muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30856, Karar No: 2020/11592, Tarih: 30.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/30856 E.  ,  2020/11592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan firmada müdür olarak çalıştığı, müşterilerden tahsil ettiği paraları firmanın banka hesabına yatırması gerekirken yatırmadığının 22/08/2013 tarihinde tespit edilip yatırılmayan 2.930 TL paranın 23/08/2013 tarihinde sanık tarafından müşteki firmanın hesabına yatırılmasının sağlandığı, bu olaydan sonra 24/08/2013 tarihinde 205 TL kasa açığı, 26/08/2013 tarihinde 41 TL kontör parası firma hesabına aktarmadığının saptanması üzerine sanığın işten ayrıldığı, sanığın işten ayrılması üzerine işyerinde yapılan sayımlarda 4.796 TL değerinde 5 adet telefonun olmadığının anlaşıldığı, toplam açığın 6.659 TL değerinde olduğu tespit edildiği, sanığın tespit edilen bu açığın 765 TL'sini ödediği ancak geri kalan 5.894 TL parayı ödemediği, bu şekilde sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın atılı suçu işlemediğine dair savunmaları, tanıkların anlatımları ve dosya kapsamına göre; sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14571, Karar No: 2009/4473, Tarih: 26.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/14571 E.  ,  2009/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Soma İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2008

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 05.01.2003 tarihinde meydana gelen iş kazasında yaralanarak  % 16,2 oranında meslekte kazanma gücünü kaybeden sigortalının maddi zararı ile aynı olay nedeniyle sigortalının eşinin  manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı (sigortalı) yararına 5.201,00.- TL maddi tazminat ile davacı (eş) yararına  7.000,00.- TL manevi tazminata hükmedilmiş, bu karar süresinde davalı vekili tarafından  temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya bedensel zarara uğrayan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak bedensel zarar kavramına (B.K.46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlâli, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğün de korunduğu öğretide ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse bir kişinin ağır bir bedensel zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca, evlat gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü ağır şekilde bozulmuşsa onlarında manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Bu durumda olanların zararları ile haksız eylem arasında uygun illiyet bağı mevcut olduğundan yansıma yoluyla değil, doğrudan zarara uğrama söz konusudur. Bedensel zararın ağır olduğu hallerde, aksi kanıtlanmadığı sürece, kazalının çok yakınlarının ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü ağır şekilde bozulduğunun kabulü, hayatın olağan akışı gereğidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.4.1995 gün ve 1995/ 11-122,1995/430 23.9.1987 gün ve E.1987/9-183 K.1987/655 sayılı kararları da aynı esaslara dayanmaktadır.

Somut olayda, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle kazalının 01.01.2003 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünü % 16,2 oranında kaybettiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Kazalının bedensel zararının ağır olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, davacı eşin ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulduğu da ispatlanmamıştır.

Somut olayda, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle kazalının 01.01.2003 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünü % 16,2 oranında kaybettiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Kazalının bedensel zararının ağır olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, davacı eşin ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulduğu da ispatlanmamıştır.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular nedeniyle olayda uygun illiyet bağı ve hukuka aykırılık koşulları oluşmadığından davacı eşin  manevi tazminat isteminin reddi gerekirken kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16944, Karar No: 2014/19337, Tarih: 26.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/16944 E.  ,  2014/19337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatili, yıllık izin ile hafta tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda; davacının dava konusu alacaklarının artırılmasına yönelik olarak ıslah dilekçesi verdiği, mahkemece ıslah ile arttırılan miktarlara ilişkin kısmen kabul kararı verildiği, ancak bu arttırılan kısımların faizsiz hükmedildiği anlaşılmıştır. Her ne kadar davacı, ıslah dilekçesinde faiz talep etmese de dava dilekçesindeki talepleri geçerliliğini sürdürmektedir, nitekim ıslah dilekçesi ile dava dilekçesinde istenen faiz taleplerinin ortadan kaldırılması söz konusu değildir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin karar verilmesi doğru olmayıp bozma nedeni ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasında yazılı olan ;

