muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5321, Karar No: 2023/45, Tarih: 10.01.2023

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 1. maddesi ise şöyledir:

“Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa, hâkim, örf ve âdet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.”

Buna göre Kanun’da hâkimin hukukun kaynaklarını belirlerken hangi sıralamayı izleyeceği açıkça kurala bağlanmış olup Kanun’un sözüyle ve özüyle değindiği herhangi bir konuda Kanun’un emrettiği hüküm dışında bir uygulama yapılması mümkün değildir. Hâkim ancak Kanun’da uygulanabilir bir hüküm yoksa anılan maddede belirtilen diğer kaynaklara başvurabilir.

Somut olay anılan anayasal ve yasal kurallar çerçevesinde ele alındığında, zilyetliğe dayalı tescil davasında, davacı birey, davalı ise Hazine ve Belediye tüzel kişiliğidir. Davalının Hazine veya kamu kurumu olması, kanunda açık bir hüküm bulunmadıkça yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınması kuralına istisna teşkil etmeyecektir.

Bilindiği üzere Hazine, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi ile yargı harçlarından muaf tutulmuştur. Davalı Belediye Tüzel Kişiliği ise harçlardan muaf değildir. Böyle bir durumda, yani davalının harçtan muaf olması ve davanın da davacı lehine sonuçlanması halinde karar ve ilam harcının mutlak bir şekilde alınması gerekip gerekmeyeceği ve alınacaksa kimden alınacağı sorularının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Yasa koyucu, tereddüde yer vermeyecek şekilde yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağını düzenlemiştir. Yine yasa koyucu genel ilke gereğince yargılama giderlerinden sorumlu olan tarafı harçtan muaf tutmuş ise, bu husus harcın diğer taraftan alınacağı şeklinde yorumlanamaz. Bu çerçevede Hazineye karşı açılan davada davacının haklı çıkması durumunda bakiye karar ve ilam harcı davalıdan hiç alınmamalıdır. Ancak davasında haklı çıkan davacı tarafından peşin yatırılan karar ve ilam harcı kendisine iade edilmelidir. Nitekim Hazinenin davalı olduğu tapu iptal - tescil davalarında yerleşik uygulama bu şekildedir. Hazine aleyhine açılan tapu iptal - tescil davasında Hazinenin harçtan muaf olması gerekçesiyle karar ve ilam harcı hiç alınmazken tescil davasında haklı çıkan davacının harçtan sorumlu tutulmasının hiçbir yasal dayanağı bulunmamaktadır. Yasa koyucu dileseydi 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A maddesinde olduğu gibi, bu hususta da genel uygulamadan ayrılan bir düzenlemeye yer verebilirdi.

Sayın çoğunluğun görüşünün dayanağını yerleşmiş Yargıtay içtihatları oluşturmaktadır. Yargıtay uzun yıllara sari içtihadında tescil davalarında yargılama giderlerini davasında haklı çıkmasına rağmen davacı üzerinde bırakmış, bu çerçevede yargı harçlarını da davacıya yüklemiştir. Ne var ki, hiçbir Yargıtay kararında yasal bir dayanak gösterilememiş, davalının “yasal hasım” olması gerekçe yapılmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere bir Kanun’un sözüyle değindiği herhangi bir konuda Kanun’un emrettiği hüküm dışında bir uygulama yapılması mümkün değildir. Hâkim ancak Kanun’da uygulanabilir bir hüküm yoksa 4721 sayılı Kanun’un 1. maddesinde belirtilen diğer kaynaklara başvurabilir. 6100 sayılı Kanun’un 326. maddesinin (1) numaralı fıkrasında da açıkça “ Kanunda yazılı haller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir.” denildiğine ve bu hususta Kanun’da bir boşluk veya tescil davaları yönünden bir istisnaya yer verilmediğine göre bu hususta yargı içtihadıyla Kanun’un açık hükmüne aykırı bir uygulama yapılması mümkün değildir.¹

