muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6650, Karar No: 2021/3306, Tarih: 05.07.2021

5237 sayılı TCK'nin 2. maddesinde de;

"(1) Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.

(2) İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.

(3) Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz" hükmü ile belirtilen ilkeye yer verilmiştir.

Ceza hukukunun temel ilkelerinden birini oluşturan suçta ve cezada kanunilik ilkesi uyarınca, hangi fiillerin suç teşkil ettiğinin ve bu fiillere uygulanacak yaptırımların hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kanunda gösterilmesi gerekmektedir. Bireylerin yasak fiilleri önceden bilmeleri düşüncesine dayanan bu ilkeyle temel hak ve özgürlüklerinin korunmasının güvence altına alınması amaçlanmaktadır.

Ceza veya güvenlik tedbiri yaptırımı uygulanabilmesi için, fiili kanunun "açıkça" suç sayması gerektiğinden, suç ve cezaların şekli bakımdan kanunla düzenlenmesi yeterli olmayıp, içerik bakımından da belirli amacı gerçekleştirmeye elverişli olmaları gerekir. Ceza hukukunda "belirlilik” ilkesi olarak tanımlanan ilkeye göre, suç ve ceza içeren kanun maddesinde hangi davranışların suçu oluşturduğunun açık ve anlaşılır bir biçimde tarif edilmesi, sınırlarının belli olması ve suç için uygulanacak ceza ile güvenlik tedbirlerinin gösterilmesi gerekmektedir. Belirlilik ilkesi, hukuksal güvenlikle bağlantılı olup birey hangi somut eylem ve olguya hangi hukuksal yaptırımın veya sonucun bağlandığını bilmelidir. Birey ancak bu durumda kendisine düşen yükümlülükleri öngörebilir ve davranışlarını belirler. Hukuk güvenliği, normların öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar.

Hem Anayasal hem de yasal düzeyde yapılan bu düzenlemelere göre suç ve cezanın kaynağı ancak kanun olabilir. Anayasa'nın 7. maddesi gereğince yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğu gözetildiğinde, kanunda suç olarak düzenlenmemiş fiillerin, kanunla suç olarak düzenlenmiş fiillerle benzerliği dolayısıyla ve kıyas yoluyla suç sayılıp yaptırıma bağlanması kabul edilemez. Çünkü kıyas bu yönüyle kanunilik ilkesinin ihlalidir. Kanunda düzenlenen belli bir duruma benzeyen bir durum sonuçta kanunda düzenlenmemiş demektir. Bir yargısal faaliyet şeklinde ortaya çıkan kıyas bir yasama faaliyeti olan kanunun tekelciliğini bu bakımdan ihlal etmektedir. Bu anlamda kıyas veya genişletici yorum yoluyla, hakkında düzenleme olmayan bir ceza hukuku konusunda kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı başta olmak üzere, kişi hak ve hürriyetlerinin aleyhine uygulama geliştirilemez.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

4342 sayılı Mera Kanunu'nun 19. maddesinde "Muhtarlar ve belediye başkanları; mera, yaylak ve kışlakların ve sınır işaretlerinin korunmasından ve ayrıca tahsis amacına göre en iyi şekilde kullanılmasının sağlanmasından sorumludur. Muhtarlar ve belediye başkanları ayrıca, geliştirme projelerinde öngörülen hususların yerine getirilmesinde, kamu görevlilerine yardımcı olmakla görevli ve sorumludurlar. Bu amaçla ilgili köy ve belediyelerde "Mera Yönetim Birlikleri" kurulur. Mera Yönetim Birliklerinin kuruluş ve çalışma esas ve usulleri yönetmelikle belirlenir" hükmüne yer verilmekle birlikte söz konusu birlik mensuplarının kamu görevlisi gibi cezalandırılacaklarına dair herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği, bu itibarla sanıkların zimmet suçunun faili olarak kabul edilemeyecekleri, sübut bulan eylemlerinin TCK'nin 155/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Sanıkların zimmetlerine geçirdikleri kabul edilen 8.000 TL'nin, suç tarihindeki ekonomik koşullara ve Dairemiz uygulamalarına göre, değer azlığı sınırında kalması nedeniyle sanıklar haklarında TCK'nin 249. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Suçun 5237 sayılı Yasa'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanıklar hakkında aynı Yasa'nın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken (20,00 TL dahil) tutardan az olması halinde bu giderin Devlet Hazinesine yükletilmesine karar verilmesi gerekirken sanıklardan tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekili ile sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükümlerin BOZULMASINA 05/07/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26704, Karar No: 2013/17696, Tarih: 27.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26704 E.  ,  2013/17696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 07/09/2010 tarihli rapora göre 253 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/06/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5903, Karar No: 2006/7049, Tarih: 27.06.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/5903 E.  ,  2006/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi   :  Şanlıurfa İş Mahkemesi

Tarih      :  15/03/2006

Davacılar, iş kazası sonucu malüliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 294.693.00 YTL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacılar ile davalılardan A.-D. İş Ortaklığı vekillerince istenilmesi ve davalılardan A.-D.İş Ortaklığı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27/06/2006 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan A.-D.İş Ortaklığı vekili Avukat A. Y. , T. S. Vekili Avukat  G. Ç. ile karşı taraf vekili Avukat R.T. geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara,toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere, davacı S. Ç.’in manevi tazminat talebi ile ilgili olumlu yada olumsuz verilmemiş ise de davacının temyizinin kapsamına göre, davacıların tüm, davalı A.-D.iş ortaklığının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Uyuşmazlık, davacı S. Ç. ’in geçirdiği iş kazası sonucu bakıma muhtaç ve %100 iş göremez duruma gelmesi nedeniyle davacı kardeşlere manevi tazminat verilip verilemeyeceği noktasındadır.

Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara uğrayan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak cismani zarar kavramına (B.K.46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali sinir bozukluğu veya  hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık  bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu öğretide ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir.Öyleyse bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana. baba. karı. Koca,evlat gibi) çok  yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhsal ve sinirsel sağlık  bütünlüğü ağır şekilde bozulmuşsa (örneğin eyleme uğrayan yakın kişi %100 iş göremez duruma gelmişse) onlarında manevi tazminat  isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Bu durumda olanların zararları ile haksız eylem arasında uygun illiyet bağı mevcut olduğundan yansıma yoluyla değil, doğrudan zarara uğrama söz konusudur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.4.1995 gün ve 1995/ 11-122,1995/430 23.9.1987 gün ve E.1987/9-183 K.1987/655 sayılı kararları da aynı esaslara dayanmaktadır.

Somut olayda, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle kazalının 22.9.2003 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünü %100 oranında kaybettiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmakta ise de, kazalı ile aynı evde birlikte oturmadıkları anlaşılan davacı kardeşlerin ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüklerinin ağır şekilde bozulduğu iddia ve ispatlanmamıştır.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular nedeniyle olayda uygun illiyet bağı ve hukuka aykırılık koşulları oluşmadığından davacı kardeşler R.,K.,Y.,Z.,S.’nin manevi tazminat istemlerinin reddi gerekirken kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı A.-D. iş ortaklığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılardan A.-D. İş Ortaklığı yararına takdir edilen 450.00 YTL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalı A. D.'a iadesine, 27.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40870, Karar No: 2017/22616, Tarih: 23.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40870 E.  ,  2017/22616 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ve fer'i müdahil vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişlerince 24/12/2014 -25/12/2014 tarihlerinde yapılan teftiş sonucunda 31/12/2014 tarihli müfettiş raporunun tanzim edildiğini, talep üzerine müfettiş raporunun 18/06/20156 tarihli yazı ile 22/06/2015 tarihinde tebliğ edildiğini alt işveren ... Ltd. Şti'nin 19 işçisinin çalışması ile ilgili olarak yapılan muvazaalı alt işveren tespitinin hukuka uygun olmadığını, alt işverenliğin muvazaa unsurlarını taşımadığını, iş müfettişlerinin muvazaaa konusundaki yorumlarının ve takdirlerinin isabetsiz olduğunu belirterek müfettiş raporunun iptalini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; 23/12/2014, 24/12/2014 ve 25/12/2014 tarihlerinde İş Müfettişince inceleme yapıldığını, yapılan incelemelerde asıl işveren ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile alt işveren ... Ltd. Şti. arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulmadığını, kurulan alt işverenlik ilişkisinin asıl işveren ... Eğitim ve Araştırma Hastanesine işçi teminine yönelik olduğunu, işçi temininin muvazaaya dayandığı hususunun tespit edildiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece; ... Turizm Ltd. Şti. işçilerinin hizmet alım sözleşmesi uyarınca fiilen tıbbi kayıt iş ve işlemlerini yaptığı, yapılan tıbbi kayıt iş ve işlemlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, bir işçi dışında diğer işçilerin hizmet alımı yapılan kurumun asıl işi olan sağlık hizmetinde çalıştırılmadığı, bu hali ile davacı kurum ile ... Turizm Ltd. Şti. arasında kurulan asıl işveren alt işveren ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunun 2/6. maddesine ve Alt İşveren Yönetmeliğine uygun olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf:

Karara karşı davalı ve fer'i müdahil vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf:

