muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13693, Karar No: 2015/23712, Tarih: 09.12.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/13693 E.  ,  2015/23712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2015

NUMARASI : 2014/569-2015/267

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen davacı baba tarafından annenin yaptığı 5400 USD'lik harcama yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava çocuk mallarının korunmasına ilişkindir.

Davacı baba, dava dilekçesi ile müşterek çocuk adına bulunan dolar hesabının davalı anne tarafından kişisel ihtiyaçları için harcandığını ve euro hesabında bulunan paranın da anne tarafından keyfi tasarruf yapılmasını önlemek için koruma kararı verilmesini talep etmiş, davalı anne ise dolar hesabında bulunan 5400 USD’yi çocuğun ihtiyaçları için harcadığını, euro hesabında bulunan 18.442,18 EURO'nun ise kendi hesabında bulunduğunu belirtmiştir. Yargılama sırasında davalı tarafından çocuk adına yeni bir hesap açılarak 18.442,18 euro çocuğun hesabına yatırılmıştır. Mahkemece "davalı annenin velayet görevi kapsamında bu miktar parayı harcamasının yasal çerçeve içerisinde kaldığı, dolayısıyla davalı annenin müşterek çocuğa ait 18.540 EURO'yu yargılama sırasında çocuk S.E. hesabına yatırdığı gibi velayet hak ve görevlerini kötüye kullanmadığı anlaşıldığından ve dolayısıyla davacının davasının konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına" dair karar verilmiş, hüküm davacı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 352. maddesi gereğince "anne ve baba velayetleri devam ettiği sürece çocuğun mallarını yönetme hakkına sahip ve bununla yükümlüdürler. Kural olarak hesap ve güvence vermezler." Türk Medeni Kanununun 360. madde gereğince "Ana ve baba çocuğun mallarını yönetmekte her ne sebeple olursa olsun yeterince özen göstermezlerse hakim, malların korunması için uygun önlemleri alır. Hakim özellikle malların yönetimi konusunda talimat verebilir, belirli zamanlarda verilen bilgi ve hesabı yeterli görmezse malların tevdi edilmesine veya güvence gösterilmesine karar verebilir."

.../...

Mahkemece bu açıklamalar doğrultusunda velayet hakkı kendisinde bulunan davalıdan çocuğa ait olan 5400 USD'nin nereye ve ne şekilde harcandığı konusunda bilgi ve hesap vermesinin istenmesi, gerektiğinde yapılan harcamaların çocuğun ihtiyaçlarına uygun olarak yapılıp yapılmadığı yönünde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak sonucu uyarınca karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.12.2015(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/6091, Karar No: 2010/6327, Tarih: 01.06.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/6091 E.  ,  2010/6327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

akım sözleşmesine bağlanarak yapılan temliki tasarrufun iptali ile tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olup, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 01.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14032, Karar No: 2014/4052, Tarih: 04.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14032 E.  ,  2014/4052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 19. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2011/391-2013/157

