muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5068, Karar No: 2018/306, Tarih: 22.01.2018

Mahkememizce SGK'ya davacının maluliyet artışı nedeniyle gelirinde artış olup olmadığı ve tespit tarihindeki yaşı dikkate alınarak davalı Kurum aleyhine rücu davası açılıp açılmayacağı sorulmuş, gelen müzekkere cevabında sigortalının 69 yaşında olması nedeniyle rücu davasının açılamadığının bildirildiği görülmüştür. Müzekkere cevabı delil olarak değerlendirilmiştir.

Dosyamız üzerinden söz konusu maluliyet nedeniyle davacının uğradığı kazanç kayıplarına ilişkin hesap bilirkişisinden rapor aldırılmıştır. 18/07/2016 tarihli hesap raporunda davacının maddi zararının 118.872,65 TL olduğu bildirilmiştir. Alınan rapor ayrıntılı ve gerekçeli olup dosya kapsamına da uygun düşmekle Mahkememizce rapora itibarla hükme esas alınmıştır.

İddia, savunma, getirtilen belgeler, alınan bilirkişi raporları, 2.İş Mahkemesine ait 2006/360 Es- 2006/309 Kr sayılı dosya kapsamı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının meslek hastalığından kaynaklı % 55,70 fark mesleki malüliyeti nedeniyle davalı işverenden talep edebileceği netice maddi kazanç kaybı 118.872,65 TL olmakla birlikte taleple bağlı kalınarak 110.000,00 TL yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir. ”

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

“1-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun; HMK 353/1-b.1 maddesi gereğince; ESASTAN REDDİNE,”

GEREKÇE

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, ilk derece mahkemesi hakiminin objektif, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitleri ile karar gerekçesine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, HMK’nın 355. maddesi uyarınca istinaf sebepleriyle sınırlı olarak ve resen kamu düzeni yönünden yapılan inceleme sonucu; ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davalı tarafın yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun HMK.nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.”

E) Davalı Temyiz Nedenleri;

Zarardan tüm peşin sermaye değerinin düşülmesi gerektiğini, ilk peşin sermaye değerine ve geçici iş göremezlik gelirine kusur uygulanarak, zarardan kusursuz miktarın düşümü suretiyle yapılan hesaplamanın yanlış olduğunu, maddi tazminat hesabında kıdem tazminatının dikkate alınmayacağı,

60 yaşından sonraki pasif dönem için ve 50-60 yaşı arası dönemde yılın tamamını çalışarak geçireceği varsayımına göre hesap yapılmasının zarar hesabı yapılmasının hatalı olduğu,

Hesap raporunda kazançların olay tarihinden değil rapor tarihine veya hüküm tarihine göre iskontoya tabi tutulması gerektiği,

Faizin dava tarihinden işletilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının meslek hastalığından vefatı nedeniyle hak sahibi eşinin maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Hesap raporunda kazançların olay tarihinden değil rapor tarihine veya hüküm tarihine göre iskontoya tabi tutulması gerektiği,

Faizin dava tarihinden işletilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının meslek hastalığından vefatı nedeniyle hak sahibi eşinin maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat isteminin kabulü ile istem ile bağlı kalınarak 110.000,00 TL tazminatın tespit tarihi olan 25.04.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacı sigortalıda tespit edilen meslek hastalığın 25.04.2006 tespit tarihi itibariyle %11,30'dan %67'ye yükselmesi nedeniyle davacının %55,7 fark maluliyet için tazminat talebinde bulunduğu, davalının % 89,26 oranında kusurlu olduğu, kaçınılmazlığın ise %10,74 oranında etkili olduğu, hesap bilirkişi raporunda davacıya bağlanan gelirin rücuya kabil kısmının tenzili halinde tazminat alacağının 94.303,60 TL, gelirin tenzil edilmemesi halinde ise 118.872,65 TL olduğu mahkemece davacının 69 yaşında olması nedeniyle 2011/58 sayılı genelgeye işaretle Kurum tarafından işveren aleyhine rücu davası açılmayacağının belirtildiği, bu nedenle mahkemece davacıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin zarar hesabında dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır.

Meslek hastalığı sonucu sürekli iş görmez duruma gelen sigortalı ve/veya hak sahipleri sorumlulardan maddi zararlarının giderilmesini isteyebilir. Maddi zarar kavramı ise, malvarlığının zarar verici olaydan sonraki durumu ile böyle bir olay meydana gelmeseydi göstereceği durum arasındaki farkı ifade etmek için kullanılmaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin tazminat davalarında öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını ise, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir. Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesinde; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.” ifadeleri zikredilmiştir.

