muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14260, Karar No: 2010/4563, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/14260 E.  ,  2010/4563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili, dava dilekçesinde davacıların murisi ...'nun "..." olan baba adının "..." olarak düzeltilmesini ve ... ile ...nin aynı kişi olduğunun tespitini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, müvekkillerinin annesi ...'nin nüfus kütüğünde baba adının ...olarak yazıldığını, ...nin aslında Ayvalık İlçesi Cilt:11, Hane:374'te kayıtlı ...olduğunu, müvekkillerinin murislerinin Midilli'den Türkiye'ye göç etmeleri sonucu iki ayrı kayıt oluşturulduğunu, iskan tarihinde evli olan......'nun ayrı bir kayıt tesis edilmek suretiyle diğer kardeşleri ...ve Mehmet'in babaları ...nin hanesinde nüfusa kayıt ve tescil edildiklerini, ... ve ...'in bekar ve çocuksuz olarak öldüklerini, ..., ...ve ...'in Kara ... ve ...'den doğma kardeş olduklarını ileri sürerek......'nun nüfus kütüğünde ...olan baba adının ... olarak düzeltilmesini, ... ile ...'nin aynı kişi olduğunun tespitini istemiş, mahkemece; davacıların murisi ...'nin ölünceye kadar baba adının ...olduğu ve baba adının tashihi için herhangi bir dava açmadığı, ...'nin mirasçıları tarafından açılan davada davacıların aktif husumet ehliyetleri bulunmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, nüfus kayıt örneği içeriklerinden; davacıların babalarının ... ..., annelerinin...... olduğu, ... ...'nun ... ve ...den dünyaya geldiği, bunların Ayvalık Cilt:11, Hane:652'de nüfusa kayıtlı bulundukları, Ayvalık İlçesi aynı mahallede Cilt:11, Hane:555'te nüfusa kayıtlı olarak ...'nin kızı ...ve oğlu ...ın göründüğü, bu hanede ...nin eşi ile ilgili bir kaydın bulunmadığı, yargılama sırasında dinlenen tanıkların beyanlarından......'nun baba adının ... olduğu, 3 çocuğunun bulunduğu, bunlardan birinin......, diğerlerinin adlarının ...ve Mehmet Ocaklılar olduğu anlaşılmaktadır.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Yasasının 36.maddesine göre; ilgililer nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme ve tespit davaları açmak hak ve yetkisine sahiptirler. Bir kimsenin ölmesi sonucu kaydı kapalı hale geleceğinden bu kişilerle ilgili sadece tespit davası açılabileceği, Yargıtay uygulamaları ile kabul edilmiştir. Davacı her ne kadar davada hem kayıt düzeltmesini hem de tespit istemiş ise de çoğun içinde azın da bulunacağı ilkesi gözetilerek düzeltme davası içinde tespit isteminin de mevcut olduğunun kabulü gerekir. Nüfus kayıt düzeltme davaları diğer bir kısım davalarda olduğu gibi kamu düzeni ile yakından ilgili bulunmaktadır. Bu özelliklerinden dolayı hakim doğru sicili oluşturmak mecburiyetindedir. Açıklanan bu durum karşısında aktif husumet ehliyeti bulunan davacılara mahkemece öncelikle Kara Ali ve Hatice'nin mirasçılarının tespiti bakımından veraset belgesi almaları için dava açmak üzere süre ve yetki verilerek bu dava sonunda Kara Ali ve Hatice'nin belirlenecek mirasçıları da davaya dahil edildikten sonra işin esası hakkında tüm deliller toplanıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6964, Karar No: 2013/1057, Tarih: 15.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/6964 E.  ,  2013/1057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62/1, 51, 51/3, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; durakta yolcu olarak bindiği otobüste bilet parasını ödeyip, henüz ayakta olduğu esnada, otobüs şöförü olan sanığın ani kalkış ve hemen ardından sert fren yapması sonucu yere düşen mağdurun basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan dava konusu olayda; kullandığı aracın bir toplu taşıma otobüsü, bu otobüsteki yolcuların inme-binme sıralarındaki can güvenliklerinden de kendisinin sorumlu olduğu dikkate alındığında, durduğu durakta, otobüse binen yolcusu henüz ayakta iken, otobüsü harekete geçirip, sert fren yaparak yolcunun düşmesine neden olan sanığın, dikkatsiz ve tedbirsiz davranmakla, KTK'nın 47/1-d maddesinde belirtilen trafik güveni ve düzeni ile ilgili olan kurallara uymamakla kusurlu olduğu; ayrıca, 5237 sayılı TCK sisteminde, kusur oranının sayısal olarak belirlenmesi ve kusur oranına göre tayin olunan cezada indirim yapılması usulünden vazgeçilerek, kusur durumunun temel cezanın belirlenmesinde esas alınacak bir ölçüt olmasının kabul edildiği dikkate alındığında, dosya kapsamına göre sanığın kusursuz olduğunun kabulünün mümkün bulunmaması ve sanık hakkında temel cezanın asgari hadden tayin edilmiş bulunması karşısında, tarafların kusur durumlarına ilişkin rapor alınmasının sonuca etkili olmayacağı anlaşıldığından, tebliğmamedeki alanında uzman bilirkişiden rapor alınmadan eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiği düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih, 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı” ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2- Taksirle işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih, 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı” ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2- Taksirle işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında temel cezanın tayin edildiği hükmün 1. bendinde yer alan “sanığın kast durumu, sanığın amacı ve saiki” ibarelerinin ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde hak yoksunluklarına ilişkin 7. bendin hükümden çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/709, Karar No: 2021/5683, Tarih: 17.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/709 E.  ,  2021/5683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen hükmün, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10/1. maddesi ve aynı Kanun’un 21/1. maddesine göre tebliği yerine, doğrudan mernis adresine 08/02/2013 tarihinde yapılan tebliğ işlemi geçersiz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine sunduğu 17/03/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın temyiz dışı sanık ... ile birlikte; 14/07/2010 ve 16/07/2010 tarihleri arasında belirlenemeyen bir zaman diliminde, müştekiye ait eve kapı kilidini kırmak suretiyle girip, içeriden fotoğraf makinesi, kamera, cep telefonu ve pense çalması şeklindeki eylemlerinin, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c ve 151/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının, sanık hakkında mahkumiyet hükmünün verildiği 04/12/2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 17/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12733, Karar No: 2017/7144, Tarih: 19.10.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/12733 E.  ,  2017/7144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı finans kuruluşu arasında genel kredi sözleşmesine dayalı olarak ticari işlemler gerçekleştirildiğini, davalı finans kuruluşu tarafından ... 1. Noterliği aracılığı ile keşide edilen 12/09/2014 tarih 25035 yevmiye numaralı ihtarname ile müvekkilinin hesabının kat edilerek muaccel hale gelen toplam 1.293.027,66 TL kredi borcunun ödenmesinin talep edildiği, ancak müvekkili tarafından kurumsal finansman desteği kredisi kullanılmadığı ve kurumsal finansman desteği talep formlarında müvekkilinin imzasının bulunmadığından bahisle müvekkilinin 1.293.027,66.- TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kurumsal finansman destek kredisinin şirket yetkilisinin imzasıyla ve bilgisi dahilinde kullandırıldığından bahisle davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı şirketin imza sirküleri incelendiğinde, şirkete 06/11/2008 tarihinde on yıllığına ... ün temsilci olarak atandığı, imza yetkisinin bu süre içerisinde davacı ... e ait olduğu, şirket temsilcisinin imza asılları ile el ürünü imza örnekleri alınarak kredi sözleşmesinin aslı da getirtilmek suretiyle grafoloji ve sahtecilik uzmanı bilirkişiye imza incelemesi yaptırılması sonucunda 12 adet kurumsal finansman desteği talep formundaki imzaların... elinden çıkmadığı, sahte olarak atıldığının tespit edildiği, her ne kadar davalı tarafça sunulan 12/04/2016 tarihli beyan dilekçesinde 17/02/2009 tarihli vekaletname ile dava dışı ... 'ün süresiz olarak kredi çekmeye, işlem yapmaya yetkili kılındığı, davalı bankadan şirket adına krediyi çekenin bu şahıs olduğu iddia edilmiş ise de, davacı tarafça dosyaya ibraz edilen azilnameden 21/07/2010 tarihinde... ün vekaletten azledilmiş olduğu, kaldı ki davalı tarafın cevap dilekçesinde kredinin bizzat davalı şirket temsilcisi ... tarafından kullanıldığı yönündeki beyanı dikkate alındığında savunmanın çelişkili olduğu, kredinin şirket temsilcisi tarafından kullanılmadığı kanaatine varılarak iş bu krediler sebebiyle davacı şirketin borçlu olmadığının tespitine hükmedilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Davanın davalısı ...’dür.

