muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1834, Karar No: 2019/10413, Tarih: 12.06.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/1834 E.  ,  2019/10413 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Sesli yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan sanıklar ..., ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/2 ve 62. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile, sanık ...'in ise iki kez 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Büyükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2016 tarihli ve 2015/664 esas, 2016/1030 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/12/2016 tarihli ve 2016/987 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, diğer sanık ...'in Büyükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2016 tarihli kararına yönelik istinaf başvurusunda bulunması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 24/05/2017 tarihli 2017/706 esas, 2017/1186 sayılı kararı ile anılan kararın bozulduğu anlaşılmakla, istinaf kararında belirtildiği üzere;

1- Gazete ve internet sitesinde yer alan haber içeriğindeki sözlerden, hangilerinin hakaret, hangilerinin adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs suçlarını oluşturduğunun ve sanıkların haberin yayınlanmasından dolayı ne surette cezai sorumluluğunun bulunduğunun kabul edildiği denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanıp gösterilmeden, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulmasında,

Kabule göre de;

2- Hakaret eyleminin, birden çok kişiye karşı ve basın ve yayın yoluyla gerçekleştirildiği kabul edilmesine karşın, TCK'nın 43/2 ve 125/4. maddelerinin uygulama olanağının tartışılmamasında;

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

1- 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinin uygulanabilmesi için, anılan maddenin 6. fıkrasında belirtilen objektif ve subjektif koşulların bulunması ve öncelikle sanığın isnad edilen suçu işlediğinin yapılan yargılama sonucu belirlenmesi gerekmektedir.

CMK’nın 231. maddesinin 12. fıkrasına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz yoluna başvurulabilecektir.

Olağan kanun yollarından olan itiraz, 5271 sayılı CMK’nın 267 ila 271. maddeleri, arasında düzenlenmiş olup "İtiraz olunabilecek kararlar" başlıklı 267. maddesinde; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre, kural olarak sadece hakim kararlarına karşı gidilebilecek olan itiraz yoluna, kanunlarda açıkça gösterilmiş olunması kaydıyla mahkeme kararlarına karşı da başvurulması mümkündür.

Olağan kanun yollarından olan itiraz, 5271 sayılı CMK’nın 267 ila 271. maddeleri, arasında düzenlenmiş olup "İtiraz olunabilecek kararlar" başlıklı 267. maddesinde; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre, kural olarak sadece hakim kararlarına karşı gidilebilecek olan itiraz yoluna, kanunlarda açıkça gösterilmiş olunması kaydıyla mahkeme kararlarına karşı da başvurulması mümkündür.

CMK’nın 270 ve 271. maddelerine göre, itiraz incelemesi kural olarak duruşmasız ve dosya üzerinden yapılacak, merci gerekli görürse Cumhuriyet Savcısı, müdafii veya vekili de dinleyebilecektir. Bunun yanında merci, yazı ile cevap verebilmesi için itiraz istemini Cumhuriyet Savcısı ve karşı tarafa bildirebilecek, kendisi de inceleme ve araştırma yapabileceği gibi gerekli gördüğünde bunların yapılması konusunda emir de verebilecektir.

CMK’nın itirazla ilgili yukarıda yer verilen maddelerinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik itirazın yalnızca şekil yönünden inceleneceği, esasın inceleme dışı bırakılacağına dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 22/01/2013 tarih ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararında; “İtiraz mercii, O Yer Cumhuriyet Savcısının suç vasfına yönelik aleyhe başvurusu üzerine incelemesini sadece şekli olarak değil, hem maddi olay hem de hukuki yönden yapmalı, gerekli gördüğünde cevap vermesi için itirazı sanık müdafiine tebliğ etmeli ve Cumhuriyet Savcısı ile sanık müdafiini dinlemeli, yine ihtiyaç duyduğu konular varsa gerekli araştırma ve incelemeyi yapmalı ya da bunların yapılmasını sağlamalı ve bunun sonucunda da TCK'nın 191/2. maddesi gereğince verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının isabetli olup olmadığına karar vermelidir.” şeklindeki gerekçesiyle itirazın hem maddi hem hukuki yönden ele alınması ve her yönden hukuka uygunluğunun denetlenmesi gerektiğine karar vermiştir.

