muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8357, Karar No: 2017/2276, Tarih: 19.04.2017

2- Dava, davalı bankanın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Olay ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel durumları göz önünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davalı bankanın gereken dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle davacıya ait ikametgah ve sürücü belgesi fotokopileri kullanılarak düzenlenen sahte belgelere istinaden dava dışı ... Gıda San. Tic. Ltd. Şti.'ne davalı tarafça çek karnesi verildiği, usulsüz verilen çek karnesinden keşide edilen karşılıksız çekler nedeniyle davacının ceza davalarına maruz kalarak, ceza evine alındığı, sahte imza ile düzenlenen karşılıksız çekler nedeniyle bilgi talep eden davacıya davalı bankaca açıklamada bulunulmadığı, böylece davacının zarar gördüğü bildirilmiş, mahkemece yazılı gerekçelerle davacı lehine 6.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Bu haliyle, davacı lehine hükmedilen manevi tazminat, davacının olaydan etkileniş derecesine, olay tarihindeki paranın alım gücüne ve somut olayın özelliklerine uygun düşmemekte ve az olup, mahkemece, davacı lehine adalete uygun, makul bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Dava ve ıslah dilekçeleriyle, uğranılan maddi ve manevi zararların davalı bankanın çek defterini verdiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi istenmiş olup, davalının haksız fiiline dayanıldığından hükmedilen maddi ve manevi tazminata haksız fiil tarihinden itibaren temerrüt faizi işletilmesine karar verilmesi gerekirken, hükmedilen tazminatların dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davada ıslah ile arttırılan kısım yönünden davalı vekilince zamanaşımı def’inde bulunulmuş olup, mahkemece bu konuda bir değerlendirme yapılmamış ve bir karar verilmemiş olması doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.480,00 duruşma vekalet ücretinin her bir yandan alınarak yekdiğerin verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 19.04.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

K A R Ş I O Y

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkin olup mahkemece, davacının yargılandığı altı adet ceza davası nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan toplam 2.700 TL vekalet ücreti, davaların takibi nedeniyle davacının 2007, 2008, 2009 yıllarında çalışamadığı günler nedeniyle 19.888 TL mahrum kalınan kazanç ve davaların takibi esnasında yolculuk, konaklama gibi giderler için yapılan masraflar nedeniyle 1.000 TL maktu gider ki ceman 23.588,34 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

HMK'nın 323 maddesinin (g) bendinde vekil ile takip edilmeyen davalarda tarafların hazır bulundukları günlere ait gündelik seyahat ve konaklama giderlerine karşılık hakimin takdir edeceği miktar; vekili bulunduğu halde mahkemece bizzat dinlenmek isticvap olunmak veya yemin etmek üzere çağrılan taraf için takdir edilecek gündelik, yol ve konaklama giderleri; (ğ) bendinde ise vekil ile takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücreti yargılama giderleri olarak sayılmıştır.

HMK'nın 323 maddesinin (g) bendinde vekil ile takip edilmeyen davalarda tarafların hazır bulundukları günlere ait gündelik seyahat ve konaklama giderlerine karşılık hakimin takdir edeceği miktar; vekili bulunduğu halde mahkemece bizzat dinlenmek isticvap olunmak veya yemin etmek üzere çağrılan taraf için takdir edilecek gündelik, yol ve konaklama giderleri; (ğ) bendinde ise vekil ile takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücreti yargılama giderleri olarak sayılmıştır.

Somut olayda davacı davalının haksız eylemi nedeniyle aleyhine birçok ceza davası açıldığını bu ceza davalarının takibi nedeniyle toplam 12.000 TL vekalet ücreti ödediğini iddia etmiş, daha fazla ödeme yaptığını ispatlayamaması nedeniyle mahkemece 6 dava için toplam 2.700 TL vekalet ücretine hükmedilmiştir. Davacının aşamalardaki beyanlarına göre aleyhine açılan bu davalardan infaz aşamasında haberdar olmuş ve bu davaları avukat vasıtasıyla takip ettirerek yeniden yargılama isteminde bulunmuş ve sonrasında bu davalar beraat hükmü ile sonuçlanmıştır. Davaların tamamı vekil marifetiyle takip edildiği halde davacının ayrıca davalar nedeniyle çalışamadığını iddia ederek kazanç kaybı talep etmesi nedeniyle SGK dan davacının çalıştığı günleri gösterir kayıtlar getirtilmiş ve 2007, 2008, 2009 yıllarında bu kayıtlara göre çalışmadı şeklinde görünen tüm günler nedeniyle (2007 yılında 184 gün, 2008 yılında 265 gün, 2009 yılında 61 gün) kazanç kaybı hesaplanmış ve hüküm altına alınmıştır. Oysa ceza davaları nedeniyle davacı sadece 15.12.2007 – 10.01.2008 tarihleri arasında toplam 25 gün tutuklu kalmış olup sırf açılan ceza davalarının takibi nedeniyle çalışamadığına dair hiçbir delil ibraz etmemiştir. Her ne kadar hayatın olağan akışıda delil olarak kabul edilebilir ise de davacının, tamamı 2006 ve 2007 yıllarında mahkumiyetle sonuçlanıp yeniden yargılama talebi üzerine beraatle sonuçlanan davalar nedeniyle bu kadar uzun süre çalışamadığını kabul etmek hayatın olağan akışına da uygun bulunmamaktadır. Bu durumda, tutuklu kaldığı süre haricinde davalının haksız fiili ile davacının iddia ettiği zararı arasında uygun illiyet bağı bulunduğu ispatlanamamıştır. Mahkemece alınan ilk bilirkişi raporunda da davacının sadece tutuklu kaldığı süre nedeniyle tazminat talep edebileceği kabul edilmişken son raporda 3 yılda SGK'ya göre çalışmadı şeklinde görünen tüm günler nedeniyle kazanç kaybı hesabı yapılması ve bu miktarın mahkemece hüküm altına alınması davaların vekil marifetiyle takip edildiği de gözönüne alındığında doğru olmamıştır.

Bu nedenle, Dairemiz bozma ilamında ki bozma sebeplerine ilaveten bu gerekçeyle de mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan aksi yöndeki çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/14185, Karar No: 2024/2020, Tarih: 29.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2022/14185 E.  ,  2024/2020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1022 E., 2022/1260 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Viranşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2016/922 E., 2022/542 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacının temyiz dilekçesinde belirttiği tüm sağlık kurumlarından, kaza tarihinden sonra davacı hakkında tutulan tıbbi kayıtlar (bilhassa iddiasına konu ayak baş parmağının kesilmesine dair kayıtlarla bu işlemin yapılma sebebini içeren evrakların eklenmesi) ile davacının hareketli MEDULA kayıtlarının celbine müteakip ilgili evrakların incelenmesinin gerektiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2984, Karar No: 2018/3962, Tarih: 28.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2984 E.  ,  2018/3962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... ve Ark.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde; ... ilçesi, ..... No:14 ... Apt. 2 numaralı bağımsız bölüm maliki olduğu ve ilgili taşınmazın tapu kaydının iptali ile arsa paylarının yeniden düzenlenerek tapunun yeniden tescili istenilmiştir.

Mahkemece; KMK'nın 3. maddesi kapsamında arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oranlı olarak belirlendiğinin bilirkişi incelemesiyle saptandığı, bağımsız bölümün değeri ile bu bölüme özgülenen arsa payının karşılaştırılmasıyla denklik sağlanması gerektiği, bilirkişi raporunun tablo 1 ile gösterilen bölümler itibariyle arsa paylarının düzenlenmesi gerektiği gerekçesiyle 634 sayılı Kanunun 5711 sayılı Kanunla değişik 3. maddesi ve aynı Kanunun 44. maddeleri çerçevesinde yasal koşulları oluşan ve kanıtlanan davanın kabulü ile 05.09.2014 tarihli bilirkişi raporunun 4. sayfasına ekli tabloda yer alan şekli ile arsa paylarının düzeltilmesine ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda; dava konusu taşınmazda kat mülkiyetinin kurulduğu 06.07.1982 yılında; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız

-2-

2017/2984 - 2018/3962

bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu bilirkişi kurulunca açıkca saptanmamış, ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Dava konusu anataşınmazda kat irtifakı kurulup kurulmadığı dosya içerisinden anlaşılamamaktadır. Taşınmazda kat irtifakı kurulmuş ise tarihi açıkça belirtilerek arsa payının belirlenmesinde bu tarihin esas alınması gerektiği, kat irtifakı kurulmamış olup doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise bu tarihteki değeri esas alınması gerekeceği dikkate alınarak açıklanan hususlar tek tek değerlendirilmelidir.

Bu nedenle; mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin değerlerini olumlu veya olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi yerinde olmadığı gibi; hüküm fıkrasından hangi maliklerin arsa paylarının hangi oranlarda yeniden belirlendiği tek tek yazılmamış olup, hüküm açık ve net olmadığından infazda tereddüte yol açtığından yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 28/05/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22024, Karar No: 2014/16040, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22024 E.  ,  2014/16040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ve davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1155, Karar No: 2020/4625, Tarih: 04.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/1155 E.  ,  2020/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’in, ortağı olduğu şirket adına çek keşide etme yetkisi olmadığı halde, katılan ...’in sahibi olduğu firmaya verdiği mobilya siparişi karşılığında adı geçen katılana şirket yetkilisi olan sanık ...’nin yerine imza atmak suretiyle sahte olarak keşide ettiği 09/02/2013 keşide tarihli, 44.900 TL bedelli ve 16/02/2013 keşide tarihli, 40.000 TL bedelli iki adet çeki vererek haksız yarar sağladıkları, katılan ...’ın ise söz konusu çekleri katılan ...’a ciroladığı, bu suretle sanıkların nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, suça konu çekler, ilgili Ticaret Sicili Müdürlüğü’nden gelen cevabi yazı, taşeron sözleşmesi, icra dosyaları ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...’nin, diğer sanık ... tarafından kendi adına çek keşide edilmesine izin ve rızası bulunduğunun anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ilgilinin önceden verdiği açık ya da örtülü rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan failde zarar verme bilinci bulunmayacağından kastın varlığının ileri sürülemeyeceği, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimsede suç kastının varlığının kabul edilemeyeceği dikkate alınarak, sanıkların suç kastının bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların beraatlerine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin herhangi bir gerekçeye dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17154, Karar No: 2016/22571, Tarih: 21.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/17154 E.  ,  2016/22571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.10.2015 tarih ve 2015/23372 sayılı ihbarnamesi dairemize gönderilmekle okundu.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.07.2008 tarih ve 2008/707 E, 2009/1038 K sayılı kararı hakkında Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.01.2015 gün ve 3704 sayılı yazılı istemine müteakip Kanun yararına bozma isteminde bulunulduğunun belirtilmesine rağmen, anılan yazının dosya içerisinde bulunmadığı görülmekle, ilgili yazı dosya içine alındıktan sonra dairemize gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7653, Karar No: 2021/12314, Tarih: 01.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/7653 E.  ,  2021/12314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 28/06/2014 tarihinde elektrik tellerinde oluşan kıvılcımların yere düşmesi sonucunda taşınmazı ile birlikte bir çok komşu taşınmazın yandığını,yanan taşınmazında bağ ve muhtelif sayıda ağacın bulunduğunu, yangın olayının ardından yaptırdığı delil tespiti dosyasında elektrik bilirkişisi tarafından meydana gelen yangının davalı şirkete ait elektrik tellerinden çıktığının belirlendiğini, ziraat mühendisinin raporunda da zarar miktarının tespit edildiğini ileri sürerek; 98.175 TL zararın yangın tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini ve tespit dosyasında yapılan yargılama giderlerinin davalıya yükletilmesini talep etmiştir.

Davalı; dava konusu yangının şirkete ait tellerden meydana geldiği iddiasını kabul etmediklerini, olayın meydana geldiği yerde enerji nakil hatlarının kime ait olduğunun tespitinin gerektiğini, husumet ve illiyet bağının araştırılmadığını, yokluklarında yapılan delil tespitini kabul etmediklerini, delil tespiti ile olay tarihi arasında bir aydan fazla süre olduğunu, olayın meydana gelmemesi için davacının tedbir almadığını, her olumsuz durumda şirketin sorumlu tutulmasının hakkaniyete aykırı olduğunu, aşırı sıcaklık veya aşırı rüzgârın etkisiyle tellerin birbirine değebileceğini, bu olumsuz sonuçları en aza indirgemek için görevini yaptığını, yangının elektrik direğinden çıktığını davacının kesin ve somut delillerle ispatlaması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 83.448,75 TL'nin 28/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen hüküm, davalı tarafın temyizi üzerine, Dairece verilen 27/09/2018 tarihli ve 2016/22482 E. 2018/9236 K. sayılı kararla; davalı tarafın sair temyiz itirazları reddedildikten sonra, hükme esas alınan bilirkişi raporunda zarar miktarının kaim değer tespitine ilişkin usulde hesaplanmadığı, yalnızca ağaç veya bağ bedeli tespit edildiği, buna göre öncelikle yanan ağaçların ve bağın davacı tarafından yetiştirilip yetiştirilmediğinin araştırılması, şayet davacı tarafından yetiştirildiği tespit edilirse; kaim değer tespitine ilişkin usule göre önceki bilirkişilerden denetime elverişli ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi, ayrıca davalının da kamu hizmeti gören bir kurum olduğu gözetilerek belirlenecek zarar miktarından hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğinden bahisle bozulmuştur.