muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9394, Karar No: 2010/4966, Tarih: 26.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9394 E.  ,  2010/4966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/02/2009 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasına dayanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ile davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalının sürücüsü olduğu aracın çarpması nedeniyle yaralandıklarını, kazanın davalının kusurlu davranışı sonucu meydana geldiğini, hakkında açılan kamu davasında davalının cezalandırılmasına karar verildiğini belirterek, uğradıkları maddi ve manevi zararın davalıdan alınmasını istemişlerdir.

Davalı ise, kazaya davacı küçüklerin kusurlu davranışlarının yol açtığını, asıl kusur küçüklerde olmasına rağmen manevi tazminat isteminin haksız olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, küçüklerin yaralanma dereceleri, olayın meydana geldiği gün gözetildiğinde, davacılardan küçük Kader Aktı yararına takdir edilen 1.500,00 TL, diğer davacı küçük Münevver Aktı yararına takdir edilen 300,00 TL manevi tazminat tutarları azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacılardan küçük Kader Aktı yararına 3.000,00 TL, diğer davacı küçük Münevver Aktı yararına 600,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ilk paragrafında yer alan “…1.500…” ve “…300…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…3.000,00…” ve “…600,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin ikinci paragrafında yer alan “…97,20…” ve “…132,30…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…194,40…” ve “…35,10…” sayı dizilerinin yazılmasına; davalının tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/391, Karar No: 2013/7544, Tarih: 26.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/391 E.  ,  2013/7544 K.**

* DOKTORUN VEKİL GİBİ SORUMLULUĞU

* DOKTORUN MESLEK ALANI İÇİNDEKİ BÜTÜN KUSURLARI

* DOKTORUN VEKİLLİK SÖZLEŞMESİNDEN KAYNAKLANAN ÖZEN BORCUNA AYKIRILIK

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 76

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 321

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 386

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 390

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 394

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 33

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı S.. G.. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili davacı Seval’in, 20.01.2007 günü davalı İ.. H..İstanbul A.Ş ye ait hastanede doğum yaptığını, Seval’in hamilelik süresi boyunca diğer davalı doktor K.. T..’ın muayene ve kontrolü altında olduğunu, Seval'in ilk doğumunun abortus ile sonuçlandığını, diğer ikisinin ise erken doğum şeklinde gerçekleştiğini, hatta erken doğumlardan birinin aynı hastanede olduğunu, dolayısı ile hastanenin ve doktorun kendisinin durumunu bilmekte olduklarını ayrıca hastane yetkililerine yeterli bilginin daha önceden verildiğini, bu özel durumun bilinmesine rağmen erken doğum şüphesi görülen hastaya, bebeğin solunum sıkıntısı yaşamaması için hamileliğin 32.haftasından itibaren, doğumdan önce yapılması gereken kortizon içerikli iğnenin yapılmadığını, bunun sonucunda erken doğum olduğunu, bebeğin ciddi sağlık problemleri nedeniyle uzun süre yoğun bakımda kaldığını; sağlık sorunlarının, hastanenin gebelik sırasında ve doğum sonrasında yanlış tıbbi uygulama yapması sonucunda meydana geldiğini beyanla 6.000,00 TL maddi, 1.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76. md.; 6100 sayılı HMK. 33. md.).

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76. md.; 6100 sayılı HMK. 33. md.).

Dava, davalı doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır ( B.K. 386, 390 md ). Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır (B.K. 390/II ). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur (B.K. 321/1 md). O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafif de olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir (Bkz. Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Cild, Ank.1982, Sh.236 vd). Gerçektende mesleki bir işgören doktor olan vekilden, ona güvenen muvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olaya baktığımız da, davacı S..G..’in, davalı şirkete ait hastanede davalı doktor tarafından hamilelik sürecinde takip edildiği tartışmasızdır. Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulu’nun raporunda, S..G..’in 20.01.2007 tarihinde adı geçen hastaneye 36 haftalık ağrılı gebelik ve mükerrer sezeryan endikasyonu ile yatırılıp tıbbi müdahale sonucu doğurtulduğu, 25.01.2007 tarihinde de şifa ile taburcu edildiği, yapılan tıbbi uygulamanın kurallara uygun olduğu, Dr.K.. T..’ın da doğum öncesi ve doğum sonrası uygulamalarının yine tıbbi kurallara uygun olduğu bildirilmiştir. Ancak söz konusu raporda doğumdan sonra bebekte meydana gelen rahatsızlıkların doğum öncesi ve doğum sırasında yapılan müdahale ve varsa kusurla ilgisinin bulunup bulunmadığı hususlarında yeterli

açıklama yapılmamıştır. Bu nedenle, Adli Tıp Kurumu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

açıklama yapılmamıştır. Bu nedenle, Adli Tıp Kurumu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde mahkemece yapılacak iş, Üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek aralarında kadın doğum uzmanı ve çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanının da bulunduğu, konularında uzman doktorlardan oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar vermekten ibarettir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2- Bozma nedenine göre, davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 21.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17230, Karar No: 2024/744, Tarih: 24.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/17230 E.  ,  2024/744 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2203 E., 2019/2295 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Cumhuriyet savcısı, katılan vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2019 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Trabzon 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2019 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01.10.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kabulü ile evrak üzerinden yapılan incelemede 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, suçun silahla işlendiği iddiasına yöneliktir.

2.Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun silahla işlendiğine, sanığın ayrıca kasten yaralama suçundan da cezalandırılması gerektiğine yöneliktir.

3.Sanık müdafinin temiz istemi, tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, suçun silahla işlenmediğine, yaralama suçundan cezalandırılamayacağına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın katılanı darp edip el ve ayağını bağladığı iddiasına ilişkindir.

2.Katılanın alınan doktor raporunda basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığının belirtildiği tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerlerine atılı suçu silahtan sayılan sopa ile işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk derece Mahkemesince verilen hükmün hukuka aykırı olduğu kabul edilerek, sanığın suçu silahla işlendiğine dair delil olmadığı belirtilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında "eziyet" suçundan kamu davası açılması mümkün göülmüştür.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerlerine atılı suçu silahtan sayılan sopa ile işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk derece Mahkemesince verilen hükmün hukuka aykırı olduğu kabul edilerek, sanığın suçu silahla işlendiğine dair delil olmadığı belirtilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında "eziyet" suçundan kamu davası açılması mümkün göülmüştür.

Olay günü öncesinde katılanın sanığın evine geldiği, telefonunu sanıkta bırakarak akşam saatlerinde evine geri döndüğü, sanığın katılana ait telefonu incelediğinde kendisine ait banka kartlarını fotoğraflarının olduğunu tespit ettiği, ertesi sabah katılanın tekrardan sanığın evine geldiğinde sanığın katılanı sopa ile darp ettiği, elleri, ayakları ve ağzını bağladıktan sonra vücudunda sigara söndürüp, üzerine tiner döktüğü, bıçak ucunu ısıtarak vücuduna bastırdığı ve plastik eriterek vücuduna damlattığı, akabinde katılanı bırakıp evden çıktığı, bu sırada katılan kendisinin elleri ve ayaklarını çözdüğü; fakat kapıların kilitli olması nedeniyle evden çıkamadığı, sanığın eve döndükten sonra katılanın kendisini bırakmasını söylemesine rağmen bırakmayarak gece saat 22.00 ye kadar alıkoyduğu anlaşılmıştır.

Katılan ifadesi, sanık anlatımı, doktor raporu ve tüm dava dosyası kapsamında Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin suçun silahtan sayılan sopa ile işlenmesi nedeniyle artırım yapılması gerektiğine dair, katılan vekilinin sanığın ayrıca yaralama suçundan cezalandırılması gerektiğine dair temyiz itirazları ile sanık müdafinin, tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, suçun silahla işlenmediğine, yaralama suçundan cezalandırılamayacağına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01.10.2019 tarih ve 2019/2203 Esas sayılı kararında Cumhuriyet savcısı, katılan vekili, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Trabzon 6. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1753, Karar No: 2025/558, Tarih: 05.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1753 E.  ,  2025/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2486 Esas, 2024/86 Karar

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurularak davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/88 E., 2018/400 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin bıçak, çakı, kama ve av malzemeleri sektöründe tanınmış olduğunu, davalı tarafın 2007/33493 sayılı "..." markasını haksız olarak tescil ettirdiğini, müvekkili tarafından yapılan araştırmalar ile davalı tarafın tescilli "..." markasını son 5 yıllık süre içerisinde kullanmadığının tespit edildiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2007/33493 sayılı "..." ibareli markanın kullanılmaması sebebiyle iptali ile sciliden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı iddialarının asılsız olduğunu, müvekkilinin adına tescilli markayı kullandığını, bu marka ile satış yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile markanın kayıtlı olduğu 8. sınıfta sadece bıçaklar yönünden davalı kullanımı olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı adına 8. sınıfta kayıtlı bulunan 2007/33493 sayılı "..." ibareli markanın bıçaklar, kesici ve dürtücü silahlar dışındaki tüm emtialar yönünden iptaline ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafa ait markanın 2007/33493 sayı ile 8.sınıfta değerli madelerden olanlar dahil, çatallar, kaşıklar, bıçaklar ve kesme, doğrama, soyma amaçlı elektirikli olmayan kesici mutfak aletleri, kesici ev dürtücü silahlar, traş, epilasyon, manikür, pedikür, güzellik amaçlı kişisel bakım amaçlı bu sınıfa ait kullanılan araçlar, makaslar dahil, makine, cihaz ve taşıt onarımı, inşaat, ziraat, bahçe gibi ve ormancılıkla ilgili elle çalışan motorsuz aletler emtiaları için tescilli olduğu, iptali istenen markanın dava tarihinden geriye doğru 5 yıl içerisinde ciddi ve yoğun olarak kullanıldığının davalı yanca ispatlanması gerektiği, bu kapsamda Mahkemece davalının ticari kayıt ve defterleri üzerinde inceleme yaptırıldığı, sunulan rapora göre; davalı tarafından 2015 yılı yevmiye defterinin sunulduğu, ancak 2012, 2013, 2014, 2016 yıllarına ait ticari defterlerin incelenmek üzere sunulmadığı, sunulan belge ve evraklar içerisinde sadece 05.02.2015 tarihli satış faturası üzerinde dava konusu markaya yönelik kullanımın bulunduğu ve söz konusu faturada ... markasıyla 40.405 adet cep bıçağı satışının gerçekleştirildiği, faturadaki satış hasılatının toplam cironun % 0,38681'i olarak çok küçük bir pay oluşturduğu ve bu kullanımın şirketin tüm ticari faaliyetleri içerisindeki etkisinin az olduğu tespitlerinde bulunulduğu, bu fatura dışında herhangi bir markasal kullanıma rastlanmadığı, bu tespitlere göre davalının bıçak emtiasında markasal kullanımının ciddi ve yoğun bir kullanım sayılamayacağı, markayı diğer emtialarda kullanıldığının da ispatlanamadığı, Mahkemece davanın tümüyle kabulüne karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesinin yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kabulüne karar verilmiş, karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı adına 2007/33493 sayı ile 8. sınıfta kayıtlı "..." ibareli markanın kullanmama nedeniyle iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 05.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.