muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9533, Karar No: 2018/2419, Tarih: 04.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9533 E.  ,  2018/2419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/03/2016 tarih ve 2013/173-2016/231 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 22.420 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kuaför olduğunu ve uzun yıllardır ... isimli kuaför ve güzellik salonunu işlettiğini, .... ismini TPE nezdinde tescil ettirdiğini, bu markayı iş yerinde reklam panolarında, tabela ve reklam vasıtalarında kullandığını, hizmet kalitesinin bir üne kavuştuğunu, davalının ... İmaj Saç Tasarım işletmesi ile aynı nitelikte sektörde faaliyet gösterdiğini, davalının bastırdığı broşürde davacının artık faaliyet göstermediğini belirtir ibarelere yer verdiğini, bastırıp yayınladığı broşürle davacının ticari faaliyetine engel olmak istediğini, davacının müşteri kaybetmesine neden olduğunu, haksız rekabete yol açtığını ileri sürerek basılı evrak ve ürünlerin toplatılmasına, 8.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya ait .... isimli bayan kuaför salonunu devraldığını, davalının bastırmış olduğu broşürde davacıya ve markasına yönelik haksız rekabet veya tecavüzün söz konusu olmadığını, yalnızca İsabella Kuaför olarak işletilen salonun bundan böyle ... Kuaför olarak işletileceğini belirtmek amacıyla broşürün dağıtıldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının İsabella ismi ile kuaförlük hizmeti verirken 2011 yılı Eylül ayında iş yerini demirbaş eşyalar ile beraber davalı ......'a devrettiği, devraldıktan itibarende ... İmaj Saç tasarım ismi ile faaliyet göstermeye başladığı, broşürlerde ... marka ve unvanını kullanım şeklinin markasal kullanım olmadığı, davacının tescilli markasına yönelik haksız tecavüz oluşturmadığı, ancak davalı ... ...'ın bastırılan bu el ilanlarındaki ifadeler nedeniyle İsabella kuaför salonunun yalnızca isim değiştirdiği gibi bir algı yaratıldığı ve bu nedenle haksız rekabet oluşturduğu, davacının kuaför dükkanını devrettiği son dönemde kâr etmeyip zarar ettiği, davalının eyleminin haksız

rekabet teşkil ettiği ve dağıttığı müşteriyi yanıltabilecek broşürlerden dolayı bir kısım müşteriyi kazandığı, haksız kazanç nedeniyle ne kadar gelir elde edildiğinin tespitinin mümkün olmadığı, bilirkişi raporunda davalının haksız kazanç miktarı olabileceği belirtilen 1.717,00 TL'nin makul bir rakam olduğu gerekçesiyle davalıdan 1.717,00 TL'nin alınarak, davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesine göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 04.03.2016 tarihi itibariyle 2.190,00 TL'dir. Davacı tarafça 8.000 TL maddi tazminatın tahsili talep edilmiş olup, mahkemece davanın kısmen kabulü ile 1.717,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda kabul edilen miktar, yukarıda anılan madde hükmüne göre davalı yönünden temyiz sınırının altında kalmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9727, Karar No: 2016/9839, Tarih: 31.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9727 E.  ,  2016/9839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Hukuk ile ... 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soybağına ilişkin ve görevin aile mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 2. Aile Mahkemesince ise uyuşmazlığın neseple ilgisinin olmadığı, sehven oluşturulan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Vesayet” başlıklı üçüncü kısmı hariç olmak üzere “Aile Hukuku” başlıklı İkinci Kitabından (m. 118 ila 395 arası) kaynaklanan davalara bakma görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın “Hısımlık” başlıklı 282 ila 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakma görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocuk arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “anne ile evlenme”, “Tanıma” ve “Hakimin hükmü” ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “Babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun

kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı iddiasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin çocuğu doğurmadığı, genetik annenin başka bir kadın olduğunun tespit edilmesi halinde, yukarıda sözü edilen babalık karinesi aksi yönde işleyecek ve “genetik annenin kocası olmayan” kayden babanın, babalık sıfatı kendiliğinden ortadan kalkacaktır. Mahkemece belirlenen genetik annenin, çocuğun doğduğu tarihte evli bulunduğunun anlaşılması halinde, TMK'nın 285. maddesinde yazılı babalık karinesi nedeniyle genetik annenin kocası olan erkek, kendiliğinden baba sıfatını kazanacaktır. Bu durumda soybağı ihtilafı ortaya çıkmadığından, açıklanan muhtevadaki davalar, sadece nüfus kayıtlarında düzeltim davasından ibaret kalacaklar ve görevli mahkeme, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri olacaktır. Ancak, çocuğun doğduğu tarihte, genetik annenin evli bulunmaması halinde, anne yönünden dava, kayıt düzeltim davası olarak kalmakla birlikte, genetik anne ile evli olmayan genetik baba yönünden babalık karinesi gerçekleşmeyeceğinden, genetik babanın nüfus kaydına işlenmesi talebi “Soybağı davası” niteliğini kazanacaktır. Bu takdirde uyuşmazlığın, 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca aile mahkemesi tarafından incelenip çözüme kavuşturulması gerekecektir. (Yargıtay HGK 2013/354-1554, 18. HD 2015/1360-3281, 2015/1591-4537)

Somut olaya gelince; davacılar, nüfus kaydı düzeltilmesi istenilen çocuğun doğum tarihinde maddi durumlarının doğum masraflarını karşılayacak durumda bulunmaması nedeniyle çocuk ...'nin, teyzesi ve eniştesi olan davalılar adına nüfusa kaydedildiği belirterek nüfus kayıtlarının düzeltilmesini talep etmişlerdir. Dosya içinde mevcut nüfus kayıtlarından, anne-baba adının değiştirilmesi talep edilen ...'nin doğum tarihi olan 19/03/2010 tarihinde, iddia edilen genetik annenin iddia edilen baba ile evli bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde, yukarıda açıklanan ilkeler karşısında dava, nüfus kayıtlarında düzeltim yapılması davasından ibarettir. Bu nedenle uyuşmazlığın, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 31/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6509, Karar No: 2019/16762, Tarih: 25.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/6509 E.  ,  2019/16762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 02/12/2010 tarihinden iş akdinin haksız feshedildiği 24/10/2013 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini, aylık net 1.100,00 TL ücret aldığını, davalı işyerinde 09:00-20:00 arası çalıştığını, pazar ve pazartesi günlerinde izin kullanıldığını, maaşların elden ödendiğini, yemeğin işverence karşılandığını, davacının sadece 2 hafta izin kullandığını, yıllık izinlerin ödenmediğini, 20 günlük maaş alacağının olduğunu, asgari geçim indirimi alacağının hiç ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı alacağının, ihbar tazminatı alacağının, yıllık izin ücreti alacağının, ücret alacağının, asgari geçim indirimi alacağının, fazla mesai ücret alacağının, genel tatil ücreti alacağının ve hafta tatili ücreti alacağının faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde çay ve temizlik işlerine bakmak için 02/12/2010 tarihinde işe başladığını, davacının iş akdinin 19/10/2013 tarihinde feshedildiğini, maaşın asgari ücret olduğunu, davalı işyerinin eczane olduğunu bu sebeple saat 19:00' da kapandığını, davacının temizlik personeli olduğu için sabah saat 10:00-11:00'de gelip akşam saat 16:00-17:00'de işten çıktığını, tatil günlerinin cumartesi pazar günleri olduğunu, davacının kendisinin pazartesi günleri işe gelmediğini, bu hususun davacı tarafın kabulünde olmadığını, davacının 19/10/2013 tarihinden itibaren devamsızlık yaptığını, bu sebeple davalı tarafın Kadıköy 19. Noterliği'nin 18543 sayılı 25/10/2013 tarihli ihtarının gönderildiğini, davacının her yıl iki hafta izin kullandığını, tüm hak ve alacaklarının davacıya ödendiğini, savunarak davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi tarafından davalı işverenin telefonuna gönderilen mesaj içeriğinden iş akdini feshedenin davacı işçi olduğunun açıkça anlaşılması karşısında haklı nedenle dahi olsa fesheden tarafın ihbar tazminatı talep edemeyeceği dikkate alınarak davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

2-Davacı işçi tarafından davalı işverenin telefonuna gönderilen mesaj içeriğinden iş akdini feshedenin davacı işçi olduğunun açıkça anlaşılması karşısında haklı nedenle dahi olsa fesheden tarafın ihbar tazminatı talep edemeyeceği dikkate alınarak davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13336, Karar No: 2023/5361, Tarih: 26.09.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/13336 E.  ,  2023/5361 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki icra memur işlemini şikayete dair yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, kamu düzenine aykırılık bulunmayan ilk derece mahkemesince verilen kararın yerinde olduğu anlaşılmakla istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı borçlu tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Borçlu şikayet dilekçesinde; borçlu takibe konu ilamın tehir-i icra talepli istinaf edilmesi ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine alacaklı yanca teminat mektubunun nakde çevrilmesinin talep edildiği ve icra müdürlüğünce talebin kabul edilerek teminat bedelinin alacaklıya ödendiğini ancak takibe konu ilamda kendilerinin poliçe limiti ile sorumlu olduğuna dair hüküm olmasına karşın teminat miktarının tamamının alacaklıya ödenmesinin hatalı olduğundan bahisle poliçe limiti doğrultusunda bir kapak hesabı yapılmasının talep edildiğini ancak taleplerinin reddedildiğinden bahisle davanın kabulü ile icra müdürlük kararının kaldırılması ile alacaklıya ödenen fazla tutarın iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Alacaklı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Alacaklı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; takip dayanağı ... 1. İş Mahkemesi'nin 2019/449 Esas 2021/209 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasında; '' 2-Birleşen davanın kabulü ile a)Davacı ... için 82.963,76 TL maddi tazminatın, b)Davacı ... için 18.821,69 TL maddi tazminatın, c)Davacı ... Sardoğan için 10.462,60 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 13.02.2013 tarihinden itibaren (birleşen davada davalı ... Japon Sigorta A.Ş.'nin poliçe limiti ile sorumlu olmak ve faizin birleşen davadaki dava tarihi olan 05.01.2021 tarihinden itibaren başlatılmak üzere) işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı Sami Çiftçi Lastik ve Kauçuk San. ve Tic. Ltd. Şti. ve birleşen davada davalı ... Japon Sigorta A.Ş.'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,'' hükmedildiği, her ne kadar dayanak ilamda şikayetçi sigorta şirketinin poliçe limiti dahilinde sorumluluğuna hükmedilmiş ise de hüküm müşterek ve müteselsilen kurulmakla sigorta şirketi alacak kalemlerinin tamamından müşterek ve müteselsilen sorumlu olacağı (Yargıtay 12. H.D.'nin 30.04.2019 tarih 2018/7300 Esas 2019/7181 Karar sayılı ilamı), Yargıtayın süreklilik kazanan içtihatları nazara alındığında, takip konusu ilamın hüküm bölümünde alacağın ilam davalısı sigorta şirketinin poliçe limiti ile sınırlı olarak sorumlu tutulmasına karar verilmekle beraber sigorta şirketinin sorumlu olduğu miktarın açıkça gösterilmediği, şikayet tarihi itibariyle dayanak ilamın tavzihi yönünde bir karar da bulunmadığı, bu minvalde, dar yetkili icra mahkemelerinin hüküm fıkrasında yorum yolu ile değerlendirme yapamayacağı, hüküm fıkrasının aynen infazını yerine getirmekle sorumlu oldukları gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Borçlu istinaf dilekçesinde; dava dilekçesinin ekinde sunulan ''200200012651835'' numaralı sigortalı Sami Çiftçi Lastik Ve Kauçuk San.Tic. Ltd. Şti. ile akdedilen poliçede müvekkili şirketin sorumlu olduğu borç miktarının belirli olduğunu, poliçede teminatların belirlendiği kısımda ''İşveren Mali Sorumluluk Olay Başına Limit'in'' 50.000,00 TL olarak açıkça belirlendiğini, icra hukuk mahkemesinin müvekkili şirketin poliçe limiti doğrultusunda hüküm tesis etmemesi mümkün olmadığını, poliçe teminat limitinin açık şekilde düzenlendiğini, mahkemenin hukuka aykırı şekilde bu durumu dikkate almadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde belirtilen hususları tekrar etmekle borçlunun istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde belirtilen hususları tekrar etmekle borçlunun istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Borçlu istinaf dilekçesindeki hususları tekrar etmek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesinin kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, takibe dayanak ilama aykırı icra memur işlemini şikayete ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK md 16, HMK md. 297/2

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup borçlunun temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 269,85 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8333, Karar No: 2015/1620, Tarih: 29.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/8333 E.  ,  2015/1620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2010/472-2013/684

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 826,00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.