muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4963, Karar No: 2024/4809, Tarih: 28.06.2024

Dosya kapsamına göre, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.07.2023 tarihli ve 2023/2-25584 sayılı müddetnameye göre, Bakırköy 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2023 tarihli kararına konu 1 yıl 9 ay hapis cezasının infazı amacıyla hükümlünün 03.07.2023 tarihinde cezaevine alındığı, koşullu salıverilme tarihinin 15.05.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 30.03.2025 tarihi olduğu, 03.07.2023 tarihinden itibaren ise Covid-19 iznine ayrıldığı,

Hükümlü hakkında Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 14.07.2023 tarihli kararı ile, karar tarihi itibarıyla Covid-19 izninde bulunan hükümlünün, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, izin süresinin bitiş tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine karar verilmesini müteakip, 15.07.2023 tarihinde 7456 sayılı Kanun'un Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve anılan Kanun'un 15 inci maddesiyle 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10/4 üncü maddesinde "105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31.7.2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler." şeklinde yer alan düzenlemeden, hakkında düzenleme öncesi 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiş ve Covid-19 izninde bulunan inceleme konusu hükümlünün de yararlanacağı,

Ancak Bakırköy 3. İnfaz Hakimliğinin 14.07.2023 tarihli, hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın hükümlünün yokluğunda verildiği gibi hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın da dosya içerisinde bulunmadığı, bu haliyle denetimli serbestlik kararından haberdar olmayan hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci ve dördüncü fıkraları;

(1) 31.7.2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(4) 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31.7.2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 04.10.2015 tarihinde işlemiş olduğu kasten yaralama suçundan kesinleşen 1 yıl 9 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 03.07.2023 tarihli ve 2023/2-25584 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 03.07.2023 tarihinde cezasını infaz etmek üzere açık ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 15.05.2024 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 14.07.2023 tarihli ve 2023/5778 Esas, 2023/5720 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince, cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, 5275 sayılı Kanunu'nun geçici 10 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olmasına rağmen dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 14.07.2023 tarihinde karar verildiği ve aynı tarihte açık ceza infaz kurumuna gerekçeli kararın gönderilerek hükümlüye tebliğinin ve tebellüğ belgesinin gönderilmesinin istendiği anlaşılmakla, Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen ve hükümlünün 31.07.2023 tarihine kadar Bakırköy Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiğine dair "14.07.2023 tarihli ve 2023/11175 sayılı Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ Belgesinin" hükümlüye 14.07.2023 tarihinde tebliğ edildiği yazılı olmasına ve belge altında hükümlünün adı ve soyadı ile tebliğ eden infaz koruma memuru ile görüldü yapan idare memurunun adı ve soyadı ile sicil numarasının yazılı olmasına rağmen dosya içerisinde bulunan bu belge altında tebliğ eden, tebellüğ eden ve görüldü yapan kişiye ait ıslak imzanın bulunmaması nedeniyle, belgenin aslı dosya içerisine alınarak, denetimli serbestlik kararının ve bu karar gereğince düzenlenen nakil ve tebliğ tebellüğ belgesinin hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, tebliğ edilmedi ise niçin tebliğ edilmediği ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme sonucu verilen karar hukuka aykırı olup, bu karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2023 tarihli ve 2023/3458 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8574, Karar No: 2011/7899, Tarih: 28.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/8574 E.  ,  2011/7899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

17.04.2008 tarih ve 5754 Sayılı Kanun ile değişik 5510 Sayılı Kanun'un 93/1. maddesi aynen; "Bu kanun gereğince sigortalılar ve hak sahiplerinin gelir, aylık ve ödenekleri, sağlık hizmeti sunucularının genel sağlık sigortası hükümlerinin uygulanması sonucu kurum nezdinde doğan alacakları devir ve temlik edilemez. Gelir, aylık ve ödenekler 88. maddeye göre; takip ve tahsili gereken alacaklar ile nafaka borçları dışında haczedilemez." hükmünü içermektedir. Öte yandan, anılan yasa hükmü 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe girmiş olup, şikayet tarihi itibari ile yürürlüktedir.

