muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13190, Karar No: 2024/1985, Tarih: 07.03.2024

4. Bozma üzerine Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2023 tarihli ve 2022/675 Esas, 2023/61 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkarısinin (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, onama ve temyiz ret görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanları arasında çelişki bulunmadığını, olayın ilk sıcaklığı ile ve yaşı da küçük olduğu için önce babasının dokunmalarının kötü olmadığını söylemiş, ancak duruşma sırasında ve davranış şeklinin kötü olduğunu da algıladığı için istikrarlı olarak babasının kötü dokunduğunu söylediğini, kaldı ki sanığın da diğer kızları yönünden istismar eylemini kabul ettiğini, diğer iki kızına kötü dokunan sanığın mağdure ...’ya da bu şekilde dokunmadığını düşünmenin doğru olmadığını, bu nedenle sanığın üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanları arasında çelişki bulunmadığını, mağdurenin diğer mağdurelerden daha küçük olması nedeniyle sanığın eylemlerini dillendirememesinin normal olduğunu, sanığın eylemlere karşı koyan mağdureleri dövdüğünü, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 06.02.2023 tarihinde ülkemizde yaşanan deprem felaketi nedeniyle 11.02.2023 tarihli ve 120 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile deprem bölgelerindeki adli sürelerin 06.04.2023 tarihine kadar durdurulmuş olması karşısında katılan mağdure vekilinin 07.04.2023 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinin yasal süresi içerisinde sunulduğu anlaşılmakla Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Olayın intikal şekli ve süresi, sanığın aşamalardaki savunması, mağdurenin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2023 tarihli ve 2022/675 Esas, 2023/61 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesine gönderilmek üzere gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE

07.03.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/1329, Karar No: 2019/2381, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/1329 E.  ,  2019/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Yedi ayrı kişiye karşı fuhşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık etmek suçundan Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2007 tarihli ve 2014/825 değişik iş sayılı içtima Kararı ile 14 yıl 42 ay hapis cezasına hükümlü ...’in bu cezasının infazı sırasında, Burdur Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21/09/2016 tarihli müddetname ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107/4. maddesi gereğince 3/4 oranı üzerinden şartla tahliye tarihinin 04/09/2019, bihakkın tahliye tarihinin 18/01/2024 olarak belirlenmesini müteakip,... Açık Ceza İnfaz Kurulu Başkanlığınca düzenlenen 05/09/2017 tarih ve 2017/524 sayılı değerlendirme raporunda hükümlünün iyi halli olduğu ve 05/09/2017 tarihi itibariyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi uyarınca hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasında herhangi bir sakınca bulunmadığının rapor edildiğinden bahisle, 5275 sayılı Kanunun 105/A maddesi uyarınca kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına dair Burdur İnfaz Hâkimliğinin 05/09/2017 tarihli ve 2017/889 Esas, 2017/878 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/10/2017 tarihli ve 2017/890 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanığın fuhşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık etmek suçunu 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 220. maddesinde tarif edilen suç işlemek amacıyla kuruluna örgüte üye olma suçuyla birlikte işlediği, her ne kadar Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/03/2007 tarihli ve 2006/231 Esas ve 2007/68 sayılı Kararıyla hükmolunan sanığın fuhşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık etmek suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına karşılık, suç örgütüne üye olmak suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, 08/02/2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5 ve 231/14. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7/2. maddesi gereğince mahkemesince tartışılması gerektiği nedeniyle Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 13/11/2008 tarihli ve 2008/11836 Esas, 2008/9848 sayılı Kararıyla bozulmuş ise de, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen 15/12/2010 tarihli ve 2009/109 Esas, 2010/580 sayılı Kararla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 220/2 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası verilmiş olması karşısında, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin "Kapalı kurumdan açık kuruma ayrılacak hükümlüler" başlıklı 6/ç maddesinin "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması, şartı aranır." şeklindeki hükmü gereğince, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı, bu nedenle de 671 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 6. madde hükmünden yararlanamayacağı gözetilmeksizin, şartla tahliyesine bir yıl kala denetimli serbestlikten yararlanarak tahliyesine ilişkin karara karşı Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 28.02.2018 gün ve 94660652-105-07-12677-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-)Hükümlü ...'in, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2007 tarihli ve 2006/231 Esas, 2007/68 sayılı Kararıyla 16.04.2006 tarihinde işlediği yedi ayrı mağdura karşı örgüt faaliyeti kapsamında fuhşa teşvik etmek veya yaptırmak, aracılık etmek suçundan TCK'nin 227/2,3,6 ve 62.maddeleri uyarınca her bir mağdur için 2 yıl 6 ay hapis ve ayrıca adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, bu mahkumiyet kararının Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 13.11.2008 tarihli ve 2008/11836 Esas, 2008/9848 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği,

Cumhuriyet savcılığı tarafından düzenlenen 21.09.2016 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 04.09.2019, bihakkın tahliye tarihinin ise 18.01.2024 olarak belirlendiği, 12.03.2007 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün ... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 01.08.2014 tarihli ve 2014/951 sayılı açığa ayrılma kararına esas olacak idare gözlem kurulu değerlendirme raporunda “....iyi halli hükümlü olduğu, bakiye cezasının Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6. maddesinin 1. fıkrası (a) ve 2. maddesinin (a) bendi gereğince açık ceza infaz kurumunda infazının uygun olacağı” şeklinde değerlendirme yapıldığı ve 06.08.2014 tarihinde açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verildiği, açık ceza infaz kurumuna alınan hükümlünün 05.09.2017 tarihli dilekçesiyle hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesini istediği,

... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 05.09.2017 tarihli ve 2017/524 sayılı değerlendirme raporunda iyi halli hükümlü olduğu ve 05.09.2017 tarihi itibariyle hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasında herhangi bir sakınca bulunmadığının bildirildiği,

Burdur İnfaz Hakimliğinin 05.09.2017 tarihli ve 2017/889 Esas, 2017/878 sayılı Kararı ile “5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A, geçici 4 . maddeleri ile 671 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 32. maddesi uyarınca talebin kabulü ile hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 04.09.2019 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ve hükümlünün tahliyesine” karar verildiği,

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 10.10.2017 tarihinde hükümlünün müddetnamesinin 5275 sayılı Kanunun 107/4 maddesi uyarınca 1/4 indirim oranı esas alınarak düzenlendiğini, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğine göre koşullu salıverilmesine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılabilecek hükümlü statüsünde olduğu gibi 671 sayılı KHK hükümlerinden de yararlanamayacağı gerekçesiyle itiraz ettiği,

Antalya İnfaz Hakimliğinin 11.10.2017 tarihli ve 2017/4879 Esas, 2017/4576 sayılı Kararı ile “....hükümlü ...'in 05.09.2017 tarihinden itibaren tahliyesine ve cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 04.09.2019 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına” karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden Burdur İnfaz Hakimliğinin 05.09.2017 gün, 2017/889 Esas ve 2017/878 sayılı Kararının kaldırılması talebinin reddine” karar verildiği,

Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2017 tarihinde bu karara itiraz ettiği,

İtiraz merci olan Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.10.2017 tarihli ve 2017/890 değişik iş sayılı Kararı ili itirazın yerinde görülmeyerek reddine kesin olarak karar verildiği,

anlaşılmıştır.

B-)KONU İLE İLGİLİ YASAL MEVZUAT:

Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2017 tarihinde bu karara itiraz ettiği,

İtiraz merci olan Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.10.2017 tarihli ve 2017/890 değişik iş sayılı Kararı ili itirazın yerinde görülmeyerek reddine kesin olarak karar verildiği,

anlaşılmıştır.

B-)KONU İLE İLGİLİ YASAL MEVZUAT:

4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanununun “İnfaz Hakimliğince şikayet üzerine verilen kararlar” başlıklı 6. maddesinin;

3. fıkrasına göre; İnfaz hakimi, inceleme sonunda şikayeti yerinde görmezse reddine, yerinde görürse yapılan işlemin iptaline yada faaliyetin durdurulmasına veya ertelenmesine karar verir.

5. fıkrasına göre; İnfaz hakiminin kararlarına karşı şikayetçi veya ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından, tebliğden itibaren bir hafta içinde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerine göre acele itiraz yoluna gidilebilir.

6. fıkrasına göre; İtiraz, infaz hakimliğinin kurulduğu yer ağır ceza mahkemesine yapılır. İnfaz hakimi aynı zamanda bu mahkemenin üyesi olduğu takdirde itirazla ilgili karara katılamaz.

5271 sayılı CMK'nin "İtiraz usulü ve inceleme mercileri" başlıklı 268. maddesinde;

(1) Hâkim veya mahkeme kararına karşı itiraz, kanunun ayrıca hüküm koymadığı hâllerde 35. maddeye göre ilgililerin kararı öğrendiği günden itibaren yedi gün içinde kararı veren mercie verilecek bir dilekçe veya tutanağa geçirilmek koşulu ile zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle yapılır. Tutanakla  tespit edilen beyanı ve imzayı mahkeme başkanı veya hâkim onaylar. 263 üncü madde hükmü saklıdır.

(2) Kararına itiraz edilen hâkim veya mahkeme, itirazı yerinde görürse kararını düzeltir; yerinde görmezse en çok üç gün içinde, itirazı incelemeye yetkili olan mercie gönderir.

Şeklindeki düzenleme ile itirazın süresi, şekli ve inceleme mercileri gösterilmiştir.

İtiraz isteminin, kararına itiraz edilen hakim ya da mahkemeye sunulması gerekir. İtiraz istemini alan hakim ya da mahkemenin itirazı haklı görürse kararını düzeltmesi ya da itirazı haklı görmezse hemen ve nihayet 3 gün içinde incelemeye yetkili mercie göndermesi gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nin 271. maddesinde;

"(1) Kanunda yazılı olan hâller saklı kalmak üzere, itiraz hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilir. Ancak, gerekli görüldüğünde Cumhuriyet savcısı ve sonra müdafii veya vekil dinlenir.

(2) İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir.

(3) Karar mümkün olan en kısa sürede verilir.

(4) Merciin, itiraz üzerine verdiği kararları kesindir,

5271 sayılı CMK'nin 264. maddesinde;

(1) Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.

(2) Bu hâlde başvurunun yapıldığı merci, başvuruyu derhâl görevli ve yetkili olan mercie gönderir.

C-)HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

(2) İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir.

(3) Karar mümkün olan en kısa sürede verilir.

(4) Merciin, itiraz üzerine verdiği kararları kesindir,

5271 sayılı CMK'nin 264. maddesinde;

(1) Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.

(2) Bu hâlde başvurunun yapıldığı merci, başvuruyu derhâl görevli ve yetkili olan mercie gönderir.

C-)HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

Hükümlünün denetimli serbestlik tedbirinden yararlanma hakkı bulunmadığı halde hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle kanun yararına bozma isteminde bulunulmuş ise de öncelikle hükümlü hakkında itiraza konu yapılan kararı veren, itirazı yapan, itirazı

inceleyen ve inceleme sonucu verilen karara yapılan itirazı merci olarak inceleyip kesin olarak karar veren mahkemenin yetkili ve görevli olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılması gerekmiştir.

inceleyen ve inceleme sonucu verilen karara yapılan itirazı merci olarak inceleyip kesin olarak karar veren mahkemenin yetkili ve görevli olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılması gerekmiştir.

Konu ile ilgili yukarıda açıklanan yasal mevzuata göre somut olay değerlendirildiğinde;... Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunan hükümlünün koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine ilişkin talebi üzerine Burdur İnfaz Hakimliği tarafından 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A ve geçici 4. maddeleri ile 671 sayılı KHK'nin 32. maddesi uyarınca hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 04.09.2019 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ve hükümlünün tahliyesine ilişkin karara yapılan itiraz isteminin kararın verildiği yer Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla 4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanununun 6. maddesinin 5. fıkrasının açık yollaması ile 5271 sayılı CMK'nin 268. maddesi uyarınca kararına itiraz edilen Burdur İnfaz Hakimliğine sunulması, Burdur İnfaz Hakimliğinin itirazı haklı görürse kararını düzeltmesi ya da itirazı haklı görmezse hemen ve nihayet 3 gün içinde incelemeye yetkili Burdur Ağır Ceza Mahkemesine göndermesi ve bu mahkemece itirazın değerlendirilerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, Burdur İnfaz Hakimliğinin hükümlü hakkında verdiği karara karşı yapılan itirazın yetkisi olmadığı halde Antalya İnfaz Hakimliğince incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla; itiraz merciin işin esasına girmeksizin yapılan itirazın Antalya İnfaz Hakimliği tarafından incelenmesinin usul ve ve yasaya olduğu gerekçesiyle Antalya İnfaz Hakimliğinin kararının kaldırılmasına, itirazın değerlendirilmek üzere kararına itiraz edilen Burdur İnfaz Hakimliğine gönderilmesine karar vermesi gerektiği halde işin esasına girerek Antalya İnfaz Hakimliğinin kararına karşı yapılan itirazın reddine karar vermesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden, bu karara yönelik kanun yararına bozma isteminin bu gerekçeyle kabulüne karar vermek gerekmiştir. Bozma gerekçesine göre hükümlünün denetimli serbestlik tedbirinden yararlanıp yararlanamayacağı konusunda bu aşamada değerlendirme yapılmamıştır.

