muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4580, Karar No: 2019/2378, Tarih: 04.03.2019

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava işyeri sigortasından kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece alınan bilirkişi heyeti raporunda, 3.kat davalı ...'in kullanımında olan polisaj atölyesi sağ duvar dibinde bulunan sac havalandırma bacasının fan motorundan çıkan kıvılcımların, 2 metre yüksekliğindeki 3.kat bitimi ve 4.kat başlangıcı arasında metal fıçılarla teras kata kadar devam ettirilen baca içerisinde bulunan birikmiş toz ve kurumları tutuşturmasıyla yanmanın meydana geldiği, söz konusu sac malzemeden yapılmış olan havalandırma bacasının sadece ...'e ait polisaj atölyesinin havalandırması işine yaradığı üst katlardaki atölyelerin havalandırmalarına katkıda bulunmadığı, havalandırma bacasının işletilmesi ve bakımının sorumluluğunun da polisaj atölyesinde olup yangın başlangıcından kiracı davalı ...’ın %25 oranında tali derecede sorumluluğu olduğu, tutuşan kurumlar nedeniyle artan baca ısısının davacının sigortalısına ait işyerindeki iplik deposu olan bölümde bacaya temas ederek istiflenmiş iplikleri tutuşturma sıcaklığına getirmesi sonucu yangının sigortalı işyerine sıçramasında baca kenarına özensizce istif yapan sigortalı işyeri sahibi ...'ün sorumluluğunun bulunduğu böylece yangının sigortalı işyerine sıçramasının temel nedeninin iplik gibi kolay tutuşur malzemenin riskli bir bölgeye istiflenmesi olduğundan davacının sigortalısının %75 oranında asli kusurlu olduğu belirtilmiş ve mahkemece bu görüş benimsenmiş ise de belirlenen kusur oranı olayın oluş şekline uygun bulunmamıştır.

Dosya kapsamındaki yangın raporuna ve bilirkişi heyet raporuna göre; sadece ...’in kullanımında olan polisaj atölyesinin havalandırması işine yarayan sac havalandırma bacasının fan motorundan çıkan kıvılcımlar; metal fıçılarla teras kata kadar devam ettirilen baca içerisinde bulunan birikmiş toz ve kurumları tutuşturmasıyla yangının başladığının anlaşılmasına göre; davacıya sigortalı ...'e ait çorap imalathanesindeki iplik deposu olarak kullanılan bölümde baca kenarına istiflenmiş iplikler nedeniyle müterafık kusuru var ise de salt bu nedenle %75 oranında kusur izafe edilmesi fazla olup mahkemece makul bir oranda indirim yapılması yerine tazminattan %75 oranda indirim yapılması usul ve yasaya uygun değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; aşağıda dökümü yazılı 636,45 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16405, Karar No: 2012/25720, Tarih: 14.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/16405 E.  ,  2012/25720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 505-922

Dava, re’sen prim ve gecikme zammı tahakkukuna ilişkin Kurum işlemlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davacı ... kayıtlarının gelir vergisi stopaj denetimleri kapsamında başlatılan soruşturma sonucunda tanzim edilen İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğü’nün 22.10.2009 tarih 2009/2019–28 sayılı denetim raporuyla; “davacının 2004/1 – 2005/9 aylarında davalı Kuruma yaptığı sigortalı bildirimlerinde çifte kayıt tuttuğu, gerçekte sigortalılara yapılan ücret ve fazla mesai ödemelerini resmi kayıtlarda üçe bölerek, her bir sigortalı yönünden asgari ücrete tekabül eden kısmını davalı Kuruma düzenli ve süresinde bildirdiği, asgari ücreti aşan kısmı ve fazla mesai ödemelerini ise bildirim dışı tutarak ‘diğer ödemeler’ adı altında muhasebeleştirdiği” tespitlerinde bulunulması üzerine; davalı Kurum tarafından re’sen söz konusu ücret ve ödemelere ilişkin bildirge ve bordrolar tanzim edilerek, prim ve gecikme zammı tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davacının, davalı Kurum işleminin yersiz olduğu gerekçesiyle re’sen prim ve gecikme zammı tahakkuk işlemlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece; “...genel bütçeye dâhil daireler ve katma bütçeli idarelerin denetim elemanlarına kendi mevzuatları gereği işyerlerinde yapacakları denetim ve incelemelerde çalıştırılanların sigortalı olup olmadığını saptama ve sigortasız çalışanları Kuruma bildirme ile zorunlu kılındıkları, yetkilerinin bu çerçeve ile sınırlı olduğu... buna göre işleme dayanak raporu düzenlemiş olan vergi denetmeninin, Kurum mevzuatına göre kayıt incelemesi yapma ve bu konuda işlem önerme yetkisinin bulunmadığı...” gerekçe ve tespitlerini içeren bilirkişi raporuna atıf yapılmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenlik hakkı hayatın çeşitli sosyal riskleri karşısında topluma, insan onuruna yaraşır asgari yaşam düzeyi sağlamayı amaçlamakta olup; 506 sayılı Kanunun 6’ncı maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anılan amaçlar çerçevesinde; sigortalıların ve buna bağlı olarak da hak sahiplerinin sosyal sigorta haklarına kavuşmaları ilgili mevzuat hükümlerinin eksiksiz, sürekli, düzenli ve tam olarak uygulanmasına bağlıdır. Bu nedenle özellikle sigortalı adına bildirim ve prim ödeme yükümlülüğü bulunan işverenlerin denetimi söz konusu hükümlerin uygulanması açısından ayrı bir önemi haizdir. Bu nedenle gerek 506 sayılı Kanunda gerekse 5510 sayılı Kanunda işverenlerin ve kayıtlarının Kurum müfettiş ve denetim görevlilerince denetime tabi tutulmaları, ayrıca diğer Kamu kurum ve kuruluşlarının denetimleri sırasında sosyal güvenlik mevzuatının uygulanmasına ilişkin tespit ve incelemelerinin de Kurumu takviye etmesi öngörülmüştür.

Bu kapsamda davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 130/son maddesinde; “Genel bütçeye dâhil daireler ve katma bütçeli idarelerin denetim elemanları kendi mevzuatları gereğince işyerlerinde yapacakları her türlü denetim ve incelemeler sırasında, çalıştırılanların sigortalı olup olmadığını da tespit ederek sigortasız çalıştırılanları Kuruma bildirmek zorundadırlar. Kurum bu bildirimler üzerine gerekli yasal işlemi yapar...” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu düzenleme çerçevesinde yapılacak tespitlerde “çalıştırılanların sigortalı olup olmadığının tespiti” anılan Kanunun 79’uncu maddesi uyarınca yapılacak olup; sigortalı olma olgusu sigortalının işe giriş ve ayrılış tarihi ile toplam prim gün sayısı kadar tahsil edilecek prime esas olan ücret ve diğer ödemeleri de kapsamaktadır. Aksinin kabulünün yapılan tespitlerin infazını ve giderek denetimden beklenen yararın ve sigortalıların haklarına kavuşmasının teminini imkânsız hale getireceği açıktır.

Kaldı ki; benzer şekilde 01.10.2008 tarihinden itibaren tüm maddeleriyle yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 59’uncu maddesinin 7’nci fıkrasında da; “Kamu idarelerinin denetim elemanları kendi mevzuatı gereğince işyerlerinde yapacakları soruşturma, denetim ve incelemeler sırasında, çalıştırılanların sigortalı olup olmadığını da tespit ederek, sigortasız çalıştırılanları Kuruma bildirmek zorundadır.” hükmüne yer verilmiş, ayrıca “Bu kurumlar ayrıca kendi mevzuatları gereğince yaptıkları inceleme ve tespitler sırasında bu Kanuna göre sigortalı sayılanların prime esas kazançlarının veya sigortalı gün sayılarının eksik bildirilmesi sonucunu doğuran tespitlerini de en geç bir ay içinde Kuruma bildirirler. Kurum bu bildirimleri esas almak üzere gerekli yasal işlemi yapar. İlgililerin itiraz hakları saklıdır.” düzenlemesi ile tespitin kapsamı daha açık bir şekilde kaleme alınmıştır.

Mahkemece, davacının tespit içeriğine ilişkin itiraz ve iddiaları değerlendirilerek bu kapsamda bir karar verilmesi gerekirken, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19555, Karar No: 2016/15516, Tarih: 07.12.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/19555 E.  ,  2016/15516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-Birleşen dosya davacısı ... A.Ş. vek. Av.... ile davalılar-birleşen dosya davalıları 1 .. Sağlık Tesisleri ve Eğitim Mües. A.Ş. 2-... 3... 4-... Sağlık Kompleksi Tic. Ltd. Şti. 5-... İnşaat San. ve Tic. AŞ. ve diğerleri vek. Av. ... Başkan ile .... aralarındaki birleşen itirazın iptali davası hakkında ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 17.05.2016 gün ve 2013/244 E. - 2016/450 K. sayılı hükmün davalılar-birleşen dosya davalıları 1-... 2-Dr. ... 3-... Sağlık Kompleksi Tic. Ltd. Şti. 4- ... İnşaat San. ve Tic. AŞ. vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

1)Hükmü temyiz eden davalılar-birleşen dosya davalıları vekili temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur.

Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay'a yapılacağı 6100 sayılı HMK'nun 336/3.maddesinde hükme bağlanmış ise de, aynı maddenin ikinci fıkrasında; "talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. "hükmüne yer verilmiştir.

Davalılar-birleşen dosya davalıları vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde iddiasını dayandırdığı delilleri sunmadığından, dosya kapsamına göre, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödemesi gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davalılar-birleşen dosya davalıları vekilinin ..., Dr. .... bakımından yapmış olduğu adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-HMK'nun 334. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek kişiler gerçek şahıslar, kamuya yararlı dernek ve vakıflar olarak belirtilmiştir. Somut olayda hükmü temyiz eden davalı-birleşen dosya davalıları şirketler yönünden; ticari şirket olmaları nedeniyle anılan Yasa hükmü uyarınca adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden davalılar-birleşen dosya davalıları vekilinin ticaret şirketleri bakımından yapmış olduğu adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Hükmü temyiz eden davalılar-birleşen dosya davalıları vekiline Dairemiz adli yardım talebinin reddi kararının tebliği ile ret kararına karşı itiraz süresi de beklenerek itiraz edilmez veya itirazının ilgili mercice reddi halinde Harçlar Kanunu'na göre birleşen davalar bağımsızlıklarını korudukları için asıl dava ve birleşen dava yönünden nispi temyiz harcı yatırılması gerektiğinden eksik harcın tamamlanması için muhtıra çıkarılarak HUMK'un 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde belirtilen nedenlerle davalılar-birleşen dosya davalıları vekilinin adli yardım talebinin reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/3622, Karar No: 2018/10931, Tarih: 11.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/3622 E.  ,  2018/10931 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 160/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2018 tarihli ve 2017/305 esas, 2018/149 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 30.05.2018 gün ve 94660652-105-59-3242-2018-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.06.2018 gün ve 2018/49619 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h uyarınca cezalandırılması amacıyla kamu davası açıldığı hâlde Mahkemece kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan hüküm kurulduğu, anılan suçun şikayete tabi suç olması itibariyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253/1-a maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığı, karar tarihinde yurürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 254. maddesindeki “(1) Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre, mahkeme tarafından yapılır." şeklindeki hüküm gereğince usulüne uygun olarak uzlaşma girişiminde bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın üzerine atılı kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçunun şikâyete tâbi suçlardan olması ve uzlaştırma hükümlerine bağlı bulunması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un "Uzlaştırma" başlıklı 253. maddesi hükümlerinin öncelikle uygulanması suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi nedeni ile anılan hususa yönelik kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan sanık ... hakkında Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2018 tarihli ve 2017/305 esas, 2018/149 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13333, Karar No: 2008/16709, Tarih: 07.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/13333 E.  ,  2008/16709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 22.1.2008 tarih, 2007-24284/808sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kıymet takdiri iki yıldan daha önceki bir tarihte yapılmış ise bu takdir taşınmazın gerçek değerini yansıtmaz. İİK.nun 128/2. maddesinin son cümlesi gereğince kesinleşen kıymet takdiri için iki yıl geçmedikçe yeniden kıymet takdiri istenemez. HGK.nun 26.2.1992 günlü ve 1992/70-130 sayılı kararında, ( satışın kıymet takdirinin esas alındığı tarihten iki sene sonra yapılmasının başlı başına ihalenin feshi sebebi sayılacağını) öngören 4. Hukuk Dairesinin 1.7.1991 günlü ve 6836/6553 sayılı kararı benimsenmiştir.

Somut olayda "satış esas olan kıymet takdiri icra müdürlüğünce 14.4.2003 tarihinde yapılmış ve 21.4.2003 tarihli kıymet takdiri raporu verilmiştir. Kıymet takdirine alacaklı vekilinin kıymet takdirine  itiraz Çatalca İcra Mahkemesinin 2003/40 E, 2003/63 K. 5.12.2003 tarihli kararı ile reddedilmiş olup satış icra müdürlüğünce 14.4.2003 tarihinde yapılan kıymet takdiri olan 260.800.000.000 TL esas alınarak yapılmıştır. Yukarıda sözü edilen HGK.nun kararında ayrıca İİK.nun 128. maddesinde öngörülen iki yıllık sürenin başlangıcının sonradan kesinleşmesi kaydı ile kıymet takdirinin yapıldığı tarih olduğu açıkça vurgulandığına göre 27.9.2005 satış tarihi itibari ile anılan iki yıllık süre geçtiği için bu husus başlı başına ihalenin fesih nedenidir.Kıymet takdirine itiraz nedeni ile Çatalça İcra Mahkemesinin yaptırdığı kıymet takdiri tarihi olan 20.11.2003 tarihi esas alınarak İİK.nun 128/a-2 maddesinde öngörülen iki yıllık sürenin geçmediği ileri sürülemez. Çünkü icra mahkemesince kıymet takdirine itiraz reddedildiğinde icra müdürlüğünce yaptırılan kıymet takdiri esas alınmıştır.

Öte yandan ihalede pey süren K.Y.ın kardeşi olan K. Y.'ın diğer pey süren ve ihale alıcısı olan .........San.ve Tic.Ltd.Şti. ile birlikte ihaleye katıldığını beyan ettiği K. Y.ın ve diğer  pey sürenlerin ihaleden çekildiği ihale tutanağı, icra müdürünün ve diğer davacı tanıklarının beyanları ile anlaşılmakla ihalenin normal şartlar altında yapılmadığı görülmektedir.

İhalenin yukarıda belirtilen nedenlerle feshi yerine şikayetin reddine karar verilmesi isabetsiz olup kararın bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.1.2008 tarih 2007/24284 Esas, 2008/808 karar sayılı, onama isteminin kaldırılmasına, icra mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15213, Karar No: 2014/12289, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15213 E.  ,  2014/12289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2013

NUMARASI : 2011/405-2013/509

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı tarafa yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20082, Karar No: 2017/25520, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/20082 E.  ,  2017/25520 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.