muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2505, Karar No: 2021/5290, Tarih: 26.03.2021

Dosya kapsamına göre, hükümlünün İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK 250. maddesi ile görevli) 18/02/2009 tarihli ve 2007/431 esas, 2009/30 sayılı kararı ile suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma ve örgüt kapsamında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma, yaralama ve 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçlarından 1 yıl 3 ay hapis, 3 yıl 4 ay hapis, 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 10 ay hapis cezalarına mahkûm edildiği, hükümlünün anılan cezasının infazı için ilk kez ceza infaz kurumuna 09/03/2015 tarihinde alındığı ve cezaevinde infaz edeceği sürenin hatalı hesap edilmesi nedeniyle, Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 27/10/2017 tarihli kararı ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilerek tahliye edildiği, yine aynı Mahkemenin 15/08/2018 tarihli kararı ile de 25/08/2018 tarihinden itibaren koşullu salıverildiği, hükümlünün 27/10/2017 - 25/08/2018 tarihleri arasındaki 302 günlük süreyi denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz ettiği, hükümlünün cezasının eksik infaz edildiğinin anlaşılması üzerine, şartlı tahliyesinin geri alınmasını müteakip, ikinci kez 16/11/2018 tarihinde kapalı ceza infaz kurumuna alındığı ancak, bu kez şartlı tahliye tarihinin 18/05/2020 tarihi olarak belirlenmesini takiben hükümlü müdafiiin denetimli serbestlik hükümlerinden faydalanma talebinin reddine ilişkin Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 03/12/2018 tarihli kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair mercii Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin 28/12/2018 tarihli kararını müteakip, cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 15/03/2019 tarihli kararının verilerek 16/03/2019 tarihinden itibaren salıverildiği anlaşılmış ise de;

Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç. maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılmak için "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemenin mevcut bulunduğu, ayrıca 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde yer alan "(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla; a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren, b) Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler....", 6291 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 3/1-2. maddesinde yer alan "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan; a) Açık ceza infaz kurumunda bulunan, b) Kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." ve son olarak 6655 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 4. maddesinde yer alan "(1) Bu Kanunun 105/A maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ve ikinci fıkrasında belirtilen altı aylık süre şartı ile birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen cezanın belirli bir süre infaz edilmesine ilişkin şart 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmaz" şeklindeki düzenlemeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde,

6291 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 3/2. maddesinde yer alan hükmün, yürürlük tarihi olan 11/04/2012 tarihi itibariyle anılan madde ile getirilen düzenlemeden istifade edebilecek olan hükümlülerin durumunu belirlediğinden olayda uygulama olanağı bulunmadığı ancak, örgütlü suçlardan mahkûm olan hükümlünün koşullu salıverilmesine 1 yıl kala açık cezaevine ayrılmasının mümkün olduğu, bu nedenle denetimli serbestlikten en fazla 1 yıl süreyle yararlanabileceği, hükümlünün ise anılan cezalarının infazı sırasında daha önce denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz usulünden zaten 302 gün faydalandığı gözetildiğinde, söz konusu infaz usulünden 63 gün daha faydalanabileceği, bu hâlde koşullu salıverilmesine 63 gün kala yeniden denetime ayrılabileceği birlikte değerlendirildiğinde, şartlı tahliye tarihi 18/05/2020 tarihi olan hükümlünün 16/03/2019 tarihinden geçerli olmak üzere denetime ayrılamayacağı cihetle, yazılı şekilde kararların verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 21/05/2019 gün ve 94660652-105-11-6523-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin 28/12/2018 tarihli ve 2018/1459 değişik iş sayılı kararı ile Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 15/03/2019 tarihli ve 2019/680 esas, 2019/671 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/897, Karar No: 2006/861, Tarih: 24.03.2006

7. Hukuk Dairesi 2006/897 E., 2006/861 K.

**7. Hukuk Dairesi 2006/897 E., 2006/861 K.**

**- TAPU KAYITLARININ HARİTAYA DAYANMASI**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Kadastro tespitine dayalı olarak oluşan tapu kaydının iptali istemiyle açılan davada mahkemece verilen kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı T…

….. Genel Müdürlüğü tarafından istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı Dosya incelendi. Dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü;

Davacı T…

…… Genel Müdürlüğü kadastro sırasında davalı Yaşar adına tesbit ve tescil edilen 113 ada 12 parsel sayılı taşınmazın 625 m2 yüzölçümündeki kesimine ait tapu kaydının iptali ile müvekkili davacı idare adına tesbit ve tescil edilen 116 ada 1 parsel sayılı taşınmaza revizyon gören tapu kaydının kapsamında kalan bu bölümün 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazla birleştirilmek suretiyle adlarına tescil istemi ile dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının kısmen kabulüne, 113 ada 12 parsel sayılı taşınmazın 114,43 m2 yüzölçümündeki kesimin iptali ile 1.7.2005 tarihli uzman bilirkişi raporunda koordinatları belirlenen alanın, davacı adına kayıtlı 116 ada 1 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle tapuya tesciline karar verilmiş,hüküm davacı T…

…… Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre taraflar ayrı ayrı tapu kayıtlarına dayanmışlardır. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmüne göre tapu kayıtlarının haritaya dayanması halinde kapsamlarının haritasına göre belirlenmesi zorunludur. Dosya içeriğine göre tarafların tutunduğu tapu kayıtlarının dayanağı haritalarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Nevarki, hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporu ve eki harita keşfi izlemeye bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan vermemektedir. Keşif ve uygulamada haritalarda tarif edilen hangi poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki hangi doğal yada yapay sınır yerlerinden ve değişmez nitelikte sınır sayılabilecek hangi kişi taşınmazlarından yararlanıldığı anlaşılamamaktadır. Öte yandan dava dosyasına getirtilen kamulaştırma haritasının ölçeğinin bulunup bulunmadığı ölçeği var ise ne olduğu getirtilen harita örneğinden anlaşılamadığı gibi davalı tarafın tutunduğu 1964 yılında toprak tevzii komisyonunca 703 parsel sayısı altında kadastroca 113 ada 12 parsel sayısı altında tesbit gören taşınmazın tesbitine dayanak yapılan tapu kaydının dayanağı tevzii haritası ile dayanağı ilam ve haritası da dava dosyasına getirtilmemiştir. Böylesine yetersiz araştırma ve uygulama ile hüküm kurulamaz.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının dayanağı kamulaştırma haritasının onaylı örneği ölçeğini gösterecek biçimde davalı tarafın tutunduğu tapu kaydının temelini oluşturan toprak komisyonunca düzenlenen tevzii haritası ile mahkeme ilamı ile dayanağı haritaların onaylı örneği ölçeğini gösterecek şekilde dava dosyasına getirtilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi hazır olduğu halde taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, öncelikle kadastro paftasının ölçeği ile taraf tapularının dayanakları haritaların ölçekleri eşitlenmeli, bundan sonra sözü edilen haritalar yerel bilirkişi yardımı uzman bilirkişi eliyle çakıştırılmak suretiyle yerine uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal yada yapay sınır yerlerinden ve değişmez nitelikte sınır sayılabilecek kişi taşınmazlarından yararlanılarak yerine uygulanmalı, tarafların tutunduğu tapu kayıtlarının kapsamları bu yolla 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20.maddesi hükmü uyarınca sağlıklı biçimde belirlenmeli, ayrıca haritada ölçek bulunmaması halinde bu olgunun başlı başına haritanın yerine uygulanma olanağının bulunmadığı yolundaki düşüncenin gerekçesi olamayacağı en azından uygulamada kenar uzunluklarından ve şeklen yararlanılabileceği de düşünülmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece böylesine bir araştırma ve uygulama yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), 24.3.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4781, Karar No: 2011/25627, Tarih: 20.12.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/4781 E.  ,  2011/25627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Rüşvet almak, rüşvet vermek ve rüşvete aracılık etmek suçlarından sanıklar ..., ... ve ...’nın yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçlardan beraetlerine dair, İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2005 gün ve 2005/12 Esas, 2005/340 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İşlettiği kahvehaneye “sabahçı kahvehanesi” ruhsatı alabilmek için sanık ... aracılığı ile ruhsat büro amiri olan sanık ...’a rüşvet olarak 7.000 dolar nakit ve Garanti Bankası Güneşli Şubesinden verilme 1.500.000.000’er TL.lik bedelli iki adet çeki keşide edip verdiği iddia edilen sanık ... adına Emniyet Genel Müdürlüğü’ne hitaben yazılan şikayet dilekçesi altında yer alan imzanın sanığın dosya içinde mevcut diğer imzalarına çok benzemesi ve sanıkça bu dilekçenin kendisi tarafından yazılmadığının savunulması karşısında; söz konusu dilekçede yer alan imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığının tespitine yönelik olarak bilirkişi incelemesi yaptırılması, rüşvet olarak verildiği beyan edilen çeklerin akibetinin ve kimler tarafından tahsil edildiğinin ilgili banka şubesinden sorulması, hazırlıkta beyanda bulunup olaya ilişin bilgi sahibi olduğu anlaşılan Ali Fuat Özkan ile açık kimliğinin ve adresinin tespitinden sonra Türkeli Caddesi No:118 adresinde bilgisayar işi ile iştigal eden Mehmet Veysi isimli şahsın çağrılıp tanık olarak dinlenmesi ve gerektiğinde beyanlar arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılmasından sonra hasıl olacak kanaate göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi yerine eksik ararştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9708, Karar No: 2012/5172, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9708 E.  ,  2012/5172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden ... Deri Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'ye yükletilmesine, 03/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11708, Karar No: 2015/26407, Tarih: 28.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/11708 E.  ,  2015/26407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, dini ve milli bayram ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalı işyerinde 15/04/2000 tarihinden 16/03/2012 tarihine kadar bekçi olarak çalıştığı, davalı işveren tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili, dini ve milli bayram ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının iş akdine müvekkil davalı işveren yönetiminin 16.03.2012 tarih ve 2012/114 sayılı kararı ile son verildiğini, davacının 16/03/2012 günü görev saatinde görev yerinde olmadığının tespiti üzerine yapılan sözlü uyarıya rağmen aynı gün yine görev yerini terkedip babasına ait çiftlikte hayvan baktığı ve zimmetli telefonu kasten açmadığının tespit edildiğini, bu nedenle davacının görevini ihmal ettiği gerekçesi ile işine son verildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işveren tarafından hatırlatıldığı halde işçinin görevlerini yapmamakta ısrar etmesi nedeniyle haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (h) alt bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşverenin talimatlarının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile getirilebilecek sınırlamalar ile işçinin eğitimi, yeteneği ve takati gibi hususlara aykırılık oluşturmamalıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (h) alt bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşverenin talimatlarının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile getirilebilecek sınırlamalar ile işçinin eğitimi, yeteneği ve takati gibi hususlara aykırılık oluşturmamalıdır.

1475 sayılı Yasada işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmaması haklı fesih nedeni olarak sayılmış ve işçinin bu anlık durumu yeterli görülmüşken, 4857 sayılı Yasa ile işçinin “görevi yapmamakta ısrar etmesi” kuralı getirilmiştir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının ardından sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından devamlılık arz etmelidir.

İşveren tarafından fesih öncesinde, işçinin yapmakla yükümlü olduğu görevleri hatırlatılmalıdır. Bu hatırlatmanın sözlü ya da yazılı biçimde yapılması mümkündür. Bu konuda ispat yükü de işverendedir.

İşçinin görev tanımının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde açıkça öngörülmüş olması işverenin hatırlatma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

İşçiye yapılacak hatırlatmada/uyarıda, işçiye yapması istenen görev açık biçimde bildirilmeli ve işin tamamlanmasına yetecek bir süre öngörülmelidir. Bildirimde, görevin hatırlatılması yeterlidir. Görevin gereklerinin yerine getirilmemesi durumunda iş sözleşmesinin feshedileceği hususunun ayrıca bildirilmesi gerekmez. Ancak, işveren tarafından işçiye bu yönde bir bildirim yapılmış ise, işçinin yeni bir eylemi gerçekleşmedikçe, önceki eylemlerine dayanılarak iş akdi feshedilemez.

İşçinin, verilen görevin bir kısmını yapmış olması halinde, bu davranışının nedenleri üzerinde durulmalı ve işverenin haklı fesih imkânının olup olmadığı, gerekirse uzman bilirkişilerce değerlendirilmelidir.

Çalışma koşullarında işçi aleyhine değişiklik niteliğinde olan görevlendirmelerin, 4857 sayılı Yasanın 22 nci maddesi uyarınca işçiyi bağlamayacağı açıktır. Bu kapsamda bir görevin yerine getirilmemiş olması işverene haklı fesih imkânı vermez.

İşçinin, verilen görevin bir kısmını yapmış olması halinde, bu davranışının nedenleri üzerinde durulmalı ve işverenin haklı fesih imkânının olup olmadığı, gerekirse uzman bilirkişilerce değerlendirilmelidir.

Çalışma koşullarında işçi aleyhine değişiklik niteliğinde olan görevlendirmelerin, 4857 sayılı Yasanın 22 nci maddesi uyarınca işçiyi bağlamayacağı açıktır. Bu kapsamda bir görevin yerine getirilmemiş olması işverene haklı fesih imkânı vermez.

Somut olayda davacı iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren davacının görevini savsakladığını ve iş akdinin bu nedenle haklı olarak feshedildiğini savunmuştur. Davacıya isnat edilen eylemler, görev başında bulunmadığı, mıntıkasını terk ettiği, babasının çiftliğine gittiği şeklindedir. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri ihtar edilmesine rağmen yapmaması, İş Kanununun 25/2-h maddesinde düzenlenmiş olup, buna göre işçinin hangi görevi yapmadığı somut bir şekilde ortaya konulup, bunun yapılmaması halinde iş akdinin feshedileceğinin ihtarına bağlıdır. Davacının 2003 ve 2006 yıllarındaki davranışlarına ilişkin ihtarlar verilmemiş, sonraki yıllardaki ihtar edilmiş ise de feshe neden olan son olaya ilişkin 16.03.2012 tarihli kararda yine “son kez ihtar verildi” şeklinde belirtilerek iş akdine son verilmiştir. İhtar işçi açısından ceza olup aynı eylem nedeniyle hem ihtar verilmesi hemde iş akdinin feshedilmesi mümkün değildir. Bu itibarla işveren feshi haksız olup davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddi hatalıdır.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.