muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16196, Karar No: 2015/4390, Tarih: 17.03.2015

Kabule göre de;

Davacı tarafından yapılan ve belgelenen tedavi giderleri için ödeme tarihlerinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde kaza tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 17/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28622, Karar No: 2016/17736, Tarih: 05.10.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/28622 E.  ,  2016/17736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalılardan ...'nın teknik servis müdürü, ...'un ise teknik servis elemanı olarak davalı şirkette çalıştıklarını, 18.07.2007 tarihinde saat 07.00 sıralarında ..... Askeri Tıp Fakültesi Eğitim Hastanesi Ana binasında bulunan analitik Toksikoloji Bilim Dalı Laboratuvarında çıkan yangın nedeniyle yapılan inceleme sonucunda bir önceki gün davalılar tarafından kurulumu yapılan cihazdan kaynaklı yangın çıktığının tespit edildiğini, bu nedenle yangında meydana gelen zarardan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, 5.629.575,00 Japon Yeni ve 162.335,16 TL'nin olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, 26.11.2013 tarihli dilekçesi ile, davaya 51.564,86TL ve 2.251.830 Japon yeni üzerinden devam ettiklerini belirtmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; 10.312,97 TL'nin 18.07.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 450.366,00 Japon Yeni'nin TCMB'nin tahsil tarihindeki efektif satış kuru üzerinden davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece hükmedilen 10.312,97 TL'ye olay tarihinden itibaren faize karar verilmesine karşı, 45.366,00 Japon yeni yönünden faize karar verilmemesi bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Mahkemece hükmedilen 10.312,97 TL'ye olay tarihinden itibaren faize karar verilmesine karşı, 45.366,00 Japon yeni yönünden faize karar verilmemesi bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle davalıların tüm davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle mahkeme kararının hüküm bölümünün 1. fıkrasında yer alan “Davanın kısmen kabulüne; 10.312,97 TL'nin 18.07.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 450.366,00 Japon Yeni'nin TCMB'nin tahsil tarihindeki efektif satış kuru üzerinden davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, Fazlaya ilişkin talebin reddine,” ibaresi hükümden çıkartılarak yerine “Davanın kısmen kabulüne; 10.312,97 TL'nin 18.07.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 450.366,00 Japon Yeni'nin TCMB'nin tahsil tarihindeki efektif satış kuru üzerinden 18.07.2007 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesinde düzenlenen faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,” cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan 335,25 TL harcın istek halinde davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26667, Karar No: 2015/4252, Tarih: 05.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26667 E.  ,  2015/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı ... vekili tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15973, Karar No: 2023/6284, Tarih: 14.06.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15973 E.  ,  2023/6284 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının yönetim planına aykırı olarak balkonunu camekan ile kapattığını Mahkemece yapının eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yargılama safhasında sözlü yargılamaya geçileceğine ilişkin taraflara herhangi bir tebligatın yapılmadığını, salt bilirkişi raporuyla hüküm kurulduğunu, müvekkilinin dava konusu balkonun pvc kaplanmasına ilişkin imar barışına başvurduğunu ve yapı kayıt belgesi aldığını, mahkemece bu hususun dikkate alınmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan imalatların ana gayrimenkulün mimari projesine aykırı olduğunun tespit edildiği böylece Mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın eksik inceleme sonucu verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu maddesi

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu anagayrımenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ...'dan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7268, Karar No: 2011/10552, Tarih: 20.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/7268 E.  ,  2011/10552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/410/2009 tarih ve 2006/267-2009/408 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13/09/2011 gününde taraf vekilleri tebligata rağmen duruşmaya gelmediklerinden tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin Sena Radyo ve Televizyon Ajansı A.Ş nin ortaklarından olduğunu, 24.04.2004 tarihil olağan genel kurul toplantısıyla 15.04.2004 tarihli yönetim kurulu toplantılarının müvekkillerinin yokluğunda gerçekleştirildiğini, müvekkillerinin imzalarının taklit edilerek söz konusu toplantılarının müvekkillerinin hazır gösterilerek kararların alındığını, yapılan sahtelik olayıyla ilgili suç duyurusunda bulunduklarını, şirket dosyası incelendiğinde çoğu işlemin müvekkilerine haber verilmeden gerçekleştirildiğini, özellikle 28.12.2002 tarihindeki olağan genel kurul toplantısından sonra muvazaalı hisse devirleri ile hisse oranları üzerinde belli kişiler lehine değişiklikler meydana geldiğini ileri sürerek, 28.12.2002 tarihli genel kurul toplantısı ve 15.04.2004 tarihli yönetim kurulu toplantısı ile 24.04.2004 tarihli genel kurul toplantılarının yokluk ile malul olduklarının tespitine, tespit edilen yokluk ile maluliyetten sonra hisse oranları üzerinde yapılan değişikliklerin ve devirlerin de yokluğun doğal sonucu olarak iptallerine karar verilmesini talep ve etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin bünyesinde bir radyo istasyonu ve bir televizyon kanalı bulunan 25.08.1994 yılında kurulmuş bir anonim şirket olduğunu, 15.04.2004 tarihli yönetim kurulu kararının hukuka ve gerçeğe uygun olarak tüm üyelerin katılımı ile alındığını, kararlara karşı herhangi bir itirazda bulunulmadığını, 24.04.2004 tarihli genel kurul toplantısının da TTK.nun 370.maddesi hükmüne uygun olarak tüm ortakların ve bakanlık komiserinin huzuru ile yapıldığını, toplantıda bulunanları gösteren hazirun cetvelinin tüm katılanlar ve bakanlık komiserince imzalandığını, bakanlık komiserinin nezaretinde karar metinlerinin imzalanıp noterde tasdik ettirildikten sonra ticaret sicil müdürlüğü'ne teslim edildiğini, müvekkil şirketin 28.12.2002 tarihinde gerçekleştirdiği genel kurul ve kurulda alınan kararla ilgili iddiaların maddi ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, söz konusu toplantıdaki hazirun cetvelinin tüm pay sahiplerince ve bakanlık komiseri tarafından imzalandığını, bu genel kurulda davacı ...'in divan katibi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, dava konusu genel kurul toplantılarının davacıların yokluklarında yapıldığı, davacıların imzalarının taklit edildiği ve bu genel kurul toplantılarına istinaden yönetim kurulu kararıyla hisse artırımı ve devir işlemlerinin yapıldığı, davacıların yokluğunda sahte imza ile yapılan genel kurul toplantıları yok hükmünde oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmişir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, taraf vekilleri duruşmaya gelmediğinden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, 20/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4716, Karar No: 2011/9663, Tarih: 07.07.2011

5. Ceza Dairesi 2011/4716 E., 2011/9663 K.

**5. Ceza Dairesi 2011/4716 E., 2011/9663 K.**

**- NİTELİKLİ DOLANDIRICILIK

- ZİMMET VE SAHTECİLİK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 61 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 158 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 225 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 318 ]

**"İçtihat Metni"**

Zimmet ve sahtecilik suçlarından sanık S…

… D…

…'in yapılan yargılanması sonunda; zimmet suçundan beraetine, sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkümiyetine dair, T... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2010 gün ve 2010/93 Esas, 2010/365 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Tayin olunan ceza miktarına göre sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Zimmet ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suç niteliğinden (vasfından) beraet kararı verilemeyeceği gözetilmeden, T... Belediye Başkanlığı Ulaşım Hizmetleri Müdürlüğü Muhasebe bölümünde çalışan sanığın, muhasebe müdürünün ve yardımcısının imzalarını taklit edip, toplam 46 adet ödeme emrini sahte olarak düzenleyerek 353.345 TL parayı Ziraat Bankasından para çekme makbuzu imzalayıp çekmek şeklinde gerçekleştirdiği eylemi hakkında; para tahsil ve çekme ile gönderme emri düzenleme yetkisi bulunmadığından zimmet suçunun yasal unsurları oluşmadığı kabul edilerek beraetine, kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçundan ise mahkümiyetine karar verilmesi suretiyle CMK.nun 225. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın suça konu parayı belediyenin hesabının bulunduğu Ziraat Bankasından çekmesi suretiyle gerçekleştirdiği, TCK.nun 158/1-e bendi yanında f bendinin de ayrı ayrı ihlal edildiği nazara alınmadan temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın suça konu parayı belediyenin hesabının bulunduğu Ziraat Bankasından çekmesi suretiyle gerçekleştirdiği, TCK.nun 158/1-e bendi yanında f bendinin de ayrı ayrı ihlal edildiği nazara alınmadan temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesi,

5237 sayılı TCK.nun 5377 sayılı Yasa ile değişik 158/1-e son maddesi uyarınca uygulama yapılırken aynı Yasanın 52/1.maddesindeki "Adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir:" ve 61/8 maddesindeki "Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur." Hükümleri nazara alınarak maddede öngörülen sınırlar arasında tam gün sayısı belirlenip bu gün sayısı üzerinden artırım ve eksiltmelerin yapılması ve bulunan sonuç günün 1 gün karşılığı 20-100 TL. arasında takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle, eğer bu suretle bulunan ceza elde olunan haksız menfaatin iki katından az ise asgari bu miktara yükseltilip bu miktar üzerinden indirimler yapılarak sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, gün adli para cezası sistemine aykırı olarak ve 5275 sayılı Yasanın 106.maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından infazda tereddüt oluşturacak biçimde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık hakkında TCK.nun 62. maddesi uyarınca yapılan indirim sonucunda 3 yıl 1ay 15 gün hapis cezasına hükmolunmasına rağmen adli para cezasından indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayini,

Sahtecilik suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile eylem sayısının fazlalığı nazara alınmadan temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesi,

Sanığın sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işlemesine rağmen hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Sanığın sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işlemesine rağmen hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25678, Karar No: 2013/18501, Tarih: 05.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25678 E.  ,  2013/18501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a. maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.