Somut olayda, borçlunun SGK'dan almakta olduğu emekli maaşına, borçlunun muvafakati olmaksızın üç ayrı icra dosyasından haciz konulduğu ve şikayetin de yasanın yürürlüğünden sonra olduğu dikkate alındığından 5510 Sayılı Kanun'un 93. maddesinin olayda uygulanması gerekmektedir. Diğer yandan icra müdürünün İİK'nun 78,106,110. maddeleri gereğince dosyayı işlemden kaldırması, haczedilmezlik şikayetinin incelenmesine engel değildir. O halde mahkemece, şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle karar verilmesine yer olmadığı ve istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14358, Karar No: 2017/25091, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/14358 E.  ,  2017/25091 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3151, Karar No: 2023/4303, Tarih: 12.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/3151 E.  ,  2023/4303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2013/117-2021/22

KARAR : Kısmen Kabulüne

... ve Arkadaşları vekilleri Avukat ..., Avukat

..., Avukat ..., davacı Hazine vekili

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 7. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı ... ve arkadaşları, ... ve arkadaşları, ... ve arkadaşları vekili ile davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında, ... ili Viranşehir ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 6, 7, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar, tapu kaydı, vergi kaydı ve paylaşmaya dayalı olarak ayrı ayrı İsmail evlatları ..., ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... adına tespit edilmiştir.

2. İtirazı komisyonca reddedilen davacı Hazine vekili her bir taşınmaz hakkında ayrı ayrı açtığı ve bilahare birleştirilen davaların dava dilekçelerinde; ... ili Viranşehir ilçesi ... Köyü 6, 7, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlara revizyon gören tapu ve vergi kayıtlarının gayri sabit hudutlu olup miktarıyla geçerli olduğu halde miktarından fazla olarak davalılar adına tespitlerinin yapıldığını öne sürerek, kayıt miktar fazlalarının Hazine adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar yargılama aşamasındaki beyanlarında, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.09.1986 tarih ve 1983/10 Esas, 1986/11 Karar sayılı kararıyla; taşınmazlara revizyon gören tapu ve vergi kayıtlarının sabit hudutlu olduğu ve taşınmazların çok eski zamandan beri kültür arazisi olarak kullanıldıkları gerekçesiyle, davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 08.09.1986 tarih ve 1983/10 Esas, 1986/11 Karar sayılı kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 08.09.1986 tarih ve 1983/10 Esas, 1986/11 Karar sayılı kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 25.12.1990 tarih ve 1986/22851 Esas, 1990/15739 Karar sayılı ilamıyla, "taşınmazlara revizyon gören tapu kayıtlarının gayri sabit hudutlu olduğu, dava konusu taşınmazların arasında tapulama dışı bırakılan taşlık, kayalık, dere gibi yerlerin bulunduğu, davalı tarafın tapu kayıtları dışında aynı zamanda vergi kayıtlarına da dayandığı, vergi kayıt listesine göre 1 ila 28 nolu ve 1 ila 33 tahrir sayılı vergi kaydının her birinin sınırlarının ve yüzölçümlerinin bulunduğu, keşifte anılan kayıtların uygulanıp kapsamlarının belirlenmediği açıklanarak, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesinin isabetsizliğine" değinilerek hüküm bozulmuştur.

