muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2951, Karar No: 2007/4631, Tarih: 21.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/2951 E.  ,  2007/4631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasını ikinci paragrafında yer alan "davacı adına" yerine "Hazine adına" yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 21.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2189, Karar No: 2023/18339, Tarih: 15.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/2189 E.  ,  2023/18339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak ve katılmak, göçmen kaçakçılığı ve dolandırıcılık

Cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak ve katılmak, göçmen kaçakçılığı ve dolandırıcılık suçlarından sanık ... hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına, adli emanetin ... sırasında kayıtlı 5.100 Doların kendisine ait olduğunu kanıtlaması durumunda başvuran ilgili kişiye iadesine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2008 tarihli ve 2003/37 Esas, 2008/236 Karar sayılı kararının temyiz edilmeden kesinleşmesini müteakip, sanığın adli emanette bulunan paranın kendisine iadesi talebi hakkında, Mahkemelerince ... Emanet Memurluğuna yazılan 28.07.2008 tarihli yazıda adli emanette bulunan paranın kendisine ait olduğunu ispatlayan kişiye iade edilmesinin belirtildiğinden bahisle, yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin aynı Mahkemenin 15.01.2020 tarihli ve 2003/37 Esas, 2008/236 Karar sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2020/219 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 gün ve 2023/21320 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamında mevcut ... Valiliği Emniyet Müdürlüğü ... Havalimanı Şube Müdürlüğünün 07.04.2003 tarihli ve B.05.1.EGM.4.34.00.92.10.2003 sayılı yazısında ...'ten elde edilen 5.100 Doların incelenmek üzere Merkez Bankası Kambiyo Müdürlüğüne gönderildiğinin tutanak altına alınmış olduğu cihetle, anılan paranın sahibinin ... olduğu anlaşılmakta ise de, Suç Eşyası Yönetmeliğinin 18/1-a maddesinde yer alan, "Sahibine iadesine karar verilen eşya, kimliğini ispatlamaya yeterli bir belgeye dayanılarak suç eşyası esas kaydındaki hanesine işaret olunarak imza, mühür veya parmak izi alınmak suretiyle sahibine, yasal temsilcisine veya vekiline teslim ve tesellüm tutanağı ile teslim olunur." şeklinde ve aynı Yönetmeliğin 21/2 nci maddesindeki "İadesine karar verilen eşyanın, sahibinin tespit edilememesi hâlinde 22.11.2001 tarih ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun bulunmuş eşyaya ilişkin hükümlerine göre işlem yapılır." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, hükümde adli emanetin 2003/1478 sırasında kayıtlı 5.100 Doların iade edileceği kişinin infazda tereddüt yaşanmasına neden olmayacak şekilde kimliğinin açıkça belirtilmesi gerektiği, yazılı şekilde karar verilmesi durumunda hükmün fiilen infaz kabiliyetinin bulunmayacağı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Suç Eşyası Yönetmeliğinin 18 inci maddesinin (a) bendinde yer alan, "Sahibine iadesine karar verilen eşya, kimliğini ispatlamaya yeterli bir belgeye dayanılarak suç eşyası esas kaydındaki hanesine işaret olunarak imza, mühür veya parmak izi alınmak suretiyle sahibine, yasal temsilcisine veya vekiline teslim ve tesellüm tutanağı ile teslim olunur." şeklinde ve aynı Yönetmeliğin 21 inci maddesinin ikinci fıkrasındaki "İadesine karar verilen eşyanın, sahibinin tespit edilememesi hâlinde 22.11.2001 tarih ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun bulunmuş eşyaya ilişkin hükümlerine göre işlem yapılır." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, hükümde adli emanetin 2003/1478 sırasında kayıtlı 5.100 Doların iade edileceği kişinin infazda tereddüt yaşanmasına neden olmayacak şekilde kimliğinin açıkça belirtilmesi gerektiği, yazılı şekilde karar verilmesi durumunda hükmün fiilen infaz kabiliyetinin bulunmayacağı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2020/219 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendine göre, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9348, Karar No: 2014/6943, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9348 E.  ,  2014/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2010/339089

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27.05.2010

NUMARASI : 2009/966 Esas, 2010/449 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, iftira, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasının dayanağı kolluğun arama kararı olmaksızın üst aramasında ele geçen silahlardır.

Arama kararı ile ilgili başlıca mevzuat şunlardır.

Anayasanın 90/son maddesi yollamasıyla Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesi: Özel hayatın ve aile hayatının korunması:

1-Herkes özel hayatına, aile hayatına, konutuna ve haberleşmesine saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

2- Bu hakkın kullanılmasına bir kamu otoritesinin müdahalesi, ancak ulusal güvenlik, kamu emniyeti, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda zorunlu olan ölçüde ve yasayla öngörülmüş olmak koşuluyla söz konusu olabilir.