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 19. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/06/2013 tarih ve 2011/391-2013/157 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı M.. V..'nin müvekkilinini eski eşi olduğunu, müvekkili ile beraber davalı şirkette müvekkilinin %10, davalının ise %90 hissedar olduğunu, davalı Mahmut'un davalı şirkette müdür olarak görev yaptığını, davalı Mahmut'un davalı şirket hesabından ve müşteri hesaplarından kendi hesabına para aktarması yaptığını, kurucusu olduğu başka bir şirkete de aktarma yaptığını, talimat ile birlikte yaşadığı S.... şirket hesabından ödemeler yaptığını, davalının bu suretle şirketi iyi yönetemediğini, müdürlük görevinin kötüye kullandığını, ayrıca davalının müvekkilinin imzasını taklit ederek şirket adına kararlar aldığını, bu hususta davalı Mahmut hakkında Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunduklarını ve İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/713 Esas sayılı dosyasında davalı Mahmut hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davasının açıldığını ileri sürerek, davalı M.. V..'nin şirket müdürlüğü görevinden haklı sebeple azli ile şirkete mahkemece re'sen uzman yönetici/müdür atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının asılsız olduğunu, taraflar arasındaki boşanma davasından sonra işbu davanın tamamen düşmanca duygularla açıldığını, müvekkili M.. V..'nin şirketi iyi idare ettiğini, şirketin özvarlığını artırarak yapısını güçlendirdiğini, şirketin sahibi ve işleteninin müvekkili olduğunu, davacının sembolik olarak ortak yapıldığını, davanın haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının iddialarını ispatlayamadığı, S. N..adına yapılan ödemelerin ticari defter kayıtlarında bu şahıs adına gözükmediği, İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi'nde davalı M.. V.. hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasının derdest olup kararın beklenmesine gerek görülmediği, zira ortaklar kurulu karar tarihlerinin 2001, 2002, 2004, 2005, 2006 olup, davacı tarafça boşanma davasının açılmasından sonra, 4 ila 9 yıllık süreler geçtikten sonra suç duyurusunda bulunulmasının alınan kararlara zımnen muvafakat anlamına geleceği, müdürlük yetkisinin davalı tarafından kötüye kullanıldığı, şirketin bu yönüyle zarar uğradığı iddialarının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket müdürünün şirketi kötü yönettiği ve sahtecilik fillerinde bulunduğu iddiasına dayalı, haklı sebeple müdürlük görevinden azil ve mahkemece şirkete re'sen müdür atanması istemini içerir davadır. Davacı vekilinin iddiaları, yukarıdaki özette de ifade edildiği gibi, davalı Mahmut'un davalı şirket hesabından ve müşteri hesaplarından kendi hesabına para aktardığı, kurucusu olduğu başka bir şirkete de aktarma yaptığı, talimat ile, birlikte yaşadığı S.N. isimli kişiye şirket hesabından ödemeler yaptığı ve bu suretle davalının şirketi iyi yönetemediği ve müdürlük görevini kötüye kullandığı, ayrıca davalı şirket genel kurulunda müvekkili adına atılmış imzaların sahte olup, bu hususta Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu ve davalı gerçek kişi sanık hakkında İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/173 Esas sayılı dosyasında evrakta sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı yönündedir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı iddialarının yeterince irdelenmediği, “... Şirket tahsilatları ağırlıklı olarak şirket hesabına yapılmıştır. Kısmi nakit tahsilatlarının bulunduğu görülmüştür. , ... Talimat ile Shahrazad Nami adına yapılan ödemeler ise ticari defter kayıtlarında bu şahıs adına gözükmemektedir. ...” şeklinde muğlak ve genel ifadelerle geçiştirildiği, şirket özvarlığına ilişkin olarak yıllara göre yapılan hesaplamalardan sonra da şirketin 2009, 2010, 2011 yıllarında mali yapısını güçlendirdiği, böylelikle şirketin kötü yönetildiğinden bahsetmenin mümkün olmayacağının ifade edildiği anlaşılmaktadır. Ayrıca mahkemece celp edilen ve davacı delilleri arasında yer alan, İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi'ndeki dosyanın da raporda değerlendirilmediği görülmüştür. Davacı vekilinin, 24.04.2013 havale tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinin mahkemece değerlendirilmediği, bu hususta ek rapor ya da farklı bir bilirkişi heyetinden rapor alınması yoluna gidilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 281. maddesi: “Taraflar, bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilirler. Mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden, yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi, tayin edeceği duruşmada, sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir. Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir.” hükmündedir

. Mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden, yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi, tayin edeceği duruşmada, sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir. Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir.” hükmündedir. Söz konusu hükme göre, bilirkişi raporunda eksiklik ve taraf itirazının söz konusu olduğu hallerde, mahkemece ek rapor ya da duruşmada sözlü açıklama yoluna gidilebileceği gibi, yeni bir bilirkişi heyetinden de rapor alınması tercih edilebilir. Mahkemece bu yollardan birinin tercih edilmeyip, davanın eksik incelemeye dayalı rapor esas alınmak suretiyle karara bağlanması doğru görülmemiştir. İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi'ndeki davanın da akıbetinin araştırılarak, davacı iddialarını tam olarak karşılayacak şekilde ek rapor ya da farklı heyetten rapor alınıp neticesine göre hüküm oluşturması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24127, Karar No: 2014/10468, Tarih: 12.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24127 E.  ,  2014/10468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 13. İş Mahkemesi

Tarihi :23.10.2013

No :2012/660-2013/593

Dava, Kurum işleminin iptali ve menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 21.03.2012 Tarih ve 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesi ile; “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin % 50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anılan yasa maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne dava açılmışsa da, henüz bu dava karara bağlanmadan kanun koyucu tarafından, bütçe kanunlarına, bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasanın 161. maddesi hükmü gözetilerek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkarılan 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin c bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hüküm yürürlükten kaldırılmış ancak, aynı düzenleme anılan Kanunun 30. maddesi ile yeniden getirilmiştir. Bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Böylece Anayasa Mahkemesi tarafından iptale dair bir hüküm verilmeden aynı düzenleme 5335 sayılı Yasa'da yer almış; 30. maddenin 2. ve 3.fıkrasında: “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11'inci maddesine göre 01.01.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonunda 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararıyla; “İptali istenen bu maddenin 5335 sayılı Kanunun 29.maddesiyle yürürlükten kaldırılmakla, davanın konusuz kaldığı” gerekçesiyle, “İstem hakkında karar verilmesine yer olmadığına” hükmetmiştir.

Öte yandan, 01.10.2008 tarihinde 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu yürürlüğe girmiş; bu Kanun'un 105. maddesinde “Uygulanmayacak hükümler” arasında 5335 sayılı Kanunun 30'uncu maddesine yer verilmemiştir.

Gerek 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden itibaren uygulanamayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, gerekse T.C. Anayasası’nın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Açıklandığı üzere, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin Kamu Kurumlarında herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacakları ve görev yapamayacakları uygulamasına 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Yasa'nın 25. maddesi ile başlandığı ve sonrasında da 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasa'nın 30. maddesi ile sürdürüldüğü ve bu düzenlemenin 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 105. maddesi hükmü karşısında halen yürürlükte olduğu belirgindir.

