muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/72, Karar No: 2021/190, Tarih: 29.04.2021

Tanık ... soruşturma evresinde 21.04.2010 tarihli bilgi sahibi sıfatıyla alınan ifadesinde; Foça Emniyet Müdürlüğünde trafik polisi olarak görev yaptığını, olay tarihinde saat 21.30 sıralarında katılan ile birlikte yapmış oldukları trafik uygulaması esnasında evrakı eksik olan 45 KC 049 plaka sayılı aracı işlem yapmak üzere İlçe Emniyet Müdürlüğüne getirdiklerini, işlemler yapılırken sanığın bulundukları yere gelerek katılana hitaben “Sen kim oluyorsun da benim aracımı bağlıyorsun? Bu arabayı bağlayacak adamın a… korum! Sen şu sicilini ver, ben sana göstereceğim! Seni buradan sürdüreceğim!” şeklinde tehdit ve hakaret içerikli beyanlarda bulunduğunu,

Yargılama evresinde ise; üzerinden uzun zaman geçtiği için olayı hatırlamadığını, ancak bu konuda daha önce vermiş olduğu ifadesini aynen tekrar ettiğini,

Beyan etmişlerdir.

Sanık Özer Çiftçi soruşturma evresindeki 21.04.2010 tarihli ifadesinde; olay tarihinde henüz resmen devralmadığı 45 KC 049 plaka sayılı aracı ile Foça’ya geldiğini, alkollü olduğu için aracı birlikte geldiği arkadaşlarından birinin kullandığını, Foça giriş kavşağında polislerin kendilerini durdurup evrak kontrolü yaptıklarını, evrakın eksik olduğunu söyleyerek kendilerini Emniyet Müdürlüğüne davet ettiklerini, burada aracının bağlanacağının söylendiğini, polis memurlarına hiçbir şekilde hakaret ve tehdit içerikli bir söz söylemediğini, yalnızca aracı bağlama konusunda acele etmemelerini rica ederek evrakın birazdan geleceğini belirttiğini, ancak polis memurlarının acıtacak şekilde kolunu tutarak kendisini Polis Merkezine getirdiklerini, suçlamaları kabul etmediğini,

Yargılama evresinde ise; daha önce vermiş olduğu ifadesini tekrar ettiğini, olay tarihinde yeni bir araç aldığını, ancak ruhsatının henüz çıkmadığını, bu sırada trafik ekiplerinin uygulama sırasında kendisini durdurduklarını, evrakın eksik olduğunu söyleyerek beş dakika içerisinde evrakı tamamlamasını, aksi hâlde aracını bağlayacaklarını ifade ettiklerini, memurlara evrakın Manisa’da bulunması nedeniyle beş dakika içerisinde hazır etmesinin imkânsız olduğunu söylediğini, buna rağmen aracının bağlandığını, polis memurlarına hitaben iddianamede belirtilen sözleri söylemediğini,

Savunmuştur.

TCK'nın “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlıklı dördüncü kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” başlıklı birinci bölümünde, “Görevi yaptırmamak için direnme suçu” başlığı ile düzenlenen 265. maddesi;

“(1) Kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun yargı görevi yapan kişilere karşı işlenmesi hâlinde, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) Suçun, kişinin kendisini tanınmayacak bir hâle koyması suretiyle veya birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte biri oranında artırılır.

“(1) Kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun yargı görevi yapan kişilere karşı işlenmesi hâlinde, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) Suçun, kişinin kendisini tanınmayacak bir hâle koyması suretiyle veya birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte biri oranında artırılır.

(4) Suçun, silâhla ya da var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(5) Bu suçun işlenmesi sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâllerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.” şeklindedir.

Seçimlik hareketli bir suç olarak düzenlenen bu suçun oluşabilmesi için; cebir veya tehdit veyahut her ikisinin birden, yerine getirdiği görevi yaptırmamak amacıyla kamu görevlisine karşı kullanılması gerekir.

Hakaret suçunu oluşturacak eylemler bu suçun içine alınmadığından, suçun işlenmesi sırasında görevlilere hakaret edilmesi durumunda fail ayrıca kamu görevlisine hakaret suçundan da cezalandırılacaktır.

Uyuşmazlık konusunun açıklığa kavuşturulabilmesi için esasen TCK'da bağımsız suç tipi olarak düzenlenen ancak “Cebir” ile birlikte görevi yaptırmamak için direnme suçunda hareket unsuru olarak öngörülen “Tehdit” kavramı üzerinde durulmalıdır.

Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğü’ne göre, “Gözdağı verme” anlamına gelen tehdit, bir kimsenin bir zarara veya kötülüğe uğratılacağının bildirilmesidir. Bu bildirimin sözlü olması mümkün olduğu gibi başka yollarla ve bu bağlamda davranışlar yoluyla da yapılması mümkündür. Bu nedenle tehdit suçu, söz, yazı, resim, şekil veya işaret ile de işlenebilecek bir suç olup önemli olan gerçekleştirileceği belirtilen haksızlığın mağdurun bilgisine ulaştırılmasıdır (M.Emin Artuk- A.Gökcen-A.Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Turhan Kitabevi, Ankara, 6. bası, s.100).

Tehdidin, mağdurun iç huzurunu bozmaya, onda korku ve endişe yaratmaya objektif olarak elverişli olması yeterli olup, saldırının kişinin veya başkasının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına, belirli bir ağırlıkta olmak kaydıyla malvarlığına veya bunlar dışındaki sair bir kötülüğe yönelik olması gereklidir. Suçun oluşabilmesi için de mağdurun iç huzurunun bozulup bozulmadığının veya mağdurun bundan korkup korkmadığının ayrıca araştırılmasına gerek yoktur. Önemli olan failin tehdidi oluşturan fiili “korkutmak amacıyla” yapmış olmasıdır (MAJNO, C.II, s.127; A.Pulat Gözübüyük, Mukayeseli Türk Ceza Kanunu, 5. Bası, C.II, s. 517 ve 873).

Uyuşmazlık konusu ile ilgili diğer suç olan kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakarete gelince;

Uyuşmazlık konusu ile ilgili diğer suç olan kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakarete gelince;

Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Öğretide değişik tanımlara rastlanmakla birlikte, genel bir kabulle ifade/düşünce hürriyeti, insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkân ve özgürlüğüdür. Demokrasinin "olmazsa olmaz şartı" olan ifade hürriyeti, birçok hak ve özgürlüğün temeli, kişisel ve toplumsal gelişmenin de kaynağıdır. İşte bu özelliğinden dolayı ifade hürriyeti, temel hak ve hürriyetler kapsamında değerlendirilerek, birçok uluslararası belgeye konu olmuş, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda da ayrıntılı düzenlemelere tabi tutulmuştur.

Bu bağlamda;

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 19. maddesinde;

"Her ferdin fikir ve fikirlerini açıklamak hürriyetine hakkı vardır. Bu hak fikirlerinden ötürü rahatsız edilmemek, memleket sınırları mevzubahis olmaksızın malûmat ve fikirleri her vasıta ile aramak, elde etmek veya yaymak hakkını gerektirir.",

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi’nin 10. maddesinin birinci fıkrasında;

"Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir. Bu madde, devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine bağlı tutmalarına engel değildir." hükümlerine yer verilmiştir

Anayasa’ya bakıldığında;

25. maddesinde "Düşünce ve kanaat hürriyeti" başlığı altında;

"Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne amaçla olursa olsun kimse düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz. Düşünce ve kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz."

26. maddesinde, AİHS’nin 10. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye benzer şekilde;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir." hükümleri yer almıştır.

26. maddesinde, AİHS’nin 10. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye benzer şekilde;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir." hükümleri yer almıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi konuya ilişkin olarak; "İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır." şeklinde görüş belirtmiştir (Handyside/Birleşik Krallık, B. No: 5493/72, 07.12.1976). Görüldüğü gibi Sözleşme'nin 10. maddesinin birinci fıkrası ile Anayasa’nın 25 ve 26. maddelerinde ifade (düşünce) hürriyeti en geniş anlamıyla güvence altına alınmıştır.

Günümüz özgürlükçü demokrasilerinde, istisnalar dışında, geniş bir yelpazeyle düşünceyi açıklama korunmakta ve ifade hürriyeti kapsamında değerlendirilmek suretiyle özgürlüğün sağladığı haklardan en geniş şekilde yararlandırılmaktadır.

Ne var ki; iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır.

Bu bağlamda TCK'nın "Hakaret" başlıklı 125. maddesi;

"(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir.

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b)Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b)Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi halinde, cezanın alt sınırı bir yıldan az olamaz

(4) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.

(5) Kurul hâlinde çalışan kamu görevlilerine görevlerinden dolayı hakaret edilmesi hâlinde suç, kurulu oluşturan üyelere karşı işlenmiş sayılır. Ancak, bu durumda zincirleme suça ilişkin madde hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenleme ile 765 sayılı TCK'dan farklı olarak hakaret ve sövme ayrımı kaldırılmış, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek hakaret suçunu oluşturan seçimlik hareketler olarak belirlenmiştir (Mahmut Koca- İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013, s. 430).

