muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6128, Karar No: 2020/3643, Tarih: 16.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6128 E.  ,  2020/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 02/07/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Suç tarihi olan 30/05/2014 tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibarıyla sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibarıyla sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 1 yıl 8 ay olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 16.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14121, Karar No: 2015/22211, Tarih: 18.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14121 E.  ,  2015/22211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının davalı şirket nezdinde 30/10/2006 tarihinde işe başladığını, 25/08/2014 tarihinde iş akdinin işveren tarafından telefonda feshedildiğini, gerçek fesih nedeninin sendikal nedene dayandığını, işyerinde örgütlü bulunan ... ile davalı firma arasında süren toplu iş görüşmelerinin anlaşmazlıkla sonuçlandığını, 15 Temmuz 2014 ile 07 Ağustos 2014 tarihleri arasında grev yapıldığını, 23 Temmuz 2014 tarihinde mutabakat ile anlaşma noktasına gelindiğini ve buna göre 733 kişinin oy kullandığı referandumda, 659 işçinin greve devam demesine karşın sendikanın aynı koşullarda 0/08/2014 tarihinde işverenle anlaşma sağladığını, .... İş Sendikası'nın 07/08/2014 tarihindeki bu anlaşması işçilerin muhalefetine rağmen gerçekleştiğini ve işverenin sendika tarafından korunduğunu, işçilerin yapılan görevden sonuç alınamadığını düşündüklerini ve toplantı yaptıklarını, davacı müvekkilinin bu toplantıda; sendikanın kendilerine sormadan anlaşma yaptığını, yapılan grevin sonuçsuz kaldığı konusunda düşüncelerini belirttiği için işverenin hedefi haline geldiğini, davalı işverenin demokratik bir tepki olarak sendikanın anlaşma koşullarını eleştiren bu işçilerin sendikal faaliyetler konusunda önderlik ettiklerine inandığı için müvekkil ile birlikte toplam 5 işçinin aynı gün işten çıkartıldığını belirterek fesih işleminin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine, iş akdi feshinin sendikal nedene dayandığından işçinin başvurusu, işverenine işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken sendikal tazminat miktarının işçinin bir yıllık brüt ücreti olarak belirlenmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 07/02/2007 tarihinde müvekkil şirkette "Üretim İşçisi" olarak çalışmaya başladığını, davacının müvekkil şirket ile şirket yöneticileri hakkında, gerek işyerinde 15/07/2014 ile 07/08/2014 tarihleri arasında yapılan grev ve gerekse de ....-İş Sendikası ile müvekkil şirket arasındaki Toplu İş Sözleşmesi (TİS) görüşmeleri esnasında ve sonrasında, çalışma arkadaşlarını işverene karşı kışkırtmaya çalıştığını, işyerindeki barışı bozmaya yönelik hareket ettiğini, davacının ayrıca TİS görüşmeleri devam ederken müvekkil şirket yöneticilerine uygunsuz sms mesajlar gönderdiğini, ahlaka aykırı beyanlarda bulunduğunu, davacının söz konusu eylemlerinin müvekkil şirket tarafından 22/08/2014 tarihinde öğrenildiğini, davacının bu eyleminin, sadakat borcuna açıkça aykırılık teşkil ettiği gibi, müvekkil şirketin manevi şahsiyetini küçük düşürdüğünden, iş sözleşmesinin İş Kanunun 25/II-b'ye göre 25/08/2014 tarihinde haklı nedenle derhal feshedildiğini, fesih bildiriminin davacının şehir dışında bulunması nedeniyle elden tebliğ edilemediğini, 25/08/2014 tarihinde yazılı olarak davacının ikamet adresine ... Noterliğinden .... yevmiye sayılı fesih ihbarnamesi ile gönderildiğini, iş sözleşmesinin, davacının ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan davranışları sebebi ile haklı nedenle derhal feshedildiğinden, davacının işe iade talebinin reddedilmesi gerektiğini, davacının iş sözleşmesinin sendikal nedenlerle feshedildiği yönündeki iddialarının asılsız olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacı tarafından gönderilen mesajın bir yakınma, hak arama talebi niteliğinde olduğu, işçinin işverene sadakat borcuna aykırılık oluşturmayacağı, feshin geçerli nedene dayandığının ispatlanmadığı, davacının iş sözleşmesinin greve katılması nedeniyle sendikal nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacı tarafından gönderilen mesajın bir yakınma, hak arama talebi niteliğinde olduğu, işçinin işverene sadakat borcuna aykırılık oluşturmayacağı, feshin geçerli nedene dayandığının ispatlanmadığı, davacının iş sözleşmesinin greve katılması nedeniyle sendikal nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, an çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (12.12.2013 gün ve 2013/8422 Esas, 2013/33052 Karar sayılı ilamımız). Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin greve katıldığı gerekçesiyle sendikal nedenle feshedildiği kabul edilmişse; greve çok sayıda başka işçilerin de katıldığı ancak onların iş sözleşmelerinin feshedilmediği, feshin sendikal nedene dayanmadığı, davacının iş sözleşmesinin çalışanları işverene karşı kışkırttığı, yöneticilere uygunsuz mesaj gönderdiği gerekçesiyle feshedilmişse de, fesih nedeni yapılan davranışların ispatlanmadığı, grev sırasında fabrika müdürüne gönderdiği telefon mesajında hakaret veya tehdit içeren bir söz bulunmadığı, feshin haklı ve geçerli nedene dayanmadığı, fesih nedeni dikkate alındığında, işe başlatmama tazminatının 6 ay belirlenmesi dosya içeriğine uygun olacaktır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 6 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 6 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 238.40 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 18.06.2015 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19391, Karar No: 2014/15080, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19391 E.  ,  2014/15080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2013/37-2013/577

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

Dosyanın mahaline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar veridi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26457, Karar No: 2018/4464, Tarih: 19.04.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/26457 E.  ,  2018/4464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki ve tanık anlatımlarına göre, olay günü sanıkların; düğün salonu önündeki kalabalığın üzerine doğru ayaklarını hedef alarak ateş edip yaralaması şeklinde gerçekleşen olayda uygulama yeri bulunmayan TCK 21/2. maddesinin tatbiki ile noksan ceza tayini karşı temyiz olmadığından,

Kabule göre ise;

Sanıklar hakkında olası kastla yaralama suçundan hüküm verilirken uygulama maddelerinin sırasının "5237 sayılı TCK.nun 86/1., 86/3...e., 21/2." olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz edenlerin sıfatı ve sonuç ceza miktarına etkisi olmamasına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...'nın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.04.2018gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1048, Karar No: 2020/998, Tarih: 02.12.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1048 E.  ,  2020/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “rücuen tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Kocaeli 1. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı ... (SGK/Kurum) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Kurum sigortalısı ...’ın eşi davalı ...'ın kullandığı ... plakalı araçta 03.08.2011 tarihinde yolcu olarak bulunduğu sırada ...'ın direksiyon hâkimiyetini kaybederek bariyerlere çarpması sonucu gerçekleşen trafik kazası nedeniyle yaralandığını, sigortalıya geçici iş göremezlik ödeneği kapsamında ödeme yapıldığını, davalı ...’ın olayda tam kusurlu olduğunu, davalı ... şirketi tarafından ... plakalı araç için zorunlu mali sorumluluk sigortası düzenlendiğini, sigortalı ...’a 3.661,39TL geçici iş göremezlik ödeneği verildiğini ileri sürerek 5510 sayılı Kanun’un 21, 39 ve 76. maddeleri kapsamında 3.661,39TL'nin onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ve yargılama gideri ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... Anonim Şirketi vekili; ... plakalı aracın 22.05.2011-22.05.2012 tarihleri arasında zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalandığını, davaya konu olayın iş kazası veya meslek hastalığı olmadığını, rücuya konu edilemeyeceğini, ayrıca 5512 sayılı Kanun’un 21. maddesindeki düzenleme gereğince sigortalıya yapılan ödemenin en fazla yarısının kusur oranında istenebileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ...; olay günü aracının önünde seyreden tırın yanlış şerit değiştirmesi neticesinde düz yolda tek taraflı kaza yaptığını, eşinin ve kendisinin ağır yaralandığını, araçlarının pert olduğunu, Kurumun talep ettiği miktarın sigorta şirketinden alınması gerektiğini belirterek kendisi yönünden davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Kocaeli 1. İş Mahkemesinin 12.03.2015 tarihli ve 2013/769 E., 2015/64 K. sayılı kararı ile; Kurum sigortalısı ...'ın olay tarihinde eşi olan ...'ın yönetimindeki araçta yolcu olarak bulunduğu sırada 03.08.2011 tarihinde gerçekleşen trafik kazası sonucu yaralandığı, sigortalının hak sahibi olan davalı ...'ın olayın meydana gelmesinde kusuru olduğu ancak ... yönünden hak sahibi sıfatı bulunması nedeniyle Kurum zararını ödemekle sorumlu tutulamayacağı ve ...'ın kusurlu olması dolayısıyla zorunlu mali mesuliyet sigortası kapsamında davalı ... şirketinin sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Kocaeli 1. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 28.04.2015 tarihli ve 2015/9033 E., 2015/8075 K. sayılı kararı ile; "...Dava, trafik kazası geçirerek yaralanan sigortalı ...'a yapılan geçici iş göremezlik ödemeleri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmda belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamı, toplanan deliller ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı avukatının aşağıda belirtilen temyiz itirazları dışında kalan, sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava, 03.08.2011 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu yaralanan sigortalı ...'a ödenen geçici iş göremezlik ödemelerinin davalı sürücü ve sigorta şirketinden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21/4. maddesidir.

Mahkemece, 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesinin son cümlesi uyarıca, tazmin sorumlusu 3. kişinin aynı zamanda sigortalının eşi olması nedeniyle rücû engeli bulunduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de; anılan düzenleme; " iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümlerde, bu Kanun uyarınca hak sahiplerine bağlanacak gelir ve verilecek ödenekler için, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesinde kusuru bulunan hak sahiplerine veya iş kazası sonucu ölen kusurlu sigortalının hak sahiplerine, Kurumca rücû edilmez" hükmü öngörülmüş olup, sigortalının ölmediği gözetildiğinde, anılan düzenlemenin eldeki davada uygulama yeri bulunmadığı açıktır.

Öte yandan; davalının kullandığı otomobil ... tarafından, davalı ... şirketine kaza tarihini kapsayacak şekilde zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi ile sigortalanmıştır. Bilindiği üzere zorunlu mali mesuliyet sigortasında sigortacı, KTK 91. maddesiyle, işletenin aynı Yasa'nın 85/1. maddesinde öngörülen hukuki sorumluluğunu üzerine almış bulunmaktadır. Anılan maddeye göre, bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına sebep olursa işletenin bu zarardan sorumlu olacağı hükme bağlanmış bulunmaktadır. Sigortacının bu kapsamdaki sorumluluğunu sınırlayan aynı Yasa'nın 92/a maddesinde işletenin bu yasa uyarınca eylemlerinden sorumlu olduğu kişilere karşı yöneltebileceği tüm zarar talepleri zorunlu mali mesuliyet sigortası kapsamı dışında tutulmuştur. Zorunlu mali mesuliyet sigortasının asıl amacı, işletenin 3. kişilere karşı olan hukuki sorumluluğunu güvence altına almak olduğuna göre, işletenin, diğer bir deyişle zorunlu mali mesuliyet sigortası yaptıranın ve onun emir ve talimatıyla hareket eden kişilerin eylemleri sonucu, işletende veya işletenin emir ve talimatıyla hareket eden kişilerde meydana gelen zararları güvence altına almayacaktır.