muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/22147, Karar No: 2017/5265, Tarih: 28.03.2017

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacının, dava dilekçesinde döner sermaye alacağı talebinde bulunmadığının anlaşılmasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında davacının yol ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, 2012 Temmuz ayından itibaren yol ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek alacak talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, çalışanlara yol ücreti ödenmekte iken 2012 yılı Temmuz ayından dava tarihine kadar geçen dönemdeki yol ücretlerinin ödenmediği bu haliyle uygulamanın kaldırılarak iş koşuluna dönüştüğü gerekçesi ile talebin reddine hükmedilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesindeki “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki esaslı değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

4857 sayılı İş Kanunu 10.06.2003 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, yukarıda belirtilen madde uyarınca bu tarihten sonra işçinin çalışma koşullarındaki aleyhe bir değişiklik, ancak durumun işçiye yazılı bildirimi ve işçinin de yazılı muvafakatı ile mümkündür.

Dosya içerisinde, davacı işçiye; yol ücretinin kaldırılacağına ilişkin olarak yazılı bir bildirim yapıldığına ya da işçinin yazılı olarak muvafakat ettiğini bildirdiğine dair herhangi bir belge bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, davacının yol ücreti alacağının hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı gerekçe ile reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/03/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11165, Karar No: 2015/3015, Tarih: 12.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11165 E.  ,  2015/3015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2014

NUMARASI : 2013/394-2014/300

Davacı S.. S.. vekili Avukat Zeynep tarafından, davalı S.. Ş.. aleyhine 14/08/2013 gününde verilen dilekçe ile hakaret nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, emekli Yargıtay başkanı olup halen bir üniversitede hukuk profesörü olarak görev yaptığını, davalının da Cumhuriyet Savcısı olduğunu, genellikle hukukçuların üye oldukları dava dışı www....org isimli internet sitesinde V. Gazetesine verdiği bir röportajın yayınlandığını, röportajın altına yorumlar yapıldığını, davalının da yorum yazdığını, ne var ki davalının bir savcı olarak aynı zamanda kişilik değerlerini de korumakla görevli olmasına karşın, “İnsanlar yaşlandıkça akılları hafızaları idrak kabiliyetleri azalır. Sayın S.. S..'ta böyle olanlardan herhalde. Acep Alzaymır hastalığına dücar olmuş olabilir mi? Bir ara tüm hukuk geçmişini unutup böyle bir açıklama yapmış olabilir mi? Ben anlam veremedim” biçimindeki yorumu ile kendisinin kişilik değerlerini çiğnediğini, davalı hakkında şikayetçi olduğunu, Yalova Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonunda davalının eyleminin alenen hakaret suçunu oluşturduğu kabul edilerek, mahkumiyetine karar verildiğini, hükmün açıklanmasının geri bırakıldığını, davalının hakaret eylemi nedeni ile 20.000TL manevi tazminat ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının hukuki yorumlarına, kitaplarına saygı duyduğunu, davacının geçmişte yaptığı açıklamalarında hakim ve savcılara baskı yapılmaması, özgürlük ve yargı bağımsızlığı konularına vurgu yaparken dava konusu ettiği yorumu yazmasına neden olan gazete röportajında Ergenekon hakim ve savcıları üzerinde baskı olarak nitelendirilecek açıklamalar yapmasının hukuk geçmişi ile örtüşmediğini ifade ettiğini, zira hakimlere af çıkmasını beklemeleri ve bu arada dosyayı sümen altı etmeleri telkininde bulunduğunu, yorumunun tam olarak bir eleştiri olduğunu, bu yorumdan sonra da davacının kişilik haklarında, prestijinde, imajında bir eksilme olmadığını, Yalova Ağır Ceza mahkemesince yapılan yargılamada ifadesinin eleştiri olarak nitelendirilmesine karşın bilmediği bir kaygı ve amaçla hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, söz konusu kararın Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına aykırı olduğunu, aleyhinde Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru yoluna gittiğini, kendisinin salt bu eleştiri nedeni ile maruz kaldığı ceza ve hukuk davalarından dolayı davacıdan daha fazla manevi sıkıntı yaşadığını, esasen kendisinin yorumundan önce sekiz, kendi yorumundan sonra iki yorum daha yazıldığını ve konu başlığının gündemden düştüğünü, yorumun bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini,yaptığının eleştiriden başka bir şey olmadığını, davacının ve kendisinin sıfatlarının yargılama sırasında akıllardan uzak tutulması gerektiğini, davacıdan telefonda özür dilediğini ancak davacının durumunu anlamak istemediğini, istemin fahiş olup davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın taraflarının her ikisininde hukukçu olduğu, davacının kamuoyunu yakından ilgilendiren Ergenekon davası hakkında görüşlerini bildirdiği, davalının da çoğunlukla hukukçuların üyesi olduğu adalet.org isimli internet sitesinde davacının önceki görüşlerini kast ederek bazı benzetmeler yapmak suretiyle eleştiride bulunduğu, her ne kadar davacı siyasi bir kişi değil ise de sık sık görüşlerini yazılı ve görsel basında dile getirdiği, bu görüşlerine karşı olanların eleştiri ve karşı görüş açıklama haklarının bulunduğu, davalının eleştirisinin somut olgu içermediği, AİHM nin değer yargılarının ispatının mümkün olmadığı, bunu aramanın 10. maddenin ihlali anlamına geleceğine değindiği, ifade özgürlüğünün şoke eden rahatsız eden düşünceleri de koruma altına aldığı, sonuç olarak davalının iyi niyetle davacının önceki açıklamaları ile çelişkili gördüğü röportajına karşılık ifade özgürlüğü kapsamında karşı görüşlerini eleştiri sınırları içinde dile getirdiği kabul edilerek istemin tümden reddine karar verilmiştir.