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.

Eleştiri ise herhangi bir kişiyi, eseri, olayı veya konuyu enine, boyuna, derinlemesine her yönüyle incelemek, belli kriterlere göre ölçmek, değerlendirmek, doğru ve yanlış yanlarını sergilemek amacıyla ortaya konulan görüş ve düşüncelerdir. Genelde beğenmemek, kusur bulmak olarak kabul görmekte ise de eleştirinin bir amacının da konuyu anlaşılır kılmak, sonuç çıkarmak ve toplumu yönlendirmek olduğunda kuşku yoktur.

Her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken fonksiyonlarını etkilemeyi ve saygınlıklarına zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı saldırılara karşı korunmaları zorunlu olmakla birlikte, demokratik bir hukuk devletinde, kamu görevini üstlenenleri denetlemek, faaliyetlerini değerlendirmek ve eleştirmek de kaynağını Anayasadan alan düşünceyi açıklama özgürlüğünün sonucudur. Eleştirinin sert bir üslupla yapılması, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgu ise de eleştiri yapılırken görüş açıklama niteliğinde bulunmayan, küçültücü, aşağılayıcı ifadeler kullanılmamalı, düşünceyi açıklama sınırları içinde kalınmalıdır.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek "yeterli bir altyapı"nın mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Foça İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Büro Amirliğinde görevli polis memuru olan katılanın olay tarihinde sanığa ait aracı evrak eksiği nedeniyle trafikten men etmek istediği ve Emniyet Müdürlüğünde işlemler yapılırken bu duruma sinirlenen sanığın katılana hitaben “Sen kim oluyorsun da benim aracımı bağlıyorsun? Bu arabayı bağlayacak adamın a… korum! Sen şu sicilini ver bana, sana göstereyim! Seni buradan sürdüreceğim!” şeklinde sözler söylediği Yerel Mahkemece kabul edilen olayda;

Sanığın katılana hitaben sarf ettiği “Sen kim oluyorsun da benim aracımı bağlıyorsun? Bu arabayı bağlayacak adamın a… korum!” şeklindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide etmekten ziyade görevini yapmasına engel olmak amacını taşıması, sanık tarafından hemen sonra dile getirilen “Sen şu sicilini ver bana, sana göstereyim! Seni buradan sürdüreceğim!” biçimindeki ifadeler ile somut olayın özellikleri de gözetildiğinde; katılanın cinsel dokunulmazlığına yönelen, iç huzurunu bozmaya veya onda korku ve endişe yaratmaya objektif olarak elverişli nitelikteki inceleme konusu sözlerin bir bütün hâlinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.04.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1884, Karar No: 2014/6121, Tarih: 26.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1884 E.  ,  2014/6121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı karşı davalı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret alacağı, prim alacağı, yıllık izin ücreti, KDV alacağı, resmi dini bayram alacaklarının ödetilmesine, davalı karşı davacı ise, maddi tazminatı, manevi tazminat, ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, her iki davayı kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı kaşı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 1993 Nisan ayından itibaren kuaför olarak çalışmakta iken 22.12.2008 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, davacının işe girişinin kuruma 9 sene geç bildirildiğini ve primlerinin gerçek ücretin altında ödendiğini, net maaşının 1.400 TL olduğunu,.... şubesi salon sorumlusu – Usta kuaför sıfatıyla çalışan davacının ayda ortalama 2.500 TL de prim aldığını, haftanın 6 günü 09.00-21.00 arasında çalıştığını, Pazar günleri de çalışıp Salı günü hafta izni kullandığını, yılda 28 gün ücretli izin hakkı bulunan davacıya sadece 3 senedir 10 gün izin hakkı verildiğini, daha önceki yıllarda izin hakkını kullanmadığını, 3 aylık KDV alacağının ödenmediğini, ihtarname gönderildiğini, talepleri karşılanmadığı gibi, davacıdan aynı gün işi bırakmasının söylendiğini, 22 günlük ücret ve kazanılmış prim hakkının ödenmediğini iddia ederek FİH saklı kalmak üzere kıdem, ihbar tazminatı, normal gün fazla mesai alacağı, 22 gün ücret alacağı, prim alacağı, yıllık izin, 3 aylık KDV ve resmi tatil dini bayram normal ve fazla mesai alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının güzellik salonunda 10.05.2002 başlangıç tarihli sözleşme ile kuaför olarak çalışmaya başladığını, davacının da çalıştığı şirketin.... şubesinin açılış tarihinin Mayıs 2002 olduğunu, davacının işyerinde 10.05.2002-22.12.2008 arasında asgari ücretle çalıştığını, işyerinde tip uygulaması bulunduğunu, müşterilerin tipleri direk olarak çalışanlara verdiğini, bu nedenle ücrete dair iddiasının doğru olmadığını, davacının iş akdinin şirketçe feshedilmediğini, davacının şirketten ayrılarak çok yakın bir adreste kendisine ait kuaför dükkanı açtığını, şirketi yüzüstü bıraktığını, davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkı bulunmadığını, müşterilere müvekkili işyerini kötüleyerek onları kendi işletmesine çekerek haksız rekabet ortamı yarattığını, fazla mesai alacağı bulunmadığını, 2008 Yılı öncesi kullanmadığı yıllık izni bulunmadığını, son ayın bakiye ücretinin ödenemediğini, zamanaşımı savunması bulunduğunu savunarak davanın reddi ile FİH saklı kalmak üzere maddi, manevi tazminat ve ihbar tazminatı alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine, ücret, KDV, yıllık izin ücreti, prim, fazla mesai, genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline, karşı dava yönünden davanın kısmen kabulü ile ihbar tazminatının tahsiline, maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili tarafından dava dilekçesi ile 2.000 TL Net kıdem tazminatı, 2.000 TL fazla mesai, 500 TL ihbar tazminatı, 1.026 TL ücret, 250 TL prim alacağı, 500 TL yıllık izin, 100 TL KDV, 500 TL resmi ve dini bayram ücreti olmak üzere toplam 6.876 TL talep edilmiş,

Islah dilekçesinde ise tutarlar 28.000 TL kıdem tazminatına, 3.421,35 TL ihbar tazminatına, % 25 hakkaniyet indirimli olarak 27.224,81 TL fazla mesai ücretine, 7.500 TL yıllık izin ücretine, 136,89 TL KDV, 2.318,64 TL genel tatil ücretine ve prim alacağı ise 1.466 TL’ye çıkarılmıştır.

Mahkemece, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı talepleri reddedilmiş, hüküm altına alınan alacak tutarları 1.026,67 TL ücret, 1.466,67 TL prim, 136,89 TL KDV, 2.706,67 TL yıllık izin, % 35 takdiri indirimle 23.594,83 TL fazla mesai, 1507,11 TL genel tatil alacağı olmak üzere toplam 30.438,84 TL’nin tahsiline karar verilmiştir.

Dairemiz uygulamasına göre, fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Dairemiz uygulamasına göre, fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Yerel mahkemece her ne kadar ret nedeniyle davalı-karşı davacı yararına 7.523,00 TL vekalet ücreti hükmedilmiş ise de, hakkaniyet indirimi nedeniyle reddedilen miktar dışında kalan reddedilen toplam tutar 36.214,35 TL olup, karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereği ilk 22.000 TL için % 12 karşılığı 2.640 TL ve sonraki 14.314,35 TL karşılığı 1.574,58 TL olmak üzere toplam 4.214,58 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

Ayrıca karar tarihi 13.10.2011 olup, davalı-karşı davacı işveren lehine hüküm altına alınan 1.000 TL ihbar tazminatı bakımından vekalet ücretine hükmedilirken AAÜT’sinin 12. maddesinin yürütmesini durduran Danıştay Dava Daireleri Kurulu’nun 30.06.2011 gün ve 2011/321 sayılı yürütmeyi durdurma kararının dikkate alınmaması bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

F)Sonuç:

Hüküm fıkrasının asıl davaya ilişkin davalı karşı davacı yönünden vekalet ücretine dair;

“Kısmen red nedeni ile 7.523,00 TL vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacı tarafa ödenmesine”

Karşı davaya ilişkin “Vekalet ücreti 1.100 TL” cümlesi çıkarılarak yerlerine:

“Kısmen ret nedeni ile AAÜT gereğince belirlenen nispi 4.214,58 TL vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak, davalı karşı davacı tarafa ödenmesine”

“Davalı-karşı davacı şirket vekille temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT’sinin 12. maddesinin yürütmesini durduran Danıştay Dava Daireleri Kurulunun 30.06.2011 gün ve 2011/321 sayılı yürütmeyi durdurma kararı dikkate alınarak karşı davanın kabul edilen 1.000 TL’lik kısmı üzerinden hesaplanan 120,00 TL nispi vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan tahsili ile davalı-karşı davacı şirkete verilmesine,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.