muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13682, Karar No: 2011/3821, Tarih: 29.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/13682 E.  ,  2011/3821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Silifke İcra Mahkemesi

Dava, alacaklı site yönetimince davalı borçlu aleyhine ortak giderlerin ödenmemesi sebebiyle yapılmış olan icra takibine vaki itirazın kaldırılmasına ilişkindir.

Bu durumda temyiz incelemesi dairemizin görevi dışında bulunduğundan dosyanın görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5437, Karar No: 2024/3969, Tarih: 16.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/5437 E.  ,  2024/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1029 E., 2022/1017 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi; verilen beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 07.11.2013 tarihinde, Midyat yolu, kabala girişinde bulunan uygulama noktasında, güvenlik güçleri tarafından ... plaka sayılı yolcu otobüsünün durdurulduğu, Mardin Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/409 Değişik İş sayılı önleme arama kararına istinaden yapılan aramada, şoför koltuğunun arkasında siyah poşetler içerisinde 20 karton, bagaj bölümünde yer alan şoför yatağının olduğu yerde ise 15 karton olmak üzere toplam 35 karton kaçak sigara ele geçirildiği, bahse konu

sigaraların kime ait olduğu sorulduğunda muavin olarak görev yapan sanığa ait olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı belirlenmiştir.

Sanık aşamalardaki savunmalarında; arama esnasında 8 karton sigaranın kendisine, kalanların ise şoförlere ait olduğunu söylediğini, güvenlik görevlilerinin karakola bir kişinin gelmesini istediklerinde kendisinin gittiğini, sigaraları akrabalarına vermek için aldığını ticari amacının olmadığını beyan etmiştir.

Otobüs şoförleri ile muavinin tanık sıfatı ile alınan beyanları dosya arasında mevcuttur.

Sanığın aşamalarda alınan ve ele geçen sigaraların sadece 8 kartonunun kendisine ait olduğuna dair savunmasının tanıklar tarafından doğrulanması karşısında, sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediği yönünde cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... idaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... idaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

16.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4587, Karar No: 2013/12029, Tarih: 06.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/4587 E.  ,  2013/12029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı ...’na bağlı ... Eğitim Merkezi Müdürlüğüne ait iş yerinde 1991-1997 yılları arasında Pendik İstanbul'da,1997-1998 döneminde ..., 2000-2006 yılları arasında ..., 2006-2008 yılları arasında ise ... usta öğretici olarak çalıştığı halde Kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulü ile, hizmet cetvelinde gözükmeyen 1997-1998 eğitim öğretim yılında ... Anadolu Kız Meslek Lisesinde geçen 1997 üçüncü dönemde 23 gün 1998 birinci dönemde 57 gün, 1998 ikinci dönemde 17 gün olmak üzere toplam 97 gün hizmetinin ... taban ücreti ile tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı uyuşmazlık tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesi olup yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurum’ca tespit edilmeyen sigortalılar, çalışmalarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse bu çalışmaların Kurum’ca dikkate alınacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, davacının hizmet cetvelinde gözükmeyen 1997-1998 eğitim öğretim yılında ... Anadolu Kız Meslek Lisesinde geçen çalışmalarından prim kesintisi yapılmadığı ve bu çalışmaların geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıldan fazla süre geçtiği halde dava edilmediği için hakdüşürücü süreye uğradığı gözetilmeden bu çalışmalarının tespitine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan, davacının hakdüşürücü süreye uğramayan çalışmaları yönünden, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 2. maddesine göre; bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için bir veya daha fazla işveren nezdinde eylemli biçimde hizmet akdine dayalı çalıştığının saptanması zorunludur. Hizmet akdinin unsurları ise belirli bir işverene “zaman” ve “bağımlılık” unsurlarına göre çalışma esasına göre belirlenmiştir. “Bağımlılık” tan amaç bir işverenin göstereceği işi, emir ve talimatına göre yerine getirmek ve onun buyruğu altında bulunmaktır. Bu işin belli bir zaman kesiti içerisinde yerine getirilmesi ve yerine getirmek üzere hazır vaziyette beklemek; hizmet akdinin “zaman” unsurunu oluşturur. Ücretin varlığı ve biçimi hizmet akdinin zorunlu unsuru olarak kabul edilemez. Ancak, akdin kanıtlanması yönünden rol oynayabilir.

Diğer yandan,21.5.1977 tarihli ... kurumlarında sözleşmeli veya ek ders görevi ile görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler hakkında yönetmelik ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca yürürlüğe konulan ... öğretmen ve yöneticilerinin ücretli ders saatlerine ilişkin 4.11.1983 tarihli Bakanlar Kurulu kararında kadrolu bulunmayan uzman ve usta öğreticilerin “ders ücreti karşılığı” görevlendirileceği açıkça belirtilmiştir. Ayrıca, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi ( 1475 sayılı Kanun'un 61. maddesi) gereğince 7,5 saatlik çalışma süreleri bir gün kabul edilmektedir.Aynı Kanun’un 13.maddesinde ise kısmi süreli ve tam süreli iş sözleşmeleri ile ilgili düzenleme yer almaktadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.Uyuşmazlık davacının kısmi süreli mi tam süreli mi çalıştığı konusunda toplanmaktadır.Hal böyle olunca, davacının hakdüşürücü süreye uğramayan çalışmaları yönünden, günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığının belirlenerek davacının günlük işe giriş ve çıkış saatlerine göre çalışmalarının tam süreli mi kısmi süreli mi olduğu tüm uyuşmazlık konusu süre için ayrıntılı olarak tespit edilip dosyadaki tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflardan davacıya iadesine 06/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/869, Karar No: 2013/6676, Tarih: 02.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/869 E.  ,  2013/6676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALIKESİR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/06/2007

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar bir kısım davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, imar uygulamasının iptali nedeniyle kadastral parsellerin ihyası suretiyle tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1443 ve 1445 parsel sayılı taşınmazlarda Balıkesir Belediyesince imar uygulaması yapıldığı, oluşturulan bir çok imar parselinde davalıların paydaş kılındığı, sicilin dayanağı imar uygulamasının Bursa 1. İdare Mahkemesinin 26.12.1991 tarih, 1988/1496 esas, 1991/814 karar sayılı ilamı ile iptal edildiği ve kararın derecattan geçmek suretiyle kesinleştiği, ardından dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede ikinci imar uygulamasının yapıldığı ve anılan imarın iptali isteğinin Balıkesir İdare Mahkemesinin 29.01.2008 tarih, 2007/553 esas, 2008/307 karar sayılı ilamı ile süre aşımı nedeniyle reddine karar verildiği, noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelere göre red kararının derecattan geçmek suretiyle 14.12.2011 tarihinde kesinleştiği, 01.11.2001 tarih, 138 sayılı imar planının geçerli ve ayakta olduğu, ancak 1988 yılında yapılıp iptal edilen birinci imar uygulaması nedeniyle kadastral parsele dönüş işlemleri tamamlanamadığı için ikinci imar planının da uygulanamadığı, sicile son imarın yansımadığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, birinci imar uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiği, sicil kayıtlarının illetini teşkil eden idari işlemin ortadan kalkması ile sicilin yolsuz tescil durumuna düştüğü açıktır.

Ne var ki, somut olayda dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede ikinci bir imar uygulamasının yapıldığı, imarın iptali isteğinin reddine karar verildiği, ancak sicil kayıtlarına henüz ikinci imarın yansıtılamadığı görülmektedir.

O halde, varlığını devam ettiren 01.11.2001 tarih, 138 sayılı imar planının geçerli ve ayakta olduğu gözetilerek varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de, imar uygulamasının iptal edildiği, sicilin dayanaksız hale geldiği, gözetilerek kadastral hak durumu dikkate alınarak tapu iptali ve tescile karar verilmesi gerekirken yolsuz hale gelen imar parselleri üzerinden kabul kararı verilmesi doğru olmadığı gibi, kamusal bir uygulama olan ve kişilerin iradesi dışında gerçekleştirilen imar işlemine karşı açılan davalarda kabul kararı verilmesi halinde, imar parsel maliklerine harç, yargılama masrafı ve avukatlık ücreti yüklenemeyeceği halde davalıların anılan yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaları da isabetsizdir.

Davalıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.5.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14113, Karar No: 2019/2106, Tarih: 07.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/14113 E.  ,  2019/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Yüksek Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 gün ve 2012/13-1411 - 2012/1852 sayılı kararında ; "Kullanım gereği" ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumlar kastedildiği, söz konusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu hallerde bu nitelikli hal uygulanacağının belirtildiği , tüm dosya kapsamında dinlenen tanık, sanık ve katılanın beyanları dikkate alındığında, Karaman İlinde yoğun bir şekilde yapılan elma tarımı ile ilgili olarak, bahçede bulunan elma ağaçlarından toplanan elmaların soğuk hava deposuna götürülünceye kadar veya bahçeden alıcı tarafından satın alınıncaya kadar birkaç gece bahçede açık havada bırakıldığı, bu uygulamanın yörede yaygın bir adet olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCKnin 142/1-e maddesinde tanımlanan "adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında" hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1 maddesi ile uygulama yapılması

2-Katılanın soruşturma aşamasındaki ifadesine göre; 05.10.2013 günü bahçesinde topladığı elmaları akşam kasalar içinde bahçe içine bıraktığı, ertesi gün sabah saat 07.30 sıralarında bahçeye gittiğinde hırsızlık olduğunu anladığı ayrıca sanığın da soruşturma ve kovuşturma aşamasında suçun saatini belirtmediği ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 05:43'de bittiğinin anlaşılması karşısında; kuşkudan sanık yararlanır ilkesi gereğince, gece vakti işlenip işlenmediği sabit olmayan hırsızlık suçunun gündüzleyin işlenmesinin kabulü gerektiği düşünülmeden, yazılı biçimde uygulama yapılarak sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması

3-Sanığın tekerrüre esas alınan Hacıbektaş Sulh Ceza Mahkemesinin 12/03/2013 tarihli, 2012/48 Esas ve 2013/43 Karar sayılı, 18/04/2013 tarihinde kesinleşen mahkumiyetine konu suçun TCK'nın 106/1-1. maddesinde yazılı tehdit suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaştırma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2719, Karar No: 2007/3562, Tarih: 02.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2719 E.  ,  2007/3562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanunun 684 ve 718.maddeleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın tamamlayıcı parçası (mütemmim cüz'ü) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, Yasa koyucu somut olaydaki taşınmazın durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazın maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanunun 722, 723 ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 683.maddesinde yer alan “hukuk düzeninin sınırları içinde” ibaresi malikin kullanma, yararlanma ve tasarruf etme yetkisinin sınırsız olmadığını göstermektedir. Mülkiyet hakkına getirilen sınırlamaların bir kısmı, kamu yararını koruma amacıyla (Anayasa m.35 II) Kamu hukukunca, bir kısmı ise kişilerin çıkarlarını korumak için özel hukukça konmuş bulunmaktadır (Prof.Dr.Şeref Ertaş.Eşya Hukuku.Ankara 2002 sh.205).

Davacının isteminin dayanağı Türk Medeni Kanunun 724.maddesidir. Anılan hükme göre "yapının değeri açıkça arazinin değerinden fazlaysa iyiniyetli taraf uygun bir bedel karşılığında yapının ve arazinin tamamının veya yeterli bir kısmının mülkiyetinin malzeme sahibine verilmesini isteyebilir". Görülüyor ki, bu hükümle kişilerin çıkarlarını korumak için özel hukukça mülkiyet hakkına sınırlama getirilmiş yasanın aradığı bazı koşulların gerçekleşmesi halinde mülkiyet hakkı sahibinin arzla ilgisi kesilerek yapı sahibine arazinin mülkiyetini talep yetkisi tanınmıştır.

Demek oluyor ki, yasanın malzeme sahibine tanıdığı ilk hak; yapının kullanım alanı mülkiyetinin adına geçirilmesini talep hakkıdır. Malzeme sahibinin arazi mülkiyetinin kendisine geçirmesi için aranan şartlar kural olarak aşağıdaki gibidir;

a- Malzeme maliki iyiniyetli olmalıdır.

b- Yapı kıymeti taşınmaz değerinden açıkça fazla olmalıdır.

c- Yapıyı yapanın (malzeme maliki) taşınmaz malikini uygun bir bedel ödemelidir.

Demek oluyor ki, yasanın malzeme sahibine tanıdığı ilk hak; yapının kullanım alanı mülkiyetinin adına geçirilmesini talep hakkıdır. Malzeme sahibinin arazi mülkiyetinin kendisine geçirmesi için aranan şartlar kural olarak aşağıdaki gibidir;

a- Malzeme maliki iyiniyetli olmalıdır.

b- Yapı kıymeti taşınmaz değerinden açıkça fazla olmalıdır.

c- Yapıyı yapanın (malzeme maliki) taşınmaz malikini uygun bir bedel ödemelidir.

Türk Medeni Kanunu’nun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanunun 3.maddesinde hükme bağlanan subjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşın bilebilecek durumda olmamasını, ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. Malzeme malikinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarih 17/1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tesçil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur.Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olayda, davacı, davalı babasına ait taşınmaz üzerindeki yapıların onun izni ile yapıldığını iddia etmiştir. Gerçekten dinlenen tanıklardan ... taşınmazın davalı tarafından oğlu davacıya bağışlandığını duyduğunu söylemiş diğer tanıklar bu konuda bilgi vermemiştir. Davacının dayandığı adiyen düzenlenmiş yazılı bir bağış sözleşmesi de yoktur. Diğer taraftan bazı tanıklar 997 parsel üzerindeki yapıların sadece davacı tarafından değil davalı ile birlikte yapıldığını ifade etmiştir. Görülüyor ki, davacı dava konusu taşınmazın tapuda davalı babası adına kayıtlı olduğunu bilerek bu yapıları yapmış, yapılar

yapılırken davalının rıza gösterdiği hususu amcası olan tanık dışında tanıklar tarafından doğrulanmamıştır. Taraflar aynı köyde oturan baba-oğuldur. Bazı ahlaki nedenlerle kendisine ait taşınmaz üzerine oğlunun bina yaparak kullanmasını itiraz etmeyen davalının uzun süre suskun kalması ona taşınmaz üzerine yapı yapmak ve ileride taşınmaz mülkiyetini geçirmek üzere rıza gösterdiği anlamına gelmez. Hal böyle olunca, davacının iyiniyetli olduğunun kabulüne olanak yoktur.

İyiniyet koşulu gerçekleşmediğinden davanın reddi yerine istemin hüküm altına alınması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 2.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5329, Karar No: 2010/11849, Tarih: 21.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5329 E.  ,  2010/11849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara net gelirine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazlardan 2612 parselin tapu kaydında mevcut ... lehine irtifak hakkının, taşınmazın değerine olan olumsuz etkisinin neden olacağı değer düşüklüğü zemin değerinden indirilerek davaya konu teşkil eden irtifak hakkı karşılığının hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-2612 parselin niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü, oranının taşınmazın tüm değerinin binde dördünü geçemeyeceği gözetilmeden ve irtifak değer düşüklüğü belirlenirken pilon yeri taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmeden hesaplama yapılması sonucu daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.