muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4116, Karar No: 2025/2335, Tarih: 10.04.2025

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin televizyon ve dijital platformlar için dizilerin ve sinema filmlerinin prodüksiyonu alanında faaliyet gösterdiğini ve prodüksiyonunu yaptığı çok sayıdaki film ve dizi için tescilli onlarca markanın sahibi olduğunu, dava konusu edilen markanın da müvekkilinin prodüksiyonunu üstlendiği ve ilk yayını ... TV logolu ulusal kanalda yapılmış “...” isimli TV dizisinde bir holdingin ismi olarak kullanıldığını, markanın gerçek bir ticarete konu edilmediğini, tescilin bu markayı üçüncü kişilerin kullanmasına karşı korumayı amaçladığını, bu yüzden dava konusu edilen marka başvurusunun tüketicinin algısına sunuluş biçimi ve ilgili sektörü itibariyle davacının itirazlarına/davasına mesnet markalarından tamamen farklı olduğunu, karşılaştırılan markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davacının “... ...:1” ibareli markasının tanınmışlık başvurusunun davalı kurum tarafından reddedildiğini, davacının davasına/itirazlarına mesnet aldığı markalarını dava konusu marka başvurusunun kapsamına giren 36, 37, 38 ve 41. sınıflardaki hizmetlerde kullandığını ispatlayamadığını, bu yüzden bu sınıflarda 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 maddesi hükmüne dayalı bir koruma talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "...+şekil" ibareli marka başvurusu ile davacıya ait "..." ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, ortalama tüketici kesiminin markalarda yanılgı yaşayabileceği gibi başvuru konusu işaret ile davacının tescilli markaları arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı hizmetler algısı da oluşabileceği, bu açıdan SMK'nın 6/1 maddesindeki iltibasın bulunduğu, hükümsüzlük açısından ise davacı tarafça davalı kuruma sunulan evrak ve dökümanlarda (fatura, tanıtım katalokları ve sair) "..." markasının başta gıda ve hayvancılık malları/hizmetleri üretimi-tüketimi-ticarete konu edilmesi kapsamında 36, 37, 38 ve 41. sınıf hizmetlerde ilişkili ve bağlantılı şekilde kullanıldığı kanaatine varıldığı, "...+şekil" ibareli başvuru üzerinde SMK'nın 6/3 maddesi anlamında önceye dayalı kullanım ve gerçek hak sahipliği, SMK'nın 6/5 maddesindeki tanınmışlık koşullarının ve başvurunun kötüniyetle yapıldığı iddialarının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 2020-M-10024 sayılı YİDK kararının iptaline ve dava konusu 2019/81360 sayılı marka tescilli olduğundan hükümsüzlüğüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvurunun "..." ibaresinden oluştuğu, bu ibarenin Türkçe'de anlamı bulunmamakla birlikte Japonca'da "Türkiye" anlamına geldiği, başvurunun üzerinde büyük ve dikkat çekici bir şekil unsurunun da yer aldığı, davacının itiraza mesnet markalarının ise "..." esas unsurlu olduğu, taraf markalarında tek harf farklı ise de başvuru "..." şeklinde, itiraza mesnet markanın ise "..." olarak telaffuz edildiği, taraf markalarını oluşturan ibareler arasında kısmi bir görsel benzerlik bulunmakla birlikte, içerdiği baskın şekil unsuru itibariyle başvurunun bütünsel görünümü bakımından ve işitsel ve anlamsal olarak davacının markalarından yeterince farklılaştığı, başvuru kapsamındaki hizmetlerin alıcılarının dikkat seviyesi de gözetildiğinde başvuruyu gören tüketicilerin bunun davacının itiraza mesnet markasından farklı bir marka olduğunu derhal ve ilk bakışta algılayabileceği ve markalar arasında SMK'nın 6/1 maddesi anlamında iltibas bulunmadığı kanaatine varıldığı, dosya kapsamındaki bilirkişi raporunda da aynı sonuca ulaşıldığı gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. ve devamı maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 10.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12550, Karar No: 2010/15795, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12550 E.  ,  2010/15795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Mahallinde yapılan keşif sırasında bu yönde herhangi bir tespit yapılmamış olduğu halde, bilirkişi kurulu raporunda gerekçe gösterilmeden sulu tarım arazilerindeki ürünler münavebeye alınarak değer biçilmiştir. Sulama kaynağının ne olduğu açıkça gösterilmeden (taşınmazın üzerindeki bir su kaynağından veya yakınındaki bir dereden sulanıp sulanmadığı), sulamanın taşınmazın tamamında ve her mevsim için fiilen yeterli olup olmadığı, dereden sulanıyorsa bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, yeraltı suyundan hangi sistemle yararlanıldığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

2-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2009 yılı) mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce düzenlenen raporda İlçe Tarım Müdürlüğünce 2008 yılı veri listesindeki domates, biber, patlıcan, hıyar, buğday ve taze fasulye için dekar başına ortalamanın üstünde verim miktarı ve kilogram satış fiyatı alınmak suretiyle taşınmazın net gelirinin dolayısıyla değerinin yükseltilmesi,

3-Dava dilekçesinde kurulan irtifak hakkının tesciline karar verilmesi istendiği halde tesisine hükmedilmesiyle yetinilmesi,

Doğru görülmemiştir

3-Dava dilekçesinde kurulan irtifak hakkının tesciline karar verilmesi istendiği halde tesisine hükmedilmesiyle yetinilmesi,

Doğru görülmemiştir

Mahkemece taşınmazın sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinin açıkça ve denetime olanak verecek biçimde ve bir nolu bozmada değinilen hususlar doğrultusunda araştırılıp saptanması, bunun sonucunda taşınmazın fiilen sulandığının kesin olarak belirlenmesi, susuz olduğunun anlaşılması halinde kuru tarım arazilerinde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin ortalama verilere göre değerlendirme yapılıp kapitalizasyon faizinin %6 oranında alınması, İlçe Tarım Müdürlüğünden 2009 yılına ilişkin (kuru-sulu ayrımı yapılarak) dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek, ortalama değerleri esas alan ve diğer bozma nedenlerini de karşılayan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10034, Karar No: 2015/11229, Tarih: 05.05.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/10034 E.  ,  2015/11229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/218719

MAHKEMESİ : Gebze (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2013/507 Esas, 2014/289 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde .... Köyü muhtarı olarak görev yapan sanığın, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesince, yasal olarak köyde ikamet eden katılan adına çıkarılan 2004/937 Esas, 2006/484 Karar ve 2006/197 Müt. sayılı kararlarına ilişkin tebligatı, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. ile 21/2-3. madde ve fıkraları uyarınca kabule mecbur olduğu halde “muhatap açık adres bırakmadan köyden taşınmış," şeklindeki gerçeğe aykırı beyanla iade etmek suretiyle 7201 sayılı Tebligat Kanununun 55. maddesindeki suçu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; hükmedilen temel hapis cezasının 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirimiyle 2 ay 15 gün yerine 75 gün hapis cezası olarak tayini, netice ceza doğru olduğundan, suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında 53/5. madde gereğince bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni sayılmamıştır.

Bozmaya uyularak gereği yerine getirilmek, delilleri takdir ve gerekçeleri gösterilmek suretiyle kurulan hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7892, Karar No: 2017/2022, Tarih: 16.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/7892 E.  ,  2017/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davalı ... vekili, davacının 2009/32 sayılı Genelge'ye göre 01/01/2010 tarihinde yeni iş sözleşmesi imzaladığını, bu tarihten sonraki ihaleyi alan firmalarla sözleşmeler imzalayarak ücret değişikliğini kabul ettiğini ileri sürdüğünden, ... Hastanesi'nin hizmet alım ihalelerini üstlenen firmalara ve ilgili Hastanenin Başhekimliğine yazı yazılarak, 2009-2013 yılları arasında imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin istenilmesi ve yazı cevabı ile birlikte Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10665, Karar No: 2015/6297, Tarih: 05.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10665 E.  ,  2015/6297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/263-2014/409

1)Şikayete konu sıra cetvelinin düzenlendiği Ankara 13. İcra Müdürlüğü'nün 2013/13054 Esas sayılı dosyası içerisinde sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğine ilişkin belgeye rastlanılmamıştır. Sıra cetvelinin şikayetçiye ya da vekiline tebliğine ilişkin tebliğ belgesini içerir aslının ya da okunaklı ve onaylanmış bir suretinin İcra Müdürlüğü'nden istenmesi, icra dosyası içinde tebliğ belgelerinin bulunmaması durumunda sıra cetvelinin davacıya/vekiline tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı da sorularak, çıkarılmış ise tebliğ belgesinin icra dosyası içerisine konulması, temin edilemez ise İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtlarından tebliğ tarihinin araştırılarak mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu durumun tutulacak tutanak ile tespit edilip cevabi yazının mahkemeye gönderilmesinin istenmesi, ile sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğine ilişkin belgeyi içerecek şekilde onaylı bir suretinin dosya içerisine eklenmesi,

2) Hükmü temyiz eden şikayet olunan T.Halk Bankası A.Ş vekili tarafından verilen temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş ise de temyiz harcının yatırıldığına dair bilgi ve belge bulunmadığından, temyiz harcı yatırılmışsa buna ilişkin belgenin, yatırılmamışsa yatırılması için HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde aynı madde hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için geri çevirme yapılması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/808, Karar No: 2014/6289, Tarih: 19.03.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/808 E.  ,  2014/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun dosya içinde ve Ulusal Yargı Ağı Projesi sisteminde kayıtlı olmadığı anlaşıldığından bilirkişi raporunun dosyaya eklenmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, .../03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23600, Karar No: 2019/4744, Tarih: 26.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/23600 E.  ,  2019/4744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi davalı vekili duruşma talep etmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26/02/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, 11.06.2003-16.08.2014 tarihleri arasında davalıya ait ecza deposunun sevkiyat bölümünde şoför ve sevkiyat elemanı olarak çalıştığını, son aylık ücretinin 1.500,00TL kök ücret+prim olduğunu, fazla çalışma yapmasına karşın ücretlerinin ödenmediğini ve yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ayrıca iş akdinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, hafta tatili ve fazla mesai ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının en son maaşının brüt 1.180,00 TL olduğunu ayrıca fazla mesai ücretini aldığını, davacının ... şubesinde çalışmakta iken Halkalı deposundaki ihtiyaç sebebiyle görev yerinin değiştirildiğini, bu hususun işverence davacıya bildirildiğini, ancak davacının işe başlamadığını, 11.06.2003 tarihli iş sözleşmesi ile işveren tarafından görevlendirildiği takdirde işverenin Türkiye içinde veya dışında faaliyet gösterdiği işyerlerinden birinde çalışmayı kabul ettiğini, davacıya fazla mesai ücretlerinin ödendiğinin maaş bordrolarıyla sabit olduğunu, hafta tatili ve yıllık izin ücretlerinin de ödendiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi, son aylık ücretinin 1.500 TL kök ücret + prim olduğunu iddia etmiş; davalı işveren ise davacının son ücretinin brüt 1.180 TL olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacının iddia ettiği gibi net 1500 TL ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi, son aylık ücretinin 1.500 TL kök ücret + prim olduğunu iddia etmiş; davalı işveren ise davacının son ücretinin brüt 1.180 TL olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacının iddia ettiği gibi net 1500 TL ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan davacıya ait bordroların imzalı oluşu ve davacı tanıkları dahil tüm tanıkların davalıya ait işyerinde elden ödeme olmadığı yönünde beyanda bulundukları dikkate alındığında, davacının bordrolardaki ücret ile çalıştığının kabulü ile işçilik alacaklarının buna göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1700, Karar No: 2024/9535, Tarih: 10.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/1700 E.  ,  2024/9535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etmek

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne

yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2018 tarihli, 2018/760 Esas ve 2018/856 sayılı kararı ile sanık hakkında eylemlerinin "silahlı terör örgütüne yardım etmek" suçunu oluşturduğunun kabulü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrası yollamasıyla 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'nin 26.12.2019 tarihli, 2019/1037 Esas ve 2020/2115 sayılı kararı ile kararda bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından, istinaf itirazları yerinde görülmemiş olmakla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 31.12.2021 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle:

1-Delillerin hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

2-Mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına,

3-Kararın bozulmasına, temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge adliye mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge adliye mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına uygun kabule göre yapılan incelemede;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;