muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/10014, Karar No: 2006/12733, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/10014 E.  ,  2006/12733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.1.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda kayıt tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 5.4.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava tapu kaydında kayıt maliki kişiye ait eksik yazılan kimlik bilgilerinin sicile yazımı istemiyle açılmıştır. Kayıt malikinin mülkiyet hanesinde baba adı ve doğum tarihi yazılmadığı düşüncesiyle açılan davada tapu sicilinden getirilen düzeltme istemine konu parselin tapu kayıt örneğinde ortak malikler ... ve ...'lerin baba adlarının yazılı olduğu görülmekle baba adı yazımına ilişkin istemden vazgeçilerek sadece kayıt maliklerinin yazılı olmayan doğum tarihlerinin sicile yazılmaları istenilmiş mahkemece de istem doğrultusunda karar verilmiştir. Tapu Sicil tüzüğünün "Mülkiyet Hakkının Tescili" üst başlığını taşıyan 25.maddesine göre kütüğe işlenen taşınmazların maliklerine ait hangi bilgilerin mülkiyet hanesinde gösterileceği bir bir sayılmış olup bunlar malikin adı, soyadı ve baba adından ibarettir. Görüldüğü üzere taşınmaz maliklerinin doğum tarihlerinin tapu kütüğüne yazımında zaruret yoktur. Bu tür taleplerin yargı yoluyla istenmesi sicilin düzenleme biçimini bozacağı nedeniyle reddedilmesi gerekir. Mahkemece doğum tarihlerinin sicile yazılmasına karar verilmesi bu nedenle doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 7.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4594, Karar No: 2014/6993, Tarih: 28.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/4594 E.  ,  2014/6993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2013

NUMARASI : 2010/435-2013/125

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı-karşı davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı- karşı davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından sözleşmenin haklı nedenlerle feshedilmesi nedeniyle tahliye sonrasına ilişkin olup, peşin ödenen kira bedelleri ile depozitonun iadesi istemine ilişkindir. Kiraya veren tarafından açılan karşı dava ise kira sözleşmesinin haklı bir nedene dayanılmadan süresinden önce feshedilmesi nedeniyle yoksun kalınan kira bedellerinin tahsili, kiralananda kullanılan elektrik bedeliyle ödenmeyen kiraların tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davalı- karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin eczane olarak işletilmek üzere davalıya ait 6/A nolu taşınmazı 25/06/2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile bitişiğindeki 6/B nolu taşınmazı ise 07/09/2009 başlangıç tarihli sözleşme ile kiraladığını, bir müddet faaliyet gösterdikten sonra, davalı tarafın haksız fiilleri ve ağır tahrik, taciz ve yıldırmaları neticesinde eczacılık faaliyetini durdurup kira sözleşmesindeki cayma tazminatının ödenme şartını ortadan kaldıran 6 aylık sürenin geçmesinden sonra her iki taşınmazı da 08/03/2010 tarihinde tahliye ederek davalıya teslim ettiğini, müvekkilinin kira sözleşmesinin başında toptan ödediği kira bedellerinden oturmadığı aylara ilişkin bölümlerini ve depozitolarını isteme hakkı doğduğunu, 25/06/2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiralanan dükkan için 1 yıllık kira bedeli 9000 TL. nin kira sözleşmesi özel koşulları 3.maddesi uyarınca peşin ödendiğini, (3.000,00-TL sözleşme günü, 6.000,00-TL'si ise 30/06/2009 tarihinde ),yine özel koşullar 5.madde uyarınca 2.000,00-TL depozitonun ödendiğini, şu durumda taşınmazın 08/03/2010 tarihinde boşaltılması nedeniyle davalının 2.000,00-TL depozito bedeli ile tahliye sonrası 08/03/2010-25/06/2010 tarihleri arası döneme ilişkin kira bedelleri toplamı 2.850,00-TL'yi iade etmesi gerektiğini, 07/09/2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiralanan 6/B nolu dükkanın 2009 yılı 9,10,11.ay kira bedelleri ödendikten sonra geriye kalan kısmının ise davalı adına düzenlenen keşidecisi müvekkilinin babası Mehmet Çakır olan 20/03/2010 keşide tarihli, 20.000,00-TL bedelli bir adet çek ile 20/03/2010 tarihinde ödeme yapıldığını, sonuç olarak 07.09.2009 başlangıç tarihli sözleşme nedeniyle de toplam 23.000,00-TL'nin ödendiğini, taşınmazın tahliye edildiği 08/03/2010 tarihi itibarıyla 17.000,00-TL fazla ödeme yaptığını, iş bu sözleşmeden dolayı da davalının müvekkiline 17.000,00-TL'yi iade etmesi gerektiğini belirterek tahliye tarihinden sonra her iki sözleşme yönünden oturulmayan aylar kira bedelleri toplamı 19.850,00-TL ile 6/A nolu taşınmaz

yönünden 2.000,00-TL depozito bedeli olmak üzere toplam 21.850,00-TL'nin davalıdan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

yönünden 2.000,00-TL depozito bedeli olmak üzere toplam 21.850,00-TL'nin davalıdan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı - karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde, 6/A numaralı taşınmazın evvelinde kapalı garaj olarak kullanıldığını, davacı kiracının 6/A nolu taşınmazın eczane olarak büyütülebilmesi için tüm kaba inşaat masraflarının karşılığının çek ile ödeneceğini ve ince işlerin de kendileri tarafından yapılacağını, tahliye halinde de olduğu gibi bırakılacağını taahhüt etmesi nedeniyle taraflar arasında 6/A numaralı taşınmaz için 25/06/2009 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin imzalandığını, sözleşmede birinci yıl kira parasının peşin olarak ödeneceğinin açıkça hüküm altına alındığını, sözleşme gereği birinci yıl kira parası olan 9.000,00-TL'nin ödendiğini, ayrıca müvekkili tarafından yaptırılacak inşaatın bedeli konusunda davacı tarafla varılan mutabakat sonucunda, inşaat masraflarına karşılık davacının babası tarafından keşide edilen 20/03/2010 tarihli, 20.000,00-TL bedelli vadeli çekin müvekkiline teslim edildiğini, davacının bu şekilde 6 / A nolu taşınmazda eczane açmasından sonra yine davalıya ait bitişikteki 6/B nolu taşınmazın kiracısı tarafından tahliye edildiğini, davacının 6/B nolu taşınmazın başkaları tarafından kiralanarak bir eczanenin daha açılmasını önlemek için bu taşınmazı da kiralamak istediğini, bunun üzerine taraflar arasında 6/B nolu taşınmaz için 07/09/2009 başlangıç tarihli, 2 yıl süreli ikinci bir kira sözleşmesinin daha kurulduğunu, daha sonraki bir tarihte davacının başka bir taşınmazı daha kiraladığını ve üç dükkanın kirasının ağır geldiğinden bahisle kira sözleşmelerini süresinden önce feshederek tahliye ettiğini , feshin haksız olduğunu belirterek, davacı tarafından açılan davanın reddine karar verilmesini istemiş, taşınmazların süresinden önce haksız bir biçimde feshedilmesi nedeniyle yoksun kalınan kira bedelleri ile 6/A nolu taşınmazda kullanılan elektrik bedeli ve 6/B nolu taşınmazın 2009 Aralık ayından itibaren tahliye tarihine kadar ödenmeyen kira bedelleri kalemlerinden oluşan toplam 9000 TL nin faiziyle birlikte tahsilini, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasını talep etmiştir.Davacı-karşı davalı, karşı davaya verdiği cevap dilekçesinde, karşı tarafın 20.000,00-TL bedelli çekin 6/A nolu dükkanın kaba inşaat masraflarına karşılık verildiği iddiasının hem taraflar arasındaki yazılı kira sözleşmesine, hem de hayatın olağan akışına aykırı bir iddia olduğunu, sözleşmede bu konuda hiçbir düzenleme olmadığını, 20/03/2009 tarihli çekin müvekkili tarafından 6/B nolu dükkana ilişkin kira bedellerine karşılık kira sözleşmesi içerisinde verildiğini ve bu paranın kira bedellerine mahsuben kiraya veren tarafça tahsil edildiğini belirterek haksız ve yasal dayanaktan yoksun karşı davanın reddi ile davalarının kabulüne karar verilmesini istemiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı- karşı davacının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Asıl dava yönünden ; davacı- kiracı 20000 TL bedelli çekin 6/B nolu taşınmazın kira bedeli olarak ödendiğini ileri sürmektedir. 6/B nolu taşınmaza ilişkin 7.9.2009 başlangıç tarihli , iki yıl süreli kira sözleşmesine göre aylık kira bedeli 1000 TL olup her ayın onuna kadar ödeneceği kararlaştırılmıştır. Kiralananın 08.03.2010 tarihinde tahliye edildiği , çekin ise 20.03.2010 tarihinde ödendiği uyuşmazlık konusu değildir. Tahliye edilen bir taşınmaz için tahliyeden sonraki bir tarihte kira ödendiğinin kabul edilmesi hayatın olağan akışına uygun değildir. Öte yandan Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Davacı çekin 6 /B nolu taşınmazın kira bedeli olarak verildiğini iddia etmektedir. Olayda ispat yükü davacıda olup, davacı çekin kira borcu

nedeniyle verildiğini yazılı belgeyle kanıtlamak durumundadır. Davacının yazılı belgesi bulunmadığına göre yemin deliline dayanmış olduğundan davacıya çekin kira borcu nedeniyle verildiği konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

