muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11050, Karar No: 2016/3621, Tarih: 14.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/11050 E.  ,  2016/3621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın niteliği, türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakalama tutanağına göre; olay gecesi saat 00.30 sıralarında Kayseri il merkezinde bir kavga olayına müdahale eden polis ekibi, olay yerinde motorsiklet üzerinde iki şahsın olduğunu, kendilerini görünce kaçtıklarını, bu kişileri araştırırken sanığın kavga için toplanan kalabalık arasında görülerek yakalandığı, motorsiklet sepetinde de suça konu kablolar ile birlikte balta, pense vb. aletlerin ele geçirildiği, sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmeyen ve olay günü arkadaşı evine gittiğini, dönüşte yolda kavga olayını gördüğünü, polisler tarafından yakalandığını ancak; olay yerinde bulunan motorsiklet ve hırsızlık olayıyla bir ilgisinin olmadığını savunduğu, yakalama tutanağını düzenleyen ve sanığı yakalayan isimli polis memurlarının dinlenilmediği, motorsikletin sahibi tanık tarafından olaydan bir yıl kadar öncesinde abisi verildiği, ise kolluk beyanında olaydan 10-15 gün önce bu motorsikleti adresinde oturan isimli kişiye verdiğini söylediği anlaşılmakla;

isimli polis memurları ile adları geçen isimli kişiler hakkında kolluk marifetiyle detaylı araştırma yapılarak, açık kimlik bilgilerinin tespit edilmesi halinde beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5001, Karar No: 2014/11709, Tarih: 29.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5001 E.  ,  2014/11709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5233, Karar No: 2012/5399, Tarih: 07.03.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/5233 E.  ,  2012/5399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gizliliğin ihlali

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şüpheli hakkında ileri sürülen soruşturmanın gizliliğini ihlal suçu, 5237 sayılı TCY'nın 285. maddesinde düzenlenmiş olup, Yasanın 'Millete ve Devlete Karşı Suçlar' başlığı altındaki Dördüncü Kısım altında ve "Adliyeye Karşı Suçlar" başlığını taşıyan ikinci bölümü içerisinde yer almakta ve bu suçla adliyeye ilişkin yararlar ile adil yargılanma, soruşturmanın amacına uygun biçimde sürdürülebilmesini temin ve kişilerin lekelenmeme ya da damgalanmama hakkı korunmaktadır.

Soruşturmanın gizliliği hukukun genel kurallarından olup, ayrıca 5271 sayılı CYY'nın 157. maddesindeki "Kanunun başka hüküm koyduğu hâller saklı kalmak ve savunma haklarına zarar vermemek koşuluyla soruşturma evresindeki usul işlemleri gizlidir" biçimindeki düzenlemeden kaynaklanmaktadır, CYY'nın 153/2. maddesindeki düzenlemenin ise müdafinin dosyayı inceleme ve örnek alma yetkisinin kısıtlanması ile ilgilidir.

Bununla birlikte basın ve yayın özgürlüğü ile haber ve yorum yapma hakkının bir hukuka uygunluk nedeni olduğu hatırlanmalıdır. TCY'nın 285. maddesiyle getirilen yasak, suç veya yargılama hakkında topluma bilgi verilmesinin önlenmesini içermemektedir. Madde ile getirilen yasak, soruşturma veya kovuşturmanın gizli kalması gereken yönleriyle ilgilidir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28 ila 32. maddeleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesi ve 5187 sayılı Basın Kanununun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. İfade özürlüğünün ayrılmaz bir parçası olan basın özgürlüğü; basının fikir, yorum ve haberleri yayma hakkı yanında, kişilerin bunlardan yararlanma haklarını da güvence altına almaktadır. Diğer bir anlatımla basın özgürlüğünün amacı; bilim, sanat, fikir eseri üretme ve yayma, güncel olaylar, politik konular veya kamuoyunu ilgilendiren kişiler hakkında haber verme, eleştiri yapma ve bunları basın yayın araçlarıyla kitle iletişimine sunma ve bu şekilde bir yandan kişilerin bireysel gelişimleri için gereken ortamı sağlama, diğer yandan da yönetimle ilgili fikir oluşturma ve yönetime katılma haklarını güvenceye almaktır. İşte bu nedenledir ki Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin çeşitli kararlarında

(AİHM, 25.6.1992-Thorgeirson kararı; 8.7.1986 - Ligens/Avusturya Kararı; 23.4.1992 - Castells/İspanya Kararı) önemle belirtildiği üzere basın özgürlüğü, özgürlükçü demokratik toplumun vazgeçilmez temelini oluşturur. Bu kapsamda, adli soruşturma ve kovuşturmalarla ilgili olayların haber verme hakkı çerçevesinde yayın konusu yapılması da basın özgürlüğü içerisinde görülmelidir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği, sağlığı, ahlakı veya başkalarının şöhret ve haklarının ya da yargı organlarının otorite ve tarafsızlıklarının korunması amacıyla ifade ve basın özgürlüğünün kanunlarla sınırlandırılması meşrudur. Nitekim 5237 sayılı TCY'nın 285. maddesinde soruşturmanın gizliliğinin alenen ihlal edilmesi suç olarak düzenlenmiştir. Ancak gazetecilik mesleği bakımından eylemin suç teşkil etmesi için, haber verme hakkı sınırlarının dışına çıkıldığının belirlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda; Vatan Gazetesi haber yazarı olan sanığın 21.03.2006 tarihli gazetede, "villada Egebank'ın kayıp paraları arandı" başlıklı, içeriğinde de "sauna çetesi lideri olduğu iddiasıyla tutuklu bulunan ...'in Savcılığa hitaben yazdığı mektupta, Egebank'ın eski sahibi ...'in Ankara İncek'te bir villanın bodrumuna yaklaşık 1 milyar dolar gömdüğünü ileri sürmesi üzerine, polisin söz konusu villanın içinde iki ayrı yerde kazı yaptığı, kazı sonucunda ...'in iddiasının gerçek olmadığı belirlendi" şeklinde yazılı olan haberin yayımlandığı, söz konusu haberin AİHS, Anayasa ve Basın Kanunu ile koruma altına alınan basın özgürlüğü kapsamında kaldığı ve haberde, soruşturma dosyasındaki hukuki işlem veya kararlarla ilgili bir açıklama olmayıp, arama faaliyetinin haber verme hakkı sınırları içerisinde yayın konusu yapıldığı gözetilmeden ve müdafiilerin dosyayı inceleme ve dosyadan evrak almasının kısıtlanması ile ilgili olan "CYY'nın 153/2. maddesi gereğince verilen kısıtlama kararını ihlal ettiği" biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükümlülük kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/127, Karar No: 2020/4078, Tarih: 05.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/127 E.  ,  2020/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 05/03/2020 günü temyiz eden davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden diğer davalının yokluğunda duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece bozma ilamına uyularak tespit edilen bedelin ikinci kez verilen kesin süreye rağmen bloke edilmediğinden bahisle davanın bir kısım davalılar yönünden reddi ile ilk kararı temyiz etmeyen davalı yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak bozma öncesi ilk kararı temyiz etmeyen davalı yönünden davanın kabulüne , bozma sonrası dava konusu taşınmazın yeniden değerinin belirlendikten sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinin depo edilmesi için davacı idareye Kamulaştırma Kanununun 10/8. maddesi uyarınca iki kez süre verildiği halde, davacı idarece fark bedelin bloke edilmediğinden bahisle bir kısım davalılar yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Gerekçeli kararda dosyanın esas ve karar numarasının hatalı yazılması,

2-Bir kısım davalılar yönünden dava reddedildiği halde aleyhlerine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmadığı gibi,Avrupa İnsan Haklari Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi, Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)Karar başlığında (esas no=2015/474 karar no 2018:497) ibaresinin çıkarılarak yerine (esas no=2014/16 karar no :2018/496) ibaresinin yazılmasına,

a)Karar başlığında (esas no=2015/474 karar no 2018:497) ibaresinin çıkarılarak yerine (esas no=2014/16 karar no :2018/496) ibaresinin yazılmasına,

