muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4051, Karar No: 2022/6889, Tarih: 15.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/4051 E.  ,  2022/6889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22/12/2014 gününde verilen dilekçe ile el atmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil istenmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/02/2021 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ..., ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, el atmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil istemlerine ilişkindir.

Davacı vekili; davacının 757 parsel sayılı taşınmazda 1/2 hissedar olduğunu, davalılar tarafından taşınmaza müdahalede bulunulduğunu iddia ederek; davalıların el atmalarının önlenmesine, sonradan yapılan yapıların kal’ine, dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık süre için toplam 20.000,00 TL ecrimisilin davalılardan yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili, 23.03.2016 tarihli celsede ecrimisil ve kal’e ilişkin taleplerden feragat edildiğini beyan etmiştir.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur

Mahkemece (ilk kararda), davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 2018/5454 Esas, 2018/18081 Karar sayılı ilamında belirtilen "..tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda davalıların her birinin kullandığı alanın açık, ayrıntılı ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenip gerektiğinde yeniden bilirkişi raporu da aldırılarak sonucuna göre yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından sorumluluğa hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir..." gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılardan ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalılardan ... ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalılardan ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Mahkemece bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Davalıların her birinin kullandığı alan (veya alanlar) tespit edilmiş olup, belirlenen bu bölüm (veya bölümlerin) değeri üzerinden harç, yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından sorumlu tutulmaları gerekirken toplam muhdesat değeri üzerinden sonuca gidilmesi doğru doğru değildir.

2- Davalılardan ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Mahkemece bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Davalıların her birinin kullandığı alan (veya alanlar) tespit edilmiş olup, belirlenen bu bölüm (veya bölümlerin) değeri üzerinden harç, yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından sorumlu tutulmaları gerekirken toplam muhdesat değeri üzerinden sonuca gidilmesi doğru doğru değildir.

Kabule göre de; bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2. maddesinde “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmüne yer verilmiştir. Anılan bu düzenleme karşısında uyuşmazlığın çözümlenmesine karar veren mahkemenin, kuracağı hükmün açık, net ve infaza elverişli olması gerekir. Ne var ki; mahkemece kurulan hükmün infaza elverişli olduğunu söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır. Mahkemece hükmün 1. fıkrasında, davalıların her birinin kullandığı bölüm açık ve anlaşılır şekilde yazılmamıştır. O halde Mahkemece, her bir davalının kullandığı alan (veya alanlar) açıkça belirtilerek hüküm kurulması gerekirken, infazda tereddüt yaratacak şekilde (".... 246 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki davacının hissesine yapılan davalıların müdahalesinin men'ine...") karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... ve ... vekilinin vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.11.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23519, Karar No: 2018/2586, Tarih: 27.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/23519 E.  ,  2018/2586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz ödendiği iddiası ile davalı hakkında yapılan icra takibine itirazın iptali ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 506 sayılı Kanun kapsamında 15.02.1996 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan davalı hakkında 5335 sayılı Yasa'nın 30'uncu maddesi kapsamında 01.05.2006 tarihi ve sonrasında ... Belediyesine bağlı olarak ... A.Ş.'de çalışmaları nedeniyle 17.05.2012 tarihli davacı kurum işlemi ile davalıya bağlanan yaşlılık aylıklarının kesilmesi ve 01.05.2006-21.04.2012 tarihleri arasında davacıya yapılan aylık ödemelerinin 5510 sayılı Yasa'nın 96'ncı maddesinin “a” bendi kapsamında yersiz ödeme borcu olarak tahakkuk ettirilmesi ile davalı hakkında bu nedenle takibe geçildiği anlaşılmakta olup, Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasa'nın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.1996 gün ve 1995/14-966 Esas, 1996/124 Karar sayılı; 28.02.2007 gün ve 2007/2-91 Esas, 2007/85 Karar ve 27.04.2011 gün 2011/17-50 Esas, 2011/231 Karar, 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı kararları )

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.1996 gün ve 1995/14-966 Esas, 1996/124 Karar sayılı; 28.02.2007 gün ve 2007/2-91 Esas, 2007/85 Karar ve 27.04.2011 gün 2011/17-50 Esas, 2011/231 Karar, 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı kararları )

Eldeki davada, mahkemece aldırılan bilirkişi raporu ile davacı kurum işleminin yerinde olduğu ve 5510 sayılı Yasanın 96'ncı maddesinin "a" bendi kapsamında iade borcu olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de verilen kararın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu; öncelikle davalı hakkında davacı kurum tarafından 5510 sayılı Yasa'ya 6385 sayılı Yasa ile eklenen geçici 47'nci madde kapsamında herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, ayrıca 03.03.2007-18.06.2007 tarihleri arasında geçen çalışma ile 04.04.2010-31.12.2011 tarihleri arasında geçen çalışmalar ve 1147933 sicil numaralı işyerinin de kime ait olduğu hususu üzerinde durularak 5335 sayılı Yasa kapsamına girip girmediği hususunda irdeleme yapılması ile ... AŞ’ye ait olduğunun anlaşılması halinde bu dönemde yapılan ödemelerin de iadesinin gerektiğinin gözetilmesi ile davacı hakkında yapılan sosyal güvenlik destek primleri ödemeleri ve somut olayın özellikleri dikkate alındığında davalı kurum alacağının 5510 sayılı Yasa'nın 96'ncı maddesinin "b" bendi kapsamında belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın % 40’ından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. (02.07.2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.) İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki yersiz ödenen tutarın takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla, likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davalının, davacı alacaklı Kurum yararına hüküm altına alınan tutarın %20’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu, anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma ve irdeleme yapıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 27.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22804, Karar No: 2012/5187, Tarih: 15.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/22804 E.  ,  2012/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-6136 sayılı yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak, ONANMASINA,

2-Kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

TCK 86/3-e maddesi uyarınca yapılacak artırımın ½ oranında olduğu, artırım oranın mutlak olup takdiri içermediği, ayrıca gerekçeli kararda artırım oranının yarı oranında olduğunun belirtildiği, TCK 86/1 maddesinden tayin edilen temel hapis cezasının da ½ oranında doğru olarak artırıldığı, ancak yazım hatası olarak ½ yerine 1/3 yazıldığı görülmekle, tebliğnamedeki bozma düşüncesine itibar edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafii ve üst cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak, ONANMASINA, 15/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3497, Karar No: 2020/368, Tarih: 10.02.2020

**19. Hukuk Dairesi         2019/3497 E.  ,  2020/368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Av. ... ile davalılar 1- ... 2- ... 3- ... vekili Av. ... 4- ... 5- ... Mar. Mef. Tar. Ür. İnş. Hay. San. Tic. Ltd. Şti. aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Balıkesir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic.Mah.Sıf.)'nden verilen 2017/4 esas, 2019/211 karar sayılı ve 28.05.2019 tarihli hükmün davalılar ..., ... ve ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 18.11.2019 tarihli daire eksiklik talep yazısı ile hükmü temyiz eden bir kısım davalılar vekili tarafından 1.717,25 TL nispî temyiz karar harcının ilgiliye muhtıra tebliğ edilmeden tamamlatılması ve ivedilikle harç makbuzunun Dairemize UYAP üzerinden gönderilmesi gerektiği mahkemesine bildirilmesine karşın, bir kısım davalılar vekilince eksikliğin tamamlanmadığı anlaşılmakla; eksik 1.717,25 TL nispî temyiz karar harcının tamamlanması için bir kısım davalılar vekiline muhtıra çıkarılarak HUMK'nın 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2495, Karar No: 2019/724, Tarih: 07.02.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/2495 E.  ,  2019/724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. maddesi uyarınca; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini, muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclis üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak, beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.

Bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi kararının davalı erkek vekiline tebliğine ilişkin mazbatada yönetici veya komşulardan birine ulaşılamadığı ve yine davacı kadının temyiz dilekçesinin davalı erkek vekiline tebliğine ilişkin mazbatada da komşunun isim ve imzadan imtina ettiği belirtilmektedir. Tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini yukarıda sayılan kişilerden araştırma yükümlülüğü bulunmaktadır. Tebligat Kanunu'nun 23. maddesine göre, tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup isim vermekten de imtina edemez. Davalı erkek vekiline yapılan tebligatlar geçersizdir. Buna göre, davalı erkek vekiline yapılan tebligatlar geçersizdir. Buna göre, davalı erkek vekiline usulüne uygun olarak bölge adliye mahkemesi kararı ile davacı kadının temyiz dilekçesinin tebliği sağlandıktan ve temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.02.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/16833, Karar No: 2022/15287, Tarih: 01.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16833 E.  ,  2022/15287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Seçim Verme Süresi İçinde Umuma Açık Yerlerde İspirtolu İçki Verme veya İçme

HÜKÜM : Sanıklar hakkında hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Anayasanın 141, CMK’nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde olması gerekir. Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi anlatımın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç sayıldığı açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması gerektiği, sanıkların ihlal ettikleri kabul edilen 298 sayılı Yasanın '' İçki yasağına aykırı hareketler:'' başlıklı 170. maddesinin '' (Değişik: 10/6/1983-2839/60 md.) Oy verme günü, oy verme müddetince, umuma açık yerlerde ispirtolu içki verenler, satanlar veya içenler veya herhangi bir suretle açık veya kapalı şişelerde ispirtolu içki satanlar veya alanlar üç aydan altı aya kadar hapis cezasıyla cezalandırılırlar.'' hükümlerini amir olduğu anlaşılmakla birlikte, okul yanındaki boş arazide alkol aldıkları kabul edilen ve haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanıklar ... ve ...' nın yanına alkollü olarak geldikleri ifade edilen sanıklar ... ve ...' nun umuma açık yerde içki içtikleri ya da suç tarihinde içki satın aldıklarına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,

Kabule göre;

1- 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasanın 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 298 sayılı Yasanın 170. maddesine aykırılık suçunun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2- 298 sayılı Yasanın 170. maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 6 ay olduğu gözetilerek;

Kabule göre;

1- 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasanın 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 298 sayılı Yasanın 170. maddesine aykırılık suçunun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2- 298 sayılı Yasanın 170. maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 6 ay olduğu gözetilerek;

Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Yasanın 24. maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesinde hüküm altına alınan basit yargılama usulüne ilişkin aynı Yasanın Geçici 5/1-d bendinde yer alan “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi, aynı şekilde 16.03.2021 tarihli, 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 Karar sayılı kararı ile yargılama aşamasında olup, henüz kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış dosyalar yönünden, ceza miktarı üzerinde fail lehine etki doğuracağı, bu nedenle belirli bir tarih itibariyle hükme bağlanmış olan dosyalarda basit yargılama usulünün uygulanmamasının Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 7188 sayılı Yasanın 31. maddesiyle eklenen Geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle, TCK'nun 7. ve CMK'nun 251. maddeleri uyarınca dosyanın “basit yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.