AİHS nin 10. maddesinde; “1 Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamları tarafından müdahale olmaksızın ve ulusal sınırlar dikkate alınmaksızın, görüşlere sahip olma ve bilgi ve düşünceleri edinme ve bunları yayma özgürlüğünü içerecektir. Bu Madde, Devletlerin, radyo televizyon ya da sinema işletmeciliğinin izne/ruhsata bağlanması isteminde bulunmalarını engellemeyecektir.

2 Bu özgürlüklerin kullanımı, ödevler ve sorumluluklar ile yürütüleceğinden, ulusal güvenliğin, ülke bütünlüğünün ya da kamu emniyetinin yararı, düzensizliğin ya da suçun önlenmesi için, sağlığın ya da ahlakın korunması için, başkalarının şöhret ve haklarının korunması için, gizli bilginin edinilerek açığa çıkmasının önlenmesi için, yahut yargılama organlarının yetki ve tarafsızlığının muhafaza edilmesi için, hukukun öngördüğü ve demokratik bir toplumda gerekli bulunan türdeki formalitelere, koşullara, kayıtlamalara ya da cezalara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Davacı bir hukuk profesörü olup, Yüksek Yargı organlarından Yargıtay Başkanlığı yapmış ve emekli olmuştur. Davalı da halen Cumhuriyet Savcısı olarak görev yapmaktadır. Yani, taraflar aynı mesleğin mensupları olarak her ikisi de ifade özgürlünün kapsamını ve sınırlarını bilebilecek durumdadır. İfade özgürlüğü yargı içtihatları ve AİHM kararlarında değinildiği üzere, sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan bilgi ya da düşünceler için değil, ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olmakla birlikte başkalarının şöhret ve haklarının korunması için sınırlandırılabilir.

Şu durumda, davalının dava konusu edilen ifadesinin davacının şöhret ve kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmayacağının tartışılması, bu yapılırken de tarafların sıfatları ve konumları, yorumun yayınlandığı internet sitesinin hitap ettiği kitlenin nitelik ve niceliği gibi hususların değerlendirilmesi gereklidir.

Şu durumda, davalının dava konusu edilen ifadesinin davacının şöhret ve kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmayacağının tartışılması, bu yapılırken de tarafların sıfatları ve konumları, yorumun yayınlandığı internet sitesinin hitap ettiği kitlenin nitelik ve niceliği gibi hususların değerlendirilmesi gereklidir.

Bu kapsamda, davacının, davalının bir meslek büyüğü olduğu, bir gazetecinin kendisi ile röportaj yaptığı, ülke gündemini meşgul eden konular hakkında sorular yönelttiği, davacının da düşüncelerini ifade ettiği, bu açıklamaların genellikle hukukçuların üyesi olduğu www.....org isimli internet sitesinde basından haberler bölümünde duyurulduğu, tüm üyelerce içeriğin görülüp okunabildiği isteyen tarafından da yorum yazıldığı, davalı ile birlikte on bir kişinin yorumlarını yazdığı anlaşılmaktadır. Yazılan yorumların içeriği, tüm üyeler tarafından görülebilmektedir. Davalının bu içeriğe karşı yazdığı yorumda davacının yaşından yola çıkarak hafızasının, aklının ve idrak kabiliyetinin azalmış olabileceği, keza alzaymır hastası olabileceği biçiminde değerlendirmeler yaptığı görülmüştür. Her ne kadar, davalının röportaj içeriğine karşı görüşlerini eleştiri sınırları içinde ifade etme hakkı var ise de, görüşlerin ifade edilmesi için seçilen kelimelerin, davacının sıfatı ve konumu itibariyle kişilik haklarına saldırı oluşturduğu, nitekim bu yorumun neredeyse tamamı taraflar gibi hukukçu olan kişiler tarafından okunduğu, bu anlamda davacının şöhret sahibi olduğu kitle üzerinde küçük düşürücü nitelikte bulunduğu gibi meslek etik kurallarına da aykırı olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca davanın konusunu oluşturan ifadenin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğunun kabulü yerine eleştiri sınırları içinde değerlendirilerek istemin tümden reddedilmiş olması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/03/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.12/03/2015
Yargıtay — Esas No: 2017/2668, Karar No: 2017/3676, Tarih: 05.07.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2668 E.  ,  2017/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre katılan vekilinin temyiz dilekçesinin 07.07.2014 tarihinde oluşturulup havale edildiğinin anlaşılması karşısında temyizin süresinde olduğu kabul edilerek gerçekleştirilen dosya incelemesinde gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3574, Karar No: 2020/5918, Tarih: 19.11.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/3574 E.  ,  2020/5918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı taraf aile konutu niteliğindeki taşınmazın, davalı eş Emre tarafından kendisinin rızası alınmadan diğer davalı ..."a devir edildiğini, davalı ... tarafından ise taşınmazın diğer davalı ...'a devir edildiğini, davalıların arkadaş olduklarını, dava konusu taşınmazın aile konutu olduğunu bilmemelerinin mümkün olmadığını, TMK 194. maddesi uyarınca tapu kaydının iptali ile taşınmazın davalı eş Emre adına kayıt ve tescilini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Dava konusu taşınmazın, davacının eşi Emre adına tapuda kayıtlı iken 30.06.2015 tarihinde davalılardan İnan Karaaslan'a devredildiği, İnan'ın da 17.08.2015 tarihinde taşınmazı davalılardan ...'e devrettiği anlaşılmaktadır. Aile konutu olan taşınmazın, hak sahibi olan eş tarafından üçüncü kişiye devri, davacının açık rızasını gerektirmektedir (TMK m. 194/1). Bu rıza alınmamıştır. Toplanan delillerden devirler arasında çok kısa bir süre bulunduğu, satın alanların ortak tanıdıklarının bulunduğu, taşınmazın aile konutu olduğunu bildikleri, el ve iş birliği içinde hareket ettikleri anlaşılmaktadır. Bu sebeplerle davanın kabulü gerekirken, reddine karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.11.2020 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/7986, Karar No: 2024/10081, Tarih: 23.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7986 E.  ,  2024/10081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/602 E., 2024/929 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Trabzon 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/145 E., 2024/16 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığına yakalandığının ve meslekte kazanma gücünün kayıp oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı tarafından işvereni Karayolları Genel Müdürlüğüne karşı meslek hastalığı nedeniyle uğradığı zararın karşılanması amacıyla Trabzon 2. İş Mahkemesinin 2015/153 Esas sayılı dava dosyası ile maddi/manevi tazminat davası açıldığını, iş bu dosyanın 30.05.2023 tarihli celsesinin 1 nolu ara kararı uyarınca davacının meslek hastalığının tespiti ve sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Adli Tıp Kurumundan mevzuatın aradığı kriterlere uygun ve illiyet bağının kesin olarak kurulup kurulamayacağına ilişkin rapor tanzim edilmesinin istenmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Müdürlüğünün cevap dilekçesi ibraz etmediği anlaşılmıştır.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Adli Tıp Kurumundan mevzuatın aradığı kriterlere uygun ve illiyet bağının kesin olarak kurulup kurulamayacağına ilişkin rapor tanzim edilmesinin istenmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Müdürlüğünün cevap dilekçesi ibraz etmediği anlaşılmıştır.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 28.05.1985 tarihinde Köy Hizmetleri Trabzon İl Müdürlüğünde işe başladığı, Köy Hizmetlerinin kapatılması üzerine İl Özel İdaresinde ateşleyici olarak çalışmasını sürdürdüğü, daha sonra Valiliğin “Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu”nun 06.03.2014 tarih ve 93 nolu kararı gereğince Ortahisar Belediye Başkanlığı bünyesinde çalışmaya devam ettiği, son olarak Ortahisar Belediye Başkanlığınca norm kadro ve ihtiyaç fazlası olarak bildirildiğinden davacının 27.11.2014 tarihinde Trabzon Karayolları 10. Bölge Müdürlüğü 105. Şube Şefliği emrinde çalışmaya devam ettiği 14.02.2015 tarihine kadar çalıştığı anlaşılmış, dinlenen tanıklar davacının ateşleyici olarak çalıştığını beyan etmişler, Trabzon Valiliğinin Mahkemeye gönderdiği 25.12.2023 tarihli yazının ekinde yer alan Ek 3 belgeleri içinde yer alan Karayolları 10. Bölge Müdürlüğü tarafından düzenlenen "İşçi Kıdem ve sicil Kartı" adlı belgede davacının pozisyonunun sürekli işçi (ateşleyici) olarak belirtildiği ve davacının Karayolları Bölge Müdürlüğü bünyesinde çalışırken de ateşleyici olarak çalıştığı, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulunun 12.03.2021 tarihli raporu ve Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 09.03.2023 tarihli raporundan davacının 25.07.2018 tarihi itibariyle meslek hastalığına yakalandığının ve 25.07.2018 tarihinden itibaren meslekte kazanma gücü kayıp oranının %18 olduğu anlaşılmış ve bu raporlar doğrultusunda davacının davasının kabulüne karar verilerek, davacının 25.07.2018 tarihi itibariyle meslek hastalığına yakalandığının ve 25.07.2018 tarihinden itibaren meslekte kazanma gücü kayıp oranın %18 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

İstinaf yoluna başvuran davalı Kurum vekili; davanın kabulünün hatalı olduğunu, Kurum işleminde hata bulunmadığını, Adlî Tıp Kurumu raporuna göre davacının mesleğinden kaynaklandığına dair kesin tespit yapılmadığını, Adlî Tıp Kurumu raporunun gerekli kriterlere sahip olmadığını ve davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

B.İstinaf Sebepleri:

İstinaf yoluna başvuran davalı Kurum vekili; davanın kabulünün hatalı olduğunu, Kurum işleminde hata bulunmadığını, Adlî Tıp Kurumu raporuna göre davacının mesleğinden kaynaklandığına dair kesin tespit yapılmadığını, Adlî Tıp Kurumu raporunun gerekli kriterlere sahip olmadığını ve davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının çalıştığı iş yerinde meslek hastalığına yakalandığı ve maluliyetinin %18 olduğunun 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesine uygun şekilde silsile takip edilerek ve nihai olarak alınan Adlî Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu raporu ile belirlendiği, Mahkemenin vakıa ve değerlendirmesinde hata bulunmadığı anlaşılmakla davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği hususlar doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; meslek hastalığının tespiti ve sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2- 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 18, 19 ve 95 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.