muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7548, Karar No: 2022/1982, Tarih: 08.03.2022

2-Davacının temyiz itirazları yönünden;

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Söz konusu uyuşmazlığa ilişkin 5510 Sayılı Yasa’nın geçici 62. maddesinde yer alan; “Bu maddenin yayımı tarihinden önce, ayakta tedavide hekim ve diş hekimi muayenesi katılım paylarının eczanelerce usulüne uygun tahsil edilmemesi nedeniyle, eczacılar hakkında öngörülen cezai şart, her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemez. Bu madde kapsamına giren fiiller için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen tutarlar iade ve mahsup edilmez.” hükmü ve taraflar arasındaki 2016 Yılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokol’ün 5.3.14. maddesinde yer alan “(Değişik: 16/04/2018-2018/1 Ek Protokol 18.md. Yürürlük:01/04/2018) Muayene katılım payını tahsil etmemek amacıyla reçete girilip silinmesi, hastanın ilaç almasını engellemek amacıyla reçete girilip silinmesi, hastanın rızası dışında adına devam reçetesi girilip silinmesi veya ilaç veriliş sürelerini ihlal amacıyla reçete girilip silinmesi fiillerinin tespit edilmesi durumunda yapılan her işlem için fiile iştirak eden tüm eczanelere ayrı ayrı 100 (yüz) TL cezai şart uygulanarak eczane yazılı olarak uyarılır. Maddede sayılan fiillerden herhangi birinin tekrarı halinde cezai şart miktarı 300 (üç yüz) TL

olarak uygulanır. Bir sözleşme döneminde 1 reçetede tespit edilmesi halinde cezai şart uygulanmaz.” ile 4.3.6. maddesinde yer alan “Protokolün (5.3) numaralı maddesindeki fiillerin tespit edildiği reçetede fiili ilgilendiren reçete veya ilaç bedelleri ödenmez (5.3.3, 5.3.6 ve 5.3.14 maddeleri hariç). Kurumca yapılan yersiz ödemeler varsa, ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte eczacının Kurumda tahakkuk etmiş alacağından mahsup edilir. Eczacının alacağının yersiz ödeme tutarını karşılamaması veya alacağının olmaması halinde, genel hükümlere göre tahsil edilir.” hükümleri değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; cezai işleme konu toplam 166 reçetenin bir kısmında davacı eczacı tarafından sisteme kaydedilip silinmek suretiyle katılım payının atlatılmasına iştirak edildiği, bir kısmında da başka eczaneler tarafından kayıt yapılıp silinmiş reçetelerin kuruma fatura edilmesi üzerine katılım payı atlatılması eylemine iştirak edildiği anlaşılmaktadır. Eyleme konu reçete sayısının çokluğu dikkate alındığında mahkemenin davacının katılım payının atlatılması eylemine iştirak ettiğine dair kanaati yerinde olmuştur. Zira cezai işleme konu reçete sayısı itibariyle davacının başka bir sebeple bu kadar reçeteyi silmesi veya silinen bu sayıda reçetenin kendi eczanesinden tesadüfen alınmak istenmesi hayatın olağan akışına uygun değildir. Ayrıca eczacı tarafından reçetelerin neden silindiğine dair bir açıklama da yapılamamıştır. Hal böyle olunca eczacı hakkında eylemine uyan protokol maddesi ve 5510 sayılı yasanın geçici 62. maddesi uygulanarak davalı tarafından uygulanan cezai şart miktarının doğru olup olmadığı değerlendirilmelidir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında 04/02/2020 tarihli ek rapor da değerlendirilmek suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, bozma kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde davacı için karar düzeltme yolu açık, davalı için karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1440, Karar No: 2021/689, Tarih: 17.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/1440 E.  ,  2021/689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl ve birleşen davada davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 23/12/2008 ve 06/01/2016 günlerinde adli yardım talepli olarak verilen dilekçeler ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen 25/03/2019 günlü asıl kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve katılma yoluyla davacılar vekilince, davacıların tavzih alebinin reddine dair verilen 23/05/2019 günlü ek kararın incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyanın incelenmesinde, mahkeme gerekçeli kararı ve davacı tarafça verilen temyiz dilekçesinin davalı ...'a usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmıştır. Şöyle ki, adı geçen davalıya mahkeme gerekçeli kararı ve davacı temyiz dilekçesi Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Dosyanın fiziken ve UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemesinde davalı ...’ın TC. kimlik numarası sisteme işlenmediği için adres kayıt sistemi sorgulaması yapılamadığı, nüfus müdürlüğünden de adres araştırması yapılmadığı anlaşılmıştır.

Tebligat Kanununun 21/2. maddesinde "gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." şeklinde düzenleme mevcuttur. Tebligat Kanunu 35. maddesinde ise " ...kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır. " şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Şu halde adı geçen davalının savunma hakkının sınırlanmaması için öncelikle adres kayıt sistemi adresi gerekirse ilgili nüfus müdürlüğünden sorularak tespit edilmesi, bu şekilde bir sonuç alınamazsa ancak o takdirde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken doğrudan Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebligat yapılması doğru olmamış, usulünce gerekçeli karar ve davacı tarafa ait temyiz dilekçesinin tebliği yapılmak ve temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan ve gerekli temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 17/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11658, Karar No: 2013/15920, Tarih: 14.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11658 E.  ,  2013/15920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ile davalı S.E. vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 16.10.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat H. G. geldi, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı S. E.vekili Avukat, temyiz edilen davalı Y.A. vekili Avukat ve davalı İ. K.gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, vekalet  görevinin kötüye kullanılması  hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde bedelinin tespiti ile tahsili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; kat irtifakı kurulu 13669 parsel sayılı taşınmazdaki çekişmeye konu  A Blok 29 nolu meskenin davacıya ait olduğu, Sarıyer Noterliğinin 27.09.2004 tarihli düzenleme şeklinde vekaletnamesi ile vekil tayin ettiği davalı Y.. A..'ın anılan taşınmazı 05.10.2004 tarihinde 22 Milyar TL bedelle davalı İ.. K..'na, İ..'in de   06.09.2005 tarihinde 22 Milyar TL bedelle davalı S.. E..'a sattığı, davacının Y.. A..'ı 05.09.2005 tarihinde vekillikten azlettiği, öte yandan anılan taşınmazın davacının eşi  tarafından 05.08.2003 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesi davalı S..'e kiraya verilmiş olduğu  anlaşılmaktadır.

Davacı, 2003 yılında ilik kanseri olduğunu, tüm servetini hastalığı için seferber ettiğini, hastane masrafları sebebi ile 2004 yılında çekişmeye konu  taşınmazını satmaya karar verdiğini, bu konuda eşi ile birlikte işlettikleri işyerinin muhasebesine bakan M.Ş.'a talimat verdiğini, bu kişinin de taşınmazı arkadaşı olan davalı Y.'un satabileceğini söylemesi üzerine anılan davalıya satış yetkisinin de bulunduğu vekaletname verdiğini, daha sonra hastalığının ilerlemesi sebebi ile konu ile ilgilenemediğini, sürekli hastanelerde kaldığını, bir yıl sonra da satılamadığı düşüncesi ile vekili görevinden azlettiğini, 2006 yılında da taşınmazı satmak istediğinde de vekil Y.'un taşınmazı iş ortağı ile akrabası olan davalı İ.'e, onun da M. Ş.'ın arkadaşı olan ve onun tavsiyesi ile taşınmazı kiraya verdikleri davalı S..'e değerinin çok altında bedellerle satış gösterilmek suretiyle devrettiğini öğrendiğini, vekalet görevi kötüye kullanılarak taşınmazının bedelsiz olarak elinden alındığını  ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Davalı Y., taşınmazın satış bedelinin davacıya eşinin huzurunda elden teslim edildiğini, davalı Ş.. ise; taşınmazı satın aldıktan sonra kira bedeli ödemediğini, davacının satıştan haberdar olduğunu, İş Bankasındaki vadeli hesabını bozdurup 05.09.2005 tarihinde 90.000.-TL nakit çekerek satış bedelini verdiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Borçlar Kanununun temsil ve vekâlet aktini düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

6098 s. Türk Borçlar Kanununda (TBK) sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 506. maddesinde (818 s. Borçlar Kanununun 390.) maddesinde aynen; "Vekil, vekâlet borcunu bizzat ifa etmekle yükümlüdür. Ancak vekile yetki verildiği veya durumun zorunlu ya da teamülün mümkün kıldığı hâllerde vekil, işi başkasına yaptırabilir.

Vekil üstlendiği iş ve hizmetleri, vekâlet verenin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle yürütmekle yükümlüdür.

Vekilin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alanda iş ve hizmetleri üstlenen basiretli bir vekilin göstermesi gereken davranış esas alınır." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Vekâletin kapsamı, sözleşmede açıkça gösterilmemişse, görülecek işin niteliğine göre belirlenir. (TBK'nin 504/1. maddesi) Sözleşmede vekâletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi, ona  dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu göz ardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin son fıkrası uyarınca sorumlu olur. Bu sorumluluk BK'de daha hafif olan işçinin sorumluluğuna kıyasen belirlenirken, TBK'de benzer alanda iş ve hizmetleri üslenen basiretli bir vekilinin sorumluluğu esas alınarak daha da ağırlaştırılmıştır.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi 4721 s. Türk Medeni Kanununun (TMK) 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekâlet eden arasında  bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi 4721 s. Türk Medeni Kanununun (TMK) 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekâlet eden arasında  bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne var ki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, TMK'nin 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Diğer taraftan hemen belirtmek gerekir ki; vekaletnamede satış yetkisinin bulunması yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda değerlendirildiğinde vekilin özen borcunu gözardı etmesinin ve müvekkilini zararlandırmasının nedeni olamaz.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalılar İ. ile Y.'un birlikte iş yaptıkları ve K.İnşaat Otomotiv Kuyumculuk Gıda Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin ortağı oldukları, emlak alım satım işi ile de uğraştıkları, mahallinde yapılan uygulama neticesinde teknik bilirkişilerin 6.9.2005 tarihinde 90.000.-TL değerinde olduğunu bildirdikleri çekişme konusu meskeni davalı vekilin değerinin çok altında 20.000.-TL bedelle yine arkadaşı ve ortağı olan  davalı İsmail'e devretmiş olması karşısında,  vekil Y.'un  vekalet görevini kötüye kullandığı,  ilk el durumundaki davalı İ.'le el ve işbirliği içinde davacıyı zararlandırma kastıyla hareket ettikleri  sonucuna varılmaktadır.

Davalı S..'e yapılan temlike gelince; ikinci el durumundaki kayıt maliki davalı S.'ün iyiniyetli olması halinde ediniminin korunacağı kuşkusuz ise de, çekişme konusu meskende kiracı olarak oturan davalı S.'ün de  gerçek değeri 90.000.-TL olan taşınmazı ilk temlikten 11 ay sonra değerinin çok altında 22.000.-TL bedelle satın almış olması, resmi aktin aksini diğer bir söyleyişle gerçek değere yakın bir değerle edindiğini yazılı belge ile ispat edememesi, öte yandan eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıtlardan gerçekten de İş Bankasında bulunan döviz hesabından davalı S.'e 05.09.2005 tarihinde 55.000 USD ödeme yapıldığı anlaşılmış ise de, davalı S.'ün çektiği bu parayı taşınmazın satışı için kullandığını ve çektiği bu döviz ile ödemeyi gerçekleştirdiğini ortaya koyamamış olması, bütün bu olgular birlikte değerlendirildiğinde davalı S.'ün de durumu bilebilecek konumda olduğu, iyiniyetli kabul edilemeyeceği ve Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıktır.

Hal böyle olunca;  tapu iptal ve tescil isteği yönünden davanın  kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabule göre de; keşfen belirlenen değer üzerinden yargılama sırasında davacı tarafça harç ikmali yapıldığı halde, bu hususun gözardı edilerek dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden kendisini vekille temsil ettiren davalı S. yararına eksik vekalet ücretine hükmedilmiş olması da  isabetsizdir.

Davacı vekili ile davalı S.E. vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davacı vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenden alınmasına, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11248, Karar No: 2019/7349, Tarih: 16.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/11248 E.  ,  2019/7349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Cep telefonu bayii işleten sanığın, katılan adına bir adet sahte cep telefonu hattı abonelik sözleşmesi düzenlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın, “...Üzerime atılı suçu kabul etmem bana göstermiş olduğunuz abonelik başvuru formu benim işyerimde düzenlenmiştir düzenleyen ... isimli çalışanımdı, daha sonra ayrılmıştır, ekinde müşterinin nüfus cüzdanı fotokopisi bulunmaktadır, biz bunun sahte olduğunu bilemeyiz, suçla benim hiç ilgim yoktur...” şeklindeki savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, olay tarihinde formu düzenlediği iddia edilen ...’un CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık olarak beyanının tespit edilmesi, suç tarihi itibari ile yetkili olarak çalışıp çalışmadığı sorularak suça konu abonelik sözleşmesinde katılan adına atılı bulunan imzaların bu kişiye ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, bilirkişinin 12.06.2014 tarihli raporunda her ne kadar abonelik sözleşmesindeki imza ile sanığa ait imza arasında bu imzaların aynı elden çıktığını gösterir uygunluk ve benzerlik bulunmadığı yönünde kanaat bildirilmiş ise de, sözleşmenin sanığa ait işyerinde düzenlendiğinin iş yeri sahibinin beyanlarından anlaşılması nedeni ile elde edilecek menfaatin sanığa ait olduğu da gözetilerek, suçun subutu halinde, hükümden önce 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanun’un 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilci tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki düzenleme de gözetilip sanığa ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4900, Karar No: 2006/7582, Tarih: 10.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4900 E.  ,  2006/7582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı Vek.Av.... ile aleyhine temyiz olunan davalı Vek.Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yerinde yapılan inceleme sonucu dava konusu taşınmazın şeftali bahçesi olarak kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin tespiti yöntem olarak doğru ise de, bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenlemiş olup bu madde hükmüne göre arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirin saptanması, taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin bilirkişi raporunda belirtilmek suretiyle gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre de, anılan yasa maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan ve bilirkişilerce taşınmazın kuru ya da sulu olmasına göre münavebeye alınacak ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatlarının esas alınması suretiyle değerlendirme yılı itibariyle getireceği net gelirin saptanıp buna kapitalizasyon faizi oranının uygulanarak bedelinin belirlenmesi suretiyle gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değeri tespit edilmelidir.