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; katılanlar Büyükçekmece Belediyesi çalışanları olup, Gazete İstanbul adlı gazetede 12.02.2015 tarihli nüshasında "28 lik liste Başsavcılıkta" başlığı ile bir haber yapılmıştır. Söz konusu haberde, "... Büyükçekmece Belediyesi pazarlık usulü Yaptığı İhalede Altı Günlük Firmayı tek başına davet ederek 100 Bin 34 TL lik adrese teslim Ballı ihaleyi Peşkeş Çekti, 28 lik liste Başsavcılıkta,... birçok ihalede usulsüzlük yapıldığı ileri sürülürken, özellikle pazarlık usulü gerçekleştirilen bazı ihalelerde iltimas geçildiği ihale detaylarının araştırılmasıyla kesinleşti ..28 Belediye Personeli hakkında ihaleye fesat karıştırma, zimmet ve ihalelerde usulsüzlük yapıldığı gerekçesiyle soruşturma açılmasının talep edilmesi, önümüzdeki günlerde yeni gelişmelerin baş göstereceğinin habercisi durumunda....” şeklindeki beyanlara yer verildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir.

Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Sonuç olarak, yazıda kullanılan bazı ifadeler olgusal bir temele sahip değer yargısı niteliğine sahiptir. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Birtakım ifadeler ise somut bir olguya işaret etmekle birlikte, yazı içeriği gerçek bilgilere dayanmakta ve bu bilgilerle diğer kişilerin aldatılması amaçlanmamaktadır. AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Yazı içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurularak, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Yukarıda yer verilen Ceza Genel Kurulu kararında da vurgulandığı üzere, itirazı inceleyen mercii tarafından hem usul hem esas yönünden inceleme yaparak, açıklanan gerekçelere göre itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

2- Kabule göre de;

Yukarıda yer verilen Ceza Genel Kurulu kararında da vurgulandığı üzere, itirazı inceleyen mercii tarafından hem usul hem esas yönünden inceleme yaparak, açıklanan gerekçelere göre itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

2- Kabule göre de;

a) 5237 sayılı TCK’nın 125. maddesinin 1. fıkrasında; Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun’un 4. fıkrasında da “Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Aleniyet hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına gelmektedir. Aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesidir.

İnceleme konusu somut olayda; sanıkların, hakaret eylemlerini gazetede gerçekleştirmeleri karşısında, aleniyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılmaması hukuka aykırıdır.

b) 5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

İnceleme konusu olayda; sanıkların hakaret eylemlerini, birden fazla kişiye karşı bir suç işleme kararı kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmeleri karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/12/2016 tarihli ve 2016/987 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/12/2016 tarihli ve 2016/987 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 12/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3627, Karar No: 2015/8240, Tarih: 17.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/3627 E.  ,  2015/8240 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

23. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Erzurum ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, Erzurum ... İcra Müdürlüğü'nün ... E. sayılı dosyasından ilamlı takip yaptıklarını, öncesinde 24.09.2012 tarihli ihtiyati haciz kararına dayanarak dava dışı borçlu .. adına kayıtla araçlara haciz uyguladıklarını, Erzurum .. İcra Müdürlüğü'nün ... E. sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde rehinli alacaklar düşüldükten sonra kalan paranın, Erzurum... İcra Müdürlüğü'nün ... E. sayılı dosya alacaklısı davalı ....'e ödenmesine karar verildiğini, bu dosya alacağının muvazaalı olduğu, paranın müvekkillerine ödenmesi gerektiğini, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde, İİK'nın 100. maddesi gereğince paranın hacze iştirak şartlarında paylaştırılmasına, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkili ile dava dışı borçlu ... arasında sözleşmeden doğan alacak ilişkisi olduğunu, muvazaalı bir alacak ilişkisi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacının, davalı .... ile dava dışı borçlu ...arasındaki alacak borç ilişkisinin muvazalı olduğunu isbatlayamadığı gerekçesiyle sübuta ermeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Sıra cetveline esastan itiraz ve sıraya şikayet birlikte ileri sürülmüşse öncelikle sıraya şikayet incelenmelidir. Somut olayda, davacılar ilamlı alacağı ile ilgili olarak 22.09.2012 tarihinde ihtiyati haciz kararı almış, bu karar bedeli paylaşıma konu araçlar üzerinde 24.09.2012 tarihinde işlenmiştir. İcra takibinin tebligatı ise 28.09.2012 tarihinde yapılmış olup ihtiyati hacizler ilamda takibin özelliği gereği bu tarihte kesin hacze dönüşmüştür. İİK'nın 20. maddesi herhangi bir sürenin geçmesinden istifade hakkı olanların bu süreden vazgeçmesinin mümkün olduğu ancak bu vazgeçmenin 3. şahıslara tesir etmediği hüküm altına alınmıştır. Davalının bonoya dayalı takibindeki tebligatın 20.09.2012 tarihli olduğu kanundaki itiraza ilişkin 10 günlük süreden vazgeçmenin zikredilen kanun hükmü karşısında davacıya etki etmeyeceği nazara alındığında, davalı haczinin 30.09.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu tarih ise davacıların haczinden sonradır. Bu durumda mahkemece davacıların sıra cetvelindeki sıraya olan şikayeti öncelikle değerlendirilerek yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde davacıların haczinin, davalı haczinden önce kesinleştiği göz önünde bulundurularak şikayetin kabulüne ve sıra cetvelinin bu şekilde iptaline karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de; Davacılar dilekçesinde davalının alacağının muvazaalı olduğu bunun kabul edilmemesi halinde ise bedeli paylaşıma konu araçlar üzerindeki kendi hacizlerinin davalının haczinden önce olduğundan bahisle sıra cetvelinde üst sırada olmaları gerektiğini iddia etmişlerdir. Sıra cetveline itiraz davalarında muvazaa iddiasının aksinin isbatı davalıya aittir. Mahkemece ispat külfeti davacıda olduğundan bahisle muvazaa iddiası red edilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadelerine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5342, Karar No: 2012/44993, Tarih: 05.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/5342 E.  ,  2012/44993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/146418

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2009

NUMARASI : 2008/167 (E) ve 2009/182 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında, iddianamede yer almayan ve cezada indirim sebebi olan, 5237 sayılı TCK'nın 129/1. maddesinin, ek savunma hakkı verilmeden uygulanmasının, sanığın hukuki durumunu ağırlaştırmadığının anlaşılması sebebiyle tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine katılınamamıştır.

1- Katılanın, katılan sanık müdafii olarak görev yaptığı Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/962 esas sayılı davasının suç tarihindeki duruşması sırasında, yine o davada sanık konumunda olan Cevat'ın, kendisine de hakaret ve tehditte bulunduğunu söylemesi üzerine, sanık Cevat'ın “yalan söylüyorsun” şeklinde cevap vermesinin, savunma hakkı sınırları içinde olup, 5237 sayılı TCK'nın 128. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 20.12.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5491 sayılı ''Çek Kanunu'' ile 3167 sayılı ''Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun'' yürürlükten kaldırılmış ve sanığa ait adli sicil kaydında yer alan önceki mahkumiyetine ilişkin 3167 sayılı Kanunun 13/1. maddesinde düzenlenen çek defterini geri vermeme fiili suç olmaktan çıkarılmış olduğu anlaşılmakla; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 esas- 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, olayda katılanın maddi tazminat talebi bulunmadığı gibi dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanığa atılı hakaret suçundan doğan herhangi bir maddi zararın bulunmaması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen sanığın “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları” göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanıya göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, “sanığın daha önce kasıtlı suçtan sabıkası olduğu” biçiminde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/104, Karar No: 2017/458, Tarih: 24.01.2017

**11. Hukuk Dairesi         2017/104 E.  ,  2017/458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/04/2015 tarih ve 2014/452-2015/168 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin marina tekne bağlama, kara park ücretine ilişkin fatura alacağı ile damga pulu alacağına ilişkin olarak davalı aleyhine icra takibi başlattığını ancak, davalının haksız itirazı ile takibi durdurduğunu oysa, müvekkili ile tekne bağlama sözleşmesi imzalayarak ... isimli teknesi için tekne bağlama hizmeti aldığını, bu hizmete ilişkin olarak müvekkilinin toplamda 14.840,00 Euro alacağı bulunduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını ve davalının %40 icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, park ve bağlama bedeli talep edilen teknenin davacının kusuru ile hasarlanıp kullanılamaz hale geldiğini, hasarın oluştuğu tarihe kadar bağlama sözleşmesine istinaden doğan bedellerin müvekkili tarafından ödendiğini, kendi edimini tam olarak yerine getirmeyen davacının müvekkilinden ödeme yapmasını isteme hakkı bulunmadığını, teknenin karaya çekili vaziyette hiçbir marina hizmetinden yararlanmayıp, malikinin kullanımı imkansız surette terk edilmişcesine bekletildiğini savunarak, davanın reddi ile davacı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, teknede meydana gelen hasarın 11/09/2003 tarihinde oluştuğu, davacı tarafın taleplerinin teknedeki hasarın meydana geldiği tarihten sonra olup, teknenin davacının kusuru sonucu hasarlanmış olduğunun kesinleşen mahkeme kararı nazara alındığında kuvvetli delil sayılacağı, teknenin hasarlı hali ile davalının hizmetinden yararlanmasının söz konusu olmayacağından dava konusu döneme ait bedellerin talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.