B.İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 14.07.1992 tarih ve 1991/1 Esas, 1992/4 Karar sayılı kararıyla; "revizyon gören tapu kayıtlarının taşınmazların tamamını kapsadığı, dava konusu taşınmazlara hudut teşkil eden komşu köylerin taşınmazlarına uygulanan tapu kayıtlarının dosya içinde mevcut olduğundan uygulanmasına gerek olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline" karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 14.07.1992 tarih ve 1991/1 Esas, 1992/4 Karar sayılı kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay 7. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi neticesinde, 07.03.1995 tarih ve 1995/494 Esas, 1995/2302 Karar sayılı ilamla; "bozma kararına uyulduğuna göre bu aşamadan sonra uygulanan tapu kayıtlarının sabit hudutlu kabul edilemeyeceği, zilyetlikle birleşmeyen vergi kayıtlarına itibar edilemeyeceği açıklanarak, revizyon gören vergi kayıtlarının kapsamlarının belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilerek ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2002 tarih ve 1995/2 Esas, 2002/12 Karar sayılı kararıyla; "aynı tapu kaydı kapsamında kalan ve yargılaması yapılıp Yargıtay denetiminden geçmek suretiyle kesinleşen dava dosyalarıyla birlikte değerlendirildiğinde taşınmazların revizyon gören tapu kayıtlarının ve vergi kayıtlarının kapsamında kaldığı gerekçesiyle, davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline" karar verilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 05.07.2002 tarih ve 1995/2 Esas, 2002/12 Karar sayılı kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 05.07.2002 tarih ve 1995/2 Esas, 2002/12 Karar sayılı kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 26.1.2003 tarih ve 2003/2108 Esas, 2003/3819 Karar sayılı ilamıyla; "ifraz yoluyla oluşan tapu kayıtlarının kök tapu kayıtlarının kapsamı içinde aranmasının zorunlu olduğu, kök Mart 1309 tarih ve 243 sayılı tapu kaydının sınırlarının ifrazı ile oluşan müfrez tapu kayıtlarında tarif edilen ' sırt sınırının ' kural olarak değişebilir nitelikte olduğu, kaldı ki; tapu kaydının güney sınırının da açıkta kaldığı, tapu kaydının revizyon gördüğü dava dışı parsellerde dikkate alınarak kapsamının yüzölçümü ile berilenmesinin ve tapu miktar fazlası yönüyle de yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılmasının zorunlu olduğu, zilyetliğin başlangıç günündeki tarımsal teknik imkanlarda göz önünde alınarak alınan tanık beyanlarının değerlendirilmesi gerektiği açıklanarak, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesinin isabetsizliğine" değinilerek hüküm bozulmuştur.

F. İlk Derece Mahkemesince Üçüncü Bozma ilamına Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "taşınmazlar başında keşifte davalı tarafın dayandığı tespite dayanak yapılan tapu kaydının değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı kayıtlardan olduğu kabul edilerek kapsamı yüz ölçümü ile belirlendiği, ifraz yoluyla oluşan müfrez kayıtların kök tapu kaydı kapsamında araştırması yapıldığı, tapu kayıt miktar fazlasından oluşan taşınmazlar üzerinde zilyetliğin başlangıç günü, süresi, sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişilerden beyan alınarak, miktar fazlası üzerinde davalılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi hükmünde öngörülen taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği hususu araştırıldığı, bunun sonucunda; Fen bilirkişi raporunda davalıların dayandığı kök tapu kaydı olan Mart 309 tarih 243 nolu tapu kaydının tarla vasfında olduğu ve toplam alanının 800 dönüm olarak yazıldığı, kök tapu kaydının tedavülü ile oluşan 13.12.1941 tarih 2 sayılı müfrez tapu kaydının dava dışı 1 ila 5 nolu parsellere revizyon gördüğü, 1 ila 5 nolu parsellerin toplam alanının 3.854.143.00 m2 olduğu, bu alanın yaklaşık olarak 3854 dönüme denk geldiği ve sadece dava dışı kesinleşen parsellerin, kök tapu kaydının miktarını aşıldığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi hükmünde öngörülen çekişmesiz ve aralıksız 20 yıl zilyetlik şartlarını oluşturan kişiler adına 100'er dönümlük yerler ayrılmış ayrılarak bu yerlerin zilyetleri adına, kalan kısımların Hazine adına tescili gerektiği gerekçesiyle;