muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14773, Karar No: 2013/10010, Tarih: 07.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/14773 E.  ,  2013/10010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAHİLİ DAVALI :

İHBAR

OLUNANLAR :

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ücret alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 07.05.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ile karşı taraf davalılar ..., .... Belediye Başkanlığı, ....Turizm San. ve Tic. A.Ş.,..... Tic. Ltd. Şti, ..., ....i Ltd. Şti. Adına kimsel gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, asıl işveren olan davalı ... Belediyesine ait işyerinde değişen alt işverenlere bağlı olarak 24.04.1992-29.03.2009 tarihleri arasında çalıştığını, 29.03.2009 tarihinde Karabağlar Belediyesinin kurulması üzerine yapmış olduğu iş ve işyeri değişmeksizin davalı ... Belediyesine bağlı olarak çalışmaya devam ettiğini, 02.05.2010 tarihinde emeklilik nedeniyle iş sözleşmesini feshettiğini, davalı işveren tarafından kıdem tazminatının eksik ödendiği ve yıllık izin ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı ... ve Karabağlar Belediye Başkanlığı vekilleri; Konak ilçe sınırları içindeki 162 mahallede cadde ve sokakların temizlik işlerinin ihale ile alta işverenlere devredildiğini, davacının müvekkili belediyenin çalışanı olmadığını davanın husumet yönünden reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının Konak Belediye Başkanlığına ait iş yerinde alt işverenlere bağlı olarak 11.01.2001-18.04.2009 tarihleri arasında çalıştığı, Karabağlar Belediyesinin kurulması üzerine davacının iş sözleşmesinin davalı ... Belediye Başkanlığına devredildiği, fesih tarihinde davalı ... Belediyesi işveren konumunda olmadığından bu davalı açısından davanın husumet sebebiyle reddi gerektiği kanaatine varılarak davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

1-Mahkeme davacı vekilinin temyiz istemini, kabulüne karar verilen kıdem tazminatı miktarının kesinlik sınırı içinde kaldığından bahisle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/2 maddesi gereğince 23.05.2012 tarihli ek kararı ile reddetmiştir. Temyiz kesinlik sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması ve davanın kısmen kabul ile sonuçlanması durumunda temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik sınırı belirlenir. Davacı davalılara bağlı gerçekleşen toplam çalışma süresinin onaltı yılın üzerinde olduğunu ileri sürerek ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak dava açmıştır. Yapılan yargılama sonucunda toplam çalışma süresinin dokuz yıl olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Davanın kabulüne karar verilen miktar yönünden karar kesin olmakla birlikte, reddine karar verilen miktar yönünden kesin olmadığından 23.08.2011 tarihli ek karar kaldırılarak, temyiz isteminin esastan incelenmesi gerekmiştir.

2-Davacının davalılara bağlı gerçekleşen çalışma süresi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı çalışmasının 24.04.1994-02.05.2010 tarihleri arasında gerçekleştiğini ileri sürmüştür. Davacı tanıkları, 1994 yılında işe başladıklarında davacının Konak belediyesinde çalışmakta olduğunu ve çalışmasının kesintisiz şekilde 2010 yılına karar devam ettiğini bildirmişlerdir. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının incelenmesinde, davacının 02.05.1994-11.01.2001 tarihleri arasında dönemde çok sayıda işyerlerinden çalışma kaydının bildirildiği görülmektedir. 1994 yılından 2001 yılına kadar olan dönemde davacının çalışma kaydını bildiren bu işyerlerinin hangi işverenlere ait olduğu ve bu işverenler ile davalılar arasında hizmet alım sözleşmeleri bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın, davacının çalışmasının 11.01.2001-02.05.2010 tarihleri arasında gerçekleştiğinin kabul edilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık iş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk noktasındadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda, davacının Konak Belediye Başkanlığına bağlı olarak işverenlere bağlı olarak 11.01.2001-18.04.2009 tarihleri arasında çalıştığı, işyerinin bu tarihten sonra Karabağlar Belediyesine devredildiği mahkemenin de kabulündedir. Yukarıda belirtildiği üzere işyeri devri halinde, kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücret ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Bu durumda Konak Belediye Başkanlığı davacının kendisine bağlı gerçekleşen çalışma süresi ve devir tarihindeki son ücreti üzerinden belirlenecek kıdem tazminatından sorumlu tutulmalıdır. Mahkemece bu hususun dikkate alınmaması isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/52, Karar No: 2024/1171, Tarih: 25.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/52 E.  ,  2024/1171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2764 E., 2023/1780 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığının 2023/1429 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 inci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi, 63 üncü maddesi gereğince kamu davası açılmıştır.

B. Kadirli Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2023 tarihli ve 2023/178 Esas, 2023/264 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında nitelikli yağma suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi, 63 üncü maddesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mahsubuna karar verilmiştir.

C. Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesinin 09.11.2023 tarihli ve 2023/2764 Esas, 2023/1780 Karar sayılı kararıyla; sanık müdafinin istinaf başvurusu üzerine, ilk derece mahkemesi hükmünün teşdid oranı yönünden düzelterek sonuç olarak 7 yıl hapis cezasına karar verilmesini, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Soyut beyanlar dışında müvekkilin üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine,

2. 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi değerlendirilmeyerek eksik inceleme ile karar verildiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay günü mağdur yatak odasında yattığı esnada sanığın, mağdurun yanına geldiği, mağdurun üzerindeki pikeyi alarak pike ile mağdurun yüzüne bastırarak "bana parmağındaki altın yüzüğü vereceksin" dediği anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi değerlendirilmeyerek eksik inceleme ile karar verildiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay günü mağdur yatak odasında yattığı esnada sanığın, mağdurun yanına geldiği, mağdurun üzerindeki pikeyi alarak pike ile mağdurun yüzüne bastırarak "bana parmağındaki altın yüzüğü vereceksin" dediği anlaşılmıştır.

2. Mağdurun ve tanığın soruşturma aşamasında olayın sıcaklığı ile alınan birbiri ile uyumlu beyanlar ve kovuşturmada alınan beyanlarının bu beyanlarını desteklediği , tutarlı olduğu görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve teşdid oranı dışında olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Soyut Beyanlar Dışında Sanığın Üzerine Atılı Suçu İşlediğine Dair Her Türlü Şüpheden Uzak, Kesin ve İnandırıcı Bir Delil Bulunmadığından Beraatine Karar Verilmesine İlişkin Temyiz Sebebine Yönelik Yapılan İncelemede;

Sanık ile aralarında husumet bulunmayan mağdurun aşamalarda alınan birbirleri ile uyumlu beyanları, tanığın iddiaları destekleyen beyanları ve toplanan tüm delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, suçun kesin delillerle sanık tarafından işlendiğinin saptandığı, eksik veya araştırılacak bir delil kalmadığı anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebeplerine yönelik aykırılık bulunmamıştır.

2. 5237 Sayılı Kanun'un 32 nci Maddesi Değerlendirilmeyerek Eksik İnceleme ile Karar Verildiğine İlişkin Temyiz Sebebine Yönelik Yapılan İncelemede;

Sanığın akıl sağlığının yerinde olduğu yönündeki beyanı, mağdurun beyanında belirtilen sanığın hastalığına ilişkin dosyaya yansıyan herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebeplerine yönelik aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.11.2023 tarihli ve 2023/2764 Esas, 2023/1780 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE, ,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kadirli Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4, Karar No: 2017/3304, Tarih: 19.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/4 E.  ,  2017/3304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Her iki sanık hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca Beraat

Germencik Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarih, 2015/24 - 2015/673 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından Dairemize gönderilmekle, dosya yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 13/11/2014 tarih, 2013/25954 Esas, 2014/22700 Karar sayılı bozma ilamı sonrası verilen inceleme konusu hükmün, ilk hükümde yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile verilmiş yeni hüküm olduğu ve direnme kararı niteliği taşımadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

1- 2863 sayılı Kanunun “İzinsiz müdahale ve kullanma yasağı” başlıklı 9. maddesinde, “Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşai ve fiziki müdahalede bulunulamaz, bunlar yeniden kullanıma açılamaz veya kullanımları değiştirilemez. Esaslı onarım, inşaat, tesisat, sondaj, kısmen veya tamamen yıkma, yakma, kazı veya benzeri işler inşai ve fiziki müdahale sayılır” düzenlemesinin yer aldığı, Anayasa Mahkemesinin 13/10/2012 tarih ve 28440 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 11/04/2012 tarih ve 2011/18 Esas, 2012/53 sayılı kararı ile, sözü edilen düzenlemenin, Anayasanın mülkiyet hakkına ilişkin 35. maddesine ve temel haklara getirilen sınırlamaların, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun ve ölçülü olması ve hakkın özüne dokunmaması gerekliliğine ilişkin 13. maddesine aykırı olmadığına ve iptali isteminin reddine hükmedildiği;

Dolayısıyla, Dairemizin 13/11/2014 tarih, 2013/25954 Esas, 2014/22700 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, Yüksek Mahkemece “mülkiyet hakkı ihlali” iddiasının kabul edilmediği, ancak, hukuk devletinin temel ilkelerinden olan “belirlilik ilkesi” ne göre, kişilerin maliki bulundukları taşınmazların korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğiyle tescilli olduğunu ya da sit alanı içerisinde kaldığını öğrenmeleri gerektiği hususunun vurgulandığı, iptal hükmündeki gerekçeler doğrultusunda, 2863 sayılı Kanunun “tespit ve tescil” başlıklı 7. maddesinin 6498 sayılı Kanun ile değiştirildiği, buna göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edilmesi; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete'de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulması gerektiği; belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tescil tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuata göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılacağı;

Diğer yandan, arkeolojik sit alanlarında yapılabilecek ve yapılamayacak fiiller, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 05/11/1999 tarih ve 658 sayılı Arkeolojik Sitler Koruma ve Kullanma Koşulları hakkındaki ilke kararında tek tek sayıldığından, belirtilen hususta şahıslara ayrıca bildirimde bulunulması gerekmediği, sözü edilen ilke kararının (1) numaralı bendinde 1. derece arkeolojik sit alanlarının, “korumaya yönelik bilimsel çalışmalar dışında aynen korunacak sit alanları” olarak tanımlandığı, aynı bendin (c) ile numaralandırılan alt bendinde, “höyük ve tümülüslerde toprağın sürülmesine dayanan tarımsal faaliyetlerin kesinlikle yasaklanmasına, ağaçlandırmaya gidilmemesine, yalnız mevcut ağaçlardan ürün alınabileceğine” karar verildiği;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde; suça konu taşınmazın 2/3 hissesinin, sanık ...'nin kardeşi ... tarafından 07/08/2007 tarihinde satın alındığı, 1/3 hissesinin ise sanık ...'in babası Ahmet Adnan Üretmen tarafından 02/03/1990 tarihinde “taksim” yoluyla edinildiği, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesine “1. derece sit alanıdır” şerhinin 06/03/1997 tarihinde konulduğu, ayrıca Germencik Belediyesi tarafından düzenlenen 27/01/1997 tarihli hoparlör duyuru tutanağına göre, Magnesia ören yerine ilişkin tescil kararının, hoparlör ile beş kez duyurulmak ve belediye ilan tahtasına asılmak suretiyle ilan edilmiş olduğu, sanık ...'nin Cumhuriyet Savcılığında müdafii huzuru ile verdiği ifadede, arazinin 1. derece sit alanı olduğunu bildiğini söylediği, sanık ...'in ise aşamalardaki savunmalarında, bölgenin niteliğinden haberdar olmadığını beyan ettiği, buna karşılık, adı geçen sanığın eylemini tespit eden 09/04/2009 tarihli müze uzman raporunda, ören yeri görevlilerinin uyarılarına rağmen arazi sahibinin fidan dikim işini sürdürdüğünün öğrenildiği hususuna yer verildiği, sanık ... hakkındaki birleşen dosya kapsamında 23/12/2009 tarihinde icra edilen keşfe katılan mahalli bilirkişilerin, “1985 yıllarından sonra buralar sit alanı diye duyduk” şeklinde beyanda bulundukları, tüm bu bilgi, belge ve beyanlar birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun manevi unsurunun her iki sanık yönünden de oluştuğu sonucuna varılacağı, sanık ...'nin, suça konu taşınmazın kendi kullanımındaki bölümünün çevresine beton direklere bağlanan kafes tel çekip, alan girişine çelik konstrüksiyondan yapılmış bir kapı yerleştirmek ve taşınmazı kısmen tesviye edip sekiler oluşturmak; sanık ...'in de yukarıda sözü edilen ilke kararına aykırı şekilde, 1. derece arkeolojik sit alanı içerisindeki tümülüs üzerine yeni zeytin fidanları dikmek suretiyle alana izinsiz fiziki müdahalede bulundukları anlaşılmakla; 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesi uyarınca sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve suç kastlarının bulunmadığı gerekçesiyle beraatlerine hükmedilmesi kanuna aykırı,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin gösterilmemesi,

İsabetsiz olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6710, Karar No: 2015/23063, Tarih: 02.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/6710 E.  ,  2015/23063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret farkı, ikramiye, yakacak, bayram yardımı, bulaşıcı hastalıklar ve risk primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren olan davalı ... Bakanlığına ait iş yerinde değişen alt işverenlere bağlı çalıştığını, üyesi bulunduğu sendika ile alt işveren arasında imzalanan toplu iş sözleşmesi gereğince hak kazandığı ücret ve sosyal yardım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, bir kısım iş alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ihale makamı konumunda olan müvekkili kurumun işçilik alacaklarından sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki davacının bulaşıcı hastalık ve risk primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında ihtilaf mevcuttur. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 20. maddesine göre, röntgen mahalli olarak tecrit edilen yerlerle, radyum, fizyoterapi, radyoterapi, teknik hizmetler, ameliyathane, doğumhane, laboratuar, şoför, santral, bulaşıcı hastalıklar ve servislerinde çalışanlara bu ödeme yapılmaktadır. Geri çevirme sonrası işveren yazısı ile bildirilen .... Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna Bağlı .... Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 5. maddesinde yer alan ek ödemenin, toplu iş sözleşmesinde düzenlenen bulaşıcı hastalık ve risk primi ile ilgisi bulunmamaktadır. İşyeri kayıtlarına göre davacının fiilen çalıştığı bölüm, belirtilen ödemenin yapılacağı bölümler kapsamında olmadığından, söz konusu alacak isteğinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozma nedeni sayılmıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.