muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4286, Karar No: 2022/1797, Tarih: 07.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/4286 E.  ,  2022/1797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1-2-3 maddeleri uyarınca mahkumiyetine dair karar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan verilen hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

T.C. Anayasasının 34, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 20, Birleşmiş Milletler Medeni Siyasal Haklar Sözleşmesinin 21, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 11, Çocuk Hakları Sözleşmesinin 15. ve 2911 sayılı Kanunun 3. maddesi ile teminat altına alınan ve istikrar kazanmış uygulamaya göre ifade özgürlüğü kapsamında, ifadenin açıklanma yöntemlerinden biri olarak kabul edilen (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarih, 147-376 sayılı ve 10.11.2015 tarih 2015/9-111-381 sayılı kararları vb) "silahsız ve saldırısız toplanma hakkı", demokratik toplumun gelişmesinde temel değerlerden biriyse de, amacı suç teşkil eden bir toplantı ya da gösteri yürüyüşünün koruma alanı dışında kalacağında (2911 saylı Kanunun 3. maddesi) ve bir nispi hak olması nedeniyle zorunlu hale geldiğinde meşru amaçlar için (Anayasa madde 34/2, AİHS madde 11/2) müdahaleye tabi tutulacağında kuşku yoktur.

Toplantının sükun ve düzenini, bildirimde (2911 sayılı Kanunun 3. maddesi) yazılı amaç dışına çıkılmamasını sağlamakla yükümlü ve sorumlu olan düzenleme

kurulu, bunun için gereken önlemleri alır ve gerektiğinde güvenlik kuvvetlerinin yardımını ister. Toplantının amacı dışına çıktığı veya düzen içinde gerçekleşmesini imkânsız gördüğü takdirde kurul veya toplanamadığı takdirde kurul başkanı dağılma kararı alır ve durumu derhâl yetkili kolluk amirine bildirir (12. madde).

Kanuna uygun olarak başlayan bir toplantı veya gösteri yürüyüşü, daha sonra 23 üncü maddede belirtilen kanuna aykırı durumlardan bir veya birkaçının vuku bulması sebebiyle, kanuna aykırı hâle dönüşürse; toplantı ya da gösteri yürüyüşünün genel karekteri itibariyle "barışçıl" olduğu durumlarda, toplantı ve gösteri yürüyüşüne 23 üncü madde (b) bendinde yazılı silah, araç, alet veya maddeler veya sloganlarla katılanlar güvenlik kuvvetlerince uzaklaştırılarak ve izin verilen amaçla ilgisi bulunmayan yasa dışı materyaller toplatılarak toplantı ve gösteri yürüyüşüne devam edilir (2911 S.K. madde 24/3). Uzaklaştırılanların hukuki durumlarının, Kanunun 33. maddesi kapsamında değerlendirileceği de açıktır.

Ancak bunların sayıları ve davranışları, toplantı veya gösteri yürüyüşünün Kanuna aykırı addedilerek dağıtılmasını gerektirecek derecede ise, olaya müdahale eden güvenlik kuvvetleri amiri, topluluğa dağılmaları, aksi halde zor kullanılarak dağıtılacakları ihtarında bulunur ve topluluk dağılmazsa zor kullanılarak dağıtılır. Zor kullanmaya rağmen dağılmamakta ısrar edenlerin eylemleri, aynı Kanunun 32. maddesinde düzenlenen suça temas eder.

Toplantı ve gösteri yürüyüşüne silah, araç, alet veya maddeler veya sloganlarla katılanların tanınması ve uzaklaştırılmasında düzenleme kurulu güvenlik kuvvetlerine yardım etmekle yükümlüdür.

Kanunun 12. maddesinde yazılı görevleri yerine getirmeyen düzenleme kurulu üyeleri, anılan Kanunun 28/3 maddesi gereğince cezalandırılır.

