muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14196, Karar No: 2016/17701, Tarih: 14.06.2016

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan Kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği alacaklardan kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veva kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması dikkate alındığında davanın İçişleri Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15579, Karar No: 2008/16375, Tarih: 25.09.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/15579 E.  ,  2008/16375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İİK.nun 170/3.maddesinde; (....İcra Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi halinde senedi takibe koymada kötüniyeti ve ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın %10'u oranında para cezasına mahkum eder) hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda hamil (..... İlt. Elt. Otom. San. Tic. A.Ş.) tarafından takip dayanağı çeki kendisine ciro eden ...Bilgisayar Dış Tic. Ltd. Şti.ne karşı takip yapılmıştır. Bu durumda alacaklı, borçlunun imzasının sıhhatini bilebilecek durumdadır. Çekteki imzanın borçlunun eli ürünü olduğunu kontrol etmeden yada imzanın huzurunda atılmasını sağlamadan çeki alan alacaklı, imzaya itirazı sabit olana karşı başlattığı takipte ağır kusurlu kabul edilmelidir. O halde Mahkemece, alacaklının inkar tazminatı ve para cezası ile sorumlu tutulması gerekirken aksine düşünceyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi, ayrıca 10.5.2001 tarih ve 4667 Sayılı Yasa ile değişik Avukatlık Kanununun 174/son maddesi uyarınca "dava sonunda kararda tarifeye dayanılarak karşı tarafa yükletilecek vekalet ücreti avukata aittir. Bu ücret iş sahibinin borcu nedeniyle takas ve mahsup edilemez" düzenlemesine rağmen Mahkemece mahsup işlemi yapılarak her iki tarafın vekillerine tayin edilerek vekalet ücretinin eşit olması sebebiyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/09/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/54, Karar No: 2015/61, Tarih: 08.04.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/54 E.  ,  2015/61 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki suçtan mahkumiyetlerine

14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır.” amir hükmü uyarınca, ...Özel Eğitim ve... merkezinde sorumlu müdür olarak görev yapan ... hakkında anılan Yasanın 9. maddesinin 5. fıkrasının b bendi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca soruşturma izni alınıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6018, Karar No: 2010/4489, Tarih: 17.03.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/6018 E.  ,  2010/4489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık ... 'in beraatine, ... ve ...'ın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar müdafii; sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyetleri temyiz ettiği ve beraat eden sanığın sadece temyiz dilekçesinde zuhulen adının yazıldığı, bu hükme yönelik bir temyizin bulunmadığı anlaşıldığından mahkum olan sanıklar hakkındaki hükümler incelenmiştir.

Sanıkların kasıtlı suçlardan mahkumiyetleri olduğu için CMK’nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından yararlanamayacakları anlaşıldığından tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Sanık savunmaları ve tanık beyanlarına göre müşteki ...’nın kırık bira şişesini sanık ...’a vurmasından sonra sanığın pense ile müştekiye vurduğu, bu arada kavgayı ayırmaya çalışan sanık ...’e aynı şekilde vurduğu ve yere düşen ...’ın yerden aldığı taşla müşteki ...’yı yaraladığı müştekinin her iki sanığa karşı eylemleri nedeniyle de cezalandırıldığı gözetilerek bu hususların sanıklar lehine haksız tahrik oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

2- Mağdurdaki kemik kırığı şeklindeki yaralama dolayısıyla sanık hakkında 19.12.2006 tarihine kadar yürürlükte olan TCK’nun 87/3.maddesi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren aynı Kanunun 86/1,3 ve 87/3.maddelerinin ve 765 sayılı TCK’nun 456/2 ve 457/1.maddeleri ile karşılaştırılarak lehe kanunun belirlenmesi gerekirken yeterli karşılaştırma yapmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, 17/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1198, Karar No: 2018/5438, Tarih: 22.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1198 E.  ,  2018/5438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı borçlu ... hakkında kredi kartı sözleşmesinden doğan borç nedeniyle ... İcra Müdürlüğünün 2013/11874 Esas sayılı dosyası ile takibe başladığını, borçlu ...’ın maaşına haciz koyduklarını, maaş haczinde 2. sırada bulunduklarını, maaş haczinde 1. sırada bulunan diğer davalı alacaklı ... ile davalı borçlu arasında alacak borç ilişkisi bulunmadığını, düzenlenen bononun muvazaalı olduğunu ileri sürerek, .... İcra Müdürlüğünün 2013/5901 Esas sayılı dosyasında maaş haczi nedeniyle davalı ...’a haksız şekilde ödenmiş olan kesintilerin davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini, maaş haczinde 2. sırada bulunan takip dosyalarının 1. sıraya alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükünün, alacağına itiraz edilen alacaklıya ait olduğu bu nedenle ispat yükünün davalı alacaklı ...’a ait olduğu, davalı alacaklının aralarındaki borç ilişkisinin kaynağını tam olarak açıklayamadığı, alacağını ispat edemediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan ... temyiz etmiştir.

Dava muvazaa nedenine dayalı iptal istemine ilişkindir.

İİK'nın 83/2. maddesinde, borçlunun maaşının üzerinde birden fazla haciz söz konusu olması halinde, haciz tarihi önde olan alacak bitmedikçe sonraki haciz alacaklısına ödeme yapılamayacağı belirtilmiştir. Borçlunun maaşına yazılan haciz yazılarının sıraya konularak bu sıra ile ödeme yapılması, İİK'nın 140/1 maddesinde tanımlanan sıra cetveli niteliğinde değildir. Bu nedenle borçlunun maaşı üzerine konulan hacizlerin sıralamasının, sıra cetveli niteliğinde olduğu kabul edilerek, İİK'nin 142. maddesi uyarınca açılan muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarındaki gibi ispat yükünün davalı alacaklıda olduğunun kabulü doğru değildir.

Bu durumda mahkemece, davanın TBK'nın 19. maddesinde düzenlenmiş muvazaa iddiasına dayalı iptal istemine ilişkin olduğunun kabulü ile ispat yükü yönünden genel ilkelere uygun olarak uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken ispat yükü davalıya yüklenerek yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan ...'ın temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün anılan davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8989, Karar No: 2024/5113, Tarih: 01.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8989 E.  ,  2024/5113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/648 E., 2023/827 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/763 E., 2021/74 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; erkeğin hakaret ve küfür ettiğini, evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, annesinin ona hakaret ve küfür etmesine müdahale etmediğini, ilk eşinden olan kızını küçük düşürdüğünü bildirerek evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, aylık 1.000,00 TL tedbir/yoksulluk nafakası, 200.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın erkekten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; kadının aşırı kıskanç olduğunu, huzursuzluk çıkararak bağırıp çağırdığını, kişisel bakımı ile ilgilenmediğini, evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, tehdit ettiğini, evden kovduğunu, savurgan davrandığını bildirerek boşanmalarına karar verilmesini 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın kadından tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; kadının aşırı kıskanç olduğunu, huzursuzluk çıkararak bağırıp çağırdığını, kişisel bakımı ile ilgilenmediğini, evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, tehdit ettiğini, evden kovduğunu, savurgan davrandığını bildirerek boşanmalarına karar verilmesini 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın kadından tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin daha az, davacı kadının daha fazla kusurlu olduğu, erkeğin, küfürbaz bir insan olduğu, ortamlarda küfür etmekten çekinmediği, sorumsuz bir kişi olduğu, davacı kadının ilk evliliğinden olma çocuğu tartakladığı, arabadan zorla indirdiği, bağırdığı, davacı kadının ise dominant bir yapısı olduğu, evde baskı kurduğu, eşine bağırıp çağırdığı,bu durumun komşuları rahatsız etmesi üzerine şikayet edildiği, davacı kadının eşinin ütüsünü ve temizliğini yapmadığı, eviyle ilgilenmediği, çoğu kez davalının kendi ütüsünü kendi yaptığı, ev işlerini üstlendiği, davacı kadının aşırı kıskanç olduğu, eşine bu konuda baskı uyguladığı, ayrıca kavgalarında sürekli olarak davalıyı evden kovduğu, adliyede çalışıyorum, polis çağırırım, seni içeri attırırım şeklinde tehditvari konuştuğu, davacı kadının savurgan bir yapısı olduğu, kendisi, ailesi ve ilk evliliğinden olma çocuğu için aşırı harcamalar yaptığı, bu durumun aile bütçesini sarstığı, tarafların iyiliğini düşünen davalının babası ...'ın "kirada oturmayın, gelin benim evimde oturun, evin borcu bitene kadar kira verirsiniz, borç bitince de kira istemem" dediği, buna rağmen davacı kadın bir süre burda yaşadıktan sonra ısrarla Büyükçekmece'ye taşınmak istediğini söylemiş ve sonunda tarafların Büyükçekmece'de kiralık bir eve taşınmışlar, burda yaşayan tarafların bir süre sonra aynı sorunlarının devam ettiği ve davacı kadının davalıyı evden kovduğu kadının erkeğe nazaran daha ağır kusurlu olduğu anlaşıldığından davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, davacının tedbir-yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, 3.000,00 TL maddi, 1.000,00 TL manevi tazminatın davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine, davacının maddi manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın istinaf dilekçesinde özetle; kusur tespiti, nafaka ve tazminatlar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Davacı kadın istinaf dilekçesinde özetle; kusur tespiti, nafaka ve tazminatlar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın temyiz dilekçesinde özetle; kusur tespiti, nafaka ve tazminatlar yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 169 uncu, 174 üncü, 175 inci ve 176 ncı maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı tarafından temyiz dilekçesinde

ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/362, Karar No: 2013/3391, Tarih: 14.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/362 E.  ,  2013/3391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Sıra cetveline itiraza ilişkin davada Akyurt İcra Hukuk ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Sulh Hukuk Mahkemesi, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 4. Maddesinde Sulh Hukuk mahkemesinin görevlerinin sınırlı olarak sayıldığı, sıra cetveline itiraz davasında özel mahkeme olan İcra Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İcra Hukuk Mahkemesince; Davanın İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK) 142. maddesine dayalı sıra cetveline itiraza ilişkin olduğu, sıra cetveline alınmış olan bir alacaklının alacağına veya onun sırasına itiraza ilişkin davaların genel mahkemelerin görevinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İİK 142. Madde"Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel mündericatına itiraz edebilir. Dava basit muhakeme usuliyle görülür.İtiraz alacağın esas ve miktarına taallük etmeyip yalnız sıraya dairse şikayet yoliyle icra mahkemesine arzolunur." hükmü gereğince alacağın esas ve miktarına ilişkin itirazlarda genel mahkemeler görevlidir.

6100 sayılı H.M.K.'nın 2. Maddesinde "(1)Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalarla, şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkeme, aksine bir düzenleme bulunmadıkça Asliye Hukuk Mahkemesidir.

(2) Bu Kanunda ve diğer kanunlarda aksine düzenleme bulunmadıkça, asliye hukuk mahkemesi diğer dava ve işler bakımından da görevlidir." düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda, uyuşmazlık konusu; taşınmazın satışından tahsil edilen paralardan davalının imtiyazlı bir alacağı olmadığı halde davalıya pay ayrılması, davacının 1. Sırada alacaklı olduğu halde garamaten paylaştırmaya gidilerek davalıya da pay ayrılması, davacının daha fazla alacağı olduğu halde eksik gösterilmesi hususlarına ilişkindir. Buna göre uyuşmazlığın İİK 142. madde ve HMK'nın 2. Maddesi hükmü gereğince Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Akyurt Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/9675, Karar No: 2017/607, Tarih: 06.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/9675 E.  ,  2017/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 07.06.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerden oluşan Kurum zararının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, tazminat davasında alınan kusur raporu esas alınmak suretiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunu'nun 21. maddesidir.

Anılan madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin/üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı