muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2310, Karar No: 2010/10513, Tarih: 01.10.2010

Hükümlüye, para cezası ödeme emri çıkartılıp, ödenmemesi üzerine Bolu Cumhuriyet Başsavcılığınca ödenmeyen adli para cezasının günlüğü 100 TL'den hesap edilmek suretiyle 250 gün hapse çevrilmesini müteakip, Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2009 gün ve 2009/7-136 Tş sayılı yazısı ile hükümlü hakkındaki adli para cezasının günlüğü mahkemece belirlenen 30 TL'den mi yoksa 100 TL üzerinden mi hesap edilmek suretiyle hapse çevrileciği hususunda tereddüt oluştuğundan bahisle bir karar verilmesinin istenmesi nedeniyle Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2009 gün ve 2009/70 müteferrik sayılı kararı ile ödenmeyen adli para cezasının hapse çevirme işleminin 647 sayılı Yasa Hükümlerine göre günlüğü 100 TL'den hapse çevrilerek infazının yapılmasına karar verildiği, iş bu karara vaki itirazın ise Düzce Ağır Ceza Mahkemesinin 24.02.2009 gün ve 2009/190 değişik iş sayılı kararı ile reddedildiği, ancak anılan karara karşı; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5/3 ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 1. maddelerinde öngörülen, adlî para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapse çevrilmesinde bir gün karşılığı olarak 100 Türk lirasının esas alınacağına ilişkin hükmün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki diğer kanunlarda yer alan adlî para cezalarının ödenmemesi durumunda geçerli olduğu, nitekim 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde, "Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adlî para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca hapsedilir." hükmünün yer aldığı cihetle, 5237 sayılı Kanun uyarınca verilen ya da diğer kanunlara göre verilip de, adlî para cezasının gün karşılığı olarak miktarı belirtilen ilâmlarda, mahkemece bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ne kadar ise, aynı miktar üzerinden ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığı gerekçesiyle Adalet Bakanlığınca kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu anlaşılmaktadır.

Görüldüğü üzere; 5237 sayılı Yasanın 52. maddesi uyarınca hükmolunan doğrudan verilen para cezasının infazının, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesine göre yapılması gerekmekte ve bu şekilde hükmedilen para cezasının ödenmemesi halinde; para cezasından hapse çevirme işlemi yapılırken, hangi miktardan çevirme yapılacak tartışması yapılmadan, baştaki gün hapis cezasına geri dönülmesi ve ayrıca bu durumda koşullu salıverme hükümlerinin uygulanmaması gerektiği cihetle, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde bulunduğundan, Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2009 gün ve 2009/70 müteferrik sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Düzce Ağır Ceza Mahkemesinin 24.02.2009 gün ve 2009/190 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 01.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6190, Karar No: 2020/354, Tarih: 20.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/6190 E.  ,  2020/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

... Bölge Adliyesi Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının davacılar vekilince murafaa talepli olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Murafaa için belirlenen günde duruşmalı temyiz eden davacılar vekili avukat ... geldi. Diğer taraftan gelen olmadığından hazır olan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra kararın açıklanması başka güne bırakıldı. Yapılan incelemede temyiz dilekçesinin süresinde verildiğinin anlaşılması üzerine, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, müvekkili ...’nün 16/06/2014 tarihinde ... ... ve Eğitim Hizmetleri A.Ş.'ye ait Özel Aksaray Hastanesi'nde sezaryen ameliyatı olduğunu, müvekkiline yapılan operasyonun epidural anestezi yöntemi yapıldığını, bu işlemi yapan davalının anestezi uzmanı ... ... olduğunu, yapılan enjeksiyon sonucu müvekkilinin sağ tarafından kalçadan ayak parmak uçlarına kadar güç kaybı ve uyuşukluk meydana geldiğini, müvekkili Gülçinin 1984 doğumlu olup dört çocuk annesi olduğunu, geçirmiş olduğu operasyonu özel hastanede geçirmeyi istemesinin hem eşinin hem kendisinin daha iyi hizmet alacağı inancından kaynaklandığını, fakat anestezi sırasında sağ ayağında oluşan felç ile derin bir üzüntü ve telafi edilemez bir hayal kırıklığına uğradığını ileri sürerek tahkikat sonucunda müvekkilinin maddi ve manevi zararının değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda artırılmak üzere fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması kaydı ile müvekkili ... lehine 10.000,00 TL, müvekkili ... içien 10.000,00 TL ve müvekkillerin velayetleri altında bulunan müşterek çocukları Emrullah için 5.000,00 TL, Zeliha için 5.000,00 TL, Muhammed Emin için 5.000,00 TL ve Merve için 5.000,00 TL olmak üzere toplam 40.000,00 TL maddi tazminatın, müvekkili Gülçin için 250.000,00 TL, müvekkili Hakan için 150.000,00 TL ve müvekkillerin velayetleri altında bulunan müşterek çocukları Emrullah için 50.000,00 TL, Zeliha İçin 50.000,00 TL, Muhammed Emin için 50.000,00 TL ve Merve için 50.000,00 TL olmak üzere toplam 600.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarih olan 16/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince, maddi tazminat talebi yönünden davanın reddine, manevi tazminat talebi yönünden davanın reddine, karar verilmiş, davacılar tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nce de "Davacıların istinaf taleplerinin esastan reddine'', karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

İlk Derece Mahkemesince, maddi tazminat talebi yönünden davanın reddine, manevi tazminat talebi yönünden davanın reddine, karar verilmiş, davacılar tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nce de "Davacıların istinaf taleplerinin esastan reddine'', karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

SONUÇ: Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacıların yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, 20/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29489, Karar No: 2021/1081, Tarih: 10.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/29489 E.  ,  2021/1081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili ve O yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ... İnşaat Turizm Petrol Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi isimli şirketin sahibi olduğu, bu şirket kapsamında inşaatlar yapıp satışa arz ettiği,bu bağlamda 2009 yılı içerisinde Pendik ilçesi Gözdağı Caddesi Güven Sokak'ta yapılacak apartmanın zemin katında bulunan 9 numaralı dairenin alım satımı konusunda katılanla anlaşarak satış protokolü düzenledikleri, katılanın sanığa peyder pey toplam 45.000 TL para ödediği ancak sanığın katılana daireyi teslim etmediği, bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan somut olayda;

Sanığın savunmasında mevzuat değişikliği nedeniyle jeneratör takılmadığı ve asansör olmadığı için suç konusu dairenin iskan ruhsatını alamadığını bu nedenle de katılana daireyi teslim etmediğini beyan etmesi, katılanın ise suç konusu daireyi sanığın başkasına sattığını ve dairede başkasının oturduğunu iddia etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;suç konusu daireye ait tapu kayıtları getirilerek taşınmazın iskan ruhsatının bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ardından tapu kayıtlarına göre daireyi devreden ve devralan olarak gözüken kişilerin tespiti ile dairenin başkaları tarafından kullanılıp kullanılmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile sanığın beraatine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18782, Karar No: 2014/13000, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18782 E.  ,  2014/13000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2013