Dosya kapsamında bulunan görüntü kayıtlarına göre; 18.03.2015 tarihinde, sanığın düzenleme kurulu üyesi olarak 12.03.2013 tarihli dilekçeyle yaptıkları başvuruya Kaymakamlık Makamının oluru ile nevruz bayramı etkinliği adı altında düzenlenen ve olaysız dağılan toplantıda, miting alanında terör örgütünü simgeleyen flama ve örgüt lideri ve mensuplarının resimlerinin asıldığı, sloganların atıldığı, bu eylemlere bizzat iştirak ettiğine dair delil elde edilemese de, asılmasının yasak olduğunun tebliğ edilmesine rağmen miting alanından kaldırılmadığı anlaşılan olayda;

2911 sayılı Kanunun 28/3 maddesinde düzenlenen suçun tüm unsurları itibariyle oluştuğunun kabulünde zorunluluk bulunduğundan, sanığın 2911 sayılı Kanunun 28/3 maddesi gereğince cezalandırılmasına karar vermek gerekirken suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 07.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1024, Karar No: 2011/274, Tarih: 13.09.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1024 E.  ,  2011/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ve bir kısım müdahiller vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekilinin davalı kooperatifin üyesi iken daha sonra kooperatiften ayrıldığını, ayrıldığı tarihe kadar davalıya yaptığı ödemelerin iadesi amacı ile müvekkiline bonolar verildiğini, bonoların vadesinde ödenmemesi üzerine davalı hakkında kambiyo senetlerine mahsus yolla iflas talepli takip yapıldığını, davalının borcunu ödemediğini belirterek davalının iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının takip dayanağı senetler karşılığı müvekkili kooperatife ödeme yapmadığını, davacının ödemeler hususunda belge sunması gerektiğini, davacı iyi niyetli olmadığını öne sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın İİK.nun 173.maddesi uyarınca açılan iflas davası olduğu, davalı hakkında yapılan takibin itirazsız kesinleştiği, İİK.nun 166.maddesi uyarınca iflas başvuru ilanlarının yapıldığı, İİK.nun 158.maddesi uyarınca depo emri çıkarıldığı ancak verilen süre içinde ödenmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı kooperatifin iflasına karar verilmiştir.

Hüküm davalı kooperatif vekilince temyiz edilmiş, bir kısım kooperatif üyesi vekili ise, davaya katılma ve hükmün bozulması talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ve bir kısım müdahiller vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ve bir kısım müdahiller vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, 13.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28954, Karar No: 2014/12043, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28954 E.  ,  2014/12043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/3-2013/330

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Davalı tarafından boru hattının dava konusu taşınmazdan değil komşu parsellerden geçtiği ve bu durumun Tapu Kadastro Müdürlüğü'nün aplikasyon krokisinden anlaşılacağı iddia edildiğinden bu hususta kamulaştırma krokisinin zemine uygulanması suretiyle ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Kabule göre de;

Aynı yerdeki 1626 parsele 04.02.2011 değerlendirme tarihi itibariyle, 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/101 esas sayılı dosyasında 110.00-TL/m2, 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/80 esas sayılı dosyasında 03.03.2010 değerlendirme tarihi itibariyle 338 parsele 110,00-TL/m2 ve 1625 parsel sayılı taşınmaza 16.07.2012 değerlendirme tarihi itibariyle 160,00-TL/m2 birim değer belirlenerek Dairemiz incelenmesinden geçerek kesinleşmiştir.

Sözü edilen dosyalarda hükmedilen bedeller kesin delil olmamakla birlikte kuvvetli delil niteliğinde kabul edilerek; öncelikle dava konusu parsel ile sözü edilen dosyalardaki taşınmazların şehir halihazır haritasında konumları işaretlettirelerek, hem birbirlerine ve hem de en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklıkları belirlenip işaretlettirildikten sonra, numarası belirtilen dosyalardaki bedellerden ayrılma nedenleri hususunda raporları hükme esas alınan bilirkişi kurullarından ek rapor alınıp hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline 29.04.2013 tarihinden karar tarihine kadar faiz yürütülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline 29.04.2013 tarihinden karar tarihine kadar faiz yürütülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15623, Karar No: 2013/20375, Tarih: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/15623 E.  ,  2013/20375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... ve ... ...... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı.... Bakanlığı bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İş yerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İş yerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür iş yeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi iş yerleri bakımından, iş yerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de iş yeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede iş yeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir iş yerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9. HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; dava dilekçesi ile davacı, davalı asıl işveren.... Bakanlığı'na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin mutfak ve yemek işlerini üstlenen alt işverenlerde, son olarak diğer davalı ... Temizlik Şirketi'nde 15.07.2010 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, iş akdinin ihalenin kazanılamadığı gerekçesiyle haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini, davalı.... Bakanlığı'nın üst işveren ... Şirketi'nin alt işvereni olarak alacaklarından sorumlu olduklarını iddia ederek alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı.... Bakanlığı vekili; hastane yönetiminin asıl işi olan tedavi ve.... hizmeti haricindeki diğer işleri üstlenen şirketler ile aralarında alt-üst işveren ilişkisinin bulunmadığını, bu nedenle Bakanlığa husumetin yöneltilemeyeceğini,.... Bakanlığı ... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin yemek hazırlama, pişirme, dağıtım ve sonrası hizmetlerini 19.12.2005 - 14.06.2008 tarihleri arasında .. Şirketi'nin, 2008/Temmuz - l5.07.2010 tarihleri arasında da imzalanan hizmet alım sözleşmeleri gereği davalı ... Şirketi'nin üstlendiğini, hizmet alım sözleşmeleri ve sözleşme eki teknik ve idari şartnamelerden de anlaşılacağı üzere işçi alınması, işçi çıkarılması ve işçi haklarının ödenmesinin yüklenici firmaya ait olduğunu, hastane idaresinin bu alacaklara ilişkin herhangi bir sorumluluğunun söz konusu olmadığını, yüklenici firmaya bağlı çalışan personelin şahsi sicil dosyalarının yüklenici şirket tarafından tutulduğunu, bu nedenle müvekkili Bakanlığa ait idarede kayıt bulunmadığını, 15.07.2010 tarihinde davalı ... Şirketi ile idare arasında imzalanan hizmet sözleşmenin sona erdiğini, bu tarihten sonra hastanenin yemek hazırlama, pişirme, dağıtım ve sonrası hizmetlerinin hizmet alım sözleşmesi ile ... Ticaret - ...... tarafından yerine getirilmeye başlandığını, idare ile herhangi bir iş sözleşmesi bulunmayan davacının iş akdinin feshinden doğan tüm hak ve alacaklarından ve iş akdinin haksız feshinden hastane idaresinin herhangi bir sorumluluğunun olmadığını, ayrıca talep edilen alacakların zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Şirketi vekili;.... Bakanlığı'na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin Kamu İhale Kanunu uyarınca bir kısım işlerini hizmet alım sözleşmeleriyle gördürdüğünü, öteden beri burada çalışmakta olan işçilerin gerçekte.... Bakanlığının işçisi olduğunu, 2008 yılından itibaren ihale ile söz konusu hizmetler belirli sürelerle üstlenilmiş olunduğundan süreli hizmet alım sözleşmesine bağlı olarak davacı ve diğer çalışanlarla belirli süreli akit yapıldığını, akdin belirli süreli yapılmasının bu objektif koşulu nedeniyle ardarda yapılan belirli süreli akitlerin belirli süreli niteliğini muhafaza ettiğini, davacı ve davacı konumunda bulunan tüm personelin hizmet akdi kendiliğinden asıl işveren.... Bakanlığı ve Kamu İhale Kanunu gereği aynı iş yerinde aynı hizmeti görmek anlamında ihaleyi alan yeni firma ile devam ettiğini, davacının hizmet akdinin ihaleyi alan en son müteahhit firma olan ... Temizlik - ......'ye devir ve teslim edildiğini, çalışmasına devam eden bir kısım işçilerin daha sonra iş akdinin feshedildiğini, feshe bağlı işçilik alacaklarından artık devralan işverenin sorumlu olacağını, davacının müvekkil şirketi ibra ettiğini, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.