muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11217, Karar No: 2012/18658, Tarih: 05.11.2012

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda ise; zararlandırıcı olay SGK'ca iş kazası olarak kabul edilmiş, Maluliyet Daire Başkanlığı zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan işçide oluşan sürekli iş göremezlik oranı %57 olarak belirlenip, maluliyet oranına itirazlar değerlendirilmeden sonuca gidilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş, 5510 Sayılı Yasa'nın 19. maddesi gereğince, Sosyal Güvenlik Kurumu Yüksek Sağlık Kurulu tarafından sürekli iş göremezlik oranının tesbitine dair rapor almak, itiraz olması halinde Adli Tıp Kurulu'dan sürekli iş göremezlik oranına dair rapor almak ve Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp Kurulu raporları arasında çelişki olması halinde ise Adli Tıp Genel Kurulundan yeniden rapor almak suretiyle kesinleşen iş göremezlik oranına göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre ise;

Yapılacak iş, 5510 Sayılı Yasa'nın 19. maddesi gereğince, Sosyal Güvenlik Kurumu Yüksek Sağlık Kurulu tarafından sürekli iş göremezlik oranının tesbitine dair rapor almak, itiraz olması halinde Adli Tıp Kurulu'dan sürekli iş göremezlik oranına dair rapor almak ve Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp Kurulu raporları arasında çelişki olması halinde ise Adli Tıp Genel Kurulundan yeniden rapor almak suretiyle kesinleşen iş göremezlik oranına göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre ise;

Gerçekten sarf tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasası; iş kazası nedeniyle işverenin sigortalısına karşı, işe Kurumca el koyuncaya kadar sağlık yardımlarını yapma ve vizite kağıdı düzenleme dışında bir yükümlülüğünü hükme bağlamamıştır. Aksine; sözü edilen Yasanın, 14/3 maddesi; iş kazasının oluşumundan itibaren her türlü sağlık yardımları ile kurumun sorumlu olduğunu kabul etmiştir. Sözü edilen yasanın iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolunun getiriliş amaç ve nedeni; sigortalıların belirtilen türde bir zararla karşılaşmaları halinde, onları doğrudan koruma altına alma ve kendilerine yardım yapacak kuruluşu belirlemektir. Bu duruma göre, bir iş kazası nedeniyle, sigortalının başvuracağı mercii kendisini bu yönden güvenceye alan, kurum ve onların sağlık kuruluşlarıdır. İşveren, bu tür zararlandırıcı olayların meydana gelmesi durumlarında; artık sigortalısına karşı muhatap olmaktan çıkar, kurum doğrudan devreye girer. Esasen işveren de

belirtilen sigorta kolu nedeniyle yasanın belirlediği orandan prim ödemek ve ayrıca koşulları varsa, kurumun yaptığı harcamaları kuruma geri vermekle sorumlu tutulmuştur. Bu nedenle, gerek sigortalı ve gerekse işveren, iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolundan birbirlerine karşı değil, doğrudan Kuruma karşı sorumludurlar. İş kazası nedeniyle davacı tarafından yapılan sağlık harcamalarının, davalı işverenden tahsiline karar verilmesi belirtilen nedenlerle hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının ve kararı temyiz eden davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalılardan ... ve Ak Koç İnş. ve Tic.Ltd.Şti.'ne iadesine, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8624, Karar No: 2021/6813, Tarih: 20.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/8624 E.  ,  2021/6813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, Defter kayıt ve belgeleri gizleme

A) Sanık ... hakkında "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" ile sanık ... hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçlarında verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin; sanık ... hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik ise sanık ... vasisinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanık ...’e yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle “31.12.2007 ve 31.12.2008” suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, sanık ...’a yüklenen “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebeb olan sanığın sorgusunun yapıldığı 29.11.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık ... vasisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B- 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ve müdafisinin, sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanıkların savunmalarında, suça konu faturaları düzenleyen şirketin ortağı olduklarını, ancak faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını, adlarına ...ve...’ın şirket kurduklarını, şirketin yetkililerinin... ve ..., muhasebecisinin ... olduğunu, bütün işlemleri adı geçen şahısların yaptığını, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgilerinin bulunmadığını beyan etmeleri, dosya arasında bulunan ... Petrol Ür. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu doğrultusunda beyanı alınan...’ın ifadesinde ...’ın sekreteri olduğunu ve ...’ın sahte faturalar düzenleyip komisyon karşılığı sattığını, ... Petrol Ür. Ltd. Şirketinden önce ... Petrolcülük Ltd. Şirketine ait faturaları da sahte olarak düzenlediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) 2009 takvim yılına ait faturaların temin edilerek, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve..., ve ... veya ...’a ait olduğunu söylemeleri halinde; ismi bildirilen kişilerin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılmaları, duruşmada çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2) Mustafa Kılıç, ... ve ... veya ...’nın da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde sanıklar ve bu kişilerin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da..., ... ve ... veya ...’a ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullandığı belirlenen şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Vergi tekniği raporunda beyanı alınan ...’ın sekreteri olduğunu iddia eden...’ın tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak dinlenmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması yasaya aykırı,

5) Kabule göre de; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin, sanık ... ve müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 20.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19492, Karar No: 2014/3867, Tarih: 12.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19492 E.  ,  2014/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tebligat Kanununun 35.maddesine göre; Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Somut olayda ise; gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği için davalıya çıkartılan tebligat, evrak üzerinde TC. Kimlik numarası olmadığından kaydı tespit olunamadığı, adreste tanınmadığı belirtilerek bila tebliğ iade edilmiş, bunun üzerine davalının adres kayıt sisteminde yerleşim yerinin bulunup bulunmadığı araştırılmadan, eski adresine Tebligat Kanununun 35.maddesi gereğince tebligat yapılmıştır.

Bu nedenle, davacının adres kayıt sisteminde yerleşim yerinin bulunup bulunmadığı araştırılarak yeni adresinin tesbit edilmesi halinde ilam ile karşı tarafın temyiz dilekçesinin bu adrese tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi, aksi halde ise durumun tutanakla tespiti edilerek derhal gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26672, Karar No: 2016/4167, Tarih: 16.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/26672 E.  ,  2016/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı B.. A.. adına vekili Avukat A. Toptan ile davalı Elektrik Üretim A.Ş. adına vekili Avukat B. G. aralarındaki dava hakkında Ankara 12. İş Mahkemesinden verilen 15.06.2015 tarihli ve 2014/1341 esas, 2015/696 karar sayılı hüküm, duruşmalı olarak davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat A. T. ile karşı taraf adına vekili Avukat B. G. geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Elektrik .... A.Ş. G. M. 24.04.2015 tarihli cevabi yazısında, Çatalağzı ....... .Yüksek Kurulu tarafından satış ve devrinin yapılmasına karar verildiği, karar doğrultusunda devir sözleşmesinin imzalandığı belirtilmiş olup, Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığından söz konusu devir sözleşmesinin bir örneğinin istenilmesi ile devir işleminin tamamlanıp tamamlanmadığının sorularak, alınacak cevabi yazı ve eklerin dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6471, Karar No: 2019/17317, Tarih: 31.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/6471 E.  ,  2019/17317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/28548, Karar No: 2022/5448, Tarih: 03.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/28548 E.  ,  2022/5448 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği gözetilerek;

Örgütle iltisaklı Feza Eğitim Kurumlarında öğretmen olarak çalışan, dijital materyallerinde örgütle iltisaklı sitelere erişimi tespit edilen, Fatih Akyıldız beyanları itibariyle bir dönem örgüte ait evlerde kalıp ev abiliği yapan sanığın, örgüt liderinin talimatından sonra 11.06.2014 tarihinde başka bankadan kredi çekip bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere iki ayrı işlemle aynı gün Bank Asya'daki hesabına yatırarak, yine talimat döneminde 05.09.2014 ve 10.09.2014 tarihlerinde yeni katılım hesapları açarak örgütün finans kaynağı olan Bank Asya'ya maddi destek sağlamak suretiyle örgüte yardım kasdının oluştuğu anlaşılmakla sanığın silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23822, Karar No: 2012/5825, Tarih: 20.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/23822 E.  ,  2012/5825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazların reddine, ancak;

Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında eşinin kendisine hakaret ettiğini bu nedenle eşinin üzerine yürüdüğünü vurmaya çalıştığını katılanın kaçarken yaralandığını, ifade etmiş olup tarafların ortak çocukları tanıklar ... ve ... ... beyanlarında annelerinin sanık babalarına küfrettiğini bunun üzerine dövmek üzere sanığın ayağa kalktığını annelerinin kaçarak düşme sonucu yaralandığını beyan etmelerine göre olayın çıkış sebebinin katılanın sanığa küfretmesi sonucu oluştuğu, bu itibarla sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı konusunun tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.