Öte yandan yukarıda da belirtildiği üzere temel hak ve özgürlüklere ancak kanunla sınırlama getirilebilir. Davasından haklı çıkan kişiden yargı harcı alınmasının gerek mülkiyet gerek ise mahkemeye erişim hakkına getirilen bir sınırlama niteliği taşıdığı açıktır. Sayın çoğunluğun görüşü kabul edildiğinde anılan haklara kanunla değil yargı içtihadıyla sınırlama getirilmiş olmaktadır. Bu ise Anayasa’nın 13., 35. ve 36. maddelerine aykırı olarak mülkiyet ve mahkemeye erişim haklarına sınırlama getirilmesine neden olmaktadır.

Tartışılması gereken bir başka husus da “yasal hasım” meselesidir. Özellikle yasal hasımın ne olduğu ve yasal hasım olunmasının davalıya bir üstünlük sağlayıp sağlamadığının ele alınması gerekir. Bilindiği üzere, bazen gerçekte hasım olmamasına rağmen özellikle mahkemelerin kararlarının denetime açılabilmesi, davanın kanun yoluna taşınabilmesi için Hazinenin taraf gösterilmesi veya temsilcisi bulunmayan mal varlığına kayyım atanması ve davanın kayyım huzurunda görülerek bu mahsurların ortadan kaldırılması yoluna gidilebilmektedir. Ne var ki böyle de olsa bir davada Hazine veya diğer kamu kurum ve kuruluşları davalı olarak yer almışsa, sıfatı ne olursa olsun artık davalıdır. Hukuk devleti ilkesi gereğince kural olarak davanın tarafları arasında haklı bir neden olmaksızın bir ayrıcalık yaratılamaz. Sayın çoğunluk davacının davasının kabulü halinde, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerektiğini değerlendirirken, davanın reddi halinde davalı yasal hasım lehine vekalet ücreti başta olmak üzere yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini kabul etmektedirler.

¹Tescil davasını kaybeden Hazineden kanuni hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinin alınmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin aynı yöndeki görüş için bkz. Kuru, Baki (2001) Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt 5, 6. Baskı, Ankara, s. 5339.

¹Tescil davasını kaybeden Hazineden kanuni hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinin alınmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin aynı yöndeki görüş için bkz. Kuru, Baki (2001) Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt 5, 6. Baskı, Ankara, s. 5339.

Anayasal bağlamda meşru bir amaca dayalı kanuni bir hüküm olmaksızın taraflara farklı muamelede bulunulması düşünülemez. Somut uyuşmazlıkta davacının talebinin bir kısmı kabul edilirken, bir kısmı ise reddedilmesine rağmen, davalı lehine vekâlet ücreti takdir edilmiş, davacı lehine ise vekâlet ücreti verilmemiştir. Dolayısıyla aynı dava dosyasında makul bir yasal dayanak bulunmaksızın tarafların farklı muameleye tabi kılınması söz konusu olmuştur ki bunun kabul edilmesi mümkün değildir.

4721 sayılı Kanun’un 713/3. maddesinde tescil davasının Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine veya varsa tapu maliki gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılacağı belirtilmiştir. Yargıtay uygulamalarında taşınmaz tapusuz ise dava, tescil davası, tapulu ise tapu iptal tescil davası olarak nitelendirilmektedir. Tapu iptali - tescil davalarında yargılama giderleri yasaya uygun olarak haksız çıkan taraftan alınırken tescil davasında davacı üzerinde bırakılmaktadır. Aynı yasa maddesinin aynı fıkrasında düzenlenen davalılar arasında yargılama giderleri açısından ayrı uygulama yapılması da doğru değildir. Davalının kim olacağının yasada gösterilmiş olması, bu davalının yargılama giderlerinden muaf olacağı şeklinde yorumlanamaz.

Yine sayın çoğunluğun adeta “tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturduğu anlaşılmaktadır ki bu görüşe katılmak mümkün değildir. Eğer mahkeme davacının davasını kazanma yönündeki hukuki koşulların oluşmadığını düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak Kanun’un açık hükmüyle çelişmektedir.

Yine sayın çoğunluğun adeta “tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturduğu anlaşılmaktadır ki bu görüşe katılmak mümkün değildir. Eğer mahkeme davacının davasını kazanma yönündeki hukuki koşulların oluşmadığını düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak Kanun’un açık hükmüyle çelişmektedir.

Öte yandan sayın çoğunluk davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderleri ve bunlardan olan harcın ilk derece mahkemesince davacıdan alınmasının doğru olduğunu düşündüğüne göre, bunun tutarlı bir sonucu olarak davalı hazine tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf talebi reddedildiğinde de davacıdan istinaf ret harcının, bunun devamında da yine Hazinenin temyiz başvurusu reddedilerek kararın onanması halinde de davacıdan onama harcının alınması gerektiğini kabul etmeleri gerekir. Zira davalı Hazine yasal hasımdır ve davalı harçtan muaftır, o halde davalıdan alınamayan yargı harçları davacıdan alınmalıdır. Böyle bir uygulamayı kabul etmek hukuken mümkün görünmemektedir. Yargılama giderleri bir bütündür. Yargılama giderlerinden sorumluluk bakımından aksine bir düzenleme bulunmadıkça bir dava ilk derece mahkemesinde hangi hükümlere tabiyse kanun yollarında da aynı hükümlere tabidir. İlk derece mahkemesinde alınmayan yargılama gideri aynı gerekçeyle istinaf ve temyiz kanun yollarında da alınmamalıdır.

Açıklanan nedenlerle davanın kabul edilmiş olduğu gözetilerek, tarafların temyiz sebepleri de nazara alınmak suretiyle davalı Hazinenin harçlardan muaf olması, davalı Belediye Tüzel Kişiliğinin ise harçlardan muaf olmaması, yatırılan peşin harcın tamamının davacıya iadesi ile davacı yararına vekalet ücreti ve diğer yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekirken aksi yönde hüküm kurulmasının doğru olmadığı, bu nedenle kararın bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki düzelterek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/12679, Karar No: 2012/5343, Tarih: 12.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12679 E.  ,  2012/5343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik ve bu suça iştirak

HÜKÜM : ..., ...; a) 5237 sayılı TCK'nun 158/1-e, 43, 168/2, 52, 53/1-3. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 1.240,00 TL adli para cezası, 53/1-2-3. maddelerinin uygulanması,

b) 765 sayılı TCK'nun 339/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası

c)765 sayılı TCK'nun 71. maddesi gereğince verilen cezalar toplanarak neticede 3 yıl 12 ay 15 gün hapis cezası

..., ...; 765 sayılı TCK'nun 339/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası,

...; 765 sayılı TCK'nun 339/1, 59/2. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası

Bir kısım sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme istemlerinin hükmolunan cezaların türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine oybirliğiyle karar verildikten sonra, incelenerek gereği görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında dolandırıcılık suçu yönünden suç tarihinin 14.05.2004 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklar ... ve ...’ya yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının 14.05.2004 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafileri ile sanık ...’in temyiz itirazlarına gelince:

Kahramanmaraş Devlet Hastanesinde doktor olan sanıklar ..., ... ve ...’un T.C Emekli Sandığından sağlık yardımından faydalanan şikayetçiler ..., ... ve ...’u muayene etmeksizin sahte reçeteler tanzim ettikten sonra Kahramanmaraş Eczanesi sahibi sanık ... ile mesul müdürü sanık ...’nın sahte reçeteleri kuruma fatura etmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinden bahisle açılan kamu davasında;sanık ...’nın tüm aşamalarda emekli eczacı olup eczane sahibinin ... olduğunu, ...’ın eczacı olan annesinin ölümü üzerine oğlunun işletmeye devam edebilmesi için mesul müdürlüğü kabul ettiğini, ancak eczanedeki her türlü alım ve satım işlemlerinin ... tarafından yürütüldüğüne yönelik savunmasının bir kısım şikayetçiler ile şikayetçi ...’un bakıcısı olup eczaneden ilaçları alan ve sahtecilik suçundan yargılanıp hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık ... ...’un “sanık ... ve kalfası ile muhatap olduklarına” ilişkin beyanları ile doğrulanması, sanık doktorların savunmaları ile şikayetçilerden ...’ın müfettiş ifadesinde sanık ...’a “muayene olup olmadığını hatırlamadığına”, şikayetçi ...’un ise 11.05.2005 tarihli beyanın çelişkili olup “... ...’un rapor çıkarmak için kendisini hastaneye götürdüğünü” ifade etmesi, mahkumiyet hükmüne konu reçetelerden sanık ...’ın düzenlediği reçetenin mahkemenin kabul ettiği gibi 15.03.2003 olmayıp ... hakkında düzenlenen ve sahte olduğu iddia edilen rapordan sonraki 15.03.2004 tarihli olup poliklinik defterine de kaydedildiği, mahkumiyete konu reçetelerin bir kısmı üzerinde yazı ve kalem farklılıklarının bulunduğu ve sanık ... tarafından ... hakkında düzenlenen reçetenin aynı kişi hakkında daha önce verilmiş sağlık kurulu raporuna dayalı olarak verilmiş olması,karar esas alınan 05.11.2008 ve 08.01.2009 tarihli bilirkişi raporlarında, sanık ... tarafından ...'e yazılan 10.12.2003 tarihli reçetedeki Prozac ve Cipralex adlı ilaçlardan birinin yanına Zyprexa adlı ilacın eklenebileceği ve depresyon tedavisinde kullanılabileceği, sanık ... tarafından ... hakkında düzenlenen 19.01.2004 tarihli reçetede diyabet ilacının “mevcut durumda hasta da diabetes mellitus hastalığını destekleyen bulgular tespit edilememiş ise de geçmiş dönemde bu tür rahatsızlığın meydana gelmiş olabileceği ancak bunun bilinemeyeceği ayrıca sanık ...’ın düzenlediği 15.03.2004 tarihli reçetedeki ilaçlar ile tanının uygun olduğu,” yolundaki görüş ve tüm dosya kapsamına göre gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından; dosyadaki tüm belge ve bilgi örnekleri de gönderilmek suretiyle mahkumiyete konu sağlık kurulu raporu ile reçetelerdeki ilaçların teşhis ve tedaviye uygunlukları yönünden rapor alınarak, poliklinik defterlerindeki kayıtta görevli olan kişiler tespit edilip, şikayetçi ...’un 10.02

...’ın düzenlediği 15.03.2004 tarihli reçetedeki ilaçlar ile tanının uygun olduğu,” yolundaki görüş ve tüm dosya kapsamına göre gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından; dosyadaki tüm belge ve bilgi örnekleri de gönderilmek suretiyle mahkumiyete konu sağlık kurulu raporu ile reçetelerdeki ilaçların teşhis ve tedaviye uygunlukları yönünden rapor alınarak, poliklinik defterlerindeki kayıtta görevli olan kişiler tespit edilip, şikayetçi ...’un 10.02.2004 tarihli sağlık kurulu raporu talebine ilişkin dilekçe ile reçetelerin kimin tarafından kaydedildiği, dilekçedeki yazı ve imzalar ile suça konu reçetelerdeki yazı ve kalem farklılıkları ile reçetelerdeki ilaçları alan kişilere izafe edilen yazı ve imzaların tüm sanıklar, hakkında daha önce hüküm kurulan sanık ... ... ile şikayetçiler ve eczane sahip, müdür ve çalışanlarına ait olup olmadığı hususunda rapor alınarak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının taktir ve tayini yerine yazılı şekilde eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafileri ile sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1818, Karar No: 2018/6948, Tarih: 09.07.2018

**17. Hukuk Dairesi         2017/1818 E.  ,  2018/6948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin ölmesi nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek faizle tahsilini talep ve dava etmiş, 10.05.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile, dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsil edilmek üzere; ... için, 122.075,69 TL, ... için 15.689,05 TL ve ... için 7.865,96 TL maddi olmak üzere toplam 145.630,02 TL tazminatın davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, aracın müvekkili nezdinde ... poliçesi ile sigortalı olduğunu, sorumluluk limitlerinin 225.000,00 TL olduğunu, sorumluluklarının sigortalı araç sürücüsünün kusur oranı ile sorumlu olduğunu, gerekli bakım onarımın yapılmamış olması sebebi ile ağır ihmalden kaynaklanan hasardan sigorta poliçesi genel şartları gereği sorumlu olmadıklarını, temerrütlerinin bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın ıslah da dikkate alınarak kabulüne, davacılardan ... için 7.865,25 TL, ... için 15.689,05 TL, ... için 122.075,69 TL olmak üzere toplam 145.630,02 TL'nin 17.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle, ölenin yakınlarının destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

... tarafından vefat edenin yakınlarına bağlanan aylığın niteliği ve bağlanan aylığın rücuya tabi ödemelerden olup olmadığının belirlenmesi zararın tazmininden sorumlu olanların mükerrer ödeme yapmasının önüne geçilmesi ve zarar görenlerin gerçek zararlarının üzerinde sebepsiz zenginleşmemesi için önemlidir.

Somut olayda davacıların murisinin sürücüsü olduğu aracın direksiyon hâkimiyetini kaybetmesi sonucu davacıların murisi vefat etmiştir. ...’na davacılara gelir bağlanıp bağlanmadığı sorulmuş, ...'nun cevabında davacılara 01.02.2012 tarihinden itibaren iş kazası ölüm aylığı bağlandığı bildirilmiş ve peşin sermaye tablosunu göndermiştir.

Somut olayda davacıların murisinin sürücüsü olduğu aracın direksiyon hâkimiyetini kaybetmesi sonucu davacıların murisi vefat etmiştir. ...’na davacılara gelir bağlanıp bağlanmadığı sorulmuş, ...'nun cevabında davacılara 01.02.2012 tarihinden itibaren iş kazası ölüm aylığı bağlandığı bildirilmiş ve peşin sermaye tablosunu göndermiştir.

Dosya kapsamından, davacılara peşin değerli gelir bağlandığı ve bu bedelin rücuen tahsili için ... tarafından ... 1. İş Mahkemesinde 2014/735 E. dosyası ile dava açıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, bu dava ile ilgili araştırma yapılmamış, hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda tazminattan herhangi bir mahsup işlemi yapılmamıştır.

Bu halde mahkemece yapılması gereken iş, ... tarafından açılan rücu davasının (... 1. İş Mahkemesinde 2014/735 E. sayılı dosyası) akıbeti araştırılıp sonucunu beklemek, peşin sermaye değerinin mahsubu konusunda sonucuna göre davalılar tarafından ...'ya rücuen ödenecek bir tazminat belirlenmesi halinde bu tazminatı mahsup ederek sonucuna göre hüküm kurmaktır. Hal böyle iken, rücu davasının kesinleşmesi beklenmeden yazılı şekilde hüküm verilmiş olması isabetli olmamış, bozma sebebi yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 09.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/755, Karar No: 2015/5886, Tarih: 25.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/755 E.  ,  2015/5886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Her ne kadar geri çevirme kararına cevap verilmiş ise de, dava konusu taşınmazın .. köyü 18 parsel olduğu; emsal alınan taşınmazın ise .. Mahallesi 49 ada 41 parsel olduğu hususuna dikkat edilerek;

1-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yözölçümünü gösterir şekilde tapu kaydı Tapu Müdürlüğü'nden getirtildikten,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3-Değerlendirme tarihi olan 12.06.2012 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesi'nden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.