muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6960, Karar No: 2019/5496, Tarih: 19.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/6960 E.  ,  2019/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılar ..., ... ve ... ortak vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 25. maddesinde yabancı memlekette tebligat usulü şu şekilde düzenlenmiştir; "Yabancı memlekette tebliğ o memleketin salahiyetli makamı vasıtasiyle yapılır. Bunun için anlaşma veya o memleket kanunları müsait ise, o yerdeki Türkiye siyasi memuru veya konsolosu tebligat yapılmasını salahiyetli makamdan ister.

Yabancı memleketlerde bulunan kimselere tebliğ olunacak evrak, tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu vekalet vasıtasiyle Dışişleri Bakanlığına, oradan da memuriyet havzası nazarı itibara alınarak ilgili Türkiye Elçiliğine veya Konsolosluğuna gönderilir.

Şu kadar ki, Dışişleri Bakanlığının aracılığına lüzum görülmeyen hallerde tebligat evrakı, ilgili Bakanlıkça doğrudan doğruya o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilebilir.

"Siyasî temsilcilik aracılığıyla yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligat" başlıklı 25/a maddesi ise; "Yabancı ülkede kendisine tebliğ yapılacak kimse Türk vatandaşı olduğu takdirde tebliğ o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu aracılığıyla da yapılabilir.

Bu hâlde bildirimi Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu veya bunların görevlendireceği bir memur yapar.

Tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı takdirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirim, muhataba o ülkenin mevzuatının izin verdiği yöntemle gönderilir.

Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Bu maddeye göre kazaî merciler tarafından çıkarılacak tebligatta, tebliğ evrakı doğrudan o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna gönderilebilir." şeklindedir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Bu maddeye göre kazaî merciler tarafından çıkarılacak tebligatta, tebliğ evrakı doğrudan o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna gönderilebilir." şeklindedir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Davalı ...’un Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sisteminde kayıtlı adresinin Hollanda olarak kaydedilmiş bulunduğu, dosya kapsamında gerekçeli kararın adı geçen davalıya Tebligat Kanunu’nun 25. maddesine göre tebliğ işlemlerinin yapıldığına dair belgelerin yer almadığı, doğrudan posta gönderimine ait teslim tesellüm makbuzunun yer aldığı anlaşılmaktadır. Davalı ...’un yurt dışı adresine Tebligat Kanunu 25. maddesine göre mahkemenin gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 28. maddesinin son fıkrası uyarınca tebligat yapıldıktan ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 19.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5271, Karar No: 2009/9431, Tarih: 12.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/5271 E.  ,  2009/9431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 4.Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :26.10.2007

4-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1)  geçimine, (TMK md.185/3)  malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215)  ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere  \* davacı Tülay  yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

5-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadın daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda 1, 2, 3, 4 ve 5 nolu bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  oybirliğiyle karar verildi.12.05.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/11666, Karar No: 2014/24166, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11666 E.  ,  2014/24166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1- Davacının, davalı Kurum tarafından 2926 sayılı Yasa uyarınca kabul edilen Tarım Bağ-kur sigortalılık sürelerinin ilgili Kurum şubesinden sorularak alınacak yazı cevabı eklendikten sonra ,

2- İlgili Nüfus Müdürlüğünden ... oğlu, 1932 doğumlu ... isimli bir kişinin bulunup bulunmadığı sorularak alınacak yazı cevabı eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13181, Karar No: 2012/24756, Tarih: 21.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/13181 E.  ,  2012/24756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 400 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1429, Karar No: 2014/20577, Tarih: 10.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1429 E.  ,  2014/20577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2013/98-2013/298

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK.nun 438. ve İİK.nun 366.maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendiğinde;

Borçlular vekili, müvekkilleri aleyhine ilama dayalı olarak 28.11.2005'de başlatılan takipte gönderilen 13.05.2013 tarihli yenileme muhtırası üzerine; 16.01.2007 tarihli ibranameyi sunarak takibin iptali isteminde bulunmuştur. Mahkemece, alacaklı vekili tarafından ibranamenin iptali için İş Mahkemesi'nde açılan davada, bu belgenin geçerli olduğu tespit edildiği gibi borcun ödenmediği de tespit edildiğinden, istemin reddine karar verilmiş, hüküm borçlular vekilince temyiz edilmiştir.

İİK'nun 33.maddesi 2.fıkrası hükmünde; '' İcra emrinin tebliğinden sonraki devrede tahakkuk etmiş itfa, imhal, veya zamanaşımına dayanan geri bırakma istekleri her zaman yapılabilir. Bunlardan itfa veya imhale dayanan istekler mutlaka noterlikçe re'sen yapılmış veya tasdik olunmuş belgelere veya icra zaptına istinat ettirilmelidir. '' düzenlemesi mevcuttur. Yine Yargıtay'ın yerleşmiş kabulüne göre de; imzaları taraflarca kabul edilen ibranameler içeriğindeki itfa (ödeme) beyanları da delil olarak kabul edilmektedir.

Somut olayda, ilama dayalı olarak borçlular aleyhine başlatılan takipten sonra, alacaklı vekilinin; alacak kalemleri ayrıntılı olarak belirtilen toplam 20.581,00 YTL yi borçlular adına vekillerinden tahsil ettiği, bu tahsilat nedeniyle borçluların takip konusu ilamda ve icra dosyasından dolayı başkaca hiçbir alacaklarının kalmadığı, borçluları belirtilen dava ve takip dosyasından dolayı ibra ettiğini bildiren, 16 Ocak 2007 tarihli '' ibraname ve tahsilat makbuzu başlıklı '' belgeyi düzenleyerek verdiği anlaşılmaktadır. Alacaklı vekili bu ibranamenin düzenlenmesinde sonra, 21.02.2007 tarihinde Tekirdağ İş Mahkemesi 'nin 2011/223 esas sayılı dosyasında; bu alacaklı ve diğer 11 müvekkili adına borçlular aleyhine, ilama bağlanan ve ayrı ayrı başlatılan takipler yönünden, ibranameler

düzenlenirken borcun tamamen tahsil edilmediği, taksitle ödeme anlaşması yapıldığı, borcun tamamen ödenmediğini iddia ederek, ibranamelerin geçersiz olduğunun ve ödenmeyen borcun tespitinin yapılmasını talep ettiği, yapılan yargılama sonunda Mahkeme'nin 2012/138 sayılı kararı ile, borçluların işyeri kayıt ve belgelerinin incelenmesi üzerine, 12 alacaklı için ilamlara göre ödenmesi gereken toplam borç 199.860,21 TL olduğu halde, bunun 171.708,00 TL'sinin ödendiği, bu nedenle davalıların davacılara 28.152,21 TL borçlu olduklarının tespitine, yine ibranamelerin geçersiz olduğu hususunun ispat edilememesi sebebiyle bu talebin reddine karar verildiği, kararın kesinleştiği görülmektedir.

İİK'nun 33. maddesi 2. fıkrası hükmü ve Yargıtay'ın yerleşmiş kabulüne göre ibranamedeki imza kabul edildiğine ve içeriğine karşı yapılan itirazların da, yukarıda esas ve karar numarası belirtilen Tekirdağ İş Mahkemesi kararında tartışıldığı ve geçersiz olduğunun ispat edilemediğine karar verildiğinden, ibranamenin geçerli olduğu ve alacaklıyı bağladığının kabulü gerekir. İş Mahkemesi'nce takip konusu alacaklının da içinde bulunduğu 12 kişiye karşı borçluların 28.152,21 TL borçlu olduğunun tespitine karar verilmekle birlikte, hangi alacaklının ne miktar alacağı olduğuna yönelik kararda bir açıklama yer almadığından bu haliyle ilam tek başına bu takip konusu alacağın dayanağını teşkil edemeyeceğinden Mahkemece, borçlu vekilinin takibin iptaline yönelik talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sonuca gidilmesi yerinde değildir.

SONUÇ: Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İKK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13730, Karar No: 2012/813, Tarih: 19.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/13730 E.  ,  2012/813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından, borçlu hakkında Denizli 1.Aile Mahkemesi'nin 12.05.2008 tarihli boşanma ilamı ile hükmedilen nafaka alacağından dolayı ilamlı takibe başlandığı, borçlu tarafından borca ve fer'ilerine itiraz edildiği görülmektedir.

Dosyada bulunan banka kayıtlarının ve sair belgelerin incelenmesinde; alacaklı hesabına her ay düzenli olarak ödemede bulunulmadığı görülmektedir.

Dairemizin önceki uygulamalarında, sunulan ödeme belgelerinin geçerli olabilmesi için açıkça nafaka borcuna atfen yapıldığının yazılı olması gerektiği koşulu aranırken, içtihat değişikliğine gidilerek, ödemelerin belirli kıstaslar dahilinde yapılması halinde, nafaka borcundan mahsubu gerekeceği ilkesi benimsenmeye başlanmıştır. Buna göre yapılan ödemelerde hükmolunan aylık nafaka miktarı ve bu miktarın katları şeklinde ödemeler görünüyor ise, ödeme belgelerinde nafaka borcuna ilişkin olduğuna dair atıf olmasa dahi bu ödemelerin de nafaka borcundan mahsubunun hakkaniyet kurallarına uygun düşeceğinin kabulü gerekir. Zira işleyen nafaka borcu bulunan bir borçlunun yaptığı ödemelerin bu borç dışında ahlaki bir ödeme olduğunu kabul etmek hak kaybına neden olacaktır. Aksi halin kabulü, aşırı şekilcilik olup, hak zayiine ve mükerrer ödemelere neden olacağından kabulü mümkün değildir.

Bu açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında, ödemelerin tamamının belirtilen kıstaslara uygun düşmediği görülmekle, mahkemece, bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle, takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde yapılan ödemelerin mahsubu ile yetinilmesi, nafaka borcu için ödendiği açıklamasını içermeyen, aylık nafaka miktarı ve bu miktarın katları şeklinde de olmayan, boşandığı eşinin hastane masrafı, ev kirası gibi takibin kesinleşmesinden önceki dönemde yapılan ödemelerin ahlaki ödeme olarak kabulü ile nafaka borcundan mahsup edilmemesi gerekirken, istemin tümden kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1302, Karar No: 2007/1335, Tarih: 25.04.2007

7. Hukuk Dairesi 2007/1302 E., 2007/1335 K.

**7. Hukuk Dairesi 2007/1302 E., 2007/1335 K.**

**- KADASTRO TESPİTİNDEN DOĞAN DAVA**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 16 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı F.D., İ.B. ile davaya katılan E.B. tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Taraflar, kesin hükme dayanmışlardır. Kural olarak, öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre, kesin hüküm, istek olmasa bile, mahkemece, yargılamanın her aşamasında resen gözetilmesi zorunlu olumsuz dava koşullarındandır. Öte yandan kesin hükmün varlığı halinde başkaca araştırma ve soruşturmaya gerek olmadan aynı taşınmaz yada taşınmazlara ilişkin sonraki günlü uyuşmazlıkların önceki günlü kesin hükme göre çözümlenmesi zorunludur. Gerçekten bu hukuksal olgu sağlıklı sonuca varmanın ve dava ekonomisine uymanın temel koşullarındandır.

