muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19596, Karar No: 2014/18037, Tarih: 22.10.2014

Yine Anayasamızın 38.maddesinin 6.fıkrası da "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilemez." hükmünü amirdir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın 206/2-a, 217/2, 230/1 maddeleri fıkraları da hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceğini, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı şeklinde açık düzenlemeleri içermektedir.

Adli aramaların nasıl yapılacağı 5271 sayılı CMK.nun 116 ve devamı maddelerde düzenlenmiş olup, arama kararı verebilmesi için makul şüphenin bulunması gereklidir.

Önleme araması ise Polis Vazife ve Selahiyetleri Kanunu'nun 9.maddesi ile Arama Yönetmeliğinin 18 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. PVSK.nun 9.maddesinin

2.fıkrası "arama talep yazısında, arama için makul sebeplerin oluştuğunun gerekçeleri ile birlike gösterilmesi gerekir." hükmünü amirdir.

Dosyada mevcut önleme arama kararındaki gerekçeler kanundaki ibarelerin tekrarı niteliğinde, genel ve soyut kavramlardan ibaret olup 17.01.2012- 17.02.2012 tarihleri arasında 30 gün boyunca sürekli arama yapılmasına izin vermeyi haklı kılar nitelikte makul sebepler gösterilmemiştir. Belirtilen sebepler soyut ve genel olmaları yanında şehirler arası yolda 30 gün süre ile adli ve önleme aramasına izin verilmesi, suç işlenmesinin ve tehlikenin önlenmesi amacını aşan ve genel arama boyutuna ulaşan yasaya aykırı bir karar olur ki, böyle bir arama sonucu ulaşılan delillerin yasal nitelikte olduğu kabul edilemez. Arama için makul şüphe ve sebeplerin olduğunu

gösteren hiçbir olguya yer verilmeden genel ve soyut ifadelere dayalı ve genel aramaya dönüşen söz konusu arama izni yukarıda maddeler halinde belirtilen Türkiye Cumhuriyeti'nin bir hukuk devleti olduğu, herkesin vazgeçilemez, dokunulamaz temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu, temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunulamayacağı, yalnızca şartları varsa Anayasa'nın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olmamak kaydıyla kanunla sınırlandırılabileceği, usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyasının aranamayacağı kurallarını boşa çıkaran ve adli aramayı düzenleyen CMK.nun 116.maddesindeki "yakalanabileceği veya suç delillerinin elde edilebileceği hususunda makul şüphe varsa şüphelinin veya sanığın üstü eşyası, konutu, işyeri ve ona ait diğer yerler aranabilir", önleme aramasını düzenleyen PVSK.nun 9.maddesinin 2.fıkrasındaki "arama talep yazısında arama için makul sebeplerin oluştuğunun gerekçeleri ile birlikte gösterilmesi gerekir." biçimindeki hükümleri bertaraf eden bir karar niteliğine dönüşmüştür. Aramanın genel ifadeler dışında haklı ve makul bir gerekçesi gösterilmemiştir. Belirtilen gerekçeler ile tüm yurt sathında arama izni almak mümkün olur ki, bu da hukuk devleti özelliği ile bağdaşmaz.

Suç işleyenlerin bulunup cezalandırılması devletin görevi ise de, yargılama faaliyeti icra edilirken hukuk içinde kalınarak, kişilerin temel hak ve özgürlükleri korunarak, hakların özüne dokunulmaksızın ve yasaya uygun bir biçimde elde edilen delillerin kullanılması suretiyle gerçeğe ulaşılması amaçlanmalıdır. Hakim, hak ettiği taktirde sanığı en şedit biçimde cezalandırabileceği gibi onun temel hak ve özgürlüklerin de koruyucusu ve teminatı olmak durumundadır.

O halde; Dairede incelenen diğer dosyalarda görüldüğü üzere benzer biçimde başka tarihlerde de verildiği anlaşılan ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin adli ve önleme aramasına ilişkin olarak verdiği karar hukuka aykırı olup, bu karara istinaden durdurulup aranan yolcu otobüsünde ele geçen ve asıl delil niteliğini taşıyan sigaraların miktarına ve çeşitliliğine dayanılamaz. Anayasa'nın 38/6, 5271 sayılı Yasa'nın 206/2-a, 217/2, 230/1.madde ve fıkralarına nazaran hukuka aykırı olarak elde edilen bu delil hükme esas alınamaz.

Bütün bu açıklamalardan sonra;

Sanığın, kaçak sigaraların bu özelliğini bilerek ticari amaçla satın aldığını gösteren, mahkumiyetini gerektiren delil mevcut değildir. Savunmalarında suçlamayı kabullenmemiştir.

Hukuka aykırı bir arama kararma dayanılarak elde edilen sigaralar ve bunların uzak etkisi sonucu elde edilen hiçbir delile dayanarak hüküm kurma olanağı yoktur.

