muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3480, Karar No: 2017/14106, Tarih: 18.10.2017

Bilindiği üzere zarar, malvarlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da, mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır. Bir başka ifadeyle, tazminat miktarı hiçbir zaman gerçek zararı aşmamalıdır.

Yerleşmiş Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere; meyveli ağaçların yaşamına son verilmesinden doğan zararın, bunların kaim değerinin tespiti suretiyle takdiri gerekmektedir. Bir ağacın kaim değerini bulmak için uygulanması gereken yöntem ise, ağaçların bulunduğu yerin ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın tespiti ile bu farkın o yerde bulunan ağaç sayısına bölünmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın belirlenmesidir.

Yerel Mahkemece hükme esas alınan 27.05.2015 tarihli ziraat bilirkişi raporunda; taşınmazda 95 adet badem ağacı ve 300 adet bağ teveğinin yandığı, taşınmazda zarar görmeyen kısımlar da bulunduğu belirtilmiş ise de, belirlenen bu sayıların nasıl belirlendiğine ilişkin bir açıklama ve değerlendirme bulunmadığı, zarar miktarının yukarıda ifade edildiği şekilde hesaplanmadığı, bağ teveği ile badem ağaçlarının kaçının zarar gördüğünün net bir şekilde ayrı ayrı raporda belirtilmediği, söz konusu bağ tevekleri ve badem ağaçları için yapılmış olan hasat, nakliye, gübreleme vb. masrafların da raporda değerlendirilmediği gibi, zarar gören bağ ve badem ağaçlarının değerinin hesaplanma yöntemi belirtilmemiştir. Bu haliyle, anılan raporun Yargıtay denetimine açık ve hüküm vermeye yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece; yukarıda ifade edilen hususlar ve açıklamalar dikkate alınmak suretiyle, İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü verileri ile de karşılaştırma yapılarak, davaya konu edilen bağ teveği ve badem ağaçlarında meydana gelen zararı net bir şekilde ortaya koyacak, yukarıda ifade edilen eksiklikleri giderir nitelik ve nicelikte önceki bilirkişiler dışında alanında uzman ziraat bilirkişisinden denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar vermek gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3- Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiğine göre, hüküm altına alınan kısmın, reddedilen miktarı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davalı yararına vekalet ücreti verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiğine göre, hüküm altına alınan kısmın, reddedilen miktarı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davalı yararına vekalet ücreti verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1910, Karar No: 2008/3143, Tarih: 12.05.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/1910 E.  ,  2008/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Davacı-k.davalı : ...,...

Davalı-k.davacı : ....,...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı ... İnş. Tic. San. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili avukat ... ile davalı-k.davacı vekili avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Islah ile artırılan asıl dava BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili, karşılık dava ise fazla ödemenin istirdadı istemine ilişkin olup mahkemece, asıl davanın kabulü, karşı davanın reddine dair verilen karar davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasındaki uyuşmazlık, kazı malzemesinin nakliye ve dökülmesi işi ile ilgili 26.10.2004 günlü; stabilize malzeme teminine ilişkin olan 22.11.2004 tarihli sözleşmelerden kaynaklanmaktadır. Davacı-karşı davalı sözleşme hükümlerine göre yapmış olduğu imalât bedelinden bakiyesinin tahsilini, davalı-karşı davacı ise, fazla ödeme yapıldığı iddiası ile fazla ödemenin istirdadını talep etmiştir.

Kural olarak eser sözleşmesinde, işin sözleşmeye, fen ve sanat kuralları ile iş sahibinin yararına olarak yapılıp teslim edildiğini ispat yükleniciye, bedelin ödendiğini ispat da iş sahibine aittir. Ödemelere ilişkin olarak taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık işin yapımına ilişkindir. İşin ve alacağın miktarı konusunda alınan ve hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda yapılan işin miktarı dosyada bulunan irsaliye fişleri dikkate alınarak hesaplanmıştır. Ancak bunların bir kısmında isim, bir kısmında da imza bulunmamaktadır. Ayrıca davalı-karşı davacı vekili bu belgelere itirazda bulunmuştur. Bu nedenle yapılan işin miktarının bu belgelere göre hesaplanması doğru olmamıştır.

./..

s.2

15.H.D.

2007/1910

2008/3143

O halde mahkemece iş sahibi tarafından ne miktar taşıma yapıldığına dair tespit yaptırılmamış olduğundan mahallinde keşif yapılmak, ayrıca davalı-karşı davacının inkâr ettiği sevk irsaliyelerindeki imzalar ve bu belgelerin sıhhati üzerinde durularak, yapılan işin miktarı ve buna göre davacı-karşı davalının hak kazandığı iş bedeli hesap edilip asıl ve karşılık davanın sonuçlandırılması gerekir.

Mahkemece eksik inceleme ve yeterli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Kabul şekline göre de ıslah ile artırılan miktara ıslah tarihi yerine asıl dava tarihinden faiz yürütülmüş olması da usul ve yasaya aykırı bulunmuş kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece eksik inceleme ve yeterli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Kabul şekline göre de ıslah ile artırılan miktara ıslah tarihi yerine asıl dava tarihinden faiz yürütülmüş olması da usul ve yasaya aykırı bulunmuş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle kararın davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine, 12.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1173, Karar No: 2018/2093, Tarih: 22.05.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/1173 E.  ,  2018/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm, yasal süre içerisinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Adil yargılanma hakkı Anayasa'mızın 36/1. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bazı kararları ile Anayasa Mahkemesi'nin bireysel başvuruya ilişkin bazı kararlarında gerekçeli karar hakkının adil yargılanma hakkının somut görünümlerinden olduğu belirtilmiştir. Anayasa'nın 141/3. maddesine göre bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Adil yargılanma hakkının sağlanması kapsamında kararların gerekçeli olmasıyla ilgili kamu düzenine ilişkin hükümlere 6100 sayılı HMK'da da yer verilmiştir. HMK 297. maddeye göre hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri yer almalı ve sonuç kısmında da taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK'nın 298/2. maddede ise gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz hükmü mevcuttur.

HGK'nın 24.02.2010 tarihli 2010/1-86 Esas ve 2010/108 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; "yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.”

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.”

Kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması halinde yasaya uygun biçimde, gerekçeyi içeren bir hüküm olduğundan söz edilemez. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrası ve kısa karar arasında çelişki yaratılması; yukarıda açıklanan ve Anayasa ile teminat altına alınan yargılamanın açıklığı, adil yargılanma hakkı prensibine ve kararların gerekçeli olması gerektiğine dair anayasa ve yasa hükümlerine de açıkça aykırıdır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; davacı vekili 12.05.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 36.354,38 TL olarak ıslah etmiş, mahkemece 19.04.2016 tarihli duruşmada tefhim edilen kısa kararın ilk bendinde davanın tam kabulüne karar verilmiş, mahkeme gerekçesinde ise kısa karar ile sehven davanın tam kabulüne karar verilmekle birlikte davanın 29.168,73 TL üzerinden hükme bağlandığı açıklanmak suretiyle kısa karar ve gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır.

1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı ve 10.04.1992 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni olup bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğinden sair yönleri incelenmeksizin kararın temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 22.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10070, Karar No: 2014/114, Tarih: 06.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10070 E.  ,  2014/114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 36. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2011/321-2013/55

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 36. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.03.2013 tarih ve 2011/321-2013/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının "emniyeti suistimal sigorta poliçesi" ile müvekkili şirketi sigortaladığını, müvekkilinin mali işlerden sorumlu genel müdür yardımcısı Bülent Tolun ile muhasebe birimi çalışanı O. L. G.'in 30.07.2008 ila 02.10.2010 tarihleri arasında birlikte hareket ettikleri kişilerin yardımıyla müvekkiline ait kaynakları internet bankacılığı yöntemiyle kendilerinin ve başkalarının hesabına para aktarmak suretiyle 6.213.050,00 TL zarara sebebiyet verdiklerini, anılan zararın poliçe kapsamında bulunduğunu ileri sürerek şimdilik 60.000,00 TL'nin ihbar tarihi olan 30.03.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi oranında temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Dava konusu alacak, T.. T.. tarafından temlik alınmıştır.

