muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6524, Karar No: 2014/11113, Tarih: 14.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/6524 E.  ,  2014/11113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/504-2013/420

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.03.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tazminat isteminin kabulüne dair verilen 10.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 14.10.2014 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. F.. Z.. ile karşı taraftan davacı vekili Av. M.. S.. geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dışı oğlu Kemal’in iknasıyla dava konusu taşınmaza kendi birikimleriyle iki katlı bina yaptığını, daha sonra yakınlarının mali desteği ile iki kat daha ilave ettiğini, taşınmazın davalının da eşi olan oğlu Kemal’e ait olduğunu düşündüğünden iyiniyetli olduğunu, bina değerinin zemin değerinden fazla olduğunu ileri sürerek, taşınmazın paylı olarak adına tescilini veya bina bedelinin faiziyle alınmasını istemiş, 02.10.2013 günlü dilekçeyle de bedelin 96.773,60 TL olduğunu belirtmiştir.

Davalı, taşınmazın dava dışı eşi Kemal ve kendisinin birikimleriyle edinerek iki katlı ev yaptıklarını, davacının hibesi ile de son iki katın betonunun alındığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil isteminin reddine; tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil; ikinci kademede tazminat istemlerine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi öncelikle malzeme sahibinin iyiniyetli olması gerekir. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. İyiniyetin var olduğunun kabul edilmesi halinde, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olması ile yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödeme koşullarının gerçekleşmesi aranacaktır. Ayrıca, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydında, 10.749 m2 yüzölçümündeki kargir ev ve bostan niteliğindeki 3 parsel sayılı taşınmazda davalının 1986 yılında satış yoluyla edindiği 240/10749 payının bulunduğu, diğer payların ise dava dışı 27 kişi adına kayıtlı olduğu görülmektedir. Hukukçu ve inşaat bilirkişi kurulunun 11.03.2013 günlü raporu ile taşınmazda davalının payına denk gelen kısımda zemin+üç katlı bina bulunup, binanın son iki katının 96.773,20 TL değerinde olduğu belirlenmiştir. Emlak vergi beyannamelerinden de binanın 15.04.1998 tarihinde yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Davacının gösterdiği tanıklar 20.03.2012 günlü duruşmada, son iki katı davacının yaptırdığını; 29.05.2012 günlü duruşmada davalı tanığı olarak dinlenen davalı eşi ise, davacının ikinci katın betonunun atılmasına katkı sağladığını söylemişlerdir.

Davacının bina yaptırdığını iddia ettiği 3 sayılı parsel binanın yapılmasından önce çapa bağlanmış olduğundan, davacının taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesi veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmadığı kabul edilmez. Daha açığı davacının iyiniyetli olduğunun kabulüne olanak yoktur. Dolayısıyla da, davacı TMK’nın 723/3 maddesi gereğince yapıların imalinde kullanılan malzemenin en az değerini talep edebilir. Ancak, bilirkişi kurulunca düzenlenen asgari levazım bedeline ilişkin rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir. Bu nedenle, mahkemece konusunda uzman bilirkişilerin katılımı ile mahallinde yeniden keşif yapılarak, dava konusu taşınmazın davacının yaptığı bildirilen üst katlarının TMK’nın 723/1-3 maddelerine uygun biçimde asgari levazım bedelinin teknik bilirkişiye hesap ettirilerek bu bedelin hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece, yapılan bu saptamalar bir yana bırakılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 14.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21230, Karar No: 2012/25206, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21230 E.  ,  2012/25206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde 4'ünü geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

