muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20956, Karar No: 2016/17423, Tarih: 24.10.2016

4857 sayılı İş Kanununun 41'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda; davacı 08.00 - 16.00 saatleri arasında mesai yaptığını ancak çoğunlukla 16.30 veya 17.00'de işin bittiğini, haftanın 6 günü bu şekilde çalıştığını, buna ilaveten vardiya nöbeti tuttuğunu, 1. vardiyanın 24.00 - 08.00, 2. vardiyanın 08.00 - 16.00, 3. vardiyanın ise 16.00 - 24.00 saatleri arasında uygulandığını, bu şekilde haftada en az 1, ayda en az 4 vardiya nöbeti tutarak 32 saat fazla çalıştığını, 05/01/1987 - 15/05/2007 tarihleri arasında hak ettiği mesai ücretlerinin ödendiğini ancak 15/05/2007 - 14/01/2011 tarihleri arasında hak ettiği mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını, vardiya çizelgesinde yer alan davacının hak ettiği alacakların ödendiğini, herhangi bir hak veya ücret kaybının bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai alacağı dosyada bulunan puantaj kayıtları ve bordrolara göre Pazar günü çalışmaları üzerinden hesaplanmıştır. Hesaplama fazla çalışma değil hafta tatili ücreti talebi varmış gibi 2 kat yevmiye üzerinden yapılmıştır. Davacının hafta tatili çalışmalarının günlük 7,5 saat sürdüğü anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının sadece fazla mesai ücreti talebi olduğu, hafta tatili talebi olmadığı da dikkate alınarak hafta tatilinde yaptığı 7,5 saatlik çalışma için normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlası üzerinden hesaplama yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yüzde yüz fazlası ile hesaplama yapılması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24415, Karar No: 2013/10037, Tarih: 10.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/24415 E.  ,  2013/10037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı vekili 07.08.2012 tarihli dilekçesinde müvekkilinin yargılama ve kanun yoluna başvuru giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını bildirip ... Barosu Adli Yardım Bürosunun avukat olarak görevlendirildiğine ilişkin belgeyi ekleyerek adli yardım talebinde bulunmuştur.

Davacı vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçe ekinde sunulan belge davacının kendisini ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünün yoksun olduğu yönünden kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davacının adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, yukarıda l. bentte gösterilen sebeple davacı kadının adli yardım talebinin REDDİNE, aşağıda yazılı onama harcının ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.04.2013 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2013/17507, Karar No: 2013/16347, Tarih: 22.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17507 E.  ,  2013/16347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Diyarbakır 3.Asliye Hukuk ve 2.Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava,nüfusta anne ve baba adının değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, anne ve baba adının değiştirilmesi istemi, soybağının kurulması istemine ilişkin olduğu, gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, davanın anne ve baba adının düzeltilmesine istemine ilişkin nüfus davası olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, ...'un nüfus kaydında Hadi ve Adile olarak görünen baba ve anne isimlerinin ... ve Akuf olarak değiştirilmesi istemine yöneliktir. Anne ve babanın birlikte değiştirilmesine yönelik dava soybağının düzeltilmesine ilişkin olmayıp hatalı yazılan nüfus kaydının 5490 Sayılı Yasanın 36. Maddesi hükümlerince tashihi istemine ilişkindir.

Bu durumda, uyuşmazlığın Diyarbakır Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK'nun gereğince Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/9442, Karar No: 2007/1706, Tarih: 14.03.2007

11. Ceza Dairesi 2005/9442 E., 2007/1706 K.

**11. Ceza Dairesi 2005/9442 E., 2007/1706 K.**

**- DOLANDIRICILIĞA TEŞEBBÜS

- LİMİTED ŞİRKETE TASFİYE MEMURU ATANMASI

- TEBLİGAT**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 157 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 440 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 441 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 522 ]

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık M…

…..'in yapılan yargılaması sonunda: Beraatine dair MALATYA 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.07.2004 gün ve 2004/8 Esas, 2004/208 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının onama isteyen 10.10.2005 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 522 ]

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık M…

…..'in yapılan yargılaması sonunda: Beraatine dair MALATYA 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.07.2004 gün ve 2004/8 Esas, 2004/208 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının onama isteyen 10.10.2005 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

