muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13608, Karar No: 2019/8761, Tarih: 24.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/13608 E.  ,  2019/8761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/2, 52/2, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm; sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın 1/80 oranında hissedarı olduğu .... Alüminyum isimli şirkette yetkili müdür olarak çalışan sanığın katılanın bilgi ve rızası dışında .... Kolejinde okuyan çocuğunun öğrenim bedeli olarak 8250 TL ve 15260 TL bedelli iki adet çek tanzim edip verdiği bu şekilde atılı suçu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın savunması ve tanık anlatımları ile suça konu çeklerin şirketin kurucusu ve aynı zamanda üvey amcası olan .... döneminden itibaren onun bilgisi ve rızası ile kullanıldığını savunması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkartılması açısından okul parasının öncesinde de ödendiği hususları şirket defter ve belgelerinde inceleme yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21050, Karar No: 2014/15090, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21050 E.  ,  2014/15090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2011/291-2013/927

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekili ve davalılar vekilince sunulan temyiz dilekçesinin HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekili ve davalılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahaline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar veridi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10636, Karar No: 2022/8238, Tarih: 31.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/10636 E.  ,  2022/8238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece bozmaya uyularak ilamda belirtildiği şekilde davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi ve de davacı vekili ile davalı şirketlerin vekilleri tarafından da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.06.2022 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalılar ve diğer davalılar adlarına Av. ... ile davacı adına Av. ... ve davalı asil ... geldiler. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dosya kapsamındaki ... Ticaret Sicili Müdürlüğü’nün 01/09/2021 tarihli cevabi yazısından davalı Tasfiye Halinde Mekik .... Ar. Nak. ve Tic. Ltd. Şti.’nin ticaret sicilinden terkin edildiği anlaşılmaktadır.

Dava ehliyeti, kişinin bizzat veya vekili aracılığıyla bir davayı davacı veya davalı olarak takip etme ve usuli işlemleri yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetinin usul hukukunda büründüğü şekildir; dolayısıyla, medeni hakları kullanma ehliyetine (fiil ehliyetine) sahip gerçek ve tüzel kişiler dava ehliyetine de sahiptirler.

Taraf sıfatına gelince; bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının o dava yönünden davacı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır.

Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir (Baki Kuru-Ramazan Arslan-Ejder Yılmaz, Medeni Usul Hukuku, 7. baskı, ... 1995, s. 231). Bu nedenle, davanın tarafları, taraf ehliyetine sahip olmalıdır. Yani, bir davada taraf olabilmek için, ya hakiki şahıs; ya da hükmi şahıs olmak gerekir. Zira, taraf ehliyeti, medeni hukukun haklardan istifade ehliyetine tekabül eder (Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku, C. I-II, 7. Baskı, ... 2000, s.288). Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.06.2007 tarih, 2007/10-358 Esas, 2007/337 Karar sayılı kararında da benimsendiği üzere; ticari şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmesi (terkini) ile sona erer. Tüzel kişiliğin sona ermesi için tasfiye işlemlerinin eksiksiz yapılmış olması gerekir. Şayet tasfiye işlemleri gerektiği gibi tamamlanmamış ve tasfiyesi gereken hususlar eksik bırakılmış ise, tüzel kişilik ticaret sicilinden silinse bile şirketin tüzel kişiliğinin sona erdiğinin kabulü olanaksızdır. Bu durumda, tüzel kişiliğin yeniden ihyasına gidilerek taraf teşkili sağlanmak suretiyle yargılamanın devamının sağlanması gerekir.

Somut olayda, hakkındaki davada aleyhine hüküm kurulan davalı davalı Tasfiye Halinde Mekik .... Ar. Nak. ve Tic. Ltd. Şti.’nin karardan önce ticaret sicilinden re’sen terkin edildiği açık olduğuna göre, mahkemece taraf ehliyeti bulunmayan davalı Tasfiye Halinde Mekik .... Ar. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Şu halde yapılması gereken iş; anılan HGK kararı çerçevesinde, tüzel kişiliği sona eren davalı Tasfiye Halinde Mekik .... Ar. Nak. ve Tic. Ltd. Şti.’nin ihyası için tasfiye memurluğu ile Ticaret Siciline husumet yöneltilerek ayrı bir dava açılması için davacı tarafa uygun bir süre vermek, ihya davası açıldığı takdirde bu davanın sonucunu beklemek, tüzel kişiliğin yeniden ihyası halinde, taraf teşkili sağlanarak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harçlarının istek halinde yatıran taraflara iadesine, davacı avukatı yararına takdir edilen 3.815,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılara yükletilmesine, davalılar avukatı yararına takdir edilen 3815,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, 31/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10174, Karar No: 2016/11617, Tarih: 01.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/10174 E.  ,  2016/11617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Orman Yönetimi, .... ili ... ilçesi ... köyünde kadastro çalışmalarının yapıldığını, yapılan bu çalışmalar sırasında dava konusu 151 ada 46 parselin 2/B arazisi olarak tespit edildiğini, ancak taşınmazın eylemli orman vasfında olduğunu ileri sürerek kadastro tespitinin iptaline, taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Dava, kullanım kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Dava, dava dilekçesindeki açıklamaya göre bir aylık süre içerisinde açılan kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk kez 1978 yılında orman kadastrosu ve 2. madde uygulamaları yapılmışsa da itirazlar incelenerek karara bağlanmamış, orman kadastro haritası düzenlenerek ilana çıkartılmamıştır. Daha sonra 2005 yılında 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre orman kadastrosu yapılmış ve kesinleşmiştir. 2013 yılında yapılan 2/B uygulaması 25/04/2013 tarihinde ilan edilmiştir. 2014 yılında 3402 sayılı Kanun ek 4. maddeye göre kullanım kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve dava konusu taşınmazın eylemli orman olmadığı belirlenerek hüküm kurulduğuna göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 01/12/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2450, Karar No: 2018/6020, Tarih: 16.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2450 E.  ,  2018/6020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 25.10.2011 tarihli duruşma tutanağının birinci sayfasında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10421, Karar No: 2012/13867, Tarih: 20.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10421 E.  ,  2012/13867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Lüleburgaz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/05/2010 tarih ve 2008/437-2010/247 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/09/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı avukatlar Lüleburgaz Özel Sağlık Hizmetleri A.Ş. vekili Av. ... ile diğer davalılar vekili Av. ... Akgül dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ...'ün hemodiyaliz uzmanı, ...'ın ise halkla ilişkiler uzmanı olarak müvekkiline ait hastanede çalıştığını, davalıların müvekkilleri ile olan sözleşmelerini tek taraflı olarak fesh ettiklerini, davalıların ayrıldıkları iş yerinden edinmiş oldukları müşteri bilgilerini kullanarak davalıya ait Burgaz Medikent Hastanesi aracılığı ile hastaları defalarca arayıp yeni çalıştıkları hastaneye gelmelerini sağladıklarını, 5 günlük süre içinde 35 hastanın müvekkiline ait merkezden ayrıldığını, ayrıca müvekkiline ait Özel Lüleburgaz Diyaliz Merkezinde çalışan personeli de yalan beyanlarıyla etkilemeye çalışarak üçü hemşire olmak üzere 5 çalışanı kendi çalıştıkları iş yerinde çalışmak üzere ikna ettiklerini, davalılar aleyhine ticari ve müşteri sırrının ifşası suçundan Lüleburgaz Cumhuriyet Başsavcılığı'na şikayet başvurusunda bulunduklarını, davalıların hastalara Lüleburgaz Diyaliz Merkezinin çok yakında kapanacağı yönündeki asılsız gerçek dışı beyanlarıyla müvekkilinin yıllardan beri süregelen ticari itibarının zedelenmesine neden olduklarını, TTK’nun 57. maddesinde belirtilen iyiniyet kurallarına aykırı hareket ettiklerini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla davalıların fiillerinin haksız rekabete ilişkin hükümlere aykırı olduğunun tespit edilmesine ve haksız rekabetin men'ine, 10.