muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11708, Karar No: 2015/26407, Tarih: 28.09.2015

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda fazla mesailerin yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda denetime elverişli olarak hesap edilmesi gerekirken soyut bilirkişi hesabına itibarla fazla mesai ücretlerinin kabulü hatalıdır.

4-Fazla mesai ücreti alacağına hükmedilirken takdiri indirimin ne kadar yapıldığı anlaşılamamaktadır. Takdiri indirimin oransal olarak tereddüde yol açmayacak şekilde açıklanıp belirtilmesi gerekmektedir.

5- Hafta tatili ücretinin brüt miktara göre hükmedilmesine rağmen “net” şeklinde adlandırılması hatalıdır.

6- Resen hüküm altına alınması gereken yargılama giderlerinin red-kabul miktarına göre oranlanmaması hatalıdır. Davacı tarafından yapılan harç masraflarının ise, diğer yargılama giderlerine katılarak red-kabul miktarına göre oranlanmayacağı gözden kaçırılmamalıdır.

7- Davanın kısmen kabulü kısmen reddi karşısında davalının yaptığı yargılama giderlerinin kabul - red oranına göre belirlenecek kısmının davacıya yüklenilmesinin düşünülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4175, Karar No: 2020/5160, Tarih: 10.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4175 E.  ,  2020/5160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın haczin yapıldığı tarihte iş yerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, mahcuzların muhafazası için iş yerine gidildiğinde, 22/11/2012 tarihli tutanak ile hacizli malların belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, maaşını alamadığından işten ayrıldığını iddia eden, ancak İcra müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK'nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile aynı Yasa’nın 289/1. maddesi uyarınca cezalandırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

2-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK’nun 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9223, Karar No: 2007/10026, Tarih: 24.10.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/9223 E.  ,  2007/10026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/09/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Dava, çekişme konusu taşınmazları ölünceye kadar bakma şartı ile temlik ettiği davalı oğlu A... H...'nin, bakım borcunu yerine getirmediğini, kendisine kötü davrandığını, taşınmazları diğer davalı S...'ye muvazaalı olarak devrettiğini, S.'nin iyiniyetli olmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescili ile tapu kayıtlarındaki ölünceye kadar bakım şartı şerihin  terkini isteğinde bulunmuştur.

Davalı A. H., davanın reddini savunmuştur.

Davalı S., davalı A. H.'nin isteği üzerine taşınmazları üzerine aldığını, para ödemediğini, davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacının mirasçıları vekili ve davalı A... A... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, bakım koşulunun yerine getirilmediğinden bahisle (akde aykırılık) tapu iptali-tescil ve sicil kaydında yer alan bakım şerhinin kaldırılması isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacı H...'in maliki bulunduğu 182, 225, 266, 289, 573, 629, 696 ve 928 parsel sayılı taşınmazlarını ölünceye kadar bakma akti ile davalı A...'e temlik ettiği, Ahmet'in de diğer davalı S...'ye satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı S...'nin davayı kabul beyanı gözetilmek suretiyle, davanın kabul edilmiş olması kural olarak doğru olduğu gibi dava konusu 696 parsel sayılı taşınmazın sicil kaydındaki bakım şerhinin kayıttan terkinine karar verilmiş olmasında da bir isabetsizlik yoktur.

O halde, davalı A...'in tüm, davacının öteki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, davacı H... yargılama aşamasında ölmüş ve mirasçıları davayı takip etmişlerdir. Türk Medeni Kanununun 28.maddesi gereğince ölümle şahsiyetin son bulacağı açıktır. Bu durumda, yargılama aşamasında öldüğü anlaşılan davacı H...'in mirasçıları adına sicil kaydının oluşturulması ve tescil kararı verilmesi yerine hüküm tarihinde ölü olduğu kayden sabit olan H... adına sicil kaydı oluşturacak şekilde tescil kararı verilmiş olması doğru olmadığı gibi davanın kabul edildiği gözetilerek çekişme konusu 225 sayılı parselin sicil kaydındaki bakım şerhinin kaldırılması da gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile aksi yönde karar  verilmiş olmasıda isabetsizdir.

Davacı Hüseyin mirasçılarının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  24.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/44324, Karar No: 2010/1893, Tarih: 01.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/44324 E.  ,  2010/1893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : 24.3.2005 gün ve 2004/15-2005/13 karar sayılı ilamın aynen infazına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlünün cezalandırılmasına ilişkin 24.3.2005 tarih, 15-13 sayılı temyiz edilmeksizin kesinleşen kararla ilgili olarak O yer C.Savcılığınca lehe kanun değerlendirilmesi ve uyarlama yapılması talebi üzerine 31.10.2005 tarihli ek karar ile eski hükmün aynen infazına karar verildiği ve bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmakla O yer C.Savcılığının 2.5.2006 tarihinde yeniden uyarlama yapılmasını istemesi üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen 5.10.2006 tarihli hüküm hukuken geçersiz olduğundan hükümlü müdafii ve Üst C.Savcısının konusu olmayan temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

01.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/324, Karar No: 2022/67, Tarih: 08.02.2022

**Ceza Genel Kurulu         2020/324 E.  ,  2022/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

İhaleye fesat karıştırma suçundan sanık ...'in TCK’nın 235/1-3-a ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin...2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04.09.2013 tarihli ve 81-177 sayılı hükmün sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 25.12.2019 tarih ve 7805-11978 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.02.2020 tarih ve 19638 sayı ile;

“Sanığın vekili Av. ... aracılığıyla ... İcra Dairesinin 2011/2462 esas sayılı dosyası üzerinden katılan ...'e karşı ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlattığı, üzerinde ipotek bulunan ... ili, ... ilçesi, 838 ada, 12 parseldeki yedi numaralı bağımsız bölümün 11.06.2012 tarihinde yapılan birinci açık artırmasında alıcı çıkmadığı, 21.06.2012 tarihinde yapılan ikinci açık artırmaya ... Gıda Maddeleri Taahhüt Turizm Taşımacılık Ticaret Ltd. Şti. adına ... ve alacağına mahsuben sanık ...'in vekili Av. ...'in katıldığı, Av. ...'in müvekkili adına 45.500 TL pey sürdüğü, ...'ın artırarak 46.600 TL fiyat verdiği, bunun üzerine şüpheli ...'in ...'ı 'Seninle dışarıda görüşeceğiz, dışarıda iki araba insan var.' şeklinde tehdit ettiği, bunun üzerine ...'ın korkarak tekrar pey sürmediği ve ...'in 50.000 TL bedelle bağımsız bölümü satın aldığı, icra müdür yardımcısı ...'in tehdit içerikli sözleri ikinci açık artırma tutanağına geçirdiği, bu şekilde kamu kurumu olan icra dairesi aracılığıyla yapılan açık artırmada teminat yatırarak ihaleye katılan ...'ın şüpheli alacaklı tarafından tehdit edilerek ihalede fiyat artırmasının engellenmesi ve borçluya ait taşınmazın muhtemel artırımlar nedeniyle daha yüksek meblağlara satılmasının önüne geçilmesi suretiyle sanığın atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Katılanın şikâyet dilekçesinde ve savcılıkta alınan ifadesinde, sanığın ... isimli ihale katılımcısına 'Seninle dışarıda görüşürüz.' dediğini iddia etmesi, kovuşturma aşamasında talimatla alınan beyanında ise, sanığın ...'a 'Dışarı çıkarsan sana gösteririm, ihaleden çekil, sen kim oluyorsun!' şeklinde sözler söylediğini, bunun üzerine icra müdürü tanık...'in de bunu tutanağa yazdığını belirtmesi, katılanın aşamalardaki yazılı ya da sözlü beyanlarının hiçbirinde 'Dışarıda iki araba adam var.' sözünün geçmemesi, bu sözün yalnızca tanık...'in beyanlarında geçmiş olması, ancak suça konu tutanakta ise bu sözlerin yer almaması, tutanakta yazılı olan sözlerin tutanağı kapatan çizginin altında yer alması, suça konu tehdit sözlerinin yazılı olduğu 21.06.2012 tarihli 2. artırma tutanağına göre ilk teklifin ... tarafından 46.600 TL olarak yapılması, buna karşı sanık ... vekili Av. ... tarafından 50.000 TL'lik pey sürülmesi ve ihalenin bu miktar üzerinden alacağa mahsuben sanık üzerinde kaldığının anlaşılması, üç pey sürüldüğü görülen aynı tarihli ek artırma tutanağında ise ilk peyin sanık - alacaklı vekili tarafından 46.500 TL olarak, ikinci peyin ... tarafından 46.600 TL olarak, nihayet üçüncü peyin de sanık - alacaklı vekili tarafından 50.000 TL olarak ileri sürüldüğünün anlaşılması, tanık icra müdürü...'in mahkeme huzurunda alınan beyanında ilk teklifin alacaklı vekili tarafından 46.000 TL olarak ileri sürüldüğünü belirtmesi, oysa yukarıda bahsi geçen 2. artırma tutanağında ve ek artırma tutanağında bu miktar bir peyin gözükmemesi, tanık Av. ... Yıldırım'ın talimatla alınan ifadesinin ise ilk teklifin ... adlı şahıs tarafından yapıldığını belirtmekle iki peyli 2. artırma tutanağını doğrulaması, ayrıca adı geçen tanık ...'in ifadesinde, ihale tutanağını imzaladıkları sırada tutanakta peylerin altında iddia konusu tehdit unsuru içeren herhangi bir sözün yazılı olmadığını, bu sözlerin kendisinin tutanağın imzalanmasından sonra tutanağa ilave edilmiş olabileceğini belirtmesi, tanık ...'in üç pey gözüken ek artırma tutanağında imzasının bulunmaması, sanığın mahkemedeki ilk savunmasında kamera kayıtlarının incelenmesini istemesi ancak yapılan yazışmada kamera kayıtlarının 20 günlük periyotlarla silinmesinden dolayı olay tarihindeki kayıtların bulunmadığının bildirildiğinin görülmesi, tanık ...'in duruşmadaki ifadesinde geçen 'Dışarıda iki araba insan var.' sözünü tutanağa neden yazmadığını bilmediği şeklindeki beyanının ve ifadesi sırasında gerek pey sürme sırası gerekse iddia olunan tehdit sözlerinin içeriğine ilişkin sorulan sorulara verdiği yanıtların ikna edici ve olağan yaşam koşullarına uygun bulunmaması, adı geçen tanığın, ihale sırasında salonun gergin ve karışık olduğunu, kendisinin bu yüzden heyecanlanarak zaptı kapatan çizgiyi peylerin hemen altından çektiğini belirtmesi, oysa olay günü ihale salonunda görevlendirilen polis memurları ... ve ..

... ve ...'in tanık olarak alınan ifadelerinde, olay sırasında salonda olmamakla ve olayı tam olarak hatırlayamamakla birlikte, iddia olunduğu gibi bir tartışma ya da arbedeyi ayırmak zorunda kaldıklarını hatırlamadıklarını belirtmeleri, oysa güvenlik sağlamak üzere ihalede görevlendirilen adı geçen tanıkların olayı tüm ayrıntılarıyla hatırlamaları beklenmese de en azından bir gerginlik ve tartışma ortamı oluştuğunu hatırlamalarının beklenebilir bir durum olması karşısında; sanığın üzerine atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin her türlü şüpheden uzak, somut, yeterli, inandırıcı ve kesin delille ispat edilmiş kabul edilemeyeceği, şüpheden sanığın yararlandırılmasını öngören evrensel hukuk prensibi uyarınca, en küçük bir şüpheli hâlin dahi sanık lehine yorumlanmasının zorunlu olduğu ve mahkûmiyete engel teşkil edeceği, somut olayda da belirtilen nedenlerden dolayı sanığın kendisine yüklenen ihaleye fesat karıştırma suçunu işlediğinin sabit kabul edilemeyeceği gözetilerek, sanığın atılı suçtan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.