muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2668, Karar No: 2021/9034, Tarih: 21.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/2668 E.  ,  2021/9034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a-4, 52/2-4,53/6. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın müteahhitliğini yaptığı 2 katlı inşaatta demirci ustası olarak çalışan 58 yaşındaki ölenin, inşaatın demirlerini ördüğü sırada, bağladığı demirlerden birinin kafasının arkasına saplanması neticesinde olduğu yere yığıldığı ( otopsi raporuna göre oksipitalde 5 cm lik kesi görüldüğü) görgü tanığı ...’ın ifadesine göre kafasının arkasından kan geldiği, hastanenin yoğun bakım servisinde 7 gün sonra öldüğü olayda; otopsi raporunda ölün nedeninin, “ mevcut patalojiye bağlı gelişen travmatik olmayan suparaknoidal kanama olduğunun belirtildiği” yine İzmir Adli Tıp Grup Başkanlığınca ölenin kanında yapılan incelemede barbi türat grubuna ait etken maddelerden pentobarbital bulunduğunun tespit edildiği, (sara hastalığı nöbetlerin önlenmesi tedavisinde kullanılan, merkezi sinir sistemini baskılayıcı ilaç) tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; kovuşturma aşamasında İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi Öğretim Üyeleri ve İş güvenliği uzmanından oluşan bilirkişi heyet raporu alındığı, bu raporda özetle “... inşaatta iş güvenliği ile ilgili hiçbir önlemin alınmadığı, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ve 16.06.2004 tarih ve 225494 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Ağır ve Tehlikeli İşler Yönetmeliğinin 5. maddesine göre ağır ve tehlike bir işte çalışılmasına rağmen işe girişte sağlık raporu alınmadığı gibi periyodik olarak yıllık sağlık raporları alınmayarak zamanında teşhisi önleme imkanının ortadan kaldırıldığı, ölene kişisel koruyucu malzemelerin verilmediği, iş sağlığı ve güvenliği eğitim aldırılmadığı, bu nedenle sanığın asli kusurlu olduğu....” yönündeki görüşünün, tüm dosya kapsamına ve oluşa uygun olduğu anlaşılmakla; soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda alınan tüm önlemlere rağmen ölen işçide meydana gelen tansiyon yükselmesi ve beyin kanamasının önlenebilir olmadığı gerekçesi ile sanığın kusursuz olduğu yönündeki raporun sanığın kusurunu ve illiyet bağını ortadan kaldırmadığı, bu nedenle çelişkinin giderilmesi için yeniden bilirkişi raporu alınması ve kabule göre de cezanın fazla olduğu yönündeki tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin olay ile sanığın eylemi arasında illiyet bağının bulunmadığı, bu nedenle sanığın kusuru olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü

TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü

belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği ve fıkra uyarınca bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerektiği gözetilmeksizin dosya içeriğine göre sanığın müteahhit olduğu, mesleğinin ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan 1 yıl süreyle meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına karar verilmesi”

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükümden TCK’nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafının hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/19494, Karar No: 2003/10261, Tarih: 22.12.2003

6. Ceza Dairesi 2002/19494 E., 2003/10261 K.

**6. Ceza Dairesi 2002/19494 E., 2003/10261 K.**

**- HIRSIZLIK

- TAM KALKIŞMA**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 522 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 61 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 62 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık Nergiz, Tülay ve Güllen haklarında yapılan duruşma sonunda: Mahkumiyetlerine ilişkin (Aydın Birinci Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 14.11.2001 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi O Yer C.Savcısı ile sanıklar savunmaları tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından bozma isteyen tebliğname ile 4.11.2002 tarihinde daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yakınana ait evden aldıkları para kasasını beze sarıp apartman dışına çıkartan sanıkların kendilerini bina içindeki merdivenlerde görüp kuşkulanan tanıklar Necime ve Aysel'in bağırması üzerine kasayı apartman giriş kapısının önüne bırakarak kaçtıkları, sanık Nergiz'in izlenme sonucu sanık Remzi tarafından yakalandığı oluşa uygun kabulden anlaşılmasına göre; eylemin tam kalkışma aşamasına ulaştığı gözetilmeden TCK.nun 61. maddesi ile hüküm kurulması,

