muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/555, Karar No: 2024/2102, Tarih: 01.07.2024

2. Davalı ... EDAŞ vekili; ölen çocuğun elektrik direği üzerine çıkması ve bir elektrik direğinin üzerinden diğerine geçmek istemesi esnasında kendi kusuru ve ebeveynlerinin bakım ve gözetim sorumluluğunu yerine getirmemesi nedenleri ile olayın gerçekleştiğini, bölgede çoğunlukla göçmenlerin yaşadığını ve %80 oranında kaçak enerji kullanıldığını, daha önce mevcut pano kilitlerinin kırılması ve havai hat bağlantısı yapılmaya çalışılması gibi birçok durum tespit edildiğini, direk üzerinde olabilecek arızaların da bölge halkı tarafından yapılmış olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu, davalı şirkete ait olan tüm enerji nakil hatlarının bakım ve onarımlarının kanuna uygun süre ve aralıklarla yapılmakta olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı ... EDAŞ'a ait elektrik direğinden gelen akımla davacılar ... ve ...'in desteği ...'in vefat ettiği, alınan kusur raporları uyarınca davalı ... EDAŞ'ın %70, ...'in %30 kusurlu olduğu, diğer davalı şirketin ise kusursuz olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile davacılardan ... için 325.932,40 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi, ... için 245.883,98 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi, ..., ..., ... ve ... için 15.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ... EDAŞ'tan tahsiline, diğer davalı şirket yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalılardan Toroslar EDAŞ vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı şirket vekili; davacılar ile ölen çocuğun olayda asli ve tam kusurlu olduğunu, olayda davalı şirketin kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını, bölgenin göçmelerin yaşadığı bir bölge olduğunu, aynı bölgede daha önce pano kilitlerinin kırılması ve havai hat bağlantısı yapılmaya çalışılması gibi bir çok durumun tespit edildiğini, yokluklarında alınan savcılık raporunu kabul etmediklerini, panoların standart tip ve şartnameye uygun olduğunu, yoklama ve bakım yükümlülüklerini yerine getirdiğini, direk üzerinde olabilecek arızaların bölge halkı tarafından yapılmış olma ihtimalinin yüksek olduğunu, zarar görenin ağır kusurunun illiyet bağını kesen haller arasında saydığını, anne ve babanın bakım ve gözetim sorumluluğunu yerine getirmediğini, bilirkişi hesaplamasının hatalı olduğunu, farazi olarak hesaplama yapıldığını ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda çarpılmanın olduğu TR1 A16 direk üzerinde bulunan bir izalatörün tamamen kırıldığı, enerji nakil hattının doğrudan direğe temas ederek faz-toprak kısa devresi oluşturduğu, bu hattan direk üzerinden toprağa doğru akımın aktığı, kısa devre sonucunda hat başındaki sigortanın atmaması üzerine akımın devam ettiği, bu esnada küçük ...'in direğe teması ve üzeriden akım akması sonucu vefat ettiği, kontrolleri düzgün bir şekilde yapılan dağıtım şebekesinde hattın sigorta değeri, trafonun işleme topraklaması ve direğin topraklama değerlerinin uygun olması halinde herhangi bir kısa devre anında süresi içinde devreyi kesmesi gerektiği, hattın enerjisinin kesilmiyor ve kısa devre akımı akmaya devam ediyor ise hattın sigorta değeri işletme topraklaması veya direk topraklamasınından birinin limit dışında kalmış olduğu, küçük ...'in çarpılmasında izalatörün kırılması ile akımın elektrik diğerine aktığı, faz-toprak kısa devresinin oluştuğu, hattı koruyan sigortanın devreyi kesmesi gerekmesine rağmen kesmediği, bundan da elektrik şebekesinin olması gerektiği özellikleri taşınmadığı, bu nedenlerle davalı ... şirketinin sorumlu tutulmasında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı ... EDAŞ vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucu desteğin ölümü nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56 ve 71 inci maddeleri,

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 5 ve 27 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, temyiz edenin sıfatına, önemli ölçüde tehlike arz eden işletmeyi işleten davalı şirketin bu faaliyeti nedeniyle oluşan zarardan tehlike sorumluluğu kapsamında sorumlu olmasına, destekten yoksun kalma tazminatının usulünce hesaplanmış olmasına, olayın meydana geldiği tarih, olayın meydana geliş şekli ve tarafların sosyo ekomonik durumları gözetildiğinde davacılar lehine hükmedilen manevi tazminat miktarlarının hakkaniyete uygun olduğu anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Kamu düzenine aykırılık yönünden yapılan incelemede;

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 15 inci maddesi uyarınca, yargı harçlarının (1) sayılı tarifede yazılı işlemlerden değer ölçüsüne göre alınması gerekir.

Buna göre, İlk Derece Mahkemesince; hüküm altına alınan uyuşmazlık konusu değer üzerinden alınması gereken nispi karar ve ilam harcının eksik hesaplanmış olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2.Kamu düzenine aykırılık yönünden yapılan incelemede;

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 15 inci maddesi uyarınca, yargı harçlarının (1) sayılı tarifede yazılı işlemlerden değer ölçüsüne göre alınması gerekir.

