muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17519, Karar No: 2019/3428, Tarih: 11.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/17519 E.  ,  2019/3428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... vekilleri ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... Bardakçı tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 20.04.2002 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masraflarından oluşan kurum zararının rücuan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın10., 26. ve 87. maddeleridir.

1-506 sayılı Kanunun 26. maddesine dayanan rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, mahkemece, öncelikle dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

506 sayılı Kanunun 87.maddesinde, "aracı", 4857 sayılı İş Kanununun 2/6. maddesinde ise, "asıl işveren-alt işveren" ilişkisinin tanımına yer verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, "aracı" olarak nitelenen üçüncü kişi, gerek mevzuatta, gerekse öğreti ve yargı kararlarında; alt işveren, taşeron, tali işveren, alt müteahhit, alt ısmarlanan vb. adlarla anılmaktadır.

Bunlardan; asıl işverenin yanında "taşeron" olarak adlandırılan başka işverenlerinde, işyerinden iş almaları ve kendi sigortalılarını çalıştırmaları ile, uygulama kazanmış olan "asıl işveren-alt işveren" ilişkisini Sosyal Sigortalar Kanunu açısından ele alan 506 sayılı Kanunun 87.maddesi hükmü, tıpkı mülga 1475 sayılı İş Kanununun l/son. 4857 sayılı İş Kanununun 2/6. maddelerinde olduğu gibi, aracının yanında asıl işvereni de sorumlu tutan bir içerik taşımaktadır.

Dosya kapsamında Mahkemece, davalılar ... ve ...’ın 3. kişi olup olmadığı araştırılıp, irdelenmemiştir.

Mahkemece, açıklanan hususlar çerçevesinde öncelikle ... ve ...’ın 3.kişi sıfatıyla sorumlu olup olmadığı irdelenip belirlenmeli, bu doğrultuda yeniden bir kusur raporu alınmalı, yine ceza ve tazminat dosyasında hükme esas alınan kusur raporu ile eldeki davada hükme esas alınan kusur raporu arasında çelişki ortaya çıkmakla, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, ortaya çıkan çelişki de giderilmeli, davalılar ... ve ... 3. kişi ise sorumluluklarının 506 sayılı Yasa 26/2. maddesine dayalı olduğu gözetilmeli ve hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

2-Mahkemece davalıların kusur ve sorumluluk durumları ayrıştırılmadan 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesi kapsamında tüm davalıların sorumlu tutulması suretiyle karar verildiği anlaşılmıştır.

2-Mahkemece davalıların kusur ve sorumluluk durumları ayrıştırılmadan 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesi kapsamında tüm davalıların sorumlu tutulması suretiyle karar verildiği anlaşılmıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa’nın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasa’nın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmeyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22’nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesap edilecek sermaye değerleri tutarı, 26’ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanun’un 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanun’un 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., ... E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanunu’nun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, %50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanun’un 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanunu’nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

İncelemeye konu somut olayda davalı işveren yönünden 506 sayılı Yasa’nın kusursuzluk ilkesine dayanan 10. ve kusur sorumluluğuna dayanan 26. maddeleri kapsamında sorumlu olduğu belirgin olmakla birlikte diğer davalılar açısından anılan Yasa’nın 10. maddesi kapsamında sorumlu olup olmayacakları hususunda mahkemece değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

Mahkemece kararı temyiz etmeyen davalı ... yönünden davacı Kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumu gözetilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılardan ... vekilleri ve ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, kararı temyiz etmeyen davalı ... yönünden usulü kazanılmış hak durumu da gözetilmek suretiyle, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'a iadesine, 11/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20473, Karar No: 2012/5721, Tarih: 07.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/20473 E.  ,  2012/5721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı eczacı, davalı kurum ile sözleşme imzaladıklarını, davalı kurumun eczanede yaptırdığı denetim sonrasında farmasötik eşdeğer olmayan ilaç verildiği ve aynı hususta bir yıl içinde ikinci ihtar yapıldığı gerekçesi ile sözleşmeyi 3 ay süreyle feshettiğini ve 511,70-TL cezai şart uygulandığını, yapılan işlemin haksız ve hukuka uygun olmadığını ileri sürerek, sözleşmenin feshine ilişkin işlemin iptali ile 511,70-TL tutarında uygulanan cezai şart bedelinin iptali ve muarazanın giderilmesi istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı kurumun fiilin tekrarı nedeniyle protokol ve sözleşme hükümleri kapsamında uyguladığı cezai şart ve 3 ay süre ile fesih işleminin yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekir.

2-Davacı sözleşmenin haksız fesh edildiğinden bahisle davayı açmış olup, mahkemece farmasötik eşdeğer olmayan ilaç verilmesi sebebiyle, davacının bir yıl içerisinde iki kez 2011/20473 2012/5721

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekir.

2-Davacı sözleşmenin haksız fesh edildiğinden bahisle davayı açmış olup, mahkemece farmasötik eşdeğer olmayan ilaç verilmesi sebebiyle, davacının bir yıl içerisinde iki kez 2011/20473 2012/5721

ihtar edildiğinden bahisle sözleşmenin feshinin yerinde olduğuna karar vermiş ise de, yanlar arasında düzenlenen 2009 tarihli sözleşmenin 6.3.9 maddesinde ''Reçetede yazılı ilaç yerine farmasötik eşdeğer olmayan ilaç verilmesi durumunda, yanlış verilen ilaç bedelinin 5 katı tutarında ceza uygulanır ve eczane yazılı uyarılır, tekrarı halinde ilaç bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 3 ay süre ile sözleşme yapılmaz.'', 6.7.maddesinde ise ''Fiilin/fiillerin tekrar olup olmadığının tespitinde, tebligat tarihleri esas alınır, fiilin/fiillerin işlendiği tarihten geriye doğru kurumla sözleşmeli olduğu süreler dikkate alınarak son bir yıla bakılır.''(2007 tarihli sözleşmenin 6.7.maddesinde ise ''Fiilin/fiillerin tekrar olup olmadığının tespitinde, fiilin/fiillerin işlendiği tarihten geriye doğru kurumla sözleşmeli olduğu süreler dikkate alınarak son bir yıla bakılır.'') demekte olup, bu maddeler dikkate alındığında 2007 yılı için yapılan sözleşme sebebiyle ve bu yıl içerisinde yapılması gereken birinci ihtarın davalı kurum tarafından kendi kusuru ile 2009 yılında yapılması nedeniyle aynı yıl içerisinde iki kez ihtarın varlığı kabul edilmeyeceğinden, feshin haksız olduğu anlaşılmakla, mahkemece bu doğrultuda araştırma ve inceleme yapılıp, davacının talepleri değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 07.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2676, Karar No: 2015/19228, Tarih: 14.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2676 E.  ,  2015/19228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay mahallinde, yolun karşısına geçmeye çalışması neticesinde, motosiklet sürücüsü katılanın yaya sanığa çarpması sonucu, sanığın ve katılanların yaralandıkları olayda,

Ceza Genel Kurulu'nun 18.02.2014 tarih ve 2013/12-10 E, 2014/80 K sayılı kararında, yayaların da sanık olabileceği kabul edilmiş ise de, varılan sonucun mutlak olmadığı, araç sürücüsünün yayaya çarpmamak için manevra yapması veya yayanın birden yola çıkması nedeniyle meydana gelen neticelerden yayanın sanık olarak sorumlu olacağına dikkat çekildiği,

Olayımızda ise, motosiklet sürücüsü katılan tarafından yaya sanığın yol üzerinde görüldüğü, kazanın meydana gelmemesi adına herhangi bir tedbire (fren yapma, direksiyon manevrası yapma gibi) başvurulmadığı, olay mahallinin kavşak olmasına rağmen mevcut hızıyla seyrine devam ettiği ve bizzat katılan tarafından yayanın aniden yola çıktığına dair bir iddia da bulunulmaması karşısında, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanların temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi yerine aynı Kanunun 223/2-b maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. fıkrasında yer alan “223/2-b” ibaresinin “223/2-a” olarak düzeltilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3836, Karar No: 2007/14967, Tarih: 22.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3836 E.  ,  2007/14967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ (MÜSTEMİR YETKİLİ)

Taraflar arasındaki orman tahdidine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan03.05.2005 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili, davacı ... ... ... vekili, ... ... ... Vakfı evlatlarından ... ... ... vekili, ... ... ve arkadaşları vekili, ... ... ... vekili, ... ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 14.03.2006 günü için yapılan tebligat üzerine, Hazine vekili Av. ... ..., Orman Yönetimi vekili Av. ..., ... ... ... Vakfı Evlatları ve arkadaşları vekili, Av. ... Av. ... ... Av. ... ... ... ... Genel Müdürlüğü vekili Av. ... ... ..., ... ... vekili Av. ... ..., ... ... varisleri vekili Av. ..., ... ... vekili Av. ... ..., ... ... ... vekili Av. ... ..., ... ... ve arkadaşları vekili Av. ... ..., ... ... ve arkadaşları vekili Av. ... ... ... Av. ... ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bazı eksiklikler nedeniyle mahkemesine iade edilip tamamlattırıldıktan sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

1) Davacılar ... ... ..., ... ... ve ... ... ... mirasçısı ... ... ..., 16/01/1986 tarihli dava dilekçesi ile Kartal Asliye l. Hukuk (Kadastro) Mahkemesinin 1986/65 sayılı dosyasında, ... ... ... da 20/01/1986 tarihli dava dilekçesi ile aynı mahkemenin 1986/83 sayılı dosyasında Orman Bakanlığı ve Orman Genel Müdürlüğünü hasım göstererek açtıkları davalarda, ... Köyü 1094 sayılı parselde pay sahibi olduklarını bu parsel 1948 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastro sınırları içine alınmışsa da, ... Genel Müdürlüğünün açtığı dava sonucunda orman kadastrosunun iptal edildiğini, ancak 1986 yılında 2896 Sayılı Yasa hükümlerine göre 24 numaralı Orman Kadastro Komisyonunca yapılan aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulama çalışmaları sırasında orman sınırları içerisinde gösterildikten sonra kısmen 2/B madde uygulaması sonucu orman sınırları dışına çıkarıldığını ileri sürerek, 24 numaralı orman kadastro komisyonun yaptığı çalışmaların iptali ile davalı kurumların elatmasının önlenmesini istemişlerdir. Bu dava dosyaları Mahkemenin 1986/65 Sayılı dosyasında birleştirildikten sonra Adli Teşkilat kurulduğundan yetkisizlik nedeniyle ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilerek, Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/1970 sayısına kaydedilmiştir.

Diğer taraftan ... İdaresi 1094 sayılı parseli içine alan 1948 yılı orman tahdidinin açtıkları dava sonucu Kartal Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin 10/06/1960 gün ve 1959/217-311 sayılı kararı ile iptal edildiğini, 1094 sayılı parselin davacı ... ... ... ve arkadaşları adına kadastroca 1967 yılında oluşturulan tapu kaydının iptal için 29/04/1971 tarihinde açtıkları davanın halen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/1500 sayılı dosyasında devam ettiğini, bu nedenle, 24 ve 59 numaralı orman kadastro komisyon çalışmalarının iptalini istemişler, ... ... ... ve ... ... ... da 1094 sayılı parselde pay sahibi olduklarını ileri sürerek bu davaya katılmışlar, yargılama sırasında ... içerisinde kadastro mahkemesi kurulması nedeniyle, dava dosyası görevsizlik kararı ile kadastro mahkemesine gönderilerek, mahkemenin 1991/9 sayısına kaydedilmiştir.

2) Davacılar, ... ... ... ve ... ... ... 11/10/1989 tarihli dava dilekçesi ile ... Asliye Hukuk (Kadastro) Mahkemesinin 1989/689 sayılı dosyasında açtıkları dava da, adlarına paylı olarak tapuda kayıtlı bulunan ... Köyü 1094 sayılı parselin 59 numaralı orman kadastro komisyonunca yapılarak 12/04/1989 tarihinde ilana çıkartılan aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasında orman sınırları içinde bırakılarak kısmen 2/B uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılma işleminin iptali ile taşınmazın özel orman olarak sınırlandırılıp adlarına tescilini istemişler, ... İlçesinde kadastro mahkemesi kurulması nedeniyle, dava dosyası görevsizlikle kadastro mahkemesine gönderilerek, mahkemenin 1990/9 sayısına kaydedilmiştir.

3) ... Kadastro Mahkemesinin yukarıda belirtilen 1991/9 ve 1990/9 sayılı dava dosyaları fiili ve hukuki bağlantı nedeni ile 1990/9 sayılı dava dosyasında birleştirilmesinden sonra, ... oğlu ... mirasçıları, ... ... ve arkadaşları K.sani 1291 tarih 1 ila 25 numaralı tapu kayıtlarına dayanarak, ... ... ... 1094 sayılı parseldeki ... ... oğlu ... ... ...’in 500/7680 payını, ... ... da ... ... ...’in 4460/7680 payını satın aldıklarını ileri sürerek davaya katılmış, ... Kadastro Mahkemesi 25/09/1996 gün ve 1990/9-15 sayı ile “davanın kabulüne ve 1094 sayılı parselin Kartal Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin 1959/217-1960/311 sayılı kararı ile özel orman olduğu kabul edilerek,

Devlet Ormanı olarak sınırlandırma işleminin iptal edildiğini, bu nedenle 1986 ve 1989 yıllarında 1094 sayılı parseli Devlet Ormanı sınırları içine alan ve daha sonrada 2/B madde uygulaması ile kısmen orman rejimi dışına çıkaran 24 ve 59 numaralı orman kadastro komisyon kararlarının iptaline ve elatmanın önlenmesine” dair verdiği karar Orman Yönetimi ve Hazinenin temyizi üzerine 20. Hukuk Dairesinin 01/07/1997 gün ve 1997/6670-7089 sayılı kararı ile ve özetle: “Temyize konu davanın 1094 sayılı parselin orman sınırları içine alınması isteminin iptaline ilişkin olduğu, bölgede ilk kez 1948 yılında yapılan orman tahdidi ile 2082,2 hektarlık bir alanın Karaağıl Devlet Ormanı olarak sınırlandırıldığı, ... Bölge Müdürlüğü tarafından 13/09/1948 tarihli dava dilekçesi ile Vakıflara ait 11 adet tapunun kapsadığı 1230 hektar arazinin orman sınırları dışına çıkarılması için açtığı dava sonucu, Kartal Asliye Hukuk Mahkemesinin 10/06/1960 gün ve 1959/217-1960/311 Sayılı Kararı ile ...’ın 11 adet tapusu yüzölçümü kapsamında kalan bölümler yönünden 1948 yılı tahdidinin iptal edildiği, yörede 1966-1967 yıllarında yapılan genel arazi kadastro çalışmalarında anılan mahkeme ilamı ile özel orman olduğu kabul edilerek, Karaağıl Devlet Ormanı sınırları dışına çıkarılan yerlerin 1092, 1093, 1094 numaralı parsellerin tamamı olduğunun kabulünün doğru olmadığı, çünkü bu üç parselin toplam yüzölçümünün 1900 hektar 11.100 m2 olduğu, ... İdaresi ... ... Bey Vakfından gelme 11 adet tapuya dayanarak 1230 hektar arazinin özel orman olduğu savı ile dava açtığı ve Mahkemenin 1959/217-311 sayılı kararı ile 2.082.2 hektar yüzölçümlü Karaağıl Devlet Ormanının tümünün tahdidi iptal edilmeyip, sadece Vakıflara ait 11 adet tapu kaydı kapsamının ÖZEL ORMAN olduğu kabul edilerek, Vakıfların tapu kapsamındaki yer için tahdidin iptal edildiği 1680 hektar yüzölçümünde olan çekişmeli 1094 sayılı parselin tamamının bu dava sonucu tapulu özel orman olduğu kabul edilerek Devlet Ormanı sınırları dışına çıkarıldığının kabul edilemeyeceği, Kartal Asliye Hukuk Mahkemesinin 1971/380 (1990/1500) sayılı dosyasında ... Genel Müdürlüğü ile 1094 sayılı parselin tapu malikleri ... ... ... ve arkadaşları arasında görülen tapu iptal ve tescil davasının bu dava ile doğrudan bir ilgisinin bulunmadığı, bu nedenle mahkemece yeniden yapılacak keşifte 1948 yılında yapılan orman tahdidinde Karaağıl Devlet Ormanı olarak sınırlandırılan 2.082.2 Hektarlık sahanın belirlenmesi ve bu saha içerisinde ... Genel Müdürlüğünün 11 adet tapusu içinde kalması nedeniyle Özel Orman olduğu kabul edilerek Devlet ormanı sınırları dışına çıkarılan kesimin, Kartal Asliye Hukuk Mahkemesinin 10/06/1960 gün 1959/217 Esas ve 1960/311 karar sayılı dosyasında infaza uygun bir harita varsa bu harita, aksi halde ..

.082.2 Hektarlık sahanın belirlenmesi ve bu saha içerisinde ... Genel Müdürlüğünün 11 adet tapusu içinde kalması nedeniyle Özel Orman olduğu kabul edilerek Devlet ormanı sınırları dışına çıkarılan kesimin, Kartal Asliye Hukuk Mahkemesinin 10/06/1960 gün 1959/217 Esas ve 1960/311 karar sayılı dosyasında infaza uygun bir harita varsa bu harita, aksi halde ...’ın dayandıkları tapu kayıtları ve anılan mahkeme ilamı ve 1092, 1093, 1094 sayılı parsellere ait kadastro paftası yerine uygulanarak kapsamları saptanıp, haritalar birbirleri ile çakıştırılarak düzenlenecek krokide gösterilmesi, çekişmeli 1094 sayılı parselin gerek 1948 tahdidi, gerekse Asliye Hukuk Mahkemesinin 1959/217-311 sayılı iptal kararındaki konumunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi” gereğine değinilerek bozulmuştur.