muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18408, Karar No: 2023/1237, Tarih: 08.03.2023

C. Katılan Mağdure AleynaVekilinin Temyiz İstemi;

Sanığın tuvalet ihtiyacını arkasını dönerek giderebilme ihtiyacı varken koltuğun üzerine çıkarak bel altınının gözükmesine neden olduğuna, bu hususa teknik bilirkişi raporunda da dikkat çekildiğine, ayrıca mağdur ve tanıkların beyanlarının ayrıntılı olduğu ve sanık hakkındaki beraat kararının bozulması istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü sanığın kullanmış olduğu tırın yolun sağ tarafında bulunan cep içerisinde durduğu, bu esnada 5-6 metre ileride bulunan üst geçitte katılanlar ..., ... ve ...'nin okuldan çıkarak servis bekledikleri, havanın hafif yağışlı olduğu, tır şoförü olan sanığın aracını durdurduktan sonra yolcu koltuğu ile şoför koltuğu arasında gidip geldiği, ön panelde birşeyler ile uğraştığı, sanığın uğraştığı işin katılan mağdureler tarafından kendilerine yönelik cinsel taciz olarak algılandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmış olup; sanık tarafından cinsel organını göstermek suretiyle cinsel taciz suçunu işlediğine dair katılanların beyanı dışından görgüye dayalı tanık bulunmadığı, katılan ...’nin sanığın üzerine atılı suçu işlediğini bizzat görmediği, diğer katılan ... sanığın fermuarını açtığını, katılan ... ise sanığın masturbasyon yaptığını ancak kıyafetlerinin üstünde olduğunu beyan ettiği, keşif sırasında sanık tır içerisinde hazır edildiğinde; ön panel kapağı kapalı olduğunda sanığın ayaktayken bel kısmı görünürken, panel kapağı açıldığında sanığın ayaktayken göğüs kısmının göründüğü dikkate alındığında; sanığın iddia edildiği gibi cinsel organının gözükmesinin mümkün olmadığı kanaatine varılarak hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiş, katılan mağdureler vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gürün Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/6 Esas, 2016/54 Karar sayılı kararında katılan mağdureler vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdureler vekillerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12296, Karar No: 2015/11445, Tarih: 03.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/12296 E.  ,  2015/11445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/07/2015

NUMARASI : 2015/443-2015/485

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/07/2015 tarih ve 2015/443-2015/485 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile müvekkili şirket arasında imzalanan belirli süreli iş sözleşmesi ile birlikte rekabet etmeme taahhütnamesi imzalandığını, davalının müvekkili şirkette üretim sorumlusu olarak çalışması nedeniyle şirketin ticari sır niteliğindeki bilgilerine sahip olduğunu, davalının müvekkili şirketten ayrıldıktan kısa bir süre sonra aynı alanda faaliyet gösteren başka bir şirkette çalışmaya başladığını, davalının bahsedilen şirkette çalışmasının rekabet etmeme taahhütnamesine aykırı olduğunu, müvekkili şirketin ceza şart isteme hakkı doğduğunu ileri sürerek, şimdilik 21.257,88 TL cezai şartın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında belirli süreli iş sözleşmesi yapıldığı ve davalının tacir olmadığı, 4857 Sayılı iş Kanunun 1. maddesi ile değişik 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunun 1. maddesine göre işveren ile işçiler arasındaki iş akdinden doğan her türlü hukuki uyuşmazlıkların çözümlenmesinde görevli mahkemenin İş Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, rekabet yasağının ihlali nedeniyle cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkindir. Davacı, davalının davacı şirketteki hizmet ilişkisi sona erdikten sonraki dönem için haksız rekabeti bulunduğunu iddia etmiştir. Mahkemece taraflar arasında iş sözleşmesi bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.İş aktinin devamı sırasında işçinin sadakat borcundan kaynaklanan rekabet etmeme yasağına aykırılık halinde, bu tür davalara bakmakla görevli mahkeme iş mahkemesidir. İş aktinin sona ermesinden sonra rekabet yasağına aykırı hareket edilmesi halinde ise, buna dayalı olarak açılacak dava niteliği itibariyle 6098 sayılı TBK'nın 444. maddesi kapsamına girmekle ve bu kapsamdaki davalar TTK'nun 4/1-3 maddesinin açık hükmü karşısında tarafların sıfatına bakılmaksızın mutlak ticari davalardan olup, bu tür davalar ticaret mahkemelerinde incelenip karara bağlanır. (HGK'nun 29.02.2012 tarih ve 2011/11-781 Esas, 2012/109 karar sayılı kararı)

