muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1447, Karar No: 2023/3645, Tarih: 12.06.2023

6. 818 sayılı Kanun, 11.01.2011 tarihinde kabul edilen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 647 nci maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 6098 sayılı Kanun ise 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrası; “Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri, eski kanım hükümlerine tabi olmaya devam eder. Ancak, bu sürelerin henüz dolmamış kısmı, Türk Borçlar Kanununda öngörülen süreden uzun ise, yürürlüğünden haşlayarak Türk Borçlar Kanununda öngörülen sürenin geçmesiyle, hak düşürücü süre veya zamanaşımı süresi dolmuş olur” hükmünü haizdir. Buna göre 818 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Haksız fiilden doğan tazminat davasının tabi olduğu zamanaşımı süreleri ve başlangıçları 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde genel zamanaşımı hükümlerinden ayrı olarak düzenlenmiştir. Zamanaşımı sürelerinin ve başlangıçlarının düzenlendiği 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ilk iki fıkrası; “Zarar ve ziyan yahut manevi zarar namiyle nakdi bir meblağ tediyesine müteallik dava, mutazam olan tarafın zarara ve failine ıttıla tarihinden itibaren bir sene ve her halde zararı müstelzim fiilin vukuundan itibaren on sene mürurundan sonra istima olunmaz. Şu kadar ki zarar ve ziyan davası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsi davaya da o müruru zaman tatbik olunur.” şeklinde düzenleme içermektedir.

7. Görüldüğü üzere 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde haksız fiillerle ilgili olarak üç farklı zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Bunlardan ilki zarar görenin zararı ve faili (sorumlu kişiyi) öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık zamanaşımı süresidir. Bir yıllık sürenin işlemeye başlaması açısından “öğrenme” ölçütü esas alınmış, bu ölçüt hem  zarar hem de fail açısından aranmıştır. Bu nedenle bir yıllık zamanaşımı süresi bu iki  husustan hangisi daha sonra öğrenilmişse o hususun öğrenilme tarihinden itibaren işlemeye başlar. Başka bir deyişle bu iki hususun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup sadece birinin öğrenilmesi zamanaşımı süresinin işlemeye başlaması için yeterli olmamaktadır. Bir yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı öğrenme gibi subjektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “nispi zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. Öte yandan bir yıllık sürenin başlaması bakımından zararın öğrenilmiş sayılması için zararın varlığını, niteliğini ve temel unsurlarını belirleyecek bilgilerin dava açacak derecede öğrenilmiş olması yeterlidir.

8. 818 sayılı Kanun'un 60 ncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden ikincisi ise bir yıllık nispi zamanaşımı süresini, herhalde zarar verici fiilin gerçekleştiği (vuku bulduğu) tarihten itibaren on yıl ile sınırlandıran on yıllık zamanaşımı süresidir. On yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı objektif nitelikte olan zarar verici fiilin gerçekleştiği tarihtir. Bununla birlikte eğer zarar verici fiil süregelen bir nitelik taşıyorsa on yıllık zamanaşımı süresinin de fiilin tamamlandığı tarihten itibaren işlemeye başlaması gerekir. On yıllık zamanaşımı sürenin başlangıcı haksız fiilin gerçekleştiği (veya tamamlandığı) tarih gibi objektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “mutlak zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. On yıl içinde zarar ve sorumlu kişi öğrenilemediği için bir yıllık zamanaşımı süresi işlemeye başlamamış olsa dahi haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren on yıl geçmişse tazminat davası açma hakkı zamanaşımına uğrar. Buna karşılık on yıllık süre içinde zararın ve failin öğrenilmesinden itibaren bir yıllık süre dolmuşsa artık azami nitelikteki on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin bir önemi kalmaz, bir yıllık süre dolduğunda zamanaşımı gerçekleşmiş olur. (Havutçu, ...: Haksız Fiil Sorumluluğunda Zamanaşımı Sürelerinin Başlangıcı, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, C.12, s. 58.)

9. Görüldüğü üzere bir yıllık zamanaşımı süresi ile on yıllık zamanaşımı süresi arasındaki en önemli fark sürelerin başlama anlarıdır. Bir yıllık zamanaşımı süresi zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlarken on yıllık zamanaşımı süresi zararın ve  failin öğrenilip öğrenilmediğine bakılmaksızın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işlemeye başlamaktadır. Zararın sonradan meydana gelmesi de sürenin işlemeye başladığı anı değiştirmemektedir.

10. 818 sayılı Kanun'un 60 ncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden bir diğeri ise ceza davası zamanaşımı süresidir. Buna göre cezayı gerektiren haksız fiiller bakımından ceza kanunlarında daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörülmüşse tazminat talepleri için de bu zamanaşımının uygulanması gerekmektedir. Ancak haksız fiillere ceza kanunlarındaki zamanaşımının uygulanabilmesi için haksız fiilin cezalandırılabilir olması ve bu fiil için ceza kanunlarında öngörülen zamanaşımının haksız fiillere uygulanan nispi veya mutlak zamanaşımından uzun olması gerekmektedir. Buradaki ceza kanunlarındaki zamanaşımı ifadesinden anlaşılması gereken ise ceza kanunlarındaki dava zamanaşımıdır. Zira 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının düzenlenme amacı, ceza yargılaması yapılabildiği sürece aynı fiilden kaynaklanan zararların tazmininin istenebilmesidir. Bir fiilin ceza yargılamasına konu olup olmamasında belirleyici olan süre ise dava zamanaşımı süresidir.

11. Haksız fiil olarak nitelendirilen davranışlar içerdikleri hukuka aykırılık ve kusur unsurlarına bağlı olarak ceza kanunlarına göre de suç teşkil edebilirler. Dolayısıyla aynı davranış hem ceza yargılamasının hem de tazminat davasının konusunu oluşturabilir. 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme ile fail, hukuka aykırı bir fiilinden dolayı ceza kanunlarına göre cezalandırılabildiği sürece bu fiil nedeniyle uğranılan zararın telafisi de failden istenebilir. Gerçekten de fail için daha ağır sonuçlar doğuran ceza yargılamasına izin verilirken aynı fiil nedeniyle faile karşı tazminat davası açılamaması yerinde olmayacaktır.

12. Ceza davası zamanaşımının uygulanabilmesi için tazminat sorumluluğuna neden olan fiilin ceza kanunlarına göre suç oluşturması ve cezayı gerektirmesi yeterli olup ayrıca haksız fiilin faili hakkında ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş olması, hatta soruşturma yapılması gerekli değildir. Bu nedenle tazminat davasına bakan hakim zamanaşımı defi ile karşılaştığında, davanın esasına girmeden önce fiilin cezayı gerektirir bir fiil olup olmadığını ceza hukuku ilkelerine göre kendisi değerlendirecek, fiilin suç niteliğinde olduğu kanaatine ulaşırsa ceza zamanaşımını dikkate alacaktır (Tekinay, S. Sulhi/Akman, Sermet/Burcuoğlu, Haluk/Altop, Atilla: Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1993, s. 723.)

13. Hemen belirtilmelidir ki ceza davası zamanaşımı süresinin başlangıcı 818 sayılı Kanun hükümlerine göre değil, ceza kanunu hükümlerine göre belirlenir. Buna göre ceza davası zamanaşımının uygulandığı durumlarda zamanaşımı süresi, zararın ve failin öğrenildiği  tarihten itibaren değil, suç teşkil eden fiilin işlendiği (veya fiilin tamamlandığı) tarihten itibaren işlemeye başlayacaktır. Ceza kanunu hükümleri, sadece ceza davasının zamanaşımının süresi ve başlangıç noktası bakımından uygulanacak olup zamanaşımın durması ve kesilmesine ilişkin nedenler ve sonuçları hakkında 818 sayılı Kanun hükümleri uygulanacaktır (Antalya, O. Gökhan: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, C. II, İstanbul 2017, s. 515).

14. Ceza davası zamanaşımı süresinin amacı gözetildiğinde, daha uzun olmak şartıyla bu sürenin hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresi hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresi açısından uygulanması gerekir. On yıldan fazla ceza davası zamanaşımı süresinin söz konusu olduğu bir durumda artık nispi ve mutlak zamanaşımı süresi dikkate alınmayacaktır. Bu durumda ceza davası zamanaşımı süresi hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresinin hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin yerini alacak, tazminat davası en geç bu sürenin sonuna kadar açılabilecektir. Öte yandan ceza davası zamanaşımı süresi bir yıllık nispi zamanaşımı süresinden uzun ancak on yıllık mutlak zamanaşımı süresinden kısa ise bu durumda sadece nispi zamanaşımı süresinin yerine uygulanma imkanına sahip olacaktır. (Tekinay/Akman Burcuoğlu/Altop, s. 725.). Zarar gören, zarar ve faili ne zaman öğrenmiş olursa olsun on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin geçmemiş olması şartıyla ceza davası zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir. Bununla birlikte ceza davası zamanaşımı süresi dolmuş olsa dahi zarar gören on yıllık mutlak zamanaşımı süresi içerisinde zarar ve faili öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık nispi zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir.

15. Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere davalı şirket hakkında düzenlenen Sermaye Piyası Kurulu (SPK) raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Yimpaş Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kâr ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/253 E. sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'ya kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.06.2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/121 E. sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. Ceza Dairesinin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır. Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/188 E., 2011/475 K. sayılı dosyasında ise davalı şirket yöneticileri hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan İsviçre Federal Soruşturma Hakimliğince yapılan ihbar üzerine kamu davası açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davalı şirket yöneticilerinin İsviçre'de bulunan Yimpaş Group A.G.'ye ait paraları davalı şirkete ve Yimpaş Grubu şirketlerine aktardıklarından bahisle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan netice itibarıyla 5 yıl hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası verildiği, kararın temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2012 tarihli tebliğnamesine göre hükmün onanmasının talep edildiği ancak Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28.03.2012 tarihli ve 2012/721 E. ve 2012/33114 K. sayılı bozma ilamı ile tüm sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği ve kararın bu şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

16. Bu itibarla davalı eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, süresi içerisinde zamanaşımı definde bulunulduğu, işbu davada zamanaşımı yönünden davacı lehine usuli kazanılmış hak bulunmadığı, cezanın üst sınırına göre ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 104 üncü maddesinin ikinci fıkraları uyarınca 5 yıl, uzamış zamanaşımı süresinin ise 7,5 yıl olduğu, davacının 2001 yılında şirkete para yatırdığı buna karşın eldeki davanın 2019 yılında 7.5 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı gözetilerek mahkemece zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bu nedenle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı vekilinin davalı şirket hakkında 7194 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz itirazının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6476, Karar No: 2014/13287, Tarih: 12.06.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/6476 E.  ,  2014/13287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Tespit

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına

, 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1779, Karar No: 2012/4196, Tarih: 14.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1779 E.  ,  2012/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan Vergi Dairesi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satışı sonrası, .... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2007/1078 esas sayılı takip dosyası üzerinden düzenlenen sıra cetvelinde, ... Vergi Dairesi alacağı taşınmazın aynından kaynaklanan bir alacak olmadığı halde öncelikli olarak pay ayrıldığını, şikayet olunan Vergi Dairesinin şikayetçi ve diğer şikayet olunan ... ile birlikte garemeye girmesi gerektiğini ileri sürerek, anılan sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan Vergi Dairesi vekili, şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı doğrultusunda, şikayetin kabulü ile sıra cetveline itirazı bulunmayan şikayet olunan ...'a ayrılan pay sabit kalmak kaydıyla taşınmazın satışından elde edilen paranın satış masrafları düşüldükten sonra şikayetçi ve şikayet olunanlar arasında garameten paylaştırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan Vergi Dairesi vekili temyiz etmiştir.

Dava, sıra cetvelinin şikayet yoluyla iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, her ne kadar sıra cetveline itirazı olmayan şikayet olunan ...'ın payının arttırılması sonucunu doğuracak şekilde karar verilmemesi gerektiğine işaret eden bozma kararına uygun karar verilmiş ise de, bu kez 10.09.2009 tarih, 2009/421 - 717 E-K sayılı bozma öncesi kararı temyiz etmeyen şikayetçinin payını yükselterek, şikayet olunan Vergi Dairesi yararına oluşan usuli kazanılmış hakkı ihlâl edecek şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1243, Karar No: 2012/264, Tarih: 13.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1243 E.  ,  2012/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'nin bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.12.2005 gün ve 2005/298 Esas, 2005/334 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Zorla kaçırıp alıkoyma suçunun kanun maddesinde öngörülen cezanın üst sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle hüküm tarihindeki haliyle CMK.nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa müdafii atanması zorunlu ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 gün ve 2008/74-159 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, CMK.nın 150. maddesinin, 5560 sayılı Kanunun 21. maddesi ile değiştirilmesinden sonra alt sınırı 5 yıldan fazla hapis cezası gerektiren suçlar için müdafii atanması zorunluluğu getirildiğinden; sanık hakkında 765 sayılı TCK.nın 81/2. maddesinin uygulanabilirliği araştırılmadan aynı Kanunun 81/1. maddesi ile uygulama yapılmış ise de aleyhe temyiz bulunmayıp sanık lehine kazanılmış hak oluştuğundan, tebliğnamedeki bu hususlar nedeniyle bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 13.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8401, Karar No: 2013/12856, Tarih: 15.07.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/8401 E.  ,  2013/12856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...vek. Av. ... ile davalılar 1- ... 2- ... vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 27.12.2012 gün ve 2010/604 E. - 2012/349 sayılı hükmün davalılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

1- Davalılar vekili 13/03/2013 havale tarihli temyiz dilekçesinde müvekkillerinin temyiz harcını yatırabilecek durumda olmadığını bildirerek, temyiz harcını ve masraflarını yatırmadan adli yardım talebinde bulunmuştur.

Adli Yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK'nun 334-340 maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım istemi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Davalılar vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde sunulan haciz tutanağı ve bilirkişi raporları kapsamına göre, bu belgelerin davalıların kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davalıların adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Hükmü temyiz eden davalılar vekili nisbi temyiz harcı ve masraflarını yatırmadığından HUMK'nun 434/3. Maddesi uyarınca işlem yapılması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalıların adli yardım talebinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1171, Karar No: 2017/15528, Tarih: 07.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/1171 E.  ,  2017/15528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’ın, hakkında yaşı nedeniyle ayrı soruşturma yürütülen sanık ... ile birlikte hırsızlık yapma konusunda anlaştıkları, aynı suç işleme, iştirak, irade ve eylem birliği içerisinde bir mobiletle müştekiye ait ... Kuyumculuk isimli işyerine geldikleri, yüzlerini kar maskeleri ile kapattıkları ve suça sürüklenen çocuğun işyerinin camını bir kaldırım taşı atarak kırıp vitrinde bulunan 200-250 gram ağırlığında 22 ayar altın bilezikleri alarak aynı mobilete binip kaçtıkları, bu esnada hırsızlık yaptıklarını anlayan tanık ...'ın, mobilete tekme atarak devirmesi sonucu yere düştükleri, yüzlerindeki kar maskelerini çıkartıp koşarak uzaklaştıkları, kollukça olay yeri kamera kayıtlarının izlenerek eşgale uygun şahısların arandığı, sanıkların kaçış istikametine doğru yapılan araştırmada sanık ...’i tedirgin bir şekilde gördükleri, elleri ve alnında çizikler olduğu, pantolonunun diz kısmının yırtık olduğunun tespiti ile sanığa sorulduğunda suçu aynı mahallede oturdukları fakat ismini bilmediği adresini gösterebileceği bir şahısla gerçekleştirdiklerini beyan ettiği, yapılan araştırmada sanığın gösterdiği adreste ...’un oturduğu, ikametinde bulunamaması nedeniyle yakalanamadığı, tanık ...’ın sanık ...’i canlı olarak teşhis ettiği, kollukça kamera kaydındaki ikinci şahsın taraflarınca tanınan sabıkalılardan ... olduğunun tespiti üzerine suça sürüklenen çocuğun yakalandığı, tanık ...’ın suça sürüklenen çocuğu 29.03.2013 tarihinde canlı olarak net ve kesin olarak teşhis ettiği, suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda suçmaları kabul etmediği, dosyası tefrik edilen sanık ...’in Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/265 Esas sayılı dava dosyası ile yapılan yargılaması esnasında alınan savunmasında suçu suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte gerçekleştirdiklerini, ...’un suça karışmadığını beyan ettiği, yine aynı duruşma esnasında ifadesi alınan tanık ...’ın 29.03.2013 tarihli canlı teşhis tutanağının içeriğinin doğru oldauğunu, sanık ...’u olay yerinde görmediğini beyan ettiği, daha sonra tanık ...’ın 06.05.2013 tarhli dilekçesi ile tehdit edildiğinden bahısle tanıklığının iptalini talep ettiği, suça sürüklenen çocuğunda bulunduğu 07.05.2013 tarihli duruşmada ve 03.06.2014 tarihinde yapılan duruşmada canlı teşhis tutanağının içeriğini kabul etmediğini, suça sürüklenen çocuk ...’ı olay yerinde görmediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; tanık ...’ın tehdit edilene

kadar tüm aşamalarda suça sürüklenen çocuğun yüzünü net olarak gördüğünü beyan ederek canlı teşhiste bulunmasına rağmen, tehdit edildiğine dair verdiği dilekçeden sonra ifadesini tamamen değiştirdiği, soruşturma aşamasında yaptığı teşhise ve tehdit edildiğine dair verdiği 06.05.2013 tarihli dilekçesine kadar olan beyanlarına itibar edilerek tüm dosya birlikte değerlendirilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun mahkumiyeti yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 07.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.