muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12308, Karar No: 2015/18206, Tarih: 12.10.2015

Yukarıda da belirtildiği üzere meslek hastalıklarından kaynaklanan maddi tazminat davaları nitelikçe Kurum tarafından karşılanmayan maddi zararların karşılanmasına dair davalardır. Buna göre davacıya Kurumun meslek hastalığı sigorta kolundan yaptığı rücu edilebilir bir ödeme var ise bunun hesaplanan maddi tazminatlardan düşülmesi esastır. B.K.'nun 55.maddesi kapsamında Kurumun davacıya yaptığı ve rücu edilemeyen bir ödeme var ise ancak bu ödeme hesaplanan tazminattan tenzil edilemez.

Bu açıklamalar kapsamında somut olayda, davacının maluliyet oranı da gözetildiğinde meslek hastalığı sigorta kolundan sürekli iş göremezlik gelirine hak kazandığı, ayrıca Kurumun davacıya iş kazası sigorta kolundan yaptığı ödemenin bir kısmının rücuya tabi olduğu hususları açıktır. Hal böyle olunca davacı için hesaplanan maddi tazminattan Kurumun bu sigortalıya yaptığı sürekli iş göremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değerinin öğrenilerek bunun rücuya tabi kısmının hesaplanan maddi zarardan tenzili gerekirken bunun yapılmaması ve böylelikle mükerrer tahsile neden olacak şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; yukarıda da izah edildiği üzere davacının 09.04.2014 tarihli raporla hesaplanan meslek hastalığı maluliyeti nedeniyle oluşan maddi zararından Kurumun %33,80 oranındaki fark maluliyet nedeniyle bu sigortalıya meslek hastalığı sigorta kolundan yaptığı ödemenin ilk peşin sermaye değerini öğrenip bunun rücuya tabi kısmını düşerek dosya kapsamındaki tüm delilleri ve özellikle şimdiki gibi 16.10.2014 ve 15.05.2015 tarihli kararları davacı yanın temyiz etmeyip bu noktada davalı TTK lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumunu da bir arada değerlendirip neticesine göre karar vermekten ibarettir.

O halde davalı TTK vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5327, Karar No: 2021/7005, Tarih: 19.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/5327 E.  ,  2021/7005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı ... ve arkadaşları, irsen intikal ve tapu kaydına dayanarak kadastro sonucunda Milas İlçesi Hisarbaşı Mahallesi çalışma alanında bulunan ve Abdulaziz Ağa Vakfı adına tapu kaydı nedeniyle tespit ve tescil edildikten sonra imar uygulaması nedeniyle ... parsellere ifraz gören ... parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ve miras payları oranında adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır.

Davalı Vakıflar İdaresi, hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19/11/2021 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar ... v.d. vekili Avukat ... geldi. Davetiye tebliğine rağmen davalı Abdulaziz Ağa Vakfına izafeten Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili avukat gelmedi. Yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4,90 TL bakiye onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 19/11/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7223, Karar No: 2018/808, Tarih: 06.02.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/7223 E.  ,  2018/808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.06.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 102 ada 22 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının olmadığını ileri sürerek taşınmazı lehine 102 ada 21 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., kendi parselinden geçit hakkı tesisi isteğini kabul etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile; "Davacıya ait ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 102 ada 22 nolu parsel lehine fen bilirkişisi ... 24/06/2014 tarihli raporuna ekli "1 nolu geçit hakkı" başlıklı krokisinde ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 102 ada 21 parsel üzerinde (A) harfi ile gösterilen 173,00m²'lik kısım, 103 ada 42 parsel üzerinde (B) harfi ile gösterilen 131,95m²'lik kısım, 103 ada 41 parsel üzerinde (C) harfi ile gösterilen 64,03m²' lik kısım üzerinde geçit irtifakı tesisine" karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastro yoluna ulaşması gerekir.

Ayrıca, kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece, davacıya ait 102 ada 22 parsel sayılı taşınmaz lehine 24.06.2014 tarihli fen bilirkişisi raporunda 1 no.lu güzergah olarak belirtilen 102 ada 21 parsel, 103 ada 42 parsel ve 103 ada 41 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş ise de geçit kurulan yerin bir kısmının, kadastro paftasında dere olarak gösterilen yere rastladığı anlaşılmaktadır. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Bu durumda mahkemece, dava konusu 102 ada 22 parsel sayılı taşınmaza komşu taşınmazları ve yolları gösterir geniş paftanın dosya arasına alınarak, geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi de göz önünde bulundurularak bilirkişiden ek rapor alınması, gerekirse mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle davacıya ait taşınmazdan genel yola kadar kesintisiz bağlantı sağlanacak şekilde alternatifler oluşturularak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yukarıda belirtilen ilkelere aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, tesis edilen geçit eninin gösterilmemesi ve kurulacak geçitin kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37131, Karar No: 2024/11605, Tarih: 02.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/37131 E.  ,  2024/11605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Katılan ...'un, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden alınan güncel nüfus kaydına göre hükümden sonra 30.07.2021 tarihinde ölmesi, 5271 sayılı Kanun'un 243. maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kalması ve vekalet ilişkisinin sona ermesi, katılanın yasal mirasçısı ...'un 26.08.2021 tarihli dilekçe ve ekinde sunduğu vekaletname ve mirasçılık belgesine göre vekili vasıtasıyla davaya katılma talebini bildirmiş olması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca yasal mirasçı ...'un katılan, vekilinin ise katılan vekili olarak davaya katılmasına karar verilmiştir.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Yasal denetime imkan verecek şekilde gerekçeli kararda suç oluşturduğu iddia edilen sözlerin gösterilmediğine, suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi nedeniyle kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

2. Müteveffa Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın sosyal paylaşım sitesinde katılana yönelik olarak paylaştığı sözlerin hakaret suçunun unsurlarını oluşturduğuna, sanığın cezalandırılması gerekirken yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi usul ve Kanun’a aykırı olduğuna yöneliktir.

