muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/455, Karar No: 2021/574, Tarih: 18.11.2021

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek "yeterli bir altyapı"nın mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, hakkındaki ihbar nedeniyle üstünü aramak isteyen katılan polis memurlarına hitaben sarf ettiği “Ben askerim, benim üzerimi arayacak polis daha anasından doğmadı, beni paket edecek adamın a… koyarım!” şeklindeki sözlerinin ardından kendisini ekip aracına bindirmek isteyen katılanları bu kez üzerinde taşıdığı ekmek bıçağını çıkarıp göstererek "Beni alamazsınız, hepinizi bitireceğim ulan!" demek suretiyle tehdit ettiği anlaşılan olayda,

Sanığın katılanlara hitaben sarf ettiği “Ben askerim, benim üzerimi arayacak polis daha anasından doğmadı, beni paket edecek adamın a… koyarım!” şeklindeki sözlerin, katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide etmekten ziyade görevini yapmasına engel olmak amacını taşıması, sanık tarafından hemen sonra dile getirilen "Beni alamazsınız, hepinizi bitireceğim ulan!" biçimindeki ifadeler ile somut olayın çıkış nedeni ve gelişmesi de gözetildiğinde; katılanların hayatlarına ve vücut dokunulmazlıklarına yönelen, iç huzurlarını bozmaya veya onlarda korku ve endişe yaratmaya objektif olarak elverişli nitelikteki inceleme konusu sözlerin bir bütün hâlinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu kabul edilmeli ve bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.11.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/680, Karar No: 2023/2609, Tarih: 10.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/680 E.  ,  2023/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/17 E., 2014/248 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Önceki hükmün onaylanması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.01.2014 tarihli ve 2014/403 numaralı iddianamesi ile sanığın, şikayetçinin omzunda asılı bulunan çantasının içindeki cep telefonunu gündüz vakti çalmaya teşebbüs ettiği iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 142/2-b, 35 53 maddelerinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2014 tarihli mahkumiyet hükmü Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarihli ve 2015/29632 Esas, 2018/3961 Karar sayılı kararıyla onanmıştır.

3. Hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü üzerine duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda ... 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2014/17 Esas, 2014/248 Karar sayılı kararıyla önceki hükmün onaylanmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 35, 62, 53, 63 maddeleri uyarınca hükümlünün 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlünün temyiz isteminin " Adli Tıp Kurumu'nun 16.06.2022 tarihli Raporu'nun yanlış olduğuna, ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevkinin sağlanması gerektiğine" yönelik olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile yeniden yapılan duruşma sonucunda, Adli Tıp Kurumu'nun 16.06.2022 tarihli Raporu ile "sanığın inceleme konusu olan suçu işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını idrak etme ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak veya azaltacak boyutta bir akli arızanın içinde olduğuna delalet edecek herhangi bir tıbbi bulgu ve belgeye de rastlanmadığı, bu duruma göre ...’ın sanığı bulunduğu suça karşı cezai sorumluluğunun tam olduğunun" tespit edildiği anlaşılmakla, hükümlünün temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 323/1. maddesi uyarınca “yeniden yapılacak duruşma sonucunda mahkeme, öncekiihükmü onaylar veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm verir” hükmü gereğince önceki hükmün onaylanması yerine, önceki hükmün onaylanmasına karar verilip yeniden aynı hükmün kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle ... 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2022 tarihli ve 2014/17 Esas, 2014/248 Karar sayılı kararına yönelik hükümlünün temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden "önceki hükmün onaylanmasına ilişkin bölümden sonraki kısmın hüküm fıkrasından çıkarılmasına" karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32194, Karar No: 2015/13865, Tarih: 17.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/32194 E.  ,  2015/13865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; dere yatağı olduğu kabul edilen dava konusu yere ilişkin olarak mahallinde teknik bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1405, Karar No: 2022/19747, Tarih: 28.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/1405 E.  ,  2022/19747 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 26.11.2021 tarih ve 2020/9374 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05.01.2022 tarih ve KYB-2021/147646 sayılı ihbarname ile;

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 207/1, 43/1 (2 kez) ve 52/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 22 gün hapis, 1 yıl 8 ay hapis ve 9.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/01/2020 tarihli ve 2019/18 esas, 2020/4 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2020 tarihli ve 2020/626 değişik iş sayılı kararının "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/03/2014 tarihli ve 2013/14-102 esas, 2014/128 sayılı kararında belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları oluşmadığı hâlde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi durumunda, kanun yararına bozma yoluna başvurulabileceği ve bozma kararının aleyhe sonuç doğuracağı nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/01/2020 tarihli kararından anlaşıldığı üzere, sanığın Afyonkarahisar Özel Fuar Hastanesindeki eczane bölümünde çalışırken 02/04/2018 ve 21/04/2018 tarihli ekli faturalara yansıyan 20 adet ''... 1 mg 50 tb'' marka ilacın hastane adına talep edilerek satın alınmasına karşın hastane eczanesine teslim edilmediği ve bu şekilde katılanın yetkilisi olduğu hastaneyi toplam 202,60 Türk lirası zarara uğrattığı, bu halde Mahkemesince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesinin şartlarından olan 5271 sayılı Kanun'un 230/6-c maddesinde yer alan "Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi, gerekir." şeklindeki düzenleme nazara alınarak, yapılan somut zarar tespiti neticesinde zararın giderilmesi amacıyla sanığa makul bir süre verilmesini müteakip, oluşacak sonuca göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2020 tarihli, 2019/18 Esas ve 2020/4 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.03.2020 tarih ve 2020/626 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 28.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yz.İşl.Md. - ...
Yargıtay — Esas No: 2014/8062, Karar No: 2015/4822, Tarih: 23.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8062 E.  ,  2015/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kayıt kabul davası sonucunda verilen hükmün değişik gerekçeyle onanmasına ilişkin Dairemizin 26.06.2014 gün ve 3774 Esas, 4952 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin müflis... San. Tic. A.Ş'den olan bonoya dayalı alacağının masaya kayıt talebinin iflas idaresince haksız şekilde, senet lehtarının, şirket ortaklarından olması, bir şirketin kendi ortağı emrine asıl borçlu sıfatı ile iflas tarihinden sonraki vadeyi içerir biçimde senet düzenlemesinin hukuki dayanağının yargılamayı gerektirmesi, bu anlamda senedin mücerret borç ikrarı olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, şirketin bonoya bağlanmış böyle bir borcunun varlığının, kendilerinde bulunan bilgi ve belgelere göre teyit edilmemesi nedeniyle reddine karar verildiğini ileri sürerek, alacağın sıra cetveline kaydına, sıra cetvelinin buna göre düzenlenmesine, müvekkilinin bu miktar için tedbiren ikinci alacaklılar toplantısına katılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı müflis şirket iflas idare memuru ..., davanın reddini istemiştir.

Davalı müflis şirket iflas idare memuru ..., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, müflis şirketin defter ve kayıtlarına ulaşılamadığından bilirkişi incelemesi yapılamadığı, alacağın sebebi açıklanmadığı gibi alacağın varlığının delil ve belgelerle ispat edilemediği, davacının müflis şirketinin eski ortağı olduğu, alacağın gerçek bir alacak olmadığı, alacağa dayanak senedin muvazaalı olarak düzenlendiği gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 26.06.2014 tarih ve 3774 E., 4952 K. sayılı ilamıyla, İİK'nın 234/1. maddesinin, "İflas idaresi sıra cetvelini iflas dairesine verir ve alacaklıları 166. maddenin 2. fıkrasındaki usule göre ilan yoluyla haberdar eder." hükmünü, İİK'nın 235/1. maddesinin ilk iki cümlesi ise "Sıra cetveline itiraz edenler, cetvelin ilanından itibaren onbeş gün içinde iflasa karar verilen yerdeki ticaret mahkemesine dava açmaya mecburdurlar. 223. maddenin üçüncü fıkrası hükmü mahfuzdur." hükmünü içermekte olduğu, bu madde hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, iflas, sıra cetveline itiraz davaları süreye tabi olup, bu süre kural olarak sıra cetvelinin İcra ve İflas Kanunu'nun 166. maddesinde gösterilen usulde ilanından itibaren işlemeye başlayacağı, eğer davacı aynı Kanun'un 223. maddesine göre tebliğe elverişli adres gösterir ve gerekli masrafı avans olarak yatırırsa, sürenin kendisine yapılan tebliğden itibaren hesaplanacağı, Dairemiz'in 19.12.2013 tarihli geri çevirme kararı üzerine, İflas Müdürlüğü'nce davacı alacaklı vekilinin İİK'nın 223. maddesi gereğince masraf avansı vermediğinin bildirildiği ve sıra cetvelinin ilan edildiği gazete örneklerinin gönderildiği, bu durumda, sıra cetveli son olarak 08.08.2012 tarihinde ''...'' Gazetesi ile Ticaret Sicili Gazetesinde ilan edilmiş olup, İİK'nın 235/1. madde hükmü uyarınca bu tarihten başlayan 15 günlük süre geçirilerek 29.08.2012 tarihinde davanın açıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, esasa ilişkin gerekçelerle reddi doğru olmamış ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5491, Karar No: 2010/3734, Tarih: 05.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/5491 E.  ,  2010/3734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... AŞ. vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki tespit davası hakkında Gebze 2. İş Mahkemesinden verilen 17.02.2009 gün ve 449/144 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dava, davacının 2005 yılı 5.6.7,12 ve 2006 yılı 12 aylarına ait ek prim, işsizlik sigortası primi ve gecikme zammı borcu ile damga vergisinden dolayı Kuruma borcu bulunmadığının tespiti ile yasal haklar saklı tutularak ödenen 1.133,21 YTL nin faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacı şirket tarafından borca itiraz üzerine verilen 28/05/2008 tarihli kurum kararının iptaline, davacı şirket tarafından ödenen 1133,21TL nin ödeme tarihini takip eden ay başından itibaren yasal faizi ile birlikte (506 sayılı yasanın 84. Maddesi gereğince) davalı kurumdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir

HUMK.'nun 427. maddesindeki parasal sınırları değiştiren 5219 sayılı Yasa’nın 2/c maddesi ile 21.07.2004 tarihinden itibaren verilecek kararlarda 40,00.-TL olan kesinlik sınırı 1.000,00.-TL’ye çıkarılmıştır. Diğer bir deyişle, 21.07.2004 tarihinden itibaren verilen kararların temyiz edilebilmesi için hüküm altına alınan miktarın 1.000,00.-TL’yi geçmesi gerekir.

HUMK.’na 5236 sayılı Yasa’nın 19. maddesi ile eklenen Ek-4. maddeye göre ise, “görev, kesin hüküm, istinaf, temyiz, Yargıtay’da duruşma, senetle ispata ve sulh mahkemelerindeki taksim davalarında muhakeme usulünün belirlenmesine ilişkin maddelerdeki parasal sınırlar, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların, o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığı’nca her yıl tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların 10,00.-TL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.”

Bu parasal sınır, 2006 yılında 1.090,00.-TL ve 2007 yılında 1.170,00.-TL olarak uygulanmıştır. Öte yandan, 17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazete’de ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği’nde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.250,00.-TL’sini geçmesi gerekir. Öte yandan, 20.11.2008 gün ve 27060 sayılı Resmi Gazete'de ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 387 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nde, 2008 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 12 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2009 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.400,00.-TL’sini geçmesi gerekir.

İnceleme konusu karar, bu tarihten sonra verilmiş ve temyiz konusu dava değeri 1.133,21.-TL olup, bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak, davalı Kurumun temyiz dilekçesinin kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11163, Karar No: 2016/10975, Tarih: 20.09.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/11163 E.  ,  2016/10975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili olan davacının annesi ile davalı babasının ....Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/762 E. 2001/691 K. sayılı kararı ile boşandıklarını, davalının davacı için ödemekte olduğu aylık 600 TL iştirak nafakasının davacının reşit olması ile birlikte kesildiğini ancak müvekkilinin halen lise öğrenimine devam ettiğini belirterek aylık 1500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafakanın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

TMK.nun 328/1.maddesi hükmü gereğince “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 364.maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması veya bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir

Eğitimine devam etmekte olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır.

Eğitimine devam etmekte olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır.

Dosyanın incelenmesinden; davacının dava açıldığı tarihte lise son sınıf öğrencisi olduğu, dava sırasında üniversiteyi kazandığı ve Kocaeli Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi'ne kayıt yaptırdığı, dava dışı annesi ile birlikte yaşadığı, davalının ise Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'nde muhasebeci olarak çalıştığı, aylık 2800 TL maaş ve her üç ayda bir tam maaş tuturında ikramiye aldığı, aylık 1.900 TL kira ödediği ve yeniden evli olup 11 yaşında bir kızı daha olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve üniversite öğrencisi olan davacının ihtiyaçları ile reşit olmadan önce son olarak aldığı iştirak nafakası miktarı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK.4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun daha yüksek miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile davacı lehine az miktar nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.