muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4112, Karar No: 2016/6478, Tarih: 02.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/4112 E.  ,  2016/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Doç. Dr. ...'ın muayenehanesine giderek onun yönlendirmesi ve telkini ile davalı sağlık kuruluşunda bu davalı tarafından 11.07.2011 tarihinde boyun fıtığı teşhisi ile ameliyat edildiğini, ameliyat sonrasın vücudunun sol ve sağ tarafında his ve hareket kaybı oluştuğunu, davalı doktorun istirahat önerip 3 ay sonraya kontrole gelmek üzere taburcu işlemlerini yaptığını,şikayetlerinin artması üzerine başka bir sağlık kuruluşuna gittiğinde, üç fıtıktan birinin alınmadığı, alınan fıtıkların altında oluşan ödemin sinirlere baskı yaptığı, felç ve hissizlik durumunun davalı sağlık kuruluşunda bakıma alınmayıp, doğrudan taburcu edilmesinden kaynaklandığını öğrendiğini, anılan bu durum nedeniyle başka bir sağlık kuruluşunda ödem tedavisi ardından da fizik tedavisi almak zorunda kaldığını, hatalı ameliyat nedeniyle omuriliğinde zarar oluştuğunu, bunun bilinmesine rağmen tedavi edilmeyerek taburcu işlemlerinin yapıldığını ileri sürerek, tedavi, yol, bakım giderleri nedeniyle 30.000 TL, maluliyetten kaynaklı kazanç kaybı nedeniyle 10.000 TL maddi; 100.000 TL manevi tazminatın ticari avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı sağlık kuruluşu, davalı doktorun hastane bünyesinde hizmet veren bir doktor olmadığını, tüm tetkik ve tanı işlemlerinin davalı doktor tarafından muayenehenesinde yapıldığını, sadece ameliyat işleminin kendi hastanelerinde gerçekleştirildiğini; diğer davalı ise kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 26.05.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 2.İhtisas Kurulu raporuna itibar edilip, ameliyat sonrası davacıda oluşan yakınmanın komlikasyon niteliğinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 26.05.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 2.İhtisas Kurulu raporuna itibar edilip, ameliyat sonrası davacıda oluşan yakınmanın komlikasyon niteliğinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, gerçekleştirilen ameliyatın tıp kurallarına uygun olmaması, ameliyat sonrası özen yükümlülüğüne aykırı davranılıp gerekli bakım ve tedavinin yapılmaması, taburcu işlemlerinin erken yapılmasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat isteklerine ilişkindir. Mahkemece davacının iddiaları kapsamında değerlendirme yapılmak üzere Adli Tıp 2. İhtisas Kurulundan bilirkişi raporu talep edilmiş olup, düzenlenen adli tıp raporunda boyun fıtığı ameliyatı sonucu meydana gelen rahatsızlığının ameliyatının bir komplikasyonu olduğu tespit edilerek, davalı tarafa bir kusur atfedilmemiştir. Adli tıp raporunda her ne kadar bu ortaya çıkan rahatsızlık yapılan ameliyatın bir komplikasyonu olarak değerlendirilmiş ise de, davacı ameliyat sonrası erken taburcu işleminin yapıldığı, davalı tarafından ameliyat sonrası etkin bir tedavi ve bakım hizmeti verilmediği iddiasına da dayanmıştır. Ne var ki, alınan adli tıp raporu bu iddialar kapsamında herhangi bir değerlendirme içermemektedir. Mevcut bilirkişi raporu karara esas alınabilecek derecede yeterli bir tespit ve değerlendirmeye dayanmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece Üniversite hastanelerinde görev yapan, dava konusu hususlara ilişkin konusunda uzman hekimlerden oluşan yeni bir bilirkişi heyeti oluşturulmak suretiyle, taraf, hakim ve Yargıtay denetimine açık bir rapor alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 02/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17468, Karar No: 2007/17497, Tarih: 13.12.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/17468 E.  ,  2007/17497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.13.12.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan her kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

“Uyuşmazlık; müşterek yerleşim yerini terk edip babası evinde giden kadının, baba evinin bulunduğu yer mahkemesinde boşanma davası açabilmesinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 168.maddesinde; “Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesi” olduğu açıklanmıştır. Kanunun açık ifadesinden anlaşılacağı üzere boşanma ve ekindeki davaların kadının yerleşim yeri mahkemesinde de açılması olanaklıdır. Somut olayda davacı kadının 15.8.2002 tarihinde koca evini terk edip, o tarihten beri baba evinde oturduğu, işte çalışmadığı, üzerine kayıtlı bir taşınmazının bulunmadığı, hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.” (YHGK, 6.6.2007, 331-332, Ömer Uğur GENÇCAN-Mal Rejimleri Hukuku, Ankara-2007, s. 665-667)

Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararında açıkça belirtildiği üzere davacı kadının hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu; ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı görüşüne “Yüce Hukuk Genel Kurulu” 6.6.2007 günlü emsal kararı ile katılmamıştır.Yüce Hukuk Genel Kurulunun emsal kararına aynı görüşteki oyumla katılmış olduğumdan/destek verdiğimden “aynı uygulamanın” bu davada da yapılması/sürdürülmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Boşanma davası davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açıldığı için değerli çoğunluğun farklı düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/15486, Karar No: 2014/11200, Tarih: 30.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/15486 E.  ,  2014/11200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Giresun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (İcra Hukuk)

TARİHİ : 25/03/2013

NUMARASI : 2012/62-2013/34

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacı alacaklı vekili,19.06.2012 tarihli hacze konu menkullerin borçlu şirkete ait olduğunu belirterek davanın kabulü ile üçüncü kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı üçüncü kişi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, geçerli bir istihkak iddiası bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile Giresun 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2377 Esas sayılı takip dosyasındaki istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm, davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İstihkak davasının amacı hacizli eşya ya da hak üzerinde cebri icranın devam edip etmeyeceğini belirlemektir. İstihkak davasının görülebilmesi için, geçerli ve süresinde yapılmış bir istihkak iddiasının bulunması gerekir. Borçlunun üçüncü kişi lehine, üçüncü kişinin kendi lehine, borçlu ile birlikte malı elinde bulunduran üçüncü kişinin diğer bir üçüncü kişi lehine istihkak iddiasında bulunması mümkündür. (İİK'nun 96/1, 85/2). Bu kapsamda; icra dosyasında geçerli bir istihkak iddiası bulunmadığı durumda, istihkak iddiasının reddi isteğine ilişkin olarak dava açıldığı taktirde; davanın, dava şartı olan hukuki yarar bulunmadığı gözönüne alınarak, dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerekir. Ayrıca; 6100 sayılı HMK'nun 297/2. maddesi ile hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Bu doğrultuda, hükmün, kendi içerisinde çelişkili olmaması gerekir

Tüm bu açıklamalar kapsamında; eldeki uyuşmazlığa gelince, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre eldeki uyuşmazlıkta, 19.06.2012 tarihli hacizde istihkak iddiasında bulunan Fatih Ruhbil Sıradağ, üçüncü kişi konumundaki S.. S..'ın işletmesini temsile yetkili olmadığı gibi, haciz tutanağının imza bölümünde S.. S.. adına istihkak iddiasında bulunduğu yönünde imzası bulunan Avukat M. Ö. de icra dosyasına ve usulüne uygun ihtara rağmen Mahkeme dosyasına S.. S..'ın vekaletnamesini sunmamıştır. Bu kapsamda, Mahkeme'nin de kabulünde olduğu üzere 19.06.2012 tarihinde haczedilen mallara yönelik yöntemine uygun biçimde bir istihkak iddiasında bulunulmamıştır. Hal böyle olunca; Mahkemece, geçerli bir istihkak iddiasının bulunmadığı kabul edildiği halde, davanın kabulüne ve istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmesi az yukarıda belirtildiği üzere çelişkili olmuştur. Hükmün, bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 30.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/108, Karar No: 2013/5107, Tarih: 21.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/108 E.  ,  2013/5107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca Baraj gölü mutlak koruma alanında kalıp kullanımı yasaklanan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12992, Karar No: 2012/5144, Tarih: 23.02.2012

12. Ceza Dairesi 2012/12992 E., 2012/5144 K.

**12. Ceza Dairesi 2012/12992 E., 2012/5144 K.**

**- TRAFİK GÜVENLİĞİNİ TEHLİKEYE SOKMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 179 ]

**"İçtihat Metni"**

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle "emniyetli bir şekilde" araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu Beşinci İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 104 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücü belgesiz sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet Savcısı temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 23.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13406, Karar No: 2006/15398, Tarih: 20.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13406 E.  ,  2006/15398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.02.2005 gününde verilen dilekçe ile kullanma ve .yararlanma hakkı kayıtlarının iptali ile Maliye Bakanlığı adına tesciline istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada, 9.3.1998 tarihli görev verilmesine ilişkin İmtiyaz Sözleşmesi hükümlerine dayanılarak, dava dışı kişilere ait ... Mahallesi 232 ada 15 parsel, 342 ada 2 parsel, 383 ada 36, 37, 58 parsel sayılı taşınmazlarda kullanma ve yararlanma hakkına ilişkin kayıtların iptali ve tescili istenmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş,

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Yanlar arasındaki sözleşmenin 20/A ve 21/a maddeleri hükümlerince, davalı şirketin sözleşme süresinin sonunda, davacı idareye işin yürütülmesi için yapılmış ve yapılmakta olan tüm tesisleri, taşınır ve taşınmaz malları ve bunlar üzerindeki hakları tam çalışır olarak bedelsiz devretmesi gerekmektedir. Ancak, bu hükümler uyarınca davacı idareye devir edilmesi gereken taşınır taşınmaz mallar ve hakların devri için, ya sözleşmedeki imtiyaz süresinin dolmuş olması veya sözleşmenin taraflarından birince fesh edilmesi ve bu fesih işleminin kesinleşmiş olması gerekmektedir. Sözleşmeye göre imtiyaz süresi 19.10.2058 tarihinde dolacağından bu süre geçmeden taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki hakların devri, başka bir anlatımla kayıtlardaki 9.3.1998 tarihli sözleşme gereği davalı yararına konulan şerhlerin kaldırılması istenemez. Ne var ki; Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile davalı ... Elektrik A,Ş, arasında imzalanan

görev verilmesine ilişkin 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca fesh edilmiş, işletme faaliyeti için tüm araç ve gereçlere el konulmuş davalı da gerek fesih işlemi ve gerekse tesislere el koyma işleminin iptali için Danıştay’da dava açmıştır. Açılan bu davanın Danıştay 13.Dairesinin 31.5.2005 tarih, 5390-2879 sayılı kararı ile red edildiği, temyiz edilmesi üzerine dosyanın Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği ve henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Davalı şirket tarafından açılan dava reddolunmak suretiyle kesinleştiği takdirde sözleşme imtiyaz süresinden önce fesh edilmiş olacağından davacı fesih kararının kesinleşmesi halinde 9.3.1998 tarihli sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerinden yararlanarak taşınır ve taşınmaz mallardaki intifa ve davalı yararına kurulan irtifak haklarının kaldırılmasını isteyebilir. Böyle olunca mahkemece yapılacak iş; Danıştay 13.Dairesinin temyiz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na gönderildiği yukarıda tarih ve numarası zikredilen dava sonucunu beklemek, dava davacı şirket lehine sonuçlanırsa imtiyaz süresi ancak 19.10.2058 tarihinde biteceğinden davayı reddetmek, aksi durumda, 9.3.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi süresinden evvel haklı nedenlerle fesih edilmiş olacağından davanın sözleşmenin 20/A ve 21/a maddelerince şimdiki gibi kabulüne karar vermek olmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak imtiyaz süresi dolmuş veya fesih kesinleşmişcesine kullanım ve yararlanma haklarına ilişkin şerhin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 20.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7400, Karar No: 2014/6932, Tarih: 26.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7400 E.  ,  2014/6932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı,...Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında dere yatağı niteğiyle tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına, 26.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17959, Karar No: 2016/11465, Tarih: 08.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/17959 E.  ,  2016/11465 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 25/03/2015

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza, gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergâhı dikkate alınarak, irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 8'i geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Davacılardan Emine Aylin Kalender'in payına düşecek tazminat miktarı hesaplanarak, bu bedele de hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar ile davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.