muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4373, Karar No: 2014/12866, Tarih: 12.11.2014

Mahkemece; çekişmeli taşınmazların tarafların ortak miras bırakanı A..T.. kullanımında iken ölümü ile mirasçıları arasında paylaşılmadığı, davalıların kullanımının diğer mirasçıların muvafakatine dayandığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Mahkemece iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden taşınmazlar başında keşif yapılmış, tespitte

saptanan hukuksal olgu ile keşifte saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde tutanak bilirkişileri dinlenilmemiş, varsa nedenleri hüküm yerinde gerekçeleriyle açıkça gösterilmemiştir. Eksik inceleme ve araştırmaya dayanılarak karar verilemez. Hal böyle olunca mahkemece, doğru sonuca varılabilmesi için yöreyi iyi bilen yaşlı, tarafsız yerel bilirkişi, taraf tanıkları ve tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, tarafların iddia ve savunmaları gözetilerek yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı bilgi alınmalı, tutanak bilirkişilerine taşınmazlara ait kadastro tutanağının edinme sebebi açıkça okunarak taşınmazlara ilişkin bilgileri yeniden tespit edilmeli, tutanak bilirkişilerinin bu beyanları yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile birlikte denetlenmek suretiyle çelişki giderilmeye çalışılmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Kabule göre de, A.. B..T..in mirasçılarından bir kısmı davacı olup miras payları oranında talepte bulundukları halde talepten fazla olacak şekilde tüm A.. B.. T.. mirasçıları lehine kullanıcı şerhi verilmesi de doğru olmamıştır. Davalılar S.., R.. A.. Y.., H.. ve A.. T.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

12.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2133, Karar No: 2025/1043, Tarih: 24.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2133 E.  ,  2025/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/416 E., 2024/433 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 45. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/448 E., 2023/443 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; eczacı olan müvekkilinin davalı Kurumun 03.11.2022 tarihli ve 98206689- 100-55247335 sayılı yazısı ile 3 adet reçete karşılığında hastaların eczaneye ödemesi gereken bedelleri ödemediğinin tespit edildiğini ve daha önce aynı madde ile ilgili hakkında 1. kez uyarı işlemi uygulandığından sözleşmesinin 1 ay süreyle fesih edildiğini ileri sürerek; söz konusu işlemin iptalini ve bu nedenle muarazanın men’ine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 2020 yılı Eczane Protokolü'nün (5.3.6.) maddesi gereği sözleşmesinin 1 ay süreyle feshi işleminin doğru olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut uyuşmazlıkta davacının ilaç katılım payı ve poliklinik muayene katılım payı tahsil etmediğine ilişkin davalı Kurumun tespitinin hasta beyanlarına dayalı olduğu, Mahkemede tanık olarak dinlenen hasta ve hasta yakınlarının, eczanenin kendilerinden ilaç katılım payı tahsil etmediğini açıkça beyan ettikleri gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararı yerinde olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; tanık beyanlarının lehlerine olduğunu, bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığını, bilirkişi heyeti ve Mahkeme tarafından hastaların beyanları değerlendirilmeden karar verildiğini savunarak, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı Kurum tarafından davacı hakkında verilen sözleşmenin 1 ay süreyle feshi işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince dinlenen tanıkların, eczanenin kendilerinden ilaç katılım payı tahsil etmediğine yönelik beyanda bulundukları, bu nedenle davalı Kuruma uygulananın davaya konu cezai işlemin yerinde olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesince dinlenen tanıkların, eczanenin kendilerinden ilaç katılım payı tahsil etmediğine yönelik beyanda bulundukları, bu nedenle davalı Kuruma uygulananın davaya konu cezai işlemin yerinde olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13614, Karar No: 2013/21061, Tarih: 28.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/13614 E.  ,  2013/21061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve taşınmazın el atılan kısmının bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi imar planında dere koruma kuşağı (DERE PARKI) ve yol olarak kamuya özgülen ve fiilen el atılmayan kısımlar yönünden de imar uygulamasına başlanmış sayılacağından bedelinin davalı idarelerden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

a) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 8. bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davanın niteliği gereği kendisini vekil ile temsil ettiren davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.320,00-TL maktu vekalet ücretinin davalı idarelerden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin 7 bendinin hükümden çıkarılmasına yerine(Davanın niteliği gereği alınması gerekli 24,30-TL maktu ilam harcının davacı tarafından peşin yatırılan harctan mahsubu ile bakiye harcın talep halinde davacıya iadesine,davacı tarafından karşılanan 24,30-TL harcın davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına

c) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin4 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davacı tarafından yapılan ; posta gideri 66,50-TL, keşif masrafı 148,55-TL ve 1.200,00-TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 1415,05-TL yargılama giderinin 608,50-TL'lik kısmının davalı ... Büyük Şehir Belediyesinden, 806,55-TL'lik kısmının davalı ... Belediyesinden davalıdan alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

c) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin4 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davacı tarafından yapılan ; posta gideri 66,50-TL, keşif masrafı 148,55-TL ve 1.200,00-TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 1415,05-TL yargılama giderinin 608,50-TL'lik kısmının davalı ... Büyük Şehir Belediyesinden, 806,55-TL'lik kısmının davalı ... Belediyesinden davalıdan alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5408, Karar No: 2013/7826, Tarih: 09.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5408 E.  ,  2013/7826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; eşinden ayrıldığını, 42 yaşında olduğunu, şeker hastası olduğunu, davalı anne ve babasının maddi durumlarının iyi olduğunu belirterek, davalı babasından 400 TL, davalı annesinden 350 TL olmak üzere toplam 750 TL yardım nafakası talep etmiştir.

Davalılar, emekli olduklarını, geçimlerini ancak karşılayabildiklerini, davacının ilk evliliğinden 2 çocuğu olduğunu, çocuklarından birinin çalıştığını, davacının ilk eşinden boşandığını, 2. evliliğini yaptığını, ikinci eşinin astsubay emeklisi olduğunu, davacının 2. eşinden de ayrıldığını, ayrılırken davacının nafaka talep etmediğini, davacıya nafaka ödeyebilecek güçleri olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalı ...'dan 175 TL, davlı ...'dan 125 TL olmak üzere toplam 300 TL yardım nafakasının davalılardan ayrı ayrı tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 364. maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”

Yine aynı kanunun 365. maddesinin 2. fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.6.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; ":...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

... 2. Aile Mahkemesi'nin 01.06.2011 tarihli ve 2011/584 E-2011/625 K sayılı ilamı incelendiğinde, davacının evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davası açtığı, nafaka ve tazminat talebinin olmadığı ve mahkemece tarafların TMK.nun 166/3 maddesi gereğince boşanmalarına karar verildiği görülmüştür. Davacının sosyal ekonomik durum araştırmasında ev hanımı olduğu, halasının ve eş dostun yardımı ile geçimini sağladığı, evde örgü işi yaptığı tespit edilmiştir.

... 2. Aile Mahkemesi'nin 01.06.2011 tarihli ve 2011/584 E-2011/625 K sayılı ilamı incelendiğinde, davacının evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davası açtığı, nafaka ve tazminat talebinin olmadığı ve mahkemece tarafların TMK.nun 166/3 maddesi gereğince boşanmalarına karar verildiği görülmüştür. Davacının sosyal ekonomik durum araştırmasında ev hanımı olduğu, halasının ve eş dostun yardımı ile geçimini sağladığı, evde örgü işi yaptığı tespit edilmiştir.

Somut olayda tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davacının yaşı, evde örgü işi yaptığı, çalışabilecek durumda oluşu dikkate alındığında, günün ekonomik koşullarına göre mahkemece hükmedilen yardım nafakasının miktarının çok olduğu kanaatine varılmış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11671, Karar No: 2015/8466, Tarih: 24.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11671 E.  ,  2015/8466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 01/09/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Gazetesinin 01/09/2009 tarihli sayısında "İllegal savcı" başlıklı haber ile kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davacı hakkında Adalet Bakanlığı Müfettişlerinin yürüttüğü soruşturma konularının bir bölümünün haber konusu yapıldığını, haberin gerçek olup kamuoyunun ilgisini çeken güncel bir konu olduğunu beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu haberin başlığında "illegal savcı" ibaresi kullanılarak henüz neticelenmeyen soruşturma ve davalardaki iddiaların gerçekmiş gibi kanaat uyandırdığı gerekçesiyle davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleştiği kabul edilerek manevi tazminat isteminin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu, "Adalet Bakanlığı müfettişleri, Ergenekon'da inceleme kapsamına alınınca ... Cemaati'ni hedef alan Cumhuriyet Başsavcısının Usulsüzlüklerini ortaya çıkardı. Savcı ..., 16 ili kapsayan soruşturmayı tam 2 yıl bakanlıktan gizledi. ..., İllegal soruşturmayı teamüllere aykırı olarak kendisi yürüttü. Cumhuriyet Başsavcılığının yetkilerini gaspetti...." şeklindeki ifadelerin yer aldığı haberin davacının Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yaptığı sırada yürüttüğü bir kısım soruşturmalarda usulsüzlük yaptığı iddiasıyla hakkında Adalet Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından başlatılan soruşturma nedeniyle müfettiş raporuna atıf yapılmak suretiyle yapıldığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin yayın tarihinde görünür gerçeğe uygun bulunduğu, basın özgürlüğü sınırları içinde kaldığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun temelini oluşturduğu, toplumu sarsan ve şoka uğratan fikirler açısından da geçerli bulunduğu görüşü ile haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir başlığın kullanıldığı hususu gözönüne alındığında hukuka aykırılıktan ve davacının kişilik haklarına saldırıdan söz edilemez.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek dava ve birleşen davalardaki istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14072, Karar No: 2017/572, Tarih: 30.01.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14072 E.  ,  2017/572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... 2. Asliye Hukuk ve ....1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

.... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soybağına ilişkin ve görevin aile mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

.... 1. Aile Mahkemesince ise uyuşmazlığın neseple ilgisinin olmadığı, sehven oluşturulan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun "Vesayet" başlıklı üçüncü kısmı hariç olmak üzere "Aile Hukuku" başlıklı İkinci Kitabından (m. 118 ila 395 arası) kaynaklanan davalara bakma görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın "Hısımlık" başlıklı 282 ilâ 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakma görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocuk arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “anne ile evlenme”, "Tanıma" ve "Hâkimin hükmü" ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan "Babalık karinesi" uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.