3. Karşı dava yönünden ;

a) 6/B nolu taşınmazın kira sözleşmesinin özel şartlar 11. maddesinde kiracının taşınmazı erken tahliye etmek istemesi durumunda iki ay öncesinden yazılı bildirimde bulunacağının kararlaştırıldığı , kiracı tarafından 30.12.2009 keşide 5.1.2010 tebliğ tarihli ihtarname ile sözleşmenin feshedildiği, 08.03.2010 tarihinde de anahtarın teslim edildiği gözetildiğinde feshin sözleşmeye uygun olarak gerçekleştirildiği anlaşıldığından bu taşınmaz yönünden erken tahliye nedeniyle yoksun kalınan kira alacağına ilişkin karşı davanın reddedilmesinde bir usulsüzlük yoktur. Ne var ki karşı davacı 2009 Aralık ayından tahliye tarihine kadar olan kira bedellerinin ödenmediğini de ileri sürmektedir. Kira borcunun ödendiğini kanıtlama yükümlülüğü kiracıya aittir. Bu durumda az yukarıda belirtilen çekin bu taşınmazın kira borcuna mahsuben verilmediğinin anlaşılması durumunda davacı- kiracının ödemeye ilişkin delilleri değerlendirilerek tahliye tarihine kadar olan dava konusu kira bedellerinin ödenip ödenmediği üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

b) 6/A nolu taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince ; bu taşınmaza ilişkin 25.6.2009 başlangıç tarihli ,üç yıl süreli kira sözleşmesinde feshi ihbar koşulu kararlaştırılmamıştır. Her ne kadar kiracı tarafından sözleşmenin haklı nedenle feshedildiği ileri sürülmüşse de dava dilekçesinde ve aşamalarda haklı neden olarak ileri sürdüğü hususlara ilişkin olarak bir delil ibraz etmediği görülmektedir.Davalı- kiraya veren tarafından dayanılan tanıkların beyanları ve 2010/1715 esas sayılı kesinleşmiş ceza mahkemesi ilamının hükme esas alınması gereken maddi gerçeğe ilişkin tespitine göre kiracının aynı sokakta üçüncü bir taşınmazı kiralaması nedeniyle sözleşmeyi erken feshetmek istediği, bu şekilde taraflar arasında uyuşmazlığın başladığı anlaşıldığından kira sözleşmesinin kiracı tarafından feshedilmesinin haklı nedenlere dayanmadığının kabulü gerekir. Davacı -kiracı, kira süresi sona ermeden, kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek, kiralananı tahliye ettiğinden, kural olarak kira süresinin sonuna kadar olan kira parasından sorumludur. Buna karşın davalının da, kendi üzerine düşen görevi yapması, kiralananın yeniden kiraya verilebilmesi için gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi, Borçlar Kanunu’nun 98. maddesinin yollaması ile aynı kanunun 44. maddesi hükmü gereğidir. Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden itibaren kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Mahkemece, mahallinde keşif yapılıp, uzman bilirkişi aracılığıyla, kiralananın cinsi, özellikleri, konumu, bu nitelikte bir taşınmaza o bölgede duyulan ihtiyacın derecesi ve somut olaya özgü başka diğer özellikler çerçevesinde, kiralayanın gereken çabayı göstermesi halinde kiralananı aynı koşullarla yeniden hangi süre içerisinde kiraya verebileceği, eş söyleyişle, aynı koşullarla yeniden kiralama için gereken makul sürenin ne olduğu, Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla saptanmalıdır.Bilirkişi tarafından bulunan makul sürenin anahtar teslim tarihine eklenmesiyle ulaşılacak tarihe kadar kiracının makul süre kira parasından sorumlu tutulması gerektiği kabul edilerek, bu çerçevede davacı -kiracının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi doğru değildir.

C) 6/A nolu taşınmazda kullanılan elektrik nedeniyle 344 TL nin tahsiline ilişkin talebe gelince, bu konuda dosyaya tüketim miktarına ilişkin belgenin ibraz edildiği başkaca

bir belge bulunmadığı görülmektedir. Tüketim miktarının öncelikle kiralanan taşınmaza ilişkin olup olmadığı üzerinde durularak bu konuda elektrik idaresinden gerekli belgelerin teminiyle kiraya veren tarafından ödendiğinin ispatlanması durumunda tahsiline karar verilmesi gerektiğinden mahkemece gerekli araştırmalar yapılmadan buna ilişkin talebin reddine karar verilmiş olması da doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

bir belge bulunmadığı görülmektedir. Tüketim miktarının öncelikle kiralanan taşınmaza ilişkin olup olmadığı üzerinde durularak bu konuda elektrik idaresinden gerekli belgelerin teminiyle kiraya veren tarafından ödendiğinin ispatlanması durumunda tahsiline karar verilmesi gerektiğinden mahkemece gerekli araştırmalar yapılmadan buna ilişkin talebin reddine karar verilmiş olması da doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 Nolu bentte açıklanan nedenlerle asıl davaya ilişkin hükmün 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle karşı davaya ilişkin hükmün 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14855, Karar No: 2013/23868, Tarih: 30.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14855 E.  ,  2013/23868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle de bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda davacı 3 yıl 7 ay süreyle proje uygulama yönetmeni( şantiye şefi ) olarak en son net 2506,7 TL ücret ile çalışmıştır.

Taraflar arasında bağıtlanan iş sözleşmesinin 7.maddesinde "...Personelin belirlenmiş aylık ücretine iş bu hizmet sözleşmesinin 2.06 maddesinde belirtilen şekilde fazla çalışma ücreti de dahildir" şeklinde düzenleme olduğu görülmektedir.

Mahkeme, davacının yaptığı fazla çalışma süreleri üzerinden yapılan hesaplama sonucu fazla çalışma alacağını hüküm altına almıştır.

Oysa iş sözleşmesindeki söz konusu düzenleme dikkate alınarak yılda 270 saate kadar yapılan fazla çalışmaların aylık ücret içerisinde olduğu, 270 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmış olması bozma nedenidir.

Oysa iş sözleşmesindeki söz konusu düzenleme dikkate alınarak yılda 270 saate kadar yapılan fazla çalışmaların aylık ücret içerisinde olduğu, 270 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmış olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 30.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4688, Karar No: 2014/14950, Tarih: 30.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4688 E.  ,  2014/14950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Temyiz isteği, harca tabi değilse dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği, harca tabi ise, harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır (HUMK md. 434/2).

Harca tabi olmasına karşın, harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde öngörülen "eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kural" kıyas yoluyla uygulanır. Bu durumda temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydolunduğu tarihte yapılmış sayılır.

Davalı vekilince temyiz harcı on beş günlük yasal temyiz süresinden sonra 03.02.2014 tarihinde yatırılmıştır. Dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiğine dair bir kayıt bulunmamaktadır. Davalı vekilinin 25.12.2013 tarihli temyiz dilekçesinin, temyiz defterine kaydedilip kaydedilmediğinin, kaydedilmiş ise hangi tarihte kaydedildiğinin tespiti ile buna ilişkin temyiz kayıt defterinden alınacak suretin eklenerek birlikte gönderilmesine,

2-Davalı (koca) vekili Av. ...'in temyiz dilekçesinde imzası bulunmamaktadır. Dilekçenin elektronik imzayı ihtiva ettiği de belirtilmemiştir. Dilekçe fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren avukata tamamlattırılması, elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 01.07.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/54537, Karar No: 2014/2815, Tarih: 03.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54537 E.  ,  2014/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/11/2011

NUMARASI : 2009/615-2011/627

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde yurt içinde lastik dağımı işinde şoför olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 03.03.2009-04.03.2009-05.03.2009 günlerinde izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinden hakkında devamsızlık tutanağı düzenlendiğini ve haklı olarak iş akdinin fesh edildiğini, fazla mesai ücretlerinin de ödendiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı iş yerinde 04.08.2007-02.03.2009 tarihleri arasında çalıştığı, iş yerinde müdür yardımcısı olarak çalışan T.. K.. ve sevkıyat müdürü S.. A..'ün 02.03.2009 günü "siz şoförsünüz nereye gidin dersek gitmek zorundasınız beğenmiyorsanız defolun gidin" demek suretiyle sözlü olarak söylendiği, davacı tanığı E.. B..'un da orada bulunduğu ve bu sözleri fesih olarak algılamadığını beyan ettiği, buna göre davacının kendisine muhatap bir fesih bildirimi olmadığı halde haklı bir neden olmaksızın işe gelmediği bu halde akdin devamsızlık nedeniyle fesh edildiğinden davacının ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamadığı, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığı gibi diğer taleplerin de ispatlanamadığı, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya kapsamı ve özellikle bir kısım tanık anlatımlarına göre 01/03/2009 günü davacının amiri konumunda bulanan müdür yardımcısının davacının da arasında bulunduğu işçilere yönelik olarak "siz şoförsünüz nereye gidin dersek gitmek zorundasınız beğenmiyorsanız defolun gidin" şeklinde sözler söylediği anlaşılmakta olup bu durum Mahkemenin de kabulündedir.

İşyerinde amirin işçilere yönelik bu şekildeki sözleri iş sözleşmesinin feshi anlamına gelmekte olup, işverence davacıya bu sözlerin fesih olmadığı yönünde bir bildirim de yapılmamıştır.