muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2953, Karar No: 2021/7719, Tarih: 26.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2953 E.  ,  2021/7719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava dilekçesinde, mimari projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay (kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 12.10.2015 gün ve 2015/1091 E.- 2015/14166 K. sayılı ilamı ile, “…Yerinde yapılan inceleme sonucunda düzenlenen bilirkişi raporundan davalının yapılan tadilat ve ilaveler sonrasında her bir katta birer daire olmak üzere üç bağımsız bölüm ve bahçesinin etrafının ferforje parmaklıklar ile çevrildiği, yan cephesinde bahçe girişine demir kapı yapılarak bahçenin özel bahçe haline dönüştürüldüğü, bahçe düzenlemesinin yapıldığı, zemin kat ve birinci kat cephelerinde pencere ve kapılarda onaylı mimari projeden farklı düzenlemeler yapıldığı, davacıya ait bağımsız bölümün bacasının davalıya ait bağımsız bölümün içinde kaldığı, bağımsız bölüm çevresinde ve bodrum katta yapılan tüm imalatların ortak alanda kaldıkları, eski hale getirilmesinin yapının statik sistemi üzerinde çok ciddi ve telafi edilemez hasara neden olacağı tüm yapının yıkılması gerektiği anlaşılmaktadır. Projeye aykırı olarak yapılan inşaat ve değişiklikler projeye uygun hale getirildiğinde anayapıya zarar verecek ise önemli olan anayapının korunması olduğuna göre bu durumun sağlayacağı yarardan çok zarar getireceği gözönüne alınarak karar verilmesi gerekir. Ayrıca projeye uygun olan kısımların yıkımına karar verilmesi de doğru değildir. Bu bakımdan mahkemece dava konusu edilen projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi durumunda anayapının statiğine nasıl ve ne şekilde zarar verildiği tek tek açıklattırılarak bu konuda ek rapor alınması, yeterli görülmediği takdirde bilirkişi heyetinde statik konusunda uzman bir kişinin olacağı üç kişiden oluşan bilirkişi aracılığı ile mahallinde yeniden inceleme yaptırılarak rapor alınması gerekirken hüküm kurmaya yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanarak davalıya ait projesine uygun bağımsız bölümün tümünün yıkılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiş, Kararın düzeltilmesi isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Mahkeme bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, mahkemece, “…Bilirkişiler tarafından mahkememize sunulan 25.03.2019 havale tarihli bilirkişi raporunda ana binaya eklenti kısımların yıkımında oluşacak titreşimlerinden ve güçten sadece davalıya ait ana binanın değil davacıya ait binanın da zarar görebileceğini, davacının binasında oluşan korozyon ve beton durumunun davalının binasında da aynı olacağı göz önüne alındığında statik açıdan binanın hatta davacının binasının da zarar görmesi durumunda bloğun tamamının yıkılarak eski hale getirilmesi ve yeniden projesine uygun olarak yapılmasının gerekeceği, davalının ana binaya sonradan yaptığı ve onaylı mimari projesine uygun olmayan kısımların ana binaya zarar vermeden yıkılmasının mümkün olmayacağı tespit edilmiştir. Uyulmasına karar verilen Yargıtay Bozma ilamında da belirtildiği üzere projeye aykırı yapılan inşaat ve değişikliklerin projeye uygun hale getirildiği takdirde ana yapıya zarar vereceği dolayısıyla ana yapının korunması amacının aşılacağı, bu durumun yarardan çok zarar getireceği hususları göz önünde bulundurularak açılan davanın reddine karar verilmiştir” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 4. maddesinde ortak yerler sayılmış olup, buna göre temeller ve ana duvarlar, taşıyıcı sistemi oluşturan kiriş, kolon ve perde duvarlar ile ta-şıyıcı sistemin parçası diğer elemanlar,bağımsız bölümleri ayıran ortak duvarlar, çatılar, bacalar, genel dam terasları, yağmur olukları her halde ortak yerdir.

Kanunun 16. maddesine göre, kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar.

Kanunun 18. maddesine göre, kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla, karşılıklı olarak yükümlüdürler.

Yine Kanunun 19. maddesine göre, Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz.

4721 sayılı TMK'nın 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.

4721 sayılı TMK'nın 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de gereği yerine getirilmemiştir. Yukarıda açıklanan bozma ilamında belirtildiği üzere yapılan tadilat ve ilaveler sonrasında bodrum kat ilavesi ile her bir katta birer daire olmak üzere üç bağımsız bölüm haline getirdiği ve bahçesinin etrafının ferforje parmaklıklar ile çevrildiği, yan cephesinde bahçe girişine demir kapı yapılarak bahçenin özel bahçe haline dönüştürüldüğü, bahçe düzenlemesinin yapıldığı, zemin kat ve birinci kat cephelerinde pencere ve kapılarda onaylı mimari projeden farklı düzenlemeler yapıldığı, davacıya ait bağımsız bölümün bacasının davalıya ait bağımsız bölümün içinde kaldığı, bağımsız bölüm çevresinde ve bodrum katta yapılan tüm imalatların ortak alanda kaldıkları, bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda, davacı ve davalıya ait binaların bitişik nizam blok şeklinde tasarlanmış ve temelin bir bütün olduğu, sonradan yapılan eklentilerin betonarma kısımlarının eklentileri anayapıya epoksi malzeme ile bağlı yapılmış olduğu, yıkımın anayapınıın statiğine ve davacının bağımsız bölümünede zarar vereceği belirtilmiştir. Mahkemece mimari projeye aykırılıkların hangisinin eski hale getirilmesinin yapının statiğine zarar vereceği tek tek belirlenmediği gibi bodrumun kapatılması, bahçesinin etrafındaki ferforje parmaklıkların, yan cephesinde bahçe girişine demir kapının ve bahçenin özel bahçe haline dönüştürülmesinin, zemin ve birinci kat cephelerinde pencere ve kapıların eski hale getirilmesinin yapının satatğine nasıl zarar vereceğinin raporda gerekse kararda açıklanmadığı, bununla birlikte yapılan bir takım tadilat ve ilavelerin eski hale getirilmesinin yapının statiğini kesin bir şekilde etkileyeceğinin anlaşılması halinde her ne kadar amaç yapıyı korumak ise de, davacının arsa payı oranında mülkiyet hakkı olan yerlerde davacının muvafakatı olmaksızın tadilat ve ilave inşaat yapılamayacağına göre ve herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu ve hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeninin korumayacağı dikkate alınarak davalıya ait yapının yıkımına da karar verilebilir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler göz önünde bulundurularak statik konusunda uzman bilirkişi heyeti ile mimari proje yerinde uygulanmak suretiyle, projeye her bir aykırılığın yapının statiğini ne yönden etkileyeceği hususlarında denetime elverişli rapor alınmak suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1069, Karar No: 2013/379, Tarih: 20.03.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/4-1069 E.  ,  2013/379 K.**

* MADDİ MANEVİ TAZMİNAT DAVASI

* ARAÇ İŞLETENİ

* TRAFİK KAZASI

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 20

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 19

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 30

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “tazminat” davasında yapılan yargılama sonunda; Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce davanın davalı S. Özdal yönünden reddine diğer davalılar yönünden kabulüne dair verilen 22.12.2009 gün ve 2006/368 E., 2009/526 K. sayılı kararın incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin 02.06.2011 gün ve 2011/6028 E., 2011/6319 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, sürücü ve davalı Şirket hakkındaki istemin bir bölümü kabul edilmiş; araç sahibi S.  Özdal hakkındaki istem ise işleten olmadığı gerekçesiyle reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalılardan Y.  Aydın'ın sürücüsü olduğu trafik sicilinde diğer davalı S. Özdal adına kayıtlı ve öteki davalı Şirket'in servis aracı olarak işçilerini taşıttığı otobüsün, destek H. Bayhan'ın ölümüne yol açtığını belirterek, davalıların maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemişlerdir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Yasası’nın 3 ve 19. maddelerine göre trafik kaydı “işleteni” kesin olarak gösteren bir belirti (karine) değilse de, onun kim olduğunu belirleyen güçlü bir kanıt niteliğindedir. Ancak, trafik kaydına rağmen işletenliğin üçüncü kişi üzerinde bulunmasını engelleyen bir yasal düzenleme de yoktur. İşletenlik, trafik kaydı adına olan kişiden mülkiyeti muhafaza kaydı ile satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süre ile kiralama, ariyet veya rehin gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan kişiye geçmiş olur. Bu bakımdan işletenliğin kayda rağmen başkasına geçmiş bulunduğu her zaman kanıtlanabilir. Fakat bu konuda getirilecek kanıtların üçüncü kişiler yönünden bağlayıcı nitelikte ve güçte olması, özellikle zarara uğrayanların haklarını ortadan kaldıracak (halele uğratacak) bir sonuç yaratmaması gerekir.

Dava konusu olayda, 2918 sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın 20. maddesine göre tescil edilmiş araçların her türlü satış ve devrinin noterlerce yapılacağına ilişkin düzenleme ve yukarıda belirtilen açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde, trafik kazasına neden olan araç davalılardan S. Özdal adına kayıtlı olup başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde eylemli kullanımı bulunduğu geçerli kanıtlarla kanıtlanmış değildir. Sürücünün ceza davasında bu yönde açıklamalarda bulunması, yukarıda anılan ilke karşısında, davacıların hukuki durumunu etkilemez.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalılardan S.  Özdal yönünden de işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, onun hakkındaki istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle yukarıda  (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece kısmen önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davacılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Yerel mahkemece; trafik kazasına karışan aracın işleteninin davalı şirket olduğu, her ne kadar bilirkişi raporunda davalı-kayıt malikinin de sorumlu olduğundan bahsedilmiş ise de, yasanın işleteni esas alması ve kayıt malikini farazi işleten olarak kabul etmesi, ancak olayımızda kayıt malikinin işleten olmadığının anlaşılmış olması, davalı şirketin işleten olduğunun belirlenmiş olması nedeniyle, kayıt maliki S. yönünden davanın reddine,  araç sürücüsü ile işleten olarak kabul edilen davalı şirketin bilirkişi raporunda belirlenen destekten yoksun kalma tazminatı ile manevi tazminat  talebinden sorumlu olduğunun kabulüne dair verilen karar, davacılar vekilinin temyizi üzerine, Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçelerle bozulmuş, Yerel Mahkeme, kararın “S. Özdal’ın işleten sıfatına” ilişkin kısmına direnmiştir.

Davacılar vekili, direnme hükmünü  temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, trafik kazasına karışan aracın, kayıt malikinin işleten olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Konunun sağlıklı çözümü için öncelikle “işleten” teriminin hukuki niteliğinin irdelenmesinde yarar vardır.

Davacılar vekili, direnme hükmünü  temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, trafik kazasına karışan aracın, kayıt malikinin işleten olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Konunun sağlıklı çözümü için öncelikle “işleten” teriminin hukuki niteliğinin irdelenmesinde yarar vardır.

2918 sayılı Kara Yolları Trafik kanunu (KTK)’nun  3. maddesinde araç sahibi; “araç için adına yetkili idarece tescil belgesi verilmiş veya sahiplik ya da satış belgesi düzenlenmiş kişidir”, işleten ise, “araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen ya da aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehni gibi hallerde kiracı, ariyet ya da rehin alan kişidir. Ancak ilgili tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat edilirse, bu kimse işleten sayılır” şeklinde tanımlanmıştır.

Yasada ve öğretide, işleten sıfatının belirlenmesinde şekli ve maddi ölçütler söz konusudur. Bunlardan şekli ölçüt, satışa esas olan tescil belgesinde, trafik belgesinde, sigorta poliçesi ve vergi kaydında yazılı olmayı; maddi ölçüt ise,  araçtan yararlanmayı ve araç üzerindeki eylemli egemenliği ifade etmektedir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununda işleten kavramı ve kimlerin işleten olabileceği belirtilmiştir. Kural olarak aracın trafik sicilinde adına kayıtlı olduğu kişi, yani araç sahibi, aracı kendi hesabına ve kendisine ait olmak üzere kullanıyor, üzerinde çıkar sağlıyorsa; hem şekli hem de maddi anlamda işleten sıfatını alacaktır.

Noterlerin düzenleme yoluyla yaptığı satış ve devir işleminin arkasından yapılacak tescil, mülkiyete karine oluşturması bakımından önem taşır. Kuşku olan durumlarda aracın malikine işleten gözüyle bakılmalı ve buna ağırlık verilmelidir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.2002 gün ve 2002/11-71 E. 2002/141 K.; 24.03.2004 gün ve 2004/10-165 E., 2004/171 K.; sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Görüldüğü gibi, sicilde malik görünen kişi, karine olarak aracın işleteni sayılmaktadır. Bunun sebebi, trafik kazasında  sorumlu olan şahsın kolayca belirlenmesi ve zarar görenin zararının en kısa sürede giderilmesini sağlamaktır. Belirtmek gerekir ki, sicilde malik olarak görünen kişi her zaman aracın işleteni olmayabilir. Bu durumda, araç sahibi, aracın üzerinde fiili hakimiyeti bulunmadığını, araç için bir başkasının harcamalarda bulunduğunu veya araç üzerindeki ekonomik çıkarın bir başkasına ait olduğunu,  işleten sıfatının bulunmadığını kanıtlayabilirse sorumluluktan kurtulabilir.

Hukuk Genel Kurulu’nda yapılan görüşmelerde azınlıkta kalan görüş sahiplerince; 2918 Sayılı Yasanın 20.maddesinin (d) fıkrası ile trafik siciline tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirlerin noterler tarafından yapılacağı, bu nedenle işleten sıfatının S. Tekstil San ve Tic. Ltd. Şti’ne devredildiğinin resmi belge ile isbat edilmeyen olayda, resmi kayıtlara göre kayıt malikinin işleten olduğunu, dava dilekçesinin hukuki vasıflandırmasının hakime ait olması nedeni ile dava dilekçesinde işleten olarak S. Tekstil San ve Tic. Ltd. Şti’nin gösterilmesinin sonucu değiştirmeyeceği, bu nedenle direnme kararının bu gerekçe ile bozulması gerektiği  görüşü savunulmuş ise de,  çoğunlukça bu görüş benimsenmemiştir.

Somut olayda; davacıların murisi H. Bayhan’ın 01.08.2005 tarihinde otobüs durağında  beklediği  sırada, davalı S. Özdal adına kayıtlı, Y.  Aydın’ın sevk ve idaresindeki, içinde yolcu olarak  davalı S. Tekstil Ltd. Şti’ye ait işçilerin bulunduğu otobüsün çarpması sonucu hayatını kaybettiği ve davacıların,  araç sürücüsü,  işçileri  taşınan şirket ve araç malikinden  maddi ve manevi tazminat  talebinde bulundukları görülmüştür. Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; Mahkemece,  kazaya karışan 41 D ……. plakalı araç maliki S. Özdal’ın, aracı  uzun süreli kiralama, ariyet veya  rehni gibi sözleşmeler ile  kiraya verip vermediği ya da üçüncü kişilerin  aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere  işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufta bulunup bulunmadığı  konusunda yeterli araştırma yapılmadan, araç malikinin işleten sıfatının bulunmadığı  kabul edilerek önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç :Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarda açıklanan değişik gerekçeden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 1086 sayılı HUMK’nın 440/1-3 maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içersinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2013 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7210, Karar No: 2017/16731, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/7210 E.  ,  2017/16731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.