muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10013, Karar No: 2018/2689, Tarih: 09.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/10013 E.  ,  2018/2689 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, vergi mükellefi...... aleyhine yapılan icra takibinde borçluya ait taşınmaza haciz konulduğunu, taşınmazın......İcra Müdürlüğü'nün 2008/15627 E. sayılı dosyası üzerinden satıldığını ve sıra cetveli düzenlendiğini, taşınmaz üzerinde borçlunun eşi şikayet olunan ... adına hileli ipotek tesis edildiğini, ipoteğin fekki için...... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2013/293 E. sayılı dosyada dava açtıklarını, davada verilen ihtiyati tedbir kararı ile ipotek alacaklısına pay ödenmemesi kararı verildiğini, buna rağmen sıra cetvelinde ipotek alacaklısına 150.000,00 TL pay ayrıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan ....vekili, şikayetin süresinde yapılmadığını, sıra cetvelinin tedbir kararına uygun bir şekilde düzenlendiğini, ipotek alacaklısının alacağının mahkeme sonlanana kadar icra müdürlüğü kasasında duracağını, mahkeme sonucuna göre pay edileceğini, şikayetçinin bir zararının söz konusu olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan ..., şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sıra cetvelinin usulüne uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5819, Karar No: 2024/6526, Tarih: 26.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/5819 E.  ,  2024/6526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/135 E., 2024/1016 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bursa 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/477 E., 2023/883 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyeti davacı anneye verilerek, baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesisine karar verildiğini, ortak çocuğun astım tedavisi gördüğünü, davalının Bursa'ya yerleştiğini, ortak çocuğun ise halen İnegöl ilçesinde ikamet ettiğini, astım tedavisi gören ve Covid salgını olduğu dönemde ortak çocuğun hastalığından dolayı sürekli ortam değiştirmesinin sağlığı açısından tehlike oluşturduğunu, ortak çocuğun kullandığı ilaçlarını, dozunu ve tedavisini müvekkilinin bildiğini, müvekkilinin çocuğun herhangi bir şekilde yatılı olarak kalmasını sağlık gerekçelerinden dolayı istemediğini bildirerek, ortak çocuk ile davalı arasındaki kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasına, aksi halde kısıtlanmasına ve yatılı olmayacak şekilde kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili süresinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili süresinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına alınan uzman raporuna göre “davalı babanın ortak çocuk ile kişisel ilişki kurmasına engel teşkil eden bir durumunun bulunmadığı, ortak çocuğa davalı baba ile neden görüşmek istemediği sorulunca kaygı düzeyinin arttığı ve huzursuzlandığı gözlemlendiği, "Babam yüzünden adliyeye gelmek zorunda kaldım.Beni düşünseydi beni buralara getirtmezdi." şeklinde davacı anne ile aynı beyanların olması ve bu beyanın davanın açılış yöntemi ile gerçekçi olmaması sebebi ile ortak çocuğun davacı anne tarafından etki altında kaldığının ve bu durumunda ortak çocuk ile davalı baba arasında ebeveyne yabancılaşma sendromuna neden olduğu değerlendirldiği, ortak çocuk ile davalı baba arasında ebeveyne yabancılaşma sendromunun yaşanıyor olduğu ve bu durumun yaşanmasında davacı annenin söylemlerinin büyük bir katkısının olduğu, ortak çocuğun davalı baba ile görüşmek istemediğini ve kişisel ilişkinin kurulmasını istemediğini beyan ettiği ancak bu durumun ortak çocuğun uzun vadede ruh sağlığını olumsuz etkileyeceğinin değerlendirildiği, ortak çocuğun davalı baba ile ilgili olumsuz olan yoğun düşüncelerinin bulunduğu, bu düşünceler sebebi ile psikolojik semptomlar gösterdiği ortak çocuğun bu semptomlarının azalması davalı ile iletişim kurması ile mümkün olacağı ve çocuklar ile ebeveynleri arasında kurulmuş olan sağlıklı ve düzenli ilişkinin çocukların olumlu duygu durum geliştirmelerine yardımcı olabileceği, davalı babanın ortak çocuk ile iletişimde olmasına engel teşkil eden bir durumunun bulunmadığı değerlendirildiğinde;ortak çocuk ile davalı baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmamasının ortak çocuğun yararına olacağı” belirtilmiş olup uzman raporunda davalı ve ortak çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirecek bir husus bulunmadığı belirtildiği davalıya tanınan kişisel ilişki hakkının kaldırılmasını gerektiren hiç bir delil ve yasal bir sebep bulunmadığı, davalı ile çocuk arasındaki aile bağlarının korunup geliştirilmesi,çocuğun menfaati gereği olduğu, çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin babalık duygularını tatmin etmeye elverişli ve yeterli olması gerektiği, velâyeti davacı anneye bırakılan ortak çocuk ile baba arasında uygun süreli ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurmak gerektiği,velâyeti elinde bulundurmayan baba ile ortak çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkinin ortak çocuğun yaşı da gözetildiğinde yeterli olduğu,alınan uzman raporlarına göre davalı baba ile yatısız kişisel ilişki kurulması şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili davanın reddi yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili davanın reddi yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesininn yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılar, kararın dayandığı deliller ve delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile re'sen bakılacak kamu düzenini ilgilendiren hususlar dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile, davacının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davanın reddinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında kişisel ilişkinin kaldırılmasına yada azaltılmasına gerektiren hususların var olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 6 ncı ve 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24612, Karar No: 2012/5054, Tarih: 05.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/24612 E.  ,  2012/5054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/4215

MAHKEMESİ : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2008

NUMARASI : 2007/154 (E) ve 2008/425 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Abone kaydı Ba. İli M. Köyü Sosyal Yardımlaşma Derneği adına olan ve sanığın kiracı olarak oturduğu evde yapılan kontrolünde, sayacın gerilim kancasını düşürüp kaçak elektrik kullandığının tespit edildiği olayda, bilirkişi raporunda 23.12.2004 tarihinde en son okuma olduğu, bu tarihten tespit tarihine kadar endeks kaydının olmadığı, 450 gün gibi uzun bir süre geçmesine rağmen fatura gelmediği bu konuda kuruma bir müracaatın da bulunmadığının belirtilmesi, sanığın savunmasında iki yıldan beri derneğin üst katında kiracı olarak oturduğunu, dernek yöneticilerinin kendilerine verdikleri faturaları kuruma ödediklerini, bozuk sayacın kendilerine ait olup olmadığını bilmediğini belirtmesi, kaçak elektrik tespit tutanağının da sanığın savunması doğrular şekilde düzenlendiğinin anlaşılması karşısında B. İli M. Köyü Sosyal Yardımlaşma Derneğinin suç tarihindeki yöneticileri tanık sıfatıyla beyanları alınarak kiracıları olan sanığın ne şekilde elektrik kullandığı, sayacın neden tüketim kaydetmediği hususları sorulup açıklattırılarak, gerektiğinde suç duyurusunda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek ve sanığın evdeki elektrik işleriyle ilgili sorumluluğu bulunup bulunmadığı hususu tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma sonucunda sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24702, Karar No: 2010/27616, Tarih: 06.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/24702 E.  ,  2010/27616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3a,. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-d maddesi gereğince alkol almasının ve içmesinin yasaklanma seçenek yaptırımına çevrilmesine dair (...) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06/02/2008 tarihli ve 2007/530 esas, 2008/53 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16.06.2010 gün ve 2010/7321/39053 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2010 gün ve 2010/160772 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50/1-d maddesinde "Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlemesindeki özelliklere göre; mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya, çevrilebilir." hükmünün yer aldığı, sanığa tayin edilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırıma çevrilirken, kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir seçenek yaptırıma hükmedilmesi ve süre belirlenmesi gerektiği gözetilmeden karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı yasanın 50.maddesinin 1.fıkrası uyarınca, kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre, aynı fıkranın (a) bendi uyarınca adli para cezasına veya diğer bentlerdeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilebilir. Seçenek yaptırımın, infazının olanaklı olması yanında denetlenebilir olması da önem taşımaktadır.

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

Mahkemece, kısa süreli hapis cezası, 5237 sayılı yasanın 50.maddesinin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilirken, hükmolunan “alkol almasının ve içmesinin yasaklanması” tedbirinin, denetime elverişli olmaması nedeniyle infaz yeteneği bulunmadığı gibi süresi de belirlenmemekle, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (...) 1.Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 06.02.2008 gün ve 2007/530, 2008/53 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, hükmolunan 6 ay hapis cezasının, 5237 sayılı yasanın 50. maddesinin 1.fıkra (d) bendi uyarınca sanık lehine hareketle "3 ay süre ile içkili yerlere gitmekten yasaklanması" tedbirine çevrilmesine, infazın bu tedbir üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen korunmasına, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/821, Karar No: 2021/1558, Tarih: 15.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/821 E.  ,  2021/1558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reçetesiz antibiyotik satışı sebebiyle 6197 sayılı Eczaneler ve Eczacılar Kanunu'na aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında üç kez 521,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Sincan Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 12/02/2019 tarihli ve E.221, E.222, E.223 sayılı idarî para cezası yaptırım kararlarına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13/03/2019 tarihli ve 2019/840 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/12/2019 gün ve 94660652-105-06-6539-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/01/2020 gün ve KYB-2019/136115 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında 3 defa reçetesiz antibiyotik sattığından bahisle her ilaç için bir kere olmak üzere üç kez 521,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmış ise de, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesindeki “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, reçetesiz antibiyotik satma eylemi sebebiyle üç farklı tutanak düzenlenip üç ayrı idarî yaptırım kararı verilmiş olması karşısında, tüm satışların tek fiil kabul edilmesi gerekirken, her bir ilaç için ayrı ayrı idarî yaptırım kararı verilemeyeceği hususu gözetilmeden, başvurunun bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

1262 sayılı Kanunun 1/2. maddesinde yer alan “Tabip reçetesiyle verilmesi meşrut olanlar ancak reçete mukabilinde ve diğerleri reçetesiz olarak münhasıran eczanelerle ecza ticarethanelerinde kanunu mahsusuna tevfikan satılır.” düzenlemesi ile kabahat oluşturan fiil tanımlanmış olup, 5326 sayılı Kanunun 15/2. maddesinde yer alan kabahatlerdeki içtima uygulamasına yönelik “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idari para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idari yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” düzenlemesi ile ancak kesintisiz fiille işlenebilen kabahatler yönünden idari yaptırım uygulanana kadar tek fiil sayılacağının kabul edildiği, kabahatliye yüklenen reçete ile satılması zorunlu olan ilaçları reçetesiz olarak satmanın ise farklı zamanlarda ve farklı işlemlerle gerçekleştirilmesi nedeniyle kesintisiz bir fiil olduğundan söz edilemeyeceği cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 15/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12522, Karar No: 2014/15999, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12522 E.  ,  2014/15999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;Temyiz eden davalılar vekili tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27944, Karar No: 2015/27760, Tarih: 30.09.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/27944 E.  ,  2015/27760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 27.05.2008 tarihli sözleşme ile davalı bankadan 287.160,00 TL karşılığı 24.000.000,00 JPY dövize endeksli konut kredisi kullandığını, Türk Lirası olarak kullandığı bu krediyi aylık 250.819,87 JPY üzerinden 120 ay vadede geri ödeyeceğini, sözleşme tarihinde 100JPY 1.2064 TL olduğunu, buna göre kredi alırken ödemeyi düşündüğü aylık taksit miktarının 3.025,89 TL olduğunu, ancak Japon Yeninin kredi sözleşmesi imzalandıktan sonra öngörülemeyen biçimde arttığını ve 10.01.2012 tarihli kur dikkate alındığında aylık taksitinin 6.130,28 TL ye ulaştığını, davalı bankanın yönlendirmesi üzerine Japon Yenine endeksli kredi kullandığını, sözleşme imzalanırken yetirince bilgilendirilmediğini, aşırı ifa imkansızlığı nedeniyle sözleşmeye müdahalenin şart olduğunu, sözleşmenin kurulmasından sonra öngörülemeyen değişiklikler meydana geldiğini, Japon Yeni kurunun iki katından fazla arttığını, konut kredisinin imzalandığı tarihten geriye doğru 30 yıl süreyle çok düşük seyreden kurun 3 yıl içerisinde 2 katından fazla artmış olmasının tüketici açısından öngörülebilecek bir durum olmadığını ileri sürerek kullanmış olduğu kredi taksit miktarının 3.025,89 TL olarak sabitlenmesine, fazla ödemiş olduğu bedellerin tespiti ile iadesine, ayrıca kredinin kullanımı sırasında kendisinden tahsil edilen 500 TL ekspertiz ücreti, 6.030 TL bireysel tahsis dosya ücreti olmak üzere 6.530 TL konut kredisi kullandırım masrafının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kendi iradesi ile döviz cinsinden kredi kullandığını, uyarlama koşullarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının dava tarihinden itibaren davalı bankaya 386.556,31 TL borçlu olduğunun tespiti ile ödemelerin sabit taksitli kredi şeklinde aylık 5.086,27 TL (76 ay) olarak davalı bankaya ödenmesine, belirlenen taksit miktarından fazla meblağ alınmış olması durumunda alınan, meblağın toplam borç ve taksitlerden mahsubuna,6.530,00 TL nin (500,00 TL ekspertiz ücreti, 6.000,30 TL bireysel tahsis dosya ücreti) dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, sigorta bedellerinin iadesine ilişkin talebinin reddine, hesap işletim ücretinin iadesine yönelik talebin mahkemenin görevsiz olması nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.