2-Pilon alanının bedeline ayrıca hükmedileceğinden, irtifak hakkı karşılığı hesaplanırken pilon alanının taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8711, Karar No: 2015/25669, Tarih: 22.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/8711 E.  ,  2015/25669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın, katılan tarafından şirket yetkilisi sıfatı ile kendisine verilen senetlere, katılanın ismini kefil olarak yazmak ve tanzim tarihi eklemek sureti ile sahtecilik suçunu işlediği iddia olunan olayda, yargılama konusu her üç senet üzerinde de iki adet imza ve bir adet kaşe bulunduğu, imzaların kaşe üzerinde bulunmadığı, ayrıca katılanın şikayet dilekçesinde ve beyanlarında tanzim tarihlerinin anlaşmaya aykırı olarak düzenlendiğini de iddia etmediği cihetle, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/12-480 Esas ve 2011/598 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, şirket yetkilisi tarafından da olsa senede şirket kaşesi olmadan atılan ikinci imzanın aval olarak kabul edileceği ve imza sahibinin borçtan şahsen sorumlu olacağı anlaşıldığından, şirket temsilcisi olan katılanın tek kaşe ve iki imza atmak sureti ile düzenlediği bonolarda yine katılanın ad ve soyadının kefil olarak yazıldığı iddia olunan eylemin de “faydasız sahtecilik” olarak nitelendirilmesi gerektiği, bu itibarla sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması;

2-Kabule göre de;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08/06/2010 tarihli ve 2010/11-98, 143 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde düzenlenen, “değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” ifadesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, bir kişiye karşı aynı suçların mutlaka değişik zamanlarda işlenmesi gerekli olup, somut olayda, belgelerin aynı anda kullanıldığı ve farklı tarihlerde düzenlendiğine dair de delil bulunmadığı, cihetle; zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, sanığın eyleminin kül halinde 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesinde düzenlenen tek bir resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı, ancak birden çok sahte belgenin kullanılması olgusunun aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

c-Gerekçeli karar başlığında 31/03/2010 olarak yazılan suç tarihinin, senetlerin icraya konulmak sureti ile kullanıldığı 30/03/2010 olduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2536, Karar No: 2025/784, Tarih: 21.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/2536 E.  ,  2025/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1104 E., 2022/1958 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 10.000,00 TL maddi tazminat ve 500.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 7.788,02 TL maddi tazminatın ve 15.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvuruları üzerine yapılan inceleme neticesinde; hükümdeki maddi tazminat miktarının 7.786,37 TL olarak ve manevi tazminat miktarının 25.000,00 TL olarak değiştirilmesi ve vekalet ücretinin 4.917,95 TL olarak yükseltilmesi suretiyle istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkilinin 11 ay 5 gün özgürlüğünden yoksun kaldığına, suçsuzluğunu ispatlayabilmek için 10 yıl beklemek zorunda kaldığına, kurmaya çalıştığı işi devam ettiremediğine, gelir kaybına uğradığına, itibar kaybına uğradığına, müvekkilinin uğradığı zararların ağırlığı karşısında hükmolunan tazminat miktarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi 2011/362 Esas- 2013/431 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının çocuğun cinsel istismarı suçundan 10.08.2011 tarihinde gözaltına alındığı ve 11.08.2011 tarihinde tutuklandığı, 10.08.2011-16.07.2012 tarihleri arasında 431 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 04.10.2021 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından maddi ve manevi tazminat miktarının değiştirilmesi sureti ile istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "7.668,18" TL yerine, bu miktarın üstünde kalacak şekilde "7.786,37" TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda çok eksik manevi tazminata hükmolunması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-b. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/986, Karar No: 2014/11097, Tarih: 15.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/986 E.  ,  2014/11097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

NUMARASI : 2011/879-2012/1014

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının müvekkiline ait dava konusu mağazada uzun yıllardan beri kiracı olduğunu, her yıl yenilenen kira sözleşmesinde bazı yıllar kira bedelinde çok cüzi miktarda artışlar yapıldığını, bazen ise hiç artış yapılmadığını, 2010 yılında düzenlenen kira sözleşmesinde yıllık kira bedelinin 7.000 TL olduğunu, taşınmazın bulunduğu mahal itibariyle ve emsal kiralar karşısında kira bedelinin çok düşük kaldığını, 01.06.2011 tarihine başlayacak yeni kira dönemi için yıllık kira bedeli olan 7.000 TL 'nin yıllık 25.000 TL'ye yükletilmesi için davalıya ihtarname keşide edildiğini, davalının bu bedeli kabul etmediğini bildirir cevapta bulunduğunu, müvekkili M.. A.. ve müştereklerine ait mağazanın 01.06.2011 tarihinde başlayacak yeni kira dönemi için yıllık kira bedeli olan 7.000 TL 'nin yıllık 25.000 TL 'ye yükseltilmesini talep etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın sadece M.. A.. tarafından açıldığını, oysa kiralananın iştirak halinde mülkiyete tabi olduğunu, tüm paydaşların birlikte hareket etmesi gerektiğini, ihtarnamenin de sadece davacı tarafından keşide edildiğini, bu nedenle ihtarın geçersiz olduğunu, istenen artış miktarının çok fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda alınan bilirkişi raporunda kira bedelinin endekse göre artırılması gerektiği belirtilerek aylık kira bedelinin 7.674,10 olabileceği bildirildiğinden 01.06.2011 tarihinden itibaren, 7.674,10 TL tespitine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kiralanan taşınmaz eczane olup, taraflar arasındaki kira ilişkisinin kurulmasından itibaren 3 yıldan fazla bir zaman geçmemişse, kural olarak yeni dönem kira parasının endekse göre saptanması gerekir ise de, davacı taraf davalının eski kiracı olduğunu, davalının taşınmazda uzun yıllardır kiracı olarak bulunduğunu ileri sürmüştür. Buna göre davacının eski kiracılık iddiası üzerinde durularak kira başlangıç tarihinin belirlenmesi, bu konuda taraflara delillerinin sorulması gerekir. Davalı ile davacı arasında düzenlenen 01.06.2010 tarihli kira sözleşmesinin yenileme sözleşmesi olduğu sonucuna varılırsa; mahkemece bilirkişilerden ek rapor alınarak en son yapılan 01.06.2010 tarihli sözleşmenin, serbest iradeyle yapılmış, önceki sözleşmeden ayrı şartları içeren, rayiç ve emsale uygun, hak ve nesafeti yansıtan bir sözleşme olduğu saptandığında "talebin serbest iradeyle rayiç kira bedeli üzerinden yapılan sözleşme süresini takip eden ilk döneme ilişkin olması" nedeniyle endeks uygulanmak suretiyle kira parası saptanmalıdır. Aksi halde ise; (yani önceki sözleşmelerin devamı kabul edilmesi halinde) hak ve nesafet kuralları uyarınca 18.11.1964 gün 2\4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan hususlar gözetilerek hak ve nesafete uygun bir kira parası belirlenmelidir. Bunun için bilirkişilerden ek rapor alınarak istenilen hususlar açıklattırılmalıdır. Yukarıda belirtilen eksiklikler giderilmeden karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9588, Karar No: 2014/12767, Tarih: 17.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/9588 E.  ,  2014/12767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneğinden sanığın 23.102012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12278, Karar No: 2014/12138, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12278 E.  ,  2014/12138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2013

NUMARASI : 2012/406-2013/239

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar, tebliğ edilmeyen taraflara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/8510, Karar No: 2005/3011, Tarih: 18.04.2005

3. Ceza Dairesi 2004/8510 E., 2005/3011 K.

**3. Ceza Dairesi 2004/8510 E., 2005/3011 K.**

**- İŞGAL VE FAYDALANMA**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 93 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

1-4.12.2002 tarihli suç tutanağında sanığın işgal ve faydalanmada bulunduğu sahanın 4.725 m2 olarak tespit edildiği halde mahallinde yapılan keşif sonucu verilen orman bilirkişi raporunda 23.600 m2 lik alana 111 adet as-

ma-kestane-ceviz-kiraz fidanı dikildiğinin belirtildiği, bilahare 23.600 m2 lik alan içindeki 633 m2 lik sahanın 333 m2 sinde meyve fidanı dikildiği, 300 m2 sinde de budama yoluyla ağaçların kurutulması sonucu toprağın korunmasız bırakıldığının belirtildiği dikkate alınarak miktarlar arasındaki farkın nereden kaynaklandığının açıklığa kavuşturulması ve sanığın kullanım alanının tespiti gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm tesisi,

2-15.1.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4786 sayılı Yasa ile değişik 647sayılı Yasanın 5. maddesi hükmünün bu tarihten sonra işlenen suçlar hakkında uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş O yer C. Savcısının, sanığın ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 18.4.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.