muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4265, Karar No: 2014/13516, Tarih: 12.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4265 E.  ,  2014/13516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2009/1265-2013/557

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14970, Karar No: 2015/3115, Tarih: 01.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14970 E.  ,  2015/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2007 tarih ve 248/251 sayılı kararı ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesine paralel bir hüküm içeren 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği "iddianamede tarif edildiği şekli ile fiilin suç teşkil etmemesi ve fiilin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeden, sanıkların sorgusu yapılmadan toplanan deliller takdir edilerek beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/511, Karar No: 2014/18476, Tarih: 16.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/511 E.  ,  2014/18476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Serik 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2013/318-2013/20

Y.. K.. ile S.. Ç.. ve müşterekleri aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının kabulüne dair Serik 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 16.07.2013 gün ve 318/20 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar S.. Ç.. ve müşterekleri vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu 959 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının giderilmesi için Serik Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1009 Esas sayılı dosyası üzerinden dava açıldığını, taşınmaz üzerinde bulunan 1 adet ev, bir adet sondaj kuyusu ve ağaçların vekil edeni tarafından dikildiğini ve yaptırıldığını açıklayarak; açıklanan muhdesatların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar cevap dilekçelerinde; dava konusu evin 1981-1985 yılları arasında davalılar Necmettin, Hasan ve R.. A..Tuğla Fabrikasında kazandığı paralar ile yaptırıldığını, kumun nakliyesinin N.. D..'e yaptırıldığını, demir ve çimentosunun nakliyesinin O.. Ç..'e yaptırıldığını, davacının katkısının bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuşlardır. Bir kısım davalılar vekili ön inceleme duruşmasındaki beyanında; davaya konusu muhdesatların taraflarca yapıldığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile Antalya İli, S.. İlçesi, Y.. Köyü, ... parsel sayılı taşınmaz içerisindeki 26/04/2013 havale tarihli Fen bilirkişisi raporundaki krokide B harfi ile gösterilen evin, aynı taşınmaz üzerinde bulunan 10 adet nar, 1 adet erik, 3 adet yenidünya, 3 adet armut, 3 adet incir, 4 adet zeytin, 2 adet böğürtlen, 7 adet asma, 1 adet dut, 11 adet narenciye, 2 adet ayva ağacının ve 1 adet sondaj kuyusunun davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 959 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

Dava, 959 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; davalıların cevap dilekçesinde tanık deliline başvurmaması, davacı tanıkları ile davacı asılların beyanlarının dosya tekemmülü açısından yeterli görüldüğünden davalı tanıklarının dinlenmediği, dava konusu ev yapıldığı esnada davacı ve davalılar için de ev yapıldığı ve davaya konu evin davacıya bağışlandığı, ağaçların öncesinde mevcut olmadığı ve su kuyusunun davacı tarafından yaptırıldığı açıklanarak davanın kabulüne kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Taşınmaz üzerindeki muhdesatın kim tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin davalarda mahkemece araştırılması gereken husus muhdesatın kim tarafından, hangi gelirlerle, kimin adına ve hesabına yaptırıldığıdır. Davada karar verilebilmesi için belirlenmesi zorunlu olan hususlar tanıklara sorulup, yeterli beyanları alınmadan eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm verilemez. Mahkemece; davalıların tanık deliline dayanmadıklarından davalı tarafın tanıklarının dinlenmediği belirtilmiş ise de, davalıların cevap dilekçesinde davaya konu evin yapımında kullanılan kumun nakliyesinin N.. D.. tarafından, demir ve çimetonun nakliyesinin ise O.. Ç.. tarafından yapıldığının açıklandığı gözetildiğinde; Mahkemece HMK'nun 31. maddesinde düzenlenen "Hakimin davayı aydınlatma ödevi" ilkesi doğrultusunda isimleri belirtilen kişilerin tanık olarak gösterilmiş olduğunun kabulü gereklidir. Bundan ayrı bir kısım davalılar cevap dilekçelerinin sonunda, delillerinin taraflar arasında görülen ortaklığın giderilmesi davasında mevcut olduğunu açıkladıkları halde, bahsi geçen dava dosyası getirilip incelenmeden hüküm kurulmuştur.

O halde Mahkemece yapılacak iş; az yukarıda açıklanan doğrultuda bir kısım davalıların cevap dilekçesinde adı geçen kişiler tanık olarak dinlenmeli, taraflar arasında görülen dava konusu taşınmazdaki ortaklığın giderilmesine ilişkin dava dosyası bulunduğu yerden getirtilerek incenlenmeli, deliller tam olarak toplanmalı daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 660,00 TL peşin harcın istek halinde bir kısım davalılar Süheyla ve müştereklerine iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2806, Karar No: 2018/104, Tarih: 15.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/2806 E.  ,  2018/104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz kapsamına ve sebeplerine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Dava, iş kazası nedeniyle maluliyete bağlı maddi ve manevi zararlarının giderilmesi talebine ilişkindir.

Mahkeme tarafından, davanın tümüyle reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının, davalı işveren nezdinde çalışırken 26.05.2011 tarihinde iş kazası geçirdiği, bu durumun SGK Başkanlığı tahkikat raporu ile tespit edildiği, davacının 115 gün süreyle istirahatli kaldığı ve Kurumdan geçici iş göremezlik ödemesi aldığı, bu kaza nedeniyle %2,1 maluliyetin oluştuğu, Mahkeme tarafından alınan kusur bilirkişileri heyet raporunda davalı işverene %80, davacı kazalı işçiye ise %20 oranında kusur takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddelerinde hakimin, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması gerekir. Hükmedilecek tutarın, manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda, %2,1 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının yaşadığı iş kazası ve maluliyeti ile iş ve güçten kaldığı süre kapsamında beden ve ruh bütünlüğünün ihlali ve hatta sinir bozukluğunun da bedensel zarar kavramına dahil bulunduğu gözetilerek muhik bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat isteminin reddine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2206, Karar No: 2022/7264, Tarih: 25.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2206 E.  ,  2022/7264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Katılanlar ... ve ...'ın suç tarihinden yaklaşık 4 yıl önce 4 adet Cumhuriyet altını, 13 adet yarım altın ve 1 adet çeyrek altını saklaması için sanık ...'a emaneten bıraktıkları, bahse konu altınların emanet bırakıldığını sanık ...'ın da bildiği, katılanların altınları suç tarihinde geri istediklerinde ise sanıkların kendilerine altın bırakılmadığını beyan ettikleri, sanıkların bu şekilde eylem ve fikir birliği içerisinde hareket ederek üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia olunan somut olayda; katılan ... ...'ın 30.04.2014 tarihinde altınları teslim ederken sanık ... tarafından kendilerine verildiğini iddia ettiği yazılı bir belge sunduğu anlaşılmakla, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından ; sanık ...'nın suç tarihinden önceki resmi kurumlardan temin edilecek yazı ve imza örnekleri getirtilip, huzurda alınan yazı ve imza örnekleri ile birlikte söz konusu belge üzerindeki yazıların şahsın eli ürünü olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... vekili ve katılan ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 25.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25605, Karar No: 2017/25883, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25605 E.  ,  2017/25883 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11839, Karar No: 2023/2221, Tarih: 08.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11839 E.  ,  2023/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hâle getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının kiracı olduğu bağımsız bölümde mevcut ana gayrimenkulün mimarî projesine aykırı olarak kapıcı dairesi ile avluyu dükkâna eklemek sureti ile ortak alana müdahalede bulunduğu gerekçesiyle davalının müdahalesinin men'i ile yapının eski hâle getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacıya maliki olduğu taşınmazın miras yoluyla intikal etmiş olup tek mirasçı değil ise tek başına dava açamayacağını, taraf teşkili yönünden bu hususun belirlenmesi gerektiğini, davaya konu yerlerin binadaki işyerine bağlantılanması hususunda davacının murisi de dahil olmak üzere tüm kat maliklerinin rıza gösterdiklerini, murisin rızası külli halefi olan mirasçısını da bağlayacağını, bu hâliyle davacının dava açma hakkının olmadığını, bu davayı açmakta hukukî yaranının olmadığını, müvekkilinin davaya konu yerleri zamanın yöneticisi olan Hakan Uygun'dan 15.06.2012 tarihinde kiraladığını ve o tarihten bu yana kullanmakta olduğunu, fakat kendisinden önce aynı işyerinin mevcut hâle getirildiğini ve eczane olarak kullanıldığını, dolayısıyla ortak alanlara el atma veya ana taşınmazda projeye aykırı tadilat yapılması işlemlerini yapanın müvekkili olmadığını, bu hâliyle müvekkilinin husumetinin olmadığını, müvekkilinin işyeri için Sivas Belediyesinden 26.06.2012 tarihli ve 2012/14-12 sayılı işyeri açma ve çalışma ruhsatı aldığını, belirtilen nedenlerle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının bağımsız bölümde 5/12 pay maliki olduğunu, dava konusu bağımsız bölümü 2012 yılında mevcut hâli ile kiraladığını, davacı murisinin ortak alanların kullanılmasına onay verdiğini ve imar barışından faydalandığını belirtilerek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan imalatların ana gayrimenkulün mimarî projesine aykırı olduğunun tespit edildiği, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın eksik inceleme neticesinde verildiğini, davacıların kötüniyetli davrandıklarını, yapı kayıt belgesi alındığını, taşınmazı bu hâli ile kiraladıklarını, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu, istinaf taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimarî projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimarî projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimarî durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.