muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/802, Karar No: 2021/2020, Tarih: 01.03.2021

Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 5 ay süreli hapis cezasında, aynı kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında takdiri indirim uygulanarak belirlenen 2 yıl 5 gün süreli hapis cezasının, yine aynı Kanunun 50/4 ve 50/1-a maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak, gün adli para cezasının 735 gün yerine 725 gün, 52/2. maddesi ile yapılan uygulama sırasında sonuç adli para cezasının 22.050 TL yerine, yazılı şekilde 21.750 TL olarak eksik belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15398, Karar No: 2023/11323, Tarih: 19.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/15398 E.  ,  2023/11323 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2014 tarihli ve 2010/297 Esas, 2014/114 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ...'ın kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 187 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 50 nci maddesi uyarınca 2.000,00 TL adli para cezası ve hapisten çevrili 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık ...'in kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 187 inci maddesinin birinci, ikinci fıkraları, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis ve 2.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B.. Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2014 tarihli ve 2010/297 Esas, 2014/114 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii ve sanık ... taraflarından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.01.2020 tarihli ve 2017/6645 Esas, 2020/239 Karar sayılı kararı ile;

"Her ne kadar iddianamede suça konu ilaçların faturalarının sunulmadığı belirtilerek “Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma” suçundan dava açılmış ise de; yargılama aşamasında suça konu ilaçların faturalarının sunulmuş olması karşısında bu ilaçların orijinal olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre; sanıkların eyleminin “Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma” suçunu mu yoksa 5237 sayılı TCK’nın 193. maddesi kapsamında “Zehirli madde imal ve ticareti” suçunu mu oluşturduğunun tespit edilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması, " nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli ve 2020/154 Esas, 2022/985 Karar sayılı kararı ile;

C. Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli ve 2020/154 Esas, 2022/985 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ... hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

Sanık ...'in kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 187 inci maddesinin birinci, ikinci fıkraları, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis ve 2.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Eczacı olmayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 187 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmaması gerektiğine, 3. Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, 4. Kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; Kararın müsadereye ilişkin kısmını temyiz ettiğine, suç konusu ilaçların orjinal ilaç olması ve kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye düşürmemesi nedeniyle müsadere edilemeyeceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

14.02.2010 tarihinde temyiz dışı sanık Mehmet Dönder’e ait araçta yapılan aramada 3609 adet Motilium ve 2000 adet Nootropil marka toplam 5609 adet ilacın ele geçirildiği, Mehmet'in beyanında söz konusu ilaçların sanık ...’a ait olduğunu beyan ettiği, sanık ...’ın da söz konusu ilaçların kendisine ait olduğunu, bu ilaçları sanıklar Cengiz ve temyiz dışı sanık İlkay Doğru’dan satın aldığını beyan ettiği, sanık ...’in ise beyanında yakalanan ilaçların kendisi tarafından gönderilen ilaçlar olabileceğini belirttiği, sanıkların beyanlarından bu ilaçların temyiz dışı sanık Javad tarafından İran'a götürüleceğinin anlaşıldığı olayda; “Ecza Depoları ve Ecza Depolarında Bulundurulan Ürünler Hakkında Yönetmelik” kapsamında kimlerin ilaç ihracatında bulunabileceğinin belirtildiği, bu belirtilen kişiler bakımından sanıkların bu kapsamda bir yetkilerinin bulunmaması sebebiyle, sanıkların eylemlerinin ilgili yönetmeliğe ve 5237 sayılı Kanun’un 187 nci maddesine aykırı olduğu, bozma üzerine yapılan yargılamada alınan bilirkişi raporunda ele geçirilen ilaçların orijinal olduklarının tespit edildikleri belirtildiğinden sanık ...’in kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma suçundan mahkûmiyetine, sanık ... hakkında zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Bozma üzerine yapılan yargılamada Atatürk Üniversitesi öğretim görevlileri tarafından düzenlenen 15.11.2021 tarihli bilirkişi raporunda ele geçirilen ilaçların orijinal oldukları tespit edildiğinden; ve dosyada bulunan Sağlık Bakanlığı Türkiye ilaç ve Tıbbi Cihaz Kurumunun 31.12.2013 tarihli ve 88866997-505.99 sayılı yazısı ile sanıkların ilaç ihraç etmeye yetkili olmadıkları belirtildiğinden sanığın eyleminin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun'un 43 üncü maddesinde; yer alan “Zehirli veya kimyevi maddelerle tıbbî ecza ve müstahzarların müsaadesiz satılması yasaktır. Bunları müsaadesiz satan veya satmak üzere dükkanında bulunduranlar Türk Ceza Kanununun 193 üncü maddesine göre cezalandırılır....” hükmü delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 193 üncü maddesi kapsamında “Zehirli madde imal ve ticareti” suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanıkların eylemlerinin “Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde ilaç yapma veya satma” suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 193 üncü maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 14.02.2022 tarihinde dolduğu gözetilerek düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmünün kurulmasının hukuka aykırı olduğu ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşmesine Dairemiz tarafından karar verilmesi mümkün görülmüştür.