Bu durumda, mutlak ticari dava niteliğindeki eldeki davaya bakma görevi de ticaret mahkemesine ait olduğundan, mahkemece, iş mahkemesinin davaya bakmakla görevli olduğundan bahisle verilen görevsizlik kararı doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24061, Karar No: 2014/7301, Tarih: 31.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24061 E.  ,  2014/7301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; Mahkemece, yapılan araştırma sonucu, davacının, 1999 ve 2000 yıllarında prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı bulunmadığının anlaşılması karşısında, anılan yıllarda makul kabul edilebilecek süreyi aşar şekilde tarımsal faaliyete ara verildiğinin belirgin olması nedeni ile

yeniden 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının kabulü için, bu sigortalılık kapsamında prim ödenmesi ya da ürün teslimatı yapılması halinde prim tevkifatı gerekmekte olup, prim ödeme yada tevkifat tarihini takip eden ay başından geçerli olmak üzere Tarım Bağ-Kur sigortalılığının başlatılmasının mümkün olabileceği nazara alınarak, davacının 21.05.2001 tarihinde gerçekleşen prim tevkifatını takip eden aybaşı olan 01.06.2001 tarihinden itibaren sigortalılığın başlatılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendindeki “01.01.2001” rakamlarının silinerek, yerine “01/06/2001” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/18143, Karar No: 2021/6323, Tarih: 18.05.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/18143 E.  ,  2021/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde ibraz edilen doktor raporlarından, suç tarihinden önce, Diyarbakır Devlet Hastanesince düzenlenen 11.11.1999 tarih ve 11677 sayılı sağlık kurulu raporuna istinaden sanığın hafif derecede mental retardasyon ve psikoz rahatsızlığı olduğu tanısı ile tek başına çalışarak hayatını kazanamayacağının belirtilmesi üzerine, Diyarbakır Sulh Hukuk Mahkemesinin 04/04/2000 tarih ve 2000/279 Esas, 2000/483 Karar sayılı ilamı ile sanığın MK'nun 355. maddesi gereğince kısıtlanmasına karar verilerek, kardeşi ...'ün sanığa vasi tayin edildiğinin anlaşılması karşısında, ibraz edilen raporun onaysız fotokopi olduğu da gözetilerek, bu hususların ilgili resmi makamlardan araştırılıp, sanığa ait tüm tedavi belgeleri ilgili kurumlardan istenmesi, 5271 sayılı CMK'nun 74. maddesi uyarınca gerekirse gözlem altına alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 32. maddesi uyarınca sanığın suç tarihi itibarıyla işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini etkileyen bir akıl hastalığı ya da akıl zayıflığının, bu kapsamda ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerekmesi,

Kabule göre de;

1-Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. madde ve fıkrası uyarınca temel cezanın belirlenmesinden sonra 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması ve yine aynı Yasanın 3/22. maddesinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1-Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. madde ve fıkrası uyarınca temel cezanın belirlenmesinden sonra 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması ve yine aynı Yasanın 3/22. maddesinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen Geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... İdaresi vekili, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14563, Karar No: 2012/31478, Tarih: 24.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/14563 E.  ,  2012/31478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çerkezköy 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :06.04.2012
Yargıtay — Esas No: 2007/16, Karar No: 2007/2065, Tarih: 13.02.2007

**12. Ceza Dairesi         2007/16 E.  ,  2007/2065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Haciz tarihi itibariyle olayda 13.7.2005  tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Kanunun 15/son maddesi hükmünün uygulanması zorunludur.Bu maddeye göre  "Belediyenin proje karşılığı" borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez.

Ayrıca 277 sayılı Kanun’un 1. maddesine göre de 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer Kanunlarla belediyelere verilmekte olan paylar, vergi ve resim hükmünde olup, bu paylar 6183 sayılı Kanunun hükümlerine göre tahsili gereken borçlar dışında haczedilemez.

Mahkemece mahcuz paraların fiilen kamu  hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı veya niteliği gereği haczi mümkün olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gereklidir.

Takip konusu borcun haczen tahsili ile tamamının ödendiği ve bu nedenle haczin kendiliğinden kalktığından bahisle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3026, Karar No: 2019/786, Tarih: 25.06.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/3026 E.  ,  2019/786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki "kadastro tespitine itiraz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Marmaris Kadastro Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 03.09.2014 tarihli ve 2013/134 E., 2014/99 K. sayılı kararın davacı ... ve arkadaşları vekili ile dahili davalı Hazine vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 30.06.2015 tarihli ve 2014/21978 E., 2015/9395 K. sayılı kararı ile:

"...Yargıtay bozma ilamında özetle; "tespit maliki olan Hazineye husumet yaygınlaştırılarak davada taraf olması sağlanmadan ve dosya içinde mevcut nüfus kayıtları ve veraset ilamından karar tarihinden önce ve yargılama sırasında öldüğü anlaşılan davacı ...'nin tüm mirasçılarına tebligat çıkarılmadan ve bu şekilde yöntemince taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesinde isabet bulunmadığına" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı ... ve müştereklerinin davasının reddi ile Hisarönü Köyü çalışma alanında bulunan çekişmeli 165 ada 12 parsel sayılı taşınmazın davalı ve müdahiller ... mirasçıları Semra ve ... ile Ebru Ürün adına tesciline, çekişmeli taşınmazın 1. derece doğal sit alanında kaldığının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve müşterekleri vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmaz, kadastro tespiti sırasında kim tarafından zilyet edildiğinin bilinmemesi ve ham toprak niteliğindeki yerlerden olması nedeniyle Hazine adına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve müşterekleri tarafından davalı ... oğlu ... aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde Mart 1290 tarih 9/18 defter varak sayılı Hisarönü Mevkiindeki 4000 dönüm yüzölçümlü çiftlik hakkında oluşturulan tarafları; “Mezar Gediği” ve “Kırvasil Beli” ve “Dikilitaş” ve “Löngöz Çiftliği” sınırlı; Mart 1290 tarih 9/19 defter varak sayılı, Öküz (Löngöz) Çiftliği Mevkiindeki 3000 dönüm yüzölçümlü çiftlik hakkında oluşturulan, tarafları; “Mezar Gediği” ve “İnbükü” ve “Dikilitaş” ve “Gülenya beli” ve “Löngöz Çiftliği” sınırlı; Mart 1290 tarih 9/20 defter varak sayılı, Gelibolu-Söğüt Çiftliği Mevkili 7000 dönüm yüzölçümlü çiftlik hakkında oluşturulan, tarafları “Kocaalan ve Balandağı”, “Taşbük” ve “Löngöz”, “Gökbel”, “Karadağ” ve “Mezar Gediği” ve “Çilecik Gediği” sınırlı tapu kayıtları ile bu kayıtlardan gelme Ağustos 1326 tarih 2, 3 ve 4 nolu ve Şubat 1962 tarih 1, 2 ve 3 nolu tapu kayıtlarına dayanılarak açılan tapu iptali ve elatmanın önlenmesi davası dava konusu taşınmaz hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. ... mirasçıları vekili çekişmeli taşınmazın Erdem Gökalp mirasçıları adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda verilen önceki karar davacı ... ve müşterekleri vekili taraflarınca temyiz edilmekle Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesi’nin yukarıda özetli kararıyla usulden bozulmuştur. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davalılar ve öncüllerinin çekişmeli taşınmaz üzerinde Medeni Kanun’un yürürlüğe girdiği 1926 yılından önce 10 yılı aşkın süre ile aralıksız, çekişmesiz ve malik sıfatıyla zilyetliğinin sürdüğü, malik sıfatıyla süren zilyetliklerinin Medeni Kanun’un yürürlüğünden sonra ve kadastro tespitine kadar kesintisiz olarak devam ettiği, bu suretle Arazi Kanunnamesi’nin 20 ve 78. maddeleri gereğince davacı ... ve müştereklerinin dayanağını oluşturan ve uygulama yeteneği bulunmayan tapu kayıtlarının hukuki kıymetini kaybettiği, davalı taraf yararına edinme koşullarının oluştuğu kabul edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın davalı ve müdahiller adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Yukarıda belirtildiği ve dosya kapsamından da anlaşılacağı üzere; davacı ... ve müşterekleri vekili tarih ve numarası yazılı tapu kayıtlarına dayanmış, davalı/müdahil taraf ve öncüllerinin arazi üzerindeki zilyetliklerinin malik sıfatı ile değil, kiracılık ilişkisine dayalı olduğunu ileri sürmüşler, Medeni Kanun’un yürürlüğe girmesi ile Arazi Kanunnamesi yürürlükten kalktığı için, Arazi Kanunnamesinin 20 ve 78. maddeleri hükümlerinin davalı/müdahil taraf yararına uygulanma imkanının bulunmadığını iddia etmişlerdir. Davacı ... ve müştereklerinin bu iddialarına karşılık olarak karşı taraf; dayanılan tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmazı kapsamadığını, Kadastro Mahkemesinin 1996/11 Esas sayılı dosyasında yapılan kapsam belirlemesinin kendileri yönünden bağlayıcı olamayacağını, kayıt maliki ile davacılar arasında akdi veya ırsi bir ilişkinin kurulamaması sebebiyle davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiğini, taşınmaz üzerindeki çok uzun süreli zilyetliğin kiracılık değil malik sıfatıyla sürdüğünü, davacı ... ve müştereklerinin dayanağını oluşturan tapu kayıtları taşınmaza uysa dahi uzun süreli nizasız kullanma nedeniyle kaydın hukuki kıymetini kaybettiğini, kendileri adına edinme koşullarının oluştuğunu ileri sürmüştür. Bu iddia ve savunma çerçevesinde yerel mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulamanın yeterli olup olmadığı, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülüp düşülmediği, varılan sonucun usul ve yasaya uygun bulunup bulunmadığı konularında yargıya varmadan önce, tarafların iddia ve savunmaları ile ilgili olarak ileri sürdükleri yukarıda özetlenen tüm vakıa ve delillerin ayrı ayrı tahlillerinin yapılıp buna göre bir sonuca ulaşılması uygun olacaktır. Şöyle ki;

