muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3337, Karar No: 2024/4449, Tarih: 25.04.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

1-Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "somut olayda; BAM kaldırma kararı sonrasında düzenlenen ve iş kazasının meydana gelmesinde; davalı işverenin %90, Kurum sigortalısının %10 oranında kusurlu olduğunu belirten ve hükme esas alınan kusur raporunun, iş kazasının meydana geldiği alandan seçilen ve aynı zamanda işçi sağlığı ve iş güvenliği uzmanı bilirkişiler tarafından ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun olarak düzenlendiği, gerekçeli, hüküm tesisine elverişli ve yeterli olduğu, kusur aidiyet ve oranlarının dayanakları açıkça belirtilmek suretiyle tespit edildiği, ölen sigortalının hak sahipleri tarafından açılan maddi ve manevi tazminat davası nedeniyle Ankara 34. İş Mahkemesinin 2016/732 E. 2017/725 K. sayılı kesinleşen kararında hükme esas alınan kusur oranları ile de uyumlu bulunduğu anlaşıldığından mahkemece anılan rapora itibar edilerek kusur oranlarının belirlenmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

2- 5510 sayılı Kanun'un 21/1 inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır. Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı BK 45 ve 46, 6098 sayılı TBK 54 ve 55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

...

Somut olayda; mahkemece, hükme esas alınan 25.02.2022 tarihli hesap raporunun anılan ilkelere uygun olarak düzenlendiği, hüküm tesisine elverişli ve yeterli bulunduğu, gerçek zararla peşin değerli gelirin karşılaştırıldığı ve bunlardan daha düşük olan gelirin hükme esas alındığı anlaşıldığından bu hususlara yönelik istinaf nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Sonuç olarak; dosya kapsamı, mevcut delil durumu, istinaf edenin sıfatı, istinaf nedenleri ve yukarıda belirtilen ölçütlere göre yapılan inceleme sonucu ilk derece mahkemesince verilen kararda isabetsizlik görülmediğinden yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, kusur ve hesaba itirazla verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, kusur ve hesaba itirazla verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 23.10.2014 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden kazalının hak sahiplerine kazalıya bağlanan gelirin rücuan tazmini istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 21'inci maddesidir.

2. İlgili Hukuk

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21 inci maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanun'un 2 nci ., 4857 sayılıKanun'un 77 nci ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Kanun'un 77 nci maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1.Eldeki davada, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işverenin % 90, sigortalının % 10 oranında kusurlu olduğunun tespiti üzerine davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olup yapılan kusur incelemesi yetersiz bulunmuş olup alınan bilirkişi raporunun oluşa uygun olmayacak şekilde soyut nitelikte olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, öncelikle kazanın ne şekilde meydana geldiği açık ve net olarak ortaya konulmalı, sigortalı şerbet koyulaştırma ustası olup iskeleden düşme sonucu öldüğü kabul edildiğine göre bu iskeleye neden çıktığı üzerinde durulmalı, yaptığı ve yapacağı iş nedeniyle iskeleye çıkmasını gerektirecek bir durum olup olmadığı, ceza dosyasında dinlenilen vardiya sorumlusu ... ...'ın ifadesinde geçen arızanın ne olduğu, bu arızanın kazalının yaptığı işle ilgili olup olmadığı, arıza ile ilgili olarak sigortalının herhangi bir yetkisi ve görevi olup olmadığı araştırılmalıdır. Bunun için Mahkemece, ceza dosyası celbedilmeli, tazminat dosyası celbedilip buradaki tanık beyanları ve bilirkişi raporu incelenmeli, gerekirse mahallinde keşif yapılmak suretiyle olay tereddütsüz şekilde ortaya konulup somut olaya uygun işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman iş güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken hatalı kusur raporuna dayanılarak hüküm tesisi hatalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2114, Karar No: 2006/3297, Tarih: 30.03.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/2114 E.  ,  2006/3297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 9.İcra Mahkemesi

Davacı tarafından hasımsız olarak açılan sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin hatalı olduğunu, haczi önce olan müvekkiline pay ayrılması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince haciz tarihlerine göre sıra cetvelinde usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacının haciz tarihinin birinci sırada yer alan alacakların haciz tarihinden sonra olmasına, davacının ilk hacze iştirak koşullarının da mevcut bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 30.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18440, Karar No: 2014/15102, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18440 E.  ,  2014/15102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 26. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2013

NUMARASI : 2013/64-2013/53

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı Kuruma ve davalı işverene yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7668, Karar No: 2012/9040, Tarih: 10.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7668 E.  ,  2012/9040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, ölü annesinin evlilik dışı ilişkisinden olan anne bir kardeşleri 12.12.2001 doğumlu ... ile 05.11.2003 doğumlu ...'e vasi olarak atanmasını istemiş; mahkemece, babanın sağ ve velayetin onda olduğu gerekçesi ile dava reddedilmiştir.

Nüfus kayıtlarının incelenmesinden; küçüklerin annesi ...'ün eşi ...'dan 30.10.2000 tarihinde boşandığı, bu evlilikten davacı ... ile ... adlı müşterek çocuklarının olduğu, vasi atanması istenen küçüklerin ise anne hanesinde nüfusa kayıtlı olup, Türk Medeni Kanununun 290.maddesi uyarınca nüfusa tescil edildikleri anlaşılmaktadır. Aynı kanunun 282.maddesi uyarınca çocuk ile baba arasında soybağı, ana ile evlilik, tanıma veya hakim hükmü ile kurulur. Nüfus Hizmetleri Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmeliğin 23/1. maddesine göre, evlilik dışında veya evliliğin sona ermesinden üçyüz gün sonra doğan veya baba tarafından mahkeme kararı ile soybağı reddedilen çocuk, anasının bekarlık hanesine, anasının soyadı ve onun bildireceği baba adı ile tescil edilir.

Küçüklerin baba adının annenin beyanına göre ''... ''olarak yazılması, küçüklerle annenin boşandığı eski eşi ... arasında TMK'nun 282.maddesine uygun soybağı ilişkisi kurulduğunu göstermez. Bu durumda, adı geçen küçüklere kayyım atanması sağlanıp, tarafların gösterdikleri deliller toplanıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14829, Karar No: 2024/2592, Tarih: 20.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14829 E.  ,  2024/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/596 E., 2023/1623 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 26.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik ..., sanık müdafii ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı(Bakanlık) vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

4. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 09.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında ilk derece mahkemesince atılı suçtan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hükmün düzeltilerek sanığın beraatine karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Yargıtay bozma ilamı üzerine yapılan yargılamada; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 04.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği, sanık hakkında üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ve katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmolunmadığına, ilişkindir.

2. Sanık müdafinin temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, şüphenin giderilmediğine, mağdure beyanları dışına somut delil bulunmadığına, adli muayene raporunun hükme esas alınamayacağına, iddianın hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanık aleyhine delil bulunmadığına, HTS kayıtlarının sanık lehine olduğuna ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre,

Dava konusu olay; sanığın, olay günü okula gitmek için sokakta kardeşini beklemekte olan mağdurenin yanına gelerek, kolundan tutup çekiştirmesine, mağdurenin bağırması üzerine kolunu çizip, göğüslerine dokunduktan sonra bırakıp kaçmasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre,

Dava konusu olay; sanığın, olay günü okula gitmek için sokakta kardeşini beklemekte olan mağdurenin yanına gelerek, kolundan tutup çekiştirmesine, mağdurenin bağırması üzerine kolunu çizip, göğüslerine dokunduktan sonra bırakıp kaçmasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 09.05.2023 tarihli ilamının ''Gerekçe'' bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan gerekçe ile katılan Bakanlık vekilinin kurum lehine vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

2. Mağdurenin aşamalardaki beyanları, sanık savunmaları, tanık ifadesi, adli muayene raporu, HTS kayıtları, cezai ehliyet raporu ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Bölge Adliye Mahkemesinin sanığın atılı suçu işlediğine dair kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 04.10.2023 tarihli ve 2023/596 E. sayılı kararında sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2879, Karar No: 2013/4292, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/2879 E.  ,  2013/4292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak alanının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı vekili mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır. Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz veya (muhabere) defterine kaydedilip edilmediği araştırılarak, kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

2-Hükme esas bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan buğday, buğday samanı, nohut ve arpanın 2011 yılına ilişkin kuru ve sulu arazide dekar başına ortalama verimi, ayrıntılı üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazıların dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1445, Karar No: 2014/9539, Tarih: 15.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1445 E.  ,  2014/9539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/149819

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2012

NUMARASI : 2011/363 (E) ve 2012/33 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

1- Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret sicil memurluğu, vergi dairesi müdürlüğü yazısı ve zabıta araştırmasına göre borçlu şirket yetkilisi sanığın ticareti usulüne aykırı terk etmesi ve atılı suçun unsurları itibariyle oluşmasına karşın yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- 15.08.2011 havale tarihli dilekçe ile borçlu I.Tekstil San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi sanık O.. I.. hakkında şikayette bulunulmasına karşın, borçlu şirket hakkında da hüküm kurulması,

3- Kabule göre de, tüzel kişiliğin şikayeti halinde İİK'nun 345. maddesi uyarınca davanın reddi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.