muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18196, Karar No: 2018/10219, Tarih: 07.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18196 E.  ,  2018/10219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Nisbi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz ilam harcının 1/4'nü peşin olarak yatırması gerekir (10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı). Temyiz eden davalı ...Ş. vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydının yapılmış bulunmasına rağmen, peşin temyiz harcını maktu yatırdığı anlaşılmaktadır.

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş ise de, temyiz harcının 981,95 TL yerine 956,75 TL eksiğiyle 25.20 TL yatırıldığı anlaşılmaktadır. 21.05.1985 gün ve 1984/5 esas, 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nin 434/3 (yeni 6100 sayılı HMK’nin 344) maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Bu durumda 25.1.1985 gün ve 5/1 sayılı ... göz önünde tutularak, davalı ...Ş. vekiline harcı ikmal etmesi için HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca önel verilmesi, süresi içerisinde harç yatırılmadığı takdirde bu konuda bir karar verilmesi, süresi içerisinde harç yatırıldığı takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1511, Karar No: 2013/1769, Tarih: 07.03.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/1511 E.  ,  2013/1769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Mollababa Köyü kadastro çalışma alanında bulunan 101 ada 45 parsel sayılı 45.850,87 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalıların miras bırakanı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının dayandığı tapu kayıtlarının çekişmeli 101 ada 45 parsel sayılı taşınmaza uymadığı, davacının taşınmaz üzerinde zilyetliğinin bulunmadığı, kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan inceleme ve araştırma hüküm vermeye yeterli değildir. Mahkemece, her ne kadar keşif gün ve saati davacı vekiline usulüne uygun şekilde bildirilmiş ise de, davacı vekilinin delil listesinde bildirdiği tanıklarına keşif gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilmemiş, arazi başında hazır olmalarına imkan sağlanmamıştır. Diğer yandan davacı vekilinin çok sayıda tapu kaydını delil olarak sunduğu ancak hangisine dayandığının sorulmadığı anlaşılmaktadır. O halde öncelikle davacı vekilinden delil olarak gösterdiği tapu kayıtlarından hangisine dayandığı sorulmalı, daha sonra taşınmaz başında yöntemince keşif yapılmalı, keşif gün ve saatinden davanın tarafları usulüne uygun şekilde haberdar edilmeli, davacı ve davalı tanıklarına keşif gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarına imkan sağlanmalı, davacı tarafın dayandığı tapu kaydı ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle birlikte okunup hudutlar mahalli bilirkişilere zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişilerin gösteremediği hudutlar tanıklardan sorulmalı, teknik bilirkişiye yerel bilirkişi ve tanıkların gösterdiği hudutlar haritasında işaret ettirilmeli, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan davaya konu edilen taşınmazın niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene iadesine, 07.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20439, Karar No: 2010/14358, Tarih: 23.09.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/20439 E.  ,  2010/14358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlüler ..., ... ve ... hakkında Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkesinden verilen 17.06.2005 günlü, 2001/323-2003/133 sayılı uyarlamaya ilişkin ek kararın hükümlüler ... ve ... ile hükümlü ... savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 07.12.2006 günlü ilamı ile bozularak mahkemesine gönderildiği, Yerel Mahkemece bozma ilamı sonrasında dosya yeni bir esasa kaydedilerek uyarlama yargılamasına devam edildiği ve 16.05.2007 tarihli oturumda hükümlü ... savunmanının eski hale getirme istemini içerir dilekçe sunduğu, dilekçedeki istemle ilgili bir karar verilebilmesi amacıyla dosyanın onaylı bir örneği ile birlikte Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, bu yazının da Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 09.10.2007 tarih ve 2008/187461 sayılı yazı ile Dairemize havale edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının anılan yazısı UYAP üzerinden sehven esas numarası alıp Dairemize gelerek kaydının yapıldığı anlaşılmış ise de; bu aşamada temyiz veya karar düzeltme incelemesine konu olabilecek bir istem bulunmadığından dosyanın gereği yapılmak üzere incelenmeksizin cevabi yazıyla birlikte Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2664, Karar No: 2015/2114, Tarih: 28.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2664 E.  ,  2015/2114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Diyarbakır Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ...’in, tedavi amacıyla bulunduğu Eğitim Araştırma Hastanesinde bulunduğu süre zarfında cep telefonu bulundurduğu ve kullandığı gerekçesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanun’un 43/3-g maddesine aykırı hareket etmekten, anılan Kanun’un 44. maddesi uyarınca “15 gün süre ile hücreye koyma” disiplin cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 13/-06/2014 tarihli ve 2014/712 sayılı kararma hükümlü tarafından yapılan itirazının reddi ile hücreye koyma disiplin cezasının onaylanmasına dair İnfaz Hâkimliğinin 18/07/2014 tarihli ve 2014/1617esas, 2014/1778 sayılı kararma vaki itirazın keza reddine ilişkin Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2014 tarihli ve 2014/1072 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 18.02.2015 gün ve 12955 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.03.2015 gün ve KYB. 2015/72353 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; hükümlü hakkındaki hücreye koyma disiplin cezasına dayanak olarak gösterilen 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasında, onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektirir eylem olarak, aynı fıkranın (g) bendi “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” biçiminde düzenlenmiş olup, somut olayda; hükümlünün cep telefonu ile görüşme yaptığı hastane odasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, benzer bir olay nedeniyle verilen Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/04 2014 tarihli ve 2014/2918 esas, 2014/2406 sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14/04/2011 tarihli ve 2010/8848 esas, 2011/2308 sayılı kararında da belirtildiği üzere bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine reddine dair karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2014 tarihli ve 2014/1072 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2014 tarihli ve 2014/1072 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ...’in, tedavi amacıyla bulunduğu Eğitim Araştırma Hastanesinde bulunduğu süre zarfında cep telefonu bulundurduğu ve kullandığı gerekçesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanun’un 43/3-g maddesine aykırı hareket etmekten, anılan Kanun’un 44. maddesi uyarınca “15 gün süre ile hücreye koyma” disiplin cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 13/06/2014 tarihli

