muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12365, Karar No: 2018/7963, Tarih: 30.04.2018

kimlik kartı hamili olduğu Konsolosluk İlişkileri Hakkında Viyana Sözleşmesi'nin 40 ila 53. maddelerinde kayıtlı ayrıcalık ve bağışıklıklardan yaralandığının belirtildiği, söz konusu sözleşmenin 41. maddesinde yer alan" 1. fıkrasında Konsolosluk memurlarının tutuklanmaları veya göz altına alınmaları, ancak, ağır bir suç halinde ve yetkili adli makamın kararı ile olur. 2. fıkrasında Bu maddenin 1. fıkrasında öngörülen hal saklı kalmak üzere kesinleşmiş adlî bir kararın uygulanması dışında, konsolosluk memurları hapsedilemez ve herhangi bir şekilde kişisel hürriyetleri kısıtlamaya tabi tutulamaz. 3. fıkrasında Aleyhine cezaî bir dava ikame edilen konsolosluk memuru yetkili makamların önüne çıkmak zorundadır. Bununla beraber, dava, konsolosluk memurunun resmî durumu icabı kendisine gösterilmesi gereken saygı ile ve bu maddenin 1. fıkrasında öngörülen hal hariç olmak üzere, konsolosluk işlemlerinin yerine getirmesini en az etkileyecek biçimde yürütülecektir: Bu maddenin 1. fıkrasında zikredilen hallerde, bir konsolosluk memurunun gözaltına alınması kaçınılmaz olduğu takdirde, aleyhine ikame edilecek dava en kısa zamanda açılmalıdır." 43. maddesinde yer alan "1. fıkrasında Konsolosluk memurları ve konsolosluk hizmetlileri, resmî görevlerinin yerine getirilmesi sırasında işledikleri fiillerden dolayı kabul eden Devlet'in adlî ve idarî makamlarının yargısına tabi değildirler şeklindeki düzenlemeler karşısında, konsolosların kişisel dokunulmazlığının ve yargı bağışıklarının sınırlı olduğu, söz konusu olayda sanığın eyleminin kişisel olup atılı suçla ilgili kişisel dokunulmazlığı ve yargı bağışıklığı bulunmadığından mahkemece yargılamaya devam edilerek sanığın usulune uygun savunması alınıp haksız tahrik altında kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, diplomatik dokunulmazlığı olduğu ve bu dokunulmazlıktan faydalanacağına ilişkin Konsolosluk ve Dışişleri Bakanlığının yazıları karşısında ceza ve kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği gerekçesiyle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.04.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1350, Karar No: 2019/1799, Tarih: 25.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/1350 E.  ,  2019/1799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yağma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 46/1. maddesi uyarınca ceza tertibine yer olmadığına, anılan Kanun'un 46/3. maddesi gereğince 1 yıldan az olmamak üzere şifa buluncaya kadar akıl hastalıkları hastanesinde muhafaza ve tedavi altında bulundurulmasına dair İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/07/2004 tarihli ve 2002/436 esas, 2004/245 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlünün 14/12/2015 tarihli sağlık kurulu raporunda sosyal şifa halinin devam ettiği, kendisi ve ailesinin tedavi devamlılığını takip etmesi durumunda güvenlik tedbirine gerek olmadığının belirtilmesi üzerine, Cumhuriyet savcılığınca infazın tamamlandığına dair karar verilmesi talebinde bulunulmasını müteakip, anılan raporda güvenlik tedbiri uygulamasının koşula bağlı kılınması nedeniyle talebin reddine dair anılan Mahkemenin 15/07/2016 tarihli ve 2002/436 esas, 2004/245 sayılı ek kararına yapılan itirazın, güvenlik tedbirinin infazının ne kadar süre ile takip edileceğinin belli olmadığından bahisle reddine ilişkin İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/08/2016 tarihli ve 2016/799 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkındaki 14/12/2015 tarihli sağlık kurulu raporunda sosyal şifa halinin devam ettiği, kendisi ve ailesinin tedavi devamlılığını takip etmesi durumunda güvenlik tedbirine gerek olmadığının belirtildiği, 5237 sayılı Kanun’un 57.maddesinde yeralan “(1) Fiili işlediği sırada akıl hastası olan kişi hakkında, koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilir. Hakkında güvenlik tedbirine hükmedilen akıl hastaları, yüksek güvenlikli sağlık kurumlarında koruma ve tedavi altına alınırlar.

(2) Hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmiş olan akıl hastası, yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirtilmesi üzerine mahkeme veya hâkim kararıyla serbest bırakılabilir.

(3) Sağlık kurulu raporunda, akıl hastalığının ve işlenen fiilin niteliğine göre, güvenlik bakımından kişinin tıbbî kontrol ve takibinin gerekip gerekmediği, gerekiyor ise, bunun süre ve aralıkları belirtilir.

(4) Tıbbî kontrol ve takip, raporda gösterilen süre ve aralıklarla, Cumhuriyet savcılığınca bu kişilerin teknik donanımı ve yetkili uzmanı olan sağlık kuruluşuna gönderilmeleri ile sağlanır.

(3) Sağlık kurulu raporunda, akıl hastalığının ve işlenen fiilin niteliğine göre, güvenlik bakımından kişinin tıbbî kontrol ve takibinin gerekip gerekmediği, gerekiyor ise, bunun süre ve aralıkları belirtilir.

(4) Tıbbî kontrol ve takip, raporda gösterilen süre ve aralıklarla, Cumhuriyet savcılığınca bu kişilerin teknik donanımı ve yetkili uzmanı olan sağlık kuruluşuna gönderilmeleri ile sağlanır.

(5) Tıbbî kontrol ve takipte, kişinin akıl hastalığı itibarıyla toplum açısından tehlikeliliğinin arttığı anlaşıldığında, hazırlanan rapora dayanılarak, yeniden koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilir. Bu durumda, bir ve devamı fıkralarda belirlenen işlemler tekrarlanır.” şeklindeki düzenlemeye nazaran, tıbbi kontrol ve takip süresi zarfında ancak kişinin toplum açısından tehlikeliliğinin arttığının tespiti üzerine hakkında tehlikeliliğinin ortadan kalkacağı veya önemli ölçüde azalacağı döneme kadar geçerli olmak üzere güvenlik tedbirine hükmedilebileceği, tıbbi kontrol ve takip süresinin bitiminde kişinin şifa bulduğunun tespiti halinde hakkında yeniden tedbire hükmedilemeyeceği, herhangi bir süre belirlenmeden süresiz olarak tedbire devam edilmesinin hukuka aykırı olduğu gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 05/05/2017 gün ve 94660652-105-35-2976-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/08/2016 tarihli ve 2016/799 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19589, Karar No: 2012/4155, Tarih: 20.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19589 E.  ,  2012/4155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair  temyiz  itirazları  yerinde  değil  ise  de ;

Keşideci borçlu tarafından icra mahkemesine sunulan itiraz dilekçesinde takip dayanağı senedin başlangıçta 8.000,00 TL bedelli olarak düzenlenmesine rağmen senedin rakam ve yazı hanesine  sonradan yapılan ilavelerle 18.000,00 TL  ye çevrildiğini, senette tahrifat yapıldığı iddia edilmiştir.

TTK.nun 690.maddesi göndermesiyle bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 588/1.maddesi gereğince bono bedeli hem rakam, hem yazı ile gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazı ile gösterilen bedele itibar olunur. Ancak, bu kural rakam ile diğer yazılan bölümde tahrifat yapılmaması halinde uygulanır.

Tahrifat yapıldığı yönündeki itiraz nedeni, HUMK.nun 275.maddesi gereğince çözümü özel ve teknik bir bilgiyi gerektiren hususlardan olduğu için mahkemece bu yönde bilirkişi incelemesi yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle ve bu konuda bir değerlendirme yapılmaksızın sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12716, Karar No: 2014/13087, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12716 E.  ,  2014/13087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2013/10-2013/351

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın davacıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/20014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12671, Karar No: 2022/3767, Tarih: 28.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/12671 E.  ,  2022/3767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1. Mahkûmiyet; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2018 tarih, 2018/100 esas ve 2018/356 sayılı kararı

2. İstinaf başvurusunun eleştirilerek ve düzeltilerek esastan reddi; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 16/05/2019 tarih, 2019/305 esas ve 2019/1466 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin dilekçesindeki temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, 09.01.2018 tarihli eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

09/01/2018 tarihinde hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrıca işlem yapılan tanık ...’e sattığı sentetik uyuşturucu ile 06/02/2018 tarihinde Malkara ilçesindeki evinde yapılan aramada sentetik uyuşturucu maddelerin ele geçtiği, sanığın savunmalarının aksine; 06/02/2018 tarihinde ele geçirilen uyuşturucuyu 09/01/2018 tarihinden sonra temin ettiğine dair delil bulunmaması nedeniyle ...’e sattığı uyuşturucu maddeler ile evinde ele geçen uyuşturucu maddelerin aynı bütünün parçaları olduğunun kabulünün gerektiği, bu haliyle eylemin tek suç oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinde öngörülen "zincirleme suç" hükümlerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5350, Karar No: 2023/10393, Tarih: 06.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/5350 E.  ,  2023/10393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2597 Esas, 2023/617 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beykoz 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/603 Esas, 2020/658 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve hakimin müdahalesi davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının onaylı mimari projedeki ortak alanları kendi kullanımına tahsis ettiğini, bu alanlardan bazılarının sığınak ve açık otopark olduğunu, müvekkilinin ortak alanlardan yararlanabilmesinin mümkün olmadığını belirterek, ortak alanlara yapılan müdahalenin önlenmesine, onaylı mimari projeye aykırılık oluşturan değişikliklerin projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; söz konusu taşınmazın bulunduğu yerde ortak alan kapsamında sayılan yerlere davalı müvekkilinin bir müdahalesinin söz konusu olmadığını, aksine ortak alan sayılan yerlerin davacı ve diğer malikler tarafından otopark ve depo olarak kullanıldığını, davacı tarafın müvekkilinden satın aldığı dairenin dışında ortak alan ifade edilen yerlerin müvekkiline ait olduğu/olacağı hususunu ve ayrıca hiç bir hak talep etmeyeceğini kabul, beyan ve taahhüt ettiğini, muvafakatname imzaladığını, ortak alan olduğu iddia edilen yerlerin müvekkiline ait olup, bu yerler için yapı kayıt belgesi alındığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraflara tahkikat aşamasının bittiği tefhim edilmeden usule aykırı olarak karar verildiğini, ortak alan olduğu iddia edilen ana taşınmaz yapıya bitişik çatılı yer ve diğer ihtilaflı alanın davalıya ait olduğunu, bu yerler için yapı kayıt belgesi alındığını, açık otoparkın davalı tarafından işgal edilmediğini, binanın yanında yer alan yaklaşık 40-50 m²lik kapalı alanın ise binayı yapan davalı tarafından bina inşa edilmesine müteakip yapıldığını ve ana binadan bağımsız bir nitelikte bir yapı olduğunu, ortak alan olmadığını, davalıdan söz konusu daireyi satın aldığında bu yapı mevcut olup, fiili olarak da davalının kullanımında olduğunu kabul ederek satın aldığını, kendisinin hiçbir hak ve alacak talep etmediği hususunda imzalı beyanı ve muvafakatinin de mevcut olduğunu, bu husustaki muvafakat ve taahhütün bodrum katta yer alan daire için de söz konusu olduğunu, Mahkeme tarafından bu muvafakat dikkate alınmadan karar verildiğini, bilirkişi raporuna itirazların değerlendirilmediğini, bilirkişilerin hukuki değerlendirme yapamayacağını, davacının ortak alanlardan payı oranında yararlanmakta olduğunun sabit olup, davacının taleplerinin haksız olduğunu, davacının da arsa payı oranında bodrum kattaki ortak yeri kullandığını, otopark bakımından, kat malikleri arasında fiili paylaşım da mevcut olduğunu, davaya konu yapının iskansız ve bir kısmının kaçak olduğunu, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) uygulanamayacağını belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile incelenen mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu, istinaf sebepleri yerinde olmadığından başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunulduğu anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9084, Karar No: 2017/16309, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/9084 E.  ,  2017/16309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.