“2.565,00 TL kıdem tazminatı alacağının 200,00 TL sinin akdin feshi tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte , bakiyesinin faizsiz olarak, 2.252,00 TL fazla mesai ücreti alacağının (%25 hakkaniyet indirimi yapılmıştır )100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak,

337,50 TL ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının (%25 hakkaniyet indirimi yapılmıştır )100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak,

290,00 TL yıllık izin ücreti alacağının 100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak, davalıdan alınarak davacıya verilmesine.”

fıkralarının çıkarılarak yerine;

337,50 TL ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının (%25 hakkaniyet indirimi yapılmıştır )100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak,

290,00 TL yıllık izin ücreti alacağının 100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak, davalıdan alınarak davacıya verilmesine.”

fıkralarının çıkarılarak yerine;

“2.565,00 TL kıdem tazminatı alacağının akdin feshi tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte ,

2.252,00 TL fazla mesai ücreti alacağının (%25 hakkaniyet indirimi yapılmıştır) 100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile, bakiyesinin ıslah tarihinden (17/04/2013) itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte,

337,50 TL ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının (%25 hakkaniyet indirimi yapılmıştır)100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte, bakiyesinin ıslah tarihinden (17/04/2013) itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte,

290,00 TL yıllık izin ücreti alacağının 100.00 TL sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bakiyesinin ıslah tarihinden (17/04/2013) itibaren kanun faiz ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine. ” fıkralarının yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıdaki temyiz giderinden 0.90 TL'nin davacıya arta kalanın davalıya yükletilmesine, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27359, Karar No: 2015/18987, Tarih: 08.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/27359 E.  ,  2015/18987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın ... Projesinden 28.04.2009 tarihinde imzaladığı sözleşme ile konut satın aldığını sözleşmede teslim süresinin 30 ay olarak belirlendiğini, buna göre 28.10.2011 tarihinde teslim edilmesi gereken konutun teslim edilmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 800.00.TL 'nın davalıdan tahsilini istemiş, 24.3.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 5.444,TL' ya yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; kısa kararda “…800 TL kira alacağının dava tarihi olan 16/05/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 4.644,00 TL kira alacağının ıslah tarihi olan 24/03/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine", gerekçeli kararda ise “…800,00 TL kira alacağının dava tarihi olan 25/05/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 5.334,00 TL kira alacağının ıslah tarihi olan 10/03/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” şeklinde karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu' nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu' nun 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 297. maddenin 2. fıkrası ile "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, “kısa kararda, 5.444,00 TL’nin; gerekçeli kararda ise 6134,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş olması, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece, 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 08/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5308, Karar No: 2017/4307, Tarih: 07.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/5308 E.  ,  2017/4307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-)Katılan ...’ın plastik doğrama işi karşılığı sanığa vermiş olduğu imzalı boş bonoyu sanığın aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak doldurup kullanmak suretiyle üzerine atılı açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu somut olayda; katılan ... beyanında sanıkla 1.400 TL karşılığında anlaştıklarını 800 TL’sini peşin olarak ödediğini geri kalanı ise taksite bağladıklarını borcunu ödemesine rağmen katılanın kendisini icraya verdiğini duyduğunu, bunun üzerine tanık ... ile beraber sanığın yanına gittiklerini ve sanığa borcu olmadığını söylediğini beyan etmesi, sanığın ise katılan ile 1.500 TL karşılığında anlaştıklarını 470 TL’sini ödediğini geri kalanın ise ödenmemesi üzerine senedi düzenleyerek borcuna karşılık ...’e verdiğini savunması ve 1.500 TL bedelli bononun 1.000 TL üzerinden icraya konulmuş olması, tanıkların beyanlarının da sanığın savunmasını destekler nitelikte olması, katılanın sunmuş olduğu sözleşmenin alt nüshasında da bono üzerinde “BİNBEŞYU” yazması, katılanın 800 TL ödediğine dair de herhangi bir belge sunamamış olması karşısında; sanığın suça konu bonoyu anlaşmaya aykırı olarak doldurduğuna dair her türlü şüpheden uzak somut delil bulunmamasına rağmen yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmuş olması,

2-)Kabule göre de; sanığa yüklenen “açığa atılan imzanın kötüye kullanılması” suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması nedeniyle hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/433, Karar No: 2022/1290, Tarih: 18.10.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2020/433 E.  ,  2022/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasında “tapu iptali ve terkin” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, (Kapatılan) ... Asliye Hukuk Mahkemesince davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine ilişkin önceki karar kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin olarak verilen karar davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; ... ilçesi, ... Mevki, ... Gölü kıyısında bulunan 27 pafta, 6080 parsel sayılı taşınmazın tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, ancak taşınmazın ... Valiliği Kıyı Tespit Komisyonu tarafından belirlenen ve Bayındırlık Bakanlığınca 15.02.1994 tarihinde onaylanan kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını, kıyıların ise özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile taşınmazın kıyı olarak sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazı tapu kaydına güvenerek iktisap ettiğini, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 1023. maddesi uyarınca iktisabının korunması gerektiğini, Kıyı Tespit Komisyonu kararının kendisine tebliğ edilmediğini, kaldı ki idare tarafından kıyı kenar çizgisinin belirlendiği tarihin üzerinden on yıldan fazla bir sürenin geçtiğini, taşınmazın tamamının kıyı olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını, Devletin güvencesi altında bulunan mülkiyet hakkının korunması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Birinci Kararı:

6. (Kapatılan) ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.12.2009 tarihli ve 2009/29 E., 2009/181 K. sayılı kararı ile; dava konusu taşınmazın 1482 parselden ifraz suretiyle oluştuğu, 1482 parsele ait tespit tutanağının ise 23.05.1961 tarihinde kesinleştiği, 5841 sayılı Kanun’un 2 ve 3. maddeleri ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12 maddesinin 3. fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” hükmü ile Geçici 10. maddesindeki “Bu Kanunun 12'nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufunda olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” hükmü uyarınca eldeki davanın on yıllık hak düşürücü süreden sonra açıldığı gerekçesiyle reddine, davacı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yapılan giderlerin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı vekili için 575TL vekâlet ücretinin davacıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Birinci Bozma Kararı:

Özel Daire Birinci Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 31.05.2010 tarihli ve 2010/5310 E., 2010/6245 K. sayılı kararı ile;

“…Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli 6080 parsel sayılı taşınmazın 23.05.1961 tarihinde kesinleşen kadastro tespitine dayalı olarak tescil edildiği, davanın ise 30.03.2005 tarihinde açıldığı buna göre davanın hak düşürücü süre sebebiyle reddine karar verilmiş olması doğrudur. Hazinenin bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır.

Hal böyle olunca, mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümlerin kıyı kenar çizgisi içinde bulunduğu ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücreti ile maktu harçtan sorumlu tutulması gerekirken aksine yazılı düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Öyleyse davacı hazinenin yukarıda değinilen yargılama giderleri, avukatlık ücreti ve maktu harç açısından temyiz itirazı yerindedir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesi İkinci Kararı:

9. (Kapatılan) ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.06.2011 tarihli ve 2011/27 E., 2011/373 K. sayılı kararı ile bozma kararına uyulmuş ve önceki karar kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, harç, yargılama gideri ve davacı vekili için takdir edilen vekâlet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire İkinci Bozma Kararı:

10. Mahkemenin yukarıda belirtilen ikinci kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

11. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 03.10.2013 tarihli ve 2012/12162 E., 2013/14117 K. sayılı kararı ile; “…Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine ilişkin hüküm önceden kesinleştiğinden yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.