muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/618, Karar No: 2021/575, Tarih: 18.11.2021

Eleştiri ise, herhangi bir kişiyi, eseri, olayı veya konuyu enine, boyuna, derinlemesine her yönüyle incelemek, belli kriterlere göre ölçmek, değerlendirmek, doğru ve yanlış yanlarını sergilemek amacıyla ortaya konulan görüş ve düşüncelerdir. Genelde beğenmemek, kusur bulmak olarak kabul görmekte ise de eleştirinin bir amacının da konuyu anlaşılır kılmak, sonuç çıkarmak ve toplumu yönlendirmek olduğunda kuşku yoktur.

Her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken fonksiyonlarını etkilemeyi ve saygınlıklarına zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı saldırılara karşı korunmaları zorunlu olmakla birlikte, demokratik bir hukuk devletinde, kamu görevini üstlenenleri denetlemek, faaliyetlerini değerlendirmek ve eleştirmek de kaynağını Anayasa'dan alan düşünceyi açıklama özgürlüğünün sonucudur. Eleştirinin sert bir üslupla yapılması, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgu ise de eleştiri yapılırken görüş açıklama niteliğinde bulunmayan, küçültücü, aşağılayıcı ifadeler kullanılmamalı, düşünceyi açıklama sınırları içinde kalınmalıdır.

AİHM’e göre öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler bir değer yargısı içermekte olup somut bir olgu isnadından bahsedilemiyorsa, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapı'nın mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulacaktır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Urla Cumhuriyet savcısı olarak görev yapan katılanın inceleme dışı bir soruşturma nedeniyle sanık hakkında mala zarar verme ve hakaret suçlarından iddianame düzenlerken, sanığın şikâyetçi olduğu katılan ... hakkında hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması, iftira, kişilerin huzur ve sükûnunu bozma ve hakaret suçlarından delil yetersizliği nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verdiği, bu karara itiraz eden sanığın, itiraz dilekçesinde katılana hitaben; “…Urla C. Savcısı ... dosyaları karıştırıp iki önemli delili yok edip bir iddianame uydurup haksız dava açıyor…” şeklinde ifadeler kullandığı olayda;

Sanığın katılana hakaret etme niyetinin olmadığına dair savunması ile itiraz dilekçesinin bütünlüğü ve yazılış amacı gözetildiğinde kullanılan ifadeler nezaket dışı, kaba, rahatsız edici ve ağır eleştiri niteliğinde ise de bu ifadelerin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadı içermemesi ve sövme fiilini de oluşturmaması nedeniyle hakaret suçunun kanuni unsurlarının gerçekleşmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, unsurları oluşmayan hakaret suçundan CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 4-248 sayılı hükmündeki direnme gerekçesinin YERİNDE OLMADIĞINA,

2- ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 4-248 sayılı direnme kararına konu hükmünün, unsurları oluşmayan hakaret suçundan CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.11.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19856, Karar No: 2013/19503, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/19856 E.  ,  2013/19503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 20/09/2012 tarihli iade kararına konu eksiklikler mahkemesince giderildikten sonra yeniden yapılan incelemede bu kez 27/12/2012 tarihli iade kararında belirtilen eksikliklerin tamamlanması için dosyanın iade edilmesine karşın; mahkemece sehven yine 20/09/2012 tarihli iade kararına konu eksiklikler yeniden ikmal edilip dosyanın gönderildiği anlaşılmakla; bu kez iade kararının titizlikle incelenerek 27/12/2012 tarihli iade kararında belirtilen eksikliklerin ikmalinden sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 20/06/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7590, Karar No: 2017/466, Tarih: 16.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/7590 E.  ,  2017/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalılar ... ve arkadaşları vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,...7. İcra İflas Müdürlüğü'nün 2009/1 iflas sayılı dosyasından düzenlenen 11.03.2010 tarihli sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, iflas masasına kaydı yapılan alacaklardan sıra cetvelinin 8, 13, 14, 15, 16 ,17, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57,58, 59,60,61,62,63,64,65,66,67,68,69,70,71,72,73,74,75,76,77,78,79,80,81,82,88,89,90,91,92,93,94,95,96,97,98,99,100,101,102,103,104,105,106,107,108,109,110,111,112,113,114, 115,116, 117,118,119,120,121,122,123,124,126,128,129,134,139,141,142,143,144,145,149, 150, 155, 164,165,168,172 ve 174 sırasında kayıtlı alacakların işçilik haklarına ilişkin oldukları gerekçesiyle 1. sıraya kaydedildiklerini, ancak her işçi alacağının değil yalnızca iflasın açılmasından önceki bir yıl içinde tahakkuk etmiş alacakların 1. sırada yer alma hakkına sahip olduğunu, davalıların alacaklarının bu bir yıllık süreden önce tahakkuk ettiğinden İİK'nın 206/4. maddesindeki istisnalardan yararlanabilecek imtiyazlı alacaklardan olmadığını ileri sürerek, davalılara birinci sırada yer verilen 11.03.2010 tarihli sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, şikayetin yasal süreden sonra yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve 99 arkadaşı vekili, düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve Hale vekili, müvekkilerinin alacakları yönünden bir yıllık sürenin dolmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve ... vekili, müvekkillerinin iflas tarihine kadar fiilen çalıştıklarını, sıra cetvelinde yazılan alacağın son maaşlarına ilişkin olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve 99 arkadaşı vekili, düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve Hale vekili, müvekkilerinin alacakları yönünden bir yıllık sürenin dolmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve ... vekili, müvekkillerinin iflas tarihine kadar fiilen çalıştıklarını, sıra cetvelinde yazılan alacağın son maaşlarına ilişkin olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen karar Dairemiz'in 17.10.2014 tarih ve 1539 E., 6369 K. sayılı ilamı ile, infazı kabil olmayacak şekilde bilirkişi raporuna atıf yapılarak hüküm kurulduğu ve sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken iptaline karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçeleriyle bozulmuş, bozma uyarınca yapılan inceleme neticesinde mahkemece, davalı işçi alacaklarının İİK'nın 206. maddesine göre imtiyazlı alacaklardan olduğu ancak vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin imtiyazlı alacaklardan olmadığı, sıra cetvelinde vekalet ücreti ve icra masraflarının da işçi alacakları gibi kaydedildiği, bunların birinci sıraya yazılacak alacaklardan olmadığı, yargılama giderleri ve vekalet ücreti alacakları yönünden kabulüne, işçi alacakları yönünden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek, davanın kabulüne ve sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar ... ve arkadaşları vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekili ve davalılar ... ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalılar ... ve arkadaşları vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10538, Karar No: 2013/15721, Tarih: 12.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/10538 E.  ,  2013/15721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15/06/2006-28/06/2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davacının 15.06.2006-28.06.2010 tarihleri arasında aylık 1000 TL ücretle davalıya ait işyerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde sigortalı niteliğinde dönem asgari ücretleri ile hizmet akdine dayalı şekilde çalıştığı,çalıştığı süreden 7 günlük çalışmasının kuruma bildirilmediğinin tespitine karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun asgari ücretten fazla bir ücretle yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçi, eczane işyerinde nitelikli işçi (kalfa) olarak çalıştığını ileri sürmektedir.

Nitelikli ve tecrübeli bir işçinin, yaptığı işin özelliğine göre asgari ücret üzerinden ücret alması, hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu durumun belirlenmesi halinde, işveren tarafından asgari ücret üzerinden düzenlenen belgelerin aksinin kanıtlanamayacağı düşünülemez.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun asgari ücretten fazla bir ücretle yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçi, eczane işyerinde nitelikli işçi (kalfa) olarak çalıştığını ileri sürmektedir.

Nitelikli ve tecrübeli bir işçinin, yaptığı işin özelliğine göre asgari ücret üzerinden ücret alması, hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu durumun belirlenmesi halinde, işveren tarafından asgari ücret üzerinden düzenlenen belgelerin aksinin kanıtlanamayacağı düşünülemez.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden ;davacının 15.6.2008-8.6.2010 tarihleri arasında davalı işyerinden kurum kayıtlarına intikal eden sigortalı çalışmalarının bulunduğu,imzalı ücret bordrolarının asgari ücret üzerinden, ... Şubesi kanalıyla davacıya 15.08.2007 tarihinden itibaren yapılan ücret ödemelerinin 1000 TL üzerinden olduğu anlaşılmaktadır. Davalı dahi bu ödemeleri kabul etmiş ancak, asgari ücretin üzerindeki ödemelerin fazla mesai ücreti olduğunu belirtmiştir. O halde mahkemece, fazla mesai ücretinin de, prime esas kazanç olduğu gözetilerek 15/08/2007 tarihinden sonra davacının 1000 TL ücretle çalıştığının kabulu zorunludur. Bu tarihten önceki döneme ilişkin olarak da mahkemece yapılacak iş, Sosyal Güvenlik Kurumundan davacının sicil dosyası ile işyerine ilişkin dönem bordrolarını getirtmek, yapılacak keşif ve bilirkişi incelemesi ile işyerinin kapsam ve kapasitesini belirlemek, gerektiğinde işverenin bordrolarında kayıtlı diğer işçilerin beyanına başvurmak, işverenin yaptığı bildirimler ile çalışan işçilerin niteliklerini de karşılaştırarak, işverenin çalıştırdığı işçilerin kıdem ve pozisyonuna göre gerçek ücreti üzerinden bildirilip bildirilmediği üzerinde durmak, davacının asgari ücret ile çalışması olağan olmayan nitelikli bir işçi olup olmadığını, nitelikli bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığını belirlemek, asgari ücretle çalışmasının olağan olmadığı belirlendiği takdirde, işverenin aynı pozisyondaki işçilere ödediği ücretlerin gerçeğe uygun olup olmadığını değerlendirmek, bu bildirimlerin gerçeğe uygun olduğunun belirlenmesi halinde, bu ücretleri esas almak, aksi takdirde benzer işi yapan işyerlerinden, gerektiğinde ilgili meslek odasından emsal ücret araştırması yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ :Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,12.09.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/400, Karar No: 2015/16681, Tarih: 10.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/400 E.  ,  2015/16681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av...... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişkide davalının davacıya olan borcunu ödemediğini girişilen icra takibine itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, alacağın %20’sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya borcu bulunmadığını aksine alacaklı olduğunu bildirerek davanın reddi ile asıl alacağın %20’sinden aşağı olmamak özere tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, icra dosyası, taraf defterlerinin incelenmesi ile düzenlenen bilirkişi raporu, toplanan delillere göre, taraflar arasındaki defter uyumsuzluğunun davacı defterinde bulunmayan, davalı defterinde mevcut olan davalının davacıya keşide ettiği 18.07.2013 tarih, 264.816,19 TL’lik faturadan kaynaklandığı, davalı defterinin HMK’nın 222/3 maddesi uyarınca lehine delil teşkil ettiğinden davalının anılı faturası tutarında davacıdan alacaklı olduğundan talebi gibi mahsup edildiğinde davacının davalıdan alacağı kalmadığı, davalının bakiye alacağı olduğu gerekçeleriyle davacının davasının reddine, davalının alacaklı olduğunu bilerek kötüniyetli takip yaptığından asıl alacak tutarı olan 238.743,00 TL’nin %20’si oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ticari satış nedeniyle davacı alacağının tahsili için girişilen takibe itirazın iptali davasıdır. Fatura tek başına alacağın kanıtı değildir. Fatura düzenlenmesi tak başına mal teslimini kanıtlamaz. Ayrıca tek yanlı olarak düzenlenen faturanın faturayı düzenleyenin kendi defterlerine kayıt edilmiş olması da alacağının varlığını ispatlamaz. Karşı yanın faturaya itirazında, dayanağı temel ilişkinin ve fatura içeriği malın karşı yana tesliminin kanıtlanması gerekir.

Somut olayda her iki tarafın tacir olması nedeniyle tutmakla yükümlü oldukları defterler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, düzenlenen raporda, davacının düzenlediği tüm faturaların davalı defterinde kayıtlı olduğu, taraf defterleri arasındaki uyumsuzluğun, davalının davacı adına düzenlediği davacı defterinde kaydı olmayan, davalının defterlerinde mevcut olan 18.07.2013 tarih, A... nolu, 264.816,19 TL tutarlı fatura yönünden olduğu belirlenmiştir.

Somut olayda her iki tarafın tacir olması nedeniyle tutmakla yükümlü oldukları defterler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, düzenlenen raporda, davacının düzenlediği tüm faturaların davalı defterinde kayıtlı olduğu, taraf defterleri arasındaki uyumsuzluğun, davalının davacı adına düzenlediği davacı defterinde kaydı olmayan, davalının defterlerinde mevcut olan 18.07.2013 tarih, A... nolu, 264.816,19 TL tutarlı fatura yönünden olduğu belirlenmiştir.

Bu durumda mahkemece yukarıda açıklanan hususlar göz önünde tutularak davalının düzenlediği fatura içeriği malı davacıya teslim ettiğini usulüne uygun delillerle kanıtlama yükümü olduğu dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle karar verilmiş olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100,00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16756, Karar No: 2015/16666, Tarih: 21.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/16756 E.  ,  2015/16666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kadastro sırasında dere yatağı olarak tespit harici bırakılan yerin tescili isteğine ilişkindir. Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 21.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12932, Karar No: 2015/19827, Tarih: 08.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/12932 E.  ,  2015/19827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının ... Kız Meslek Lisesi Çocuk Gelişimi Bölümünü 2014 yılında bitirdiğini, ancak zorunlu stajını yapıyor olması sebebi ile halen okulundan mezun olmadığını, staj bitimi sonrasında ise davacı müvekkilinin üniversite sınavına hazırlanmak istediğini ve tüm bunlar için davalı babasının desteğine ihtiyacı olduğunu belirterek, davacı için aylık 750 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; Davacının lise öğrenimini tamamladığını ve hali hazırda üniversite eğitimine devam etmediğini, davacının üniversiteye gideceği şeklindeki bir varsayımla davacı lehine nafakaya hükmedilmesinin hakkaniyete aykırı olacağını, kaldı ki talep edilen nafakayı ödeyecek ekonomik gücünün de bulunmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, davacı için aylık 450 TL nafaka takdirine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK 364/1. maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 07/06/1998 gün, 1998/656 E.- 1998/688 K.sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nev'i sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir.

Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Somut olayda; davacı kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun olduğundan üst soyu olan babasından yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; yardım nafakasının miktarı takdir edilirken bunu ödemekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi gerekir. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçimine katkı olacak miktarda, davalının da geliri ile orantılı olarak Medeni Kanunun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.