da şirket sözleşmesinde farklı bir düzenleme öngörülmediği taktirde tüm açıklamaları ve ilanları yapmaya yetkili olduğunun belirtildiği, 11.03.2015 tarihli genel kurul toplantısına ilişkin tutanaktan davalı şirket ortağı G-Maş ...Ltd. Şti. adına atanan şirket müdürü ...'a müdürler kurulu başkanı yetkisi verildiğinin anlaşıldığı, dava konusu genel kurulun toplanmasına ilişkin olarak alınan kararın da müdürler kurulu başkanı sıfatıyla bu kişi tarafından alınmış olduğu gözetildiğinde davacılar vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının yerinde görülmediği, her ne kadar toplantı çağrı usulüne riayet edilmediği dosya kapsamıyla sabit ise de bu hususun ancak iptal sebebi sayılacağı ve iptal davasına konu edilebileceği, iptal davasının ise 3 aylık süre zarfında açılması gerektiği, davanın bu süre zarfında açılmadığı, dosya kapsamında başkaca butlan sebebinin varlığının da ispat edilmediği, davalı şirketin G-Maş Yapı Ürünleri Taah. San ve Tic. Ltd. Şti. (335 pay) ve Sümeyye Gıda Pet. Ürünleri Nakl. İnş. Taah ve Rest. San. Tic. Ltd. Şti.(165 pay) olmak üzere iki ortaktan oluştuğu, davacı ...'ın 11.03.2015 tarihli genel kurul kararı uyarınca Sümeyye Gıda...Ltd. Şti. adına atanmış şirket müdürü sıfatına haiz bulunduğu, dava konusu genel kurul toplantısında alınan kararın yerine getirilmesinin şirket müdürü ...'ın kişisel sorumluğuna sebep olacak neviden olmadığı, bu haliyle davacı ... yönünden açılan davanın aktif husumet yokluğundan reddinin gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmediği gerekçesiyle yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, davacı ...(...) yönünde açılan davanın aktif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle usulden reddine, davacı ... Gıda Pet. Ürün. Nak. İnş. Taah ve Rest. San. Tic. Ltd. Şti. yönünden açılan davanın butlan sebeplerinin ispat edilememesi ve genel kurul toplantısının iptalini gerektiren hususlara yönelik hak düşürücü sürede dava açılmaması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 27/04/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6271, Karar No: 2010/7182, Tarih: 05.10.2010

5. Ceza Dairesi 2010/6271 E., 2010/7182 K.

**5. Ceza Dairesi 2010/6271 E., 2010/7182 K.**

**- ÇOCUĞUN NİTELİKLİ CİNSEL İSTİSMARI

- KİŞİYİ HÜRRİYETİNDEN YOKSUN KILMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 35 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 61 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 103 ]

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık H.... S.....'nın yapılan yargılanması sonunda; çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkümiyetine dair, Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2010 gün ve 2008/248 Esas, 2010/69 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafıi ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğnarne ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan dava hakkında zamanaşımı süresince karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismar suçuna teşebbüs sonucu TCK.nun 103/6. maddesinde belirtilen hal gerçekleştiğinden teşebbüs hükümlerinin neticeye değil, buna neden olan nitelikli cinsel istismar fiiline uygulanıp Ceza Genel Kurulu’nun benzerlik arz eden 20.11.2007 gün ve 2007/142 Esas, 2007/240 sayılı kararında teselsül için öngörülen haller bu durum nedeniyle de geçerli olduğundan TCK.nun 35. maddesinin aynı Yasanın 61/5. maddesindeki sıraya uygun olarak 103/2. madde ile tayin edilen ceza üzerinden uygulanıp daha sonra 103/6. madde ile sonuç cezanın belirlenmesi gerekirken, teşebbüs hükümlerinin uygulama dışı bırakılması,

Katılan mağdureye yargılama sırasında re'sen vekil atanması nedeniyle sanık aleyhine eksik yargılama giderine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.10.2010 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20, Karar No: 2012/235, Tarih: 21.03.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/10-20 E.  ,  2012/235 K.**

* YAŞLILIK AYLIĞI ALAN EMEKLİNİN YENİDEN MEMURİYETE BAŞLAMASI

* İTİRAZIN İPTALİ İSTEMİ

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 153

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 161

* BAZI KANUN VE KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMELERDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (5335) Madde 30

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 105

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 19.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 23.11.2010 gün ve 2010/557 E.-2010/1023 K. sayılı kararın incelenmesi davacı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 03.05.2011 gün ve 2011/2400 E.-2011/6524 K. sayılı ilamı ile;

(“…Dava; 506 sayılı Kanun kapsamında 01.01.1995 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan, 11.10.1995 tarihinden itibaren Ankara İl Milli Eğitim Müdürlüğü’ne bağlı öğretmen olarak 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışması nedeniyle 5277 sayılı Kanunun 25 ve 5335 sayılı Kanunun 30.maddeleri gereğince 01.01.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilen ve 24.01.2010 tarihine kadar fuzulen ödenen yaşlılık aylıklarının ferileriyle birlikte tahsili için davalı borçlu aleyhine girişilen icra takibine vaki itirazının iptali ile icra takibinin devamına ve borçlunun %40 icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulması istemine ilişkin olup, Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25.maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2.maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25.maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11.maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.