muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/25180, Karar No: 2025/16282, Tarih: 29.05.2025

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (toroslu özel kısım syf. 263-266, alacakaptan cürüm işlemek için örgüt syf. 28, özgenç genel hükümler syf. 280)

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin yedinci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (765 sayılı Kanun) sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

İnkara dayanan savunmanın aksine, örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katıldığını ortaya koyan kesin ve inandırıcı delil ikame olunamayan sanığın ispat edilemeyen müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi suretiyle ve yerinde olmayan gerekçeye dayanılarak yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

İnkara dayanan savunmanın aksine, örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katıldığını ortaya koyan kesin ve inandırıcı delil ikame olunamayan sanığın ispat edilemeyen müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi suretiyle ve yerinde olmayan gerekçeye dayanılarak yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/2. maddesi (a) bendi uyarınca Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1748, Karar No: 2024/3251, Tarih: 08.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1748 E.  ,  2024/3251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/286 E., 2023/401 K.

KARAR : Sıra cetveline itirazın reddi, Şikayetin kabulü

1-İzmir 3. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2014/239 E., 2014/709 K. sayılı kararıyla, sıra cetveline şikayet ve itiraz istemli davada, satış masrafları ayrılmadan sıra cetveli düzenlenmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle şikayetinin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

2- Mahkeme kararına karşı, davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay (kapatılan) 23. Hukuk Dairesi’nin 2015/ 6652 E., 2016/ 318 K. sayılı kararı kararıyla; mahkemenin görevine ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle şikayetin HMK 11/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek, hüküm bozulmuştur.

3- İzmir 3. İcra Mahkemesince, bozmaya uyularak görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine kararı verilmesi üzerine dosyanın tevzi edildiği İzmir 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacının şikayetine yönelik olarak; haczedilen menkullerin satış bedelinden satış masrafların mahsup edilerek, birinci sıradaki ilk haciz tarihi olan davalı alacaklıya kalan bedelin ödenmesi gerekirken, sıra cetvelinde masrafın mahsup edilmeden davalı alacaklıya ödenmesine karar verilmediği, bu nedenle şikayetin haklı olduğu, davacının sıraya itirazına yönelik ise yasa kapsamında yapılan yapılandırmanın, vergi borcunun sona erip, yeni bir borç yaratmayacağı, sadece ödeme kolaylığı sağladığı, asıl borç ilişkisinin kurulması ve borcun doğumundan sonra, vergi borcunun yapılandırılmasının, asıl borcun ortadan kalkması anlamına gelmeyeceği, dolayısıyla borç nedeniyle 17/10/2011 tarihli haczin devam ettiği, nitekim yapılandırma şartlarının ihlali ile, borç takip ve hacizlerinin kaldığı yerden devam ettiği, davacı ve davalı ... dairesinin hacizlerindeki menkullerin aynı olmadığının davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçeleriyle, sıra cetveline itirazın reddine, sıra cetveline şikayetin ise kabulü ile satışa konu menkullerin satımı sonrası takip dosyasına alınan 154.750,00 Türk Lirası üzerinden takip dosyalarındaki masraflar belirlenerek tüm satış ile ilgili masraflar düşüldükten sonra geri kalan paranın davalı alacaklı vergi dairesine ödenmesine karar verilmiştir.

4- Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

4- Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yine ileri sürülen temyiz nedenlerine göre; dosya kapsamına alınan İzmir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2013/1919 E. sayılı dosyasında, vergi dairesince düzenlenen 17/10/2011 tarihli haciz varakasına mahcuz menkuller için özellikleri ve değerini içerir kaydın ekli olduğu, haciz varakasında menkul malların bulunmadığı iddiasının yerinde olmadığı, dosyadaki bilgi ve belgelerden haczedilen menkuller ile 17/10/2011 tarihinde haczedilen menkullerin aynı olduğu, 2011-2013 tarihleri arasında işletmenin devir edilmediği ve adreste değişiklik olmadığı, 2011 tarihli hacizde menkullerin zilyetliğinin ...' ın güvencesinde bulunduğu, bu haliyle her iki hacizdeki menkullerin aynı olduğunun kabul edilmesi gerektiğinin anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İzmir 20. Asliye Hukuk Mahkemesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, temyiz harcı davacı tarafından peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.10.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7327, Karar No: 2015/4388, Tarih: 21.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/7327 E.  ,  2015/4388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacının miras bırakanı ... ile davalıların miras bırakanı ...'nin kardeş oldukları iddia edilmekle öncelikle davalıların murisi ...'ye ait verasete esas açık nüfus kayıtları ile ...'nin anne ve babaları ile diğer kardeşlerini gösterir verasete esas açık nüfus kayıtlarının Nüfus Müdürlüğü'nden,

2- Çekişmeli 462 ada 25 parselin tespitine esas alınan Mart 1994 tarih 4 sayılı tapu kaydının ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavüllerinin Tapu Müdürlüğü'nden getirtelerek dosyaya konulması,

3-Yapılan keşif sırasında alınan bir kısım beyanlarda ...'ye isabet ettiği belirtilen 509 ada 3 parsele ait kadastro tutanak örneği ile varsa dayanağı kayıtların, davalı ise dava dosyasının getirtilmesi, bundan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4907, Karar No: 2016/2868, Tarih: 24.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/4907 E.  ,  2016/2868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-a ve e maddeleri gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 116 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12008, Karar No: 2007/2175, Tarih: 08.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/12008 E.  ,  2007/2175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 10. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, düzenlenen sıra cetvelinde davacı alacağının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I nci maddesine aykırı olarak ilk hacze iştirak ettirilmediği iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

İcra Mahkemesi'nce dosya üzerinde yapılan incelemeye ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacı Vergi Dairesinin bedeli paylaşıma konu taşınmazlardan biri üzerinde hiç haczi bulunmadığı, diğerindeki haczin ise sıra cetvelinin düzenlenmesinden önceki bir tarihte terkin edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I nci maddesi hükmü, üçüncü şahıslar tarafından haczedilen bir malın, paraya çevrilme tarihinden önce kamu alacağı için de haczedilmesi halinde, satış bedelinin garameten taksimi gerekeceğini öngörmektedir. Somut olayda davacı bedeli paylaşıma konu her iki taşınmaz üzerinde hacizleri bulunduğunu ileri sürdüğüne göre, bu taşınmazların ihale tarihi itibariyle çıkarılacak tapu kayıtlarının celbi ile davacı iddiasının doğruluğu denetlenmeli; sıra cetvelinin düzenlendiği tarihteki hukuki duruma değil, ihale tarihindeki hukuki duruma göre düzenleneceği ilkesi de göz önünde tutularak, yapılan terkinin niteliği tartışılmalı ve varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 275 nci maddesine uygun düşmeyecek biçimde alınmış ve yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınmasında isabet görülmemiştir.

Öte yandan sıra cetveline itiraz davaları nizalı yargılama işlerinden olup, davanın, dava sonucunda hukuki durumları etkilenecek olan kimselere yöneltilmesi ve özellikle İcra ve İflas Kanunu'nun 18 nci maddesindeki takdir yetkisinin, duruşma açılmak yönünde kullanılması gerekirken, evrak üzerinden karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda yazılı nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, 08.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/446, Karar No: 2024/8957, Tarih: 12.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/446 E.  ,  2024/8957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/387 Esas, 2023/1809 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/64 E., 2021/89 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin tesisat malzemeleri sektöründe uzun yıllardır faaliyet gösterdiğini, "yekpare gövdeye haiz bir duş ızgarası su gideri" buluş başlıklı 21.03.2011 başvuru tarihli 2011/02659 başvuru ve tescil numaralı faydalı model ile TÜRKPATENT'de tescilli olduğunu, davalı şirketin de aynı sektörde faaliyet gösterdiğini, 2014/000806 tescil numarası ile "duşa kabin için kanal profilinde yenilik" buluş başlıklı faydalı model tescil belgesi almış olduğunu, müvekkilinin faydalı modelinin emsallerinden son derece farklı olduğunu, üretim esnasında yekpare yapıdaki ürünün daha kısa sürede daha az işçilik ve kalifiye eleman gereksinimi ile daha az maliyetle son kullanıcısının hizmetine sunulduğunu, davalının faydalı modelinin 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 142 nci maddesi çerçevesinde yenilik kriterini taşımadığını, ayrıca başvuru tarihinden önce bilindiğini ve kamuya arz edildiğini, davalı adına kayıtlı olan faydalı modelin hükümsüz kılınmasına, terkinine, mahkeme kararının ilan edilmesine, karar verilmesini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın müvekkiline ait faydalı modele başvuru ve ilan aşamasında itiraz etmediğini, müvekkiline ait buluşta, davacıya ait buluştan farklı olduğunu, gerek davacıya ait faydalı modelde gerekse başvuru tarihinde piyasadaki ürünlerde tırnaklı yapının bulunmadığını, müvekkili tarafından geliştirilen ve üretilen faydalı modelin bu yönüyle yenilik ihtiva edip tercih edildiğini, davacıya ait buluşta buluşun açıklaması kısmında "gövde ile su gider boğazının yekpare yapıya haiz olması ve komple plastik malzemeden mamul olmasıdır." şeklinde olup, müvekkiline ait buluşta "...kapak profil kısım çelikten yapılmasıdır. Bu sayede hem görüntü güzelliği sağlanmakta hem de plastik gibi dayanımı az olmamaktadır." şeklinde tanımlandığını, ayrıca müvekkiline ait buluşta, davacıya ait buluştan farklı olarak "portatif hazne içerisindeki eğimli yapı sayesinde suya bir akış hızı kazandırmakta ve su gider sifonuna çok daha kolay ve hızlı bir şekilde yönlendirmektedir" davacıya ait buluşta ve piyasada mevcut modellerde ise böyle bir eğim mekanizması ve su akışına hız kazandırma özelliğinin bulunmadığını, taraflara ait faydalı modelin hitap ettiği alıcı ve tercih nedenleri farklılıklar arz ettiğini, birbirlerinin muadili veya ikamesi olmadığını, modellerin sahip olduğu parçaların kabul anlamına gelmemekle birlikte benzerlik gösteriyor olduğu kabul edilse dahi, bu benzerlik modellerin tasarımındaki teknik ve şekli zorunluluklar nedeniyle oluşabilecek zaruri benzerliklerden ibaret olup, söz konusu parçalar aynı işlev özelliklerine sahip olmayan, aynı amaca hizmet etmeyen nitelikte olduğunu, müvekkiline ait faydalı modelin tescile ve korunmaya değer, yenilik içeren, sanayiye uygulanabilen bir faydalı model olduğunu, bu nedenlerle bu aşamada ve kötü niyetli ikame edilen haksız davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosyaya sunulan raporlara göre davalıya ait hükme konu faydalı model ile davacıya ait 2011/02659 tescil numaralı faydalı modelin yalnızca taban bölgesinde yer alan tırnak yapısı bakımından farklı özelliklere sahip olduğu, ancak 1 no'lu bağımsız istemi davacı faydalı modeline benzerliği ve diğer istemlerinin de bağımlı olması nedeniyle yenilik unsuruna haiz olmadığının anlaşıldığı, dosyaya sunulan ve dava dışı firmalara ait modeller ile davalı faydalı modeli arasında benzerlik tespit edilememiş ise de münhasıran davacıya ait faydalı modelin yenilik kırıcı olabileceği, her ne kadar davalı taraf davacıya ait faydalı modelin hükümsüzlüğüne ilişkin kararın yargılama devam ederken kesinleşmiş olduğundan bahisle, bu faydalı modelin yenilik kırıcı olarak değerlendirmeye alınmaması gerektiğini beyan etmiş ise de; İstanbul 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin ilgili dosya münderecatına göre davacı faydalı modelinin yenilik vasfına haiz olmaması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmiş olduğu; yenilik vasfı olmadığı mahkeme kararı ile kesinleşmiş bir faydalı modele benzerliği tespit edilen davalı yana ait faydalı modelin ise hükümsüzlüğüne sırf bu nedenle dahi karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacıya ait faydalı modelin hükümsüz kılınmasının davalı faydalı modelinin yenilik özelliğini ortadan kaldırmasına engel olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, faydalı modelin hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6442, Karar No: 2014/13694, Tarih: 16.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6442 E.  ,  2014/13694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 24. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/28-2013/82

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.