muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/139, Karar No: 2020/765, Tarih: 14.10.2020

26. Piyasada daha önceden aynı veya benzeri mal veya hizmetler için korunan ne kadar çok marka bulunuyorsa, yeni bir işaretin marka olarak tescili de o kadar zorlaşır. Marka olarak bir işaretin tescili için, o işaretin başka bir mal veya hizmeti ifade eden marka ile bir bağlantının mevcut olduğunu halkın zihninde uyandıracak derecede çağrıştırmaması gerekir. Aslında karıştırma ihtimalinin uç noktası, çağrıştırma ihtimalidir. Bir işaret, görsel, fonetik veya diğer bir açıdan farklı olsa bile, "bütünsel" bir açıdan kendisine yaklaşıldığında herhangi bir sebeple müşteri gözünde başka bir marka ile bağlantısı varmış intibaı yaratarak onu çağrıştırıyorsa ve bu yüzden müşterinin mal veya hizmet tercihinde etkili oluyorsa, marka olarak tescili engellenebilir. Başka bir deyişle müşterilerin ihtiyaçları olan mal veya hizmetleri bunları ayırt etmek maksadıyla kullanılan işaretlerin birbirine yakınlığı dolayısıyla karıştırmaları ihtimal dâhilindeyse bir marka ile diğer bir işaret arasında "benzerlik" vardır (Karan/Kılıç, s. 199).

27. Markaların esas itibariyle bir mal veya hizmeti diğer bir mal veya hizmetten ayırt etmek maksadıyla kullanılmaları esas ise de, bazen müşteriler, bir markayı sadece mal veya hizmet ile değil, o mal veya hizmeti sağlayan işletme ile de irtibatlandırabilirler. Müşteriler, markalı mal veya hizmeti, sırf onu arz eden işletmeye duydukları güven ve beğeni sebebiyle tercih etmiş olabilirler. İşletmelerin birbirinden farklı olduğu bilinse dahi, kullanılan işaretlerin benzerliği müşterinin bu işletmeler arasında ekonomik veya organik bir bağ olduğunu düşünmesine yol açıyorsa sonuç yine değişmeyecek ve markalar arasında benzerlik olduğu kabul olunacaktır.

28. 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesinde de belirtildiği üzere bir markanın bir başka marka ile benzer olup olmadığının tespitinde "halk" tarafından karıştırılma ihtimali dikkate alınır. Halk tarafından karıştırılma ihtimalinde ölçü ise; bu işin ilgilisi veya uzmanı değil, tüketici olan halk olduğunun göz önünde tutulmasıdır. Karıştırılma ihtimalinde önemli olan husus, halkın bu iki işaret arasında herhangi bir şekilde ve herhangi bir sebeple bağlantı kurma ihtimalidir. Buradaki "ihtimal" kelimesi özenle ve özellikle kullanılmış bir kelime olup, şekil, ses, anlam, genel görünüm, çağrışım ve bir seri içinde bulunma izlenimi bu kapsamda değerlendirilmektedir.

29. Hatta markalar arasında birçok noktada fark bulunduğu tespit edilse bile “umumi intiba” ikisinin karıştırılabileceği yönünde ise iki işaret arasında karıştırma ihtimalinin bulunduğu kabul edilmelidir (Tekinalp, s. 443).

29. Hatta markalar arasında birçok noktada fark bulunduğu tespit edilse bile “umumi intiba” ikisinin karıştırılabileceği yönünde ise iki işaret arasında karıştırma ihtimalinin bulunduğu kabul edilmelidir (Tekinalp, s. 443).

30. Başka bir deyişle karıştırma ihtimali; görsel, biçimsel, anlamsal, işitsel benzerlikler, çağrıştırma, bir bütün olarak uyandırdığı toplu kanaat, malın veya hizmetin hitap ettiği alıcı grubunun toplumsal düzeyi ve durumu, markayı taşıyan malın değeri ve alıcının bu malı almaya ayırdığı zaman, markanın asıl unsurları ve tamamlayıcı unsurları, karşılaştırılan işaretler arasındaki benzerlik, telaffuz, anlam veya biçimden, işaretlerin toplu olarak bıraktığı izlenimden, seri içine girmekten veya başka bir çağrışımdan kaynaklanabilir. Yine halkın, karşılaştırılan işaretler arasında herhangi bir şekilde “bağlantı” kurabilmesi de benzerlik bulunduğunu kabul etmek için yeterli olmaktadır.

31. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; TÜRKPATENT nezdinde davacının 2005/33187 sayılı “LEADER” ibareli marka başvurusunu 09.08.2005 tarihinde saat 14.33’te, davalının ise 2005/33147 sayılı “LIDER” ibareli marka başvurusunu 09.08.2005 tarihinde saat 14.32’de yaparak tarafların aynı mal ve hizmet sınıflarında tescil talep ettikleri anlaşılmaktadır. Görüldüğü üzere davacının TÜRKPATENT nezdindeki başvurusu davalının başvurusundan bir dakika sonra olduğu için Türkiye’de tescil ve başvuruda öncelik hakkı davalıya aittir. Ancak dosya kapsamından her iki tarafın da markası için WIPO nezdinde tescil başvurusunda bulundukları ve TÜRKPATENT nezdindeki tescil talebinde rüçhan hakkından yararlandıkları anlaşılmaktadır. Davacının WIPO nezdinde başvuru tarihinin 24.03.2005 olduğu, davalının ise WIPO nezdinde başvuru tarihinin 13.06.2005 olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Bu itibarla davacının başvuruda öncelik hakkına sahip olduğu ve marka korumasının, WIPO nezdinde başvuru tarihi olan 24.03.2005 tarihinden itibaren başladığı kabul edilmelidir.

32. Davacının “LEADER” ibareli markası ile davalının “LIDER” ibareli markaları aynı sınıfta tescilli olup, markalar görsel olarak benzer olmasa da işitsel olarak birbirine benzer olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Ayrıca yukarıda da belirtildiği üzere 556 sayılı KHK’nin 42/1-b maddesi atfıyla 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesi gözetildiğinde; uyuşmazlık konusu işaretler arasındaki benzerlik nedeniyle ortama tüketici nezdinde markaların aynı işletmeye ait ancak farklı markalar olduğu ya da farklı işletmelere ait markalar olduğu ve bu işletmeler arasında ekonomik ve organik bağlantı bulunduğu düşüncesine de yol açması karıştırılma ihtimali olarak değerlendirilecektir. Bu durumda, anılan markaları taşıyan ürünlerin ortalama tüketicilerinin dikkat düzeyleri yüksek olmalarına rağmen markaları ilişkilendirme ihtimali de dâhil olmak üzere işaretlerin işitsel olarak benzerliği gözetildiğinde karıştırılma ihtimalinin bulunduğu aşikârdır.

33. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; taraf markalarının benzer olmadığı, markaları taşıyan ürünlerin ortalama tüketicilerinin dikkat düzeylerinin yüksek olduğu ve markaların ilişkilendirme ihtimalinin de bulunmadığı, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de; bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

34. O hâlde direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmektedir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.10.2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1947, Karar No: 2019/1618, Tarih: 11.03.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/1947 E.  ,  2019/1618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; site aidat alacağı ve gecikme tazminatı alacaklarının tahsili için davalı aleyhine ... 1. İcra Müdürlüğüne ait 2010/11743 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığı, davalının takibe itirazı sonucu takibin durduğu, davalının yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin devamı, kötü niyetli davalı aleyhine İİK md 67/2 uyarınca %40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesi, taşınmazın 3. kişilere devri halinde yargılama sonunda haklılıklarının anlaşılması durumunda davaya konu alacağın niteliği de gözönüne alınarak alacağın güvence altına alınabilmesi için dava konusu taşınmaz üzerine ihtiyati tedbir konulması istenilmiştir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 2013/541 E.- 2014/247 K. sayılı kararıyla davacının davasının kabulüne, ... 1. İcra Müdürlüğüne ait 2010/11743 Esas sayılı dosyadan itirazın iptaline takibin devamına, takip tarihi itibariyle yüzde 40 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2014/19792 E.- 2015/9399 K. sayılı ilamıyla “Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelerden davalının kat malikleri kurulu toplantısına katıldığı ya da alınan kararların kendisine tebliğ edildiği anlaşılamamaktadır. Takibe konu aidatların belirlendiği site kat malikleri kurulu kararlarının davalıya tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmiş ise ya da davalı öğrenmiş ise sözleşme niteliğindeki yönetim planı gereğince gecikme tazminatı hesaplanması, tebliğ edilmemiş ise davalının aidat borçlarını en geç ödeme emrinin kendisine tebliğ tarihinde öğrenmiş olduğundan bu tarihten itibaren gecikme faizi hesaplanması, ayrıca davalının zamanaşımı definde bulunduğu, 818 sayılı Borçlar Kanununun 126. (6098 sayılı Borçlar Kanununun 147.) maddesi gereğince davalının zamanaşımı defii de değerlendirilerek defter ve kayıtlar üzerinde inceleme yapılıp malik olduğu döneme ilişkin borcu hesaplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.“ denilerek hükmün bozulmasına hükmetmiştir.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde; Yargıtay bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılabilmesi için takibe konu site aidatlarının belirlendiği kat malikleri kurul kararlarının veya işletme projelerinin ve bunların davalıya tebliğine ilişkin belgelerin ya da hazirun cetvelinin sunulması gerektiği ve bu deliller doğrultusunda defter ve kayıtlar üzerinde inceleme yapılması gerektiği, ispat külfetinin davacı tarafta olduğu, davacı tarafa gerek bozma ilamının tebliğ edildiği gerekse bozmaya uyulan celse 29/01/2016 tarihli duruşmada 2 nolu ara karar gereği kendisine bu hususta yasal sürelerin

