muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16159, Karar No: 2017/4717, Tarih: 11.01.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/878, Karar No: 2019/5911, Tarih: 26.03.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/878 E.  ,  2019/5911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Sonuç olarak, yargılamaya konu somut olayda; sanığın kullandığı sözlerin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı ağır eleştiri niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de; kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesine aykırı olarak anılan Kanunun 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/520, Karar No: 2006/6514, Tarih: 15.06.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/520 E.  ,  2006/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Aydın İş Mahkemesi

Tarih               : 24.11.2005

Dava  30.1.1986-29.7.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya  tabi zorunlu sigortalılık  süresinin  geçerli olduğunun ve 1.8.1997 tarihi  itibariyle yaşlılık aylığına hak  kazandığının tesbiti  ile  aksi yöndeki davalı kurum  işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının  10.9.1978 tarihinde verdiği bildirge üzerine 18.3.1977 tarihinde  başlayan oda kaydı nedeniyle davalı  Kurumca 18.3.1977   tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olarak kayıt ve tescil  edildiği, oda kaydının 9.3.1984 tarihinde son bulması üzerine davalı Kurumca vergi  mükellefide olmadığı nazara alınıp 20.4.1982 tarihinde terkin edildiği, 26.6.1997 tarihli bildirgesinde oda kaydının 30.1.1986 tarihinde başlayıp devam ettiğinin ilgili odaca  belirtilmesi  üzerine sigortalılığı geriye  doğru 30.1.1986 tarihi  itibariyle yeniden başlatıldığı, 29.7.1997 tarihinde yaşlılık aylığı tahsis talebi üzerine 1.8.1997 tarihinde yaşlılık aylığı  bağlandığı, 1992 yılında prim  ödemelerinin bulunduğu, Mayıs 1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Yasa'nın 3.  maddesinden  istifade ederek prim, gecikme zammı ve faiz borcunu  taksitlendirdiği ve 29.7.1997  tarihinde 127.000.000 TL toplu ödemede  bulunduğu, davalı  kurum müfettişlerinde 30.1.1986  tarihinde başlayan oda kaydının  sonradan  30.1.1986  tarihli oda  yönetim kurulu kararının  altına  isminin eklenmek  suretiyle  yapıldığının tesbit edilmesi üzerine davalı kurumca  30.1.1986-29.7. 1997 tarihleri arasındaki sigortalılık  süresi ile  yaşlılık  aylığı  bağlanış tarihi itibariyle iptal  edilerek   ödenen aylıklar ve yapılan tedavi giderleri davacı  adına borç olarak   kaydedilerek  istendiği,  oda kayıtlarındaki usulsüzlük  nedeniyle Aydın Cumhuriyet  Başsavcılığı  tarafından  soruşturma açıldığı ve halen   devam ettiği  anlaşılmaktadır. Davacı 30.1.1986-29.7.1997  tarihleri arasında zorunlu sigortalılık  koşullarını taşımıyor ise de; 30.1.1986 tarihli geçersiz oda kaydına  dayanılarak sigortalılığının 30.1.1986 tarihinde yeniden başlatılmasına ilişkin işlem hatalı ise de,  davacının bundan önce 18.3.1977 tarini itibariyle geçerli  bir tescili bulunduğundan ve davacı tarafından  4247 sayılı  Yasa'ya göre yapılan  başvuru kabul edilip,  davacı sigortalı  sayılarak 29.7.1997 tarihinde yaptığı toplu ödeme  davalı kurumca alınıp uzunca süre kullanıldıktan ve davacıya  sigortalı olduğu inancı verildikten  sonra  sigortalılık  süresinin iptal edilmesi iyi niyetten uzak  olacağından  Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün,  1997/10-578 Esas,  1997/758 Karar  sayılı kararında da belirtildiği  üzere; davacı Sosyal Güvenlik  Hukuku ilkeleri  ve Medeni Kanunun  2. maddesinin uygulanmasının  zorunlu bir sonucu olarak zorunlu sigortalı  olarak kabul edilmelidir.  Ne varki;  kimse kendi hilesinden istifade edemeyeceğinden bu kuralın  uygulanabilmesi için usulsüz oda kaydının  davacınında katılımının bulunduğu muvazaalı   bir işlem sonucu   oluşturulmaması gereklidir.

Yapılacak iş; oda kayıtlarındaki usulsüzlük nedeniyle Aydın  Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2004/5543 Hazırlık nolu evrak üzerinden yürütülen cezai  soruşturmanın sonucunu beklemek, bu soruşturma  sonucunda oda kaydındaki  usulsüzlüğün davacınında katılımı sonucu  gerçekleştiğinin  kabülü  halinde  şimdiki  gibi istemin  reddine  karar vermek, usulsüz  kaydın  oluşmasında davacının dahlinin bulunmadığının anlaşılması  halinde istemin kabulüne  karar vermektir.

Bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı  şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya  aykırı olup  bozma nedenidir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7603, Karar No: 2012/5952, Tarih: 13.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/7603 E.  ,  2012/5952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, kaçak elektrik kullanım borcu bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.

Davalı elamanlarınca yapılan kontrol sırasında davacının abone olmaksızın tarımsal sulama amaçlı trafo kurarak davacı kurumun trafosundan enerji aldığı ve bu suretle kaçak elektrik tespit edilerek davacı hakkında kaçak elektrik kullanma tutanağı düzenlenmiş buna dayanarak hazırlanan fatura bedelini ödemesi istenmiştir. Davacı da bunun üzerine eldeki davada borçlu bulunmadığının tespitini istemiştir.

Mahkemece davacının kaçak elektrik kullandığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya kapsamındaki deliller ile davaya konu olay nedeniyle davacının sanık olarak yargılandığı Lice Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/78 esas sayılı dosyasında davacının jandarmada vermiş olduğu ifade ile mümzi tanıkların ifadelerinden davacının abonelik işlemlerinin sonuçlanmasını beklemeden davalı kurumun tesislerinden izinsiz enerji alarak kullandığı sabittir.

Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinin 40/b maddesi uyarınca davalı şirketin şebekesinden izinsiz bağlantı yapılarak enerji kullanımı da kaçak kullanım olarak tanımlanmıştır. Şu durumda mahkemece davacının davalıya borçlu olduğu kaçak elektrik kullanım bedelinin belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Anılan yön gözetilmeden yanılgılı gerekçe ile davanın kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 13.9.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9047, Karar No: 2022/19910, Tarih: 30.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/9047 E.  ,  2022/19910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.06.2010 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 06.10.2013 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığın, sahibi olduğu işletmede hesabı ödeyemeyen müştekiye “senedi imzala yoksa yukarı çıkarırız, elini ayağını bağlarız, burdan çıkamazsın” sözleri ile boş senedi imzalattığı ve daha sonra bu senedin diğer kısımlarını doldurarak icra takibi başlattığı eylemi nedeniyle, açığa imzanın kötüye kullanılması suçunu işlediğinin iddia edilen olayda; eylemin, 5237 sayılı TCK'nin 148/2. maddesinde düzenlenen yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/32233, Karar No: 2014/6400, Tarih: 02.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/32233 E.  ,  2014/6400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2008/252534

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar tarihi- Numarası : 25.04.2008 - 2007/84 esas ve 2008/346 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan sanık hakkında 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 02.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8900, Karar No: 2012/10876, Tarih: 22.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/8900 E.  ,  2012/10876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2011

Davacı vekili, davalı işyerinde çalışan davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18-21. maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının  şirket prosedürlerine, iç işleyişine ve uygulamalarına uymayan, doğruluk ve güven ilişkisi ile bağdaşmayacak şekilde eylemlerinde dolayı, iş sözleşmesinin  haklı nedenle feshedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece dosya üzerinden alınan hukukçu bilirkişiden rapor alınarak feshin geçerli nedene  dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmiştir.

Hüküm davalı işveren tarafından temyiz edilmiştir.

İş güvencesi kapsamında feshin geçersizliği istemi ile açılan davada, feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı, haklı neden teşkil edip etmediği önem arzetmektedir. 4857 sayılı Kanun'un 25/II maddesi anlamında "haklı neden"in varlığı halinde işçinin iş sözleşmesi ihbar süresi verilmeden ve tazminatsız feshedilir. Oysa "geçerli neden"in varlığı halinde süreli ve tazminatlı fesih söz konusu olur. Diğer deyişle geçerli nedene dayalı fesihlerde işçi bakımından feshin mağdur edici sonuçtan daha hafiftir.

İşverenin haklı neden savunmasına rağmen yapılan yargılama sonunda feshin geçerli nedene dayandığı kesin olarak saptanmışsa, işçi açısından ihbar ve kıdem tazminatı yönünden önemli bir ispat sorunu aşılmış olmaktadır. İşçi tarafından açılacak ihbar ve kıdem tazminatı davasında, taraflar aynı olsa da, dava türünün farklılığı sebebiyle feshin geçerli nedene dayandığı yönünde verilen karar,  unsur etkisi nedeni ile Yargıtay’ca kuvvetli delil olarak kabul edilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işveren davacının iş sözleşmesini  şirket prosedürlerine, iç işleyişine ve uygulamalarına uymayan, doğruluk ve güven ilişkisi ile bağdaşmayan davranışları nedeni ile haklı olarak feshettiğini savunmuş ve bu konuda delilerini sunmuştur.    Davacının eylemlerinin belirtildiği gibi haklı ya da geçerli neden ağırlığında olup olmadığının tespiti  için  uzman  bilirkişilerin tespit ve görüşüne de  ihtiyaç vardır. O nedenle uzman bilirkişilerden oluşan bir bilirkişi kuruluna dosya tevdii edilerek, davacının şirket prosedürlerine, iç işleyişine ve uygulamalarına aykırı eylemlerinin olup olmadığı, şirketin zarar görüp görmediği, davacının kusurlu olup olmadığı ve bu davranışlarının 4857 sayılı  Kanun'un  25/II. maddesinde belirtilen ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan nedenlerden biri olup olmadığı araştırılmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13569, Karar No: 2017/16418, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13569 E.  ,  2017/16418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4896, Karar No: 2013/14565, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/4896 E.  ,  2013/14565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından yapılan incelemede;

Sanığın suç tarihinde yakalandığında yapılan üst aramasında mağdura ait kredi kartlarının üzerinde ele geçtiği, savunmasında kredi kartlarını kendisine ... ve...'ın verdiğini belirttiği ancak 5 nolu oturumda tanık olarak dinlenen tanık ... “sanık ile aile dostu olduğunu, kendisine kredi kartları vermediğini,...'ı tanımadığını” beyan ettiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamede yer alan bozma isteyen düşüncelere iştirak olunmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

B- Konut dokunulmazlığını bozma suçuna yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa konut dokunulmazlığını bozma suçunun, suç tarihi itibarıyla uzlaşma kapsamında bulunduğu; 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerine göre müşteki ile sanığa uzlaşmayı kabul edip etmediği açıkça sorulup uzlaşma olanağı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiği gözetilmeden anılan maddelerdeki şartlar yerine getirilmeden duruşmaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.