muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2223, Karar No: 2016/2948, Tarih: 31.03.2016

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de P.G. ve J.H/Birleşik Krallık ve Khan/Birleşik Krallık davalarında, soyut şekilde hukuka aykırı delillerin dışlanmaması gerektiğine işaret etmiş, somut olay dikkate alındığında hukuka aykırı da olsa delilin kullanılmasının söz konusu olabileceğini, asıl önemle üzerinde durulması gereken hususun yargılamanın bir bütün olarak adil olup olmadığı konusu olduğunu belirtmiştir.

Ceza Genel Kurulu aynı düşüncelere 20.05.2014 tarih ve 2014/268, 03.06.2014 tarih ve 2014/302 sayılı kararlarında da yer vermiştir. Buna göre soruşturma bir bütün olarak adilse hukuka aykırı olarak elde edilmiş delil hükme esas alınabilecektir. Ancak Ceza Genel Kurulu kararları içeriğinde atıf yapılan doktrin görüşlerinde önemli bir nokta üzerinde durulması gerekmektedir. Doktrine göre sanığın temel haklarını ihlal etmeyen ve şekli hukuka aykırılıkların söz konusu olduğu deliller hükme esas alınabilecektir. Bunun dışında yargılamanın bir bütün olarak adil bir şekilde yapılması zorunluluğundan bahsedilmektedir.

Esasında CMK'nın ''Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir'' şeklindeki düzenlemeyi içeren 217/2. maddesi ve gerekçesi hukuka aykırı deliller için doktrin ve Ceza Genel Kurulunun yaptığı önemli hukuka aykırılık/önemsiz hukuka aykırılık şeklinde bir ayrıma yer vermemiştir. Buna rağmen doktrinde yapılan ayrım tamamen hatalı kabul edilemez, elde edilmesinde basit şekli hukuka aykırılıkların söz konusu olduğu delillerin, hükme esas alınmaması adil yargılama ilkesini zedeleyebilecektir. Ayrımın hangi kritere göre yapılacağı hususunda değişik görüşler bulunmakta olup CMK'nın 217. maddesinin gerekçesinde sayılan durumların yanında CMK'nın 148. maddesinde belirtilen yollarla elde edilen delillerin mutlak olarak hukuka aykırı olduğu ve hükme esas alınamayacağı kabul edilmiştir.

Ceza Genel Kurulu 03.07.2007 tarih ve 2007/167, 22.01.2008 tarih ve 2008/3 karar sayılı kararlarında, hukuka aykırı olarak elde edilmiş bulunan iletişim tespit tutanaklarının hükme esas alınamayacağını belirtmek suretiyle iletişimin dinlenilmesi hususunda önemsiz/şekli hukuka aykırılık anlayışının geçerli bulunmadığını kabul etmiştir. Gerçekten de haberleşme hürriyeti Anayasal bir haktır ve ihlali önemsiz kabul edilemez. CMK'nın 135. maddesinde iletişimin dinlenilmesinin katalog suçlar için mümkün kılınması, katalog harici suçlar için tespit edilmiş delilleri CMK'nın 138. maddesinin dahi dışında tutması hukuka aykırı bir kararla elde edilmiş iletişim tespit tutanaklarının hükme esas alınmayacağının kanun tarafından da açıkça öngörüldüğünü göstermektedir. Buna göre yargılamanın bir bütün olarak adil yapılmış sayılması dahi hukuka aykırı dinleme tutanaklarının delil olarak kullanılabileceği anlamına gelemez.

... yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, yürütülmekte olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan, ancak başka bir suçun işlendiği şüphesini uyandırabilecek şekildeki “tesadüfen elde edilen deliller” soruşturma tarihinde 5271 sayılı CMK'nın 135/6. maddesinde düzenlenen katalog kapsamındaki suçlara ilişkin ise, soruşturma ve kovuşturmada delil olarak kullanılabilmektedir. Buna karşın 5237 sayılı CMK’nın 138/2. maddesinin açıklığı karşısında katalog kapsamında yer almayan suçlara ilişkin kayıtların delil olarak kullanılması yasal olarak mümkün değildir. Kanunda, kişiler arasında telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi yalnızca belirli ağırlıktaki suç tipleri bakımından meşru kabul edilmiş, bunlar dışındaki suçlar yönünden ise özel hayatın ve haberleşmenin gizliliğinin korunmasına ilişkin yarar üstün tutulmuştur.

Yukarıda izah edilen açıklamalar karşısında yapılan incelemede;

Somut olayda, ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapmak” suçundan dolayı ilki 22.10.2012 diğeri 12.03.2012 tarihli olmak üzere toplam iki adet dinleme ve uzatma kararı verilmiştir. Soruşturma sırasında ... ile alakalı olarak “kaçakçılık kanununa muhalefet” suçundan alınmış herhangi bir dinleme kararı bulunmamaktadır. Ayrıca, dosya kapsamından kolluk görevlilerinin; “uyuşturucu madde ticareti yapmak” suçundan verilen dinleme kararına dayanak teşkil eden kuvvetli suç şüphe sebeplerine ne şekilde ulaştıkları ya da başka suretle delil elde etme yönünde nasıl bir çaba gösterdikleri ise anlaşılamamaktadır. Yine sanık ...'nın cezalandırılmasına konu olan “Gizliliği İhlal” suçu ise soruşturma tarihi itibariyle CMK'nın 135/6. maddesinde katolog suçlar arasında düzenlenmemiştir.

Bu kapsamda; ... hakkında soruşturma sırasında alınan 22.10.2012 ve 12.03.2012 tarihli iletişimin dinlenmesi ve uzatma kararları CMK'nın 135/1 maddesinde yeralan subjektif koşulları taşımadığından hukuka aykırı bulunduğu gibi sanık ...'nın üzerine atılı "gizliliğin ihlali" suçunun soruşturma tarihi itibariyle CMK'nın 135/6 maddesinde sayılan katalog suçlar kapsamında yer almaması karşısında sanığın yargılamasına konu olup suçtan mahkumiyeti cihetine gidilirken hükme esas alınan 18.02.2013 tarihli "hakan buraylan ilgisi yok, müdürümün yanındayım. Şu anda da Yozgat diyor, Yozgat teknik takip yapıyor diyor yani onu özellikle söyle diyor.” şeklindeki iletişim içeriği de hukuka aykırı olup yasak delil niteliğinde olduğu hukuken şüpheye yol açmayacak şekilde açıktır.

b)Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “dosya içerisinde sanığın suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin inandırıcı delil bulunmadığına” itirazının incelenmesinde;

Sanık ...'nın cezalandırılmasına gerekçe ve yargılamaya konu olan TCK'nın 285/2 maddesi;

b)Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “dosya içerisinde sanığın suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin inandırıcı delil bulunmadığına” itirazının incelenmesinde;

Sanık ...'nın cezalandırılmasına gerekçe ve yargılamaya konu olan TCK'nın 285/2 maddesi;

“Soruşturma evresinde alınan ve soruşturmanın tarafı olan kişilere karşı gizli tutulması gereken kararların ve bunların gereği olarak yapılan işlemlerin gizliliğini ihlal eden kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis veya adli para cezası ile cezalandırılır”,

Şeklinde düzenlenmiştir.

Soruşturma evresinin gizliliğini ihlal; TCK’nın 285'inci maddesinin birinci ve ikinci fıkrasında yaptırım altına alınmıştır. Ceza Muhakemesi Kanununun “Soruşturmanın gizliliği” başlığı altında düzenlenen 157'inci maddesinde, kanunun başka hüküm koyduğu haller saklı kalmak ve savunma haklarına zarar vermemek koşuluyla soruşturma evresindeki usul işlemlerinin gizli olduğundan bahsedilmektedir.

Soruşturma evresindeki işlemlerin içeriği kural olarak gizlidir. Ancak, bu gizlilik mutlak değildir. Bu gizlilik, savunma hakkını kısıtlar bir şekilde uygulanamayacaktır. Soruşturma evresindeki işlemler ve içerikleri, soruşturmanın taraflarından şüpheliye veya müdafiine karşı, savunma hakkının kullanılmasını kısıtlayacak şekilde gizli tutulamayacaktır.

Kanunlarda soruşturma evresindeki belirli işlemlerin soruşturmanın belirli süjelerine karşı da gizli tutulması gerektiği hususunda hüküm bulunan hâllerde, bu işlemler, soruşturmanın süjeleri bakımından da gizli tutulmaktadır. Örneğin, telekomünikasyon yoluyla iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması hususunda verilmiş olan kararlar şüpheliye ve müdafiine karşı gizli tutulmaktadır. Gizli bilgilerin bu kişilere ulaştırılmasıyla suç oluşacaktır. Burada dikkat edilmesi gereken husus, verilen bilginin gizli olup olmadığının doğru yorumlanması ile bilgiyi verenin sıfatının da bu kapsamda gizliliğin ihlali suçu kastının belirlenmesi ve değerlendirilmesinde belirleyici olduğudur.

TCK'nın 285'inci maddesinde yer alan suç tipleri ancak kasten işlenebilecek suçlardır. Burada failin saiki önem taşımamaktadır. Bu suçlar bakımından genel kastın varlığı yeterlidir. Fail, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde yaptırım altına alınan gizliliği bozduğunu biliyor ve bu istek doğrultusunda eylemini gerçekleştiriyorsa suç oluşur.

Yukarıda açıklanan hususlar kapsamında somut olay değerlendirildiğinde;

TCK'nın 285'inci maddesinde yer alan suç tipleri ancak kasten işlenebilecek suçlardır. Burada failin saiki önem taşımamaktadır. Bu suçlar bakımından genel kastın varlığı yeterlidir. Fail, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde yaptırım altına alınan gizliliği bozduğunu biliyor ve bu istek doğrultusunda eylemini gerçekleştiriyorsa suç oluşur.

Yukarıda açıklanan hususlar kapsamında somut olay değerlendirildiğinde;

Bir partinin ilçe başkanı olması nedeniyle yetkili makamlara daha kolay ulaşabilecek konumda olan sanığın, kendisinden yardım talep edilmesi üzerine yetkili makamlarla yaptığı görüşme sonucunda elde ettiği genel bilgiyi talep eden ilgilisiyle paylaşmış, işyerinin kapısına arama yapmak üzere gelen polisleri gören ...'a 21.02.2013 tarihli iletişimin dinlenmesi ve kayda alınmasına ilişkin tutanakta belirtildiği ve dosyada mevcut olayın özetine dair bilgi notunda yazılı olduğu üzere “kendisiyle ilgili soruşturmanın Yozgat'taki makamlar tarafından yapıldığını” gelen polislere bir zorluk çıkarmaması, onların işini kolaylaştırması gerektiğini söylemek suretiyle atılı eylemde suç kastının olmadığını ortaya koymuş bulunmaktadır.

Sanık aksi kanıtlanamayan savunmasında “soruşturmanın gizliliğini ihlal ettiğini kabul etmediğini, bu istek doğrultusunda eylemini gerçekleştirmediğini” ifade etmiştir.

Bu kapsamda; sanığın aşama savunmaları, tanık beyanları dikkate alındığında sanığın; ...'a hitaben söylediği "teknik takip" yapılıyor ifadesine mahkemece zorlama bir anlam yüklenerek "burada kastedilenin “iletişimin dinlenmesi kararı” olup sanığın amacının şüpheliyi bu husustan haberdar etmek olduğu" gerekçesiyle “gizliliğin ihlali” suçundan mahkumiyeti cihetine gidilmesi hukuka uygun bulunmamıştır.

Yukarıda izah edilen tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde;

Oluşa ve dosya içindeki tüm delillere göre; mahkemece hükme esas alınan iletişimin dinlenmesi ve uzatma kararları ile 18.02.2013 tarihli iletişim içeriğinin hukuka aykırı olup yasak delil niteliğinde olduğu gibi sanığın olayda suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıtlar elde edilemediği, bu nedenlerle sanığın beraati yerine yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesinde isabet bulunmadığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D)KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 05.11.2014 gün ve 2014/6495 esas, 2014/11033 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

D)KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 05.11.2014 gün ve 2014/6495 esas, 2014/11033 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Yargılamaya konu “... hakkında soruşturma sırasında alınan 22.10.2012 ve 12.03.2012 tarihli iletişimin dinlenmesi ve uzatma kararlarının CMK'nın 135/1 maddesinde yeralan subjektif koşulları taşımaması, sanığın üzerine atılı "gizliliğin ihlali" suçunun ise soruşturma tarihi itibariyle CMK'nın 135/6 maddesinde sayılan katalog suçlar kapsamında yer almadığı için iletişimin dinlenmesi ve kayda alınması suretiyle elde edilen ve hükme esas alınan iletişim içeriklerinin hukuka aykırı olup yasak delil niteliğinde olması, yine sanığın olayda suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıtlar elde edilememesi karşısında sanığın beraati yerine yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7332, Karar No: 2012/8226, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/7332 E.  ,  2012/8226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.03.2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkili ile davalıya ait iki evi ayıran bahçe duvarının davalı tarafından temelsiz olarak tonlarca ağırlıktaki blok taşlarla ördürülmesi nedeni ile yağmurun yağması sonucu meydana gelen toprak kaymasında müvekkilinin bahçesinin içine yıkıldığını, bahçede büyük zararlar meydana geldiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 4.650,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı taraftan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, zararın belirtildiği kadar olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava, komşuluk hukukuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 683. maddesi; “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile malikin mülkiyet hakkını hukuksal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde “kullanım biçimi” başlığı altında yer alan 737. maddesi; “Herkes, taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkilerini kullanırken ve özellikle işletme faaliyetini sürdürürken, komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınmakla yükümlüdür. Özellikle; taşınmazın durumuna, niteliğine ve yerel âdete göre komşular arasında hoş görülebilecek dereceyi aşan duman, buğu, kurum, toz, koku çıkartarak, gürültü ve sarsıntı yaparak rahatsızlık vermek yasaktır. Yerel âdete uygun ve kaçınılmaz taşkınlıklardan doğan denkleştirmeye ilişkin haklar saklıdır” hükmü ile de malike, mülkün kullanılmasında komşuya zarar verecek taşkınlıklardan sakınma ödevi yükleyerek, yasal kısıtlamalardan birisini düzenlemiştir.

Taşkınlıktan amaç ise, komşuluğun olağan hoşgörü sınırlarını aşan ve komşunun kendisi ve ailesi ile taşınmazı zararına aşırı derecede etkili olabilecek iş ve eylemlerdir. Bu eylemlerin saptanmasında, taşınmazın bulunduğu yerin kullanma amacının, niteliğinin, konuya ilişkin düzenlemelerin ve yasal boşluk bulunması halinde mahalli örf ve adetlerin göz önünde tutulması gereklidir. Bu tür uyuşmazlıkların çözümünde hâkim, gerek zararı saptama, gerekse zararı giderici önlemleri bulma yönünden her somut olayın özelliğini gözetmek, tarafların yarar zarar dengelerini değerlendirmek durumundadır.

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde ise, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; davacıya ait 12 ve davalıya ait 10 numaralı taşınmazların komşu olduğu, iki evi ayıran kısma davalı tarafından taş duvar ördürüldüğü, yağmurdan sonra taş duvarın yıkılması sonucu 12 numaralı taşınmazın bahçe ve havuzunda hasar meydana geldiği hususları çekişmesizdir.

Bodrum Belediyesi 21.01.2009 tarihli cevabi yazısında; 10 numaralı taşınmazda oturan davalıya ait gayrımenkulün bahçe duvarı temelsiz yapıldığından yan komşusunun bahçesine ve havuzuna zarar verdiğinin tespit edildiğini verilen zararın hukuki yollardan aranması gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece yapılan keşif sonrası inşaat mühendisi ve teknik bilirkişiden alınan 05.05.2011 tarihli raporda; yıkılan duvarın sınır duvarından ziyade yaklaşık 2 mt yükseklikte istinat duvarı olduğu, hesaplamanın ya da uygulamadaki herhangi bir yanlışlığın duvarın yağmur nedeniyle yıkılmasına neden olduğu, zarar gören malzemeler görülmediğinden zararın tespit edilemediği belirtilmiştir.

Bodrum Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/15 D.İş.dosyasında; davacı taraf 16.01.2009 tarihli dilekçesi ile; davalı ile kendisine ait iki evi ayıran bahçe duvarının temelsiz olarak tonlarca ağırlıkta taş duvarla örüldüğünü, yağmur yağması nedeniyle meydana gelen toprak kayması sonucu bahçesinin içine yıkıldığını, açacağı tazminat davasına esas teşkil etmek üzere bahçesindeki zararın tespitini istemiştir.

İnşaat bilirkişisi 16.02.2009 tarihli raporunda; tespit dilekçesinde bahçeye ait yer döşemeleri ile yüzme havuzunun fayans ve mermerlerinin kırıldığı, havuz başındaki çeşmenin sökülerek tesisatının bozulduğu, havuz süpürme makinesi ve kepçe ile hidrofor ve dolabının kırıldığı, şehir suyuna gelen iki borunun patladığı ve değiştirildiği belirtilmiş olup anılan eşyalardaki hasarın görüldüğü, hidroforun elektrik sisteminin zarar görmesinin doğal olduğu belirtilmiş ise de telefon kablolarının ve havuz kenarındaki çiçeklik ile 4 adet ladin, 9 adet japon gülü, 1 adet ayva fidesinin zarar gördüğünün tespit edilemediği belirtilmiştir.Yargılama aşamasında dinlenen tanık anlatımları ve bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamından anılan eşyaların zarara uğradığı kanıtlanamamıştır.

Bu durumda mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar vermek gerekirken zarar gördüğü kanıtlanamayan eşyalar ve bitkiler yönünden de kabul kararı verilmesi doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2). bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 11.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13706, Karar No: 2008/16846, Tarih: 09.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/13706 E.  ,  2008/16846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ortaca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibine karşı borçlu süresinde taraf imzasının kendisinin eli ürünü olmadığını ileri sürerek takibin iptalini istemiştir. Mahkemece 20.4.2004 tarihinde alınan imzanın borçluya ait olmadığının tesbit edildiğine dair bilirkişi raporuna itibar edilmeyerek, Adli Tıp Kurumundan 6.2.2006 tarihinde ikinci bir rapor alındığı ve bu rapora göre de imzanın borçluya ait olup olmadığının tesbit edilmediği gerekçesiyle bu rapora üstünlük tanınarak borçlunun itirazının reddine karar verildiği, bu kararında Dairemizin 2.2.2007 tarih ve 2006/23832 E. - 2007/1795 K. sayılı kararıyla her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan alınacak raporun sonucuna göre bir karar verilmesi gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yeniden rapor alınmış ve hükme esas alınan bu bilirkişi raporunda imzanın borçlu eli ürünü olduğunun ifade edilmesi üzerine itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yeniden rapor alınmış ve hükme esas alınan bu bilirkişi raporunda imzanın borçlu eli ürünü olduğunun ifade edilmesi üzerine itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

Herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak  bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli  teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik araç gereç yardımıyla binoküler mikroskopla büyütülerek kıyaslama, ultraviyole lambası ve ınfraded ışınları altında tahrifat, belgelerin arka yüzündeki yatık ışık verilerek fülaj izi görüntüsü, alttan aydınlatmalı lambalarla imza kopyacılığı, grafolojik, grafometrik esaslar içerisinde milimetrik mukayeseli ölçümler ve belgelerin niteliğine göre gerekli değişiklik fenni metotlarla yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı  derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle  farklı veya aynı kişinin  eli ürünü olduklarını fotoğraf ya da  diğer uygun  görüntü  teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, senet aslı yerine fotokopisi üzerinde büyüteç ve ışık altında çıplak gözle inceleme yapıldığı, yukarıda açıklanan yöntemlerin kullanılmadığı, daha önceki raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediği, ulaşılan sonucun maddi dayanakları denetime elverişli şekilde ortaya konulamadığı anlaşılmaktadır. Bu nitelikteki bir bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulamaz.

Mahkemece yapılması gereken iş; itiraza konu belge asılları ve yöntemince toplanmış karşılaştırmaya esas olabilecek nitelikteki diğer belgeler üzerinde, yukarıda açıklanan yöntem ve ilkelere uygun olarak ve önceki raporlar arasındaki çelişkininde giderilmesi için yeniden oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılması, ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak karar verilmesi isabetsizdir.(HGK.nun 30.5.2001 tarih ve 2001/12-246 E. - 2001/467 K. sayılı kararı)

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/10/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.