Sanığın, 71.800 m2 tapulu tarım arazisi bulunduğunu beyan ederek doğrudan gelir desteği ödemesinden yararlanmak için başvuruda bulunduğu, tahkim komisyonunca yerinde yapılan denetim sonucu düzenlenen 22 Ekim 2002 gün ve 04. sayılı raporda, sanığın hissedarı olduğu 483 parsel no'lu toplam 71.800m2 arazinin 21.200 m2'sini tarımsal amaçlı olarak kullanıldığı, 50.600 m2'sinin tarımsal amaçlı olarak kullanılmadığının tespit olunması üzerine, Komisyonun 08.01.2003 gün ve 05 sayılı kararı ile tarımsal faaliyet bulunan miktarda doğrudan gelir desteği ödemesinden yararlandırılmasına diğer bölüm için ödeme yapılmamasına karar verildiği belirtilerek, fazla DGD alabilmek amacıyla fazla arazi beyan ettiğinin iddia olunması ve sanığın kendisine, tapulu tüm arazilerinin beyan edilebileceğinin söylenmesi üzerine tamamını beyan ettiğini, fazla miktarda beyanda bulunmadığını savunması,mahallinde fenni ve zirai bilirkişilerin katılımı ile yapılan keşif sonunda beyan ettiği arazinin yaklaşık 46.200 m2 si üzerinde tarımsal faaliyette bulunduğu, geri kalan 25.600 m2'lik kısmının ise tarım üretimine elverişli olmadığının belirlenmesi karşısında; sanığa yüklenen ve tüm unsurları itibariyle oluşan atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, 2002/41 sayılı Tebliğin, "Uygulama Şekli" başlıklı üçüncü bölümünde, çiftçilerin, çiftçi kayıt sistemine dahil olabilmeleri için ancak tarımsal faaliyette bulundukları tarım arazilerini beyan edeceklerinin, aksi takdirde müracaatları sırasında teslim ettikleri belgelerdeki bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutulacaklarının, aynı Tebliğin, "Uygulamanın Denetimi" başlıklı dördüncü bölümünde de, idarenin başvuru sahipleri ile ilgili denetimleri örnekleme yoluyla yapacağının belirtilmesi, başvurunun denetim dışı kalarak haksız menfaat elde edilmesi olanaklı bulunduğu, 12. ve devamı maddelerinde düzenlenen tahkim komisyonun denetim zorunluluğunun kadastro geçmemiş birimler için söz konusu olduğu ve başvuru sahibinin haksız ödemeyi gecikme faizi ve zamları ile birlikte geri ödemeyi taahhüt etmesinin, başlangıçta gerçekleştirilen eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı kamu kurumuna karşı dolandırıcılığa teşebbüs suçunun oluştuğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine suç kastı bulunmadığından ve beyanın denetlenmesi gerektiğinden bahisle yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14011, Karar No: 2009/4573, Tarih: 06.04.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/14011 E.  ,  2009/4573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de çağrı kağıdı gideri ödenmediğinden bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı avukat olduğunu davalının vekili olarak davalının taraf olduğu davayı takip edip başarıyla sonuçlandırdığını, ancak vekalet ücretinin ödenmediğini ileri sürerek 50.000,00 YTL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 400,00 YTL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme kısa kararda 400,00 YTL'nin tahsiline karar vermiş, ancak faiz hususunda herhangi bir karar vermemiştir. Gerekçeli kararda ise bu defa 400,00 YTL'nin faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir. 10.4.1992 tarih, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenini oluşturur. Dava konusu olayda kısa kararda faiz konusunda herhangi bir karar verilmeyip, gerekçeli kararda faize hükmedilmesi kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşmasına yol açmış olup, mahkemece bu şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 6.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11488, Karar No: 2019/6968, Tarih: 02.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/11488 E.  ,  2019/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında silahlı tehdit suçundan kurulan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının aynı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya kapsamı ve oluşa göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Tarafsız tanıklar aşamalarda, “sözlü tartışmanın bitmesi ile katılanın aracına doğru ilerlediği sırada sanığın aracını çalıştırarak aracın kepçe kısmı ile katılana arkasından çarptığı, katılanın yere düşmesi üzerine de aracı ile geri geri gelerek aracın ön sol tekeri ile ayağının üzerinden geçtiğini” beyan ettiği ve bu beyanlarını doğrular şekilde adli rapor içeriğine göre de, katılanın sağ ayak baş parmakta fraktür, sağ tibia üst kısmında fraktür oluştuğu nazara alındığında, doğrudan kast ile mağdur kardeşi ...’i yaraladığı anlaşılan sanığın cezasında olayda uygulama yeri bulunmayan TCK’nin 21/2. maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

b) Sanık hakkında kırığa neden olacak şekilde kasten yaralama suçundan açılan dava ile bu yöndeki kabul ve uygulamaya rağmen, hükümde uygulama maddesi olarak TCK’nin 87/3. maddesinin gösterilmemesi, c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, 02.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5891, Karar No: 2011/2953, Tarih: 13.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5891 E.  ,  2011/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında kurulan beraat hükmü O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle,dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 135 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4997, Karar No: 2019/2630, Tarih: 15.04.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/4997 E.  ,  2019/2630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalının maliki olduğu dairelerde bina projesine aykırı olan tadilatlar ve genişletmeler yaptırdığını, davanın kabulüne karar verilerek, davalının taşınmazın ortak alanlarına el atmasının önlenmesine, yapılan tüm projeye aykırılıkların yıkılarak taşınmazların projeye uygun hale getirilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece 15/12/2015 tarih ve 2015/388 Esas - 2015/820 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin hükmü temyiz etmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14/11/2017 tarih 2017/4550 E. 2017/9382 K. sayılı kararı ile "Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme neticesinde: Alınan bilirkişi raporu ile dava konusu 6 ve 8 nolu dairelerin, 13/1/1985 tarih ve 10632 sayılı Röleve Projesine aykırı olarak, projesinde kuzey cephede "balkon" olarak tefriş edilmiş açık çıkmanın yerinde kapalı hale getirilmesinin, yönetmeliklerde belirtilen hafif malzemeler ile yapılmadığı ve balkon vasfının korunmadığı tespit edilerek anataşınmaza elatıldığının anlaşıldığına ve davanın kabulü ile eski hale getirilmesine karar verildiğine göre; müdahalenin önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verilen hususların, 6100 sayılı HMK'nın 297/2. maddesi gereğince, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği düşünülmeden infazda tereddüt oluşturacak şekilde, “davalıya ait 6 ve 8 numaralı dairelerine vaki müdahalesinin menine”, “ilamların icrasında dosyada mübrez 23.06.2015 havale tarihli bilirkişi raporunun 19 ve 20. sayfalarındaki sonuç ve kanaat bölümlerinin esas alınmasına” şeklinde karar verilmesi ve Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü uyarınca, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalı tarafa uygun süre verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, doğru görülmemiştir"denilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne, davalıya ait ... ili, ... ilçesi, ... mah 974 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki 2. kat 8 nolu bağımsız bölüm ile 1. kat 6 nolu bağımsız bölümün projesinde kuzey cephede balkon olarak tefriş edilmiş olan açık çıkmanın kapalı hale getirilmesi sureti ile taşınmaza yapılan müdahalenin meni ile, davalıya ait 1. kat 6 ve 2. kat 8 nolu bağımsız bölümlerin kuzey cephesindeki kapalı çıkmanın projedeki şekilde balkon hale getirilmesi sureti ile eski hale iadesi ile projeye aykırılığın giderilmesine, bu hususta davalıya Kat Mülkiyeti Kanunu 33. maddesi gereğince 14 günlük süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin “Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.”

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, mahkemece anataşınmaza ait yönetim planının 14. maddesi ve Kat Mülkiyeti Kanunu 19. maddesi gözönünde bulundurularak ve bozmanın gereği yerine getirilerek davalının ortak alana yaptığı müdahalelerin tespiti ile eski hale getirilmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 15/04/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2423, Karar No: 2017/3509, Tarih: 13.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/2423 E.  ,  2017/3509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; müvekkili aleyhine kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminat ilamına dayalı olarak takip başlatıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi gereğince müvekkili İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini bu nedenle takibin durdurulması gerektiğini, ayrıca fazla faiz talep edildiğini ileri sürerek faizle ilgili kısmın iptalini, ilam kesinleşene kadar takibin durdurulmasını ve müvekkilinin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, borçlu belediyenin mal, hak ve alacaklarının haczinin mümkün olmadığı dosya içeriğine göre şikayetin haklı görüldüğü gerekçesiyle şikayetin kabulü ile takibe konu ilam kesinleşinceye kadar icra takibinin durdurulmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.