muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19629, Karar No: 2017/9080, Tarih: 11.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19629 E.  ,  2017/9080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık .... hakkında sahtecilik ve dolandırıcılık;sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan beraat;sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 204/1,62,53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sahtecilik suçundan sanık ...’un mahkumiyetine; dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından sanık ....’un, dolandırıcılık suçundan sanık ...’un beraatine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...Aletleri Şirketi yetkilisi olan...'ın katılan .... Şubesi'nden ticari kredi kullandığı, ancak kredi borcunu ödeyemediğinden teminat olarak müşteki bankaya olaya konu lehdarı ..., borçlusu ...Mobilya sahibi olan diğer sanık .... olan 30.01.2010 keşide tarihli ve 28.02.2010 keşide tarihli 10.000,00 TL meblağlı 2 adet bono senedini verdiği, bu senetler icraya konulduğunda da borçlu-sanık .....'in imza itirazında bulunması üzerine... İcra Hukuk Mahkemesi'nce yaptırılan imza incelemesi sonucunda imzaların ....'a ait olmadığı tespit edildiğinden icra takibinin durdurulmasına karar verildiği iddia edilen olayda, sanık ...’un sahtecilik suçunu işlediği ve sanıkların senedi önceden doğan borca karşılık verdiklerinden eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturmadığına ve sanık ....’un sahtecilik suçunu işlediğine dair delil elde edilemediğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ... müdafiinin sanığın sahtecilik suçunu işlemediğine; katılan vekilinin sanık ....’un dolandırıcılık ve sahtecilik, sanık ...’un dolandırıcılık suçunu işlediklerine dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12211, Karar No: 2012/19733, Tarih: 03.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12211 E.  ,  2012/19733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/03/2011 tarih ve 2010/98-2011/86 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının “AKAYDIN+İŞARET+DAMLA” ibareli marka başvurusuna müvekkilinin ”DAMLA” ibareli 97/020686 sayılı tescilli markası mesnet gösterilerek yaptığı itirazın TPE ve nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa markalar arasında benzerlik olduğunu, seri marka izlenimi uyandırdığı için karıştırılma ihtimallerinin bulunduğunu, davalı başvurusunun müvekkilinin tanınmış marka olmasından haksız olarak yararlanacağını belirterek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurul kararının hukuka uygun olduğunu ve markalar arasında benzerlik olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, taraf markalarının farklı mal ve hizmetleri kapsadığını, karıştırılma olanağının bulunmadığını, aralarında iltibas olmadığını, TPE ve YİDK tarafından yapılan değerlendirilmenin yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, taraf markaları arasında bütüncüllük ilkesi kapsamında ortalama tüketici kitlesinin genel bakış açısına göre karşılaştırıldığında, “ DAMLA” ibaresi yönünden görsel, sesçil ve kavramsal benzerlik bulunduğu, yine markalar arasında 35. ve 43. sınıf mal ve hizmetler bakımından 556 sayılı KHK.’nin 8/1-b maddesi uyarınca karıştırılma ihtimallerinin bulunduğu, özellikle davalının 35. sınıf mal ve hizmetler yönünden davacı markası kapsamında kalan malları hariç tutmaması nedeniyle ürünler arasında ilişkilendirilme ihtimalinin bulunduğu, 556 sayılı KHK’nin 8/4 maddesi anlamında davalı markasının davacı markalarının ayırt edicilik gücüne veya itibarına zarar vermesi ya da davalının haksız yarar sağlamasının mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilleri, kararı ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı TPE vekilinin tüm, davalı Akaydın Alışveriş Hizmetleri Gıda Tekstil Limited Şirketi vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilleri, kararı ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı TPE vekilinin tüm, davalı Akaydın Alışveriş Hizmetleri Gıda Tekstil Limited Şirketi vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verildiği halde, davada kendini vekil ile temsil ettiren davalı şirket vekili lehine ücreti vekalete hükmedilmemiş olması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı TPE vekilinin tüm, davalı Akaydın Alışveriş Hizmetleri Gıda Tekstil Limited Şirketi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı Akaydın Alışveriş Hizmetleri Gıda Tekstil Limited Şirketi yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı Akaydın Alışveriş Hiz. Gıda Teks. Ltd. Şti.'ne iadesine, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17750, Karar No: 2014/1438, Tarih: 28.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17750 E.  ,  2014/1438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. Vek.Av.... ile davalılar 1-...Ltd.Şti. Vek.Av..., 2- ...A.Ş.) Vek.Av... 3-...Ltd.Şti. Vek.Av... aralarındaki tazminat davası hakkında... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince verilen 11/12/2012 gün ve 635-463 Sayılı kararın Düzelterek Onanmasına ilişkin Dairemizin 27/05/2013 gün ve 5285-10883 Sayılı ilamına karşı davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dava, iş kazasına uğrayan sigortalının vefatı nedeniyle yakınlarının davacının maddi ve manevi zararların giderilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği, Hükmün Dairemizce 2013/5285 Esas, 2013/10883 Karar ve 27.05.2013 günlü ilamı ile düzelterek onanmasına karar verildiği, bu karar üzerine davalı ... A.Ş.) tarafından Dairemizin düzelterek onama kararının maddi yanılgıya dayalı olduğundan bahisle düzeltilmesi talep edilmiştir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Gerçekten; maddi tazminat isteminin davalı ... ... yönünden 5.000,00 TL ile sınırlı olmak kaydıyla hüküm altına alındığı, bu miktarın üzerindeki istemin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verildiği, bu duruma göre zamanaşımından red edilen maddi tazminat istemi yönünden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken Dairemize ait düzelterek onama kararında maddi yanılgı sonucu bu hususun gözden kaçırıldığı anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Dairemizin 27.05.2013 gün ve 2013/5285-10883 Esas-Karar sayılı Düzelterek Onama kararının kaldırılmasına,

2- 21.12.2012 tarihli hükmün;

1-Davacılar yararına vekalet ücretinin kararlaştırıldığı 5.fıkrasında yer alan “8.825,09TL” ibaresinin silinerek yerine “9.692,63TL” ibaresinin yazılmasına.

2-Davalılar yararına vekalet ücretlerinin düzenlendiği 6.fıkrasının 1. ve 2. bendinin tümüyle silinerek yerine “Red sebebi ortak olan davalılar...Ltd.Şti ile... Gen.Müd. Kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T'ne göre hesaplanan 7.090,00TL vekalet ücretinin davacılardan tahsili ile davalı ....Ltd.Şti ile... Gen.Müd.'ne ödenmesine,

Davalı ... Gen.Müd. yönünden maddi tazminatın zamanaşımından red edilen kısmı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T'ne göre hesaplanan 2.002,64 TL nisbi vekalet ücretinin davacılardan tahsili ile davalıya ödenmesine, ”ibaresinin yazılmasına.

3-Davalılar yararına vekalet ücretlerinin düzenlendiği 6.fıkrasının 3. bendinde yer alan “13.671,31TL”ibaresinin silinerek yerine “3.802,63TL”ibaresinin yazılmasına,

4-Alınması gereken harcın kararlaştırıldığı 3.fıkranın sonuna yeni bir bend olarak “Davacılar tarafından peşin olarak yatırılan 2.097,50TL harcın istekleri halinde iadesine.”ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş hali ile ONANMASINA, 28/01/2014 ününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5013, Karar No: 2015/14396, Tarih: 17.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/5013 E.  ,  2015/14396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 11. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/01/2015

NUMARASI : 2014/1094-2015/80

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde; Hemşirelik Yüksek Okulunda okuduğunu, masraflarını karşılayabilmesi için 500 TL yardım nafakası talep ettiğini belirtmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde; davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, davacı yararına 500 TL yardım nafakası takdir edilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler".

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davalının, emekli olup aylık 1.100 TL maaş aldığı, kendisine ait evde yeni eşi ile birlikte yaşadığı, yeni eşinden 2010 doğumlu bir çocuğu daha olduğu, psikolojik olarak % 80 raporu bulunduğu; davacının annesinin ise, 1.400 TL emekli maaşı aldığı tespit edilmiştir.

Somut olayda; davalının, emekli olup aylık 1.100 TL maaş aldığı, kendisine ait evde yeni eşi ile birlikte yaşadığı, yeni eşinden 2010 doğumlu bir çocuğu daha olduğu, psikolojik olarak % 80 raporu bulunduğu; davacının annesinin ise, 1.400 TL emekli maaşı aldığı tespit edilmiştir.

Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı fazla olup TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik sosyal durumları değerlendirilerek davacının giderleri ile nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı şekilde dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/94, Karar No: 2025/4948, Tarih: 27.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/94 E.  ,  2025/4948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/694 E., 2023/214 K.

