muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7826, Karar No: 2016/14460, Tarih: 05.04.2016

Yine aynı Kanun'un 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 80/1-C maddesinde yer alan “Radyo-televizyon kuruluşları bu Kanunda öngörülen yükümlülüklerini yerine getirirler. Radyo-televizyon kuruluşları, gerçekleştirdikleri yayınlar üzerinde;

(1) Yayınlarının tespit edilmesine, diğer yayın kuruluşlarınca eş zamanlı iletimine, gecikmeli iletimine, yeniden iletimine, uydu veya kablo ile dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(2) Özel kullanımlar hariç olmak üzere, yayınlarının herhangi bir teknik veya yöntemle, doğrudan veya dolaylı bir şekilde çoğaltılmasına ve dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(3) Yayınlarının umuma açık mahallerde iletiminin sağlanmasına izin verme veya yasaklama,

(4) Tespit edilmiş yayınlarının, gerçek kişilerin seçtikleri yer ve zamanda yayınlarına ulaşılmasını sağlamak suretiyle umuma iletimine izin verme,

(5) Haberleşme uyduları üzerindeki veya kendilerine yöneltilmiş olan yayın sinyallerinin diğer bir yayın kuruluşu veya kablo operatörü veya diğer üçüncü kişiler tarafından umuma iletilmesi ve şifreli yayınlarının çözülmesine ilişkin izin verme veya yasaklama,

Hususlarında münhasıran hak sahibidirler.” şeklindeki düzenleme ile de, bağlantılı hak sahibi olan radyo- televizyon kuruluşlarının hak ve yetkileri belirlenmiştir.

Yukarıda belirtilen hükümler uyarınca, Radyo-TV kuruluşlarıyla yapılan sözleşmelerde; ilgili kuruluşların yayın alanı ve şekli ile dinleyici/izleyici kitlesinin taraflarca bilinmediğinin kabulü mümkün değildir. Dolayısı ile normal şartlarda sözleşme koşulları ve bedelinin de belirtilen ölçütlere göre saptanması gerektiği nazara alındığında, şifresiz ve abonelik esasına bağlı olmadan yapılan ulusal ve/veya bölgesel yayınların kapsama alanındaki herkesi ve her yeri dinleyici/izleyici hedef kitlesi olarak belirlediğinde şüphe bulunmamaktadır. Kaldı ki izlenme/dinlenme oranları ve reklam vs. gelirlerinin de buna bağlı olduğu bir gerçekliktir.

Kişilerin cezai yönden sorumlu tutulmaları için 5237 sayılı TCK’nın 21. maddesinde düzenlenen ve “bilme ve isteme” olarak tanımlayabileceğimiz kastının olması gerekmektedir. Kastın oluşabilmesi için kişi, gerçekleştireceği eylemin bütün bileşenlerini bilmeli ve sonucunu istemelidir. Bu unsurun olmaması ceza hukuku açısından kasıtlı suçlar yönünden cezalandıramama sonucunu doğurmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, yayın akışı ve koşulları hususunda hiçbir tasarruf yetkisi bulunmaksızın, bir müzik eserini radyodan yapılan yayın aracılığıyla otel lobisinde müşterilerine dinletmekten ibaret eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu nazara alındığında sanığın tazmini anlamda sorumluluğundan bahsedilebilir ise de, cezai yönden suç kastı bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.04.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık; sanığın fiilinin atılı manevi, mali veya bağlantılı haklara tecavüz suçunu oluşturup oluşturmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere, eser, icra veya yapımları içeren bir yayının otel, kafe, restoran, eğlence yerleri vb. umuma açık mahallerde izlenmesi veya dinlenmesinin sağlanması suretiyle yeni bir dinleyici veya izleyici kitlesine (yeni bir umuma) sunulması yayın yönünden “doğrudan temsil” olmasına karşın; yayın içeriğinde yer alan eser veya icra yönünden “vasıtalı temsil” niteliğindedir.

Doğrudan temsil ve vasıtalı temsil hakkı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun (FSEK) sırasıyla 24/1. ve 24/2. maddesinde eser sahibinin mali hakları arasında güvenceye alınmıştır. Bu düzenlemeye göre;

FSEK madde 24: “Bir eserden, (...) doğrudan doğruya yahut işaret, ses veya resim nakline yarıyan aletlerle umumi mahallerde okumak, çalmak, oynamak ve göstermek gibi temsil suretiyle faydalanma hakkı munhasıran eser sahibine aittir.

Temsilin umuma arzedilmek üzere vukubulduğu mahalden başka bir yere herhangi bir teknik vasıta ile nakli de eser sahibine aittir.

(Ek: 1/11/1983 - 2936/4 md.) Temsil hakkı; eser sahibinin veya meslek birliğine üye olması halinde, yetki belgesinde belirttiği yetkiler çerçevesinde meslek birliğinin yazılı izni olmadan, diğer gerçek ve tüzelkişilerce kullanılamaz. Ancak, 33 üncü ve 43 üncü maddelerdeki hükümler saklıdır.”

Vasıtalı temsilin konusunu bir yayın oluşturmakta ise, FSEK’in 80/I, 1, C, 3. Maddesi gereğince yayını gerçekleştiren yayın kuruluşunun umuma açık mahallerde temsil hakkına sahip olması gündeme gelecektir. Anılan norma göre yayının umuma açık mahallerde vasıtalı ve vasıtasız temsil hakkı yayın kuruluşuna aittir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

Umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) temsil hakkı gündeme gelecektir.

FSEK’in 41/1. maddesinde “Girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahaller; eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanım ve/veya iletimine ilişkin 52 nci maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alır ve sözleşmelerde yazılı malî hak ödemelerini bu madde hükümlerine göre yaparlar” kuralına yer veilmiştir. Bu ilke yayın, yapım, icra ve eserlerin kullanımını “önceden izin alma şartına” bağlamıştır. Önceden izin alma şartı ise FSEK’in 52. maddesindeki usullere göre yapılacaktır. FSEK’in 52. maddesine göre ise “mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şarttır.”

FSEK sistemimizde mali haklar birbirine bağlı değildir. Bunlardan birinin tasarrufu ve kullanılması diğerine tesir etmez (md. 20/1). Bu itibarla eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısı tarafından eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayın ile umuma iletimine izin verilmiş olması; umuma açık mahallerde yapılacak vasıtalı temsili de kapsamaz. Gerçekten söz edilen durumda eser sahibi, icracı ve fonogram ya da film yapımcısının verdiği izin; sadece belirtilen fikir ürünlerinin umum sayılan, organize olmayan, aralarında herhangi bir bağlantı bulunmayan, sayısı ve kim oldukları bilinmeyen kişilere bu eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayınlarla ulaştırılmasını (umuma iletilmesini) kapsar. Söz ettiğimiz sınırlamalar dışında kalan kişilere umuma açık mahallerde anılan fikir ürünlerinin yayın içeriğinde sunulması, adeta “yeni bir umum yaratılması” hak sahibinin verdiği izyayın kuruluşuna verdiği iznin kapsamının dışına çıkılması anlamındadır. Örneğin bir icranın radyo-TV yayını vasıtasıyla temsiline izin veren icracı sanatçı veya eser sahibi yayıncı kuruluşa verdiği izinde icranın yayın vasıtasıyla nihai tüketici konumunda olan kişilere ulaştırılmasını amaçlamıştır. Bu iznin dışına çıkılarak eserin umuma açık mahallerde gösterime sunulması (vasıtalı temsili); yani yeni bir umum yaratılması hak sahibinin verdiği iznin dışındadır. Burada adeta ikinci bir kullanım durumu ortaya çıkmaktadır ki, bunun hukuka uygun olması için hak sahiplerinin açıkça buna önceden izin vermiş olmaları şarttır. FSEK sistemine göre, hak sahibinin açıkça kullanımına izin vermediği bir hakka asla izin verdiği kabul edilemez. Bu itibarla, hak sahibinin yayın kuruluşuna eser, icra veya yapımın radyo-TV kuruluşu tarafından yapılacak yayın ile umuma iletimine izin verilmiş olması; umuma açık mahallerde yapılacak vasıtalı temsili hiçbir şekilde kapsamına almaz. Nitekim FSEK’in 41. maddesi açıkça “umuma açık mahalde temsil edilen yayın içeriğinde eser, icra veya yapımların bulunması durumunda; yayın kuruluşuyla birlikte eser sahibinin (FSEK md. 24); icracı sanatçıların (md. 80/I, 1, A, 2.) ve yapımcıların da (md. 80/I, 1, B., 80/I, 2.) 52. maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alacağı” kuralına yer vermiştir. Hak sahiplerinin tümünden önceden izin alınmadan yayınların umuma açık mahallerde gösterilmesine FSEK sistemi izin vermemektedir.