Nevarki, mahkemece tarafların tutunduğu Kozan Asliye 2. Hukuk mahkemesin 6.12.2004 tarih 1994/67-2004/408 E.K. sayılı kesin hüküm ile dayanağı haritasının yerine uygulanması ve kapsamının belirlenmesi yöntemine uygun değildir. Gerçekten, hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporu ve eki haritada sözü edilen kesin hükmün yerine ne biçimde uygulandığı uygulamada hangi yöntemlerin kullanıldığı açık anlatımla hangi poligon ve röper noktaların ve hangi sınır yerlerinin uygulamaya esas alındığı uzman bilirkişi raporu ve eki haritadan anlaşılamamış, bu nedenle uzman bilirkişi tarafından ibraz edilen ve hükme dayanak yapılan rapor ve eki harita keşfi izlemeye bilirkişi sözlerini denetlemeye bu yolla yargı denetimine imkan vermemiştir.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı yansız yerel ve 3 kişiden oluşan uzman bilirkişi kurulu, açık bir anlatımla harita yüksek mühendisi yada harita mühendisi tapu fen memurundan oluşacak 3 kişilik uzman bilirkişi kurulu hazır olduğu halde dava ve temyize konu 130 ada 14 ve 22 parsel sayılı taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, uygulamada kesin hükmün dayanağı haritanın ölçeği ile kadastro paftasının ölçeği eşitlendikten sonra yerel bilirkişi yardımı uzman bilirkişi kurulu eliyle haritalar çakıştırılarak yerine uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerinde tarif edilen doğal yada yapay sınır yerlerinden varsa değişmez nitelikte sınır yeri sayılabilecek komşu kişi taşınmazlarından yararlanılmalı, bu yolla tarafların tutunduğu kesin hükmün kapsamı duraksamasız belirlenmeli, dava ve temyize konu taşınmazların tümü yada bir bölümü kesin hükmün kapsamı dışında kaldığı takdirde sözü edilen ilam kapsam dışı kalan kesimlerle sınırlı olarak taraflar hakkında kesin hüküm oluşturmasa bile güçlü delil oluşturabileceği güçlü delillin aksinin daha güçlü delillerle kanıtlanabileceği dikkate alınmalı, ayrıca gerektiğinde kesin hükmün kapsamı dışında kalan taşınmaz yada taşınmaz bölümleri hakkında tutunulan tapu kaydı 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 20.maddesi hükmü uyarınca yöntemine uygun şekilde yerine uygulanmalı, kapsamı belirlenmeli, ayrıca tapu kayıt maliki yada malikleri arasında yönteme uygun biçimde tapu dışı paylaşmanın yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz,davacı Ferhat Demir, İbrahim Bulduk ile davaya katılan E.B.'un temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 25.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11508, Karar No: 2021/229, Tarih: 20.01.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11508 E.  ,  2021/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 6. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen kiralananın tahliyesi ve alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, bölge adliye mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; tahliye talebi yönünden davanın kabulüne, alacak talebi yönünden davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kiracı ile aralarındaki 01/02/2012 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi gereğince, aylık kira bedelinin ilk yıl için brüt 7.000TL net 5.600TL olarak kararlaştırıldığını, davalı tarafından sözleşme ile belirlenen aylık kira bedelinden daha az miktarlarda ödeme yapıldığı belirtilerek 01/02/2012-01/02/2016 tarihleri arasında eksik yatırılan kira bedellerinden fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 12.000 TL'nin davalıdan tahsili ile temerrüt nedeniyle davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini talep etmiş, 09/06/2017 tarihli dilekçesi ile alacak talebini 134.162,10TL' ye artırmıştır.

Davalı, kira bedelinin aylık brüt 7.000 TL olduğunu, bir kısım kira bedellerinin elden ödendiğini, davacının eşine 3.000 TL elden ödeme yapıldığını, tüm bunlar dikkate alındığında davacıya herhangi bir borcunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince verilen alacak yönünden davanın kısmen kabulüne, tahliye talebi yönünden davanın kabulüne dair karara karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; tarafların istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davalının toplam kira borcundan yapmış olduğu ödemeler düşülmek suretiyle 99.900TL'nin davalıdan tahsiline, tahliye talebinin ise reddine karar verilmiş, hükmün süresi içerisinde davalı tarafından temyizi üzerine; Dairece verilen 13/11/2019 tarih 2019/4800 Esas 2019/9099 Karar sayılı kararla, sair temyiz itirazlarının reddi ile "... Davalı cevap dilekçesinde 3.000TL kira bedelinin davacının eşine ödendiğini belirtmiş, davacı bu ödemeyi kabul ederek bu bedelin toplam borçtan düşürülmesiyle kalan kısım üzerinden ıslah talebinde bulunmuş olup davacının eşine yapılmış olan 3.000TL ödemenin dikkate alınmak suretiyle toplam borç miktarının belirlenmesi gerektiği.." gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde yeniden esas hakkında; tahliye talebi yönünden davanın kabulüne, alacak talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile 96.900,05TL kira alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.