muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3221, Karar No: 2024/10909, Tarih: 04.07.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3221 E.  ,  2024/10909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3574 E., 2023/3227 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, düzeltilerek onama

A. Sanık Hakkında Katılanlar ... ve ...'a Yönelik Hırsızlık Suçlarından ve İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İstemleri Bakımından

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2023/3574 Esas, 2023/3227 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2023 tarihli ve 2023/733 Esas, 2023/864 Karar sayılı kararı ile katılanlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143, 145, 62. maddeleri uyarınca 2 kez“3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası" ile mahkûmiyet hükmüne konu cezalar ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan aynı Kanun'un 116/2-4, 62. maddeleri uyarınca "10 ay hapis cezası" ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizlerin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Katılanlar ... ve ...'a Yönelik Hırsızlık Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İstemleri Bakımından

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Korkuteli Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.09.2023 tarihli ve 2023/549 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, okula girerek katılan ...'ın odasından, Sevtap'ın ise öğretmenler odasındaki ayrı ve kilitli olan dolabından para ve eşya çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 2 kez 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 53, 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2023 tarihli ve 2023/733 Esas, 2023/ 864 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlar Murat ve Sevtap'a yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 kez 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2023/3574 Esas, 2023/3227 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; öğretmenlere karşı değil kamuya karşı suç işlediğine ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz istemi; zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suç tarihinde saat 00:10 sıralarında gece vakti, katılanların çalıştığı okula girerek okulun 1. Katında ...'nın kullandığı müdür odasına girerek masanın üzerindeki 5.000 TL değerindeki ASUS marka laptopu aldığı, yine ...'nın kullanmış olduğu müdür yardımcısı odasına girerek çekmeceden 10.000 TL değerindeki ... 650 d marka fotoğraf makinesini aldığı, ...'un öğretmenler odasında ayrı kullandığı kilitli vaziyetteki dolabından 3500 TL parayı aldığı, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. madde ve fıkraları kapsamında kaldığı, İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suç tarihinde işlemiş olduğu hırsızlık suçları bakımından kurulan ilk derece mahkemesi hükümlerine yönelik kararda usûle ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, cezaların da kanunî bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, istinaf başvurusunda bulunan Cumhuriyet savcısının sanığın ve müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmeyerek istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1.Dosya içerisindeki kamera görüntüleri ve sanığın detaylı anlatım içeren ikrarına göre, sanığın suç tarihinde saat 00.10 sıralarında katılanların çalıştığı Nene Hatun Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi'ne az açık olan camını aralamak suretiyle girdiği, sanığın okulun 1. katında ...'nın kullandığı müdür odasına girerek masanın üzerindeki 5.000 TL değerindeki ASUS marka laptopu aldığı, yine ...'nın kullanmış olduğu müdür yardımcısı odasına girerek çekmeceden 10.000 TL değerindeki ... d marka fotoğraf makinesini aldığı, katılan ...'un öğretmenler odasında ayrı kullandığı kilitli vaziyetteki dolabından 3500 TL parayı çalması şeklindeki eylemlerinin olay yeri inceleme raporu ve krokiden anlaşılacağı üzere hırsızlık eylemlerinin gerçekleştiği yerlerin 1. katta bulunan iki farklı oda olduğunun anlaşıldığı, sanığın iki farklı odadan kişisel kullanım eşyası olduğu anlaşılan fotoğraf makinası ve farklı yerlerde muhafaza edildiği için farklı kişilere ait olduğu anlaşılan paraları aldığı somut olayda sanığın aldığı eşya ve paraların farklı katılanlara ait olduğunu bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığından, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine dair sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde bulunmamış; eylemlerin mağdurunun kamu değil, katılanlar olduğu anlaşıldığından sanığın temyiz sebepleri de yerinde bulunmamış, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Sinop 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/559 Esas, 2023/48 Karar sayılı ilâmında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulmasında hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2 numaralı bentte açıklanan nedenle sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan sanık hakkında Sinop 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/559 Esas, 2023/48 Karar sayılı ilamındaki 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi kapsamındaki hırsızlık suçundan verilen 8 yıl 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25184, Karar No: 2015/27861, Tarih: 08.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/25184 E.  ,  2015/27861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2015

NUMARASI : 2014/1879-2015/1095

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının otobüs şoförü olarak davalıya ait işyerinde müdürlüğün emir ve talimatları ile şehir içi yolcu taşıma işinde kesintisiz olarak sekiz yıl çalıştığını, davalılar arasında muvazaa olduğunu, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar avukatları temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Bugsaş A.Ş. lehine avukatlık ücretine hükmedisinin doğru olup olmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğinden, davacının, davalı EGO'ya ait işyerinde davalı BUGSAŞ'ın işçisi olarak 20.07.2004-17.08.2012 tarihleri arasında şoför görevinde çalıştığı, yazılı fesih bildirimi yapılmadığı, iş sözleşmesinin davacının, Karayolları Taşıma Yönetmeliğinin 36. maddesinin d. şoförlük mesleği bakımından bedeni ve psikoteknik açıdan sağlıklı olduklarını gösteren bir sağlık raporunu yetkili sağlık kuruluşlarından her beş yılda bir almaları) bendine uygun olarak psiko-teknik değerlendirme testine tabi tutulduğu, buna göre araç kullanmak için sahip olması gereken zihinsel, psikomotor beceri ve yetenekleri kendi norm grubuna göre halen yetersiz bulunduğu sebebiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin 1-b. (İşçinin tutulduğu hastalığın tedavi edilmeyecek nitelikte olduğu ve işyerinde çalışmasında sakınca bulunduğunu Sağlık Kurulunca saptanması) bendi gereğince 17.08.2012 tarihi itibari ile fesih edildiği, Uzman Dr. Tülin Erginay tarafından hazırlanan 10.08.2012 tarihli raporda, davacının "sürücülük yapmasına mani hali bulunduğunun" tespit edildiği, Uzm. Dr. Sibel Günaydın tarafından hazırlanan 16.10.2012 tarihli raporda, davacının halihazırda sürücü olmasına engel teşkil edecek psikopatoloji tesbit edilemediği, psikolog Ebru Ergün tarafından hazırlanan 02.10.2012 tarihli raporda, davacının psikoteknik değerlendirme kıstasları gözönüne alındığında araç kullanmak için gerekli zihinsel ve psikomotor becerileri bakımından kendi norm grubu ölçülerine göre yeterli olduğunun tesbit edildiği, ilk kararın Dairemizce, “...Somut olayda, mahkemece, davacının mesleğini icra edip edemeyeceğine dair alınan raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmiştir. Davacının 4857 sayılı Kanun'un 25/I-b. bendi kapsamında çalıştığı birimde şoförlük mesleğini yapmaya ehil olup olmadığı konusunda Ünivesite Hastanesinden heyet rapor alınarak, hastalığın tedavisinin bulunup bulunmadığı ve davacının işyerinde çalışmasının sakıncalı olup olmadığı belirlenerek, yukarıda anılan raporlar arasındaki çelişki de giderildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerikirken, 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesince yapdan haklı sebeple fesihlerde yazılı bildirim şartı bulunmadığı düşünülmeden hatalı değerlerdirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur. Öte yandan, Dairemizde incelenen emsal dosyalarda, davalı BUGSAŞ'ın, davalı EGO tarafından işçi temini için kurulduğu ve davalılar arasında muvaza bulunduğunun tesbit edildiği dikkate alındığında, davalılar arasında muvaza olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, Mahkemece bozmaya uyulduğu, Bozmadan sonra Gazi Ünivesitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezinden alınan 28.11

.” gerekçesiyle bozulduğu, Mahkemece bozmaya uyulduğu, Bozmadan sonra Gazi Ünivesitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezinden alınan 28.11.2014 tarih ve 1205325 nolu heyet raporunda, davacının şoförlük yapmasına engel psikiyatrik bir hastalığının bulunmadığı, şoförlük mesleğini yapmasında yada çalışmasında engel durum bulunmadığı hususunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 327. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca taraf sıfatı olmadığı halde, davacıyı, davalı sıfatı kendisine aitmiş gibi yanıltarak kendisine karşı dava açılmasına sebebiyet verdiği için, davanın sıfat yokluğu sebebi ile hakkındaki davanın reddine karar verilen taraf lehine vekâlet ücreti takdir edilmemelidir.

Somut olayda, davalı Bugsaş A.Ş. taraf sıfatı olmadığı halde davacıyı yanıltarak kendisine dava açılmasına sebebiyet verdiği için, bu davalı lehine avukatlık ücretine hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hüküm fıkrasının beşinci bendinin silinerek yerine; “5-Davacı kendini vekille temsil ettiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00 TL vekalet ücretinin davalı avalı E.. M..'nden alınarak davacıya verilmesine, davalı BUGSAŞ, muvazaa sebebiyle davacıyı yanıltarak kendisine karşı dava açılmasına sebep olduğu ve hiç kimsenin kendi muvazaasından yararlanamayacağı sebepleriyle, bu davalı lehine avukatlık ücretine hükmolunmasına yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 08.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4921, Karar No: 2024/91, Tarih: 09.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4921 E.  ,  2024/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/566 E., 2016/106 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 11.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli ve 2015/566 Esas, 2016/106 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Sanığın uyuşturucu madde kullanıcısı olduğu, suç tarihinde üzerinde yapılan kontrolde kullanım miktarına uygun olacak şekilde eroin maddesinin ele geçtiği, sanık yargılama süreci içerisinde samimi olarak uyuşturucu kullandığını söylemiş olması nedeniyle hakkında kamu davasının ertelenmesi yönünde karar verildiği, sanığın başka suçtan almış olduğu ceza nedeniyle hakkında verilen cezanın kesinleşmiş olması nedeniyle yakalanmamak için tedavi merkezine gitmediği bu şekilde atılı olan suçu işlediği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Sanık hakkında incelemeye konu eylem nedeniyle, 11.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının

ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının, sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmış ise de, soruşturma aşamasında sanığın müdafi eşliğinde savunmasının alınmış olduğu dikkate alınarak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının müdafiine tebliğe çıkarılması gerektiği, müdafiine tebligat yapılmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanık müdafiine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmama şeklinde gerçekleştirdiği eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

2. Sanık hakkında incelemeye konu 04.02.2015 tarihli eylem nedeniyle, 11.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının, sanığa tebliğ edildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının tebliği üzerine yükümlünün başvurmaması nedeniyle ikinci bir uyarı yapılmaksızın denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması gerekirken kovuşturma şartı olan ısrar koşulu sağlanmadan kamu davası açıldığı, kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun sağlanmadığı dikkate alınarak, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve erteleme kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;