Belirtilen genel ilkenin uygulanmasında “adil kullanım” bulunup bulunmadığı da somut olayın şartlarına göre denetlenmelidir. Nitekim ... (...) 15 Mart 2012 tarihli ... (...)/ ... kararında bir diş hekimi muayenehanesinde müzik yayını yapılmasına ilişkin olarak “bu hizmetin sağlanmasının müşterileri üzerinde bir etkiye sahip olup olmadığı” ve “bu eylem ile ek bir yarar elde edilip edilmediği” ölçütlerini uygulamıştır. ... profesyonel ekonomik yapan özel diş hekiminin işyerinde müzik yayını yapılmasının fonogram yapımcılarına ücret isteme hakkı vermeyeceğine karar vermiştir (Kararın tam metni için bkz: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:62010CJ0135:EN:HTML).

Açıklanan temel ilkeler çerçevesinde eser, icra veya yapımları içeren bir yayının otel, kafe, restoran, eğlence yerleri vb. müzik yayınının ticari işletmenin faaliyetinin esaslı ve vazgeçilmez bir unsuru olduğu umuma açık mahallerde izlenmesi veya dinlenmesinin sağlanması suretiyle yeni bir dinleyici veya izleyici kitlesine (yeni bir umuma) sunulması yani vasıtalı temsili FSEK’in 24, 80/I, 1, A, 2, 80/I, 1, B., 80/I, 2, 41 ve 52. maddelerinin getirdiği ilkeler çerçevesinde hak sahiplerinden önceden yazılı izin alınmasına bağlıdır. Nitekim Yargıtay ... Hukuk Dairesi de kararlarında belirtilen şekilde önceden hak sahiplerinden izin alınması gerektiğine içtihat etmiştir (Bkz. ... HD. 21.06.2004, ..., ... K. Aynı yönde bkz. 04.12.2006 tarih ve ... E. , ...). Bu itibarla bir eseri, icrayı veya fonogramı hak sahibi kişilerin yazılı iznini almaksızın –Radyo-TV yayını vasıtasıyla da olsa cafe, bar, restoran, otel gibi müzik yayınının esaslı bir unsuru olan ticari işletmelerde vasıtalı olarak temsile konu ederek ek bir yarar elde etme fiili FSEK’in 71/I,1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı kuşkusuzdur.

Açıklanan gerekçelerle sanığın fiilinin FSEK’in 71/I,1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/1182, Karar No: 2010/3519, Tarih: 29.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/1182 E.  ,  2010/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Davacı tarafından hasımsız olarak açılan sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde alacaklarının imtiyazlı olması nedeniyle öncelikli ödenmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

İcra Hukuk Mahkemesince iptali istenen sıra cetveline konu şikayet, İİK.nun 142/son maddesinde düzenlenmiştir. Bu durumda şikayeti inceleyen İcra Hukuk Mahkemesi incelemesini mutlaka duruşmalı olarak yapmak zorunda olmayıp, İİK.nun 141 ve 142/son maddesi delaleti ile aynı Kanunun 16 ve 18.maddesi hükümlerine göre duruşma yapılıp, yapılmaması hususunda takdir hakkına sahiptir. Ancak verilecek karar sıra cetvelinde yer alan alacaklıların hukukunu olumsuz yönde etkileyecek ise bu kişilere karşı husumetin yöneltilmesinin sağlanması ile takdir hakkının tebligat yapılıp duruşma icrası şeklinde kullanılması ve işin esasının bundan sonra incelenmesi gerekir. İcra mahkemesince bu yönlerin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olduğu gibi davacı bankanın harca tabi olmadığı gözetilmeden aleyhine harç yüklenmesi de isabetsizdir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9012, Karar No: 2007/7502, Tarih: 03.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/9012 E.  ,  2007/7502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2006

Davacı, 2000/236 sayılı ödeme emrinin iptali ile borçlu olmadığının   tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   reddine  karar vermiştir.