Davalı vekili, fail B. T.'un 29.02.2008 tarihinde şirket yönetim kurulu başkan vekilinin onayı ile muhasebe müdürü olarak davalı şirkette göreve başladığını 10.03.2008 tarihinde genel müdür yardımcılığına terfi ettiğini, şirket içi zimmet operasyonlarının bu tarihten sonra yapıldığını, denetim raporuna göre 2008 yılında 940.000,00 TL zimmetin oluştuğunun ileri sürüldüğünü, profesyonel turizm hizmeti veren ve T.. T..'nin gözetimindeki bir şirketçe bu denli bütçe açığının ilk yılında tespit edilememesinin ticaretin ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, bu bütçe açıkları ortaya çıkınca davacının poliçeleri akdettiğini, sözleşme öncesi ihbar yükümüne aykırı davranıldığını, bu kapsamda mahkeme aracılığıyla cayma haklarını kullandıklarını, davacının kast derecesinde ağır kusurunun bulunduğunu, ihbarın süresinde yapılmadığını, denetim raporunun müvekkiline tebliğ edilmediğini, failler hakkındaki ceza dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, yasal faiz istenebileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında sigorta ilişkisinin bulunduğunun ve şirket çalışanlarının emniyeti suistimalleri sonucu şirketin zarara uğradığının sabit olduğu, dava konusu suistimalin boyutunun büyüklüğü ve kapsadığı süre gözetildiğinde, hasar talebinde failler ile kamu davası bilgilerine yer verilmek suretiyle ancak davalının kapsamlı bilgi ve belgeye ulaşmasının mümkün olması karşısında talebin davalı tarafından red tarihinin temerrüt tarihi olarak esas alındığı, davacının müterafik kusuru olduğu savunması açısından basiretli bir tacir gibi hareket etmesi beklenen davalı sigortacının da poliçelerin tür ve niteliği dikkate alındığında teminat kapsamı bakımından aynı özeni göstermesinin ve muhasebe alanında çalışanlar hakkında gerekli araştırmayı yapmasının beklendiği, bu itibarla müterafik kusur savunmasının dikkate alınmadığı, eylemin kayıt ve belgelerle açıkça ortaya konulmasından zarar miktarı da gözetilerek ceza yargılamasının sonucunun beklenilmesine gerek görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 54.000,00 TL'nin 13.04.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemine reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosya içeriğinden davacı şirket çalışanları olan, ayrıca emniyeti suistimal eylemleri nedeniyle oluşan zararlar dava konusu poliçe ile teminat altına alınan B. T. ve O. L. G. ile birlikte bir kısım sanıklar hakkında İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/382 Esas sayılı dosyasıyla sanıkların davacı şirkete ait paraları el ve işbirliği içinde bulunduğu şahıslara aktardıkları ve zimmetlerine geçirdikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53'üncü maddesi hükümleri nazara alınarak ceza dosyasının neticesi beklenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin sair, davacı vekilinin ise tüm temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin sair, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 06.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2048, Karar No: 2008/4344, Tarih: 24.04.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2048 E.  ,  2008/4344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kahramanmaraş İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İstem, dava dışı borçlulara ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, şikayetçi Hazine tarafından düzenlenmiş bir aciz fişi bulunmadığından bahisle adı geçenin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’nun mükerrer 35 nci maddesine uygun biçimde haczi bulunmadığı gerekçesiyle adı geçene yer verilmediği iddiasına dayalı sıra cetveline itirazdır.

İcra ve İflas Kanunu’nun 142 nci maddesinin son fıkrası hükmüne göre sıra cetveline itiraz sadece sıraya yönelikse, görev icra mahkemesinindir. Somut olayda şikayetçi yanın istemi alacağın tutarına yönelik olmayıp, icra müdürünün bir işleminin hukuka aykırı olduğu noktasında toplandığından, yazılı gerekçe ile şikayetin reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 24.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2474, Karar No: 2018/8776, Tarih: 10.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2474 E.  ,  2018/8776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince, 30.10.2017 tarihli 2015/17597 Esas, 2017/7893 Karar sayılı mahalline iade kararının gereği yerine getirilmeksizin dosya iade edilmiştir. Mahalline iade kararının dikkatlice okunması, bir daha yazışmaya sebebiyet verilmesinin hukuki sorumluluk doğurabileceği hususu da gözetilerek; davalı ...'na yapılan gerekçeli karar tebliği TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatabın adresinden geçici mi yoksa sürekli mi ayrıldığının tespit edilemediği, davalı ...'e yapılan gerekçeli karar tebliği TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatabın çarşıda olduğu bilgisi alınan komşunun isim vermediği, davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebliği TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatabın işte olduğu bilgisi alınan komşunun ismini söylemediği anlaşıldığından adı geçen davalılara ve davalılar ... ve ...'a yeniden 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun uygulanmasına dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğ sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.