Öte yandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yine, somut olayda Kurum'un meslek hastalığından oluşan fark maluliyetten dolayı davacı sigortalıya bağladığı gelir nedeniyle, kusuru bulunan işverene rücu edip edemeyeceği giderek yapacağı idari tasarruflarla kendisine tanınan rücu hakkını kısıtlaması durumunda, sigortalının hak sahibinin maddi zararı hesaplanırken bu durumun dikkate alınıp alınmayacağı hususlarının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Yine, somut olayda Kurum'un meslek hastalığından oluşan fark maluliyetten dolayı davacı sigortalıya bağladığı gelir nedeniyle, kusuru bulunan işverene rücu edip edemeyeceği giderek yapacağı idari tasarruflarla kendisine tanınan rücu hakkını kısıtlaması durumunda, sigortalının hak sahibinin maddi zararı hesaplanırken bu durumun dikkate alınıp alınmayacağı hususlarının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Yasal düzenlemelerin tetkikinde meslek hastalığından kaynaklanan vefat nedeniyle sigortalının hak sahibine bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinden dolayı Kurum'un açacağı rücu davasının yasal dayanağının meslek hastalığının tespit edildiği tarihte yürürlükte bulunan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 21. maddesi olduğu görülmektedir. Maddenin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Diğer yandan Kurum'un 22/07/2011 tarihli 2011/58 sayılı genelgesinin 9. Bölüm/3.10. maddesiyle 506 sayılı Kanun uygulamasında 60 yaşından büyük sigortalılar için rücu davası açılmadığı, bu yaş sınırının, aktif çalışma dönemi kavramı dikkate alınarak belirlendiği, yurt dışı uygulamaları esas alınarak aktif çalışma döneminin 65 yaş olarak değiştirildiği, buna göre, 65 yaşından büyük sigortalılar için rücu davası açılmayacağı yönünde bir düzenleme getirdiği görülmektedir.

Anayasa’nın 138. maddesinde de yer alan, "Normlar hiyerarşisi" ilkesi uyarınca, hukuk kuralları yukarıdan aşağıya doğru "Anayasa", "Kanun", "Kanun Hükmünde Kararname", "Tüzük", "Yönetmelik" ve "Diğer alt düzenleyici işlemler (Yönerge, Genelge vb.)" şeklinde sıralanmakta olup, alt kademe yer alan bir normun üst kademedeki norma aykırı olması ya da onun kapsamını aşan düzenlemeler içermesi mümkün bulunmamaktadır. Bu durum, “Genel kurallar, usulü dairesinde değiştirilinceye veya kaldırılıncaya kadar, düzenleyici işlem tesis etme yetkisi olan makam ve kurumları da bağlar” şeklinde ifade edilen “Tu patere legem quam facisti” prensibi ile izah olunmaktadır. Bu ilkenin doğal sonucu olarak, normlar hiyerarşisinde üst kademede yer alan yasal kurallara aykırı düzenleyici tasarrufların idare tarafından yürürlüğe konulması durumunda idari tasarruf yerine yasal düzenlemenin uygulanması gerektiği şüphesizdir.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre, 5510 sayılı yasanın 21. maddesinde, gelir bağlanan sigortalının yaşı nedeniyle ilgililer aleyhine rücu davası açılamayacağını öngören ayrık bir düzenleme bulunmadığından, Kurum'un 2011/58 sayılı genelgesine dayanıp rücu davası açmayacak olması alacağın rücu edilebilir bir alacak olduğu sonucunu değiştirmeyecektir.

Sonuç olarak, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 55. maddesi gereğince rücu edilmesi mümkün olan peşin değerli gelirin tazminat alacağından tenzili kanunun emredici hükmü gereğidir. Yerel mahkemece, SGK’nun tek taraflı takdir hakkı ile sigortalıya bağladığı peşin değerli gelir nedeniyle sorumlulara rücu etmeyecek olmasının, emredici hükümlere aykırı olacak ve davacının aynı zarar verici olay nedeniyle mükerrer yararlanması sonucunu doğuracak şekilde yorumlanması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, Kurumca bağlanan gelirin ilk peşin değerinin rücu edilebilecek kısmını tenzil eden hesap seçeneğini hükme esas alarak karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalı'ya iadesine, 22/01/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12223, Karar No: 2009/13259, Tarih: 20.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12223 E.  ,  2009/13259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 7731919524 sayılı bağkur numarasının kendisine ait olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Kurum kayıtlarındaki baba adının ..., doğum tarihinin de 1934 olarak düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1.10.1985 tarihinde 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olarak resen tescilinin yapıldığı, sigortalılık giriş belgesindeki baba adı Osman ve doğum tarihinin 1946 olup, Konya –Ermenek ilçesi Aşağıçağlar Köyü nüfusuna kayıtlı olduğu, bu nüfus bilgileriyle sigortalılık döküm föyünde 20 yıl 6 ay 29 gün sigortalı süresinin bulunduğu, 28.4.2006 tarihinde toplu olarak 10.941 TL ve 22.5.2006 tarihinde de 105 TL prim ödediği, davacının kayıtlı olduğu nüfus bilgilerinin ... ve Sultan oğlu 20.3.1934 doğumlu Karaman –Ermenek ilçesi Aşağıçağlar Köyü C.15, Hane 89 olduğu, Ermenek İlçe Nüfus Müdürlüğünce Osman oğlu 1946 doğumlu ...'e ait kaydın bulunmadığının bildirildiği, köy muhtarının yazılı beyanında 2 köy azası ile birlikte 20.3.1934 doğumlu baba adı ... olan ...'in Aşağıçağlar köyünde yaşadığı aynı ad ve soyad ile doğum tarihli başka bir şahsın bulunmadığını belirttikleri, zabıta araştırmasının da aynı şekilde yapılmış olduğu, aynı köyden dinlenen tanıkların davacının 1934 doğumlu ... oğlu ... olduğu halk arasında baba adının Osman bilindiği ve başka bir ...'in olmadığını belirttikleri anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, somut olayda tarım ... sigortalılık giriş bildirgesinin davacıya aidiyetinin yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Gerçekten davacının 1.10.1985 tarihli 2926 sayılı Yasa'ya göre tarım ... sigortalılığının başlangıcına esas teşkil eden sigortalılık belgesinde baba adının Osman ve doğum tarihinin 1946 şeklinde yanlış olarak yazılması nedeniyle Kurumca uyuşmazlık çıkarılmaktadır. Davacının baba adının halk arasında köyde Osman olarak bilindiği, baba adı Osman ve doğum tarihi 1946 olan Aşağıçağlar köyünde başka bir ...'in olmadığı bildirgeyi imzalayan muhtar beyanı, tanık anlatımı, muhtar ve azaların müşterek imzalı tutanağı, zabıta araştırması ile Ermenek İlçe Nüfus Müdürlüğü yazısından açıkça anlaşılmakla, davacının isteminin kabulü gerekirken yazılı oladuğu şekilde ve gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yapılacak iş; istemin kabulü ile davacının Kurum sigortalılık kaydındaki baba adının ... ve doğum tarihinin de 20.3.1934 olarak düzeltilmesine ve bu bildirgenin davacıya aidiyetinin tespitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/72, Karar No: 2009/198, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/8-72 E., 2009/198 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/8-72 E., 2009/198 K.**

**- İMZADA SAHTECİLİK

- SAHTECİLİK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 204 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 342 ]

**"İçtihat Metni"**

Sahtecilik suçundan sanığın beraatine, suça konu senedin dosyada delil olarak saklanmasına ilişkin A..... 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.10.2003 gün ve 2-253 sayılı hüküm, katılan vekilinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 03.05.2006 gün ve 10753-4503 sayı ile;

“1- Adli Tıp Uzmanı Bilirkişi F..... K.... tarafından düzenlenen 18.10.2002 tarihli raporda, suça konu bonodaki borçlu imzalarının katılanın eli ürünü olmayıp takliden atılmış imzalar olduğunun belirtildiği, Kriminalistik-Balistik Uzmanı Bilirkişi M...... K.... tarafından düzenlenen 01.10.2003 tarihli ve yine hükme dayanak yapılan A...... 3. İcra Hâkimliğince alınan Kriminalistik Uzmanı Bilirkişi K. Y.... T.... tarafından düzenlenen 25.12.2002 tarihli raporlarda da sözkonusu imzaların katılanın eli ürünü olduğunun belirtilmiş olması karşısında; Adli Tıp Kurumu Fizik/Grafoloji İhtisas Dairesinden, bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi de giderecek biçimde rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suçun sübutu durumunda da;

Sanığın eylemine uyan 765 TCY’nın 342/1. maddesine göre, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın aynı suça uyan 204/1. maddesinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında sanık yararına olması ve 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması”

” isabetsizliğinden bozulmuştur.

A...... 3. Ağır Ceza Mahkemesince 14.11.2006 gün ve 286-486 sayı ile;

18.10.2002 tarihli raporu düzenleyen bilirkişi Fuat Karaduman’ın Adli Tıp Uzmanı olduğu, hükme dayanak yapılan 01.10.2003 ve 25.12.2002 tarihli raporları düzenleyen bilirkişiler M........K.... ve K....Y...... T.....’un ise kriminalistik-balistik (grafoloji) uzmanı oldukları dolayısıyla hükme esas alınan raporlar arasında çelişki bulunmadığı gerekçeleri ile ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de Katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istekli 26.03.2009 gün ve 29959 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunup bulunmadığı, çelişki var ise bu çelişkinin giderilmesi için yeni bir bilirkişi inceleme yaptırılmasına, gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosyada;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunup bulunmadığı, çelişki var ise bu çelişkinin giderilmesi için yeni bir bilirkişi inceleme yaptırılmasına, gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosyada;

Şikayetçi M....D....S... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilince A...... C.Başsavcılığına sunulan 16.04.2002 tarihli şikayet dilekçesinde;

Sanık L......Ç.....’ın, şirketin eski muhasebecisi olduğu ve 30.06.2000 tarihi itibariyle şirketle ilişiğinin kesildiği, sanığın şirkete borçlu olması nedeniyle hakkında icra takibi başlatılarak 02.04.2002 tarihinde evine hacze gidildiği, bunun üzerine sanığın şirket yetkilisinin imzasını taklit etmek suretiyle sahte bonu düzenlediği ve bu bonoya istinaden A...... 7. İcra Müdürlüğünün 2002/2747 E. sayılı dosyasında müvekkil aleyhine icra takibi başlatıldığı iddia edilerek, sahtecilik suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

Şikayetçi İ..... S..... kolluk tarafından saptanan 17.05.2002 tarihli beyanında; şikayet dilekçesini tekrar ederek, sanığın sahtecilik suçundan cezalandırılmasını istemiştir.

Katılan İ....... S..... duruşmada, 27.03.2003 tarihinde saptanan beyanında; sanığa borçlu olmadığını, suça konu bonoyu da düzenleyip vermediğini, bono ile hiç ilgisinin olmadığını, bononun sahte olarak düzenlenip icraya konulduğunu, şirket kayıtlarında da böyle bir bilginin olmadığını,

İtirazın iptali davasının aleyhlerinde sonuçlandığını, kararın Yargıtay 12. Hukuk Dairesince onandığını, ancak bu dosyadaki bilirkişi K.Y..... T..... tarafından düzenlenen raporu kabul etmediğini söylemiştir.

Sanık L..... Ç..... kollukda saptanan 18.07.2002 tarihli beyanında; şikayetçi firmada muhasebe elemanı olarak çalıştığını, ticari ilişkileri nedeniyle alacağı bulunduğunu, bu alacak nedeniyle icra takibi başlattığını ve bu takibin devam ettiğini, sahte bono düzenlediği iddiasının doğru olmadığını, bonoyu alacağına karşılık İhsan Soytemiz’in verdiğini, imzanın İ......S.....’e ait olduğunu, suçlamaları kabul etmediğini söylemiştir.

Duruşmada saptanan 27.03.2003 tarihli savunmasında ise; serbest muhasebecilik yaptığını, aynı zamanda müdahile ait şirketlerin de muhasebecisi olduğunu, müdahile ait şirketlerin mali sıkıntıya düşüp, ücretini ödeyememesi nedeniyle, müdahilden 18.000.000.000 lira alacaklı duruma geçtiğini, alacağa ilişkin defter ve belgelerde kayıt olmadığını, müdahille samimi olduğundan nasıl olsa borcunu öder diye düşündüğünü, bu bonoyu borcuna karşılık düzenleyip verdiğini, beyan etmiş,

Alacaklısı L....... Ç......, borçlusu M.....D....S.... San. Tic. Ltd. Şti. olan, 03.11.1999 keşide, 09.04.2002 ödeme tarihli, 18 milyar lira bedelli bono gösterilip sorulduğunda, bononun ön yüzündeki rakam ve yazıların kendisine, borçlu imzalarının ise müdahile ait olduğunu, müdahilin bu bonoyu yanında imzaladığını, bonoyu önceden kullandığı imzalar gibi imzaladığını, suçsuz olduğunu savunmuştur.