Hükmün  davacı vekili tarafından  duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, S. Otomotiv San ve Tic. A.Ş.'e ait işyerinde müdür olarak  çalışan davacının, şirket prim borçlarından sorumlu olamadığının tesbiti ile adına gönderilen 2000/236 takip sayılı ödeme emrinin iptaline  ilişkindir.

Mahkeme, davacının tüm dönem yetkili şirket müdürü olduğundan, prim borçlarından sorumlu olacağına karar verilmesi,eksik incelemeye dayalı olup usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Gerçekten, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 80.maddesinin sondan bir önceki fıkrası hükmüne göre, tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olabilmesi için; primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili,üst düzey yöneticisi olması zorunludur. Öte yandan Türk Ticaret Kanununun 317. maddesi uyarınca; bir A.Ş.'in idare ve yönetimi aynı zamanda karar organı olarak, yetkili idare meclisince yerine getirilmektedir. Her iki hükmün birlikte değerlen- dirilmesi durumunda; bir A.Ş. yönünden primlerin ödenmesinde, sorumlu üst düzey yöneticiden söz edebilmek için bu kimsenin yönetim kurulunda başkan veya başkan yardımcısı gibi ünvan taşıması veya imza yetkisine sahip üye olması veya şirketin yönetiminde parasal konularda yetkili genel müdür, finansman veya muhasebe müdürü gibi üst düzeyde sorumluluk taşıyan görevli olması gerekir. Bunun dışında kalan ve şirketin idare veya mali işlerinde doğrudan söz sahibi veya yetkili olmayan, veya kendisine yönetimce yetki verilmeyen karar organında yer almayan kişilerin işverenle müşterek sorumluluğu düşünülemez. Şirkette görevli bir kimsenin belli konularda imza sahibi olması da bu zorunluluğu ortadan kaldırmaz.

Dava konusu olayda davacının28.09.1999-10.04.2001 tarihleri arası A.Ş müdürlüğüne atanmış şirket kaşesi altında atacağı münferit imza ile şirketi en geniş anlamda temsil ve ilzama yetkili olduğu, 10.04.2001  tarihinde de istifa ettiği, ödeme emrine konu borcun1997/6.ay-1999/12 ayları arası olduğu açıktır. Bu durumda davacının 1997// 6. ay - 28.09.1999 dönemindeki borçlardan sorumlu olmadığına ilişkin mahkeme kararı doğrudur.

Dava konusu olayda davacının28.09.1999-10.04.2001 tarihleri arası A.Ş müdürlüğüne atanmış şirket kaşesi altında atacağı münferit imza ile şirketi en geniş anlamda temsil ve ilzama yetkili olduğu, 10.04.2001  tarihinde de istifa ettiği, ödeme emrine konu borcun1997/6.ay-1999/12 ayları arası olduğu açıktır. Bu durumda davacının 1997// 6. ay - 28.09.1999 dönemindeki borçlardan sorumlu olmadığına ilişkin mahkeme kararı doğrudur.