D-)KARAR:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yukarıda açıklanan farklı gerekçeyle yerinde görüldüğünden, Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/10/2017 tarihli ve 2017/890 değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10363, Karar No: 2010/13393, Tarih: 01.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/10363 E.  ,  2010/13393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, İcirlikuyu Köyü 24 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün yörede 1998 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını, davalı adına olan tapu kaydının 1334 m² yüzölçümlü bölümünün iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasaya esas olmak üzere 6831 Sayılı Yasaya göre 1998 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava mülkiyetin tesbiti niteliğinde olup, hakem sıfatıyla görülüp sonuçlandırılmıştır. 3533 Sayılı Mecburi Tahkim Yasasının 4. maddesinde katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare edilen ve sermayesinin tamamı Devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerden biriyle genel bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıkların o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından çözümleneceği hükme bağlanmıştır. Ne var ki; davacı ... Yönetimi ile davalı Hazine anılan kanun kapsamındaki kurumlardan ise de, dava dilekçesinde ileri sürülen iddialar, davanın hukuki sebepleri ve mahkemenin hukuki tavsifi gözönünde bulundurulduğunda taraflar arasında mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Çünkü, 19.07.2003 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan ve bu davada da uygulanması gereken 4916 Sayılı Yasanın 24. maddesi ile değiştirilen 3533 Sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince “... taşınmazların aynına yönelik olan...” uyuşmazlıkların hakemde görülemeyeceği hükümleri getirilmiştir.

Her ne kadar hakem mahkemesinin verdiği kararlar kesin ise de, hakemin görevi dışında ve yetki aşımı suretiyle verdiği kararlar temyiz edilebilir. O halde, mahkemece temyize konu davada mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi gereken uyuşmazlık bulunmadığı, 3533 Sayılı Yasa gereğince hakem sıfatıyla bakılan davalarda ancak tespit niteliğinde hüküm kurulabileceği, mülkiyete ilişkin iptal ve tescil yolunda karar verilemeyeceği gözetilmeksizin davanın hakem sıfatıyla görülüp işin esası hakkında yazlı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 01/11/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6845, Karar No: 2018/618, Tarih: 24.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6845 E.  ,  2018/618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/03/2016 tarih ve 2015/158-2016/73 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili "ROVIMIX" ibareli 1, 3, 5, 31.sınıf ürünleri içeren 18.03.1995/84853 sayılı markasının geçerliğini sürdürdüğünü, davalının 22.05.2013 tarihinde "VIMAR BOVIMIX" ibareli, 5 ve 31. sınıf ürün ve hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2013/46399 kod numarası verilen başvurunun Resmî Marka Bülteninde ilân edildiğini bunun üzerine kötüniyet, iltibas ile tanınmışlık vakıalarına dayanarak başvurunun reddi istemi ile itirazda bulunduklarını, itirazın Markalar Dairesi tarafından reddediğini, tekrar itirazda bulunduklarını, YİDK tarafından 2015/M-484 sayılı kararla itirazın kısmen kabul edildiğini ve başvurunun 5.sınıf için tümden, 31.sınıf için ise hayvan yemleri için kısmen reddedildiğini, kalan 31/1,3,4,5,6.sınıf ürünler bakımından ise başvurunun devam ettirildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, başvurunun tescilinin müvekkilinin "ROVIMIX" esas ve ayırt edici unsurlu markası ile iltibasa sebebiyet vereceği gibi onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayıp itibar ve ayırt edici karakterini zedeleyeceğini, davalının başvurusunun ve tescilinin kötüniyetli olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptali ile davalı adına tescil edilen markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE ve şirket vekilleri görsel, işitsel ve anlamsal olarak "VIMAR BOVIMIX" ibareli başvuru ile "ROVIMIX" ibareli başvuru konusu işaret arasında kapsamlarında bulunan ürünler itibariyle iltibas bulunmadığını, davacı markalarının tanınmış olduğunu ispat edemediğini, kötüniyetli bir tescil olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının "ROVIMIX" ibareli markasının özellikle ilgili piyasada tek bulunması, orijinal bir işaret olması, reklâm değerinin yüksek ve gücünün kuvvetli bulunması, ilgili çevredeki ortalama alıcıların hafızalarında iyi bir yer edinmiş bulunması, tanınmışlık derecesinin ilgili sektörün dışına da taşmış bulunması karşısında, 31.sınıftaki farklı tür sayılabilecek ürünlere karşı 556 sayılı KHK'nin 8/4.maddesi hükümlerine de korunması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istekleri halinde aşağıda yazılı 22,50 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 24/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.