muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/46613, Karar No: 2016/6768, Tarih: 07.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/46613 E.  ,  2016/6768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, kurum müfettişi tarafından yapılan inceleme sonucu 2011 yılı eczane protokolünün 6.3.19. maddesi uyarınca sözleşmenin 2 yıl süreyle feshine, 6.3.3. maddesi uyarınca 10.693,90 TL cezai şart, 6.3.10. maddesi uyarınca 216,50 TL, 6.3.19. maddesi uyarınca 255.619,70 TL cezai şart ödenmesine karar verildiğini, cezanın 2007-2008 yıllarında fatura edilen reçetelere ilişkin olup, incelemenin 2012 de yapıldığını, bazı reçetelerin sigortalıların bilgisi dışında sahte olarak düzenlendiği ve ilgilisine teslim edilmediği iddiasını kabul etmediklerini, 6.3.19. maddesinin, sahte reçete ve raporun eczacının kastı dışında gerçekleşmesi halinde uygulanamayacağını, kuruma fatura edilme tarihinden 4-5 yıl sonra hastalara sorulan cevaplara göre sahte reçete tanzimi sonucuna varıldığını, davalıyla 2012 de imzaladığı sözleşme gereği fesih sebepleri ve cezai şartlara ilişkin bir çok hükmün ortadan kaldırıldığını ileri sürerek, fesih ve cezai şart işlemlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, inceleme raporundan da anlaşılacağı üzere birçok kişinin reçetelerde imzasının olmadığını ve ilaçların kendilerine teslim edilmediğini beyan ettiğini, doktorların da beyanlarından anlaşılacağı üzere reçete sahiplerinin bilgisi dışında birçok reçete düzenlendiği ve reçetedeki ilaçların davacının eczanesinden alınmış gibi gösterildiğini, yapılan işlemin sözleşmeye uygun olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sahte olarak düzenlendiği iddia edilen 350 adet reçetenin sahte olduğunun davalı tarafça kanıtlanamadığı gibi, eczacı tarafından sahte olduğunun anlaşılması mümkün olmadığından reçetelerle arasında illiyet bağı bulunmayan eczacıyı sorumlu tutmanın mümkün olmadığı, eczanenin hacmi ve ilaçların fatura bedelleri karşısında elde edilecek menfaatin küçük olması, daha sonra hastaya sorulduğunda işin doğası gereği ve hastalık durumu göz önününe alındığında bu ilaçları kimin aldığını hatırlayamamalarının hayatın olağan akışına uygun olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, 2 yıl süre ile fesih ve cezai şart işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için bilirkişi incelemesi yapılmasına karar verilmiş; bilirkişiden alınan 08.04.2014 tarihli rapora göre hüküm kurulmuştur. Raporda, sahte olarak düzenlendiği ileri sürülen 350 adet reçete bedeli 25.561,97 TL etmekte ise de, bu reçetelerin sahte olduğunun davalı tarafça kanıtlanamadığı gibi, eczacı tarafından sahte olduğunun anlaşılması mümkün bulunmadığından ve eczacı dışındaki kişilerin hastaların gıyabında ve hastalardan habersiz olarak düzenledikleri reçetelerle illiyet bağı bulunmayan eczacının sorumlu tutulmasının mümkün görülmediği belirtilmiş, ancak davaya konu reçetelerin sahte olup olmadığına ilişkin somut bir değerlendirmede bulunulmamıştır. Bu yönüyle bilirkişi raporu eksik incelemeye dayalıdır. Bu halde mahkemece dosyadaki tüm kayıtlar, taraf savunmaları, ve bütün deliller birlikte değerlendirilerek davaya konu reçetelerin sahte olup olmadığı hususunda nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli uzman bilirkişi kurulundan rapor alınmak ve böylece hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/6187, Karar No: 2025/8776, Tarih: 16.06.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/6187 E.  ,  2025/8776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2025/887 Esas, 2025/796 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.12.2024 Tarihli ve 2024/607 Esas, 2024/1965 Karar Sayılı Kararı

Gaibin kaybolmadan önceki son adresinin Adana ili, ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Eskişehir 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.03.2025 Tarihli ve 2025/887 Esas, 2025/796 Karar Sayılı Kararı

UYAP üzerinden yapılan adres sorgulamasında, dava dilekçesinde kişinin gaip olduğu iddia edilen tarih olan 30.05.2015 tarihinden önce de Bornova/İzmir adresinde ikamet ettiğinin görüldüğü (gaipliği istenen kişinin 04.04.2007 tarihli beyanına göre, Kızılay Mahallesi ... Sokak No 8/4 Bornova/İzmir; 06.09.2010 tarihli beyanına göre, Kızılay Mahallesi ... Sokak No.28/1 Bornova/İzmir; 28.04.2014 tarihli beyanına göre, Kızılay Mahallesi 508/1 Sokak No 3/4 Bornova/İzmir adresinde ikamet ettiği) gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 32 nci maddesi uyarınca gaipliğe karar verilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Gaiplik kararı” başlıklı 32 nci maddesi şöyledir:

“Ölüm tehlikesi içinde kaybolan veya kendisinden uzun zamandan beri haber alınamayan bir kimsenin ölümü hakkında kuvvetli olasılık varsa, hakları bu ölüme bağlı olanların başvurusu üzerine mahkeme bu kişinin gaipliğine karar verebilir. Yetkili mahkeme, kişinin Türkiye'deki son yerleşim yeri; eğer Türkiye'de hiç yerleşmemişse nüfus sicilinde kayıtlı olduğu yer; böyle bir kayıt da yoksa anasının veya babasının kayıtlı bulunduğu yer mahkemesidir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından gaipliği istenilenin nüfus kaydındaki yerleşim yeri adresinin ve adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin Bornova/ İzmir olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın, İzmir 13. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

16.06.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/45615, Karar No: 2012/8764, Tarih: 19.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2011/45615 E.  ,  2012/8764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen ücret, asgari geçim indirimi, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kıdem ve ihbar tazminatının reddine, diğer işçilik alacaklarından ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının kabulüne, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve resmi tatil ücret alacaklarının ise kısmen kabulüne ve bu alacakların davalı ... Tur şirketinden tahsiline, diğer davalı yönünden reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının önce 25.12.2003 tarihinde davalılardan ... Kargo A. Şirket işyerinde çalışmaya başladığını, daha sonra aynı holding (... Holding) bünyesinde bulunan diğer davalı ... Tur. Turizm İnş.Taah.San.ve Tic.A.Ş.’ye ait ve davalı şirket tarafından işletilen ... Otel’de işçi olarak çalışmaya devam ettiğini, iş sözleşmesinin iş yeri devri olmaksızın kira sözleşmesi ile başka bir şirkete kiraya verilerek davacının 24/09/2008 tarihinde nedensiz olarak feshedildiğini, davacının yıllık izin, fazla mesai, resmi bayram ve tatil ücretlerinin, Eylül ayına ait 24 günlük ücret alacağı ve Eylül ayı asgari geçim indiriminin davacıya ödenmediğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen ücret, asgari geçim indirimi, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil ücret alacaklarının davalı işverenlerden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı otel işletmesinin 09/09/2008 tarihinde ... Turizm Ltd.Şti.’ne kiralandığını, 17/09/2008 tarihinde davacıya işyerinin devredildiğinin bildirildiğini, davacının imzalamaktan imtina ettiğini, 18/09/2008 tarihinde işyerinin devredildiğini bildiren protokolün sunulduğunu, 19/09/2008 tarihinde tekrar işe giriş bildirgesi sunulduğunu, davacının yine imzalamadığını, 25/09/2008 tarihinde noter kanalıyla izin ücretlerinin ödenmek istendiğini, davacının ödemeyi almadığını, 09/10/2008 tarihinde yeni işverenin işe giriş bildirgesi sunduğunu, davacının tekrar imzalamak istemediğini noter huzurunda beyan ettiğini, davalının davacıyı işten çıkarmadığını, işyerinin devredildiğini, davacının yeni işveren yanında fiilen 10/09/2008 tarihinden itibaren çalışmasının devam ettiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek ve davacının 25/12/1992-30/06/2004 tarihine kadar çalıştığı davalı ... Kargo AŞ işyerinden çalışmasına ara vermeden ertesi gün 01/07/2004 tarihinde diğer davalı şirkette çalışmaya devam ettiği, bu haliyle davacının her iki şirkette 25/12/1992- 24/09/2008 tarihleri arasında toplam 15 yıl 8 ay 29 gün çalıştığı kabul edilerek, işyeri ve yapılan iş değişmeksizin, davalının işyerini 3.kişiye kiralamasının işyerinin devri anlamına geldiği, işverenin değişmesinin işyeri ve işin değişmemesi karşısında işçiye iş sözleşmesinin feshi hakkını vermediği, somut uyuşmazlık yönünden konunun incelenmesinden, davalının işyerini 5 yıl süreyle 3.kişiye kiraya vermesinin, davacının iş sözleşmesini feshetmesi için haklı bir neden oluşturmadığı gibi, işyerinin kiraya verilmesinin davacının herhangi bir hakkını da ortadan kaldıran bir hukuki işlem olmadığı, noter tespitinden, davacının sigorta kaydının yapılabilmesi için işe giriş bildirgesinin imzalanması için devralan işverence çaba harcandığı ancak davacının gerekli evrakları imzalamaktan imtina ettiğinin anlaşıldığı, işyerini devralan işverenden davacıyı kayıt dışı çalıştırmasının beklenemeyeceği, davalının işyerini devrettiği, devrin davacı için haklı fesih sebebi oluşturmamasına rağmen davacının işe giriş kaydının yapılabilmesi çağrısına karşılık vermediği, dolayısıyla hizmet arzından kaçındığı, dolayısıyla davalı tarafça iş sözleşmesinin yapmakla yükümlü olduğu işi hatırlatıldığı halde ısrarla yapmamaktan dolayı iş sözleşmesini feshetmesinin haklı neden oluşturduğu, davalı tarafın haklı feshi karşısında davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatının reddine, diğer hesaplanan işçilik alacaklarının ise davalı işverenden tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından kıdem ve ihbar tazminatının reddi yönünden, davalılar vekili tarafında ise gerekçesiz temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından kıdem ve ihbar tazminatının reddi yönünden, davalılar vekili tarafında ise gerekçesiz temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez. İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir. Ancak işverenin bu devir hakkını kötüye kullanıp kullanmadığı, işyerinde gerçekten işçinin de devir kapsamında devredilip edilmediği de araştırılmalıdır.

Dosya içeriğine göre davacının çalıştığı otel işletmesi davalı işveren tarafından 01.09.2008 tarihinden itibaren 5 yıllık kira sözleşmesi ile dava dışı ... TUR. OTEL İŞLETMECİLİĞİ A.Şirketine devri öngörülmüştür. Davalının sunduğu devir sözleşmesinin Madde VI.r fıkrasında “ekli listeye göre 15 kişiden ibaret personel ile birlikte devraldığı” belirtilmiş, davacının sunduğu devir sözleşmesinin aynı fıkrasında ise “ekli listeye göre 5 kişiden ibaret personel ile birlikte devraldığı”, “her işçi ile ayrı ayrı rızaya dayalı devir sözleşmesi imzalanacağı” belirtilmiştir. Mahkemece iki sözleşme arasındaki çelişki giderilmediği gibi sözleşmenin eki olan personel listesi getirtilip, davacının devir edilecek personel içinde olup olmadığı araştırılmamıştır.

Somut bu maddi olgulara göre öncelikle devri sözleşmesinin 01.09.2008 tarihini kapsaması, iş sözleşmelerinin 24.09.2008 tarihinde feshedilmesi üzerinde durularak devrin gerçekleşip gerçekleşmediği, devri sözleşmesinde davalının bu hakkını kötüye kullanıp

kullanmadığı üzerinde durulmalı, dosyada devir sözleşmeleri arasında personel devri ile ilgili çelişki giderilmeli, devre ilişkin personel listesi getirilmeli, davacının devir kapsamında olup olmadığı araştırılmalı ve sonucuna göre kıdem ve ihbar tazminatı hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde kıdem ve ihbar tazminatının reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 74 ve 75 ve yeni 6100 sayılı HMK.’un 26 ve 31. maddeleri uyarınca hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka şeye karar veremez.

3. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 74 ve 75 ve yeni 6100 sayılı HMK.’un 26 ve 31. maddeleri uyarınca hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka şeye karar veremez.

Davacı dava dilekçesinde davalılara ait işyerinde 25.12.2003 tarihinden itibaren çalıştığını belirtmiştir. Mahkemece talep aşılarak davacının 25.12.1992 tarihinde çalışmaya başladığı kabul edilerek buna göre belirlenen işçilik alacaklarının hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedeni yapılmıştır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4385, Karar No: 2013/20366, Tarih: 13.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4385 E.  ,  2013/20366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.11.2012 tarih ve 2012/22-2012/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPE nezdinde 2009 39068 numarası ile “POLARİS KİDS” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu ancak başvurunun 556 sayılı KHK'nın 7/1-b bendi uyarınca reddedildiğini,red kararına yapılan itirazın kısmen kabul edilerek müvekkili şirketin başvurusunun, davalı şirketin 99 020203 tescil no'lu markasına benzer olduğu gerekçesiyle 25. sınıftaki bazı malların çıkartılarak tescil edilmesine karar verildiğini, müvekkiline ait “POLARİS” markasının tanınmış bir marka olup, TPE nezdinde ozel/01458 başvuru no'lu ve 16/10/2007 tarihli tanınmış marka kaydı bulunduğu gibi, Ankara Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2005/226 Esas, 2005/613 Karar sayılı kararı ile de ayak giysileri emtiası için tanınmış marka olduğunun hükme bağlandığını, müvekkilinin markasının 25/08/2000 tarihinden önce de tanınmış marka olduğunu, müvekkilinin 18, 25 ve 28. sınıf emtiaları içeren “POLARİS” ibareli, 29/6/1993 gün ve 143840 sayılı 18, 25, 26, 28 ve 34. sınıf emtiaları içeren “POLARİS” ibareli, 12/09/1996 gün ve 175021 sayılı, 18, 25, 26, 28 ve 34. sınıf emtiaları içeren “POLARİS+şekil” ibareli, 03/02/1998 gün ve 198379 sayılı, 18, 25, 26, 28 ve 34. sınıf emtiaları içeren “POLARİS+şekil” ibareli 03/02/1998 gün ve 199546 sayılı markaların sahibi olduğunu, müvekkilinin 25. sınıf malları da içeren markalarının ilk tescilinin 29/06/1993 tarihinde yapıldığını, dava konusu davalı markasının ise 99 020203 tescil no'lu olduğunu, müvekkili şirket ile benzer sektörde bulunan ve basiretli bir tacir gibi davranması gereken davalının müvekkilinin markasından haberdar olmadığının düşünülemeyeceğini, müvekkiline ve davalıya ait markaların asli unsurunun ”POLARİS” ibaresi olup, müvekkilinin markası ile davalının markasının 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma ihtimalinin mevcut bulunduğunu, müvekkilinin “POLARİS” ibareli markası ile yoğun ve yaygın bir tanıtımla birlikte ticari faaliyette bulunduğunu, davalının markasının müvekkilinin tanınmış markasına tecavüz ettiğini ve davalının haksız ve kötüniyetli eylemleri ile müvekkilinin zarar gördüğünü ileri sürerek, davalı adına tescilli 99 020203 tescil no'lu markanın hükümsüzlüğüne, TPE YİDK'nın 2001-M-4418 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu marka başvurusuna ilişkin YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, davacının,davalı markasının hükümsüzlüğünü talep etmekte ise de davalıya ait markanın ilanından sonra herhangi bir itirazda bulunmadığını, davalının başvurusunun 556 sayılı KHK'nın 35/1 maddesi kapsamında kötüniyetli bir başvuru olduğunun da ispat edilemediğini, tanınmış markaların bile 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesinde yazılı ret nedenini aşamayacağını, dava konusu marka ile redde mesnet markanın telaffuz, biçim ve anlam itibariyle ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzer olduklarını, bunun ilk bakışta ve açık olarak görüldüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... San. ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkili şirketin uzun yıllardır tekstil sektöründe faaliyet gösteren yurt içi ve yurt dışı satışları bulunan ve 25. sınıfa dahil ürünlerini “POLARİS” markası ile 15 yıldan fazla süredir uluslararası tedarik ve mağaza zincirlerinde satışa sunan bir işletme olduğunu, müvekkilinin davacının ayak giysileri konusundaki tanınmışlık ve yarattığı marka algısına saygı gösterdiğini, ancak marka başvurularından önceki tarihlere giden marka kullanımlarının 25. sınıfa dahil ürünler yönünden müvekkiline mutlak bir koruma sağlaması gerektiğini, davacının tanınmışlık kararının 25/3 sınıfta yazılı ayak giysileri emtiaları için geçerli olup, müvekkiline ait koruma alanında kalan emtialar için söz konusu tanınmışlık kararının bir etkisinin bulunmadığını, müvekkili ile davacının markayı kullanma tarihlerinin hemen hemen aynı olduğunu, müvekkilinin uzun süreli fiili kullanımı içerisinde davacı ile herhangi bir ihtilaf yaşamadığını ve kendi marka algısını yaratmak için çaba sarfettiğini, bu nedenle kötüniyetinin bulunmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, YİDK kararının iptali isteminin “POLARİS KİDS” ibareli başvuru ile “POLARİS+ŞEKİL” ibareli redde mesnet marka arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunduğu, başvurunun kapsamında bulunan ve reddedilen 25. sınıftaki “bebekler için 25. sınıfa dahil özel eşyalar, bebekler için tekstilden bezler, zıbınlar, üçgen bezler, t bezleri, arabezleri, naylon donlar” ürünlerinin, redde mesnet markanın kapsamında aynen yer aldığı,diğer taraftan aynı işyerlerinde sunuldukları,birbirleri yerine ikame edilme ve rekabet etme olanaklarının bulunduğu, bu nedenle aynı tür sayılmalarının zorunlu olduğu, reddedilen bu ürünlerin davacının önceki markalarında yer almadığı, bu ürünler bakımından “POLARİS” ibaresini kullanma ve tescil önceliğinin davalıya ait olduğu, ortalama düzeydeki tüketicilerin ilk bakışta bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı ve karıştırılacak düzeyde benzer görmesinin kaçınılmaz olduğu, başvuru konusu işaretin ayak giysileri ürünleri bakımından tanınmış olmasının 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesinde yazılı mutlak red nedenini aşmasının mümkün olmadığı, markanın kötüniyetle ve haksız olarak tescil edilip edilmediğinin TPE tarafından mutlak red nedenleri yönünden yapılan incelemesinde anlaşılabilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle reddine, hükümsüzlük isteminin ise, hükümsüzlük davalarının markanın tescil edildiği tarihten itibaren beş yıllık hak düşürücü sürede açılması gerektiği, oysa bu davanın hak düşürücü sürenin sona ermesinden sonra açıldığı,davacının,davalının markayı kötüniyetle tescil ettirdiğine yönelik iddiasının da ispat edilemediği,davalıya ait markanın tescilinden sonra kazanılmış tanınmışlığının, kazanılmış hakları ortadan kaldırmayacağı, kaldı ki davacının markasının davalı markasının tescil edildiği tarih itibariyle tanınmış olduğu kabul edilse bile, yıllar sonra dava açılmasının hukuk düzeni tarafından korunmayacağı, davalının markasını giyim eşyasında kullanımı konusunda korunmaya değer bir hukuki durum kazandığı, “POLARİS” ibaresinin davacı tarafından vücuda getirilmiş bir ibare de olmadığı, davacıdan evvel TPE'de başka firmalar tarafından tescil edildiği gerekçesiyle, reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.