muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26645, Karar No: 2014/24956, Tarih: 04.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/26645 E.  ,  2014/24956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 6. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2014/36-2014/326

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yerolmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece dava konusuz kaldığından karar verilmesine yerolmadığına karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27079, Karar No: 2020/1621, Tarih: 05.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/27079 E.  ,  2020/1621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait deri mont dikim atölyesinde 01.08.2005-20.12.2014 tarihleri arasında ayakçı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız biçimde feshedildiğini, işyerinde sürekli fazla çalışma yapıldığını, milli bayram ve genel tatillerde de çalışıldığını, çalıştığı süre içinde hiç izin kullanmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının 19.02.2010-10.03.2013 ve 28.05.2013-20.12.2014 tarihleri arasında çalıştığını, davalıların birbirlerinden ayrı zamanlarda ve bağımsız olarak işverenlik sıfatını haiz olduklarını, bu sebeple müşterek ve müteselsilen sorumluluğun söz konusu olamayacağını, işlerin kötü gitmesi üzerine personel azaltımına gidildiğini, davacı ile anlaşılarak kendisine kıdem tazminatına mahsuben ödeme yapıldığını, işyerinde dönüşümlü çalışma yapıldığını, fazla çalışma olmadığını ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ve davalı arasında davacının aylık ücretinin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, Türkiye İstatistik Kurumunun resmi internet sitesindeki “kazanç bilgisi sorgulama” kısmından da faydalanılması ve emsal ücret araştırması sonucunda elde edilen verilerle birlikte, anılan Kurumun resmi internet sitesindeki bilgiler de dikkate alınarak emsal ücretin belirlenmesi mümkündür.

Somut olayda, davacı davalılara ait deri mont dikim atölyesinde ayakçı diye tabir edilen makinecinin dikimini kolaylaştırmak için yapılan hizmetleri yaptığını, parça başı ücret karşılığında çalıştığını, buna göre bir haftada ortalama 50 deri mont üretildiğini, bu üretim karşılığında alınan ücretin yarı oranında makineci ile paylaşıldığını, böylece haftalık net 500,00 TL ücret aldığını ileri sürmüş olup; davalı davacının aylık maktu ücret karşılığı çalıştığını ve ücretinin asgari ücret olduğunu savunmuştur. Dosyada yer alan Türkiye Deri Sanayicileri Derneği’nden bildirilen 23.12.2015 havale tarihli yazısında, parça başı ücret bilgisi olmamakla birlikte, deri dikim atölyesinde “usta” mesleğini icra eden personelin alabileceği ücret miktarının işyerinin ürettiği ürün kalitesine, işçinin becerisine ve çalıştığı süreye bağlı olarak -,- %10 oranında değişebilmekle birlikte 2014 yılı itibariyle 1.300,00 TL olabileceği belirtilmiş olup; Türkiye İstatistik Kurumu sorgulama raporuna göre de, giyim eşyası ve diğer sanatkarlar ile ilgili işlerde çalışanlar bakımından 2014 Kasım ayı ortalama brüt ücreti 1.497,00 TL olarak belirtilmiştir. Davacı tanıkları davacı ile aynı işi yaptıklarını ve ücretlerinin aylık net 2.000,00 TL olduğunu beyan etmişler ise de, beyanlarına göre davalı ile davalı ile aynı mahiyette davalarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı tanığı ise davacının asgari ücret ile çalıştığını ifade etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Türkiye Deri Sanayicileri Derneği’nden gelen yazı cevabının “usta”ya ilişkin olması nedeniyle bu yazıya itibar edilemeyeceği belirtilerek; tanık beyanlarına göre davacının net 2.000,00 TL, brüt 2.797,55 TL ücret aldığı kabul edilmek suretiyle işçilik alacakları hesaplanmış ise de, taraf beyanları arasında önemli bir farkın bulunduğu böyle bir durumda salt husumetli tanık anlatımlarıyla sonuca gidilmesi doğru olmaz. Bu nedenle öncelikle davacının meslek ünvanı ve fiilen yaptığı işin net bir biçimde belirlenmesi suretiyle, davacının meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücret araştırması yapılmalı, dosya içeriğiyle birlikte değerlendirme yapılarak davacının aylık ücreti belirlenmeli ve belirlenen bu ücret üzerinden davacının hüküm altına alınan tazminat ve alacakları gerekirse yeniden hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Aynı ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil alacağının ispatı bakımından geçerlidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Aynı ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil alacağının ispatı bakımından geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının işyerinde fazla çalışma yaptığı ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı iddialarına ilişkin olarak işyeri kaydı mevcut olmayıp dinlenen davacı tanığının beyanına itibar edilerek fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davacı tanıklarının davalı ile aynı mahiyette davasının bulunması sebebiyle davacı ile menfaat birliği içerisinde olduğu anlaşılmakta olup salt husumetli tanık beyanlarıyla fazla çalışma olgusunun kanıtlandığı kabul edilerek hüküm tesis edilmesi isabetli olmamıştır. Davacının fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yadan, dosyada davalı işverence belirli bir çalışma dönemine ilişkin sunulan imzalı puantaj kayıtlarının bulunduğu anlaşılmakla, her ne kadar bu kayıtlarda çalışma saatlerine ilişkin açıklık yer almamakta olup çalışma süresinin bu kayıtlara göre belirlenmesi mümkün değil ise de, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığının bu kayıtlar esas alınarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde salt husumetli tanık beyanı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4- Taraflar arasında işçilik alacaklarından davalıların sorumluluğunun belirlenmesi hususunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

4- Taraflar arasında işçilik alacaklarından davalıların sorumluluğunun belirlenmesi hususunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda mahkemece, davacının davalıların işyerlerinde 19/02/2010 - 10/03/2013 tarih aralığında ve 28/05/2013 - 20/12/2014 tarih aralığında olmak üzere belirsiz süreli hizmet sözleşmesine dayalı olarak toplamda 1685 gün süreyle çalıştığı, davalılar ... ile ...’ın eş oldukları ve davacının çalıştığı işyerinin değişmediği, her iki davalının aralarındaki akrabalık bağı ve işleri fiilen ...'ın yürütmesi nedeniyle davalılar arasında organik bağ bulunduğu gerekçesiyle her iki davalının işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları kabul edilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının dava konusu işyerinde 20/03/2008 – 22/12/2009, 19/02/2010 – 10/03/2013, 28/05/2013 – 20/12/2014 tarihleri arasında 3 dönem halinde çalışmasının bulunduğu, davacının davalı işyerindeki 20/03/2008 – 22/12/2009 tarihleri arasındaki çalışmasının dosyaya davalı tarafça sunulan davacı tarafça imzalı yargılama sırasında imzasına itiraz edilmeyen ibraname ve işten ayrılış bildirgesine göre “Kod -3-” Belirsiz Süreli İş Sözleşmesinin İşçi Tarafından Feshi nedeni ile sonlandığı ve kıdem tazminatının ödendiği, bütün ücretleri ile her türlü sosyal hakkı, hafta ve genel tatil ücretleri ile fazla mesai ücretleri yönünden davalı işverenliği ibra ettiği ve davacının 1. dönem çalışmasının tasfiye edildiği, 19/02/2010 tarihinden itibaren davacının davalı işyerinde yeni bir iş akdi ile çalışmaya başladığı ve bu nedenle önceki dönem çalışmasının sonraki dönem ile birleştirilemeyeceği belirtilerek 19/02/2010 – 10/03/2013, 28/05/2013 – 20/12/2014 tarihleri arasındaki çalışma süresi gözetilmek suretiyle işçilik alacakları hesaplanmıştır. Temyiz edenin sıfatı da dikkate alındığında, 19/02/2010 – 10/03/2013, 28/05/2013 – 20/12/2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemi bakımından yapılan değerlendirmede, işe giriş ve ayrılış bildirgelerinin ... tarafından verildiği, bu çalışma dönemine ilişkin primlerin yine işveren ... tarafından Sosyal Güvenlik Kurumuına bildirildiği, bu döneme ilişkin işyeri kayıtlarının ... adına düzenlendiği, ödemelerin ... tarafından yapıldığı hususu dikkate alındığında, her ne kadar davalılar arasında hukuki ilişki bulunduğu yönündeki mahkeme tespitleri yerinde ise de, hükme esas alınan 19/02/2010 – 10/03/2013, 28/05/2013 – 20/12/2014 tarihleri arasındaki çalışma döneminden, belirtilen gerekçe nedeni ile yalnızca ...’ın sorumlu tutulması gerekirken, diğer davalı ...’ın da işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4957, Karar No: 2006/7451, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4957 E.  ,  2006/7451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemeleri sonucunda düzenlenen raporlar yasa hükümlerine uygundur.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak bilimsel yöntemle değerinin belirlenmesinde ve buna göre adil ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 Sayılı Yasaya ekli 1. sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yer alan "davacı D.S.İ.Genel Müdürlüğü" ibaresinin metinden çıkartılarak yerine "Hazine" sözcüğü yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, 9.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2834, Karar No: 2024/1158, Tarih: 18.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2834 E.  ,  2024/1158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1019 E., 2023/411 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/534 E., 2021/144 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; müvekkilleri ... ve ...'ın çocukları...'un 09.09.2018 tarihinde ikamet ettikleri evin balkonunda oyun oynarken bilinmeyen bir sebeple elektrik çarpması sonucunda yaralandığını, olay yerine davalı şirket yetkilileri ile emniyet müdürlüğü inceleme ekiplerinin geldiğini, düzenlenen tutanağın gerçeği yansıtmadığını, davalının gerekli denetimi yapmadığını ve önlem almadığını, olayın gerçekleşmesinde kusurlu olduğunu, müvekkili...'ta görme kaybı oluştuğunu, bir ayağının kesildiğini, yanıklar meydana geldiğini ileri sürerek; fazlaya dair hakların saklı kalmak kaydıyla, davacı ... için 1.000,00 TL geçici iş göremezlik, 1.000,00 TL iş gücü kaybı, kullandığı ve ileride kullanacağı tıbbi malzemeler, protezler ve sair cihazlar için 1.000,00 TL, ömür boyu bakıma muhtaç kalacağı için bakım giderleri için 1.000,00 TL maddi, 700.000,00 TL manevi, diğer davacılar için çocuğun bakım ve tedavisi, kaza tarihinden dava tarihine kadar haftanın her günü Ankara'ya gidiş-geliş yol ve yemek masrafları için 100,00'er TL, çocuğun reşit oluncaya kadar eğitim ve bakım masrafı için 100,00'er TL olmak üzere toplam 400,00 TL maddi ve 300.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 22.02.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile davacılardan... için maddi tazminat talebini toplam 634.575,00 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; olayın gerçekleştiği dağıtım hattı mesafesinin mevzuata uygun olduğunu, 2,7 metre mesafede bulunan hatta müdahale olmaksızın elektrik çarpmasının mümkün olmayacağını, davacı küçüğün elindeki çamaşır ipini hatta atması neticesinde meydana gelen olayda ağır kusurunun bulunduğunu, illiyet bağının kesildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; olayın gerçekleştiği dağıtım hattı mesafesinin mevzuata uygun olduğunu, 2,7 metre mesafede bulunan hatta müdahale olmaksızın elektrik çarpmasının mümkün olmayacağını, davacı küçüğün elindeki çamaşır ipini hatta atması neticesinde meydana gelen olayda ağır kusurunun bulunduğunu, illiyet bağının kesildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı şirketin yürüttüğü tehlikeli faaliyet nedeniyle kusursuz sorumluluğunun bulunduğu, meydana gelen olayda bilirkişi raporları da dikkate alınarak davacı ...'un % 30, davalı şirketin ise %70 oranında sorumlu olduğu, davacının %49 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiği, hesap bilirkişinin 09.02.2021 tarihli ek raporuna göre tazminat tutarlarının belirlendiği, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile davacı ... yönünden 6.702,57 TL geçici iş göremezlik, 615.787,09 TL sürekli iş göremezlik, 785,52 TL bakıcı gideri ve 300.000,00 TL manevi, davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 150.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, halen kullandığı ve ilerde kullanacağı tıbbı tedavi malzemeleri ve protezler ile sair cihazları ödemek zorunda kalacağı tutarlara ilişkin ve bakım tedavi amacıyla yol ve yemek masraflarına karşılık, eğitim ve bakım masraflarına ilişkin tazminat isteminin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; TRH 2010 yaşam tablosunun esas alınması gerekirken PMF 1931 tablosuna göre karar verilmesinin doğru olmadığını, davalının tam kusuru oranında maddi tazminata hükmedilmesini, kusur indirimi yapılamayacağını, az miktarda manevi tazminata hükmedildiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; dava konusu zararın çocuğun ağır kusurundan meydana geldiğini, illiyet bağının kesildiğini, mevzuata uygun tesis edilmiş hatta çamaşır ipi attığını, müvekkilinin özen eksikliğinin bulunmadığını, yasal yükümlülüklerin yerine getirildiğini, bilirkişi raporunda fahiş sorumluluk belirlendiğini, davacı anne ve babanın gerekli eğitimi vermedikleri için kusurlarının olduğunu, bu hususta araştırma yapılmadığını, yüksek oranda manevi tazminata hükmedildiğini, anne ve baba lehine manevi tazminatın kabul edilemeyeceğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç