muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2179, Karar No: 2021/8152, Tarih: 22.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/2179 E.  ,  2021/8152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hüküm : CMK 223/2-a. maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 05:40 sularında, sanıklardan ...'nün yetkili temsilcisi ve işveren vekili olduğu Panda Alüminyum isimli fabrikada makina operatör yardımcı olarak çalışan katılanın, kendi çalıştığı alüminyum inceltme makinasının merdane kısmını değiştirilmesi işlemi sırasında kullanılacak takozları almak için dosya sanıklarından ...'in operatörlüğünü yaptığı diğer alüminyum inceltme makinasının yanına gittiği, katılanın yanına gittiği ve operatörlüğünü sanık ...'ın yaptığı makinanın bu esnada çalışmaya devam ettiği, katılanın çalışmaya devam eden makinanın yanında eğilerek takozu almak için hamle yaptığı esnada, üzerine giymiş olduğu montun çalışan makinanın silindiri arasına sıkıştığı ve yere düşen katılanın hayati tehlike geçirecek ve 5. Dereceden kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olaya ilişkin; dosya kapsamında bulunan ve 27/08/2013 tarihinde katılan tarafından bizzat imzalanan "Folyo Hadde 1-2-3 Eminyet Talimatı" başlıklı evrakta, katılanın yaralanmasına sebebiyet veren alüminyum folyo inceltme makinasının çalışma prensibinin ve bu makinanın çalışması esnasında dikkat edilecek hususların açıkça belirtildiği, bununla beraber 5 ayı aşkın süredir aynı iş yerinde çalışan katılan işçinin, çalışır durumda bulunan makinanın yanına risk oluşabilecek şekilde girilmeyeceğini bilecek durumda olduğu, meydana gelen neticenin bizzat katılanın dikkatsiz ve özensiz davranışından kaynaklandığı anlaşılmakla;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin işverenlerin kusurunun ortadan kalkmadığı ile sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/11/2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

22/11/2021 gün ve 2021/2179 esas, 2021/8152 karar sayılı karar ile, Dairemize ait 09/03/2020 tarihli, 2019/6161 esas, 2020/2503 karar sayılı bozma ilamı öncesi ilk derece mahkemesince tecziyesine karar verilen sanık ... hakkında, bozma üzerine yapılan inceleme sonrası kurulan beraat hükmünün onanmasına ilişkin çoğunluğun görüşüne aşağıdaki sebeplerden dolayı katılmıyorum.

Kahramankazan Asliye Ceza Mahkemesi 22.1.2015 gün ve 2014/322 E – 2015/640 sayılı karar ile sanıkların taksirle yaralamaya sebebiyet verdiklerinden dolayı mahkumiyetlerine karar vermiş.

Kahramankazan Asliye Ceza Mahkemesi 22.1.2015 gün ve 2014/322 E – 2015/640 sayılı karar ile sanıkların taksirle yaralamaya sebebiyet verdiklerinden dolayı mahkumiyetlerine karar vermiş.

Söz konusu kararın Yargıtay 12. Ceza Dairesinde temyiz incelemesinde “……….. meydana gelen neticenin bizzat katılanın dikkatsiz ve özensiz davranışından kaynaklandığından ……...” bahisle sanık ...’in meydana gelen yaralamalı olayda kusurunun bulunmamasından beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle oyçokluğuyla mahkumiyet kararırın bozulmasına karar verilmiş.

Sanık ... Panda Alüminyüm isimli iş yerinin yetkili temsilcisi ve işveren vekili sıfatındadır.

Sanık ...’in iş yerinde alınması zorunlu güvenlik tedbirleri bakımından yeterli dikkat ve özen göstermediği dosya içerisinde bulunan soruşturma aşamasında çekilen fotoğraflarla kovuşturma aşamasında yapılan keşifte çekilen fotoğraflarda çok açık bir şekilde görülmektedir.

Soruşturma aşamasında söz konusu yaralanmanın meydana geldiği makinaya geçişi engelleyecek hiçbir engel bulunmamakta sadece alelade geçmeyi engelleyemeyecek şekilde bir zincir çekildiği fotoğraflarda çok açık bir şekilde görülmektedir.

Kovuşturma aşamasında yapılan keşifte çekilen fotoğraflarda ise geçmeyi engelleyecek metal bir kapı konularak bu makinaya geçmenin engellediği hatta mümkün olmadığı görülmektedir.

Bu şekilde bir engel konulsa ve katılan buradan geçseydi kendi kusuru diyebilirdik.

Ayrıca daha önemlisi yine soruşturma aşaması ve kovuşturma aşamasında çekilen fotoğraflarda bir eksiklik daha saptanmıştır. Bu eksiklik kazanın olduğu makinanın hareketli milinde koruyucu saç hususudur.

Soruşturma aşamasında çekilen fotoğrafın olduğu ve montun sıkıştığı makinanin hareketli milinde koruyucu saç bulunmadığı görülmektedir.

Kovuşturma aşamasında keşifte çekilen fotoğrafta ise aynı makineye geçmeyi engelleyen metal kapının konulduğu gibi makinanın hareketli miline koruyucu sac konulduğu görülmektedir.

Yani katılan makinaya geçse bile makinanın hareketli milinde koruyucu sac olsaydı katılanın montu bu makinaya sıkışmayacaktı.

Sanık ... iş yerinde yeterli iş güvenliği tedbirlerini almamış, katılanın emniyetli bir şekilde çalışmasını sağlamamıştır. İş yerinde denetim ve kontrol mekanizmasını kurmamış, denetim ve gözetim görevini yerine getirmemiştir.

Söz konusu bu tespitler 23.10.2015 tarihinde yapılan keşifte birkişiler tarafından tespit edilmiş ve 24.11.2015 tarihli bilirkişi raporunda da çok açık bir şekilde anlatılmış, dolayısıyla sanık ... asli kusurlu bulunmuştur.

Açıkladığım bu sebeplerden dolayı sanık ...’in cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle, mahkemenin mahkumiyet kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun sanık ...’in beraat etmesine ilişkin kararına saygılarımla katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/34, Karar No: 2017/3305, Tarih: 19.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/34 E.  ,  2017/3305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca Beraat

Germencik Asliye Ceza Mahkemesinin 28/05/2015 tarih, 2014/762 - 2015/652 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından Dairemize gönderilmekle, dosya yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 29/09/2014 tarih, 2013/25505 Esas, 2014/18960 Karar sayılı bozma ilamı sonrası verilen inceleme konusu hükmün, ilk hükümde yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile verilmiş yeni hüküm olduğu ve direnme kararı niteliği taşımadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

1- 2863 sayılı Kanunun “İzinsiz müdahale ve kullanma yasağı” başlıklı 9. maddesinde, “Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşai ve fiziki müdahalede bulunulamaz, bunlar yeniden kullanıma açılamaz veya kullanımları değiştirilemez. Esaslı onarım, inşaat, tesisat, sondaj, kısmen veya tamamen yıkma, yakma, kazı veya benzeri işler inşai ve fiziki müdahale sayılır” düzenlemesinin yer aldığı, Anayasa Mahkemesinin 13/10/2012 tarih ve 28440 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 11/04/2012 tarih ve 2011/18 Esas, 2012/53 sayılı kararı ile, sözü edilen düzenlemenin, Anayasanın mülkiyet hakkına ilişkin 35. maddesine ve temel haklara getirilen sınırlamaların, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun ve ölçülü olması ve hakkın özüne dokunmaması gerekliliğine ilişkin 13. maddesine aykırı olmadığına ve iptali isteminin reddine hükmedildiği;

Dolayısıyla, Yüksek Mahkemece “mülkiyet hakkı ihlali” iddiasının kabul edilmediği, ancak, hukuk devletinin temel ilkelerinden olan “belirlilik ilkesi” ne göre, kişilerin maliki bulundukları taşınmazların korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğiyle tescilli olduğunu ya da sit alanı içerisinde kaldığını öğrenmeleri gerektiği hususunun vurgulandığı, iptal hükmündeki gerekçeler doğrultusunda, 2863 sayılı Kanunun “tespit ve tescil” başlıklı 7. maddesinin 6498 sayılı Kanun ile değiştirildiği, buna göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edilmesi; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete'de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulması gerektiği; belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tescil tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuata göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılacağı;

Diğer yandan, arkeolojik sit alanlarında yapılabilecek ve yapılamayacak fiiller, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 05/11/1999 tarih ve 658 sayılı Arkeolojik Sitler Koruma ve Kullanma Koşulları hakkındaki ilke kararında tek tek sayıldığından, belirtilen hususta şahıslara ayrıca bildirimde bulunulması gerekmediği, sözü edilen ilke kararının (1) numaralı bendinde 1. derece arkeolojik sit alanlarının, “korumaya yönelik bilimsel çalışmalar dışında aynen korunacak sit alanları” olarak tanımlandığı;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 10/04/1991 tarih ve 1943 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen Magnesia Antik Kentinin nekropol (mezarlık) sahasındaki tapulu taşınmaz üzerine yeni ağaç fidanları diktiği, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesine “1. derece sit alanıdır” şerhinin 06/03/1997 tarihinde konulduğu, ayrıca, Germencik Belediyesi tarafından düzenlenen 27/01/1997 tarihli hoparlör duyuru tutanağına göre, Magnesia ören yerine ilişkin tescil kararının, hoparlör ile beş kez duyurulmak ve belediye ilan tahtasına asılmak suretiyle ilan edilmiş olduğu, sanığın da Cumhuriyet Savcılığında verdiği ifadede, sit alanı içerisinde bulunan arazisine fidan dikimi yaparken sorumlu bekçilerin gelerek kendisini uyardıklarını söylediği, tüm bu bilgi, belge ve beyanlar birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluştuğu sonucuna varılacağı anlaşılmakla; 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, suçun unsurlarının oluşmadığı ve suç kastının bulunmadığı gerekçesiyle beraatine hükmedilmesi kanuna aykırı,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin gösterilmemesi,

İsabetsiz olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/216, Karar No: 2019/679, Tarih: 06.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/216 E.  ,  2019/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- KARAR -

Hükmü temyiz eden davalılar ...Elektrik Tic. ve San. Ltd. Şti. ve ... vek. Av. ... vekilinin adli yardım talepleri Dairemizin 02/11/2017 tarih, 2016/12778 E.-2017/7634 K. sayılı ilamı ile reddedilerek, HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemizin geri çevirme kararı uyarınca davalılar vekiline, temyiz harçlarının yatırılması için muhtıra çıkarılmış, davalı vekili tarafından verilen 25/12/2017 tarihli dilekçe ile Dairemizin adli yardım taleplerinin reddi kararına itiraz edilerek temyiz talebinin incelenmesi talep edilmiştir.

25/12/2017 tarihli dilekçe içeriği itibariyle adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemizin kararına karşı itiraz niteliğinde olduğundan, HMK'nın 337/2. Maddesi uyarınca adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazın incelenmesi Dairemizin görevi dışında olup, Yüksek 20. Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4983, Karar No: 2017/6248, Tarih: 13.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/4983 E.  ,  2017/6248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 17.Ceza Dairesinin 01/07/2015 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-23.11.2012 tarihli hükmün sanık savunmanının yüzüne karşı verildiği, sanık savunmanının temyiz süresinden sonra 17.12.2012 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’nın 310/1.maddesinde öngörülen tefhimden itibaren bir haftalık süre geçtikten sonra sanık vekili hükmü temyiz ettiğinden, anılan Yasanın 317. maddesi gereğince istem gibi temyiz isteminin REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Katılan ile sanığın arkadaş oldukları, olay akşamı yapılan okul balosunda katılanın başka biriyle dans ettiğini gören sanığın, olay çıkardığı, müdahaleyle olayın sonlandırıldığı, gece saat 03.00 sıralarında da evin önüne gelen sanığın, katılanı dışarı çıkmaya zorladığı, akşam olan olay nedeni ile tartıştıkları, adından katılanın ellerinden tutarak ve sıkarak, saçını çekip yüzüne tokat atarak, cep telefonunu alıp, olay yerinden uzaklaştığının anlaşılması karşısında; eylemin bir bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu düşünülmeden, suç vasfında ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında yazılı şekilde hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14360, Karar No: 2012/18403, Tarih: 16.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14360 E.  ,  2012/18403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27/07/2010 tarih ve 2010/296-2010/619 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16/11/2012 günde hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 08.11.2005 tarihinde Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesi yapıldığını, devir bedelinin nakden ve tamamen ödendiğini ve tarafların birbirlerini tamamen ibra ettiğini, ancak sözleşmenin şirket pay defterine işlenmediğini, müvekkilinin defalarca çektiği ihtarların sonuçsuz kaldığını, müvekkilinin hisse devri karşılığı davalıya ödediği 27.000 TL'nın davalıdan tahsili için yapılan icra takibinin sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, takibin devamına, davalının %40 icra inkar tazminatına mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında hisse devir sözleşmesinin imzalandığı doğru ise de, müvekkiline 27.000 TL'nın ödenmediğini, hisse devrinden önce çekilen e maillerde hissenin bedelsiz devredileceğinin açık olduğunu, 14.11.2005 tarihli sözleşmenin 1. maddesinde de devrin bedelsiz olacağının belirtildiğini, davacı hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu savunarak, davanın reddine ve davalının %40 tazminata mahkumiyetine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve dosya kapsamına göre, davacının devir bedelini ödediğine dair yazılı belge ibraz etmediği, davalının yemini eda ettiği, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 04,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10289, Karar No: 2018/2533, Tarih: 02.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/10289 E.  ,  2018/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 20.03.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... (Hazine) vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, 101 ada 15 parsel lehine, geçit hakkı talep etmiştir.

Davalı Maliye Hazinesi vekili, öncelikle davanın husumetten, esasa girileceksede esastan reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın, davalı hazine yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı ... Belediyesi yönünden kabulü ile davacı adına tapuda kayıtlı bulunan ... İli, ... İlçesi, ... Köyü, ... Mevkiinde kaim 101 ada 15 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalı ... Belediyesi adına kayıtlı bulunan ... İli, ... İlçesi, ... ..., 373 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinden dosyada bulunan fen bilirkişileri ... ve ...'in 01.04.2014 tarihli krokili ek raporlarında 1 numaralı güzergah üzerinde kırmızı renkle boyalı "A" harfi ile gösterilen 270,53 m²'lik kısım üzerinde geçit hakkı kurulmasına karar vermiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır..

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır.

Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3m) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3m) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artırarak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "irtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Somut olayda, davacının 101 ada 15 parsel sayılı taşınmazı yararına geçit kurulan ve kroki ile raporda pembe renkli 1. güzergah olarak gösterilen 373 ada 1 parsel sayılı taşınmazdan kurulan geçit yerinin dere üzerinden geçirilmesi suretiyle kurulmuş olması geçit yerlerinin kesintisiz olarak genel yola bağlanmasını amaçlayan "kesintisizlik ilkesini" zedelediği görülmektedir. Dere yatakları kural olarak devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir ve bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı olan bir yerin, kişinin özel yararlanmasına terki olanaklı değildir. Geçit davalarında amaç yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın genel yola ulaşımını kesintisiz olarak sağlanmaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer de olmadığından kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiş olur. Bu nedenle mahkemece dava konusu taşınmazın geniş paftası getirtilerek genel kadastral yolla bağlantısını sağlayacak farklı alternatifler araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

02.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2694, Karar No: 2011/3250, Tarih: 07.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2694 E.  ,  2011/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı satış müdürlüğü tarafından bildirilen sigorta tevkifatlarındaki baba adının ... olarak, 1965 olarak geçen doğum tarihinin de 1949 olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı davalı ... Tarım Satış Müdürlüğü tarafından adına düzenlenen Kasım-1998 tarihli tevkifat listesinde baba adı ve doğum yılı yanlış yazıldığından SGK Başkanlığınca işlem yapılmadığını ileri sürerek ... olarak geçen baba adının ..., 1965 olarak geçen doğum tarihinin de 1949 olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... ... Tarım Satış Kooperatifi Müdürlüğü tarafından tanzim edilen Kasım1998 dönemine ait ... Çiftçi Primleri Tevkifat listesinde geçen ... nolu Kooperatif ortağı davacı ...'nun, tevkifat listesinde ... olarak geçen baba adının ..., 1965 olarak geçen doğum tarihinin de 1949 olarak düzelkilmesine karar verilmiştir.