muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7160, Karar No: 2023/4727, Tarih: 12.10.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı baba vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının da talebi aşılarak karar verildiğini, dosya kapsamı gereğince baba ile çocuklar arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirecek bir durumun ispatlanmadığını ve davanın reddi gerektiğini belirterek; tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı baba vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların ortak çocukları ile davalı baba arasında mahkemece yeniden düzenlenmek suretiyle kurulan kişisel ilişkinin çocukların üstün yararına ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 353 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı baba vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/545, Karar No: 2010/2851, Tarih: 17.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/545 E.  ,  2010/2851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.6.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın ve yanında bulunan müşterek çocuk ... yararına feragat tarihi olan 22.5.2008 tarihine kadar geçerli olmak üzere uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.02.2010 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/4951, Karar No: 2020/3857, Tarih: 23.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/4951 E.  ,  2020/3857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, vekil edeni idarenin 800 ada 15 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binanın davalı tarafından kullanıldığını belirterek, 1.1.2011-31.7.2012 tarihleri arasındaki dönem için 16.552,00 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, duruşmadaki beyanında, dava konusu taşınmazı birkaç yıl önce tahliye ettiğini, borcunu ödemek üzere davacı idareye başvurduğunu fakat sözleşmesinin yenilenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2011 yılı için aylık 2.222,12 TL'den 26.664 TL ve 2012 yılı için aylık 2.469 TL den 17.283 TL olmak üzere 1.1.2011-31.7.2012 dönemine ait toplam 43.947 TL ecrimisil bedelinden fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 16.552 TL'nin dönem sonu tahakkuk tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

T.C. Anayasasının 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, Mahkemece, kısa kararda, davacının davasının kabulü ile 2011 yılı için aylık 2.222,12 TL'den 26.664 TL ve 2012 yılı için aylık 2.469 TL den 17.283 TL olmak üzere 1.1.2011-31.7.2012 dönemine ait toplam 43.947 TL ecrimisil bedelinin dönem sonu tahakkuk tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Gerekçeli kararda ise, 2011 yılı için aylık 2.222,12 TL'den 26.664 TL ve 2012 yılı için aylık 2.469 TL den 17.283 TL olmak üzere 1.1.2011-31.7.2012 dönemine ait toplam 43.947 TL ecrimisil bedelinden fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 16.552 TL'nin dönem sonu tahakkuk tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Özetle, kısa kararda toplam 43.947 TL ecrimisil bedeline karar verilmiş iken gerekçeli kararda toplam 16.552 TL'ye hükmedilerek, iki karar arasında çelişki yaratılmıştır. Hal böyle olunca; değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararla çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru olmadığından hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir. O halde, Mahkemece yapılacak iş, önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Taraf vekillerinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı vekili ve davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 23.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25033, Karar No: 2017/25892, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25033 E.  ,  2017/25892 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15620, Karar No: 2015/10071, Tarih: 08.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15620 E.  ,  2015/10071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte... İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 142 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21838, Karar No: 2022/32, Tarih: 10.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/21838 E.  ,  2022/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 09.09.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 29.06.2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın kayıtsız sayaca müdahale ederek elektrik kullanması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 163/3. maddesinde düzenlenen karşılıksız yararlanma suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin, 15.09.2006 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11885, Karar No: 2016/9131, Tarih: 28.11.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11885 E.  ,  2016/9131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen davada ... .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/02/2015 tarih ve 2014/...-2015/47 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirkete ait 37 adet markanın noterde yapılan devir sözleşmesi ile ... ... ve Ltd. Şti'ye devredildiğini, müvekkili tarafından verilen vekaleti kötüye kullanan ... ... tarafından devir işleminin yapıldığını, bir zamanlar müvekkili şirketin ortağı olan ve şimdi devir alan şirketin ortağı konumundaki ... ... ....ile ... ...’ın hukuka aykırı olarak muvazaalı ve anlaşmalı şekilde satışı gerçekleştirdiklerini ileri sürerek markaların devrinin muvazaa ve tarafların kötü niyetli olması nedeniyle iptaline, ayrıca ... ....’a verilen vekaletnamenin satış vekaleti olmaması nedeni ile şekil yönünden satışın iptaline, aksi halde markaların değerinin tespit ve tahsil edilerek müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, davalı ... dışındaki diğer davalılara yöneltilen dava bu dosyadan tefrik edilmiştir.

Davalı vekili; muvazaalı olduğu iddia edilen ve iptali istenen noter onaylı devir sözleşmesinin yapıldığı aşamada müvekkili kurumun herhangi bir işlemi ve sorumluluğunun bulunmadığını, bu durumda müvekkiline husumet düşmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalı ...'nin marka devrini kendisine yapılan bildirim üzerine sicile kaydı ve ilanı dışında herhangi bir görevi olmadığı, dolayısıyla marka devrinin muvazaalı veya vekalet hükümlerine aykırı bir şekilde gerçekleştiği yönündeki bir davada ...'ye husumet düşmeyeceği gerekçesiyle davanın pasif husumet yokluğundan dolayı reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/.../2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/13894, Karar No: 2013/24530, Tarih: 05.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/13894 E.  ,  2013/24530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Pendik 2.Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınana ait evin çelik kapısının kilit göbeklerini sökerek kapıyı açmak sureti ile hırsızlık suçunu işleyen sanık hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanık adli sicil kaydına göre tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması ve 5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu; bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da bulunmadığı halde değer az kabul edilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8847, Karar No: 2015/9347, Tarih: 23.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8847 E.  ,  2015/9347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2010/13-2013/347

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi . . . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacı Rektörlük, Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi içinde faaliyet gösteren fotokopi çekim yerinin davalı tarafından herhangi bir haklı ve geçerli neden olmaksızın kullanıldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, 1996 yılından beri dava konusu yeri kiralamak suretiyle gerek değişik ortaklarla gerekse doğrudan kullandığını, kira ücretinin ise Üniversite hesabına yatırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yerin davalı tarafından kira ilişkisine dayalı olarak kullanıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de, davalının yetkilisi olduğu Aybil Fotokopi Kırtasiye isimli işletme ile Selçuk Üniversitesi Fen – Edebiyat Fakültesi arasında 05.11.2008 tarihinde yapılan sözleşme ile dava konusu yerin 4 yıl süre ile davalı tarafa fotokopi odası olarak işletilmek üzere bırakıldığı sabittir.

Öte yandan dava konusu yerin işletme hakkının 2886 sayılı Kanun hükümlerinde belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılmış bir ihale ile davalıya devrinin yapılabileceği, zira 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 57. maddesinin “ Yüksek öğretim üst kuruluşları ile yüksek öğretim kurumlarının bütçeleri, genel ve katma bütçelerin bağlı bulunduğu esaslara uygun olarak hazırlanr, yürürlüğe konur ve denetlenir.” hükmünü içerdiği, bu niteliği sonucu “üniversitelerin alım – satım hizmet, yapım , kira , trampa , mülkiyetin gayri

./..

anyi hak tesisi ve taşıma işlerinin “ 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun ilgili hükümleri gereğince yapılacağı, yine ayni kanunun 13. maddesinin de “ita amirinin başkanlığında ihale komisyonununca kiralamaya ilişkin ihalenin yapılacağı” hükmünü içerdiği, üniversitelerin ita amirinin de Rektör olduğu açıktır.

Somut olayda, 05.11.2008 tarihli sözleşmenin 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nda öngörülen ihale süreci yürütülmeksizin, “hizmet alımı” şeklinde ve adi nitelikte yapılıp, ita amiri olan Rektörün sözleşmeye katılımı da sağlanmaksızın Dekan ve Genel Sekreter imzası ile yetinilerek dava konusu yerin işletim hakkının devrinin yapıldığı, dolayısıyla ancak 2886 sayılı yasa hükümlerince davalıya kiraya verilebileceği, işlemin hukuki dayanaktan yoksun olduğu, davalının taşınmazdaki kullanımının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.