muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13758, Karar No: 2024/8930, Tarih: 12.09.2024

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/383 Esas, 2021/2732 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2592, Karar No: 2011/12450, Tarih: 10.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2592 E.  ,  2011/12450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/10/2009 tarih ve 2008/31-2009/592 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın kiralık kasalarından birini kiraladığını, kasanın açılması sırasında kasanın önceden açılmış olduğunu fark ettiklerini, bu şekilde kasa içinde bulunan bir kısım değerli eşya ve paranın eksik olduğunu ileri sürerek, 10.000 TL’nın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın basiretli bir tacir gibi hareket etmesinin gerektiği, dosya içinde mevcut tutanağa göre davacı tarafından kiralanan kasanın önceden açık olduğunun tespit edildiği, kasa içinde bulunan eşyaların neler olduğunun ancak davacının beyanı ile tespit edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.545,43 TL’nın 22.03.2001 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2 – Dava kasa kiralama sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, davaya konu uyuşmazlık öncelikli olarak davacı tarafından kiralanan kasanın davacı ve banka görevlisi tarafından açılmak üzere gidildiğinde önceden açık olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Her ne kadar mahkemece, bu yönde bir tutanak tutulduğundan hareketle kasanın bankanın kusuru ile açık olduğu kanaatine varılmışsa da dosya içeriğinde bu konuda dayanak bilgi mevcut değildir. Mahkemece karara gerekçe olarak gösterilen tutanak, olaydan sonra davacının beyan ve iddiaları üzerine düzenlenmiş olup tutanak içeriğinden bu husus açık bir şekilde anlaşılmaktadır. Öte yandan davaya konu kasanın imalatını yapan firma yetkililerinin beyanları da davacı iddialarını doğrulamamaktadır. Bu durumda mahkemece MK. m. 6 uyarınca davacının davasını kanıtlayamadığı göz önüne alınmaksızın yukarıda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1670, Karar No: 2016/2723, Tarih: 29.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1670 E.  ,  2016/2723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili, dava dilekçesi ile; davacıların geliri olmadığını ,davalı babalarının kalıpçı ustası olduğunu ileri sürerek; aylık 300.00.' er TL nafaka ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı duruşmadaki beyanında ; 100.00.- TL ödemeyi kabul ettiğini belirtmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, davacı ... için aylık 200 TL nafaka takdirine bu nafakanın davanın açıldığı tarihten itibaren başlamak üzere hüküm kesinleşene kadar tedbir hükmün kesinleşmesinden sonra yoksulluk nafakası olarak her ay davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacı ... için aylık 200 TL nafaka takdirine bu nafakanın davanın açıldığı tarihten itibaren başlamak üzere hüküm kesinleşene kadar tedbir hükmün kesinleşmesinden sonra yoksulluk nafakası olarak her ay davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür", TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33.maddesi (mülga 1086 sayılı HUMK’nun 76.maddesi) uyarınca; davanın esası olan maddi olayların ileri sürülmesi taraflara ait ise de, dava dilekçesini bir bütün olarak değerlendirerek, davayı nitelendirmek ve uygulanacak kanun maddesini belirlemek hakime aittir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 30.10.2013 gün, 2013/5-603 Esas, 2013/1503 Karar sayılı ilamı.)

Somut olayda, davacıların davalının kızları olduğu, davacıların gelirinin olmadığı, giderlerine katkı yapması amacı ile davalı babalarına eldeki yardım nafakası talepli davayı açtıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacılar yararına anılan yasa maddeleri gereğince, yardım nafakasına karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelemede hataya düşülerek davalı babanın davacı kızlarına tedbir ve yoksulluk nafakası ödemesine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

Somut olayda, davacıların davalının kızları olduğu, davacıların gelirinin olmadığı, giderlerine katkı yapması amacı ile davalı babalarına eldeki yardım nafakası talepli davayı açtıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacılar yararına anılan yasa maddeleri gereğince, yardım nafakasına karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelemede hataya düşülerek davalı babanın davacı kızlarına tedbir ve yoksulluk nafakası ödemesine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

Bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 1. ve 2. fıkralarının tamamen çıkarılarak yerine; " 1. Davacı ... için dava tarihinden itibaren aylık 200.00.- TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 2. Davacı ... için dava tarihinden itibaren aylık 200.00.- TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine " ifadelerinin yazılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1928, Karar No: 2024/5327, Tarih: 04.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1928 E.  ,  2024/5327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2144 E., 2023/2142 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İskenderun 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/529 E., 2021/501 K.

Taraflar arasındaki velayetin değiştirilmesi- kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince velayetin değiştirilmesi davasının reddine, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı (baba) vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba vekili dava dilekçesinde özetle; boşanmanın üzerinden yaklaşık beş sene geçtiğini, bu süre zarfında çocuğun velayetinin anneye verilmesindeki gerekçelerin hükmünü yitirdiğini, davacının meslek olarak gemilerde ahçılık yaptığını, işi gereği uzun süreli olarak yurt dışında kaldığını, davacının bu süre içerisinde ülkesine hiç dönmediğini, bu süreçte davalının mahkeme kararıyla kurulmuş olan kişisel ilişkiye dayalı haklarını kullanamadığını, çocuğunu daha rahat koşullarda ve daha uzun süre görmek istediğini, çocuğun yaşı icabı davacının yanında yatılı olarak kalabilecek durumunda olduğunu belirterek çocuğun velayetinin davacı babaya verilmesine, mahkeme aksi kanaatte ise davacı babanın yurt dışında olmadığı; her hafta Cuma günü 18:00 ile Pazar günü 18:00 saatleri arasında, her yıl herhangi bir ayın 1. günü 10:00 ile son günü 18:00 arasında, dini bayramların 2. günü 10:00 ile 3. günü 18:00 arasında, resmi bayramlarda saat 10:00 ile 18:00 arasında davacı baba ile kişisel ilişki kurulması talep ve dava olunmuştur.

II. CEVAP

Davalı (anne) vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde ki iddiaların haksız ve mesnetsiz olduğunu, müvekkilinin davacının yurtdışında olduğu zamanlarda annesinin telefonu ile ortak çocuğun davacı ile görüşmesi konusunda ısrarcı davransa da çocuğun davacı ile konuşmak istemediğini, hatta davacının yılın 7-8 ayı yurt dışında olduğu zaman diliminde çocuğu telefonla aradığı zamanların çok nadir olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı (anne) vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde ki iddiaların haksız ve mesnetsiz olduğunu, müvekkilinin davacının yurtdışında olduğu zamanlarda annesinin telefonu ile ortak çocuğun davacı ile görüşmesi konusunda ısrarcı davransa da çocuğun davacı ile konuşmak istemediğini, hatta davacının yılın 7-8 ayı yurt dışında olduğu zaman diliminde çocuğu telefonla aradığı zamanların çok nadir olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların boşanmalarından sonra dava konusu ortak çocuğun davalı anne yanında yaşadığı, dosyadaki bilgi ve belgelere göre çocuğun anne yanında kalmasının çocuğun fikri ve ahlaki gelişmesine engel olacağı yönünde ciddi ve inandırıcı delillerin bulunmadığı, meydana gelebilecek tehlikelerin varlığının da ispat edilemediği gerekçesiyle velayetin değiştirilmesi davasının reddine, ortak çocuğun yaşı, psiko-sosyal gelişimine yönelik menfaat ve ihtiyaçları gözetilerek ve sosyal inceleme raporu da dikkate alınarak baba ve çocuk arasında uygun süre ile kişisel ilişki düzenlenmesine, baba ile çocuk arasında; her ayın 2. ve 4. haftası pazar günleri sabah saat 10:00 ile akşamı saat 17:00 arası, dini bayramların 2. günleri sabah saat 10:00 ile akşam saat 17.00 arası, her yıl babalar günü sabah saat 10:00 ile akşam saat 17:00 arası, çocuğun doğum günü olan 24 Şubat tarihinde sabah saat 10:00 ile akşam saat 17:00 arası yatılı olmayacak şekilde, her yıl Haziran ayının 3. haftası cumartesi gününden 4. haftası cumartesi gününe kadar, Temmuz ayının 3. haftası cumartesi gününden 4. haftası cumartesi gününe kadar, Ağustos ayının 3. haftası cumartesi gününden 4. haftası cumartesi gününe kadar davacı baba yanında kalacak şekilde kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı baba istinaf dilekçesinde özetle ;çocuğun hafta sonları da yatılı kalması gerektiğini belirterek velâyet ve kişisel ilişki yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı anne istinaf dilekçesinde özetle; babanın çocukla ilgilenmediğini, çocuğa fikrinin sorulmadığını, raporun tek taraflı olduğunu belirterek davanın kısmen kabulü yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı anne istinaf dilekçesinde özetle; babanın çocukla ilgilenmediğini, çocuğa fikrinin sorulmadığını, raporun tek taraflı olduğunu belirterek davanın kısmen kabulü yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller, alınan sosyal inceleme raporu, İlk Derece Mahkemesince verilen karar ve karar gerekçesi, tarafların istinaf nedenleri birlikte değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesince davacı babanın, velâyetin değiştirilmesi talebinin reddinin, baba ile küçük arasında yeniden kurulan kişisel ilişkinin düzenlenmesine ilişkin karar ve karar gerekçesinin, davalı vekilinin de, çocuk ile baba arasında yeniden kurulan kişisel ilişkinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek tarafların istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı baba temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; velayet ve kişisel ilişkinin yatılı olmaması yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık velâyetin değiştirilmesi talebine yönelik temyizin nitelik itibariyle temyizen incelenemeyecek kararlardan olup kişisel ilişki süresinin yeniden düzenlenmesi şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 721 sayılı Kanun’un 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 4 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı baba vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5769, Karar No: 2006/7248, Tarih: 21.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/5769 E.  ,  2006/7248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil-alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul-kısmen reddine dair verilen 30.6.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava yanlar arasında düzenlenen 9.6.2003 tarihli "Sulh Sözleşmesi" başlıklı sözleşmeye dayanılarak açılmış tapu iptali tescil ve alacak istemlerine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, hükmü bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

9.6.2003 günlü sözleşme Kalecik Sulh Hukuk Mahkemesinin 2001/73 esasında kayıtlı izale-i şuyu davasının görülmesi sırasında yanların anlaşmaları üzerine mahkeme dışında düzenlenmiştir. Sulh müessesesi H.U.M.K.da bağımsız olarak düzenlenmemiş, ancak hem anılan yasada hem de diğer bazı yasa hükümlerinde Sulh'dan sözedilmiş, böylelikle varlığı kabul edilmiştir. Bir tarif yapmak gerekirse sulh tarafların karşılıklı anlaşmaları ile aralarında var olan çekişmeye son verme işlemidir. Yasalarımızdaki sulh işleminden maksat ise mahkeme önünde yapılan sulh işlemidir. Bu gibi durumlarda tarafların mahkeme önünde yaptıkları Sulh anlaşması tutanağa hakim tarafından yazdırılarak okunup kendilerine imza ettirilir. Somut olayda olduğu gibi taraflar sulh anlaşmasını mahkeme dışında yapmışlarsa bu bir akittir. Ancak taraflar mahkeme dışında yaptıkları sulh anlaşmasını mahkemeye vererek sulh anlaşması doğrultusunda çekişmeye son verdiklerini bildirirlerse bu anlaşma da tutanağa geçirilerek dosyaya eklenebilir. Böyle yapılmışsa bu anlaşmada mahkeme önünde yapılmış bir sulh anlaşması olarak kabul edilir, hüküm ve sonuçları meydana getirir. Eldeki davada sözü edilen usuli işlemler yerine getirilmediğinden 9.6.2003 günlü sulh anlaşması mahkeme dışında yapılmış bir sulhtur.

Dayanılan sulh anlaşması incelendiğinde tarafların mirasbırakanlarından kalan bazı taşınmazlardaki haklarını ve yine bazı taşınmazları tarafların bazılarına devri ve ivaz ilavesi suretiyle temlikini öngördükleri görülmektedir. Tarafların bu anlaşmayı yapmaktaki amaçları ise dava konusu yapılan taşınmazların temlikini sağlamak ve mevcut izale-i şuyu davasındaki çekişmeyi ortadan kaldırmaktır. Hukukça nitelendirmek gerekirse tarafların yaptıkları işlem düzenlenmesi Borçlar Kanununun 232'de yapılan bir trampa işlemidir. Trampadan maksat bir malın başka bir malla değiştirilmesidir. Dava konusu taşınmazlar tapuda kayıtlı oldukları için trampa akdinin biçim koşuluna uyularak resmi şekilde yapılması zorunludur. Davada biçim koşuluna uyularak yapılmış bir trampa sözleşmesi bulunmadığından, dayanılan sulh sözleşmesi de mahkeme dışında yapıldığından mahkeme önünde yapılanlar gibi ilam niteliği olmadığından mülkiyetin nakline ilişkin eldeki davanın dinlenme olanağı yoktur. Mahkemece açıklanan tüm bu yönler gözönünde tutularak istemin hüküm altına alınması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının reddi ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 21.6.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15519, Karar No: 2012/41243, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/15519 E.  ,  2012/41243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçi şirket tarafından ticari ilişki gereği Belkıs Belediyesinde işçi olan sanığa teslim edilen derin dondurucuların iadesi istendiği halde geri verilmediği iddia olunması karşısında; eylemin sübutu halinde 765 sayılı TCK.nun 510 ve 5237 sayılı TCK.nun 155/2. maddelerine uyan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.