muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/26301, Karar No: 2016/20954, Tarih: 28.11.2016

Somut uyuşmazlıkta, davacı ve arkadaşları 02.07.2015 tarihine kadar üretimi engellememişler ve çalışmışlardır. Ancak sendika üyeliğinden ayrılmaları nedeni ile baskının kaldırılması, uygun çalışma ortamının sağlanması ve işçilerin iş akitlerinin feshedilmeyeceği yönünde verilen sözün, yazılı taahhüt altına alınması için 02.07.2015 tarihinde işveren ile toplantı talep etmişlerdir. Bu istemlerinin “doğrudan ilgilendiren ekonomik ve sosyal politika sorunlarına ve işletmenin karşıladığı problemlere yönelik çözümlerine yönelik olması nedeni ile toplu eylem hakkı kapsamında kabul edilmesi gerekir. Davacı ve diğer işçiler o gün sadece vardiyalarında çalışmamış, sonraki vardiyada gelenler ise işe alınmamışlar ve 24 saat dolmadan işveren tarafından üretime ara verildiği ve işçilerin ücretli izinli sayıldığı mesajı gönderilmiştir. Aynı zamanda bir kısım işçilerin iş sözleşmesi de feshedilmiştir. Eylemin barışçıl eylem olduğu, davalı işverenin işçileri şikayet etmesi üzerine C. Başsavcılığı tarafından takipsizlik kararı verilmesi ile de sabittir. Toplantı yapılması için üretime arar veren işçiler işyerinde zararlandırıcı bir davranışta bulunmamışlardır. Davacıların eylemi barışçıl nitelikte iken üretime işveren tarafından ara verilmiş ve bir kısım işçilerin iş sözleşmesi feshedilmiştir. Yerel Mahkeme tarafından bu hususlar tespit edilerek “işçilerin toplu eylemde bulundukları, iş başı yapmadıkları ancak işverene karşı zarar verme kasıtlarının bulunmadığı, işyerinde makine ve aletlere zarar vermedikleri, giriş çıkışları engellemedikleri ve bu yönü ile eylemin barışçıl yollarla yürütüldüğü, işverenin geçmişte verdiği sözü tutmaması sebebi ile işçilerin iş akitlerinin feshedilmeyeceği yönünde verilen sözün, yazılı taahhüt altına alınmasını istemelerine karşın, işverenin bu taahhütte bulunmaması neticesinde eylemin gerçekleştiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı kabul edilmiştir. Davacı ve diğer işçilerin toplu eylem hakkı, üretime ara verilmesi kararı ve bir kısım işçilerin iş sözleşmelerinin 03.07.2015 tarihinde yapılmasına göre ölçülüdür. Eylem başlangıçta sendikaya karşı ise de işyerinde yaşanan süreç, baskıların doğrulanması, istemlerin sendikadan değil, işverenden talep edilmesi ve taleplerin işçileri doğrudan ilgilendiren ekonomik ve sosyal politika sorunlarına ve işletmenin karşıladığı problemlere yönelik çözümlerine yönelik olması nedeni ile de işveren karşı da yapılmıştır. İşyerinde yetkili sendika olsa bile sendika üyesi olmayan veya başka sendika üyesi olan işçilerin kendi temsilcilerinin tanınmasını istemesi de Uluslararası Sözleşmelere (135 sayılı ILO ve Avrupa Sosyal Şartı’nın 21,28 ve 29 maddeleri) uygun demokratik bir taleptir.

Somut bu maddi ve hukuki değerlendirmelere göre yerel mahkemenin eylemin barışçıl eylem olduğu yönündeki değerlendirmesi ile feshin geçersizliğine karar vermesi isabetli olup onama görüşünde olduğumuzdan çoğunluğun görüşüne katılamadığımızı belirtiriz. 28/11/2016
Yargıtay — Esas No: 2009/7958, Karar No: 2009/11756, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/7958 E.  ,  2009/11756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 13.3.2003 tarihli encümen kararı ile 10.000 m2’ lik yeri taş ocağı olarak kullanmak için beş yıl süre ile kiraladığını, kira bedellerinin düzenli şekilde yatırıldığını, 5117 sayılı kanunla taş ocaklarının maden ocağı sayılarak ruhsata bağlandığını, bu nedenle ruhsat aldığını, bu nedenle idare ile yapılan sözleşmenin bir hükmünün kalmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kiraladığı taşınmazın 5117 sayılı yasa gereğince maden vasfına dönüştüğünü bu nedenle ruhsata tabi olup ruhsat aldığını, idare ile yapılan sözleşmenin bir hükmünün kalmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Davalı olarak ... valiliği İl özel idaresi Müdürlüğünü göstermiştir.3533 sayılı yasa’nın 4.maddesinde "katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan ve sermayesinin tamamı Devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle genel bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi hakimi tarafından mecburi hakem sıfatıyla çözümlenir" yazılıdır. Açıklanan bu Yasa maddesi hükmü karşısında Davacı ... ile davalı İl Özel İdaresi arasındaki uyuşmazlığın mecburi hakemde çözümlenmesi zorunludur. Hal böyle olunca Davaya bakan mahkeme hakimi kıdemli hakim ise bir ara kararı ile davaya hakem sıfatıyla baktığını belirtmek suretiyle işin esasını incelemeli, aksi halde görevsizlik kararı vermek suretiyle yüksek dereceli hukuk mahkemesine dava dosyasını göndermelidir. Mahkemenin bu yönü göz ardı etmek suretiyle yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2)Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 19.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1251, Karar No: 2023/1819, Tarih: 29.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/1251 E.  ,  2023/1819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/283 E., 2016/388 K.

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.06.2014 tarihli iddianamesi ile iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Bakırköy 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve 57 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanık hakkında güvenlik tedbiri uygulanmaması ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık 04.04.2014 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığında verdiği ifadede, Bolu F Tipi Kapalı İnfaz Kurumunda hükümlü olarak kaldığını, orada ... güvenliğinin olmadığını, kendisini öldürmeye çalıştıklarını belirterek cezaevi yönetiminden şikayetçi olmuştur. (Sanık buraya başka bir dosya ile ilgili cezai ehliyeti olup olmadığının tespiti için cezaevinden sevkedilmiştir.)

2. Yapılan soruşturma sonucu, Bolu F Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu görevlileri hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş, sanık hakkında ise, iftira suçundan incelemeye konu bu dava açılmıştır.

3. Dosya içerisinde bulunan Bakırköy Mazhar ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından tanzim edilmiş 02.03.2016 tarihli heyet raporuna göre sanığın, 04.04.2014 tarihinde işlediği iftira suçu açısından 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında ceza sorumluluğunun olmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

3. Dosya içerisinde bulunan Bakırköy Mazhar ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından tanzim edilmiş 02.03.2016 tarihli heyet raporuna göre sanığın, 04.04.2014 tarihinde işlediği iftira suçu açısından 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında ceza sorumluluğunun olmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli ve 2014/283 Esas, 2016/388 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4797, Karar No: 2008/5159, Tarih: 24.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4797 E.  ,  2008/5159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Tasfiye Halinde ... Konut Yapı Koop. ile davalılar 1- ... Evleri Konut Yapı Koop. 2-... arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 31.01.2007 gün ve 2005/230-2007/28 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı kooperatif ile davalılar arasında yapılmış bir sözleşme bulunmamaktadır. Dosyada bulunan 17.10.1995 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi davalı arsa sahibi kooperatif ile diğer davalı yüklenici ... arasındadır. Davalı ... davalı arsa sahibi kooperatife sözleşme gereği yaptığı işleri davacı kooperatiften tedarik ettiği parayla yaptığını beyan etmiştir. Davalı ... davacı kooperatifle davalı kooperatif arasında bir sözleşme olduğundan söz etmişse de, her iki kooperatif arasında yapılmış bir sözleşme veya sözlü bir anlaşmanın varlığına ilişkin dosyada herhangi bir belge bulunmamaktadır. Davacı kooperatif dava dilekçesinde sebepsiz zenginleşme nedeniyle tahsil isteminde bulunmuştur. Bu durumda dosyanın temyiz incelemesini yapma görevi Dairemize ait olmayıp, Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir. Ancak anılan Yüksek Daire tarafından da gönderme kararı verildiğinden, temyiz incelemesini yapmakla görevli Dairenin belirlenmesi için dosyanın Yargıtay Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu’na gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz incelemesini yapmak üzere görevli Yüksek Dairenin belirlenmesi için dosyasının Yargıtay Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 24.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8786, Karar No: 2016/6866, Tarih: 07.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/8786 E.  ,  2016/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalıların avukat olduğunu vekaletname ile vekil tayin ettiklerini, aralarında 21.3.2005 tarihli avukatlık ve hukuki müşavirlik sözleşmesi yapıldığını ancak sözleşmenin uygulanmadığını, 101.000 TL alacaklarını tahsil ettikleri halde ödemediklerini, davalıları haklı nedenlerle 19.11.2009 tarihinde azlettiklerini, azilnameden sonra şirket hesabına davalıların 61.000,00 TL para havale ettiklerini, bu durumu Kadıköy 23. Noterliğinin 25.11.2009 tarihli 25551 sayılı ihtarnamesi ile bildirdiklerini, kesilen paranın izahını ve aldıklarını vekalet ücretine ilişkin açıklama yapmadıklarını, davalıların keşide ettikleri ihtarnamede 21.3.2005 tarihli avukatlık ve hukuki müşavirlik sözleşmesinin geçerli olduğunu ve aylık ücretlerinin 31/03/2010 tarihine kadar ödenmesini gerektiğini bildirdiklerini; oysa, 21.3.2005 tarihli sözleşmenin geçersiz olduğunu ileri sürerek, 21/03/2005 tarihli sözleşmenin hükümsüzlüğünün tespitine ve fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL’nin tahsil tarihinden itibaren işleyecek avans faizi üzerinden temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlar; karşı davalarında ise, davalılar avukat olarak davacı şirketin 21.3.2005 tarihinde avukatlık ve hukuk müşavirlik anlaşması imzalayarak vekilliğini yaptıklarını davacı şirket adına takip edilen muhtelif dava ve icra takip vekalet ücreti bakiyesi olarak fazlaya ilişkin dava haklı saklı kalmak üzere şimdilik 15.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte karşı davalı şirketten tahsiline karar verilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece, asıl davada davacı şirketin davasının kısmen kabulü ile, 3.860,64 TL’nin tahsil tarihi olan 12/11/2009 tarihinden ticari avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil ile davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, karşı davada ise davanın kısmen kabulü ile, 13.697,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizle birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf avukatlarınca temyiz edilmiştir.

Mahkemece, asıl davada davacı şirketin davasının kısmen kabulü ile, 3.860,64 TL’nin tahsil tarihi olan 12/11/2009 tarihinden ticari avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil ile davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, karşı davada ise davanın kısmen kabulü ile, 13.697,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizle birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf avukatlarınca temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği celsede hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kurulurken kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, “asıl davada davacı şirketin davasının kısmen kabulü ile, 3.860,64 TL’nin davalılardan tahsili” yolunda hüküm kurulmuş; gerekçeli kararın gerekçe kısmında ise “…bilirkişi tarafından hesaplanmış olup; bu tutarın 3.680,64 TL olduğu anlaşılmakla; davacının davasının bu tutar üzerinden kabulüne” şeklinde karar verilmekten söz edildiği, böylece kısa karar (hüküm) ile gerekçeli karar arasında çelişki ve tereddüt yaratılmıştır. Bu haliyle gerekçeli karar ile kısa karardaki hükmün az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Mahkemece, az yukarda açıklandığı üzere ve 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde, yeniden bir karar verilmesi için çelişkili olarak kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde davacıya, 66,00 TL harcın davalıya iadesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11662, Karar No: 2014/13479, Tarih: 16.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11662 E.  ,  2014/13479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında ... ... 14.Asliye Hukuk Mahkemesi ile İstanabul ... 10.Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacı tarafından davalının aracının tamir edilmesi nedeniyle tamir bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın hukuki niteliği itibariyle satış sözleşmesinden doğan alacak nedeniyle itirazın iptali isteğinden ibaret olup, davacının ticari işletmesini ilgilendirdiğini belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, uyuşmazlığın eser sözleşmesinden kaynaklandığı ve davalının tacir olmadığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Borçlar Yasasının 355. maddesinde, istisna akdi bir tarafın iş sahibi, diğer tarafın yüklenici konumunda olduğu ve bedel karşılığında bir şeyin imalinin yapılmasının sağlandığı sözleşme olarak tanımlanmıştır. Buna göre dava istisna(eser) sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davalının tacir olmadığı ve davanın da mutlak ticari nitelikte bulunmadığı nazara alındığında uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde, Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun 21. Ve 22. Maddeleri gereğince ... ... 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/249, Karar No: 2013/745, Tarih: 12.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/249 E.  ,  2013/745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçlunun haczedilen taşınmazının ... müdürlüğünce satılarak paraya çevrildiğini ve hazırlanan ....04.2012 tarihli sıra cetvelinde şikayet olunanın geçerli bir haczi olmamasına rağmen 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 69. maddesine aykırı olarak şikayet olunanın müvekkiliyle birlikte garameten paylaştırmaya dahil edilmesinin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin .... ... İl Müdürlüğü'ne yöneltilemeyeceğinden husumet yokluğundan şikayetin reddi gerektiğini, esas yönünden ise sıra cetvelinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un .... maddesine uygun düzenlendiğini savunarak, reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre; dava dışı borçlunun taşınmazı üzerine sıra cetvelinin yapıldığı .... .... ... Müdürlüğü'nün 2008/7499 Esas sayılı takip dosyasından alacaklı ... Bank tarafından ........2008 tarihinde, şikayetçi Vergi Dairesi tarafından ....03.2009 tarihinde, şikayet olunan ... tarafından ........2009 tarihinde haciz konulduğu, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un .... maddesi uyarınca Vergi Dairesi ve ...'nın, ilk haciz sahibi ... Bank'ın haczine iştirak etmeleri ve satış bedelinin bu üç alacaklı arasında garameten bölüştürülmesi gerektiği, sıra cetvelinin yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ... Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.