SUÇ : Özel hayatın gizliliğini ihlal

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 134/1-2.c, 62/1 ve 58. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Ereğli (Konya) 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2023 tarihli ve 2022/694 Esas, 2023/214 Karar sayılı kararının usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanunun 309/1. maddesi uyarınca, 07.12.2023 tarihli ve 94660652-105-42-20944-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.12.2023 tarihli ve KYB-2023/132443 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.12.2023 tarihli ve KYB-2023/132443 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Kanun'un 73/4. maddesinde yer alan "Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz" ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir" şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Somut olayda, müşteki ...'un 13/01/2023 tarihli talimat duruşmasında sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini beyan ettiği, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikâyete bağlı olduğu, takibi şikâyete bağlı özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Somut olayda, müşteki ...'un 13/01/2023 tarihli talimat duruşmasında sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini beyan ettiği, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikâyete bağlı olduğu, takibi şikâyete bağlı özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanunun 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun aynı Kanun'un 139/1. maddesi gereğince şikayete tabi olduğu, mağdurun 13.01.2023 tarihli talimat duruşmasında sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini bildirmesine rağmen, sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediğinin sorularak sonucuna göre kabul etmesi halinde sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Ereğli (Konya) 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2023 tarihli ve 2022/694 Esas, 2023/214 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanunun 309/3. fıkrası gereği KANUN YARAR

5271 sayılı Kanunun 309/4-b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.05.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5085, Karar No: 2008/7710, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/5085 E.  ,  2008/7710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, anataşınmazın çatısına monte edilen güneş enerji sistemlerinin kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalıların çatıya kurdukları güneş enerji ısıtma sisteminin su sızdırmasından dolayı binanın rutubet aldığı ve çatıya ilave yük bindirdiği gerekçesiyle bu sistemlerin kaldırılmasını istemiştir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre; projede yer almasa bile tüm kat maliklerinin onayının alınmasına gerek görülmeksizin anataşınmazın ortak yerlerinde güneş enerjisi sisteminin kurulmasına belli koşullarla izin verilmektedir. Bu koşullar; sistemin tekniğine uygun olarak inşa ve monte edilmiş olması, zarar verici durumların giderilmesi için her türlü önlemin alınmış bulunması, bu tesisin bağlı olduğu bağımsız bölüme özgülenen arsa payına tekabül eden orandan fazlasını kapsamaması, anayapıdaki tüm bağımsız bölümler için çatıda aynı tesisin kurulması durumunda herbirine yeterli alanın bulunması ve bu tesislerin hiçbir şekilde anayapıya (yapının taşıyıcı sistemlerine ve bağımsız bölümlere) zarar vermemesi gerekir.

Somut olayda, bilirkişinin yerinde yaptığı inceleme sonucu düzenlenen raporda, dava konusu edilen güneş enerji sistemlerinin anayapının ortak yerlerinden olan terasta tekniğine uygun biçimde kurulduğu, bağlı olduğu bağımsız bölüme özgülenen arsa payı oranını aşmadığı, kolektörlerin ön ayak basarlarının uygun hale getirilmesi ile sistemin kullanabilirliğinde bir sakınca olmadığı belirtilmiş; ancak, bu yerde tüm bağımsız bölüm maliklerinin aynı tesisi kurması için hepsine yetecek alanın bulunup bulunmadığı ve böyle bir tesisi anayapıdaki tüm bağımsız bölüm maliklerinin kurmuş olması durumunda yapının taşıyıcı sistemlerine zarar verip vermediği konusunda herhangi bir inceleme ve açıklama yapılmamıştır.

Bu durumda mahkemece, anayapıdaki bütün bağımsız bölümlerin herbirisi için yeterli alanın bulunup bulunmadığı ve böyle bir tesisi tüm bağımsız bölüm maliklerinin kurması halinde binanın taşıyıcı sisteminin (statiğinin) zarar görüp görmeyeceği hususu bilirkişiye mahallinde yeniden incelettirilip ek rapor alınmalı ve buna göre tüm koşulların gerçekleştiğinin anlaşılması durumunda bilirkişinin raporunda önlem olarak öngörülen kolektörlerin ön ayak basarlarının uygun hale getirilmesi için davalılara uygun bir süre tanınması gerektiği dikkate alınmadan eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.