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkili şirketin modern ve tıbbi teknolojiye uygun Medikent Hastanesini açınca bir çok sağlık görevlisinin hastaneye müracaat ettiğini, müvekkiline ait hastaneye hastaların kendi tercihi ile geldiklerini, yapılan işin diyaliz işi olduğu ve esaslarının belli olduğunu, müşteri sırrı diye bir şeyin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkili şirketin modern ve tıbbi teknolojiye uygun Medikent Hastanesini açınca bir çok sağlık görevlisinin hastaneye müracaat ettiğini, müvekkiline ait hastaneye hastaların kendi tercihi ile geldiklerini, yapılan işin diyaliz işi olduğu ve esaslarının belli olduğunu, müşteri sırrı diye bir şeyin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalılar vekili, müvekkili doktor ...'ün davacı şirket bünyesinde hemodiyaliz hekimi olarak işe başladığını , fakat zaman içinde yönetimde bir kaos yaşanması sonucu, 02/06/2008 tarihinde davacı şirkete çektiği fesih ihbarnamesiyle işten ayrıldığını, davacı tarafın bahsettiği 35 hastanın 32 tanesinin tedavisini müvekkilinin davacı şirkette çalışmaya başlamadan 2 sene öncesinde Özel Esen Diyaliz Merkezinde de sürdürdüğünü, Çorlu ilçesinde çalışırken tanıdığı hastalar olduğunu, müvekkilinin davacı şirkette çalışırken müşteri bilgilerini ve ticari sırları öğrenip bunları haksız kazanç sağlamak amacıyla kullanmasının söz konusu olmadığını, müvekkilinin aylık maaşla çalıştığını, hasta sayısındaki artışın ona getirisi olmadığını, yine davalı ...'ın işinin hastaları ziyaret ederek kendi çalıştığı diyaliz merkezlerine hasta bulmak olmayıp çalıştığı sağlık merkezinin idari işlerini düzenlemek olduğunu, yeni işe başladığı hastanede de halkla ilişkiler uzmanı olarak çalıştığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ve davalı şirketlerin işletmiş oldukları hastaneler bünyesinde diyaliz merkezlerinin bulunduğu, davalılardan ...'ün doktor, ...'ın ise halkla ilişkiler uzmanı olarak öncesinde davacı şirkete bağlı hastanede, sonrasında ise davalı şirkete bağlı Medikent Hastanesi olarak bilinen hastanede çalışmaya devam ettiği, yapılan işin mahiyeti gereği oldukça zor bir tedavi sürecini gerektiren diyaliz hastaları ile tedaviyi birebir uygulayan doktor arasında süreklilik arz eden ve yakın bir bağın kurulmasının hayatın olağan akışına ve işin mahiyetine uygun olduğu, dinlenen tüm tanık beyanlarından gerçeğe aykırı hiç bir vaad veya bildirimin bulunduğunun ispatlanamadığı, hatta bazı hastaların davalı ...'ün davacı şirkette çalışmaya başlamazdan evvel dahi aynı doktora tedavi olduklarının sabit olduğu, bu tür bir hasta-doktor ilişkisinde hastalığın süreklilik arz etmesi, devamlı tedavi gerektirmesi, acilen rahatsızlanılması gibi hususların bilinen birer gerçek olup bu kapsamda hasta ve doktorun telefonla görüşmesinin, bu şekilde bilgi almasının veya doktor tarafından hastanın durumunun sorulmasının haksız rekabet kapsamında değerlendirilemeyeceği, Lüleburgaz C. Başsavcılığının 20/04/2009 tarih 2008/4350 - 2009/737 karar numaralı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararında da hastaların davalı şirkette tedaviye başlamaları ile davalıların eylemleri arasında nedensellik bağının bulunmadığı gerekçesine dayanılarak karar verildiği, ticari sırların öğrenilip iyi niyet kurallarına aykırı bir şekilde davacı aleyhine kullanılması gibi bir durumun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14172, Karar No: 2015/11790, Tarih: 21.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14172 E.  ,  2015/11790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2012/780-2013/615

Davacı Ç.. A.. vekili Avukat Mustafa tarafından, davalılar K. Bas. Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti. ve diğerleri aleyhine 18/06/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ajans, Adana'da yayın yapan Ç. E. Gazetesi'nin 21/05/2012 tarihli sayısında "Ç.", 25/05/2012 tarihli sayısında "Ç.", 28/05/2012 tarihli sayısında "Ç.", 29/05/2012 tarihli sayısında "Kalkınma Ajansı adı gibi olmalı", 04/06/2012 tarihli sayısında "S." ve 07/06/2012 tarihli sayısında "Ç." şeklindeki başlıklarla gerçeğe aykırı haber yapıldığını, eleştiri sınırlarının aşıldığını, aşağılayıcı ve küçük düşürücü ifadeler kullanıldığını, devletin parasının usulsüz işlemlerle kullanıldığı algısının oluşturulduğundan, kişilik haklarının saldırıya uğradığını iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, basın özgürlüğü ve kamu yararı gözetilerek haber yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu haberlerde öz ve biçim dengesinin bozulduğu, gerekli olmayan yakıştırmaların yapıldığı, amacın aşıldığı gerekçesiyle davanın davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasa'sının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.