2- Kabule esas alınan değer ve dayanağı denetime olanak sağlayacak şekilde kararda açıklanıp gösterilmeden; suç eşyasının değeri duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanmadan; sanık Gülten hakkında TCK.nun 522/1. maddesinin pek hafif değere ilişkin hükmü ile uygulama yapılması,

3- Sanıklar Tülay ve Nergiz hakkında TCK.nun 81. maddesinin 2. fıkrasının uygulanması sırasında 3. fıkra hükmü gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması,

4- Kabule göre de;

TCK.nun 522/1. maddesinin pek hafif değere ilişkin hükmü gereğince cezadan yapılacak indirimin 1/2 oranından fazla olması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C.Savcısı ile sanıklar Tülay, Gülten ve Nergiz savunmalarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 22.12.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/839, Karar No: 2020/4267, Tarih: 14.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/839 E.  ,  2020/4267 K.**

**"İçtihat Metni"**

İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin davalı kooperatif ortağı olduğunu, kooperatifin 19/04/2015 tarihli genel kurulun 6. madde'nin (d) fıkrasında, "yeni imar plan notları gereğince, park alanı olarak planlanan parselde sosyal tesis yapımı için T.V.K Bölge Komisyonu'nca uygun görülecek bir mimari proje hazırlanması ve imar izni, planlama çalışmaları için bütçe ayrılması" kabul edildiğini, genel kurulda 6 bin TL'lik bir bütçe ayrılması kabul edildiği halde bu miktar tutanağa geçirilmediğini ve yönetim kuruluna "fasıllar arası aktarma" yetkisi verildiğinden alınan yetki ile kullanılacak bütçe arasında çok büyük fark ortaya çıkabileceği, Beykoz I. Bölge Planı 1/1000 plan notlarına göre parselin bedelsiz olarak kamuya terk edileceğini, bu durumun üyelerden gizlendiğini ileri sürerek 19.04.2015 tarihli genel kurulun 6. Maddenin (D) fıkrası ile "fasıllar arası aktarma" yetkisinin ve yönetim ve denetim kurulları için yapılan seçimlerin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı kooperatif tarafından üyelerden aidat toplanarak sosyal tesis yapımı için para ayrılması ve sonuçta belediyeye terk edilecek bu taşınmaz üzerinde yapılacak tesis yönünden alınan kararın ana sözleşme ve afaki iyiniyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın bu yönden kabulü ile davalı kooperatifin 19/04/2015 günü yapılan 2014 yılı genel kurul toplantısında alınan 6/d nolu kararın "... Mahallesi 913 ada 2 parselde sosyal tesis yapımı için T.V.K. Bölge Komisyonunca uygun görülecek bir mimari proje hazırlanması ve imar izni planlama çalışmaları için bütçe ayrılması" hakkındaki kararın iptaline, dava konusu yapılan genel kurulda alınan yönetim ve denetim kurulu seçimine ilişkin kararın iptali dava ve talebinin haklı ve yasal nedene dayanmadığından reddine karar verilmiştir. Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince; davaya konu edilen 6/D sayılı karar ile yapılacak çalışma sonunda alınacak projeyle yapılması düşünülen sosyal tesis ile birlikte ana parselin bir kısmının da

