muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20151, Karar No: 2013/12361, Tarih: 05.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/20151 E.  ,  2013/12361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27113, Karar No: 2016/7027, Tarih: 13.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/27113 E.  ,  2016/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sorgusu sırasında mahkemeye bildirdiği adresine gönderildiği, ancak muhatabın gösterilen adresten taşındığı belirtilerek tebligat evrakının mahkemeye iade edildiği, bunun üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı anlaşılmakta ise de; Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılan kimseye, adresini değiştirdiği takdirde yeni adresini hemen tebliğ yaptıran kaza merciine bildirme yükümlülüğü getirilmiş, bundan sonraki tebliğlerin bildirilen yeni adrese yapılacağı öngörülmüştür.

Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olması gerekmektedir. Aksi halde 35. maddeye göre tebligat yapılması mümkün değildir. Sanığın mahkemeye bildirdiği adreste daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından kendisine 35. maddeye göre yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, 18/04/2013 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9951, Karar No: 2012/14244, Tarih: 25.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9951 E.  ,  2012/14244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/03/2010 gün ve 2006/123-2010/69 sayılı kararı bozan Daire’nin 01/02/2012 gün ve 2010/8495-2012/1133 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların murisi ...' in yolcu olarak bulunduğu davalı şirkete ait 21 DS 675 plakalı aracın Bitlis – Baykan bağlantılı yol güzergahında kar yağışı nedeniyle yolun kapalı olduğu gerekçesi ile yolcular ile birlikte bekletildiğini, çığ düşmesi neticesinde beklemekte olan aracın yolcuları ile birlikte dereye yuvarlandığını, ... ile diğer yolcuların bir kısmının vefat ettiğini, sürücülerin olayda sevk ve idarelerindeki aracı yolun kapalı olduğunu bilmelerine rağmen yolda bekletmeleri ve yolcuların güvenli bir yerleşim birimine varmaları hususunda herhangi bir girişimde bulunmamaları nedeniyle kusurlu olduklarını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile murisin babası Mehmet Reşit için 50.000,00 TL manevi ve 1.000,00 TL maddi tazminat, murisin annesi Zinnet için 50.000,00 TL manevi ve 1.000,00 TL maddi tazminat, murisin kardeşleri olan diğer davacılar için ayrı ayrı 20.000,00 TL manevi ve ayrı ayrı 1.000,00 TL maddi tazminat olmak üzere toplam 147.000,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kazanın çığ düşmesi sonucu meydana geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, kazanın çığ düşmesi sonucu meydana geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre; meydana gelen trafik kazasında çığ düşmesi şeklinde meydana gelen doğal afetin birinci derecede %75 oranında etkili olduğu, davalı Öz Çapanoğlu İnş Nak. Pet. Tar ve Tic. Ltd. Şti.'ne ait 21 DS 675 plakalı otobüs sürücüsü ...'in olayda %25 oranında kusurlu bulunduğu, davacı anne ve babanın destek tazminatı alacakları Ankara Sigorta A.Ş. tarafından karşılandığı, diğer davacıların kardeş olmaları nedeniyle destek alacaklarının mevcut olmadığı gerekçesiyle, maddi tazminat davasının reddine, davalı ... aleyhine açılan manevi tazminat davasının reddine, davalılar ... ve Öz Çapanoğlu İnşaat Nak. Pet. Tar. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile; murisin anne ve babası olan davacılar Mehmet Reşit ile Zinnet için 3.500,00 er TL, murisin kardeşleri olan diğer davalılar için 1.500,00 er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 21.01.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve Öz Çapanoğlu İnşaat Nak. Pet. Tar. ve Tic. Ltd. Şti.'den müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine dair tesis edilen karar, davalılar ... ve Öz Çapanoğla İnş. Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 25/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32618, Karar No: 2013/31252, Tarih: 17.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/32618 E.  ,  2013/31252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın dayısı olan katılana çay servisi yaptığı sırada katılanın ayağa kalkması yüzünden çayın katılanın üzerine dökülerek katılanın yaralanması şeklinde meydana gelen olayda, eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturup oluşturmadığının karar yerinde tartışılarak neticesine göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine yazılı şekilde kasten yaralama suçundan beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca talebe uygun BOZULMASINA, 17/09/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/722, Karar No: 2018/351, Tarih: 10.07.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/722 E.  ,  2018/351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 17.03.2016

Sayısı : 86-140

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanıklar ...'in TCK'nun 188/3, 62, 52/2-4, 53, 54, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis ve 500 Lira adli para cezası, sanık ...'ın ise 188/3, 62, 52/2-4, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmalarına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba, sanık ... hakkında ayrıca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Silifke Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.09.2015 gün ve 133-198 sayılı hükümlerin, sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 21.01.2016 gün ve 5674-174 sayı ile;

“...

1- Suç konusu net 315 gramdan ibaret esrarı Yüreğir ilçesinden satın alarak ikamet ettikleri Alanya'ya getirmekte iken yakalanan sanıklardan...'nin kullanmak için bulundurduğuna ilişkin savunmasının aksine, satacaklarına veya başkasına vereceklerine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında 'kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma' suçu yerine, suç niteliği yanlış belirlenerek 'uyuşturucu madde ticareti yapma' suçundan hüküm kurulması,

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3- Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan tanık numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 17.03.2016 gün ve 86-140 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2016 gün ve 251445 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 28.04.2017 gün ve 8-1638 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıkların eylemlerinin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu mu yoksa kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Özel Dairenin bozma kararından sonra sanık ... ve müdafii ile sanık ...'in müdafiinin hazır bulunduğu 17.03.2016 tarihli oturumda, bozma ilamına karşı sırasıyla sanık ... ve müdafii ile sanık ...'in müdafii ve Cumhuriyet savcısından diyeceklerinin sorulduğu, sonra Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanık ...'a son sözünün sorulduğu, ardından sanık ...'in müdafiinin tekrar beyanı alınıp hazır bulunan sanık ...'a son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozma kararından sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ... ve müdafii ile sanık ...'in müdafii dinlendikten ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınıp sanık ...'a son sözü sorulduktan sonra, sanık ...'in müdafiinin tekrar beyanı alınarak hazır bulunan sanık ...'a son olarak son söz hakkı tanınmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin, direnmeye konu her iki sanık bakımından diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 gün ve 86-140 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanık ...'a verilmemesi isabetsizliğinden her iki sanık bakımından diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.07.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6611, Karar No: 2009/7550, Tarih: 09.11.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/6611 E.  ,  2009/7550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVACILAR : ..., ...

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 113 ada 152 parsel sayılı 33000.87 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde taşınmazın köye ait taşlık ve mera olduğu iddiasına, davacı ... ise taşınmazın ortak kök muris ... Ağa ...'a ait olduğu adına tapu kaydı bulunduğu iddiasına dayanarak tüm mirasçıları adına tescil istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı Köy Tüzel Kişiliğinin davasının ispat edilememesi nedeniyle reddine, davacı ...'ın davasının davalının kabul beyanı nedeniyle kabulüne, çekişme konusu 113 ada 152 sayılı parselin ... ... oğlu ... Ağa ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 09.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21694, Karar No: 2014/12778, Tarih: 26.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21694 E.  ,  2014/12778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin kusur durumuna, asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayinine ve sürücü belgesinin geri alınmasına, katılan vekilinin ise cezanın az olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak,

5237 sayılı TCK'nın 53/6 maddesi uyarınca bir meslek ve sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere meslek ve sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği gözetilmeksizin sürücü belgesinin geri alınma süresinin üç yıl dört ay olarak gösterilmesi ve sürücü belgesi geri alınırken "sanığın sürücü belgesinin TCK'nın 53/6 maddesi gereğince takdiren 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde gerekçe gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, TCK'nın 53/6. maddesindeki sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin 5.paragrafındaki “3 YIL 4 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,” ibaresi çıkarılıp yerine “3 yıl süre ile geri alınmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19258, Karar No: 2015/8893, Tarih: 16.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19258 E.  ,  2015/8893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... Şti. vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında... Asliye Hukuk Mahkemesi' nden verilen 12/11/2013 gün ve 2012/446 E. - 2013/376 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

1-Hükmü temyiz eden davalı vekili, temyiz dilekçesinin üst kısmına "adli müzahere taleplidir" yazmak suretiyle adli yardım talep etmiş ve nispi yerine maktu harç yatırmış olup,

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK'nın 334/340 maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde maddi durumuna dair hiçbir dayanak belge sunmamış olduğu, dosya kapsamının da davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davalının adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Hükmü temyiz eden davalı vekili nispi temyiz harcını yatırmadığından, HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalının adli yardım talebinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13009, Karar No: 2014/17643, Tarih: 01.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/13009 E.  ,  2014/17643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akkuş Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2013

NUMARASI : 2012/2-2013/2

Akkuş Cumhuriyet Başsavcılığı ile A.. D.. ve müşterekleri aralarındaki tereke tespiti davasının kabulüne dair Akkuş Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.04.2013 gün ve 2/2 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım mirasçılar A.. D.. ve müşterekleri vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

10/06/2012 tarihinde evlerinde ölü olarak bulunan S.. D.. ile R.. D..'in evlerinde bulunan ziynet eşyaları, para ve diğer eşyalardan oluşan tereke eşyalarının kanuni mirasçılarına teslimi Akkuş Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından talep edilmiştir.

R.. D.. mirasçılarından S.. D.. ve F.. E.., dosyada tespiti yapılan tereke eşyalarının mirasçılara eşit payla verilmesini talep etmişlerdir. S.. D.. mirasçıları M.. E.. ve S.. E.. vekili ölenlerin evinde bulanan ziynet eşyalarının vekiledenlerinin mirasbırakanı olan Salise'ye ait olduğunu, 16 yaşındaki Ramazan’ın tutanak altına alınan ziynet eşyaları ve paralarla herhangi bir ilgisi bulunmadığını, bu nedenlerle terekedeki cep telefonu hariç diğer tüm eşyaların vekiledenlerine teslimi gerekliğini beyan etmiştir.

Mahkemece, S.. D.. ile R.. D..'in terekesinden el çekilmesine, mirasbırakan S.. D..’e ait olduğu saptanan bir kısım para, ziynet eşyası ve diğer eşyaların mirasçılar M.. E.. ile S.. E..'na; mirasbırakan R.. D..’e ait olduğu saptanan 1 adet cep telefonu ve bu telefona ait sim kart, 1 adet R.. D.. adına açılmış Ziraat Bankası'na ait hesap cüzdanından oluşan tereke eşyalarının Ramazan mirasçılarını temsilen Av. İ.. D..'e teslimine karar verilmiştir. Hüküm yasal süresi içerisinde mirasçılardan Arife, Songül ve Fatma vekili tarafından temyiz edilmiştir.