b)Vekalet ücretine ilişkin 6 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine, Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı ve bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare ve bir kısım davalılar yararına karşılıklı olarak yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.540,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 05/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12257, Karar No: 2010/3789, Tarih: 05.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12257 E.  ,  2010/3789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.05.2008 tarih ve 2006/155-2008/116 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin Fransa'nın tekstil üreticilerinden birisi olduğunu, 2001-2002 kış koleksiyonu "I.K.K.S" markasının "Cargo Fille kid's X831111" modelinin telif hakkı sahibi olduğunu,davalıların 'disney' olarak aynı modeli piyasaya sürdüğünü,mali haklarına tecavüz edildiğini ileri sürerek davalının modelinin üretim ve satışının yasaklanmasını,17.000 YTL maddi tazminatın tahsilini ve kararın gazetede yayınlanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,davacının modelinden faydalanmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,davacının '"I.K.K.S" markasının "Cargo Fille kid's X831111" modelinin telif hakkı sahibi olduğu,davalıların modeli aynen almak suretiyle tecavüzde bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,davalının tecavüzünün tespiti ve önlenmesine,bu modelin üretim ve satışının yasaklanmasına, 3.791 YTL tazminatın davalıdan tahsiline,fazla talebin reddine, karar kesinleştiğinde özetinin ülke genelinde yayınlanan trajı yüksek gazetelerden birinde ilanına karar verilmiştir

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava FSEK'ten doğan fikri esere yapıldığı ileri sürülen tecavüzün önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'nun 4/4 maddesinde estetik değere sahip olan,el işleri ve küçük sanat eserleri,minyatürler ve süsleme sanatı ürünleri ile tekstil,moda tasarımları güzel sanat eseri olarak sayılmıştır.

Bir fikir ve sanat yapıtının FSEK anlamında eser olarak kabul edilebilmesi için,sahibinin hususiyetini taşıması,sahibinin hususiyetini yansıtacak düzeyde şekillenmiş olması,kanunda tanımlanan eser türlerinden birine ilişkin olması, fikri çaba ve faaliyetin ürünü olması gerekir.Eser özgün ve yaratıcı düşünce ürünüdür,herkesçe malum mütalaalardan istifade ve yardım isteyerek vücuda getirilen çalışmalar eser olarak kabul edilemez. Güzel sanat eseri ise, bedii özelliği olan eserlerdir.Bedii;örneği olmayan, latif, güzel, nadide güzellik ölçülerine uyan,gözü gönlü okşayan,begenilen demektir.Bu vasıf yoksa eser güzel sanat eseri olamaz,ancak eser veya tasarım olabilir.Bir eşyanın güzel sanat eseri olarak nitelendirilebilmesi için ,sanat kurallarına göre estetik niteliğe sahip olması ve onu yaratan kişinin özelliğini haiz bulunması gerekir.

Somut olayda ise davacı vekili,müvekkilinin Fransa'nın tekstil üreticilerinden birisi olduğunu,"Cargo Fille Kid's x831111" adlı modelin telif hakkı sahibi bulunduğunu, davalının üreterek pazarladığı ürün modelinin müvekkilininkinin taklidi olduğunu ileri sürerek tecavüzün önlenmesini,tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece konunun uzmanı giyim stilisti bilirkişinin de bulunduğu bilirkişilerden oluşturulan kurulca düzenlenen ve benimsenerek hükme dayanak alınan raporda sadece taraflara ait modellerin benzerliği irdelenerek görüş bildirilmiştir.

FSEK 4/4'te öngörülen bir hakka dayalı istemlerle açılan böyle bir davada,davacının Fransa'da tescilli giysi modelinin özelliğinin yasal düzenlemede öngörülen tanım ve ölçütlere göre güzel sanat eseri niteliği taşıyıp taşımadığı açıklığa kavuşturulmadan doğru sonuca varılma olanağı bulunmamaktadır. Oysa, bilirkişi raporunda davacının yurtdışında tescilli modelinin belirtilen bakımlardan bir değerlendirme ve irdelemesi yapılmadan FSEK sisteminin himayesine mazhar bir eser olduğu peşinen varsayılarak salt modellerin benzerliği yönünde görüş bildirilmesiyle yetinilmiştir.

Bu durumda, mevcut veya yeniden oluşturulacak uzman bilirkişiler kurulundan belirtilen yönler bakımından inceleme yaptırılarak rapor alınmak ve oluşacak uygun sonuç dairesinde davacıya ait modelin güzel sanat eseri olup olmadığı saptanmak ve buna göre davalı ürün modelinin davacı modeline tecavüz oluşturup oluşturmadığı belirlenerek karar verilmek gerekirken,bu yönler gözden kaçırılarak esaslı itirazlara uğrayan yetersiz bilirkişi raporu ile yazılı olduğu gibi karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 05.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2556, Karar No: 2019/9872, Tarih: 14.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/2556 E.  ,  2019/9872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde duruşmalı temyiz eden davalı ...A.Ş vekili avukat ... geldi. Davacı taraftan gelen olmadığından duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