Somut olayda; 01.10.2002 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan davacının, 01.01.2005 tarihi sonrasına ilişkin olarak yukarıda belirtilen kapsamda kalan işyerlerinde fiilen çalıştığı dönemlerde yaşlılık aylığının kesilmesi gerektiği ve fiilen çalıştığı dönemlerdeki yersiz yaşlılık aylıklarının istirdadının söz konusu olduğu; bu çerçevede 506 sayılı Kanunun 63. maddesindeki, "Bu Kanuna göre yaşlılık aylığı almakta iken, sigortalı olarak çalışmaya başlayanların yaşlılık aylıkları çalışmaya başladıkları tarihte kesilir. Yaşlılık aylıkları kesilenlerden yeniden çalıştıkları süre zarfında 78 inci maddeye göre prime esas kazançları üzerinden 73 üncü madde gereğince prim alınır. Yaşlılık aylıkları kesilenlerden işten ayrılarak yaşlılık aylığı verilmesi için yazılı talepte bulunan sigortalıya yeniden bağlanacak yaşlılık aylığı talep tarihini takip eden ödeme döneminden başlanarak ödenir." 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 30. maddesindeki, "...bu Kanuna göre veya yabancı bir ülke mevzuatı kapsamında çalışmaya başlayanların yaşlılık aylıkları, çalışmaya başladıkları tarihi takip eden ödeme dönemi başında kesilir. Bunlardan bu Kanuna tabi çalıştıkları süre zarfında 80 inci Maddeye göre belirlenen prime esas kazançları üzerinden 81 inci Madde gereğince kısa ve uzun vadeli sigorta kolları ile genel sağlık sigortasına ait prim alınır. Yaşlılık aylığı kesilenlerden, işten ayrılarak veya işyerini kapatarak yeniden yaşlılık aylığı bağlanması için yazılı istekte bulunanlara ya da emekliye ayrılan veya sevk edilenlere, yazılı istek tarihini veya görevinden ayrıldığı tarihi takip eden ödeme döneminden itibaren yeniden yaşlılık aylığı hesaplanarak bağlanır." hükümlerinin içeriklerindeki yaşlılık aylığının kesilme tarihleri ve sosyal güvenlik ilkeleri ile Dairemizin uygulaması gereğince çalışma bitimi sonrası tekrar yaşlılık aylığı tahsis isteminin aranmaması gerektiği dikkate alınmak suretiyle yeniden yaşlılık aylığı bağlanması gereken tarihler gözetilerek; L.....Ltd. Şti'ninde yukarıda belirtilen nitelikte olup olmadığı da belirlenip; yasak kapsamındaki işyerlerinde davacının fiilen çalıştığı dönemlerdeki (açıkça müzekkereye 506. sayılı Kanunun 63. maddesinin ve 5510 sayılı Kanunun 30. maddesinin yukarıda belirtilen bölümleri ve Dairemizin uygulaması yazılmak suretiyle) davacının iade etmesi gereken yaşlılık aylığı miktarları davalı Kuruma sorulup belirlenerek; cevaba davacının somut itirazı olması halinde bilirkişiden rapor alınarak yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4889, Karar No: 2019/7138, Tarih: 04.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4889 E.  ,  2019/7138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Orman Yönetimi ile Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... köyünde bulunan 134 ada 1 parsel sayılı 5.901.129,92 m2 yüzölçümündeki taşınmaz orman vasfı ile Hazine adına tapuda kayıtlıdır.

Davacılar 13/01/2016 havale tarihli dava dilekçesinde özetle, dava konusu taşınmazın bir kısmının ırsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasıyla davacılar adına tapuya tescilini talep etmiştir.

Mahkemece; açılan davanın kabulüne davalı..... adına tapuda kayıtlı olan.....parsel sayılı ve 5.901.129,92 m2'lik orman vasfındaki taşınmazın, fen bilirkişisi ....18/04/2016 havale tarihli raporuna ekli krokide (A) harfi ile kırmızı renkli kalemle taralı olarak gösterdiği 4.367,17 m2'lik kısmının; davalı Maliye Hazinesi adına olan tapu kaydının iptali ile aynı ada son parsel numarası verilmek suretiyle davacılar ..., ... ve ... adına payları oranında tarla vasfında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kazandırıcı zilyetliğe dayalı tapu iptali ve tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 2007 yılında 5304 sayılı Kanunla değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununa göre orman kadastrosu yapılmıştır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu, mirasçılar arasında taksim edildiği ve 3402 sayılı Kanunun 14. ve 17. maddesinde öngörülen koşullara uygun olarak zilyet edildiği gerekçesiyle hüküm kurulmuşsa da yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; hükme dayanak ziraat ve orman bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın genel eğiminden bahsedilmiş ise de eğimin neye göre belirlendiği, klizimetre ile ölçülüp ölçülmediği açıklanmamış, taşınmazın orman içi açıklık vasfında kalıp kalmadığı değerlendirilmemiş olup bu nedenlerle taşınmazın orman olup olmadığı ve gerçek kişi davalılar lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı hususunda tereddüt oluşmuştur. Ayrıca, dava konusu taşınmazın sınırında dere olduğu halde keşfe jeoloji mühendisi götürülmemiş ve dava konusu taşınmazın dere yatağı içinde kalıp kalmadığı, derenin yatak değiştirip değiştirmediği araştırılmamış, değerlendirilmemiştir.