muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9278, Karar No: 2021/2162, Tarih: 02.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9278 E.  ,  2021/2162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine dair hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre; 01.08.2015 günü saat 21.30 sıralarında sanığı sevk ve idaresindeki minibüsle, meskun mahal içi, aydınlatmanın bulunduğu, eğimsiz, düz yolda seyir halindeyken, sağ dönülemez levhasına rağmen sağdaki yola girip geniş açıyla U dönüşü yapmak istediği esnada minibüsün sağ ön lastik kısımları ile karşıdan karşıya geçmekte olan katılanın ayağının üzerinden geçmesi şeklinde meydana gelen ve Rize Devlet Hastanesinin 01/08/2015 tarihli geçici hekim raporunda, katılanın basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek, ayağın 2. ve 3. parmaklarında kırık oluşacak şekilde yaralandığı, katılan 01.08.2015 tarihinde kollukça alınan beyanında sanıktan şikayetçi olmadığını belirttiği, bir gün sonra yani 02.08.2015 tarihindeki kolluktaki ifadesinde ise sanıktan şikayetçi olduğunu belirttiği olayda, şikayetten vazgeçmeden sonra tekrar şikayetçi olmanın hukuki sonuç doğurmayacağı ancak sanığın sağ dönüşün yasak olduğuna ilişkin levhaya rağmen sağdaki sokağa giriş yaparak katılana çarpması sebebiyle bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu, sanığın eyleminin TCK'nın 89/1, 2-b, 22/3. maddeleri kapsamında kalması nedeniyle TCK'nın 89/5. maddesinin 2. cümlesi uyarınca takibinin şikayet bağlı olmadığı, dolayısıyla şikayet bulunmaması veya şikayetten vazgeçmenin herhangi bir değer ifade etmeyeceğinden yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş olması,

Kabule göre de;

Bozma ilamına uyulduğu takdirde, sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçu için TCK'nın 89. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen temel ceza miktarı itibariyle, 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile yeniden düzenlenmiş olan ve 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan ''Basit yargılama usulü'' düzenlemesine tabi olacağı; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli

ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararı doğrultusunda CMK'nın 251. maddesi hükümlerinin değerlendirilmesi gerekmesi,

ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararı doğrultusunda CMK'nın 251. maddesi hükümlerinin değerlendirilmesi gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; 02/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9168, Karar No: 2010/9642, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/9168 E.  ,  2010/9642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı şirkete ait ait işyerinde yaralanması ile sonuçlanan ve iş kazası olduğunu iddia ettiği zararlandırıcı olay nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararlarının hüküm altına alınmasını talep etmişler,

Mahkemece davalılar ...ve ... hakındaki davanın reddi ile diğer davalılar hakkında açılan davanın kısımen kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

K A R A R

Davacı, davalı şirkete ait ait işyerinde yaralanması ile sonuçlanan ve iş kazası olduğunu iddia ettiği zararlandırıcı olay nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararlarının hüküm altına alınmasını talep etmişler,

Mahkemece davalılar ...ve ... hakındaki davanın reddi ile diğer davalılar hakkında açılan davanın kısımen kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

3308 sayılı Çıraklık ve Mesleki Eğitim Kanunu'nun 18. maddesinde yirmi ve daha fazla personel çalıştıran işletmelerin, çalıştırdıkları personel sayısının yüzde beşinden az yüzde onundan fazla olmamak üzere mesleki ve teknik eğitim okul ve kurumu öğrencilerine beceri eğitimi yaptıracağı, 25. maddesinde aday çırak, çırak ve öğrencilerin eğitimi sırasında işverenin kusuru halinde meydana gelecek iş kazaları ve meslek hastalıklarından işverenin sorumlu olduğu, aday çırak, çırak ve işletmelerde mesleki eğitim gören öğrencilere sözleşmenin akdedilmesi ile 506 sayılı Yasa'nın iş kazaları ve meslek hastalıkları ile hastalık sigortaları hükümlerinin uygulanacağı, sigorta primlerinin Milli Eğitim Bakanlığınının Bütçesine konulan ödenekten karşılanacağı, aday çırak, çırak ve işletmelerde mesleki eğitim gören öğrenciler hakkında 506 sayılı Yasa'nın 23.,24., 35. ve 42. madde hükümlerinin uygulanmayacağı bildirilmiş, 22.05.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4857 sayılı Yasa'nın 4/f maddesinde bu Kanunun işçi sağlığı ve güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere çıraklar hakkında uygulanmayacağı bildirilmiştir. Her ne kadar 506 sayılı Yasa'nın 3/1-H maddesinde resmi meslek ve sanat okullarıyla, yetkili resmi makamların müsadesiyle kurulan meslek veya sanat okullarında tatbiki mahiyetteki yapım ve üretim işlerinde çalışan öğrencilerin sigortalı sayılmayacakları bildirilmiş ise de bu öğrencilerin okul dışındaki işyerlerinde çalıştırılmaları halinde gerek hastalık gerekse iş kazaları ve meslek hastalıkları yönünden iş kazası ve meslek hastalığı sigorta koluna tabi (kısa vadeli sigorta kolları) sigorta olacağı açıktır. 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 5/b maddesinde ise 3308 sayılı Yasa'da belirtilen aday çırak, çırak ve işletmelerde mesleki eğitim gören öğrenciler hakkında iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık sigortasının uygulanacağı, meslek liselerinde okumakta iken veya yüksek öğrenim sırasında zorunlu staja tabi tutulan öğrenciler hakkında iş kazası ve meslek hastalığı sigortasının uygulanacağı ve bu bentte sayılanların 4. Maddenin 1/a bendi kapsamında sigortalı sayılacağı bildirilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası niteliğinde olup olmadığı, haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin hükme en yakın tarihteki peşin sermaye değerinin hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre belirlenen tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

5510 sayılı Yasa’nın 13. maddesinde İş kazasının 4 ncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 5 nci madde kapsamında bulunan sigortalılar bakımından bunları çalıştıran işveren tarafından, o yer yetkili kolluk kuvvetlerine derhal ve Kuruma en geç kazadan sonraki üç işgünü içinde iş kazası ve meslek hastalığı bildirgesi ile doğrudan ya da taahhütlü posta ile bildirilmesinin zorunlu olduğu, iş kazasının işverenin kontrolü dışındaki yerlerde meydana gelmesi halinde bu sürenin iş kazasının öğrenildiği tarihten başlayacağı, Kuruma bildirilen olayın iş kazası sayılıp sayılmayacağı hakkında bir karara varılabilmesi için gerektiğinde, Kurumun denetim ve kontrol ile yetkilendirilen memurları tarafından veya Bakanlık İş Müfettişleri vasıtasıyla soruşturma yapılabileceği, 5510 sayılı Yasa’nın 19 ncu maddesinde ise iş kazasına bağlı nedenlerden dolayı sürekli işgücü kaybına uğrayan sigortalıya gelir bağlanacağı bildirilmiştir.

Somut olayda 11.05.2001 tarihinde cereyan eden iş kazası olduğu iddia olunan olayın Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmediği, Mahkemece Kurumdan davacının sürekli iş göremezlik oranının tespitinin istenilmesi üzerine SGK Başkanlığınca Kurumu bağlamamak kaydı ile davacının sürekli iş göremezlik oranının % 8,1 olarak tespit edildiği anlaşılmaktadır. Davacı taraf kazalının işyerinde staj yapan meslek lisesi öğrencisi olduğunu, davalı yan ise davanın reddine savunmaktadır. Kurumca davacıya gelir bağlanabilmesi için öncelikle zararlandırıcı olayın iş kazası niteliğince olup olmadığının tespiti ön sorundur. İş kazasının tespiti ile ilgili ihtilaf Sosyal Güvenlik Kurumunun hak alanının doğrudan ilgilendirmekte olup tazminat davasında kurum taraf değildir.

Yapılacak iş; davacıya iş kazasını Sosyal Güvenlik Kurumuna ihbarda bulunmak, olayın Kurumca iş kazası olarak kabul edilmemesi halinde Sosyal Güvenlik Kurumuna ve hak alanını etkileyeceğinden işveren aleyhine “iş kazasının tespiti” davası açması için önel vermek, tespit davasını bu dava için bekletici sorun yaparak çıkacak sonuca göre, mahkemenin görevli olup olmadığı da değerlendirilirek bir karar vermek, olayın Kurumca iş kazası olduğunun kabul edilmesi halinde ise davacıya bedengüç kayıp oranının belirlenmesi için SGK Başkanlığına müracaat etmek üzere önel vermek, davacının bedengüç kayıp oranının SGK Başkanlığınca belirlenmesinden sonra çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının öteki itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8885, Karar No: 2009/11123, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/8885 E.  ,  2009/11123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 2.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikâyet sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesince tensip zaptı ile şikayetçiye itirazı ile ilgili bütün beyan, belge ve kanıtlarını yazılı olarak dosyaya sunması ve rapor tanzimi için gerekli bilirkişi ücretini yatırması için kesin mehil verilmesine rağmen, şikayetçinin gerekli işlemleri yapmadığı ve bu suretle iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Mahkemece düzenlenen ve şikâyetçiye tebliğ edilen tensip zaptında bazı işlemlerin verilen kesin süre içinde yapılması gerektiği belirtilmişse de, kesin süreye uymamanın sonuçları açıklanmadığından, verilen kesin sürenin usulüne uygun olduğundan söz edilemez.

2- İtiraza konu sıra cetveli şikâyetin görüldüğü İcra Mahkemesinin yargı çevresindeki Bakırköy 10. İcra Müdürlüğü’ne ait takip dosyasından düzenlendiğine ve bu hususunda dilekçede açıkça belirtilmiş bulunmasına ve özellikle İcra ve İflas Kanunu'nun 18 inci maddesi uyarınca şikâyet yargılamasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 409 uncu maddesinin uygulanamayacak bulunmasına göre, delillerin ikame edilmediğinin kabulü ile esasa girilmemesi hatalıdır.

3- Şikâyetçi yanın iddiasının kapsamı dikkate alındığında uyuşmazlığın, hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözülebileceği; bu itibarla Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 275 inci maddesi uyarınca bilirkişi incelemesi yapılamayacağı da gözetilerek, şikâyetçinin masrafla sorumlu tutulması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1, 2 ve 3 sayılı bentlerde açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7402, Karar No: 2023/4587, Tarih: 21.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/7402 E.  ,  2023/4587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/93 E., 2020/766 K.

KARAR : Davanın yeniden tebliğ taleplerinin reddine (ek kararın temyizi)

İLK DERECE MAHKEMESİ : Salihli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/6 E., 2019/267 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kamu düzeni gereği kabulüyle, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kesin hüküm dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine ilişkin yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı süresinde taraflarca temyiz edilmemesi sebebiyle kesinleştirilmiş ve davacı vekilleri tarafından kararın yeniden tebliği istenmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ek karar ile taleplerin reddine karar verlilmiştir. Bu ek karar temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. 1956 yılındaki tapulama sırasında, ... ilçesi ... Mahallesi ... parsel 83.875 metrekare yüzölçümü ve palamutlu tarla vasfıyla dava dışı ... ve ... adına tespit edilmiştir. Orman İdaresi çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu belirterek itirazda bulunması üzerine taşınmaz hükmen tespit gibi tescil edilmiştir.

2. Davacı ... İdaresi dava konusu 104 parselin bir kısmının kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığı bir kısmının da 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 1 inci maddesi kapsamında orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla, taşınmazın tamamının tapusunun iptali ile tuzla devlet ormanına eklenmek veya yeni bir parsel numarası verilmek suretiyle orman olarak Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kamu düzeni gereği davacı ... İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve kesin hüküm dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine şeklinde yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi kararının, taraflarca temyiz edilmeyerek kesinleştiğine ilişkin şerh verilmiş ve sonrasında davacı ... İdaresi vekillerince kararın yeniden tebliği istenmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesi 10.03.2021 tarihli ek kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 75 inci maddesi ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 12 nci maddesi gereğince, davacı İdarenin temsile yetkili vekili Avukat ... ...’e yapılan tebliğin geçerli olduğu gerekçesiyle, yeniden tebliğ taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesi kararının atama yoluyla kurum avukatı olan ...’ya tebliğ edilmesi gerektiğini ayrıca elektronik tebligatın vekil sıfatıyla temsile yetkili olan kişinin bağlı olduğu birime yapılması gerektiğini belirterek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı vekili Avukat ... ...'e yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulüne uygun olup olmadığı, yeniden tebliğ yapılmasının gerekip gerekmediği hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri. 6831 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli ek kararındaki gerekçeler dikkate alındığında davacı vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli ek kararının ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.09.2023 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4710, Karar No: 2015/4661, Tarih: 09.12.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/4710 E.  ,  2015/4661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Anayasayı ihlal, 6136 sayılı Kanuna muhalefet,

Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması,

Kasten öldürme, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Hüküm : 1-TCK'nın 309/1, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanık hakkında duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Hükmün “E” bendinde TCK'nın 82/1-g maddesi uyarınca “6 kez” ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmedildikten sonra 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince artırım yapılması sırasında “7 kez” ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmedilmiş ise de sonuç cezanın “6 kez” 13 yıl hapis olarak belirlendiği görülmekle sonuca etkili olmayan yazım hatası kabul edilmiştir.

1- Ceza yargılamasının temel ilkelerinden biri “doğrudan doğruyalık vasıtasızlıktır.” Bu nedenle CMK 193/1. maddesinde “sanık olmaksızın yargılama olmaz” genel kuralına yer verildikten sonra istisnalar CMK'nın 193/2, 194/2, 195, 196, 200/1 ve 204. maddelerinde gösterilmiştir. Sanığın kabulüne bağlı olarak alt sınırı 5 yıl ve daha fazla hapis cezası gerektiren suçlar hariç olarak istinabe yoluyla sorguya çekilebilecektir. Görüntülü ve sesli iletişim tekniği kullanılarak sorgu yapma imkanı CMK'nın 196/4. madde hükmüne göre mümkün kılınmıştır.

Somut olaydaki hukuki sorun sanık ve müdafiisinin görüntülü ve sesli iletişim tekniğini kullanarak savunma yapmak istemediğini ısrarla beyan ederek duruşmada hazır bulunmak istekleri karşısında, bu sistemle savunma alınması durumunda, savunma hakkının kısıtlanarak adil yargılama ilkesinin ihlal edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Duruşmada hazır bulunmak isteyen sanığın, duruşmada hazır bulundurulması sadece ödev değil aynı zamanda bir haktır. (Y.C.G.K. 10.06.2008, 9-148/169 s.k.) Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesine göre;

Cezai bir suç ile itham edilen herkesin, kendini savunma, iddia tanıklarını sorguya çekme veya çektirme, duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde bir tercüman yardımından para ödenmeksizin yararlanması haklarını güvence altına almıştır. Duruşmada hazır bulunmaksızın bu hakları nasıl kullanabileceğinin anlaşılması zordur. (Colozza v. İtalya 12 Şubat 1985)

Adil bir ceza yargılaması sürecinin oluşumunda sanığın mahkeme nezdinde hazır bulunmasının büyük önemi bulunmaktadır. (Lala v. Hollanda 22 Eylül 1994) Bunun sebebi hem adil yargılama hakkının mevcudiyeti hem de beyanların doğruluğunun anlaşılması ve mağdur ile tanıkların beyanlarıyla karşılaştırılmasıdır. (Sedoviç v. İtalya)

Temyiz aşamasında davalının duruşma salonunda şahsen hazır bulunması ilk derece mahkemesinde görülmekte olan duruşmalarda hazır bulunmasına nispeten daha az önem arzetmektedir. (Kamasinsıki v. Avusturya, 19 Aralık 1989)