KARAR

Davacı, 24.06.2008 tarihli sözleşme ile davalı bankadan 105.000,00 TL karşılığı 9.245.000,00 JPY(Japon Yeni) dövize endeksli konut kredisi kullandığını, Türk Lirası olarak tahsil ettiği bu kredinin aylık 149.061,70 JPY üzerinden 72 ay vadede geri ödeneceğinin kararlaştırıldığını, sözleşme tarihinde 100-Japon Yeninin 1,1443 TL olduğunu, buna göre kredi alırken ödemeyi düşündüğü aylık taksit miktarının 1.700,00 TL olduğunu, ancak Japon Yeninin kredi sözleşmesi imzalandıktan sonra öngörülemeyen biçimde arttığını ve 23.12.2011 tarihli kur dikkate alındığında aylık taksidinin 3.623,24 TL'ye ulaştığını, davalı bankaya dövize endeksli kredi kullanmak için başvurmadığını ancak davalı banka görevlilerinin yönlendirmesi üzerine Japon Yenine endeksli kredi kullandığını, davalı bankanın yapılandırma taleplerini reddettiğini, iradesi eşlığı nedeniyle sözleşmeye hakimin müdahelesinin şart olduğunu, sözleşmenin kurulmasından sonra öngörülemeyen değişiklikler meydana geldiğini, Japon Yeni kurunun iki katından fazla arttığını, konut kredisinin imzalandığı tarihten geriye doğru 30 yıl süreyle çok düşük seyreden kurun 3 yıl içerisinde 2 katından fazla artmış olmasının tüketici açısından öngörülebilecek bir durum olmadığını beyan ederek; kullanmış olduğu kredi taksitlerinin sözleşmenin kurulduğu 24.06.2008 tarihindeki TCMB Japon Yeni kuru üzerinden sabitlenmesine, bu çerçevede aylık taksit miktarının 1.705,71 TL olarak sabitlenmesine, bu talep kabul edilmediği taktirde taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesinin Japon Yeni’ne endeksli olduğuna ilişkin hükümleri ile haksız şart niteliğindeki diğer hükümlerin geçersizliğinin tespitine, geçersiz olan hükümler yerine, Japon Yeni üzerinden kredi kullanmayıp TL üzerinden değişken faiz oranlı konut kredisi kullanmış olsaydı ödemesi gereken aylık taksitlerin belirlenerek kalan ayların taksitlerinin bu bedel üzerinden ödenmesine, bu da olmadığı taktride sözleşme yapıldığı tarihteki döviz kurunun 2 katından fazla artış göstermesi sebebiyle Borçlar Kanunu’nun 138.maddesinde belirtildiği şekilde aşırı ifa güçlüğü çektiğinden mahkemece sözleşmeye müdahale edilerek taraflar arasında adil bir denge kurulması için muhik bir kurun tespit edilerek geri ödemelerin sabitlenen kur üzerinden yapılmasına, her 3 hesaplama yönteminde de ortaya çıkacak sonuca göre kredi sözleşmesi kurulduğu tarihten bu yana ödemiş olduğu fazla bedellerin tespiti ile bu bedellerin faizleri ile birlikte iadesine, bu olmadığı taktirde devam eden ayların kredi borçlarına mahsup edilmesine, davalının sözleşmenin kurulduğu tarihten bu yana tahsil ettiği taksitlerin, TCMB’nin döviz kurlarından değil de kendi belirlediği yüksek bir kurdan talep etmesi sonucu, kur farkından dolayı haksız olarak kazandığı bedeller ile kredi sözleşmesinin yapılması sırasında haksız olarak aldığı kredi masraflarının, hesap işletim ücretlerinin ve sigorta bedellerinin faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, sözlemenin uyarlama şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı bankaya dava tarihinden itibaren 82.614,28 TL borçlu olduğunun tespitine, ödemelerin 2.753,81 TL olarak (30 ay) ödenmesine, buna göre fazladan yapılan ödemelerin olması halinde davacıya iadesine, 1.825,00 TL'nin (dosya, ekspertiz ve kredi tahsis ücreti) dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle 2.bentteki bozma nedenine göre, davacının aşağıdaki 3.bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.