3. Katılan Mirasçı Vekilinin Temyiz İstemi

...'un 30.07.2021 tarihinde vefat ettiğine, müteveffa müvekkilinin yasal mirasçısı ve eşi olan müvekkili ...'un katılmak ve davaya devam etmek istediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Doğal haklardan kabul edilmiş ifade hürriyeti çoğulcu demokrasilerde vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Düşünce hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikirleri ve kanaatlerinden dolayı kınamaya tabi tutulmama ve düşüncelerini meşru yöntemlerle dışarı vurabilme özgürlüğüdür. Demokrasinin olmazsa olmaz şartlarından olan ifade hürriyeti bir çok hak ve özgürlüğün temelidir. Bu özelliğinden dolayı ifade hürriyeti bir çok uluslararası belgeye konu olmuş ve Anayasa'da da ayrıntılı düzenlemelere tabii tutulmuştur. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 10. maddesinin birinci fıkrasında "herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir" denilmektedir.

Anayasa'nın 26. maddesinde "Herkes düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayınların izin sisteminin bağlanmasına engel değildir." şeklinde düzenleme bulunmakta, ayrıca Anayasa'nın 26. maddesinde ifade özgürlüğünün kullanımında başvurulacak araçlar olarak söz, yazı, resim veya başka yollar şeklinde ifade bulunmaktadır. Ayrıca, Anayasa'nın 26. maddesinde ifade özgürlüğü herkesin söz, yazı, resim veya başka yollarla düşünce ve kanaatlerini açıklama ve yayma hakkını ve buna bağlı olarak haber veya görüş alma-verme özgürlüğünü kapsamaktadır. Bu çerçevede ifade özgürlüğü kişinin haber ve bilgilere başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesini, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunların tek başına ve başkalarıyla birlikte çeşitli yollarını serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelmektedir.

İfade özgürlüğü, iyi karşılanan veya rahatsız edici bulunmayan ya da kayıtsız kalınan bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda saldırgan bulunan, sarsıcı bir etki yaratan veya rahatsız eden türdeki bilgi ve fikirler için de geçerlidir. Bunlar demokratik toplumun vazgeçilmez özelliği olan çoğulculuğun, açık fikirliliğin ve hoşgörünün gereğidir. Ancak ifade özgürlüğü başkalarını küçük düşürücü, incitici, hakaret edici ve onlara saldırgan ifadeler kullanılmasını ve şiddete teşvik etmeyi de içermez. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatları doğrultusunda ifade özgürlüğünün sınırlarını yukarıdaki sayılı hususlar oluşturmaktadır.

AİHM'nin ve Yargıtayın kararları ışığında hakaret suçu değerlendirilirken mağdurun sade vatandaş, kamuya mal olmuş kişi, kamu görevlisi veya siyasetçi olup olmamasına göre değerlendirilme yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; sanığın savunması, söz konusu paylaşımlara ilişkin ekran görüntüleri, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın katılana yönelik sosyal paylaşım sitesinde yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin kararında katılan vekili ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17705, Karar No: 2016/3865, Tarih: 07.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/17705 E.  ,  2016/3865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Önceki günlü geri çevirme kararı gereği gibi yerine getirilmemiştir. Davalıların dayandığı 02.03.1981 Tarih 1 sayılı tapu kaydı getirtilmiş ancak gittilerinden olan Kasım 1990 tarih 6 sayılı tapu kaydının ...Tapu Müdürlüğünde olduğu bildirildiği halde adı geçen yerden istenilmemiştir. O halde ... Tapu Müdürüğüne yazı yazılarak 1990 tarih 6 sayılı tapu kaydının tedavülleriyle birlikte istenilmesi, kadastro sırasında revizyon görüp görmediğinin sorulması gelen cevapların ilgili hakim tarafından kontrol edilerek yeniden geri çevirmeye sebebiyet verilmemesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere yeniden gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2969, Karar No: 2023/8048, Tarih: 28.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2969 E.  ,  2023/8048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/768 Esas, 2022/2640 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/27 Esas, 2019/974 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının yönetim planına aykırı olarak ortak alan yaya yolunu yanları ve üstünü sabit cam ile kapatarak, ortak alana kapalı sabit tesis yapmak sureti ile müdahalede bulunduğunu, mahkemece yapının eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın iddialarının haksız, gerçek dışı ve kötü niyetli olduğunu, müvekkiline ait taşınmazın ön tarafında bulunan sundurmanın ortak kullanım alanlarına herhangi bir tecavüzünün söz konusu olmadığını, bağımsız bölümün ön tarafında bulunan alanın ortak alan niteliğinde olmadığını, site sakinlerine hizmet sunma ve fayda sağlanmasının söz konusu olmadığını, site sakinlerinin yoldan geçişini kapatacak ya da engelleyecek nitelikte olmadığını, söz konusu sitede müvekkilinin yapmış olduğu sundurma ile benzer hatta çok daha büyük alanları kaplayan başka sundurma ve benzeri yapılarında yapıldığını ve davacı site yönetiminin söz konusu yapı sahiplerine karşı tepkisiz kaldığını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı yönetiminin aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, müvekkilinin maliki bulunduğu 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin ticari amaçlı imal edilmiş taşınmaz niteliğini haiz olup, market işletmeciliği yapıldığını, markete giriş esnasında müşterilere üst balkonlardan gelebilecek herhangi bir cisimden dolayı meydana gelecek tehlikenin önlenmesi için teferruat niteliğindeki yapının yapıldığını, bilirkişi raporunun yeterli olmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç