muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8951, Karar No: 2023/1454, Tarih: 23.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8951 E.  ,  2023/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2015 tarihli ve 2015/295 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın; olay günü şikâyetçinin hastane bahçesine kapıları açık ve kontak anahtarı üzerinde olarak park ettiği aracını çalarak hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli ve 2015/269 Esas, 2015/554 Karar sayılı kararı ile sanığın, katılana yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunlukları uygulanmasına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 18.12.2019 tarihli ve 2019/5781 Esas, 2019/16283 Karar sayılı kararı ile '1-Sanığın, hastaneye ait bahçeden, kontak anahtarı üzerinde bulunan ve kapıları kilitsiz olarak park edilmiş olan müştekinin aracını çalması şeklindeki eyleminin TCK’nun 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, vasıfta yanılarak aynı Kanun’un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm tesisi ile eksik ceza tayini,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,' gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/84 Esas, 2020/212 Karar sayılı kararı ile sanığın katılana yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62/1 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak neticeten 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/84 Esas, 2020/212 Karar sayılı kararı ile sanığın katılana yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62/1 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak neticeten 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hakkında hükmedilen cezayı temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesince; katılanın olay günü sabah saat 08.00 sıralarında teknik bilirkişi raporu ile de sabit olduğu üzere aracını, hastane bahçesi olarak kullanılan işlettiği kantinin arka kısmına kapıları açık şekilde ve üzerinde kontak anahtarı bulunduğu halde park ettiği, aynı gün saat 12.30 sıralarında aracın çalındığının tespit edilmesi üzerine, yapılan soruşturma kapsamında, bahse konu aracın plakaları olmaksızın ...’da ele geçirildiği, tanık ...’nın aracı tanık ...’dan, tanık ...’ın da sanık ...’tan aldığını iddia etmesi ve iddiaların tanık beyanları ile doğrulanması üzerine, sanık hakkında cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, sanık tarafından soruşturma aşamasında kendisinin ... isimli kişiye araç satmadığını beyan etmesine rağmen, yargılama aşamasında alınan savunmasında, ... isimli kişiye araç sattığını, ancak bu aracın Aydoğdu Mahallesinde yaşayan 26 yaşlarındaki ... isimli kişiden satın aldığını beyan etmiş ise de; Mahkemece tanık olarak bilgisine başvurulan ...’ın 34 yaşında olup, müzisyenlik yaptığı, ... isimli kişiyi tanımadığını beyan etmesi karşısında, sanığın aşamalarda alınan çelişkili ve inkâra yönelik savunmasının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu düşüncesi ile Mahkemece savunmasına itibar edilmeyerek sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın hırsızlık suçundan neticeten 4 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında tayin olunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın hırsızlık suçundan neticeten 4 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında tayin olunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/84 Esas, 2020/212 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından ".. sonuç olarak 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine ".... sanığın cezasının 4 yıl hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.03.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17433, Karar No: 2014/1538, Tarih: 04.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17433 E.  ,  2014/1538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/1283-2013/501

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dilekçesi ile; müvekkillerinin reşit olmakla birlikte, herhangi bir gelirinin bulunmadığını; davalı babanın ise ekonomik durumunun iyi olduğunu, davacıların (kızlarının) ihtiyaçlarını karşılamadığını ileri sürerek; müvekkilleri için aylık 300'er TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece; "yardım nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka borçlusunun refah içinde bulunması gerektiği, dosya kapsamından davalının refah içinde yaşadığı hususu kanıtlamadığından" bahisle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK'nun 364.maddesi; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.

Kardeşlerin nafaka yükümlülükleri, refah içinde bulunmalarına bağlıdır.

Eşi ile ana ve babanın bakım borçlarına ilişkin hükümler saklıdır." hükmüne amirdir.

Aynı yasanın 365.maddesinde ise; "Nafaka davası, mirasçılıktaki sıra göz önünde tutularak açılır.

Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." denilmektedir.

Somut olayda, davacılar reşit oldukları halde, bir işleri ve gelirleri bulunmadığından, zorunlu ihtiyaçlarının karşılanması için, davalı babalarından yardım nafakası talep etmektedirler. Yukarıda belirtilen kanun hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, davalı babanın, çocukları davacılara yardım etme yükümlülüğü bulunmaktadır. Nafakaya hükmedilebilmesi için, nafaka yükümlüsü babanın refah içinde olması şartı aranmamaktadır. Kanunda, sadece, kardeşler yönünden refah içinde bulunma şartı getirilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 gün ve 1998/656 E.- 1998/688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

O halde, mahkemece; tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetilerek, toplanacak deliller çerçevesinde "hakkaniyete" uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekmektedir.

Yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

O halde, mahkemece; tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetilerek, toplanacak deliller çerçevesinde "hakkaniyete" uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekmektedir.

Yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11074, Karar No: 2022/10681, Tarih: 25.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11074 E.  ,  2022/10681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BEYKOZ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde ve UYAP sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 23/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

3) Kabule göre de;

a) 28/06/2014 tarihinden önce yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, somut olayda suç tarihinde yürürlükte olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi ile temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesine karşın, sanık hakkında ceza tayin edilirken temel ceza 1 yıl olarak belirlenerek eksik ceza tayin edilmesi,

b) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 6545 sayılı Kanun'la getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

c) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 25/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1715, Karar No: 2014/5371, Tarih: 24.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1715 E.  ,  2014/5371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2012/707-2013/393

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmazın dava tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmekte olup bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşıdığından; bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi olduğu belirlendikten sonra, çevresinde ve komşu parsellerde çiftçilerin kendi imkanlarıyla yaptıkları havuzlardan kendi imkanlarıyla sulandığı belirtilmiş ise de; sulamanın ne suretle yapıldığı açıkça gösterilmeden, bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompalama veya damla sulama yöntemi ile yapılan bir sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden, düzenlenen bilirkişi kurulu raporunun esas alınması doğru değildir.

Mahkemece; bilirkişi kurulundan, yukarıda belirtilen hususlarda ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın Bursa ve İstanbul'a yakınlığı, tarihi, turistik ve doğal güzelliği bulunan U.. Beldesine, Gemlik İlçe Merkezine, karayoluna ve imarlı ticaret alanlarına, tarımsal ürünlerin işleme merkezlerine yakın olması, bulunduğu konum gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde % 50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, % 40 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

3-Taşınmazın tamamı kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirildiği halde üzerindeki diğer ağaçlara da ayrıca değer verilerek kamulaştırma bedeline eklenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Taşınmazın tamamı kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirildiği halde üzerindeki diğer ağaçlara da ayrıca değer verilerek kamulaştırma bedeline eklenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

4-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26873, Karar No: 2013/2426, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/26873 E.  ,  2013/2426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında müşteki ...’ya yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanıklar ..., ... ve ...’in müşteki ...’ya yönelik eylemlerine uyan ve 765 sayılı TCK’nın 491/3-son. maddesindeki hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının suç tarihi olan 12.01.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...’in temyiz itirazı, yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’a yönelik hırsızlık suçlarından; sanık ... hakkında mağdur ...’a yönelik hırsızlık suçundan; sanık ... hakkında mağdur ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; mağdur ...’a yönelik suçun sanıklar ... ve ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ... hakkında mağdur ...’e yönelik hırsızlık suçundan; sanık ... hakkında ise mağdur ...’a yönelik hırsızlık suçundan dava açılmadığı halde, sanıkların mağdurlar ... ve ...’e yönelik her bir. eyleminden dolayı denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması

2-Mağdurlar ... ve ...’ün aşamalardaki beyanlarında evlerinden herhangi bir şey çalınmadığını belirtmeleri karşısında; sanıkların eylemlerinin eksik kalkışma aşamasında kaldığı ve 765 sayılı TCK’nın 61. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanıklar ... ve ...’in mağdur ...’e yönelik eylemleri hakkında; sanıkların aşamalarda yüklenen suçu kabul etmediği, mağdur ...’nun annesi tanık ...’nin olay günü merdivenlerden inerken gördüğü ve kimi aradıklarını sorduğu iki şahsın sanıklar olmadığını belirttiğinin anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ...’in mahkumiyetlerine yeterli, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı deliller bulunmadığı gözetilmeden beraatları yerine yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

3- Sanıklar ... ve ...’in mağdur ...’e yönelik eylemleri hakkında; sanıkların aşamalarda yüklenen suçu kabul etmediği, mağdur ...’nun annesi tanık ...’nin olay günü merdivenlerden inerken gördüğü ve kimi aradıklarını sorduğu iki şahsın sanıklar olmadığını belirttiğinin anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ...’in mahkumiyetlerine yeterli, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı deliller bulunmadığı gözetilmeden beraatları yerine yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...’in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4279, Karar No: 2015/17909, Tarih: 18.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/4279 E.  ,  2015/17909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

...Hastanesinin bilgi işlem ve veri giriş elemanı hizmet alım ihalelerini üstlenen firmalar;

....Şirketine ve ....Şirketine yazı yazılarak,

Davacı ile 2009-2013 arasında imzalanan tüm bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevabı ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.