Karara karşı davalı ve fer'i müdahil vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince; İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından inceleme sırasında yapılan tespitlerde ağırlıklı olarak işçilerin tıbbi kayıt elamanı olarak çalıştığının, işçilerden çok azının eğitimci, web tasarım, santral görevlisi vb. gibi işler yaptığının tespit edildiği, bilirkişi heyeti tarafından yapılan tespitlerde, hizmet alımı suretiyle çalışan personelin hastanenin muhtelif birimlerinde hastaneye tedavi için gelen kişilerin hastaneye müracaat, kayıt ve hastane işlemlerinin bilgisayar sistemine kayıtlarını yaptıklarının tespit edildiği, hastaların tedavi süreci ve işlemlerine ilişkin doğrudan müdahillikleri, hastaların tedavi tahlil, sevk ve idareleri ile hastane içinde tedavi süresine refakat gibi işlemlerde bulunmadıklarının belirlendiği, işçilerin işçi temini gibi hastanenin asıl işleri olan hemşire, hasta bakıcı, sağlık görevlisi gibi işlerde çalıştırılmamış olduğu gerekçeleri ile istinaf başvurlarının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde davalı ve fer'i müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının ve fer’i müdahilin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

İnceleme konusu olan dava, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından 23/12/2014 - 25/12/2014 tarihleri arasında ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde teftiş incelemesi sonucunda düzenlenen 31/12/2014 tarihli müfettiş raporunun iptali istemiyle açılan tespit davasıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesinde “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.” düzenlemesi mevcuttur.

Söz konusu inceleme raporunda özetle; ibraz edilen ihale ve teknik şartname, işyeri kayıt ve belgelerinin tetkiki sonucunda asıl işveren ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile alt işveren ... Ltd. Şti.arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulmadığı, kurulan alt işverenlik ilişkisinin asıl işveren ... Eğitim ve Araştırma Hastanesine işçi teminine yönelik olduğu, teknik şartnameye aykırı hareket edildiği, 7857 sayılı Yasanın 3. ve 98. maddesine muhalefet edildiği, işçi temininin muvazaaya dayandığı kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

Mahkemece muvazaanın tespitine ilişkin olarak uzman bilirkişiler aracılığıyla heyet rapor aldırılmıştır. Bilirkişiler muvazaa olmadığı yönünde tespitte bulunmuş iseler de bu tespitin keşif tarihindeki duruma göre yapıldığı anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; öncelikle belirtmek gerekir ki hizmet alımına konu işin yardımcı iş niteliğinde olup muvazaa konusu değildir. Ancak bir kısım işçilerin hizmet alım sözleşmesine ve teknik şartnameye aykırı olarak davacının asıl işlerinde çalıştırıldığı müfettiş raporu ile tespit edilmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş ise de bilirkişi raporundaki değerlendirmelerin keşif tarihindeki duruma göre yapıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan teftiş ve sonucunda düzenlenen müfettiş raporu ile keşif tarihi arasındaki zaman aralığı dikkate alındığında keşif tarihine göre değerlendirme yapılması doğru görülmemiştir. Yapılacak iş; müfettiş raporu ve ekleri getirtilmeli, alanında uzman üç kişilik bilirkişi kurulu aracılığıyla bilirkişilere davacıların iş yeri kayıtlarını inceleme yetkisi verilerek iş yerinde yeniden keşif yapılmalı, teftiş raporu ekinde yer alan kabul beyanları da dikkate alınarak teftişin yapıldığı döneme göre değerlendirme yapılacak şekilde rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir.

Ayrıca; muvazaa olgusu, hizmet alım sözleşmesine ve teknik şartnameye aykırı şekilde çalıştırılan işçiler yönünden değerlendirilmeli, hizmet alım sözleşmesine ve teknik şartnameye uygun çalıştırılanlar bu değerlendirmenin dışında tutulmalıdır.

Yukarıda izah edildiği şekilde işlem yapılması gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/10/2017 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5632, Karar No: 2011/8034, Tarih: 30.06.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/5632 E.  ,  2011/8034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, çocukları ... ve ...'nun "..." olan baba adının "... ... ..." olarak değiştirilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, evlilik dışı doğurduğu ve bekarlık hanesine kaydını yaptırdığı çocukları ... ve ...'nun nüfus kayıtlarında "..." olan baba adlarının "... ... ..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava sonuç itibariyle soybağını ilgilendiren nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Davada, baba olarak adı düzeltilen ... ... ...'in nüfus kaydı ve varsa veraset ilamı dosya içerisine getirtilerek tüm mirasçılarının davalı sıfatı ile davaya katılmaları gerekirken, mahkemece re'sen gözetilmesi gereken bu durum nazara alınmadan ve taraf teşkili de sağlanmadan davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8173, Karar No: 2014/21980, Tarih: 18.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/8173 E.  ,  2014/21980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/276549

MAHKEMESİ : Ankara 13. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2012

NUMARASI : 2012/135 (E) ve 2012/266 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.