belediye veya ilgili kuruma bedelsiz devri sonucunu doğuracağı, söz konusu alanın ne şekilde değerlendirilmesi gerektiği, yeşil alan, park olarak kalması ile parselin bedelsiz devrine rağmen sosyal tesis, AVM yapılması sonucu konutlarda oluşacak değer artışı arasındaki menfaat dengesinin genel kurulda açıkça tartışılarak bir sonuca ulaşılması gerekirken sadece proje çalışması yapılacağı belirlendiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17880, Karar No: 2014/815, Tarih: 21.01.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/17880 E.  ,  2014/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalıların rahatsızlık veren eylemlerinin sonlandırılarak modern yaşam ve genel hijyen kurallarına uygun hale getirilmesi için hakim müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacılar vekili Av.... ve aleyhine temyiz olunan davalı vekili Av... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde; dava konusu apartmanın 3 nolu bağımsız bölümünün maliki olan davalıların Kat Mülkiyeti Kanunu'na aykırı hareketleri ile diğer kat malikleri olan davacılara rahatsızlık verdiklerini, davacıların şikayeti üzerine ...Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen arama kararı gereğince dava konusu dairede yapılan arama sonucu durumun tespit edildiğini belirterek, apartmanda kedi beslenmesinin sonlandırılması, dairede detaylı bir temizlik yaptırılarak pis kokuların giderilmesi, bozulmuş yiyeceklerin imha edilmesi, dış balkonda bulunan kafes ve demirlerin kaldırılması, dairede ilaçlama yaptırılması, dış doğramaların değiştirilmesi, perdelerin yenilenmesi, fazladan bulundurulan 10 adet derin dondurucunun götürülmesi, dairede düzenli temizlik yaptırılmasının sağlanması ile 634 Sayılı Kanun'un 33/2. maddesi uyarınca davacıları rahatsız eden ve genel kural ve kaidelere aykırı fiillerin sonlandırılarak modern yaşam ve genel hijyen kurallarına uygun hale getirilmesi yönünde davalılara makul süre verilmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece Anayasanın temel hak ve hürriyetler ile mülkiyet hakkına ilişkin hükümleri göz önünde bulundurulduğunda talebin kişi hak ve hürriyetlerine müdahale anlamını taşıyabileceği, 634 Sayılı Yasa'nın 33. maddesi gereğince hakim müdahalesini gerektirir bir husus bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 18. maddesine göre kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler. Dosya içindeki bilgi ve belgeler ile özellikle yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunun incelenmesinden; davalılara ait bağımsız bölümde iki adet kedinin beslenmekte olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında, mahkemece davalıların bağımsız bölümde kedi beslemelerinin davacılara rahatsızlık verip vermediği, bağımsız bölümlerinden yararlanmalarını olumsuz yönde etkileyip etkilemediği hususlarında Kat Mülkiyeti Yasası'nın 18. maddesi dikkate alınarak tüm deliller toplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın bu yönden de reddine karar verilmesi,

2-Bilirkişi raporunda, davalılara ait bağımsız bölüme girildiği anda müthiş rahatsız edici bir kokunun bulunduğu, kokunun dairede bulunan 10 adet derin dondurucu ve 4 adet buzdolabının içinde bulunan tavuk, et, çeşitli gıda ve kuru bakliyatlardan kaynaklandığı, her dairenin düzenli bir şekilde havalandırılmadığı belirtilmiş, yine...Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen arama kararı üzerine düzenlenen 21.09.2011 tarihli tutanakta da yiyeceklerin bozulmasından dolayı çevreye kötü kokuların yayıldığı belirtilmiş olup 634 Sayılı Yasa'nın 18. maddesine aykırı olarak rahatsızlık verdiği sabit olan kokudan kaynaklanan olumsuz etkinin giderilmesi için bağımsız bölümde ne gibi önlemler alınması gerektiği araştırılarak bu önlemlere hükmetmek, aksi halde davalıların rahatsızlık verici bu eylemlerinin önlenmesine karar vermek gerektiğinin düşünülmemesi,