B. Sanık ... Müdafiinin Hükmün Müsadereye İlişkin Temyizi Yönünden

Ele geçen eşyanın suç oluşturması sebebiyle müsaderesine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) numaralı bentte açıklanan nedenle Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin

06.12.2022 tarihli, 2020/154 Esas, 2022/985 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Sanık ... Müdafiinin Hükmün Müsadereye İlişkin Temyizi Yönünden

B. Sanık ... Müdafiinin Hükmün Müsadereye İlişkin Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenle Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli, 2020/154 Esas, 2022/985 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün müsadereye ilişkin kısmının Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8226, Karar No: 2006/10413, Tarih: 11.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/8226 E.  ,  2006/10413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde anayapının zemin katında bulunan 9 nolu dükkana yapılan fırının kaldırılmasına, projeye aykırı değişikliklerin eski hale iadesine kal'ine ve müdahalenin önlenmesine karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, dükkan niteliğindeki bağımsız bölümde fırın inşa edildiği, onaylı projesinde baca bulunmadığı halde ortak yerlerden olan havalandırma boşluğu içerisinden baca geçirildiği, fırının ısı, is ve toz ile kat maliklerine rahatsızlık verdiği, aydınlığın dükkana katıldığı ileri sürülerek binanın arka kısmında bulunan ortak aydınlığa müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırı olarak yapılan değişikliklerin eski hale getirilmesi fırının ve bacanın kal'i ve rahatsızlık veren hususların giderilmesi istenilmiştir.

Yerinde yaptırtılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, ortak yerlerden olan aydınlığın dükkana katıldığı, fırın inşa edilmek suretiyle dükkanın ekmek fırını olarak kullanıldığı, fırın bacasının ortak yerlerden olan havalandırma boşluğu içerisinden geçirilmiş olduğu, fırın faaliyetinin ısı is ve toz yayarak kat maliklerine rahatsızlık vermekte olduğu tespit edilmiştir.

Mahkemece, tüm kat maliklerinin dava konusu bağımsız bölümlerde fırın açılmasına yazılı onay vermiş olmaları gerekçesiyle fırının kaldırılması talebinin reddine, fırın olarak kullanılan bağımsız bölümlerde ısı, fırın bacasında is ve toza karşı izolasyon yapılmasına, aydınlığa el atmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesine göre kat malikleri, anagayrimenkulün mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olup, bütün kat maliklerinin rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesis yaptıramazlar. Yargıtay uygulamalarına göre ise, bu tür bir onay yalnızca verildiği hususta geçerli sayılmalı, onay verildiği açık ve net olarak belirtilmemiş olan değişiklikleri de kapsar biçimde yorumlanmamalıdır. Somut olayda kat maliklerinin dava konusu bağımsız bölümlerde fırın açılmasına onay verdikleri açık olmakla birlikte, dosyaya örnekleri sunulmuş olan bu yazılarda (onay yazılarında) mimari projede mevcut olmayan bir bacanın yapılmasına da onay verildiğine ilişkin bir ifade yer almamaktadır. Bu bakımdan, havalandırma bacasından geçirilmek suretiyle inşa edilen fırın bacasının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, kat maliklerinin onayı geniş yorumlanarak bacanın izolasyonuna karar verilmesiyle yetinilmesi,

2-Fırının yaydığı ısının diğer bağımsız bölümlerde yarattığı rahatsızlığın giderilmesi için fırının yer aldığı bağımsız bölümlerin tavanlarında izolasyon yaptırılmasına karar verilmesi yerinde olmakla birlikte, bu işin ne tür malzeme ile ve ne şekilde yapılması gerekeceği hususunda bilirkişiden ek rapor alınması ve yapılacak izolasyonun malzeme türü ve imalat şekli hususlarının hüküm yerinde açıkça gösterilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 11.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30039, Karar No: 2014/35070, Tarih: 04.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/30039 E.  ,  2014/35070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine dair...23. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 12.05.2011 tarih ve 2010/541 Esas 2011/354 Karar sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 21.04.2014 gün ve 2013/2054 Esas 2014/12843 Karar sayılı kararıyla;

"B-Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın savunması bir bütün olarak değerlendirildiğinde, alacaklı vekili olan katılan avukata karşı söylediği kabul edilen “sen ne biçim avukatsın, yalancısın” şeklindeki sözlerinin yapılan icra takibinin haksız olduğunu bildirmeye matuf olması karşısında, yasal olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de, sanığın gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA" oy birliği ile karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/06/2014 tarih ve 2011/317397 sayılı yazısı ile;

“TCK'nın hakaret kenar başlıklı 125. maddesinin birinci fıkrasında "Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir." hükmü yer almakta olup, bu madde kapsamında hakaret suçunun temel şekli birinci fıkrada nitelikli halleri üçüncü ve dördüncü fıkrada düzenlenmiştir.

Madde gerekçesinde "Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığıdır." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 31/10/2012 gün 850-1828 sayılı kararında da yer verildiği gibi hakaret eyleminin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulu’nun 31/10/2012 gün 850-1828 sayılı kararında da yer verildiği gibi hakaret eyleminin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, katılan ... tanık ...'ın vekili olup, olay öncesinde ...'ın sanık ...'den alacağı nedeniyle icra takibi başlatmış, borcun ödenmesine ilişkin tarih ve haciz işlemi konusunda taraflar arasında katılana ait büroda yapılan görüşmede tartışma çıkmış ve sanık ... katılan ...'in'e "sen ne biçim avukatsın, yalancısın" şeklinde hakaret etmiş, kovuşturma aşamasında dinlenen tanıklar ... ve ... ... hakaret eylemini doğrulamıştır.

"Sen ne biçim avukatsın, yalancısın" şeklindeki sözler, kişinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte sözlerdir. Bu sözlerin eleştiri amacıyla söylenen düşünce açıklamaları olarak kabul edilmesi mümkün olmayıp, tahkir edici ve küçük düşürücü nitelikteki bu sözler ile hakaret suçu oluşmuştur. Ayrıca katılanın vekalet görevi kapsamında başlattığı icra takibine karşı sanığın yasal yollara başvurması mümkün olup, belirtilen icra takibinin haksız eylem olarak nitelendirilmesi mümkün değildir.

Bu itibarla sanık hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 21/04/2014 gün ve 2013/2054 Esas, 2014/12843 Karar sayılı kararında yer alan hakaret suçuna ilişkin bölümün kaldırılarak,...23. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2011 gün ve 2010/541 E. 2011/354 K. sayılı kararında yer alan hakaret suçuna ilişkin hükmün onanmasının itirazen talep olunması gereği ortaya çıkmıştır.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda arz olunan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜ,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 21/04/2014 gün ve 2013/2054 Esas, 2014/12843 Karar sayılı Kararında yer alan hakaret suçuna ilişkin hükmün KALDIRILMASI,

3-...23. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2011 gün ve 2010/541 E. 2011/354 K. sayılı kararında yer alan hakaret suçuna ilişkin hükmün, sanığın gözaltında kaldığı sürenin, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubunun infaz aşamasında nazara alınabileceği eleştirisiyle ONANMASI,

4- İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, dosyanın itiraz hakkında bir karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİ, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının bozulmasına dair, Dairemizin 21/04/2014 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

4- İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, dosyanın itiraz hakkında bir karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİ, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının bozulmasına dair, Dairemizin 21/04/2014 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “ Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Hakaret suçu, Anayasanın 24 ila 30. maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 9 ve 10. maddelerinde düzenlenen ifade hürriyetinin sınırlarını oluşturmaktadır. Suçu oluşturan eylem bakımından failin ifade hürriyeti, mağdur yönünden ise onur, şeref ve saygınlığı ile din, vicdan ve kanaat hürriyetine ilişkin temel kişilik hakları çatışmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü, sözü edilen karşılıklı hakların dengelenmesini gerektirmektedir. Ancak, ileri sürülen bir düşünceyle bağlantısı bulunmayan, esasında düşünce açıklaması vasfında da görülemeyen sövme niteliğindeki fiillerin ifade özgürlüğünden yararlanamayacağı açıktır.