Anayanın 20. maddesi:A-Özel hayatın gizliliği:

1- Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz.

2- Milli güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak, usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça; yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça; kimsenin üst, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz. Yetkili merciin kararı yirmidört saat içinde görevli hakimin onayına sunulur. Hakim, kararını el koymadan itibaren kırksekiz saat içinde açıklar; aksi halde el koyma kendiliğinden kalkar.

CMK.nın 116. maddesi: Şüpheli veya sanıkla ilgili arama

Yakalanabileceği veya suç delillerinin elde edilebileceği hususunda makul şüphe varsa; şüphelinin veya sanığın üstü, eşyası, konutu, işyeri veya ona ait diğer yerler aranabilir.

CMK.nın 119. maddesi: Arama kararı

1- Hakim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde cumhuriyet savcısının, cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hakim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir.

1- Hakim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde cumhuriyet savcısının, cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hakim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir.

CMK.nındaki düzenlemeler Anayasada düzenlenen temel hak ve özgürlüklerin dolaylı teminatı rolünü taşımaktadır. Ceza yargılamasında soruşturma ve kovuşturma evrelerinde görev alanları bu haklara saygılı davranmaya zorlamaktadır. Tüm bu düzenlemeler, temel hak ve özgürlüklere ilişkin yorum yapılırken daraltıcı yorumun yapılamayacağı kuralı birlikte değerlendirildiğinde; arama kararı olmaksızın üst araması yapılamayacağı sonucuna ulaşılmaktadır. Hakim bu hakların teminatıdır. Bu görevini kolluğa devredemez, aksi görüş herkesin üstünün denetimsiz olarak kollukça sınırsızca aranabilmesi sonucunu doğuracaktır.

Hukukumuzda kanuna aykırı delillerin delil değerine ilişkin en önemli düzenleme Anayasanın 38/6. maddesi olup düzenleme; "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular, delil olarak kabul edilemez" biçimindedir.

Hakim için uygulamadaki zorluk, görülmüş bir delilin görülmemiş gibi yapılması gerekliliğidir. Hukuka aykırı delil kurumu ile her nekadar sanık lehine, toplum aleyhine bir sonuç doğuyor gibi görülse de, kişi onurunun korunması ile elde edilecek devlete güven duygusu, neticesi itibariyle toplumun lehine olmaktadır. Bu konudaki soruşturma hatası diğer soruşturmalarda düzeltilecek, olumsuz gibi görünen durum olumlu sonuçların nedeni olacaktır. Hukuk, hukuka aykırılığa değil hukuka aykırılık hukuka evrilecektir.

Somut olayda; sanık hakkında ruhsatsız silah taşıdığı yönünde yapılan çalışma uyarınca olay günü sabahı durdurulan sanığın usulüne uygun alınmış arama kararı olmaksızın yapılan üst aramasında ancak yapılacak incelenme ile 6136 sayılı Kanun kapsamına girip girmediği anlaşılabilecek olan iki adet tabancanın ele geçirildiği ve bu husus dışında sanık aleyhine başkaca delilin de bulunmadığı dosya içeriğinden anlaşıldığından, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetten yoksun kılma ve iftira (2'şer kez) suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetten yoksun kılma ve iftira (2'şer kez) suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK.nın 267/1. maddesinde yer alan iftira suçunda, "Yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak ya da basın ve yayın yoluyla, işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat eden kişi"nin cezalandırılması yönünde düzenleme getirildiği, somut olayda sanığın jandarmada verdiği ifadesinde söz konusu iki tabancayı mağdurlar Aydın ile Taner'den aldığını beyan etmesine karşılık, Cumhuriyet Başsavcılığında ve mahkemede alınan savunmalarında ise tabancaları mağdurlardan değil tanımadığı iki kişiden aldığını ileri sürdüğü, mağdurların da sanığa tabanca vermediklerine dair aşamalardaki beyanları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın yargılamaya konu tabancalarını mağdurlardan almadığı halde, salt iftira kastıyla böyle bir beyanda bulunduğu iddiasının kuşkudan arındırılamaması karşısında, unsurları itibari ile oluşmayan suçlardan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde her iki suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi;

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17184, Karar No: 2012/29840, Tarih: 11.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/17184 E.  ,  2012/29840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Kanun ile değişik 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve buna göre sanığa yükletilen tehdit suçu nedeniyle mağdurların maddi nitelikte bir zararı olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında lehine takdiri indirim uygulanıp, hapis cezası adli para cezasına çevrilmesine karşın, yasal olmayan gerekçeyle anılan Kanunun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanığın aynı gün içinde, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, mağdurun cep telefonuna birden fazla kısa mesaj çekerek, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik tehdit eylemini işlediğinin mahkemece de kabul edilmesine karşın, TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması,

3-Duruşma tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan mağdurun beyanları alınırken, CMK'nın 52/3-a maddesine aykırı olarak sesli ve görüntülü kayıt yapılmaması ve dinlenmesi sırasında CMK'nın 236/3. maddesindeki emredici hükme aykırı olarak psikiyatri, tıp veya eğitimci uzman bir kişinin bulundurulmaması,

4-Yaşı küçük olan mağdura, CMK'nın 239/2. maddesi uyarınca istemi aranmaksızın müdafi görevlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.12.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20880, Karar No: 2009/10130, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/20880 E.  ,  2009/10130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının murisi Hasan Kurnalı’nın meslek hastalığı sonucu öldüğü iddiasına dayalı hak sahibi davacının uğradığı maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının murisinin ölümünün meslek hastalığına bağlı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Gerek muris sigortalının 16.03.2007 ölüm tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 12. Maddesinde gerekse 5510 sayılı Yasa'nın 16. maddesinde meslek hastalığı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine gelir bağlanacağı bildirilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahipleri bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malûllük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 40. maddesine göre de, “Sigortalının çalıştığı işten dolayı meslek hastalığına tutulduğunun;

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 40. maddesine göre de, “Sigortalının çalıştığı işten dolayı meslek hastalığına tutulduğunun;

a) Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucuları (Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'nin 5. ve geçici 2. maddesine göre Ankara, İstanbul ve Zonguldak’ta Sağlık Bakanlığı Meslek Hastalıkları Hastaneleri veya devlet üniversitesi hastaneleri) tarafından usulüne uygun olarak düzenlenen sağılık kurumu raporu ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi,

b)Kurumca gerekli görüldüğü hallerde, işyerindeki çalışma şartlarını ve buna bağlı tıbbî sonuçlarını ortaya koyan denetim raporları ve gerekli diğer belgelerin incelenmesi, sonucu Kurum Sağlık Kurulu tarafından tespit edilmesi zorunludur.”

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Öte yandan kurumca hak sahibine gelir bağlanabilmesi için öncelikle ölüm olayının meslek hastalığına bağlı olup olmadığının tespiti ön sorundur. Ölüm olayının meslek hastalığına bağlı olup olmadığı ile ilgili ihtilaf Sosyal Güvenlik Kurumunun hak alanını doğrudan ilgilendirmekte olup tazminat davasında kurum taraf değildir. Ölüm olayının meslek hastalığına bağlı olduğuna ilişkin bir mahkeme kararı olmadıkça Sosyal Güvenlik Kurumunca hak sahibine gelir bağlanamayacağından bu gelirin peşin sermaye değeri maddi zarardan düşülmeden Kurumca karşılanmayan maddi zarar miktarını belirleme imkanı olmadığından ölüm olayının meslek hastalığına bağlı olduğunun tespitine ilişkin davanın maddi tazminat istemli dava ile bir arada görülüp sonuçlandırılmasının fiilen mümkün olmadığı ortadadır. HGK’ nun 7.2.2007 tarihli, 2007/21-69 Esas, 2007/ 55 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Somut olayda davacı murisinin ölüm nedenine ilişkin olarak kurum sağlık tesislerinden verilen rapora yapılan itirazı inceleyen Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu tarafından 01.07.2008 gün ve 56/2882 sayılı kararıla sigortalının ölümünün meslek hastalığı sonucu olmadığına karar verilmiştir. Davacı tarafça bu rapora da itiraz edildiğine göre sigortalının ölümünün meslek hastalığı sonucu olup olmadığının belirlenebilmesi için prosedür gereği Adli Tıp Kurumundan gerektiğinde Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınmak suretiyle sonuca gidilmesi gerektiği açık ve seçiktir.

Yapılacak iş; yukarda açıklandığı şekilde araştırma yapılarak Adli Tıp Kurumundan rapor almak alınan raporda ölümün meslek hastalığına bağlı olmadığının bildirilmesi halinde şimdiki gibi davanın reddine karar vermek, Adli Tıp Kurumunca ölümün meslek hastalığına bağlı olduğunun bildirilmesi halinde ise; davacıya Sosyal Güvenlik Kurumuna ve hak alanını etkileyeceğinden işveren aleyhine " murisi sigortalının meslek hastalığı sonucu öldüğünün tespiti" davası açması için önel vermek, tespit davasını bu dava için bekletici sorun yaparak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz ve temyiz yoluna başvuru harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.