1- Davacı ... ve müştereklerinin kök kayıt malikinin mirasçısı olup olmadığı: Karşı taraf, kayıt maliki ile davacı ... ve müşterekleri ile murisi ... arasında irs ilişkisi olmadığını ileri sürmüşlerse de; davacı ... ve müştereklerinin Habibe Hanımın mirasçısı oldukları hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Tereddüt, karşı tarafın iddia ettiği gibi Habibe Hanımın tapu maliki Hacı Fevzi’nin kızı olup olmadığı konusundadır. Dosyada Habibe Hanımın nüfus kaydı mevcut olup, bu kayıtta baba adı Mustafa Fevzi’dir. Tapu kayıtlarında ise “Hacı Fevzi kızı” olarak geçmektedir. Ancak ibraz edilen ve Osmanlı arşivleri ile şer’i sicil kayıtları üzerinde yapılan araştırmanın yer aldığı klasör içindeki belgeler arasında yer alan 1303 tarihli vekaletnamede; vekil eden olarak “Muğla, Şeyh Bedrettin Mahallesi sakinlerinden Hacı Fevzi Efendi Zade Şevket Ağa İbn-i Mustafa Fevzi Efendi adı geçmektedir. Şevket Ağanın Habibe Hanımın kardeşi olduğu sabittir. Yine Şer’i sicil defterinde kayıtlı Şevket Ağaya ait bir dilekçede “Hacı Fevzi Efendi Zade Şevket Ağa İbn-i Mustafa Efendi, İbn-i Hacı Osman” ve “kız kardeşim ... İbnetü Mustafa Fevzi Efendi İbn-i Hacı Osman” yazılıdır. Yine aynı belgeler içerisinde yer alan Orman ve Maadin Nezaretinin Sadaret Makamına sunduğu 4 Nisan 1311 tarihli tezkerede “Muğlalı Mütevefta Hacı Fevzi Efendi Kerimesi Habibe Hanımın uhdei tasarrufunda bulunan Gelibolu Erköz “Hisarönü Nam Çiftliklerin” ifadeleri yer almaktadır. Bu ve benzeri kayıtlardan Hacı Fevzi ile Mustafa Fevzi’nin aynı kişi ve Habibe Hanımın Hacı (Mustafa) Fevzi’nin kızı olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla karşı tarafın kayıt maliki ile davacı ... ve müştereklerinin murisi ... arasında irs ilişkisi olmadığına ilişkin iddiasında isabet bulunmamaktadır.

2- Çiftlik tapu kayıtlarının nitelikleri ile Arazi Kanunnamesinin uygulanıp uygulanamayacağı: Dosya kapsamına, tapu kayıtlarının cinsine, niteliğine ve bilirkişi raporlarına göre çiftlik tapu kayıtlarının oluşumunda geçen Mihrişah Valide Sultan Vakfı; bir hanedan vakfı olup, bu gibi vakıflar çerçevesinde yapılan tahsisler, bugünkü anlamı ile mülkiyetin (eski tabirle rakabenin) tahsisi değil, miri arazinin gelirinin tahsisi niteliğindedir. Osmanlı İmparatorluğunda ilke olarak Padişah tarafından; arazinin özel mülkiyete geçirilerek vakıf kurulmasına (sahih vakıf) izin verilmemiş, arazinin gelirinin vakıf amacına tahsis edilmesine (gayrisahih vakıf) izin verilmiştir. Yani; dava konusu taşınmazlar miri arazi niteliğindeki arazilerden olup, kurulan vakıf da gayrisahih nitelikli vakıflardandır ve olayda 1858 tarihli Arazi Kanunnamesinin uygulanmasına, tapu kayıtlarının oluşum şekli itibariyle bir engel bulunmamaktadır.