ve 2014/712 sayılı kararına hükümlü tarafından yapılan itirazının reddi ile hücreye koyma disiplin cezasının onaylanmasına dair Diyarbakır İnfaz Hâkimliğinin 18/07/2014 tarihli ve 2014/1617esas, 2014/1778 sayılı kararma vaki itirazın keza reddine ilişkin Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2014 tarihli ve 2014/1072 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 18.02.2015 gün ve 12955 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.03.2015 gün ve KYB. 2015/72353 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; hükümlü hakkındaki hücreye koyma disiplin cezasına dayanak olarak gösterilen 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasında, onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektirir eylem olarak, aynı fıkranın (g) bendi “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” biçiminde düzenlenmiş olup, somut olayda; hükümlünün cep telefonu ile görüşme yaptığı hastane odasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, benzer bir olay nedeniyle verilen Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/04 2014 tarihli ve 2014/2918 esas, 2014/2406 sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14/04/2011 tarihli ve 2010/8848 esas, 2011/2308 sayılı kararında da belirtildiği üzere bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine reddine dair karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/07/2014 tarihli ve 2014/1072 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükümlüye verilen disiplin cezasının kaldırılmasına, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1813, Karar No: 2016/372, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1813 E.  ,  2016/372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 2. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.12.2013 gün ve 2013/492 E., 2014/815 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 21.03.2014 gün ve 2014/3274 E., 2014/6836 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda yazılı karar ile bozulmuş; bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile Kayseri Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “Kayseri İl Özel İdaresi” gösterildiği ve direnme kararının “Kayseri İl Özel İdaresi vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı ... İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece ilgili komisyon kararının da celbi ile dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30164, Karar No: 2013/23054, Tarih: 23.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30164 E.  ,  2013/23054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim suretiyle hırsızlık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında açılan kamu davasının CMK.nun 223/7 madde ve fıkrası uyarınca reddine,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6110 sayılı Yasa ile değişik 14. maddesin- de ''Ceza Dairesinde, Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde, dava açılan belge- deki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durum- larda, açıklamaya itibar edilir'' hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddi- anamedeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daire leri Başkanlar Kurulu'nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.05.2009 tarih ve 2009/26024 esas sayılı iddianamesiyle; sanık ...'ın, şikâyetçinin interaktif banka hesabına inter- net aracılığıyla girerek sanık ...'ın hesabına para transfer edip çektiklerinin iddia olunması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2009 gün ve 193/268 sayılı kararında açıklandığı üzere 5237 sayılı TCK.nun 142/2-e maddesinde öngörülen “bilişim suretiyle hırsızlık” suçu tavsif edilerek dava açılmıştır.

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 18.02.2012 günlü Res mi Gazete’de yayımlanan 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (13.) Ceza Dairesine ait olmakla; Dairemizin görevsizliğine, dos- yanın görevli daireye (GÖNDERİLMESİNE), 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10117, Karar No: 2016/14423, Tarih: 27.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/10117 E.  ,  2016/14423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hakkında hükmün açıklanması geri bırakılan Suça sürüklenen ... ... yönünden karara itiraz edilmiş olmasına rağmen ... Mahkemesi tarafından Suça sürüklenen diğer sanık ... ... hakkında itirazın reddi kararı verildiği böylelikle ... Mahkemesinin 06/02/2014 tarihli değişik iş 2014/60 nolu kararının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

1-Suça sürüklenen çocuk ... ... yönünden:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen ''hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'' ilişkin karara karşı, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile ek fıkrası uyarınca itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ... müdafiinin bu konudaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... ... yönünden:

Diğer suça sürüklenen çocuk ... gelin arabasının açık olan camından kolunu sokarak cüzdanı aldığını kabul etmesi karşısında suça sürüklenen çocuğun suçu işlediğine dair yeterli delil olmaksızın suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ;

Cüzdanın açık olan araba camından kol uzatılarak alınması karşısında TCK 141/1. maddesine uyduğu halde TCK 142/2-b maddesi ile fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1950, Karar No: 2013/5011, Tarih: 15.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/1950 E.  ,  2013/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde, “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. ”Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır; bu nedenle, Sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasanın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltmesi gerekir.

İncelenen dosyada; Davacının hizmet döküm cetvelinde, 01.02.1998-30.06.1998 tarihleri arasında, dava dışı ... ait işyerinde çalışmasının bulunduğu, mahkemece, davalılar ile dava dışı ... aynı adreste faaliyetlerini yürüttüğü ve davalılar arasında organik bağ bulunduğunun kabul edildiği dosyadaki beyan belgelerden anlaşılmaktadır.