muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/23022, Karar No: 2019/20797, Tarih: 11.11.2019

2-Taraflar arasında davacının, ulusal bayram genel tatil ücret alacağı ve fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.Ulusal bayram genel tatil ücret alacağı bakımından da aynı ilkeler geçerlidir.Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 30.09.2009 tarihinde kalorifer yakma belgesi aldığını bu tarihten itibaren aralık ocak şubat mart aylarında haftanın dört günü 08.00-17.00 arası mesai yaptığı iki günü de 08.00-20.00 arası çalıştığı, 1.5 saat ara dinlenme düşülerek haftalık 10 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile hesaplama yapılmıştır. Dosyaya meteoroloji genel müdürlüğü hava sıcaklığını gösterir belgeler sunularak davacının 15 derece üzeri olan günlerde kalorifer yakmadığı belirtilerek davalı tarafından bilirkişi raporuna itiraz edilmiştir. Mahkemece bilirkişi raporuna itirazlar değerlendirilmemiştir. Kalorifer yakılmadığı belirtilen 15 derece üzeri günleri gösterir işverenlikçe sunulan belgelere karşı davacı tarafın beyanları alınmalı, tanıklar yeniden dinlenilerek söz konusu belgelerde gösterilen çalışma yapılmayan günlere ilişkin ayrıntılı bilgi ve görgüleri sorulmalıdır. Neticeye göre dosya kapsamı birlikte nazara alınarak fazla çalışma ücreti alacakları yeniden değerlendirilmelidir

3- Öte yandan; İşçiye ücreti dışında ödenen asgari geçim indirimi yasa ile getirilmiş olup, bireyin ve ailenin asgari geçim düzeyini sağlayacak bölümünün toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır. Bu nedenle ücretin eki değildir. Ücret olarak nitelendirilemez ve işçilik alacaklarının hesaplanmasına esas ücrete dahil edilemez. Uygulanması gereken faiz türü yasal faiz olup mahkemece en yüksek banka mevduat faizi uygulanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Yukarıda açıklanan nedenler ile kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4867, Karar No: 2016/3897, Tarih: 14.11.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/4867 E.  ,  2016/3897 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Taksirle ölüme neden olma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine dair Büyükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2013 tarihli ve 2012/185 esas, 2013/456 sayılı kararının Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 30/05/2014 tarihli ve 2013/22625 esas, 2014/13327 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine, hapis eczasının aynen infazına ilişkin aynı Mahkemenin 17/12/2015 tarihli ve 2012/185 esas, 2013/456 sayılı ek kararına yönelik itirazın kabulü ile aynen infaz kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2016 tarihli ve 2016/245 değişik iş sayılı kararı sonrasında, Büyükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesince itiraz kabul edildiği halde itiraz konusu hakkında karar verilmediğinden bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair 01/03/2016 tarihli ve 2012/185 esas, 2013/456 sayılı ek kararı üzerine, itirazın kabulü ile aynen infaz kararının kaldırılmasına, hükmün aynen infazına yer olmadığına ilişkin Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/03/2016 tarihli ve 2016/1136 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

1-) Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2016 tarihli ve 2016/245 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun "İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir" şeklindeki 271/2. maddesi karşısında, itirazın kabulüne karar verildikten sonra itiraz konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-) Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/03/2016 tarihli ve 2016/1136 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesi uyarınca erteleme süresinin başlaması için erteleme kararının kesinleşmesinin gerektiği, Büyükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2013 tarihli ve 2012/185 esas, 2013/456 sayılı kararının ise Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 30/05/2014 tarihli ve 2013/22625 esas, 2014/13327 karar sayılı ilamı ile onanarak 30/05/2014 tarihinde kesinleştiği dikkate alınmaksızın, sanığın hükmü temyiz etmediğinden bahisle denetim süresinin hüküm tarihinden başlayacağı gerekçesiyle, denetim süresi içinde kasıtlı bir suçtan mahkum olmadığından bahisle itirazın kabulüne ve hükmün aynen infazına yer olmadığına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 16/06/2016 gün ve 94660652-105-34-7246-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2016 tarihli, 2016/245 değişik iş ve 11/03/2016 tarihli, 2016/1136 değişik iş sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/11/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10821, Karar No: 2010/1459, Tarih: 09.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10821 E.  ,  2010/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İskenderun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.06.2008 tarih ve 2008/117-2008/214 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı geminin müvekkiline sipariş etmiş olduğu özel karışımlı yakıtı satın almadığını, bu yakıtın başkasına satılmasının mümkün bulunmadığını, yakıtın satın alınmaması ve depolanması nedeniyle uğranılan zararın tahsili için başlatılan takibe davalının haksız ve kötüniyetli olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı gemi donatanı acentesi vekili, yetki itirazı ile birlikte davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı donatan acentesinin ikametgâhının İstanbul olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, talep halinde dosyanın İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, sipariş verilen yakıtın alınmadığı iddiasına dayalı alacak için başlatılan takibe yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, icra takibi sırasında yetkiye ve borca, yargılama sırasında da icra dairesinin ve mahkemenin yetkisine itiraz etmiştir.

Bilindiği üzere, ödeme emri tebliği üzerine borçlu sadece yetki itirazında bulunmuş ise, alacaklı İİK.nun 50/2. maddesi uyarınca, bu itirazın kaldırılmasını ancak, icra hukuk mahkemesinden isteyebilir. Borçlu yetki itirazı ile birlikte borcun esasına da itiraz etmişse, alacaklı aynı kanunun 67/1. maddesi uyarınca icra hukuk mahkemesine başvurabileceği gibi, dilerse genel mahkemeye itirazın iptali davası da açabilir. Borçlu yetki itirazı ile birlikte borcun esasına da itiraz etmişse, tercih edilen icra hukuk mahkemesi tarafından önce yetki itirazı incelenip karara bağlanacaktır.

Borçlunun yetki itirazı ile birlikte borca itiraz etmesi ve alacaklının da genel mahkemede itirazın iptali davası açması halinde, mahkeme icra dairesinin yetkisine karşı yapılan itirazı icra hukuk mahkemesi yerine geçerek çözümlemelidir. Zira, genel mahkemenin de yetki itirazını incelemeye yetkili olduğunun kabulü gerekir. Esasen icra hukuk mahkemesinden daha geniş yetkili olan genel mahkemenin yetki itirazını inceleyememesi için bir neden de bulunmamaktadır. Genel mahkemenin önce kendi yetkisine yönelik itirazı inceleyip karar bağlayacağı kabul edilirse, mahkeme yetkisizlik kararı verecek, yetkili mahkeme bu kez icra dairesinin yetkisiz olduğu, geçerli bir takip bulunmadığı gerekçesiyle itirazın iptali davasını reddedecektir. Bu durum ise Anayasa’nın 141/son maddesinde hüküm altına alınan usul ekonomisine de aykırı düşecektir.

Dairemiz’in yerleşik uygulamasına göre de, borçlunun icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz etmesi halinde, itirazın iptali davasının dinlenebilmesi için, yetkili icra dairesinde mevcut bir takip bulunmalıdır. Dolayısıyla, mahkemenin önce icra dairesinin yetkili olup olmadığını incelemesi, icra dairesinin yetkili olmadığını tesbit etmesi halinde, itirazın iptali davasının da salt bu nedenle reddine karar vermesi gerekmektedir. Artık bu durumda, mahkemenin kendi yetkisine yapılan itirazı incelemesine gerek kalmamaktadır. İcra dairesinin yetkili olduğunun anlaşılması halinde, bundan sonra mahkemenin yetkisine yönelik itirazı incelemesi, sonucuna göre gerekli kararı vermesi gerekmektedir.

Somut olayda, borçlu-davalı takip sırasında yetki itirazında bulunmuş, ayrıca borcun esasına da itiraz etmiştir. İcra dairesinin yetkisine itiraz edilmiş olmakla takip durmuş ve bu itiraz konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olmakla yetki itirazı askıda beklemektedir. Davacı-alacaklı itirazı benimsemeyerek, takibin başlatıldığı yer itibariyle İskenderun Asliye 1. Hukuk Mahkemesi’nde işbu davayı açmıştır. Bu durumda, mahkemece, yukarıda açıklanan olasılıklara göre değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi, eksik incelemeye dayalı olup, öncelikle hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin (mahkemenin yetkisine ilişkin) tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1335, Karar No: 2022/6950, Tarih: 09.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/1335 E.  ,  2022/6950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, mağdura söylediği kabul edilen “seni döverim ayağını denk al” şeklindeki sözlerin takibi şikayete bağlı olmayan TCK’nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek şikayetten vazgeçildiği gerekçesiyle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12759, Karar No: 2020/3065, Tarih: 03.03.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/12759 E.  ,  2020/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Başka suçtan Tekirdağ 2 no’lu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan sanık ...’un, duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediğinin sorulmadığı ve bu hususta bir karar da alınmadığının anlaşılması karşısında; sanık ...’in hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10126, Karar No: 2013/3786, Tarih: 07.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/10126 E.  ,  2013/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07/03/2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22959, Karar No: 2011/2007, Tarih: 09.02.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/22959 E.  ,  2011/2007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şabanözü Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :30.9.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda, eşine sürekli ve ağır hakaretler eden, eşinin annesine ve eve gelen misafirlere kötü davranan, ev işlerini yapmayan davalı kadının kusurlarına karşılık, eşine şiddet uygulayan, hakaret eden ve eşini ailesinin yanına gönderen davacı kocanın da eşit derece kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu yönlerin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeplerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, oybirliğiyle karar verildi. 09.02.2011 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2013/22085, Karar No: 2014/16044, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22085 E.  ,  2014/16044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili ile davalı ...Ş. vekili tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/28703, Karar No: 2024/14796, Tarih: 21.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/28703 E.  ,  2024/14796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1900 E., 2021/109 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmak

HÜKÜM : CMK 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- Kırıkkale 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.10.2018 tarihli ve 2018/263 Esas, 2018/274 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2- Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 20.01.2021 tarihli ve 2018/1900 Esas, 2021/109 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3-Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 16.05.2022 tarihli, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

1-Sanığın; örgüte müzahir Aktif Eğitim Sen Sendikasına üye olduğuna,

2-Örgüte müzahir Kırıkkale Eğitimciler Derneğine üye olduğuna,

3-Örgütsel toplantılara katıldığına,

4-Bu şekilde silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediğine,

5-Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE