muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7426, Karar No: 2023/3506, Tarih: 05.04.2023

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalının mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile davacıların bağımsız bölümüne müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1337, Karar No: 2017/6939, Tarih: 27.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1337 E.  ,  2017/6939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli mahallesinde bulunan 130 ada 30 parsel sayılı 17.032,57 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliğinde davalı ... Belediyesi adına tapuda kayıtlıdır. Taşınmaz yörede 1967 yılında yapılan tapulama çalışmasında adına belgesizden 17.100 m2 yüzölçümü ile tarla vasfında 492 parsel sayısı ile tespit edilmiş; 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun 22-2/a maddesi uyarınca uygulama kadastrosunda 17.032,57 m2 yüzölçümü ve 130 ada 30 parsel sayısı ile işlem görmüştür.

Davacı Orman Yönetimi taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosunda orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapusunun iptali ile orman vasfıya Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman iddiasıyla tapu iptal ve tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 1971 yılında 22 nolu yapılmış, bu çalışma 09/06/1972 yılında ilan edilmiş, 10/06/1973 yılında kesinleşmiş, taşınmaz orman sınırları içine alınmıştır. Daha sonra 1982 yılında 7/3 nolu Orman Kadastro Ekibi 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanunla değişik 2. maddesi uygulaması ve aplikasyon çalışması yapmış, 1984 yılında yörenin bir kısmında 25 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 6831 sayılı Kanunun 2896 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması yapmış, 2000 yılında da 7 nolu orman kadastro komisiyonu tarafından 6831 sayılı Kanunun 3302 ve 3373 sayılı Kanunlarla değişik 2B madde uygulama çalışması yapmıştır. Arazi kadastrosu 1967 yılında 766 sayılı Kanuna göre yapılmış, 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesine göre uygulama (yenileme) kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve özellikle keşif sonucu uzman orman bilirkişi tarafından tarafından orman tahdit haritasının, kadastro paftasının ve eski tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafının uygulanması sonucu, dava konusu taşınmazın 1971 yılında yapılıp 1973 yılında kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kaldığı, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafından orman sayılan yerlerden olduğu ve eylemli durumunda da orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı ... Belediyesinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 27/09/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3571, Karar No: 2020/1740, Tarih: 22.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3571 E.  ,  2020/1740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-... arasındaki davadan dolayı ...1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 29.12.2015 gün ve 2011/150 E.-2015/699 K. sayılı hükmü onayan 23. Hukuk Dairesi'nin 10.04.2019 gün ve 2016/5983 E.-2019/1298 K. sayılı ilamı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalı ...'ya yükletilmesine, 22.06.2020 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

- K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

Dava, eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâli ve tescil talebine ilişkindir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde, davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar ... ve ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin 10.04.2019 tarih ve 2016/5983 Esas, 2019/1298 Karar sayılı ilamı ile, mahkemenin yolsuz tescile dayalı olarak tapu iptâli ve tescil talebinin kabulüne dair gerekçesi değiştirilerek, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshedilmiş olması nedeniyle ve bu gerekçesi ile tapu iptâli ve tescil kararı verilmesi gerektiği gerekçesinin kabulü ile verilen karar onanmış, karar karşı davalı ... tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Taraflar arasındaki ilişkiyi kısaca özetlediğimizde; davacı ... ile davalı ... arasında 13.11.1998 tarihinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi’nin düzenlendiği, daha sonra 17.08.2001 tarihinde fesihname ile sözleşmenin feshedildiği, davaya konu olan taşınmazın 70/100 hissesinin 12.02.1999 tarihinde davalı ...’a, 26.11.2008 tarihinde ...’a, 16.09.2009 tarihinde ise davalı ...’ya satıldığı, davacının açmış olduğu dava ile satış sözleşmesinde imzasının olmaması nedeniyle yolsuz tescile dayalı olarak tapu iptâli ve tescil isteminde bulunulduğu, mahkemece devir senedindeki imzanın davacıya ait olmaması nedeniyle yolsuz tescil bulunduğu ve sonraki devirlerinde geçerli olmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği, temyiz edilmesi üzerine yukarıda belirtildiği gibi Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nce arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin fesihedilmiş olması nedeniyle tapu iptâli ve tescil kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle düzelterek onama yapılmıştır.

Mahkemenin yapmış olduğu yargılama ve dayandığı gerekçeye baktığımızda, davacı tarafından yapılan devirdeki imzanın davacıya ait olmadığının kabulü ile yolsuz tescile dayalı olarak tapu kayıtlarının iptâline karar verilmiştir. Ancak TMK’nın 1024/2. maddesi gereğince; bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken 3. kişi bu tescile dayanamaz hükmü dikkate alınarak değerlendirme yapılmamıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de, tescilin yolsuz olduğu iyi niyetli olmayan 3. kişilere karşı da ileri sürülebilecektir. İlk derece mahkemesince devir senedindeki imzanın davacıya ait olmaması nedeniyle yolsuz tescil olduğu kabul edilmiş, ancak sonraki devirler üzerinde durulmamış, TMK’nın 1024. maddesi gereğince, ispat külfetide dikkate alınarak diğer davalıların iddialarının değerlendirilmemiş olması doğru olmamıştır.

Diğer yönden, yerel mahkeme gerekçesinin temyiz incelemesini yapan Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nce değiştirilerek, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi nedeniyle tapu kaydının iptâli ve tescil kararı verilmesi gerektiği belirtilmiş ise de; dava konusu olayda bir inşaat yapımına başlanmamıştır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi sonrasında arsa payının devredilmesi, aradan 10 yıllık bir zaman geçtikten sonra da diğer davalıya devri söz konusudur. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, arsa sahibinin borcu inşaat yapılacak arsayı yükleniciye devretmek, yüklenicinin borcu ise inşaatı yaparak kararlaştırılan taşınmazların arsa sahibine devretmek şeklinde karşılıklı iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme söz konusudur. Sözleşmenin feshi halinde, iki taraf da aldıklarını iade edeceklerdir. Yükleniciden taşınmaz satın alan kişilerin de devir yükümlülüğü doğmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, bir inşaat bulunması ve projenin uygulanması sırasında daire alanların da bu durumun farkında oldukları, projeden daire almaları nedeniyle gerekli araştırmayı yapmaları durumunda sözleşmenin ifa aşamasında olduğunu öğrenecekleri ön kabulü bulunmaktadır. Ancak, hiçbir proje uygulanmadan ve hiçbir inşaat emaresi olmadan sözleşmeye konu arsanın yükleniciye devri, onun tarafından da 3. kişilere devri halinde, devir alan 3. kişilerin sözleşmenin varlığına ilişkin hiçbir emare olmadığından, araştırma yaparak bir sonuca ulaşmaları mümkün değildir. Bu durumda ispat külfeti iddiayı ileri süren arsa sahibine ait olup onun tarafından, üçüncü kişinin bu durumu bildiğini ispat etmesi gerekir. Zira tapuda da arsa üzerinde de sözleşmeye ilişkin hiçbir emare bulunmumaktadır. Bu yönüyle, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, sözleşmenin uygulanmaya başlanması ve bir inşaat faaliyeti ortaya çıktıktan sonra daire satın alanlarla, sözleşmenin ifasında ve taşınmazın sözleşmeye konu olduğu hususda hiçbir emare bulunmayan bu durumda taşınmazın devri durumunda, devir alanları ayrı değerlendirmek ve ispat külfetini de buna göre belirlemek gerekmektedir.

Davaya konu olayda da; hem yolsuz tescil durumunda, hem de sözleşmenin feshine bağlı olarak tapu iptâli ve tescil durumunda, davalı ...’nun durumunun ayrı değerlendirilerek, iyi niyetli olup olmadığının, taraflar arasındaki sözleşme ilişkisini bilip bilmediğinin ispat durumu dikkate alınarak değerlendirilmesi, bu nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulü gerektiği düşüncemle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2014/25242, Karar No: 2017/7212, Tarih: 05.07.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/25242 E.  ,  2017/7212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalının maliki olduğu greyderin murisi altına alarak ezmesi sonucu murisin vefat ettiğini, murisin müvekkillerinin eşi ve babaları olduğunu, yol çalışması sırasında davalı idarenin gerekli güvenlik tedbirlerini almadığını, operatörün çalışması sırasında operatöre yardımcı olmak amacıyla yağcı görevlendirilmediğini, geri vites kornası ve ikaz tertibatı da bulunmayan araç istihdam eden davalının belirtilen nedenlerle ve sair nedenlerle de kusurlu ve sorumlu olduğunu, dava ve taleplerde müteselsil sorumluluğa dayanılıp indirimi kabil tüm faktörler gözetilerek taleplerin denkleştirildiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı eş... için 10.000 TL maddi tazminat, 100.000 TL manevi tazminat, murisin evlatları olan diğer davacıların her biri için ayrı ayrı 100.000’er TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini davacı eş... için 34.366,05 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımının dolduğunu, dava dilekçesinde talep edilen tazminatın hangi nedene dayalı olduğunun açık olarak bildirilmediğini, zararın hizmet kusurundan kaynaklanmış olması halinde davanın idare mahkemesinde görülmesi gerektiğini, kaza sırasında yapılan işin desteğin ricası üzerine müvekkilinin işçisinin onu kırmamak için özel mülkte yapıldığını, işçinin görevlendirildiği yolun köy yolu olduğunu, oysa ki muhtarla birlikte gelen desteğin inişe göre yolun sol tarafında kalan yerdeki suyun mezarlığa gittiğini söyleyerek burada kanal açmasını işçiden istediğini, işçinin bu talebi yerine getirmesinin yasal olarak mümkün olmadığını, çünkü bu işin kuruma müracaat edilerek uygun görülmesi halinde yapılacak bir iş olduğunu, buradaki işin kuruma ait değil özel iş olduğunu, yani kazanın yol çalışması sırasında kamu hizmeti nedeniyle meydana gelmediğini, kaza yapan aracın eski model bir araç olduğunu ve araçta geleneksel fren sistemi bulunduğunu, aracın idarece ihale ile satın alındığını ve yurt dışından getirtildiğini, kaza anında idarenin aracın yanında yağcı bulundurma zorunluluğu bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, maddi tazminat bakımından davanın kabulü ile, 34.366,05 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 31/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine, manevi tazminat bakımından davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 31/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine, davacı ... ve ... bakımından ayrı ayrı olarak 12.500,00'er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 31/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine, davacı ..., ..., ..., ...r bakımından ayrı ayrı olarak 7.500,00'er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 31/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, idari yargının görevli olmamasına ve ceza zamanaşımının dolmamış olmasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Somut olayda kazaya ilişkin olay yeri krokisi bulunup kusur durumuna ilişkin tutanağa rastlanılmamıştır.... Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/410 Esas, 2012/490 Karar sayılı ceza davasında jandarma bilirkişiden alınan bilirkişi raporuna göre davalıya ait greyder sürücüsü kusursuz, yaya muris yollarda güvenli geçiş, önce sola, sonra sağa bakılarak sakınca yoksa taşıt yoluna girmek, geçiş sırasında sola ve sağa bakılarak yürüyüşe devam etmek, taşıt yoluna girmeden güvenle duramayacak kadar yaklaşmış taşıtlar varsa ilk geçiş hakkını onlara verip geçişlerini beklemek gerekirken yola birden bire çıkmak kuralını ihlalden tam kusurlu bulunmuş, dava dışı sanık sürücünün davacıların murisinin ölümüne neden olacak kusurlu bir davranışının bulunmadığı, aksine ölüme murisin kusurlu davranışının sebep olduğu anlaşılmak ve trafik bilirkişisi tarafından düzenlenen rapor dosya kapsamına ve oluşa uygun bulunmakla, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil elde edilemediğinden atılı suçtan sanığın CMK un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, hüküm temyiz edilmeden 30.1.2013 tarihinde kesinleşmiştir. Mahkemece işbu davada makine mühendisi (A sınıfı iş güvenliği uzmanı), iş ve sosyal güvenlik hukuku öğretim görevlisi ve uzmanlık alanı belirtilmeyen bir bilirkişiden alınan ve hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davalı idarenin çalışan seçiminde gerekli dikkati gösterdiği, G sınıfı ehliyeti olan, 3 yıldır greyder operatörü olan işçiyi çalıştırdığı ancak greyderin kullanılmasında manevralara yardım etmek üzere görevli (hophopçu) bulunmadığı, greydere yardım eden traktör kepçe görevlendirildiği, traktörün olay öncesi çamura saplanan greyderi çamurdan çıkarıp olay yerinden ayrıldığı, greyderde geri vites kornası, ikaz tertibatı, yan aynalar ve yeni teknolojiye uygun fren sistemi olmadığından %35 oranında kusurlu, kaza yapan greyder sürücüsü, yönetimindeki iş makinesiyle manevra yaparken, gerek murisin, gerek orada bulunan diğer kişilerin güvenliklerini tehlikeye düşürmeme adına, onları görünür bir yere geçip görüş alanında kalmalarını isteyip yine manevrasında da azami dikkati gösterip aynası olmayan iş makinesine ayna takılması bakımından da yetkilileri uyarıp bilgilendirmemiş olması nedeniyle %15 oranında kusurlu, yaya muris şahsi güvenliğini sağlama adına gerekli dikkat ve özeni göstermemek, iş makinesinin çalışma alanı dışında kalmamak, makinenin çalışacağı yeri gösterme ve ona yardımcı olma adına manevra alanında bulunmaktan %50 oranında kusurlu bulunmuştur. Ceza dosyasında hükme esas alınan bilirkişi raporu ile mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu arasındaki kusur oranlarına ilişkin açık çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru olmayıp rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu durumda, mahkemece ..

. Ceza dosyasında hükme esas alınan bilirkişi raporu ile mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu arasındaki kusur oranlarına ilişkin açık çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru olmayıp rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu durumda, mahkemece ...Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığı'ndan aldırılacak bilirkişi raporu ile bilirkişi raporu içeriği, ceza dosyası ve tüm dosya kapsamına göre tarafların olaydaki kusur oranları hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenip kusur yönünden meydana gelen çelişkiler giderilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

3- Bozma neden ve şekline göre davacılar vekilinin ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü hükmün BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle bozma neden ve şekline göre davacılar vekili ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 5.7.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12701, Karar No: 2024/11475, Tarih: 31.10.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/12701 E.  ,  2024/11475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1698 E., 2021/2248 K..

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usûle ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan ... vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında ayrıca kasten yaralama suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı ancak; anılan suç bakımından yerel mahkemece hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, bu hususta zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Sanığın üzerine atılı nitelikli yağma suçundan mahkûmiyetine yeterli derecede her türlü şüpheden arınmış kuvvetli, inandırıcı ve kesin delil bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmeyerek, sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2021/1698 Esas, 2021/2248 Karar sayılı kararında katılan ... vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

31.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16242, Karar No: 2013/1855, Tarih: 28.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/16242 E.  ,  2013/1855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Iğdır 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :16.02.2012