Buna göre, İlk Derece Mahkemesince; hüküm altına alınan uyuşmazlık konusu değer üzerinden alınması gereken nispi karar ve ilam harcının eksik hesaplanmış olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın temyiz itirazlarının reddine,

2. Kamu düzenine aykırılık nedeniyle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi Kararının hüküm fıkrasının (11) numaralı bendinde yer alan "...39.060,77-TL..." ile "...36.473,09-TL..." rakamlarının çıkartılarak yerlerine sırasıyla "48.282,60 TL" ve "45.694,92 TL" rakamlarının yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9496, Karar No: 2012/1627, Tarih: 06.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/9496 E.  ,  2012/1627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İşyeri sahibi ve sorumlusu olan sanığın, mühürleme tutanaklarında imzasının bulunması, bilgisi olmadan mühürlenen ürünlerin kullanılamayacağının anlaşılması, tüm dosya içeriğinden yüklenen suçun oluştuğu ve cezalandırılması gerektiği halde yeterli kanıt bulunmadığından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11245, Karar No: 2017/1739, Tarih: 06.04.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/11245 E.  ,  2017/1739 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 07.12.2016 gün ve 2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 19.12.2016 gün ve KYB/2016/398638 sayılı ihbarnamesi ile;

Dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204/1, 157/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis, 10 ay hapis ve 500,00 Türk Lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2012 tarihli ve 2011/285 esas, 2012/1222 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre; suç tarihlerinin 29/12/1999 ve 07/01/2000 olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenlemeye nazaran, önceki ve sonraki temel ceza kanunlarının ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden karar verilmesinde,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunun kanunda öngörülen cezasının nev’i ve süresine göre, suç tarihi itibariyle lehe olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun zamanaşımını düzenleyen 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca 10 yıllık olağan dava zamanaşımı süresine tabi olduğu; dolandırıcılık suçunun kanunda öngörülen cezasının nev’i ve süresine göre ise, suç tarihi itibariyle lehe olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun zamanaşımını düzenleyen 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 aylık eklemeli dava zamanaşımı süresine tabi bulunduğu, resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin olağan ve dolandırıcılık suçuna dair eklemeli dava zamanaşımı sürelerinin, suçların işlendiği 29/12/1999 ve 07/01/2000 tarihleri ile iddianamenin düzenlendiği 08/03/2011 tarihi arasında gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Suça konu vekaletnamenin 1512 Sayılı Noterlik Yasasının 82. maddesi uyarınca "sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden" olması nedeniyle eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’ nun 342/2. (5237 sayılı TCK’nun 204/1-3.) maddesindeki suç kapsamında kaldığı cihetle;

Suça konu vekaletnamenin 1512 Sayılı Noterlik Yasasının 82. maddesi uyarınca "sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden" olması nedeniyle eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’ nun 342/2. (5237 sayılı TCK’nun 204/1-3.) maddesindeki suç kapsamında kaldığı cihetle;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; değişen suç vasfına göre, sanığa yüklenen “sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgede sahtecilik” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK' nun 102/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık asli dava zamanaşımının; müsned dolandırıcılık suçunun ise yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden iddianamenin düzenlendiği 08.03.2011 tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 10.12.2012 gün ve 2011/285 esas, 2012/1222 sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle "dolandırıcılık" suçu yönünden 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2; ve “sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgede sahtecilik” suçu yönünden ise 765 sayılı TCK' nun 102/3 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, bu suçlar nedeniyle hükmolunan cezaların çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/12856, Karar No: 2013/3090, Tarih: 21.02.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/12856 E.  ,  2013/3090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, davalılardan Milli EĞitim Bakanlığına bağlı ... Eğitim Merkezinde usta öğretici olarak 2000 tarihinde beri çalıştığını,sigorta primlerinin aylık 30 gün üzerinden ödenmesi gerekirken ödenmediğini, ileri sürerek 1 eksik ödenen sigorta primlerinin tespitine karar istemiştir.

Mahkemece davacının pazar günü hariç cumartesi günü öğlene kadar dahil olmak üzere 30 gün ve günde 8 saat tam zamanlılar gibi çalıştığı, ücretlerinin aylık olarak ödendiği, dolayısıyla davacının çalışmasının part-time olarak değerlendirilemeyeceği, tam gün çalıştığının kabulü gerekeceği, gerekçesi ile ... Eğitim Merkezlerinde tam gün-tam süreli olarak 05.12.2000-12.05.2010 tarihleri arasında hizmet akdi ile toplam 3.198 gün çalıştığı, bu hizmetlerinin 2.378 gününün davalı kuruma bildirildiği, bildirilmeyen 820 günlük hizmetin davalı kuruma bildirilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın 5510 sayılı Yasa'nın 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde “Bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümlerinin 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47. maddesidir. Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre, örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir. Bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5. maddesi, “Uzman ve usta öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1-Geçici personel olarak:

1-Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2-Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4. maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8. maddesi, “geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir”; aynı yönetmeliğin 9. maddesi ise, “uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum müdürü, cumartesi, pazar günleri de dahil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir.

Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup, anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde yer alan “işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde, çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dahilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Bu konuda ortaya çıkan uyuşmazlık sonucu Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca verilen 17.09.2008 gün 2008/10-555 Esas 2008/530 sayılı kararda da, “dinlenen tanıkların da aynı davacı gibi başka köylerde usta öğretici olarak çalışan kişiler olduğu, resmi belgeler ve davacının imzasını taşıyan belgelerle çelişkili tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşıldığından; tam gün esası ve aylık karşılığı olmayan çalışmaların, günlük çalışma saatine göre ve kısmi zamanlı çalışma olması nedeniyle bu çerçevede değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmek gerektiği” belirtilmiş olup, bu şekildeki bir çalışma ilişkisinde, tam süreli çalışmaya ilişkin hakların doğduğunu kabule olanak yok ise de, yasa ve sözleşmelerde belirtilen sınırlamalara aykırı, tam süreli hizmet sözleşmesinin unsurlarının gerçekleştiği bir çalışma durumunun, eylemli olarak oluştuğunun iddia edilip kanıtlanması olanak dahilinde bulunmaktadır. Ancak, bu yöndeki iddia, hizmet tesbiti davalarının kamu düzenine ilişkin niteliği gözetilerek kanıtlanmalı; işverenin resmi kurum niteliği, ücret ödemelerinin kayıtlara dayalı olma gerekleri dikkate alınarak; Kurum kayıtlarına yansıyan bilgilerin aksinin kanıtlanmasına yönelik kanıtların hüküm kurmaya elverişli olup olmadığı, sosyal güvenlik hakkının yaşama geçirilmesine yönelik davanın özelliklerinin gerektirdiği duyarlılık uyarınca denetlenmelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalıya ait ... Eğitim Merkezi işyerine 05.12.2000 tarihinde girişi, 2000yılında 14 gün; 2001’de 256 gün, 2002’de 206 gün , 2003’te 247 gün, 2004’te 184 gün, 2005’ te 229 gün, 2006’da 230 gün, 2007’de 251 gün, 2008’de 269 gün, 2009’da 360 gün, 2010’da 320 gün hizmetinin bildirildiğinin göründüğü; ücret bordrolarının, puantaj kayıtlarının ve görevlendirme çizelgelerinin , dava konusu dönemin tamamına ait devam-devamsızlık çizelgesi, ders programları ile kursa geliş ayrılış saatlerini gösterir belgelerin dosyada bulunmadığı, davacı ile birlikte çalışan müdür, müdür yardımcısı ve öğretmenlerin dinlenmediği, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığının yeterince araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

İnceleme konusu olayda, davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kısmi veya tam süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İnceleme konusu olayda, davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kısmi veya tam süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hal böyle olunca, davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının ya da tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığının belirlemek için davalı işyerinden ücret bordrolarının, puantaj kayıtlarının, görevlendirme çizelgelerinin davacı adına düzenlenen ders programları, devam-devamsızlık çizelgesi ve kursa geliş ayrılış saatlerini gösterir belgelerin de getirtilerek, davacı ile birlikte çalışan müdür, müdür yardımcısı, öğretmen ve usta öğreticileri dinlemek, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığını araştırmak, dosyada bulunan diğer belgelerle birlikte değerlendirilmek suretiyle, okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak, davacının günlük girilen ders saati

itibariyle mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirip geçirmediği, diğer bir anlatımla, bir günlük çalışma mesaisinin tümünü davalı işyerine hasredip etmediği saptanmalı, daha az saat derse girilen günlerde tam gün mesaisinin davalı işveren nezdinde geçtiği kabul edilemeyeceğine göre, 7,5 saatlik çalışmanın 1 gün kabul edilmek suretiyle hesap yapılması gerekirken, mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 21/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1402, Karar No: 2013/18852, Tarih: 25.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1402 E.  ,  2013/18852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.03.2012 tarih ve 2009/46-2012/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin HÜSEYİN EFENDİ ibaresini 1926 yılından beri ticaret ünvanı olarak kullandığını, sonrasında KURU KAHVECİ HÜSEYİN EFENDİ ibaresini şirket ticaret ünvanı ve marka olarak tescil ettirdiklerini, davalının ise HÜSEYİN EFENDİ ibaresini iltibas yaratarak şekilde marka olarak kullandığını, anılan ibare üzerinde öncelikli hakları bulunduğunu, davalının kötüniyetli olarak markayı tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkillerinin babasının ismi olması nedeniyle HÜSEYİN EFENDİ ibaresini adlarına tescil ettirdiklerini, kötüniyetli olmadıklarını, markanın farklı sınıflarda tescil edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının HÜSEYİN EFENDİ ibaresini kahve, baharat alanında maruf hale getirdiği, önceye dayalı kullanımı bulunduğu, lokum emtisanın kahve yanında ikram edilen ürün olması nedeniyle anılan sınıf yönünden hükümsüzlük şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalı markasının lokumlar emtiası yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.