Mahkemece yapılacak iş;yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde davacının yetkili üst düzey  sorumlu olduğu 28.09.1999-31.12.1999 tarihleri arası döneme ait şirket prim borçlarının hesaplanarak bu miktardan sorumlu tutulmalı ve  bu dönemle sınırlı olarak istemin  reddine, kalan dönemden sorumlu olmadığının tesbitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemenin belirlenen bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin davacı isteminin tümüyle reddetmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  03/05/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6546, Karar No: 2008/8569, Tarih: 18.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/6546 E.  ,  2008/8569 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Beton Ürün. San. Tic. Ltd. Şirketini Temsilen Müdür ... vekili avukat ... ile ... Kasabası Bel. Temsilen Bel. Baş. ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Cihanbeyli Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.1.2007 tarih ve 722-18 sayılı hükmün Dairenin 25.10.2007 tarih ve 7550-12412 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında ve özellikle davacının ismi ... Beton Ürün. San. Tic. Ltd. Şti. olduğu halde Dairemizin 2007/7550 esas, 2007/12412 karar sayılı, 25.10.2007 tarihli ilamında ... olarak yazılması maddi hataya münhasır olup her zaman düzeltilmek mümkün olup 25.10.2007 tarihli dairemizin karar başlığında davacı isminin ... Beton San.ve Ticaret Ltd. Şti. olarak düzeltilmesine, ve usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan her iki tarafın karar düzeltme isteğinin REDDİNE , ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 160 (yüzatmış) YTL para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 27,00 YTL peşin alınan harcın taraflara iadesine, 18.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/13367, Karar No: 2011/3210, Tarih: 17.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/13367 E.  ,  2011/3210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şişli 3. İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının işletme hakkı sözleşmesi ile kiracı olduğu işyerini kira sözleşmesinin sona erme tarihi olan 31.12.2009 tarihinde tahliye etmemesi nedeni ile aleyhine tahliye istemli takip başlatıldığını, davalının süresinde takibe itiraz ettiğini, davalının haksız itirazının kaldırılması ile kiralananın tahliyesini talep etmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan, 1.1.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşmenin kira sözleşmesi olduğu anlaşılmaktadır. Bu sözleşmenin konusunun ... Residence içindeki taksi durağı, oto yıkama, kapalı ve açık otoparak hizmetlerinin sağlanması olup, sözleşmeye göre kiracı tarafından durakta çalışacak araç ve elemanların temin edileceği, oto yıkama için ayrı bir bölümün yapılacağı, açık ve kapalı otoparkında sözleşme uyarınca kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Borçlar Kanunu'nun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması, burasının demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. Oysa taraflar arasında düzenlenen sözleşmede, bir demirbaş devri söz konusu olmadığı, işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmadığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasindaki kira ilişkisinin hasılat kirası olmadığının kabulü gerekir. Bu durumda taraflar arasındaki kira ilişkisinin Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine mi yoksa 6570 sayılı kanun hükümlerine mi tabi olduğu belirlenmelidir. Zira 6570 sayılı kanuna tabi kira sözleşmelerine dayanılarak tahliye istenmesi halinde kira süresinin sona ermesi tek başına yeterli olmayıp yasada belirtilen sebeplerin de ileri sürülüp kanıtlanması gerekir.

Mahkemece uyuşmazlığın çözümü yargılamayı gerektirdiğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6996, Karar No: 2023/6459, Tarih: 06.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/6996 E.  ,  2023/6459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/51 Esas, 2022/378 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile müvekkili şirketin ortağı dava dışı ...'ün müvekkili şirket çatısı altında birbirinden farklı ofislerde farklı kullanıcı kodları ile Ak Sigorta A.Ş. acentesi olarak çalıştıklarını, ayrı ayrı poliçeler tanzim ederek Ak Sigorta A.Ş. hesabına ödeme yaptıklarını, bir süre sonra poliçe hacminin büyümesi sonucu borç alacak takibinin zorlaştığını, 21.12.2006 tarihinde davalının ortaklıktan çıktığını, ancak 31.01.2008 tarihine kadar poliçe üretimine devam ettiğini, Ak Sigorta A.Ş.'nin bilgisayar altyapısındaki, değişiklikten dolayı bir dönem tahmini borç ödemesi yapıldığını, müvekkilinin dava dışı Ak Sigorta A.Ş.'ye kesilen poliçelerden daha fazla ödeme yaptığını, bu ödemelerin bir kısmının davalıya ait olduğunu, davalı ortaklıktan ayrıldıktan sonra Ak Sigorta tarafından gönderilen ekstreye göre müvekkilinin ödediği poliçe borçlarından bir kısmının kendisine ait olmadığını fark ettiğini ileri sürerek şimdilik 50.000,00 TL'nin reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili 31.08.2015 tarihli dilekçesi ile dava değerini 95.654,93 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacı talebinin zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin Ak Sigorta A.Ş.'ye 80.965,00 TL bedelli çekler ile borcunu ödeyerek hesabını kapattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar