muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/37396, Karar No: 2016/10692, Tarih: 12.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/37396 E.  ,  2016/10692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı ...'ndan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7025, Karar No: 2012/27273, Tarih: 05.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7025 E.  ,  2012/27273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ücret alacağı, ulusal ... genel tatil ücret alacağı, hafta tatil ücret alacağı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete ait ... ... ... Hotel’de 2006 Yılı Temmuz ayında genel müdür olarak çalışmaya başladığını, işten haksız olarak çıkartıldığı 01/02/2010 tarihine kadar fiilen ve kesintisiz olarak çalıştığını, son aylık net ücretinin 5.000,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti ulusal ... ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve ücret alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının henüz otel inşaat halinde iken ve faaliyete geçmemişken 10/12/2006 tarihinde genel müdür sıfatı ile müvekkilinin işyerinde çalışmaya başladığını, yönetici konumunda bulunan davacının çalışma düzenini kendisinin belirlediğini, aldığı maaşın yüksek olması sebebiyle bu ücretin hafta tatili ve ulusal ... ve genel tatil çalışmalarına ilişkin zamlı ücretleri de içerdiğini, davacının 25/01/2010-01/02/2010 tarihleri arasında altı gün mazeretsiz olarak işe gelmediğini, davacının bu şekilde ... sözleşmesini kendisinin feshettiğini, bu primler ve davacıya ödenen avanslar sebebiyle davalı işverenin davacıdan alacaklı olduğunu, 2010 yılı Ocak ayı ücreti hariç davacının çalıştığı diğer dönemlere ait ücretlerin ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenin ... sözleşmesini haklı bir neden yokken feshettiği, davacı işçinin genel müdür olması nedeniyle mesaisini kendisinin belirlediği ve fazla çalışma ücreti alacağı olamayacağı, hafta tatili çalışmasını da ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davalı şirketin nev’inin dava dilekçesi ve dosya kapsamına göre anonim şirket olmasına rağmen gerekçeli kararda limited şirket olarak yazılıp sonuç olarak davalının unvanının yanlış belirtilmesi mahallinde düzeltilebilecek bir hata olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Gerekçe:

1-Davalı şirketin nev’inin dava dilekçesi ve dosya kapsamına göre anonim şirket olmasına rağmen gerekçeli kararda limited şirket olarak yazılıp sonuç olarak davalının unvanının yanlış belirtilmesi mahallinde düzeltilebilecek bir hata olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlık davacının ulusal ... ve genel tatil çalışması olup olmadığı, varsa bunların ücretlerinin ödenip ödenmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı ... Kanununun 47’nci maddesinde, kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal ... ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır.

Ulusal ... ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan ... ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal ... ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir. Ulusal ... ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinlettikleri tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal ... ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazı kaydının bulunması halinde, ulusal ... ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal ... ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut olayda; davacı ulusal ... ve genel tatil çalışmasını tanık beyanıyla ispatlamış olup beyanı hesaplamaya esas alınan tanığın davacının sadece kendi çalıştığı dönemdeki çalışmaları konusunda doğrudan bilgi sahibi olabileceği göz ardı edilerek söz konusu tanığın beyanına göre davacının tüm çalışma süresi üzerinden ulusal ... ve genel tatil ücreti hesaplanması hatalıdır.

Somut olayda; davacı ulusal ... ve genel tatil çalışmasını tanık beyanıyla ispatlamış olup beyanı hesaplamaya esas alınan tanığın davacının sadece kendi çalıştığı dönemdeki çalışmaları konusunda doğrudan bilgi sahibi olabileceği göz ardı edilerek söz konusu tanığın beyanına göre davacının tüm çalışma süresi üzerinden ulusal ... ve genel tatil ücreti hesaplanması hatalıdır.

Diğer taraftan dosyaya davalı işverence ibraz edilen bir kısım ücret hesap pusulalarında ulusal ... ve genel tatil çalışmaları ücretleri tahakkuku gözükmektedir. Davalı tarafından ulusal ... ve genel tatili ücretlerinin ödenmesine ilişkin banka kayıtlarının celbi talep edilmiş ise de, mahkemece bu talebin reddedildiği anlaşılmaktadır. Mahkeme tarafından davalıya delillerini bildirmesi için kesin süre verilmediği de dikkate alınarak ulusal ... ve genel tatil ücretlerinin ödendiğine dair banka kayıtlarının getirtilerek davacının ulusal ... ve genel tatil ücreti talebi hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm oluşturulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5645, Karar No: 2017/6972, Tarih: 28.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/5645 E.  ,  2017/6972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığından yapılan kesintinin iptaline, yaşlılık aylığından yapılan kesintilerin durdurulması amacıyla ihtiyati tedbir karar verilmesini, kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının Kurum'un yaşlılık aylığından yapmış olduğu kesintinin iptali ile Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan Mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır. Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

506 sayılı Kanunun "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa, geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 01/05/2008 - 30/04/2009 ve 01/05/2009 - 15/06/2009 tarihleri arasında ... şirketi nezdinde ... ye tabi geçen hizmetlerinin Kurum'a bildirildiği, 01.07.2005 tarihli tahsis talebine istinaden 01.08.2005 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığına hak kazandığı, davalı Kurum tarafından sermayesinin %50 den fazlası kamuya ait işyerinde çalışmasından dolayı davacı adına 20.05.2013 tarihli borç bildirim belgesi ile 16.671,26 TL borç aslı 7.257,52 TL yasal faiz olmak üzere toplam 23.928,78 TL lik borç tahakkuku işleminin yapıldığı ve borcun tahsili amacıyla davacının yaşlılık aylığından kesinti yapılmaya başlandığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta iken, tarihleri 01/05/2008 - 30/04/2009 ve 01/05/2009 - 15/06/2009 tarihleri arasında ... Eğitim ve Sağlık ...'ye ait işyerinde çalıştığı, davacının kendi sigortalılık durumunu bilmesi gerektiği ve davacıya yersiz ödenen aylıkların 5510 sayılı Yasa'nın 96/a maddesi çerçevesinde iadesine dair Kurum işleminin yerinde olduğu hususunun gözetilmeksizin Mahkemece hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bu durum bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10663, Karar No: 2016/10653, Tarih: 27.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/10663 E.  ,  2016/10653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve tehdit suçlarından şüpheli ..., kasten yaralama suçundan şüpheliler .....haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/07/2013 tarihli ve 2013/377197 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2013 tarihli ve 2013/1379 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 12.02.2014 tarih ve 2013/3290-11029 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.01.2014 tarih ve 2014/22488 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderildikten sonra görevsizlikle, Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1) Danıştay 1. Dairesinin 23/09/2010 tarihli ve 2010/1315 esas, 2010/1315 sayılı kararı ile, Tüm-Belsen İstanbul 1 no'lu şube başkanı Kadir Kılıcı hakkında 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/D-e maddesinde belirtilen “Görev yeri sınırları içinde herhangi bir yeri toplantı ve benzeri amaçlarla izinsiz kullanmak" fiilini işlemesi nedeniyle disiplin soruşturması açıldığı, bu nedenle şikâyetin 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun’un 4. maddesi uyarınca ciddi bulgu ve belgelere dayanmadığı anlaşıldığından itirazların reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, dosyada mevcut Danıştay 1. Dairesinin 23/09/2010 tarihli ve 2010/1315 esas, 2010/1315 sayılı kararına ilişkin yasal delilin karar yerinde tartışılmadığı gibi şikâyete ilişkin ciddi bulgu ve belgeler olmadığı hâlde olay tarihinden (17/04/2009) sonra düzenlendiği anlaşılan Adli Tıp Kurumu Fatih Şube Müdürlüğünün 29/01/2010 tarihli 2010/410 sayılı raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde,

2) Ek kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karara ilişkin itiraz hakkı olmayan Tüm Bel-Sendikasının itirazının da merciince değerlendirildiği; ancak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173/1. maddesinde yer alan, “Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır

2) Ek kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karara ilişkin itiraz hakkı olmayan Tüm Bel-Sendikasının itirazının da merciince değerlendirildiği; ancak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173/1. maddesinde yer alan, “Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır

ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına itiraz edebilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, şikâyetçi sendikanın müsnet kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından açık bir hakkı zedelenmediği cihetle itiraz hakkının bulunmadığı, nitekim Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 14/06/2010 tarihli, 2009/16787 esas, 2010/7000 sayılı ve Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 14/02/2012 tarihli ve 2011/67253 esas, 2012/7894 sayılı ilamlarında belirtildiği üzere, toplumdaki demokratik düzenin sağlanması açısından adalet hizmetinin verilmesinin, Devletin temel görevi olduğu, Devlete ait olan adaletin gerçekleşmesi görevinin halka karşı bir görev olmakla birlikte, Devletin adalet mekanizmasını harekete geçirmesini istemek konusunda her vatandaşın genel bir talep hakkı olmayıp, vatandaşın bu konuda hak sahibi olması için özel bir düzenlemeye ihtiyaç bulunduğu, ceza muhakemesi hukukunda da bu hakkın ancak suçtan zarar görene tanınmış olduğu dikkate alındığında, itirazın bu yönden reddi yerine, yazılı gerekçelerle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.09.2013 tarih ve 2013/1379 değişik iş sayılı kararıyla şikayet olunan Mustafa Demir hakkında da kasten yaralama suçundan verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmiş ise de; dosya kapsamından; İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nca şikayet olunan Mustafa Demir hakkında kasten yaralama suçundan değil, görevi kötüye kullanma suçundan soruşturma yürütüldüğü, 4483 sayılı kanun gereğince soruşturma izni istendiği, İçişleri Bakanlığının 26.02.2010 tarih ve B050MAH0071003 sayılı kararıyla iddianın işleme konulmamasına karar verildiği, karara itiraz üzerine Danıştay 1. Dairenin 23.09.2010 tarih ve 2010/1315 Esas, 2010/1315 sayılı kararıyla itirazın reddine karar verilerek kesinleştiği, bunun üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.07.2013 tarih ve 2009/377197 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair ek kararıyla şikayet olunan Mustafa Demir hakkında görevi kötüye kullanma suçundan inceleme yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, esasen şikayet olunan Mustafa Demir'in kasten yaralama olayının gerçekleştiği yerde olmadığı gibi şikayetçilere kasten yaralama eyleminde bulunduğuna ilişkin bir iddia ve soruşturmanın da bulunmadığı, bu nedenle Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesince şikayet olunan Mustafa Demir hakkında kasten yaralama suçu yönünden ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, hususunun da kanun yararına bozma sebebi yapılıp yapılmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, takdir hakkı kullanıldıktan sonra diğer kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesine; 27.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.