muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4537, Karar No: 2022/13022, Tarih: 22.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4537 E.  ,  2022/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında müştekiler ..., ..., , ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ....,’a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine ve sanığın adli sicil kaydında görülen Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2007 tarih ve 2005/103 E- 2007/492 K sayılı ilamının TCK'nın 58.maddesi uygulamasına esas alınmasına dair Gebze 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.12.2013 tarih, 2010/1024 E-2013/744 K sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11/09/2018 tarih ve 2018/286 Esas, 2018/10369 Karar sayılı ilamı ile mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin reddine, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin ise onanmasına karar verildiği, sanığın mahkumiyet hükümlerinde tekerrüre esas alınan Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2007 tarih ve 2005/103 E- 2007/492 K sayılı ilam ile ilgili olarak düşme karar verildiğini bildirerek itiraz yoluna gidilmesi talebinde bulunması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının sanık ... hakkında müştekiler ..., ..., ....,...., ..., ..., ..., ..., , ..., ..., ..., ... ve .....,’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen onama kararının KALDIRILMASI ile "Sanık hakkında ...'nun , ..., ...ın , ..., ..., ..., ..., ....,...., ..., ..., ..., ..., ... ve ....,’a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hüküm fıkralarından; “Sanığın Gebze 2 ASCM'nın 05/12/2007 gün ve 2005/103 esas -2007/492 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 3 yıl 3 ay 18 gün ay hapis, cezasının 18/03/2008 tarihinde kesinleştiği” cümleleri çıkartılarak; müştekiler ..., ..., Turan Görgün, ..., ..., Fethi Taştan, ...’a kaşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hüküm fıkralarına “Sanığın Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/11/2007 gün ve 2007/476 esas -2007/704 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 1 yıl 8 ay hapis, cezasının 09/03/2010 tarihinde kesinleştiği” cümlesi eklenerek ve müştekiler Musa Çıralı, Yusuf Koçar, ..., ..., ..., ... ve .....,’ karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçularından kurulan hüküm fıkralarına “Sanığın Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08/05/2007 gün ve 2006/295 esas -2007/242 karar sayılı ilamı yaralama suçundan 3600 TL adli para cezasının 30/07/2007 tarihinde kesinleştiği” cümlesi eklenerek DÜZELTİLMEK SURETİYLE HÜKMÜN ONANMASINA" yönelik 01/06/2022 gün, 2022/51382 sayılı itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinin 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/06/2022 gün, 2022/51382 sayılı itirazının KABULÜNE, 17.Ceza Dairesi'nin 11/09/2018 tarih ve 2018/826 Esas, 2018/10369 Karar sayılı sayılı kararının sanık ... hakkında verilen onama kararına ilişkin bölümünün KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında müştekiler ..., ..., ...., ..., ..., ..., ..., ..., ....,..., ..., ..., ..., ... ve ....,’a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine ve sanığın adli sicil kaydında görülen Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2007 tarih ve 2005/103 E- 2007/492 K sayılı ilamının TCK'nın 58.maddesi uygulamasına esas alınmasına dair Gebze 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.12.2013 tarih, 2010/1024 E-2013/744 K sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11/09/2018 tarih ve 2018/286 Esas, 2018/10369 Karar sayılı ilamı ile mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin reddine, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin ise onanmasına karar verildiği, hükümlerin bu şekilde kesinleşmesinden sonra sanık tarafından dilekçe gönderilerek tekerrüre esas alınan ilamı hakkında düşme kararı verildiğinin belirtildiği, yapılan kontrol neticesinde sanık hakkında Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/12/2007 gün ve 2005/103 esas 2007/492 karar sayılı kararına karşı temyiz talebinde bulunulduğu, mahkemece temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle ret kararı verilerek hükmün kesinleştirildiği ancak sanığın temyiz talebinin reddi kararını temyiz etmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi’nin 23/12/2010 tarih ve 2008/15767 E 2010/21680 K. sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma ilamından sonra ise Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 06/12/2011 tarih ve 2011/23 E- 2011/1470 K sayılı kararı ile sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verildiği, bu nedenle anılan ilamın tekerrür uygulamasına esas alınamayacağı anlaşılmış ancak; sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08/05/2007 gün ve 2006/295 esas -2007/242 karar sayılı ilamı ile Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/11/2007 gün ve 2007/476 esas -2007/704 karar sayılı ilamlarının sanığın işlediği suç tarihlerine göre tekerrür esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından" “ Sanığın Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/12/2007 gün ve 2005/103 esas -2007/492 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 3 yıl 3 ay 18 gün ay hapis, cezasının 18/03/2008 tarihinde kesinleştiği” cümleleri çıkartılarak yerine; müştekiler ...., ..., ..., ..., ... ve ....,....,....,’a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hüküm fıkralarına “Sanığın Pendik 1.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08/05/2007 gün ve 2006/295 esas -2007/242 karar sayılı ilamı yaralama suçundan 3600 TL adli para cezasının 30/07/2007 tarihinde kesinleştiği” cümlesi eklenerek ve müştekiler ..., ..., ...., ..., ..., ...., ...’a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hüküm fıkralarına “Sanığın Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/11/2007 gün ve 2007/476 esas -2007/704 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 1 yıl 8 ay hapis, cezasının 09/03/2010 tarihinde kesinleştiği” cümlesi eklenerek, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6542, Karar No: 2024/7584, Tarih: 16.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/6542 E.  ,  2024/7584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/331 E., 2022/180 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Kısmen kabul

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 8.000,00 TL olduğu; 60.000,00 TL maddi tazminat talep eden davacı lehine hükmedilen toplam tazminat miktarının ise 8.149,82 TL olması karşısında hükmün davalı açısından kesin olmadığı, 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemi reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin müvekkiline ait 720 adet suni deri ceket ve 800 metre kumaşın haksız muhafaza altına alması nedeniyle 60.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara yönelik davacı vekili temyiz isteğine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Dairemizce verilen 11.10.2021 tarihli bozma kararı üzerine, dosyanın gönderildiği İlk Derece Mahkemesince maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 8.149,82 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat şartlarının oluşmadığına, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, reddedilen miktar üzerinden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat şartlarının oluşmadığına, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, reddedilen miktar üzerinden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonunda, tazminat talebinin dayanağı olan Şemdinli Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/1272 Soruşturma – 2016/197 Karar sayılı soruşturma dosyası kapsamında, davacıya ait 720 adet suni deri ceket ve 800 metre kumaşın 27.11.2015 - 23.11.2016 tarihleri arasında 362 gün süre ile muhafaza altına alındığı, yapılan soruşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, kararın 17.11.2016 tarihinde kesinleştiği, muhafaza altına alma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulü ile davacıya ait 720 adet suni deri ceket ve 800 metre kumaşın davacıya 23.11.2016 tarihinde sağlam olarak iade edilmesi nedeniyle, el koyma anındaki değerinin el koyma ile iade tarihi arasındaki yasal faizinin maddi tazminat olarak davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davacı lehine hesap edilen yasal faizden oluşan maddi tazminat miktarına iade tarihinden itibaren yasal faizi hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesinin kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/4. maddesi uyarınca Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2331, Karar No: 2016/3243, Tarih: 17.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/2331 E.  ,  2016/3243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının ... Fakültesi ile ... Okulu içerisinde bulunan fotokopi çekim yerlerine davalının haklı ve geçerli bir nedeni bulunmadan müdahale ederek kullandığını, anılan yerlerin 2886 Sayılı Devlet İhale Kanununa dayalı olarak ihale suretiyle kiraya verildiğini, ancak davalının işgalini haksız yere sürdürdüğünü ileri sürerek elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında çekişme konusu yerleri davalının tahliye etmesi sebebi ile davanın konusuz kaldığını bildirmiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, çekişme konusu yerleri Dekanlıktan kiralayarak eskiden beri kullandığını, ihale suretiyle kiraya verme işleminin iptali hususunda idari yargıya dava açtığını, yine kiracılığının tespiti ve muarazanın giderilmesi için açtığı davanın da derdest olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında davalının çekişmeye konu yerleri tahliye ettiği gerekçesi ile konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yerolmadığına, ancak davalının çekişmeye konu yerlerde kiracı olarak bulunduğu ve fuzuli şagil olmadığı gerekçesi ile yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı yararına takdir edilen vekalet ücretinin de davacıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; dava konusu yerlerin işletme hakkının 2886 sayılı Kanun hükümlerinde belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılmış bir ihale ile davalıya devrinin yapılabileceği, zira 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 57. maddesinin; ''Yüksek öğretim üst kuruluşları ile yüksek öğretim kurumlarının bütçeleri, genel ve katma bütçelerin bağlı bulunduğu esaslara uygun olarak hazırlanır, yürürlüğe konur ve denetlenir. '' hükmünü içerdiği, bu niteliği sonucu ''üniversitelerin alım – satım hizmet, yapım, kira, trampa, mülkiyetin gayriayni hak tesisi ve taşıma işlerinin'' 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun ilgili hükümleri gereğince yapılacağı, yine ayni kanunun 13. maddesinin de; ''ita amirinin başkanlığında ihale komisyonununca kiralamaya ilişkin ihalenin yapılacağ'' hükmünü içerdiği, üniversitelerin ita amirinin de Rektör olduğu açıktır.

Somut olaya gelince, davalının dayandığı kira sözleşmelerinin 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nda öngörülen ihale süreci yürütülmeksizin, “hizmet alımı” şeklinde ve adi nitelikte yapılıp, ita amiri olan Rektörün sözleşmeye katılımı da sağlanmaksızın Dekan ve Fakülte Sekreteri imzası ile yetinilerek düzenlenip dava konusu yerlerin işletim hakkının devrinin yapıldığı, dolayısıyla ancak 2886 sayılı yasa hükümlerince davalıya kiraya verilebileceği, işlemin hukuki dayanaktan yoksun olduğu, davalının taşınmazdaki kullanımının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı, diğer bir anlatımla yargılama sırasında tahliye ettiği davaya konu fotokopi çekim yerlerinde dava tarihi itibariyle davalının işgalci konumunda bulunduğu ve eldeki davanın açılmasına sebebiyet verdiği sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline ve kendisini vekille temsil ettiren davacı taraf yararına vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve davalı taraf yararına vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/654, Karar No: 2020/1406, Tarih: 23.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/654 E.  ,  2020/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğu kasten öldürmek

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ...'nın çocuk olan ...'u olası kastla öldürmek suçundan TCK'nin 82/1-e, 21/2, 31/3, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezasına dair Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/405 esas, 2019/7 karar sayılı hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'ı kasten öldürme suçundan dolayı yerel mahkemece kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurusu üzerine verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı sanık ve müdafiinin temyiz istemi ile ilgili yapılan incelemede; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen karara karşı suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi ile ilgili yapılan incelemede;

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11/03/2019 gün ve 2019/462 esas, 2019/421 sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin olası kast unsurunun oluşmadığına, alt sınırdan ceza verilmesi, takdiri indirimin uygulanması gerektiğine, kararın yasaya aykırı olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Üye ...'ın sanığın eyleminin bilinçli taksir olduğu şeklindeki karşı oyu ve oy çokluğu ile 23/06/2020 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Suça sürüklenen çocuk, maktul, tanıklar ... ve ...'ın sınıf arkadaşı oldukları, olay günü tanık ...'nün babasına ait yerde birlikte okey oynadıkları, tanık ...'nün ahıra gitmeden önce çekyatın altında bulunan babasına ait tüfeği alarak içindeki mermileri çıkartıp mermileri montunun cebine koyduğu, tüfeği tekrardan çekyatın altına koyarak ahıra gittiği, suça sürüklenen çocuk ...'ın çekyatın altındaki tüfeği aldığı, önce tüfeği tanık ...'ye doğrulttuğu, tanık ...'nün şeytan doldurur diyerek uyardığı ve aynı zamanda korktuğu için odadan dışarı doğru kaçtığı, tanık ... dışarı doğru kaçarken çıt diye bir ses geldiği, bu sesin tetiğe basılması nedeniyle gelmiş olabileceği gibi tüfeğin kurulmasından da kaynaklanabileceği, tanık ... ahırda, diğer tanık ... odanın dışında iken tüfeğin bir el patladığı, maktulün vurulduğu ve daha sonra öldüğü olayda yerel Mahkeme suça sürüklenen çocuğa olası kastla öldürmeden ceza tayin etmiş, istinaf Mahkemesi esastan ret kararı vermiş ve temyiz üzerine Dairemizin sayın çoğunluğu da esastan ret kararı vermiştir.

Taksir, TCK'nin 22/2 maddesinde ''dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.'' şeklinde tanımlanmıştır. Bilinçli taksir TCK'nin 22/3 maddesinde; ''kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır'' şeklinde tanımlanmıştır. TCK'nin 21. maddesinde ''kast'' ana madde başlığı altında 21/2 maddede olası kast, ''kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır'' şeklinde tanımlanmıştır.

TCK'nin 21/2 ve 22/3 maddesindeki tanımlardan anlaşıldığı üzere olası kast ve bilinçli taksir hallerinde öngörme unsuru ortak unsur olarak karşımıza çıkmaktadır. Öngörme unsuru ortak unsur olduğuna göre diğer hususlar gözetilerek bir suçun bilinçli taksirle mi işlendiğini yoksa olası kastla mı işlendiğini tespit etmemiz gerekir.

Suça sürüklenen çocuğun arkadaşı olan maktulü öldürmek ya da ona zarar vermek amacıyla hareket etmediği sabittir. Tüfeğin boş olduğu zannıyla hareket ettiği anlaşılmaktadır. Olası kastın TCK'nin 21. maddesinde kast ana başlığı altında düzenlenmiş olması, bir kast türü olduğunun açık göstergesidir. Olası kastta, ''suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen'' olarak tariflenen tanımda geçen suç bu olayda öldürme suçudur. Yani suça sürüklenen çocuk bu olayda öldürme suçunun gerçekleşebileceğini öngörerek hareketine devam etmiş olmalıdır. Meydana gelen neticeye bakarak bir karar verilecekse bunu söylemek mümkündür. Ancak tüfeğin boş olduğu zannıyla hareket ettiği kabul edilirse, bu durumda taksirde tanımı yapılan dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık karşımıza çıkar. Arkadaşını öldürmek ya da yaralamak amacıyla hereket etmeyen suça sürüklenen çocuğun bağımsız bir suç türü olmayıp, bir kast türü olan olası kastla hareket ettiğini söylemek mümkün olmadığı için, eylemin olası kastla öldürme olduğuna dair çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/2982, Karar No: 2011/6652, Tarih: 06.12.2011

Mahkemece, davacıların tespit tarihinden geriye doğru 20 yılı aşkın süreyle eklemeli zilyetlik ve tasarruflarının bulunduğu, üçüncü derecede doğal ve arkeolojik sit alanında bulunan taşınmazlar üzerinde birinci grup olarak Tescil ve ilan edilmesi gereken kültür varlıklarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, uyulan önceki bozma kararları doğrultusunda yapılan 1.4.2010 tarihli keşif sonunda arkeolog bilirkişi ... tarafından düzenlenen 15.4.2010 havale tarihli raporda; dava konusu taşınmazların üçüncü derecede doğal ve arkeolojik sit alanı içinde kaldığı, üzerinde birinci grup olarak tescil ve ilan edilmesi gereken kültür varlığının bulunmadığı, birinci derece doğal sit alanı olarak belirlenen Kelebekler Vadisine 112 ada 2 parselin 1350, 107 ada 43 parselin 1370 ve 113 ada 27 parselin 870 metre mesafede bulunduğu, Babadağın eteklerindeki Devrent boğazından doğan Sarp deresinin yardığı 1500 metre uzunluğundaki vadinin kuzey ve güneyde 350 metre yüksekliğinde ... duvarlarıyla sınırlandığı, Karstik dik duvarların ortasında yetişen Endemik bitkileriyle Mayıs ve Ekim aylarında yoğunlaşan Arslan kelebeğinin Kelebekler Vadisinin birinci derecede doğal sit alanı olarak tescillenmesini sağlayan özgün nitelik olduğunu, bu bağlamda dava konusu parsellerin de mevcut jeolojik yapıyı ve florayı koruma amaçlı olarak üçüncü derecede sit alanı olarak değerlendirildiği, 30.11.2010 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen çanak çömlek parçalarının uzun süre tarım amaçlı kullanıma bağlı olarak yüzeyde izlenemediği, eski su değirmeninin onarılmış ve orjinal görüntüsünü kaybettiği, anıt niteliğindeki yaşlı zeytin ağacının halen korunduğu, dava konusu parsellerin bulunduğu alandaki kullanım haklarının 2863 sayılı Yasanın 658 numaralı ilke kararında belirtilen esaslar çerçevesinde olmasının gerektiği, aynı yasanın 728 numaralı ilke kararları dışında gerçekleştirilecek her türlü fiziki müdahalenin doğal yapıya zarar verebileceği belirtilmiştir.

2863 sayılı Kanunun 3. maddesinin Tanımlar başlıklı (a) bendinin ikinci fıkrasına göre; tabiat varlıkları “...ender bulunmaları veya özellikleri ve güzellikleri bakımından korunması gerekli, yer üstünde, yer altında veya su altında bulunan değerlerdir.” Dava konusu taşınmazlara yakın Kelebekler Vadisi ve bu bölgede yaşayan Arslan Kelebeği de bu anlamda tabiat varlığıdır. Yine aynı Kanunun 5. maddesine göre; tabiat varlıkları Devlet malı niteliğindedir. 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinin son fıkrasındaki örneklemeden hareketle dava konusu taşınmazları çevresiyle birlikte bir bütün olarak ele alıp aynı kapsamda değerlendirmek mümkündür. O halde, 2863 sayılı Kanunda 22.05.2007 tarihinde 5663 sayılı Kanunla yapılan değişiklik mutlak manada birinci grup olarak tescil ve ilan edilen kültür varlıklarıyla birinci ve ikinci derece arkeolojik alanların dışındaki taşınmazların zilyetlik yoluyla kazanılacağı anlamına gelmez.