muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/383, Karar No: 2017/60, Tarih: 07.02.2017

Ayrıca; daha önce yukarıda tarih ve sayıları belirtilen şekliyle Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından iki kez aynı yöndeki eylemlerin 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun kabul edilmesi karşısında 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 16/5. madde ve fıkrası uyarınca Ceza Genel Kurulu'nun benzer olaylarda birbirine aykırı karar vermesi nedeniyle de Yargıtay Büyük Genel Kurulunca içtihadı birleştirme kararı verilmesi zarureti doğması karşısında da Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmesi yerine değişik gerekçeyle kabulü yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum" şeklinde,

Üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de: "tüm sanıkların eylemlerinin silahlı terör örgütü propagandası suçunu oluşturduğu" görüşüyle,

İtirazın kabulü gerektiği yönünde,

İki Ceza Genel Kurulu Üyesi ise: "sanıklar ... ve ...'ın eyleminin silahlı terör örgütü propagandası suçunu oluşturduğu" düşüncesiyle, sadece bu iki sanık hakkında itirazın kabulü gerektiği yönünde,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 04.06.2012 gün ve 15798-7455 sayılı bozma ilamına;

"2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne yardımdan hüküm kurulurken, hükümden sonra 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 85. maddesiyle TCK'nun 220/7. maddesinde yapılan değişikliğin de değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Anayasa Mahkemesinin, hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile TCK’nun 53. maddesinin iptal edilen hükümleri göz önünde bulundurularak sanıklar ..., ... ve ...'ın hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması" ibarelerinin (2) ve (3) numaralı bozma nedeni olarak EKLENMESİNE,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2017 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2545, Karar No: 2011/14067, Tarih: 17.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2545 E.  ,  2011/14067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/10/2009 tarih ve 2008/368-2009/418 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı bankanın, müvekkilinin mevduat hesabından dava dilekçesinde belirtilen tarih ve miktarlarda olmak üzere 3. kişilere toplam (30.454) TL ödeme yaptığını, müvekkilinin bu ödemelerden bilgisi ve onayı olmadığını, yapılan ödemelerde imzasının bulunmadığını, davalının gerekli dikkat ve özeni göstermediğini ileri sürerek (30.454) TL'nın 13.11.2008 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; ödemelerin bir kısmının davacının yazılı talimatı ile bir kısmının ise hesap cüzdanı üzerinden davacının bilgisi dahilinde yapıldığını savunarak , davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; benimsenen 18.08.2009 havale tarihli bilirkişi raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, davalının hesabında bulunan paranın izinsiz olarak çekildiği iddiasına dayalı alacak davası olup, yukarıda yapılan özetten anlaşılacağı üzere, davacı talimatı olmadan hesabından para çekildiğini ileri sürmüş, davalı ise ödemelerin davacının yazılı talimatı ile yapıldığını savunmuştur. Bu durumda mahkemece, öncelikle talimatlardaki imzanın davacıya ait olup olmadığının incelenip, imzanın davacıya ait olmadığının anlaşılması halinde icazeti bulunup bulunmadığı üzerinde durularak neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6337, Karar No: 2007/7195, Tarih: 21.06.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/6337 E.  ,  2007/7195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DEMRE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Kayden maliki bulunduğu ..ve ...parsel sayılı taşınmazlar komşu ...parsel maliki davalıların haksız olarak müdahalede bulunduklarını ileri sürüp, elatmanın önlenmesi, yapılan yıkımı ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, taşınmazların yıllardır aynı şekilde kullanıldığını, sınırlarında bir değişiklik olmadığını belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, M...K..tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği doğrudan reddedilip gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.'nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 381. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.'nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz. Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda davanın tümüyle kabulüne, gerekçeli kararda davalı M..'nın elatmasının önlenmesi, yapıların yıkımı ve ecrimisilin kısmen kabulüne karar verilmek suretiyle kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 Sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.06.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12778, Karar No: 2010/16118, Tarih: 13.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/12778 E.  ,  2010/16118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : BERAAT

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14.02.2007 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310.maddesinde öngörülen yasal süreden sonra 02.03.2007 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE 13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/41975, Karar No: 2013/34405, Tarih: 23.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/41975 E.  ,  2013/34405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

3213 sayılı Maden Kanunu uyarınca “Madenler Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, içinde bulundukları arzın mülkiyetine tabi değildir. Maden ruhsatları ve buluculuk hakkı, devredilebilir. İşletme izni devredilemez. İşletme ruhsatı bir bütün olarak ve yönetmelikte belirtilecek esaslar çerçevesinde devredilebilir. Bütün maden hakları ve faaliyetleri ile ilgili teknik ve mali konuları havi maden sicili, yönetmelikte belirtildiği şekilde Genel Müdürlük tarafından tutulur. Maden haklarının devir, intikal, haciz, rehin ve ipotek veya sona erme durumları bu sicile işlenir.  Maden sicili alenidir. İlgililer sicil kayıtlarının maden sicil memurlarından biri huzurunda gösterilmesini isteyebilir. Maden sicilindeki kayıtların bilinmediği iddia edilemez. Madenler üzerine iktisap edilecek haklar tescil edilmedikçe hüküm ifade etmez”.

Maden Kanunu Uygulama Yönetmeliği’ne göre ise “Maden ruhsatları ve sertifikaları talep halinde, hukuki bir sakınca bulunmadığı takdirde, Kanunun 6 ncı maddesindeki maden haklarını kullanma ile ilgili şartları taşıyan gerçek veya tüzel kişilere Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğü’nce devredilebilir. Buluculuk hakkı sahibi, bu hakkını ruhsat ile birlikte devredebilir. Devir, icra ile satış veya mahkeme kararına dayalı yapılıyor ise, ruhsatı devralması gereken kişi veya şirket, devri gerektiren belgelerin aslı veya noter onaylı örneği, harç ve teminatların yatırıldığını gösteren belgeler ile Genel Müdürlüğe müracaat eder”.

Belirtilen mevzuat kapsamında, davacının çalıştığı ocak ve saha numarası belirtilerek, ilgili genel müdürlükten bu ocak ve saha ile ilgili tüm ruhsatlar, varsa buluculuk hakkı, sicil kayıtları, devir işlemleri ve kayıtlarının ilgili genel müdürlükten temin edilerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesini GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.12.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1047, Karar No: 2023/19441, Tarih: 06.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1047 E.  ,  2023/19441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/23 Değişik İş

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

İNCELEME KONU KARAR : İtirazın reddi

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Cumhurbaşkanına hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07.12.2021 tarihli ve 2021/4640 soruşturma, 2021/4116 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Kadirli Sulh Ceza Hakimliğinin 18.02.2022 tarihli ve 2022/23 Değişik İş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 gün ve 2022/165469 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Somut olayda, şüphelinin kendisine ait ... isimli sosyal medya hesabından yaptığı "Evet tayyip halkını o denli seviyor ki halkinı askere karşı kışkırtıyor, işte tayyip gönüllerin önder lideri oldu, yolsuzlukları unutuldu", "Türk askerleriyle türk polisini birbirine kırdırmaya çalışan, Türk askerine karşı halkı kışkırtanların hain olduğunu görmemek ve RTE fotoları." şeklindeki paylaşımları sebebiyle Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Cumhurbaşkanına hakaret suçundan yapılan soruşturma sonucunda, paylaşımlarının onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte olmayıp eleştiri boyutunda kaldığı değerlendirilmekle şüphelinin üzerine atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 10.07.2020 tarihli ve 2020/2421 Esas, 2020/3646 sayılı kararında da belirtildiği üzere, şüpheli tarafından yapılan paylaşımlara konu ifadelerin küçümseyici ve incitici bir amaçla söylendiği, toplanan delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu ve şüpheli hakkında anılan suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 299/3 üncü maddesi uyarınca Adalet Bakanlığından kovuşturma izni talep edildikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinde "Cumhurbaşkanına hakaret eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (Değişik: 29/6/2005 – 5377/35 md.) Suçun alenen işlenmesi hâlinde, verilecek ceza altıda biri oranında artırılır. Bu suçtan dolayı kovuşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklinde düzenleme mevcuttur.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinde "Cumhurbaşkanına hakaret eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (Değişik: 29/6/2005 – 5377/35 md.) Suçun alenen işlenmesi hâlinde, verilecek ceza altıda biri oranında artırılır. Bu suçtan dolayı kovuşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklinde düzenleme mevcuttur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenleme mevcuttur.

Yukarıda yer alan düzenlemeler karşısında Cumhurbaşkanı ...'ın 10.08.2014 tarihinde Cumhurbaşkanı seçildiği ve Kadirli Sulh Ceza Hakimliğinin 2022/23 Değişik İş sayılı kararına konu eylemin suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Bu suçtan dolayı kovuşturma yapılması, Adalet Bakanı'nın iznine bağlıdır." şeklindeki düzenleme gereğince kovuşturma iznine tabi olduğu, Adalet Bakanlığından kovuşturma izni talep edilerek sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın reddedilmesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Kadirli Sulh Ceza Hakimliğinin, 18.02.2022 tarihli ve 2022/23 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3104, Karar No: 2020/16369, Tarih: 30.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/3104 E.  ,  2020/16369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜMER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Aynı yargı çevresinde bulunan Tekirdağ T Tipi kapalı ceza infaz kurumunda başka suçtan hükümlü olmaları nedeniyle kendiliğinden duruşmaya gelme olanağı bulunmayan ve duruşmalardan bağışık tutulma talepleri de olmayan sanıkların, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmaları gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla CMK.nun 196. maddesine aykırı davranılarak savunma haklarının kısıtlanması,

Yasaya aykırı sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/117, Karar No: 2019/679, Tarih: 25.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2018/117 E.  ,  2019/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili; müvekkilinin borçlu ...'den ... 36. ... Müdürlüğünün 2011/1777, 2011/1776, 2015/23237 ve ... 13. ... Müdürlüğünün 2014/14808 Esas sayılı dosyalarından alacaklı olduğunu, takiplerin tahsili maksadıyla borçlu ...'in adına kayıtlı ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 2824 parseldeki hissesine haciz konulduğunu, taşınmazın ... 2. ... Müdürlüğünün 2010/16921 Esas sayılı dosyasından talimat ... müdürlüğünce 10.05.2016 tarihinde yapılan ihale sonucunda 140.500 TL. bedelle ihale edildiğini, masraflar düşüldükten sonra kalan ihale bedeli 134.628,69 TL.nin ... dosyasına gönderildiğini, ... müdürlüğünce düzenlenen sıra cetvelinde davalı alacaklının 1. sırada olduğuna karar verildiğini, gerekçe olarak 06.04.2012 tarihinde yatırılan 100 TL. satış avansının gösterildiğini, yatırılan satış avansının satış masraflarını tümüyle karşılayacak mahiyette olması gerektiğini, sıra cetveli ve derece kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek iptali ile yeniden sıra cetveli ve derece kararı düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalının yasal süresinde satış isteyerek satış avansını depo etmesi nedeniyle haczinin devam etmesi ve davacının sıra cetvelinin 2,3,4 ve 5. sıralarına alınan hacizlerinin sonraki tarihler olduğu, düzenlenen sıra cetveli usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince esastan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, şikayetçi vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına 25.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19241, Karar No: 2016/13610, Tarih: 26.05.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/19241 E.  ,  2016/13610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davacı vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı hastanede estetik ameliyatı olduğunu, ameliyat akabinde yapılan ağrı kesici iğneden sonra bacağında sakatlık meydana geldiğini, bu durumdan hastanenin, doktorun ve hemşirenin kusurlu olduklarını ileri sürerek, 30.000,00TL maddi ve 70.000,00TL manevi tazminatın olay tarihinden temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı hastanede yapılan ameliyat sonrası uygulanan enjeksiyon nedeniyle bacakta sakatlık oluştuğu iddiasıyla istenilen maddi manevi tazminata ilişkindir. Taraflar arasındaki ilişki vekalet sözleşmesidir. Vekil, vekalet görevini yerine getirirken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışlarının özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. O nedenle, vekil konumunda olan doktorların bilim ve teknolojinin getirdiği bütün imkanları kullanmak suretiyle özen borcunu yerine getirmeleri gerekir.

Mahkemece, her ne kadar alınan adli tıp raporu işaret edilmek suretiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş ise de, alınan rapor incelendiğinde, "Davacının memelerde küçüklük şikayetiyle davalı hastaneye başvurduğu, davalı hekim tarafından bilateral göğüs estetiği ameliyatı yapıldığı, postop dönemde davacının genel durumunun iyi, vital bulgularının stabil seyrettiği, takipleri devam ederken hekimin orderinde mecut olan Dikloron amp. ilacının davalı hemşire tarafından hastanın sol kalçasına intramuskuler olarak uygulandığı, memelerde küçüklük şikayeti için yapılan cerrahi girişimler arasında söz konusu ameliyat şeklinin uygulanan yöntemlerden biri olduğu, bu tür ameliyatlardan sonra hissedilen ağrının giderilmesi için intramuskuler ağrı kesici ilaçların uygulanabileceği, davacıya intramuskuler olarak uygulanan ağrı kesici ilaç sonrası ortaya çıkan klinik tablonun enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, enjeksiyonların tekniğinin uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazların ortaya çıkabildiğinin tıbben bilindiği, bu durumun her türlü dikkat ve özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, dava konusu olayda enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil tanımlanmadığı, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde; ilgili hekime ve yardımcı sağlık personeline atfı kabil kusur bulunmadığı" şeklinde rapor verildiği anlaşılmaktadır. Raporda, yaşanan sakatlığın yapılan enjeksiyona bağlı olduğunun kabul edildiği anlaşılmakla, hastanenin sorumluluğu yönünden açıklama bulunmadığı görülmektedir. O halde mahkemece, bu konuda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, aralarında davaya konu olayda uzmanlığı bulunan akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, dava konusu olayda tek tek tüm davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.