3-634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesine göre, kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Yargıtay uygulamalarında, anagayrimenkulün ortak yerlerinde yapılacak tadilatlarda onaylı mimari projede değişiklik gerektirmeyecek ve esaslı nitelikte değil ise bütün kat maliklerinin beşte dördünün rızası ile yapılabileceği kabul edilmektedir. Dosya içindeki bilgi ve belgeler ile bilirkişi raporu içeriğinden, davalılara ait bağımsız bölümün balkon ve pencerelerinin dış cepheye bakan kısımlarının demir korkuluklar ile kapatıldığı anlaşıldığına göre, mahkemece anataşınmazda bulunan kat maliklerinin beşte dördü tarafından davalılara bu konuda izin verilip verilmediği araştırılarak, bu yönde bir muvafakat bulunmadığı takdirde ortak alan olan dış cephe duvarında ve balkonlarda bulunan demir korkulukların sökülerek kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yerinde olmayan gerekçe ile davanın bu yönden de reddine karar verilmiş olması,

4-Yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, davalılara ait bağımsız bölümde bulunan 10 adet derin dondurucudan 8 adetinin çalışması ve 4 adet buzdolabının çalışmasının can ve mal güvenliği bakımından büyük tehlike arz edeceği, dairenin elektrik tesisatı konutta kullanılacak elektrikli aletlere göre yapıldığından elektrik sarfiyatını normalin çok üzerinde tüketeceğinin aşikar olduğu, bundan dolayı elektrik tesisatının ısınmasına ve yangın çıkmasına sebep olabileceği, bu nedenle binadaki diğer daireler ve dava konusu dairenin elektrik güçlerinin tespiti ve malzemenin bu güce dayanıklılığının saptanması ile elektrik iç tesisat yönetmeliğine uygunluğunun araştırılması gerektiği belirtilmiştir. Buna göre, mahkemece dava konusu anataşınmazın elektrik projesi dosyaya getirtilerek, bağımsız bölümde bulunan derin dondurucuların ve buzdolaplarının sayıları ve cinsleri dikkate alınarak kullanımları halinde oluşturacağı elektrik tüketimi ile anataşınmazın elektrik tesisatına getireceği yük uzman bilirkişiye tespit ettirilip, tesisata ve anayapının statiğine zarar verip vermeyeceği, can ve mal güvenliği bakımından tehlike arz edip etmeyeceği hususlarında rapor alınarak, oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16357, Karar No: 2015/3302, Tarih: 10.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/16357 E.  ,  2015/3302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR-

Yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararda "Davanın Kabulü ile, .... İcra Müdürlüğünün 2013/135 Esas sayılı takip dosyasına yapılmış olan itirazın iptaline"denildiği halde, gerekçeli kararda “Davanın Kabulü ile, Gümüşhacıköy İcra Müdürlüğünün 2013/135 Esas sayılı takip dosyasına yapılmış olan itirazın iptaline, 2-Buna göre ... İcra Müdürlüğünün 2013/135 Esas sayılı takip dosyasında davalının 288.761,43 TL'si asıl alacak, 51.086,72 TL'si faiz, 2.382,80 TL'si BSMV ve 571,73 TL'si masraf olmak üzere toplam 342.802,68 TL ye itirazın iptaline,B-Fazlaya ilişkin istemin reddine, 3-Asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” denilmiştir. Böylece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Bu hal HMK'nın 298/2. maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28564, Karar No: 2013/5060, Tarih: 19.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/28564 E.  ,  2013/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi(iştirak alacaklısı) tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi 3. kişinin icra mahkemesine başvurusu, ihale bedelinin sıra cetveli yapılmaksızın dosya alacaklısına ödenmesine yönelik memur işleminin iptaline ilişkindir.

İİK.nun 140. maddesine göre; “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Haczin talimatla uygulanması halinde sıra cetvelinin esas icra dairesince düzenlenmesi gerekir.

İİK.nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait para veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Özetle, İİK.nun 100. ve 140. maddeleri uyarınca, satış bedeli bütün alacaklıların alacağını karşılamaya yetmez ise, icra müdürü sıra cetveli yapmak zorundadır.

Buna göre mahkemece, şikayetin kabulü ile icra müdürünce sıra cetveli yapılmasına karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığa çözüm getirmeyecek biçimde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ :Şikayetçinin(iştirak alacaklısının) temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/02/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.