muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12545, Karar No: 2011/1092, Tarih: 11.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12545 E.  ,  2011/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Aile Mah. S)

Çocuk mallarının korunmasına ilişkin olarak açılan davada Midyat Asliye Hukuk Mahkemesi ve İdil Asliye Hukuk (Aile) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 352. ve devamı maddeleri uyarınca açılan çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu’nun 21. maddesine göre velayet altında bulunan çocukların yerleşim yeri ana ve babanın ortak yerleşim yeridir.

Somut olayda mallarının korunması istenen çocuklar ..., ... ve ...'nın anneleri ...'nın vefatı sonucu, velayeti kullanan baba ...'nın yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olacağı hususu kuşkusuzdur.

Dosya kapsamındaki, adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre düzenlenen nüfus kayıt örneğinden sağ kalan eşin yurt içi yerleşim yerinin ... Mahallesi, ...at, ... adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Asliye Hukuk ( Aile Mah. S.) Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Midyat Asliye Hukuk (Aile M. S.) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17925, Karar No: 2014/11087, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17925 E.  ,  2014/11087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/170183

MAHKEMESİ : Üsküdar 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2009

NUMARASI : 2008/248 (E) ve 2009/634 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, şikayetçi şirketin acentesi olarak çalıştığı, sanığa şikayetçi sigorta şirketince sigorta sözleşmesi yapmak ve prim tahsil etmek yetkisinin verildiği, sanığın bu yetkiye istinaden düzenlediği sigorta poliçeleri nedeni ile tahsil ettiği 25.000YTL tutarındaki primi şikayetçi sigorta firmasına aktarmayarak uhdesinde tuttuğu, bu eylemiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, şikayetçi şirketin şikayet dilekçesinde belirttiği hususlar, acentelik sözleşmesi, hususi vekaletname, noterlikçe düzenlenmiş azilname, fesihname, ihtarname, muavin defteri, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında TCK'nın 155/2. maddesi uygulanırken hapis cezasının yanı sıra adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

2-Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 tarih ve 2010/4-71 Esas, 2010/76 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi; 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi gereğince ceza ertelenen sanık hakkında denetim süresinin ne kadar olduğunun karar yerinde belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.06.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4016, Karar No: 2012/6856, Tarih: 09.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4016 E.  ,  2012/6856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Önceki günlü iade kararının (1) numaralı bendinde belirtilen eksiklikler yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; daha önceki iade kararında da belirtildiği üzere; dava konusu muhdesatların üzerinde bulunduğu 262 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıt malikleri ..., ..., ..., ... ve ... hakkında açılan “tapu kayıt düzeltim” davaları sonunda verilen kararların kesinleşme şerhli onaylı örneklerinin ilgili mahkemelerden getirtilmesi daha sonra adı geçen tapu maliklerine ait mirasçılık belgelerinin taraflardan temini ile dosya içerisine konulması, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine yeniden İADESİNE, 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1051, Karar No: 2022/3000, Tarih: 18.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1051 E.  ,  2022/3000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1-... hakkında; TCK' nın 89/4, 62, 50/1-a, 50/4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-... hakkında; TCK’nın 73/4, CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşme

Taksirle yaralama suçundan sanıklardan ... hakkında şikayet yokluğu sebebiyle verilen düşmeye; diğer sanık ...’un mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Olay günü saat 14.40 sıralarında sanık ...’in sevk ve idaresindeki otomobil ile olay mahalli kavşakta sola dönüş manevrası yaptığı sırada, istikametine göre sağ taraftan seyir halinde olan sanık ...’un sevk ve idaresindeki kamyonet ile kavşak mahallinde çarpışmaları, bu çarpışmanın etkisiyle de kamyonetin sağa doğru savrulup kaldırımı aşarak pastaneye girmesi ile pastanede oturan katılanlar ..., ... ve ...’a çarpması sonucunda, ...’ün hayati fonksiyonlarına etkisi 6. derece kemik kırığı, sol alt ekstremitede anatomik eksikliğe bağlı fonksiyonel kısıtlılığın organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde; ...’da ekimoz, ...’ın ise hayati fonksiyonlarına etkisi 1. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

Sanık ...’in sevk ve idaresindeki otomobil ile olay mahalli kavşağa geldiğinde, kavşaktan sola dönüşten önce anayol üzerinde gerekli-yeterli kontrolleri yapması ve ilk geçiş hakkını anayol üzerinde doğrultu değiştirmeden seyretmekte olan araçlara vermesi gerektiği hususlarına riayet etmediği, yeterli kontrolü yapmadan ve yaklaşan otomobilin hızını-mesafesini dikkate almadan kavşağa kontrolsüzce girdiği esnada da kamyonet ile çarpıştığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli derecede kusurlu; diğer sanık ...’un sevk ve idaresindeki kamyonet ile meskun mahaldeki yolda seyrederken mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyrettiği, ilerisinde bulunan kavşağa yaklaştığında hızını azaltması,seyrine daha kontrollü biçimde devam etmesi gerektiği hususlarına riayet etmediği,olay mahalli kavşakta geçiş için yola giren otomobili fark ettiğinde aracıyla etkin tedbir alması gerekirken gerekli/yeterli almadan hızının da etkisiyle otomobil ile çarpışarak savrulup pastane içindeki müştekilere çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali derecede kusurlu olduğu,

A-Sanık ... hakkında verilen düşme kararına ilişkin temyiz incelemesinde;

A-Sanık ... hakkında verilen düşme kararına ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında taksirle yaralama suçundan açılan davada; kazada yaralanan ..., ..., ...'ın soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki beyanlarında diğer sanık ...’dan şikayetçi olduklarını beyan etmeleri, 14/07/2015 tarihli celsede ise ... vekilinin sanıklardan şikayetçi olduğunu beyan etmesi karşısında, yasal 6 aylık süre içinde sanık ... hakkında usulüne uygun bir şikayetin bulunmaması nedeniyle sanıklardan ... hakkında süresinde şikayetin bulunmaması sebebiyle anılan sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesi uyarınca soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, yaralananların sanık ...’den şikayetçi oldukları yönünde beyanları olmadığından TCK'nın 73/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca açılan dava hakkında düşme kararı verildiği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz incelemesinde;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının ve uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle, TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 2-d. bendinin hükümden çıkarılarak, yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak, uzun süreli hapis cezasının TCK’nın 50/4 maddesi yollamasıyla, TCK 52/3 maddesi gereğince 910 tam gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 9.100,00 TL adli para cezasına çevrilmesine" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün, isteme uygun olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18855, Karar No: 2023/2794, Tarih: 29.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18855 E.  ,  2023/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığınca 17.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.11.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/565 Esas, 2015/88 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz ettiğini, uyuşturucu madde kullanmadığını ve bulundurmadığını ve haksız verilen cezanın lehine bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, olay tarihinde sanıktan alınan alınan idrar örneğinde uyuşturucu madde tespit edildiği, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek sanığa tebliğ edildiği ancak denetim süresinde yeniden uyuşturucu madde kullandığı anlaşılmakla; erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci

maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 17.09.201 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/565 Esas, 2015/88 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2623, Karar No: 2012/2098, Tarih: 16.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/2623 E.  ,  2012/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/12/2009 tarih ve 2007/111-2009/295 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 14/02/2012 gününde hazır bulunan davacı vekili Av. ... ve davalılardan Pandas Deri ve Tekstil Ürünleri Satici Ltd. Şti. vekili Av. ...geldiler, davetiye tebliğine rağmen davalı TPE vekili duruşmaya gelmedi, duruşmada hazır bulunan taraflar dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait “MRPANDAS” başvuru ile müvekkili adına tescilli “PANDA” markası arasında benzerlik olduğu gerekçesi ile davalı TPE nezdinde itirazda bulunduklarını, itirazlarının TPE YİDK tarafından 2007-M-182 sayılı karar ile reddedildiğini, müvekkili adına tescilli tanınmış “PANDA” markası ile davalı tarafın tescil talebinde bulunduğu “MRPANDAS” ibarelerinin esaslı unsurunu oluşturan “PANDA” kelimelerinin aynı olduğu gibi tescil sınıflarının da aynı olduğunu ileri sürerek TPE YİDK kararının iptaline, MRPANDAS markasının tescile uygun olmadığının tespiti ile tescil işlemleri tamamlanmış ise sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, alınan karar ve yapılan işlemlerin usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı Pandas Deri ve Tekstil Ürünleri Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkili firmanın markasını bir bütün halinde bıraktığı izlenimin dikkate alınarak incelenmesi gerektiğini, “MRPANDAS” markasının davacı “PANDA” markası ile seri marka oluşturduğu iddiasının haksız olduğunu, markaların benzer olmadığını, sınıfların farklı olduğunu, “PANDA” esas unsurlu bir çok markanın tescilinin TPE nezdinde yapılmış olduğunu, davacı markasının tanınmış da olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait marka ile davacı markaları arasında KHK’nın 7/1/b maddesi anlamında iltibas bulunmadığı, “PANDA” ibaresinin markaların esaslı unsuru konumunda olduğu, davacı markalarında esaslı unsurlar arasında yer alan “PANDA” ibaresinin fonetik ve kavramsal olarak aynısı davalıya ait “MRPANDAS” markasında yer aldığından, “MR” kelimesinin İngilizcede “soyadından önce kullanılan bir kelime olması” ve “bay” anlamına gelmesi, “PANDAS” kelimesinde bulunan “s” ekinin İngilizcede iyelik eki ve aynı zamanda anlama göre çoğul eki olması nedeniyle ayırt ediciliklerinin orta düzeyli tüketici nezdinde zayıf olması, davalıya ait markanın, türev marka tescili yoğun olan davacı markasının türevi olarak algılanabilmesinin muhtemel olması, bu markalar arasında görsel olarak farklılık bulunmasına rağmen, “PANDA” ibaresindeki fonetik ve kavramsal ayniyetten dolayı KHK’nın 8/1/b maddesi anlamında markalar arasında benzerliğin bulunduğu, 2004 19692 tescil no’lu “PANDA+ŞEKİL” markası her ne kadar 35. sınıfta tescilli bulunsa da başvuru tarihinin sonraki döneme ait olması sebebi ile değerlendirmede dikkate alınmadığı, markalar arasında benzerlik bulunmakla birlikte sınıflar arasında ayniyet ve benzerlik bulunmamasından dolayı markalar arasında KHK’nın 8/b maddesi anlamında iltibasın bulunmadığı, davacıya ait 83824 tescil no’lu “PANDA+ŞEKİL” markasının 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi anlamında tanınmış marka olarak kabul edilmesi gerektiği ancak, davalı markasının emtia listesinde yer alan ürün ve hizmetler ile davacı markasındaki ürünlerin kullanılma nedenlerinin ve kullanılma sürelerinin benzerlik göstermemesi, hizmet ve ürünlerin pazara sunulduğu perakendeci ve hizmet sağlayıcıların farklı olması, davacı markalarının gıda sektörü ile bütünleşmiş markalar olması, davacı ürünlerinin davalı markasını taşıyan hizmet ve mal sağlayıcılarda satılmasının fiilen mümkün olmaması nedenleriyle, hedef kitlenin markaları karıştırma olanağının bulunmadığı, davacının tanınmışlığından dolayı davalının haksız yarar sağlayacağına ilişkin somut bir verinin bulunmadığı, sadece tanınmışlıktan dolayı bu unsurun var olduğunun söylenmesinin mümkün olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Pandas Deri ve Teks.Ürün.Satici Ltd.Şti'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 04,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18845, Karar No: 2008/17832, Tarih: 18.11.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/18845 E.  ,  2008/17832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı .... Plastik Tic.San.Ltd.Şti aralarındaki ishihkak davası hakkında Pendik İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 14.03.2008 gün ve 73-224 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10.00.YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin. 3.600,00-YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 2.750,00-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı davalı alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, İİK’nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 18.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.