muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7749, Karar No: 2021/10210, Tarih: 09.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/7749 E.  ,  2021/10210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MAKTUL : ...

MÜŞTEKİLER : ..., ...

SUÇLAR : Olası kastla öldürme, kasten yaralamaya teşebbüs,

HÜKÜMLER : 1) Sanığın maktul ...’ya yönelik olası kastla öldürme suçundan; TCK.nın 81/1, 21/2, 62/1, 63, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası, mahsup ve hak yoksunluğuna ilişkin,

2) Sanığın mağdur ...'e karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan; TCK'nın 86/2, 86/3-e, 35, 62, 52/2, 52/4, CMK'nın 231. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına,

3) Sanığın mağdur ... 'e karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan; TCK'nın 86/2, 86/3-e, 35, 62, 52/2, 52/4, CMK.nın 231. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına,

4) Sanığın mağdur ...'e karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan; TCK'nın 86/2, 86/3-e, 35, 62, 52/2, 52/4, CMK.nın 231. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına,

5) Sanığın mağdur ...'e karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan; TCK'nın 86/2, 86/3-e, 35, 62, 52/2, 52/4, CMK.nın 231. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında mağdurlar ..., ..., ... ve ... ’a yönelik kasten yaralama suçları nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, mahallinde değerlendirilmek üzere inceleme dışı bırakılmıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ...’ya yönelik olası kastla öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi kabul ve takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, bozma üzerine incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; sübuta, eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 09/06/2021 gününde Üye ... ve Üye ...'in öldürme eyleminin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin kanıtlanamadığına ve sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat etmesi gerektiğine ilişkin karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Sanık ...’in maktul ...’i kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak kesin bir delil bulunmadığından 5271 sayılı CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA ilişkin çoğunluk görüşüne aşağıdaki gerekçeyle katılmamaktayız.

... Cumhuriyet Başsavcılığının 11.03.2010 tarihli iddianamesinde maktul ...’in şüpheliler ..., ..., ... , ... , ..., ... veya suça sürüklenen çocuk ...’in eylemi neticesinde öldüğü vurgulanmış, adli soruşturma aşamasında kim tarafından, hangi özellikteki silahların kullanıldığı belirlenemediğinden ve ...’in kimin eylemi neticesinde öldürüldüğü tespit edilemediğinden tüm faillerin kasten öldürme suçundan cezalandırılması talep edilmiş, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2017 tarihli kararında ise olay yerinde birçok silahın kullanıldığı, ... ailesinden ..., ... ve ...’ın, ... ailesi mensuplarına; ... ailesinden ... ve ...’in ise ... ailesi mensuplarına ateş ettikleri kabul edilmiş, maktulün 7.65 mm çaplı tabancadan çıkan mermi ile arkasından vurulması sonucu öldüğü ve maktulün arkasından gelen şahsın sanık ... olduğunun tanık beyanları ile sabit olduğu belirtilerek maktulün ölümüne neden olan atışın sanık ... tarafından gerçekleştirildiği sonucuna varılmıştır.

Olay yerinde yapılan inceleme sonucunda ele geçen boş kovan ve boş kartuşların tetkiki sonucu, olayda iki adet 9 mm çaplı, iki adet 7.65 mm çaplı tabanca kullanıldığı, bir adet de av tüfeği kullanıldığı, sanık ... ve ...’in arkasına saklandıkları ... plakalı araca ise çok sayıda saçma tanesi ve mermi çekirdeği isabet ettiği, olaydan sonra sanık ... ve oğlu olan ...’in rızalarıyla gelip ifade verdikleri, diğer sanıklar ise kaçtıklarından Mahkemece haklarında yakalama emri çıkartıldığı ve uzun süre adli makamlardan kaçtıkları anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre; 03.09.2009 günü saat 21.30 sıralarında aralarında husumet bulunan ... ve ... ailesi mensuplarının ...’ın kahvehanesinde karşılaştıkları, kavga olacağını anlayan sanık ...’in amcası olan maktul ...’in olayın büyümesini engellemek amacıyla telkinde bulunduğu sırada taraflar arasında karşılıklı silahlı çatışma çıktığı, bu sırada maktulün kimin silahından olduğu anlaşılamayacak şekilde tek isabetle vurulup yere düştüğü ve öldüğü anlaşılmaktadır. Maktulün vücudundan çıkartılan mermi çekirdeğinin sanık ... tarafından olayda kullanıldığından bahisle teslim edilen 9 mm çaplı Sig Sauer marka tabancadan silahtan atılmadığı ancak aynı silahın olay yerindeki 9 mm boş kovan ile uyumlu olduğu belirlenmiştir. Sanık ... ’ın adli makamlara teslim ettiği tabancayı olay sırasında kullanmadığı kabul edilse dahi, maktul ...’nın, olay sırasında ateş ettikleri mahkemece kabul ve takdir edilen ... ailesi mensupları tarafından ya da suça sürüklenen çocuk ... tarafından vurulmuş olma ihtimali de vardır. Kavga sırasında tüm sanıkların ve maktulün hareketli olmaları karşısında, maktulün sırtından vurulmuş olması başlı başına sanık ... tarafından vurulduğunun göstergesi kabul edilemez. Kaldı ki mahkemece beyanları hükme esas alınan tanıklar, ... ailesi mensuplarının tabanca ile ateş ettiklerini görmelerine rağmen, ateş ettikleri deliller ile sabit olan ... ailesi mensuplarının tabanca ile etmediklerini söylemişlerdir. Taraflı oldukları anlaşılan bu beyanlar hükme esas alınmamalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında da belirtildiği üzere ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabilecektir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Yukarıda delilleri özetlenen olayda maktul ...’i kimin öldürdüğü anlaşılamamaktadır. Dosya içeriğine göre; maktulü, sanık ...’in öldürdüğüne ilişkin mahkûmiyetine yeter, kesin bir delil de bulunmamaktadır. Bu nedenle kurulan mahkûmiyet hükmünün BOZULMASI gerektiği görüşünde olduğumuzdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2014/5403, Karar No: 2015/147, Tarih: 13.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/5403 E.  ,  2015/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 119 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/2527, Karar No: 2024/16094, Tarih: 04.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/2527 E.  ,  2024/16094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön incelemede;

Sanığa hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının tebliğ edildiğine dair tebligat parçasının dosya içerisinde ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde bulunmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu evrakın aslının ya da onaylı örneklerinin temini gerektiği,

Anlaşıldığından dosyanın belirtilen eksiklik giderildikten sonra Dairemize geri gönderilmek kaydıyla, incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3107, Karar No: 2022/5342, Tarih: 24.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3107 E.  ,  2022/5342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Karabük Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Karabük Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “Dumlupınar Mah. Hürriyet Cad. No:50 Pendik/İstanbul” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “... Evleri No:53 İç Kapı Cumayanı Merkez/Karabük” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanun'un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “Orta Küme Evleri No:53 İç Kapı Cumayanı Merkez/Karabük” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Karabük Sulh Hukuk Mahkemesi'nce çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Karabük Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7043, Karar No: 2017/16831, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/7043 E.  ,  2017/16831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17502, Karar No: 2023/2618, Tarih: 03.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17502 E.  ,  2023/2618 K.**

**"İçtihat Metni"**

DURUŞMA TALEPLİ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği cezanın süresi nedeniyle reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.08.2017 tarihli ve 2017/218 Esas, 2017/176 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 30.01.2019 tarihli ve 2018/87 Esas, 2019/54 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.10.2021 tarih ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna,

2. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. ByLock içerikleri tespit edilmeden sanığın bylock programını kullandığının kabul edilmesinin Yargıtay kararlarına uygun olmadığına,

4. ByLock'un hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

5. Dernek üyeliğinin müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

6. Tanık beyanlarının hükme esas alınmaması gerektiğine;

7. Teşdit uygulanması suretiyle hataya düşülerek fazla ceza tayin edildiğine,

8. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

4. ByLock'un hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

5. Dernek üyeliğinin müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

6. Tanık beyanlarının hükme esas alınmaması gerektiğine;

7. Teşdit uygulanması suretiyle hataya düşülerek fazla ceza tayin edildiğine,

8. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ByLock kullanıcısı olduğunun tespit edilmesi ve örgütün amaç ve talimatları doğrultusunda kurulan Bartın Eğitimciler Derneği isimli örgütle iltisakı olduğu anlaşılan ve kapatılan derneğe üye olduğu ve tanık S. C.'nin beyanları değerlendirildiğinde sanığın silahlı terör örgütü FETÖ/PDY'nin hiyerarşik yapısına dahil olarak örgüt üyesi olduğu kabul edilerek eylemine uyan maddelere göre cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarihli ve 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarihli ve 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı kararında ve Dairemizin müstakar kararlarında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı"nın kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, söz konusu ölçütler doğrultusunda ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, ilgili birimlerden ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanaklarının yeniden talep edilmesi, tespit ve değerlendirme tutanağının temin edilememesi halinde operatör kayıtları ile eşleştirmesi yapılmak üzere Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan getirtilen ByLock HIS (CGNAT) kayıtları ve dosya içerisindeki HTS sonuçları karşılaştırılıp belirtilen hat üzerinden ByLock kullanan kişinin sanık olup olmadığının tespiti amacıyla bilirkişiden teknik rapor alınması ve 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca bu belgeler duruşmada sanık ve müdafiine okunduktan sonra hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken, İlk Derece Mahkemesince yetersiz ByLock sorgu tutanaklarına ve ByLock HIS (CGNAT) kayıtlarına dayanılarak sanığın ByLock kullandığı sabit görülmek suretiyle eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,