muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7761, Karar No: 2015/15028, Tarih: 05.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/7761 E.  ,  2015/15028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/03/2015

NUMARASI : 2014/891-2015/191

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Eskişehir 3. Aile Mahkemesinin 2012/703 Esas 2013/68 Karar sayılı ilamı ile davalının açtığı boşanma davasının reddedildiğini, 300 TL tedbir nafakası bağlandığını, kararın 03.09.2014 tarihinde kesinleştiği, davalının müşterek konutta kalmadığını, davacının ihtiyaçlarını karşılamadığını, davacıya ailesinin baktığını belirterek 500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; boşanma dosyasının kesinleşmesine rağmen nafaka ödemeye devam ettiğini, davacının maddi durumunun iyi olduğunu, davalının maddi yönden sıkıntılı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren aylık 450,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, davalı tarafından Eskişehir 3. Aile Mahkemesinin 2012/703 Esas 2013/68 Karar sayılı ilamına istinaden ödenen nafakaların takdir edilen nafakadan mahsubuna karar verilmiş, hükmü davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz etmiştir.

Ancak; kısa kararda, hükümdeki 1. maddenin 2. bendi olan “Davalı tarafından mahkememizin 2012/703 Esas 2013/68 Karar sayılı ilamına istinaden ödenen nafakaların takdir edilen nafakadan mahsubuna” olmadığı görülmüştür.

Bu durum, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde vicdani kanaate göre yeniden bir karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3144, Karar No: 2011/4653, Tarih: 08.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3144 E.  ,  2011/4653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 04.05.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 1129 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait 1130 ve 1140 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Birleştirme kararı verilen Salihli Sulh Mahkemesi’nin 2010/1591-1786 sayılı dosyası ile de, davasını 1132 parsel maliki ... ve 1133 parsel maliki ...’e yöneltmiştir.

Davalılardan ... ve ... yanıt vermemiş; davalı ... davanın reddini; davalı ... ise, taşınmazına komşu davalı ... ile ortak sınırdan geçit kurulmasını istemişlerdir.

Mahkemece, 1132 ve 1133 parsel sayılı taşınmazlardan geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, 1133 parsel maliki davalı ... temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit

ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olayda, davacıya ait 1129 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu sabittir. Tapu kayıtlarından, 1130 parselin 13.000m²; 1140 parselin 16.500m²; 1132 parselin 10.880m2; 1133 parselin 8.600m² olduğu anlaşılmaktadır. Geçit ile yükümlendirilen taşınmazlardan 1133 parsel sayılı taşınmaz en küçük yüzölçümüne sahip olup, kurulan geçit ile 1133 parsel sayılı taşınmazdaki zeytin ağaçlarının kesilmesi gerekecektir. Hükme esas alınan 19.07.2010 tarihli bilirkişi kurulu raporunun eki krokide, 4 adet seçenek belirlenmiş, 1132, 1133 ile 1130 parsel sayılı taşınmazların ortak sınırından kurulacak geçit raporda değerlendirilmemiştir. Geçit, özünü komşuluk hukukundan alan, mülkiyet hakkını sınırlayan bir irtifak hakkıdır. Geçit kurulması sırasında komşuluk hukuku ilkeleri ile fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkate alınması gerektiğinden, 1133 ve 1132 parsel ile 1130 parsel sınırından geçit kurulup kurulamayacağı araştırılmalıdır. Ayrıca, diğer seçeneklerin de yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca yeniden değerlendirilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda yapılan saptamalar bir yana bırakılarak, eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 08.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2351, Karar No: 2015/2626, Tarih: 02.07.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/2351 E.  ,  2015/2626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın savunmasında, suça konu çeki kendisinin düzenlemediğini, Adım factoring isimli firmaya vermediğini, ... Tekstil şirketinin yetkilisi olduğunu ancak daha önce... isimli firmaya çek bozdurmak istediğini, bu firma yetkililerinin kendisinden kimliği ile ilgili belgeleri istemeleri üzerine bu belgeleri kendilerine faksladığını, tahminince... firması yetkililerinin bu kimlik bilgileri doğrultusunda sahte çek üretip kullandıklarını,... isimli kişiyi tanımadığını gerekirse bu kişi ile yüzleşmeye de hazır olduğunu, bu kişiye herhangi bir şekilde çek vermediğini, çekin ön ve arka yüzündeki yazı ve imzaların da kendisine ait olmadığını, ayrıca Adım ... firmasına daha önce işlem yaptırdığında ... isimli bir kişiyle muhatap olduğunu beyan etmesi, suça konu çeki bankaya ibraz eden tanık ...'nın soruşturma aşamasında alınan beyanlarında suça konu çekin sanık tarafından, çalışmakta olduğu Adım finans isimli şirkete getirildiğini beyan etmesine karşın, mahkemedeki beyanında suç tarihinde Adım finans isimli firmada tahsilatçı olarak çalıştığını, çeklerin firmanın yetkili kişilerine getirilip teslim edildiğini, kendisinin de bu çekleri tahsil için ilgili yerlere götürdüğünü, huzurda bulunan sanığı tanımadığını, dava konusu çeki sanığın Adım finans firmasına getirip getirmediği konusunda bir bilgiye sahip olmadığını, çekin kendisine Adım finans yetkililerince verildiğini, çeki tahsil için götürdüğünde sahte olduğunun söylendiğini, kendisini ... olarak tanıtan kişinin kim olduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanığın beyanında belirttiği ... ile Adım ... isimli firmaların suç tarihindeki yetkililerinin sanık ve tanık...e de sorulmak suretiyle tespit edilmesi ile bu şahıslara ulaşılabildiği takdirde olay hakkındaki beyanlarının alınması, gerektiğinde duruşmada sanık ile yüzleştirilmeleri, yine benzer şekilde düzenlenip ... isimli kişi tarafından bankaya ibraz edilen diğer çek ile ilgili tefrik edilen soruşturma akıbetinin araştırılması, bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı suretlerinin dosya arasına alınmasından sonra... ve Adım ... isimli firma yetkilileri ile çek arkasında ciroları bulunan ... ve ...'nın usulünce yazı, rakam ve imza örnekleri alınarak tatbike medar imzalarını içerir belge asılları da bulundukları yerlerden getirilip suça konu çekteki yazı, rakam ve imzalarının aidiyeti yönünden rapor alınması ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17843, Karar No: 2025/3957, Tarih: 14.04.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/17843 E.  ,  2025/3957 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/795E., 2021/1247K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Temyiz incelemesine konu Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli kararının, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ...'a tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat mazbatasına rastlanılmadığı, söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla inceleme konusu gerekçeli kararın adı geçen katılana tebliğ edilmiş olması durumunda buna ilişkin tebligat parçasının dosyasına eklenmesi, aksi hâlde gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde katılana tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7754, Karar No: 2020/1254, Tarih: 24.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/7754 E.  ,  2020/1254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili bankanın davalılardan borçlu İbrahim aleyhine başlattığı takip neticesinde yapılan maaş haczinde davalılardan Murat’ın birinci sırada olduğunu, davalılar arasında muvazaalı bir bono düzenlendiğini ileri sürerek 1. sırada yer alan dosyanın iptalini müvekkili banka alacağına ilişkin dosyanın 1. sıraya alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı alacaklının takip dosyasının dayanağının bonoya dayalı olduğu, bononun taraflarınca her zaman düzenlenebilir bir belge olması nedeniyle alacağın muvazaalı bir işleme dayanmayan gerçek bir alacak olduğunun davalılarca ispat edilmesi gerektiği, ispat yükünün davalılarda olduğu, davalıların gösterdikleri delil ile alacağın muvazaalı bir alacak olmayıp gerçek bir alacak olduğunu ispat edemedikleri gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan ... temyiz etmiştir.

1-İİK'nın 140/1. maddesinde İcra Müdürlüğünce hangi hallerde haciz sıra cetveli düzenleneceği belirtilmiştir. İİK'nın 355. maddesi uyarınca düzenlenen ve maaş hacizleri ile ilgili yapılan sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesinde tanımlanan sıra cetveli niteliğinde olduğundan söz edilemez.

Sıra cetveline itiraz davalarında davalının alacağının gerçek olduğunu ispat etmek zorunda olmasına rağmen, maaş hacizlerinde üst sıralarda bulunan alacaklar aleyhine açılan davalar genel muvazaa mahiyetinde olup bu davalarda genel ispat kuralları geçerlidir.

Bu durumda mahkemece, davanın genel muvazaa davası olarak kabul edilip, ispat yükünün de davacıya yüklenerek uyuşmazlığın TBK'nın 19. maddesinde düzenlenmiş genel muvazaa ilkelerine uygun olarak çözümlenmesi gerekirken ispat yükünün davalıya yüklenmesi suretiyle sonuca gidilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalılardan ...’in diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılardan ...’in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma nedenine göre davalılardan ...’in diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcın talep halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19407, Karar No: 2014/24274, Tarih: 19.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19407 E.  ,  2014/24274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gebze 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 30.05.2013

No : 2010/599-2013/434

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi.. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Somut olayda, hükme esas üçlü bilirkişi raporunda; işverenin % 10, sigortalının ise % 90 kusurlu bulunduğu, dosyaya ibraz edilen derdest tazminat dosyasında alınan kusur raporunda ise işverenin % 40, sigortalının % 40, diğer işçilerin ise % 20 oranında kusurlu bulunduğu, kusura ilişkin tüm bu tespitler incelendiğinde açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, tazminat dosyası da celbedilerek, kusur tespitine yönelik tüm bu tespitlerde irdelenerek, olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 26. maddesine de uygun, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, mevcut çelişkiyi giderecek şekilde, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile, çelişkiyi gidermeyen kusur raporunun esas alınarak hüküm kurulması isabetsizdir.

2) Davalının sürekli iş göremezlik oranına itiraz ettiği anlaşılmakta olup, 506 sayılı Kanunun “Raporlar” başlığını taşıyan 109’uncu maddesinde, bu Kanunun uygulanmasında; sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının saptanmasında, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporlarda belirtilen hastalık ve arızaların esas tutulacağı, raporları yeter görülmeyen ilgililerin Kurumca yeniden muayene ettirilebilecekleri, ilgililerin durumlarının tespitinde son muayene raporunun esas tutulacağı, yukarıda belirtilen raporlar üzerine, Kurumca verilen karara ilgililer tarafından itiraz edilirse, durumun Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanacağı belirtilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme karşısında; davalı vekilinin, sürekli iş göremezlik oranına yönelik itirazı çerçevesinde, yargılaması Gebze 1. iş Mahkemesi’nin 2010/506 Esas numaralı dosyası üzerinden süregelen tazminat davasında yapılan araştırma sonucu araştırılmalı, bu kapsamda 506 sayılı Kanunun 109’uncu maddesinde öngörülen prosedür ile, 28.06.1976 gün ve 6-4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı da gözetilerek, davacı Kurum yönünden bağlayıcı niteliği bulunan Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporuna davalı tarafından itiraz edildiği takdirde, sigortalının meslekte kazanma gücünü hangi oranda yitirdiği, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin konuda uzman kürsü başkanlıkları tarafından belirlenmeli, sonrasında, anılan iptal kararı ve sigortalının kesinleşen sürekli iş göremezlik derecesi dikkate alınıp, bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile sosyal yardım zammı tutarı açıklıkla saptanarak elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Kabule göre de, işveren % 10 oranında kusurlu kabul edildiği halde, ilk peşin değerli gelirin % 20'sine hükmedilmesi de ayrıca isabetsizdir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu, hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraflar vekilinin yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/46543, Karar No: 2016/4138, Tarih: 15.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/46543 E.  ,  2016/4138 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ..., 2-..., İhbar Olunan 1-..., 2-..., ... aralarındaki dava hakkında Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17/09/2014 gün ve 2013/265-2014/459 sayılı hükmün İhbar Olunanlar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı ... ... .. ile davalılar ... ve ... arasındaki davada mahkemece verilen davanın kabulüne ilişkin karar ihbar olunanlar tarafından temyiz edilmiş ise de, ihbar olunan ... ve ... aleyhine açılmış bir davanın olmadığı ve bu nedenle davada taraf sıfatlarının da bulunmadığı ve ayrıca aleyhlerine bir hükümde kurulmadığı, ihbar olunların kararı temyiz etme hakkının olmadığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ihbar olunan .. .. ve ...'ın temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 1.702,50 TL harcın istek halinde İhbar Olunanlara iadesine, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14731, Karar No: 2011/844, Tarih: 27.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14731 E.  ,  2011/844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 24.03.2008 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.09.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, ... parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalıya ait ... parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda, ... parsel sayılı taşınmazın genel yola sınırı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Tapu kaydından, dava dışı ... parsel sayılı taşınmazda davacının 1/4 payı bulunduğu anlaşılmaktadır. 16.11.2009 günlü fen bilirkişi raporunda, mavi renkle gösterilen ... parsel sayılı taşınmazın kuzey sınırındaki seçeneğin yaya geçişi için uygun olup araç geçişine müsait olmadığının belirtildiği görülmüştür.

2010/14731-2011/844

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya yöneltilmelidir. Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Bunun yanında, geçit ihtiyacının nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.