NUMARASI : 2009/188-2013/494

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı Kurum vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2731, Karar No: 2009/4703, Tarih: 29.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2731 E.  ,  2009/4703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Maliye Bakanlığına izafeten İstanbul Muhakemat Müdürlüğü ile ... Saya Çanta Deri Konfeksiyon San. ve Tic. Ltd. Şti, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...aralarındaki dava hakkında Zeytinburnu 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.11.2006 gün ve 2003/253 2006/335 sayılı hükmün Dairenin 17.6.2008 gün ve 2008/663 Esas, 2008/3292 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 170.00.-YTL para cezasının davalılardan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda yazılı 32.30.-YTL karar düzeltme red harcının karar düzeltme isteyen davalılardan alınmasına 29.6.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2998, Karar No: 2011/14365, Tarih: 24.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2998 E.  ,  2011/14365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/10/2009 tarih ve 2007/155-2009/506 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin ortakları ile davalı gerçek kişiler arasında önceden var olan ortaklık ilişkisinin 16.04.2006 tarihli protokol ile sona erdiğini, protokol doğrultusunda bir kısım ortakların Doruk Ltd. Şti., diğer ortaklarından Doruk Fen Ltd. Şti.'nin paydaşı olarak kaldıklarını, paylaşıma göre tarafların şirket paylarını karşılıklı olarak birbirine devrettiklerini, protokolün 6/2. maddesinde protokol tarihinden önce doğmuş ve ileride ödenecek olan ödemelerden dolayı tarafların protokol anındaki mevcut hisseleri oranında sorumlu olacaklarının kararlaştırıldığını, davacı şirketin protokol tanzimi tarihinden sonra 6. madde kapsamında olmak üzere şirket ve kurumlara toplam 198.566,19 TL ödemede bulunduğunu, bu miktardan şirketteki hisselerini devreden davalıların hisseleri oranında sorumlu olduklarını, protokolün 4. maddesinde de davacı şirketin davalı şirkete 250.000,00 TL ödeyeceğinin kararlaştırıldığını ve başkaca talepte bulunulmayacağının belirlendiğini, bu madde karşısında davalıların artık bir talepte bulunmalarının mümkün olmadığını, protokolün 6/1. maddesinde her şirketin kar ve zarar hesaplarını tam anlamı ile netleştirileceği ve ortaya çıkacak net karın ortaklar arasında paylaştırılacağı belirtilmiş ise de aynı maddenin 2. fıkrasında borçların ödenmesi ile ilgili detaylı düzenlemenin varlığı göz önüne alındığında ve protokolün 4. maddesi de birlikte değerlendirildiğinde amaçlananın kar-zarar paylaşımı olmayıp sadece borçların paylaşımı olduğunu ileri sürerek 81.412,14 TL 'nin davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, protokol gereği ödenen 250.000,00 TL'nin sadece hisselerin bedeli olarak ödendiğini, protokolün 4. maddesinde bu hususun açıkça yazılı olduğunu, protokolün 6. maddesinde ise ayrıca hisse devir bedeli dışındaki devir tarihi itibarı ile şirketin mevcut alacak-borç durumunun netleştirilerek ortaklara paylaştırılması hususunun düzenlendiğini, buna göre şirketin alacak ve borç hesabı karşılaştırılarak ortaya çıkacak net karın ortaklara paylaştırılacağını, bu tespitler yapılmadan muaccel bir alacaktan bahsedilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, protokolün madde madde değil bir bütün olarak ele alınıp tarafların hak ve borçlarının belirlenmesi gerektiği, protokolün 4/2 maddesinde ödenmesi kararlaştırılan 250.000,00 TL'lik tutarın iki şirket arasında devirdeki dengeyi kurmak amacı ile belirlendiği, gerçek kişilerin kar ve zarar ortaklığının düzenlenmediği, protokolün 6. maddesinin ise hisselerini devrederek ortaklıktan ayrılan ortakların devirden önce doğan ve paylaşılmayan karı nasıl paylaşacakları ve yine devirden önce doğup, devirden sonra ödenen şirket borcunu nasıl paylaşacaklarını düzenlediği, bu maddenin 1. ve 2. fıkrası birlikte gözetildiğinde mahsup amacı ile düzenlenmiş olduğu, 1. fıkradaki kar ve zarar hesabının 15.06.2006 tarihine kadar, 2. fıkradaki borç hesabının ise protokol tarihi olan 16.04.2006 tarihine kadar hesaplanacağı, davacı şirketin davalı gerçek şahıslara dağıtmadığı kar payının bulunduğu, davalı gerçek şahıslardan protokol gereği talep edilen borç miktarının tespit edilen kar payından daha düşük olduğu, davacının kar payını düştükten sonra halen karşılanmayan gideri bulunması halinde davalı gerçek şahıslardan hisseleri oranında talepte bulunabileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24431, Karar No: 2013/31868, Tarih: 08.10.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/24431 E.  ,  2013/31868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 28.05.2013 tarih, 10829/19546 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Alacaklı vekili tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlu vekilinin İİK’nun 168/4.maddesinde öngörülen yasal 5 günlük sürede icra mahkemesine başvurarak, imzaya itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Kırıkkale 6. Noterliğinin 16.10.2006 tarih ve 3100 yevmiye nolu vekaletnamesi ile borçlu Kadir Çakır tarafından Mehmet Çakır'ın çek imzalama yetkisini de içerir şekilde vekil olarak tayin edildiği görülmüştür.

Savcılık tarafından Ankara Kriminal Polis Laboratuvarından alınan 04.10.2010 tarihli raporda çekteki keşideci imzasının M.Ç. eli ürünü olmadığı bildirilmiş, mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda grafoloji ve sahtecilik uzmanı bilirkişi İ.B.'dan alınan 12.08.2011 tarihli raporda imzanın borçlu elinden çıkmadığı ancak M.Ç. eli ürünü olduğu bildirilmiştir. Her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için Adli Tıp Kurumu Başkanlığından alınan 26.12.2012 tarihli raporda ise imzaların borçlu eli ürünü olmadığı ancak M.Ç. eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği belirtilmiştir. Mahkemece üstün tutulması gereken raporun, Savcılık raporunu da doğrulayan üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan rapor olduğu kanaatiyle Adli Tıp Kurumu Başkanlığından alınan rapor hükme esas alınarak itirazın reddine karar verilmiştir.

HGK’nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; herhangi bir belgedeki imza ve yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır.

Hükme esas alınan raporda kesin kanaat belirtilmediğinden önceki raporlar arasında çelişkinin giderilmesinden bahsedilemez. Ayrıca bilirkişi raporlarından birisinin heyetçe düzenlenmiş olması, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından, heyetten alınan rapora üstünlük tanınarak sonuca gidilemez.

O halde, mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden ve ehil bilirkişilerden oluşacak bir kuruldan mütalaa alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 28.05.2013 tarih ve 2013/10829 E., 2013/19546 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda  yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  bozma nedenine göre sair karar düzeltme itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.