verildiği, ancak celse arasında sunulan belgelerin dosyaya ibraz edilmeyip sadece karar defterinin ibraz edilmiş olduğu, bu haliyle raporun yine hazırlanamadığı, süresinde ancak eksik belge sunulduğundan ve site yönetimi değiştiğinden bahisle davacı vekiline 29/03/2017 tarihli celsede yeniden bu kez eksik belgelerin neler olduğunun ara karara da girilerek sunması hususunda gelecek celseye kadar kesin süre verildiği, kesin sürelerin hukuki sonuçlarının vekile ihtar edildiği, buna rağmen delillerin sunulmadığı ve bu defterlerin bulunmadığının yeniden süre verilmesinin talep edildiği, 2 kez verilen sürelerin makul süre ve son verilen sürenin de kesin olduğu, mahkemenin sunulan delillerle bağlı olup delil sunulmadığından Yargıtay bozma ilamında belirtilen hususların araştırılamadığı, HMK da delil sunma sürelerinin kesin olarak belirlendiği, dosya kapsamıyla davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ortak gider alacaklarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dava, ortak gider alacaklarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mahkemece davacı vekilinin de hazır bulunduğu 29.01.2016 tarihli celse de “davacı tarafa dava konusu alacağı kapsayan defter ve kayıtlarını ve toplantı tutanaklarını dosyaya sunmak üzere iki haftalık kesin süre verilmesine, kesin sürenin hukuki sonuçlarının ihtarına uyulmadığı takdirde bu konuda bir daha süre verilmeyeceğinin ihtaratına, yine davacı vekilinin hazır bulunduğu 29.03.2017 tarihli celsede “davacı vekiline bilirkişi ön raporunda bildirilen takibe konu aidatların hüküm altına alındığı kat malikleri kurul kararlarının toplantı defterinin, varsa işletme projesinin ve bunların davalıya tebliğine ilişkin belgelerin ya da hazirun cetvelinin mahkemeye sunmak üzere yönetim değişikliği ve talebi doğrultusunda gelecek celseye kadar kesin süre verilmesine, kesin sürenin hukuki sonuçlarının ihtarına (ihtarat yapıldı) karar verildiği, davacı vekilinin katıldığı 13.09.2017 tarihli celsede ise “davacı vekilinin yeniden süre verilmesi yönündeki taleplerinin önceki ara karar gereği gerekli yasal ihtaratlar yapılmış olmakla reddine karar verildiği ayrıca bu ara kararlar sonucu dosyaya sunulan karar defterinin 15.11.2009 ve sonraki tarihlerde yapılan toplantılara ilişkin olduğu icra takibine konu döneme ait aidatların belirlendiği belgelerin sunulmadığı anlaşılmakla yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/03/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1140, Karar No: 2010/5022, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/1140 E.  ,  2010/5022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine, davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 01.03.2009 başlangıç tarihli ve 24 ay süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedeli 675.-TL olarak belirlenmiş ve en geç ait olduğu ayın ilk beş gününde peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin özel şartlar 19. maddesinde ise bir ayın kirası ödenmediği takdirde gelecek aylar kiralarının muaccel olacağı öngörülmüştür. Bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı alacaklı tarafından 14.07.2009 tarihinde başlatılan icra takibinde Temmuz 2009 kira bedeli 675.-TL'nin süresinde ödenmemesi sebebiyle sözleşmedeki muacceliyet şartı gereği dönem sonuna kadar olan kira bedelleri toplam 5400.-TL'nin tahsili istenmiştir. Ödeme emrinin tebliği üzerine davalı itirazında kira borcu bulunmadığını kira bedellerinin düzenli olarak alacaklının banka hesabına yatırıldığını ileri sürmüştür. Dosyada bulunan davalı borçlu tarafından ibraz edilen banka dekontlarının incelenmesinde 2009 Temmuz kira bedelinin sözleşmede belirtilen ödeme süresinden sonra 07.07.2009 tarihinde ödenmesi sebebiyle muacceliyet şartı gerçekleşmiştir. Ne varki muaccel olan aylar kira bedelinin tamamının davalı borçlu tarafından otuz günlük sürede ödenmediğinden temerrüt olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Mahkemece davalı tarafından yapılan ödemeler dikkate alınmak suretiyle itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken, Temmuz ayının 5. ve 6. günlerinin hafta sonuna geldiği 07.07.2009 Pazartesi günü yapılan ödemenin süresinde olduğu, dolayısıyla muacceliyet şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1262, Karar No: 2016/7498, Tarih: 19.09.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/1262 E.  ,  2016/7498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Sanık müdafiinin CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen süreden sonra yapılmış olan temyiz talebinin anılan Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 19.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14759, Karar No: 2017/16276, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/14759 E.  ,  2017/16276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16998, Karar No: 2014/13659, Tarih: 16.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/16998 E.  ,  2014/13659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2010/125-2014/272

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin murisi N. G. I. Bank A.Ş.'den aldığı kredi için 29.05.2009 tarihinde kredili hayat sigortası poliçesi düzenlendiğini, N. G.ün 01.08.2009 tarihinde ani kalp krizi neticesinde vefat ettiğini, kredi borcunun davalı sigorta şirketince ödenmediğini ileri sürerek, 15.000,00 TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre davanın kabulüne, 15.000,00 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kredili hayat sigortası poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nın 266. (1086 sayılı HUMK'nın 275.) ve takip eden maddeleri uyarınca, mahkemece, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşü alınarak karar verilmelidir. Sonucu açık ve belli durumlar ayrık olmak üzere ölüm sebebinin de uzman bilirkişi aracılığıyla tespiti yapılmalıdır.

Her ne kadar mahkemece, hukukçu ve kardiyoloji uzmanından oluşan bilirkişi heyetinden alınan rapora dayanılarak, muris N.G.ün önceden bir kalp hastalığı belirtisi olmadan ani ölüm tablosu ile kaybedildiği ve rizikonun sigorta teminatında bulunduğu kabul edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de davalı tarafın murisin ölüm sebebine ilişkin itirazları da gözetilerek, murisin ölüm sebebinin tereddüte mahal vermeyecek şekilde tespiti için Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan rapor alınıp, varılacak uygun sonuca göre hüküm kurulmalıdır. Bu hususun göz önünde bulundurulmaması nedeniyle, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.