muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1457, Karar No: 2024/5539, Tarih: 07.05.2024

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) kenar başlıklı 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalıların mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10299, Karar No: 2014/8450, Tarih: 19.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/10299 E.  ,  2014/8450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2012/80422

Mahkeme : PENDİK 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 29/12/2011 - 2010/360 esas ve 2011/1235 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1475, Karar No: 2014/9463, Tarih: 15.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1475 E.  ,  2014/9463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/153085

MAHKEMESİ : Denizli 1. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2012

NUMARASI : 2011/906 (E) ve 2012/342 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olması, vergi dairesince 20.10.2010 tarihinde re'sen terk işleminin yapıldığının bildirilmesi ve zabıta araştırmasına göre borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin anlaşılmasına göre unsurları oluşan suçtan mahkumiyet yerine, ticaret şirketleri yönünden suçun oluşmayacağı gerekçesiyle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7369, Karar No: 2014/15455, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7369 E.  ,  2014/15455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2008/435-2013/597

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden taraf vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince karşı taraf(vekilleri yok ise) veya karşı taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1220, Karar No: 2021/2019, Tarih: 01.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/1220 E.  ,  2021/2019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-b. maddesi uyarınca her bir sanığın ayrı ayrı beraatine

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ...'ın olay tarihinde Buca Seyfi Demirsoy Devlet Hastanesi acil servisinde pratisyen hekim; ...’un ise nörolog olarak görev yaptıkları, hasta ...’nun rahatsızlığı nedeniyle 03/12/2008 tarihinde saat 09:35 sıralarında söz konusu hastaneye geldiği, Uzman Doktor ... tarafından muayene ve bir kısım tetkiklerin ardından evine gönderildiği, bu kez hastanın 04/12/2008 tarihinde saat 04:11'de aynı hastanenin acil servisine getirildiği, sanıklardan Dr. ... tarafından muayene edilmeden enjeksiyon yaptırılıp evine gönderildiği, hastanın yine aynı tarihte saat 06:01'de bilinci kapalı bir vaziyette ambulansla daha ağır bir şekilde aynı hastanenin acil servisine getirildiği, bu kez de Dr. ... tarafından muayene edildiği ve bir kısım tetkiklerin ve konsültasyonların istenildiği, hastanın bu durumuna ve acil servisin sakin olmasına rağmen sanığın hasta ile birlikte tomografiye çıkmadığı, tomografi çekimi sırasında durumunun daha da ağırlaşması üzerine sağlık personelinin müdahale etmeye çalıştığı, sanığın 10 dakika kadar geçtikten sonra hastanın yanına geldiği, neticede 04/12/2008 tarihinde saat 12:08'de Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine sevk edildiği, yapılan tedaviye rağmen 05/12/2008 tarihinde saat 07:45 sıralarında öldüğü, yapılan otopsi neticesinde, kişinin otopsisinde saptanamayan ancak kişinin akciğer ve beyin ödemine bağlı solunum ve dolaşım yetmezliği sonucu ölümüne neden olan bir hastalık sonucu ölmüş olduğu tıbbi kanaatine varıldığı, ölenin kısa aralıklarla 2. ve 3. kez rahatsızlığı nedeniyle aynı hastanenin acil servisine getirilmiş olmasına rağmen sanıkların görev gereklerine aykırı olarak gereken dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandıkları ve sonuç itibariyle hastanın ölümüne sebebiyet verdiklerinden bahisle, sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan kamu davası açılması üzerine, idarenin hizmet kusurundan kaynaklanan zarar sebebiyle idare aleyhine açılan destekten yoksun kalma tazminat davasında alınan 10.08.2011 ve 21.11.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan alınan bilirkişi raporlarında; otopsi ve tıbbi belgelere göre kişinin ölümünün triventriküler hidrosefali ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu; şiddetli baş ağrısı şikayeti ile başvurduğu hastanede muayene eden uzman doktor tarafından ayrıntılı muayene ve göz dibi muayenesinin yapılmadığı, BBT istendiği ancak triventriküler hidrosefali rapor edilmesine rağmen kranial MR istenmediği, BBT'deki sulkusların silik sisternaların kapalı olmasının akut hidrosefaliyi desteklediği, bu gibi durumlarda kişinin yatırılarak tedavi edilmesi gerektiği, bunların yapılmamış olmasının tıbbi eksiklik olduğu, ancak hızlı progresyon nedeniyle hidrosefali tedavisi yapılmış olması halinde bile kurtulmasının kesin olmadığı; kamu davası yargılamasında alınan 08.02.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporunda; hastanın 04.12.2008’de saat 04:11’de acile kusma-başağrısı şikayeti ile getirildiği, acilde nöbetçi pratisyen hekim Dr. ..

.02.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporunda; hastanın 04.12.2008’de saat 04:11’de acile kusma-başağrısı şikayeti ile getirildiği, acilde nöbetçi pratisyen hekim Dr. ... tarafından görüldüğü, hastanın tomografi rapor sonucu öğrenilmesine rağmen bir nöroloji veya nöroşirurji konsültasyonu istenmemesi nedeniyle Dr. ...’ın uygulamasının tıp kurallarına uygun olmadığı, kişinin aynı tarihte saat 06:00’da tekrar acil servise getirildiğinde tetkik aşamasında fenalaştığı dikkate alındığında acilde hastayı gören ve tomografi isteyen Dr. ...’ın uygulamasının tıbben uygun olduğu mütalaası üzerine, Yüksek Sağlık Şurasına gidildiği 17–18 Nisan 2014 toplantı tarihli YSŞ kararı ve 29.04.2015 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu incelemesi ile kliniğin ve diğer laboratuvar belgelerin beyinle ilgili patolojiyi işaret etmesine rağmen otopside beyinle ilgili gerekli patoloji incelemesi yapılmadığı, beynin vasküler yatağı, ventrikül içinde tespit edilen tümöral kitlenin ve beyin sapının incelenmediği sadece duradan örnekleme alındığı, bu nedenle beyin ile ilgili ölüm nedeninin kesin olarak belirlenemediği, ayrıca hastalığın klinik ve radyolojik bulgularla hastada ortaya çıkan bulguların serebral olduğu kanaatinin oluşmadığı cihetle hekimlerin eylemleri ile sonuç arasında illiyet bağı kurulamayacağı, Dr. ..., Dr. ... ve Dr. ...’un kusursuz olduklarının tespit edildiği, raporlar arasındaki çelişkiyi gidermek ve sanıkların hastanın ölümüne sebep olacak kusurlu eylemlerinin olup olmadığının netleştirilmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu Genel Kuruluna başvurulduğu, 08.10.2015 tarihli inceleme ile 03.12.2008 - 04.12.2008 tarihli BBT’lerde lateral ventriküllerin geniş izlendiği, kortikalsulkuslarda silinme mevcut olduğu saptandığı dikkate alındığında; kişinin baş ağrısı şikayeti ile nöroloji polikliniğinde muayene edilmesi ve kranial BT istenmesi uygun olduğu, bu nedenle ileri tetkik isteyen nöroloji uzmanı Dr. ...’un kusurunun bulunmadığı, hastanın 04.12.2008 tarihinde saat 04:11'de acile kusma- baş ağrısı şikayeti ile getirildiği, acilde Dr. ... tarafından görüldüğü, anamnez ve yapılan muayene sonrası hastanın sabah nöroloji polikliniğinde muayene edildiği, BBT istendiği, migren tanısı konulduğu öğrenildiği, nörolojik muayenede özellik saptanmadığı belirtildiği, bu nedenle hastanın şikayetlerine yönelik tedavisini düzenleyerek poliklinik muayene önerisinde bulunmasının uygun olup Dr. ...’ın kusurunun bulunmadığı, hastanın 04.12.2008 tarihli saat 06:00'da acil servise getirildiğinde tetkik aşamasında fenalaştığı dikkate alındığında acilde hastayı muayene edip tetkiklerini isteyen Dr. ...’ın kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatlerine karar verilmesi gerekirken, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlenmediğinin sabit olması gerekçesiyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün “1.” bendinin hükümden çıkartılarak, yerine “Sanıkların, yüklenen suç açısından taksirlerinin bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca müsnet suçtan ayrı ayrı BERAATLERİNE” yazılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2019/8308, Karar No: 2021/1159, Tarih: 09.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/8308 E.  ,  2021/1159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına ilişkin yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 09/02/2021 günü temyiz eden Hazine vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalılar vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak Hazine vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/208- 2018/185 E/K. sayılı kararını ortadan kaldırılarak, arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 53 ada 39 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı KamulaştırmaKanununun1/1 ./..

maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak ve emsalin satış tarihini düzeltilerek yeniden hesaplama yapılmak suretiyle; üzerindeki ağaçlara ise yaş cins ve nevilerine göre maktuen değer biçilmesinde, 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bu itibarla davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 03.04.2019 tarih ve 2018/1356-2019/504 E/K sayılı karar ilamının hüküm fıkrasının;

(8) numaralı fıkrasının hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/632, Karar No: 2017/3157, Tarih: 22.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/632 E.  ,  2017/3157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve tehdit suçlarından şüpheli ..., kasten yaralama suçundan şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/07/2013 tarihli ve 2013/377197 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2013 tarihli ve 2013/1379 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 11.11.2016 tarih ve 2013/10055 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.11.2016 tarih ve 2016/391156 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderildikten sonra görevsizlikle, Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1) Danıştay 1. Dairesinin 23/09/2010 tarihli ve 2010/1315 esas, 2010/1315 sayılı kararı ile, ... no'lu şube başkanı ... hakkında 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/D-e maddesinde belirtilen “Görev yeri sınırları içinde herhangi bir yeri toplantı ve benzeri amaçlarla izinsiz kullanmak” fiilini işlemesi nedeniyle disiplin soruşturması açıldığı, bu nedenle şikayetin 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun’un 4. maddesi uyarınca ciddi bulgu ve belgelere dayanmadığı anlaşıldığından itirazların reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, dosyada mevcut Danıştay 1. Dairesinin 23/09/2010 tarihli ve 2010/1315 esas, 2010/1315 sayılı kararına ilişkin yasal delilin karar yerinde tartışılmadığı gibi şikayete ilişkin ciddi bulgu ve belgeler olmadığı halde olay tarihinden (17/04/2009) sonra düzenlendiği anlaşılan Adli Tıp Kurumu Fatih Şube Müdürlüğünün 29/01/2010 tarihli 2010/410 sayılı raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde,

2) Ek kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karara ilişkin itiraz hakkı olmayan ...-Sendikasının itirazının da merciince değerlendirildiği; ancak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173/1. maddesinde yer alan, “Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına itiraz edebilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, şikayetçi sendikanın müsnet kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından açık bir hakkı zedelenmediği cihetle itiraz hakkının bulunmadığı, nitekim Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 14/06/2010 tarihli, 2009/16787 esas, 2010/7000 sayılı ve Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 14/02/2012 tarihli ve 2011/67253 esas, 2012/7894 sayılı ilamlarında belirtildiği üzere, toplumdaki demokratik düzenin sağlanması açısından adalet hizmetinin verilmesinin, Devletin temel görevi olduğu, Devlete ait olan adaletin gerçekleşmesi görevinin halka karşı bir görev olmakla birlikte, Devletin adalet mekanizmasını harekete geçirmesini istemek konusunda her vatandaşın genel bir talep hakkı olmayıp, vatandaşın bu konuda hak sahibi olması için özel bir düzenlemeye ihtiyaç bulunduğu, ceza muhakemesi hukukunda da bu hakkın ancak suçtan zarar görene tanınmış olduğu dikkate alındığında, itirazın bu yönden reddi yerine, yazılı gerekçelerle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde,

3) Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2013 tarihli ve 2013/1379 değişik iş sayılı kararı ile şikayet olunan ... hakkında da kasten yaralama suçu yönünden, anılan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmiş ise de, dosya kapsamına göre, ... hakkında kasten yaralama suçundan değil görevi kötüye kullanma suçu yönünden soruşturma yürütüldüğü ve soruşturma sonucunda iddianın işleme konulmamasına karar verildiği, esasen olay anında şikayet olunanın yaralama olayının gerçekleştiği yerde olmadığı gibi, şikayetçilere yönelik yaralama eyleminde bulunduğuna dair bir iddia da bulunmadığından, şikayet olunan ... hakkında da ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Tebliğnamedeki 1 no'lu bozma görüşüne yönelik yapılan incelemede;