29.10.2016 tarih ve 29872 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 675 sayılı KHK’nun 16. maddesinin birinci fıkrası, “…20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle red kararı verilir. Bu kararlar duruşma günü beklenmeksizin dosya üzerinden kesin olarak verilir ve davacılara resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır…” düzenlemesini içermektedir. Bu düzenleme gereğince bir karar verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, 19/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5668, Karar No: 2007/8196, Tarih: 16.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/5668 E.  ,  2007/8196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Ula Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

TARİHİ        :20.02.2006

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \*  yoksulluk nafakası konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi, Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/9630, Karar No: 2025/5191, Tarih: 12.06.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/9630 E.  ,  2025/5191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/3133 E, 2019/4163 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak sanığın

mahkumiyetine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2,62,63.maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf talebinin kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasıyla yeniden yapılan yargılama sonucu TCK'nın 85/2,22/3,62,63. maddeleri uyarınca 3 yıl 10 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; kusur oranına, bilinçli taksirin oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; kusur oranına, bilinçli taksirin oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü, saat 18:45 sıralarında katılan ...'nın, sevk ve idaresindeki otomobil ile Kuşadası ilçesi istikametinden Menderes ilçesi yönüne seyrettiği sırada, yolun sağ tarafında bulunan ... isimli akaryakıt istasyonunun çıkış yolundan yola çıkması gerekirken benzin istasyonunun giriş yolundan yola çıkan sanığın yönetimindeki traktöre takılı tarım aletine, aracının sağ yan kesimi ile çarpması neticesinde meydana gelen kazada katılanın eşi ...'nin yaşamını yitirdiği, katılanın basit biçimde yaralandığı olayda Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre; sanık, idaresindeki araç ile gece vakti aydınlatması mevcut olmayan meskun mahal sınırları dışındaki mahalde yol kenarında bulunan akaryakıt istasyonundan çıkış yapmak için tesisin çıkış yolunu kullanması, yola giriş yapmadan önce giriş yapacağı yolda yaklaşan araç olup olmadığını kontrol etmesi, şartların uygun olduğu bir anda akaryakıt istasyonunun çıkış yolunu kullanarak yola katılım yapması gerekirken belirtilen bu kurallara riayet etmemiş, sol taraftan yaklaşmakta olan araca dikkat etmeden bahse konu tesisin giriş yolunu kullanarak ana yola giriş yapıp müşteki yönetimindeki otomobilin seyir şeridini kapayarak kazanın meydana gelesine sebebiyet vererek dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketleri ile asli kusurlu olduğu kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılarak yapılan yargılamada temel cezanın tayini sırasında az ceza tayin edilmesi ve arkasında çapa makinesi takılı olan traktör ile yakıt almak için yolun sağında bulunan akaryakıt istasyonuna giren ve mazot aldığı tanık beyanları ile tespit edilen sanığın, istasyonun çıkış yolunu takip ederek karayoluna girmesi gerekirken, aynı akaryakıt istasyonuna giriş yapacak taşıtlara ayrılmış yolu kullanarak karayoluna katılmak üzere çıkış yaptığı ve kazanın da bu esnada meydana gelmiş olduğu dikkate alındığında, bilinçli taksir koşulları oluştuğu halde cezasından TCK'nun 22/3.maddesi gereğince artırım yapılmaması hukuka aykırı bulunmuş, duruşma açılarak yeniden hüküm kurulma yoluna gidilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İzmir 9.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2025 tarihinde karar verildi.