Sanığın mahkumiyeti için başkaca yeterli ve inandırıcı delil mevcut bulunmadığından yukarıda belirtilen gerekçelerle hükmün bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan,sayın çoğunluğun düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/11887, Karar No: 2008/14949, Tarih: 11.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/11887 E.  ,  2008/14949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2008

Takip dayanağı bononun ön ve arka yüzünün onaylı ve okunaklı bir sureti ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6968, Karar No: 2011/11108, Tarih: 27.06.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/6968 E.  ,  2011/11108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 20.500 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın 19.221,24 liralık bölümünün kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacılar vekili dilekçesinde; paylı mülkiyete tabi taşınmazın davalı tarafından kullanılması nedeniyle, 25.05.2004–25.05.2009 tarihleri arasındaki dönem için ecrimisil bedeli olarak 20.500 TL'nin faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; kısa kararda “19.221,24 TL lik davanın kabulüne, fazla taleplerin reddine”, gerekçeli kararda ise “19.221,24 TL lik ecrimisilin (20/05/2004–25/05/2009) dönemleri sonu itibariyle kademeli yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine” şeklinde hüküm kurulmuş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan İçtihat gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12721, Karar No: 2016/6781, Tarih: 17.11.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/12721 E.  ,  2016/6781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm davalı vekili tarafından adli yardım istekli olarak temyiz edilmiştir. Adli yardım istemi üzerine dosyada yapılan incelemede davalı vekilinin istemini haklı kılacak temyiz harç ve giderlerinin yatırılmasına engel olacak hiç bir bilgi ve belge sunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım isteminin HMK.'nın 337/2 maddesi gereğince reddine, mahkemece davalı vekiline adli yardım isteminin reddi kararının tebliğine, bu karara karşı itiraz edilmemesi veya itirazı reddedildiği taktirde 1086 Sayılı HUMK.nın 434.maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtaya sevk giderlerinin ikmali için gerekli işlemlerin yapılması ondan sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8483, Karar No: 2022/4741, Tarih: 12.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8483 E.  ,  2022/4741 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ADANA 16. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 27/11/2015 - 2015/507 esas ve 2015/670 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında 12/04/2015 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 27/05/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 08/07/2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak;

1) Sanık hakkında 12/04/2015 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 27/05/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 08/07/2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın MERNİS adresinde doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiğinin dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın 26/07/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminin sözü edilen 27/05/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştiği anlaşılmakla, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından, sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/4. maddesindeki kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Kabule göre de;

a) Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken tekerrüre esas en ağır ilam olan Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/466 esas, 2007/878 karar sayılı ilamının esas alınması gerekirken Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/292 esas, 2015/28 karar sayılı ilamının esas alınması,

2) Kabule göre de;

a) Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken tekerrüre esas en ağır ilam olan Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/466 esas, 2007/878 karar sayılı ilamının esas alınması gerekirken Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/292 esas, 2015/28 karar sayılı ilamının esas alınması,

b) Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1492, Karar No: 2022/8139, Tarih: 17.10.2022

**8. Hukuk Dairesi         2020/1492 E.  ,  2022/8139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLGİLİ VAKIF : Ser Tuna-i Es-Seyid ... Ağa (Deliağazade) Vakfı

DAVA TÜRÜ : Galleye Müstahak Vakıf Evladı Olduğunun Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde davacıların Ser Tuna-i Es Seyid ... Ağa (Deliağazade) Vakfı'nın galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespitine ve galle fazlasının davacılara ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili ise davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davanın kabulü ile davacılar ... ve ...'nın Ser Tuna-i Es-Seyid ... Ağa Vakfı’nın galleye müstehak vakıf evladı olduklarının tespiti ile galle fazlasının davacılara ödenmesine karar verilmiş; hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davalı vekilince bu kez, istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar temyiz edilmiştir.

Dava, galleye müstehak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut olayda, dava konusu vakfın vakfiyesinde batın şartının olmaması, davacıların daha önce galleye müstehak vakıf evladı olduğu tespit edilen murisleri...ile soybağını ispatlaması karşısında davacıların Ser Tuna-i Es-Seyid ... Ağa (Deliağazade) Vakfı'nın galleye müstehak vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmese de dava konusu vakfın davacılardan başka evladı da olabileceğinden hükümde "galle fazlasının davacılara ödenmesine" ibaresine yer verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz itirazlarının kabulü ile Adana Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesinin 12.11.2019 tarihli ve 2019/1125 Esas, 2019/1214 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, Yerel Mahkeme hükmünün, (2.) fıkrasındaki "tespiti ile galle fazlasının davacılara ödenmesine," ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmak, yerine "tespitine" yazılmak suretiyle 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nin 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası) gereğince düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 17.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9393, Karar No: 2020/1964, Tarih: 09.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9393 E.  ,  2020/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait araçların satılarak paraya çevrildiğini ancak davalı kuruma sıra cetvelinde pay ayrılmadığını, kendi alacaklarının rüçhanlı olduğunu ve yediemin ücretinin tarifeye göre hesaplanması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptali ile aracın aynından kaynaklanan vergi borcu olan MTV'nin öncelikli olarak ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, yediemin ücretinin rüçhanlı alacak olduğunu, özel yediemin depolarında Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; yediemin ücretinin öncelikli olduğu gerekçesiyle davacının sıraya yönelik itirazının reddi ile davalı tarafından verilen hizmetin mahiyeti,aracın muhafaza edildiği sürenin miktarı, aracın satış değeri dikkate alınarak mahkemece hakkaniyete göre takdiren belirlenen ücret doğrultusunda yeniden sıra cetveli düzenlenmesi amacıyla sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Davalı tarafa gerekçeli karar 27/10/2016 tarihinde tebliğ edilmiş olup 14/11/2016 tarihinde temyiz isteminde bulunmuştur.

01.06.1990 günlü ve 1989/3 esas,1990/4 karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında,bu gibi hallerde Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, davalının temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Şikayete konu uyuşmazlık aracın aynından kaynaklanan MTV.nin mi yoksa aracın muhafaza masrafı olan yedieminlik ücretinin mi önce ödeneceği hususunda toplanmaktadır. Her iki alacakta önceliği olan alacaklardır. Ancak bedeli paylaşıma konu olan aracın muhafazası ile ilgili masraflar aracın aynına ilişkin MTV.den önce ödenir. Aracın muhafazasına ilişkin bu bedel Adalet Bakanlığınca yayınlanan Yediemin Depolarına İlişkin Ücretten fazla olamaz. Bu durumda Adalet Bakanlığının yediemin depoları ile ilgili tarife uyarınca yediemin deposunun alacağı belirlenip İİK’nun 138. maddesi uyarınca ödedikten sonra kalan miktar için alacaklılar arasında sıra cetveli yapılması gerekir. Mahkemece yukarıda açıklanan şekilde bu bedel belirlenmiş olmasına rağmen yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) no.lu bentte açıklanan nedenle, davalının temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 09.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6170, Karar No: 2023/4062, Tarih: 19.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/6170 E.  ,  2023/4062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1073 E., 2023/1002 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/346 E., 2023/39 K.

Taraflar arasındaki baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin arttırılması ve karşı dava olarak açılan kişisel ilişkinin kaldırılması veya azaltılması davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulması karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- karşı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların anlaşmalı boşandıklarını, ortak çocukların velâyetinin anneye verildiğini, annenin çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmasını engellediğini belirterek iddia ederek, baba ile ortak çocuklar arasındaki kişisel ilişkinin hafta sonlarının tamamına tekabül edecek şekilde yatılı olarak yeniden düzenlenmesine, aksi halde görüş günlerinin artılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- davacı vekili karşı dava dilekçesinde; asıl davanın reddini istemiş, davacı babanın ortak iki çocuğa kişisel ilişki kurma günlerinde sözlü ve fiziksel şiddet uyguladığını, babanın Mahkemenin görüş günü olarak tayin ettiği pazar günleri çalıştığını, baba için 3 ay süreyle uzaklaştırma kararı aldığını, davacının, çocukları normal yollardan teslim alacağı halde her hafta icra takipleri ile çocukları teslim almayı tercih ettiğini, çalışan müvekkil annenin çocukları ile kaliteli vakit geçireceği tek zamanın hafta sonu tatilleri olduğunu, hafta sonları yatılı bir şekilde baba yanlarında kalmalarına karar verilir ise müvekkilinin çocukları ile zaman geçiremeyecek çocukları ile hafta sonu ilişkisinin tümden kesilmesine sebebiyet verileceğini belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasına, olmadığı takdire kişisel ilişki kurulması günlerinin belirli hafta sonlarında olmak üzere sınırlandırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların anlaşmalı boşandıkları, çocukların velâyetinin annelerine verildiği ve baba ile protokolde kararlaştırdıkları şekilde kişisel ilişki kurulduğu her ne kadar baba ortak çocuklarla kişisel ilişkinin her hafta sonu yatılı olacak şeklide düzenlenmesi, aksi halde görüş günlerinin uzatılması talep edilmiş ise de dosyada aldırılan sosyal inceleme raporunda; ortak çocukların babaları tarafından şiddet gördüklerini ve yatılı olarak kalmak istemediklerini beyan ettiklerinden idrak çağına haiz çocukların beyanlarına itibar edildiği, kadının kişisel ilişkinin kaldırılması veya azaltılması talebinin değerlendirilmesinde; ortak çocuklar ile baba arasındaki ilişkinin kopmaması, aralarındaki duygusal bağın güçlenmesi açısından ve ortak çocukların üstün yararı gözetilmekle taraflar arasındaki boşanma kararında kurulan ortak çocuklar ile babaları arasındaki şahsi ilişki süresinin yeterli olduğu gerekçesi ile her iki davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde ... vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; uzman raporunda yatılı şahsi ilişki çocukların yararına olduğunu bildirmesine rağmen davanın reddinin hatalı olduğu gerekçeleri ile kendi davasının reddi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç