muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/24465, Karar No: 2016/15153, Tarih: 29.09.2016

Mahkemece yapılacak iş, altişveren davalı ....ile idare arasında yapılan sözleşme ve ek protokollerin asıllarının getirtilerek sözleşmenin tarafının Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı’nın olduğunu tespiti halinde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu 124/4 maddesi uyarınca davacının hasımdaki yanılmasının kabul edilebilir nitelikte olduğu anlaşılmakla, 5902 sayılı Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 18/4 maddesi de gözetilmek suretiyle ilgili kuruma karşı davanın yöneltilmesi hususunda davacıya kesin mehil verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

II- Kabule göre de;

Aylık ücretin miktarı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmakta olup, davacı vekili davacının aylık ücret asgari ücretin %50 fazlası olarak kararlaştırıldığını savunmuş, Mahkemece yeterli araştırma yapılmadan davacının aylık ücretinin asgari ücretin %50 fazlası olduğu kabulü ile hesaplama yapılan bilirkişi raporuna göre alacakların hüküm altına alınması hatalı olmuştur. Davacıya ait iş sözleşmesi, alt işveren davalı .... ile idare arasında yapılan sözleşme ve ek protokolleri getirtilmeli tüm deliller birlikte değerlendirilerek aylık ücretin miktarı konusunda sonuca gidilmeli ve buna göre işçilik alacakları gerekirse yeniden hesap ettirilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi,

Fazla çalışma alacağı hesaplanırken, ara dinlenme süresi düşülmeden hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi,

Anayasanın 141/3. maddesi ve ona koşut bir düzenleme içeren 6100 sayılı HMK.nun 297.ve 27.maddeleri gözetilerek hüküm altına alınan alacak miktarları yönünden hangi gerekçe ile bu sonuca ulaşıldığının açıkça kaleme alındığı anlaşılabilir ve denetlenebilir nitelikte bir hüküm kurulmamış olması,

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiş olup, Harçlar Kanunu 13/j maddesi kapsamında, davalı kurumun harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...’ye iadesine, 29/09/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/701, Karar No: 2024/8894, Tarih: 11.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/701 E.  ,  2024/8894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1301 Esas, 2023/1163 Karar

HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/317 E., 2021/71 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "Özel ... HOSPITAL+şekil" ibareli marka başvurusunun, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından, 6769 sayılı SMK'nın 5/1.(ç) maddesi uyarınca kısmen reddine karar verildiğini, bu karara karşı yaptıkları itirazlarının da dava konusu YİDK kararı ile reddedildiğini, oysa müvekkiline ait marka ile redde mesnet 2003/22811 sayılı ve "...+şekil" ibareli marka arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 5/1(ç) maddesi anlamında bir benzerlik bulunmadığını ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK'in 2020-M-6919 sayılı kararının iptali ile başvurunun tescili istenen tüm hizmetler bakımından tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum'un kararının yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, dava konusu başvuru kapsamından çıkarılan 44. sınıf "Tıbbi hizmetler. Güzellik bakımı hizmetleri"nin redde mesnet marka kapsamında aynen yer aldığı, ancak dava konusu başvuru ile redde mesnet marka işaretleri arasında 6769 sayılı Kanun’un 5/1-ç maddesi anlamında ayniyet yada da ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile TÜRKPATENT YİDK'in 2020-M-6919 sayılı kararının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, 6769 sayılı Kanun’un 5/1.(ç) maddesi hükmünün uygulanabilmesi için markalar arasındaki benzerliğin iltibasa yol açacağının ayrıca inceleme yapılmasını gereksiz kılacak derecede güçlü ve açık olmasının gerektiği, Dairemizin 25.11.2020 tarih, 2020/1019-5419 E.K. sayılı ilamının da bu yönde bulunduğu, buna göre "Özel ... HOSPITAL+şekil" ibareli dava konusu başvuru ile redde mesnet "...+şekil" ibareli marka arasında bu anlamda bir benzerliğin bulunmadığı, başvurunun tertip tarzı ve yer verilen şekil unsuru ile anılan madde anlamında dava konusu başvuruya yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının marka başvurusunun davalı Kurum tarafından 6769 sayılı Kanun'un 5/1.ç maddesi uyarınca kısmen reddinin yerinde olup olmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5/1.ç maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3249, Karar No: 2016/8364, Tarih: 22.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/3249 E.  ,  2016/8364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczane sahibi olduğunu, davalı kurum tarafından düzenlenen 7.7.2011 tarihli yazı ile 2009 yılı protokolünün 6.3.18, 6.3.15, 6.3.19, 63.5, 6.3.3 maddeleri gereğince sözleşmenin 2 yıl süreyle feshi ile cezai şart uygulanmasına karar verildiğinin bildirildiğini, cezai şart uygulanmasını gerektiren fiilleri işlemediğini belirterek uygulanan cezai işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile sözleşmenin feshine ilişkin kararın iptali talebinin reddine, cezai şartın ise 144.954,95TL olarak uygulanmasına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, kurum tarafından uygulanan cezai işlemin iptaline karar verilmesi istemiyle ile eldeki davayı açmış, davalı ise uygulanan cezai işlemin hukuka uygun olduğunu savunmuştur. Mahkemece, bilirkişi raporu alınmış, sözleşmenin feshine ilişkin kararın iptali talebinin reddine, cezai işlemin ise 144.954,95 TL olarak uygulanmasına karar verilmiştir. Borçlar Kanununun 53.maddesi (6098 sayılı BK.nun 74.maddesi) uyarınca hukuk mahkemesi ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değilse de, ceza mahkemesince verilecek mahkumiyet kararı ve ceza mahkemesinde kabul edilen maddi vakıalar hukuk mahkemesini bağlar. Bu nedenle açılmış bir ceza davası var ise ceza davasının sonucunun beklenmesi gerekir. Somut olayda davacı hakkında cezai işleme dayanak reçetelerle ilgili olarak Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2013/118 Esas sayılı dosyasında resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçlarından yapılan yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacı, kuruma fatura edilen reçetelerle ilgili olarak sahte olduğu ve tahrifat yapıldığı iddia edilerek uygulanan cezai işlemin iptali istemiyle eldeki davayı açtığına göre yargılama konusu reçetelerin sahteliğinin sabit olması gerekmektedir. Davalı kurum tarafından uygulanan cezai işleme dayanak sahte olduğu iddia edilen reçetelerle ilgili olarak davacı hakkında açılan ceza davasının yargılamasının devam ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece BK.nun 53. (6098 sayılı BK.nun 74) maddesi uyarınca bu ceza davası sonucunun HMK.nın 165. maddesi de gözetilerek bekletici mesele yapılarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına bozulmasına, 2. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 22.3.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/14712, Karar No: 2006/1249, Tarih: 16.02.2006

6. Ceza Dairesi 2005/14712 E., 2006/1249 K.

**6. Ceza Dairesi 2005/14712 E., 2006/1249 K.**

**- HIRSIZLIK

- KONUT DOKUNULMAZLIĞINI BOZMAK

- LEHE KANUN UYGULAMASI

- MAHKUMİYET HÜKMÜNDE DEĞİŞİKLİK YARGILAMASI

- MALA ZARAR VERMEK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 116 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 143 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 493 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan hükümlü Tarkan hakkında verilen mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra 5237 sayılı TCK'nın lehe hükümlerinin uygulanması talep edilmesi üzerine, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda; 5237 sayılı TCK'nın uygulanmasına yer olmadığına ilişkin (Manisa İkinci Asliye Ceza Mahkemesi)'nden verilen 07.07.2005 tarihli kararın Yargıtay'ca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığı'ndan iade isteyen 12.10.2005 tarihli tebliğname ile 07.11.2005 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ve 101/1. maddeleriyle 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/1. maddesi uyarınca kural; lehe yasanın belirlenmesi ve uyarlanmasına ilişkin kararların dosya üzerinden verilebilmesidir.

Ancak;

a)Önceki yasaya göre sonraki yasa suçun öğelerinde değişiklik yapmışsa,

b)Önceki yasanın türü veya süresi bakımından erteleme dışında bıraktığı ceza, yeni yasa tarafından erteleme kapsamına alınmışsa,

c)Önceki yasaya göre temel ceza alt sınırdan belirlenmişken, yeni yasa uyarlanırken alt sınırın üzerinde ceza saptanması konusunda veya alt ve üst sınırlar konulmuş artırıcı ya da eksiltici bir hükmün uygulanmasında bir oranın belirlenmesi için mahkemece takdir hakkının kullanılması, böylece bireyselleştirme yapılması zorunluysa,

Duruşma açılmak suretiyle tüm bunların neden ve gerekçeleri de gösterilerek hüküm kurulması gerekir.

İnceleme konusu karara gelince;

c)Önceki yasaya göre temel ceza alt sınırdan belirlenmişken, yeni yasa uyarlanırken alt sınırın üzerinde ceza saptanması konusunda veya alt ve üst sınırlar konulmuş artırıcı ya da eksiltici bir hükmün uygulanmasında bir oranın belirlenmesi için mahkemece takdir hakkının kullanılması, böylece bireyselleştirme yapılması zorunluysa,

Duruşma açılmak suretiyle tüm bunların neden ve gerekçeleri de gösterilerek hüküm kurulması gerekir.

İnceleme konusu karara gelince;

Hükümlü Tarkan'ın, 07.04.2002 gecesi saat 20.00 sıralarında yakınanın evinin sağlam ve muhkem pencere çerçevesini tornavida ile açarak içeri girip 1.438.000.000 TL değerinde ziynet eşyası çaldığı sabit görülerek, Manisa İkinci Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.12.2002 tarih ve 476-1169 sayılı kararı ile 765 sayılı TCY'nin 493/1, 522/1, 81/2-3. maddeleri gereğince 3 yıl 3 ay 12 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nin uygulanması istenildiğinde Mahkemece 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-b maddesi uyarınca sanığın 2 yıl hapsine, 143/1. madde uyarınca cezasından 1/6 oranında artırım yapılarak 2 yıl 4 ay hapsine, sonuçta 5237 sayılı Yasa uyarınca verilen hapis cezası daha az ise de, aynı Yasa'nın 58. maddesinin 6. fıkrası gereğince bu ceza mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceğinden, bu durum da hükümlünün aleyhine olduğundan, yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olması karşısında;

765 sayılı Yasa'nın 493/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçlarının öğelerinin farklı olduğu, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Yasa'nın 116/1-4. maddesine uyan konut dokunulmazlığını bozmak ve 151/1. maddesine uyan mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğu, 765 sayılı Yasa'da bu tür suçlarda ağırlaştırıcı neden olmayan gece kavramının 5237 sayılı Yasa'nın 143/1. maddesine göre cezayı artırım nedeni olduğu, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının nedenleri de gösterilmeden uygulama yapılıp dosya üzerinden hüküm kurulmuş ise de;

5237 sayılı Yasa'ya göre hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarını oluşturan eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi; hırsızlık suçunun gece sayılan zaman diliminde işlenmesi yönünden artırım oranının takdiri ve mala zarar verme suçu bakımından uzlaşma hükümlerinin uygulanabilmesi için duruşma açılarak hüküm kurulması gerekirken, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilmesi,

Maddi ceza yasalarının kendi aralarında ve infaz yasalarının da kendi aralarında ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekirken, maddi ceza yasasına ilişkin lehe uygulamanın infaz yasası gözetilerek reddine karar verilemeyeceğinin de gözetilmemesi,

Maddi ceza yasalarının kendi aralarında ve infaz yasalarının da kendi aralarında ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekirken, maddi ceza yasasına ilişkin lehe uygulamanın infaz yasası gözetilerek reddine karar verilemeyeceğinin de gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü Tarkan'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 16.02.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14484, Karar No: 2012/933, Tarih: 25.01.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/14484 E.  ,  2012/933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmaz üzerinde kurulan enerji nakil hattının kadastro krokisi üzerinde açıkça gösterilmediği anlaşıldığından, fen bilirkişisine irtifak hakkı iz düşümü ölçekli krokide işaretlettirilerek,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19378, Karar No: 2014/16086, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19378 E.  ,  2014/16086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı SGK vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi davacı vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14224, Karar No: 2011/598, Tarih: 24.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14224 E.  ,  2011/598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 27.08.2010 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, ... parsel sayılı taşınmaz malikinin soyadının düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydında hatalı yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkindir. Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soy isim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Somut olayda, davacı ... parsel no’lu taşınmazda 1680/94080 hisse sahibi olduğunu, baba adının ... olarak eklenmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece dava konusu taşınmazda davacının hissesi bulunmadığı gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Dosya arasında bulunan ... parsel nolu taşınmazın tapu kayıtları incelendiğinde, davacının taşınmazda hissedar olmadığı anlaşılmaktadır. Ancak davacının murisi olduğunu iddia ettiği ...'nun taşınmazda 1680/94080 hissesi bulunmaktadır. Ayrıca dosya arasındaki nüfus kayıtlarından davacının murisi ...'nun baba adının ... olduğu, davacının baba adının ise ... değil ... olduğu

görülmektedir. Bu bilgilerden davacının amacının ... parsel no’lu taşınmazın tapu kaydına murisinin baba isminin eklenmesi olduğu ve dava açmakta hukuki yararı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacıya dilekçesi açıklatılmadan ve dava dilekçesinde maddi hata yapıldığı düşünülmeden işin esasına girmek gerekirken dava açma ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 24.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1603, Karar No: 2016/3563, Tarih: 17.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1603 E.  ,  2016/3563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi : 06.10.2015

Dava, yargılamanın yenilenmesi, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve her ne kadar davacı vekili tarafından duruşma talebinde bulunulmuş ise de, temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle, dayanağı maddî delillere ve özellikle 6216 Sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50.maddesinin 2.bendinde yer alan “Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemesine gönderilir” ifadesi göz önünde bulundurulduğunda, Anayasa Mahkemesinin ..../... başvuru numaralı, ... tarihli hak ihlaline ilişkin ve yeniden yargılama talebine konu kararının, mahkemece verilen bir hükümden kaynaklanmadığı, kanun koyucu tarafından çıkartılan kanun maddesinden kaynaklandığı, kaldı ki Anayasa Mahkemesince, ilgili madde de belirtildiği gibi, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin bir karar da verilmediği nazara alındığında, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.