muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5382, Karar No: 2023/6570, Tarih: 27.10.2023

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinin konu ile ilgili yedinci fıkrası;

“(7) (Yeniden Düzenleme:14.4.2020-7242/46 md.) Hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlandıktan sonra işlediği iddia olunan ve cezasının alt sınırı bir yıl veya daha fazla hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suçtan dolayı kamu davası açılmış olması hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine infaz hâkimi tarafından, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilebilir. Kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilmesi hâlinde, hükümlünün cezasının infazına denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak devam olunmasına infaz hâkimi tarafından karar verilir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. Somut olayda hükümlünün 5 yıl 13 ay hapis cezasının infazı için 13.09.2021 tarihinde cezaevine alındığı, Cumhuriyet savcılığı tarafından düzenlenen 17.09.2021 tarihli ve 2021/1669 sayılı müddetnameye göre şartla tahliye tarihinin 07.05.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 20.05.2027 olarak

belirlendiği, hükümlünün talebi üzerine 23.09.2021 tarihli İnfaz Hakimliği kararı ile hakında şartla tahliye tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasını infaz ettiği sırada 15.12.2021 tarihinde işlediği iddia olunan sağlık personeline görevi sırasında görevi nedeniyle hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 ... maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile aynı kanunun 58 ... maddesi ve 3359 sayılı Hizmetleri Temel Kanunu’nun ek 12 nci maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile 29.12.2021 tarihli iddianame ile Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, hükümlü hakkında dava açıldığını öğrenen yetkili ve görevli Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün, İnfaz İşleri Değerlendirme Komisyonu’nun kararınıda ekleyerek hükümlünün işlediği iddia olunan kasıtlı suçun cezasının alt sınırının bir yıldan fazla olması nedeniyle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesi için dosyasını Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla İnfaz Hakimliğine gönderdiği anlaşılmaktadır.

4. Kanun da yer alan “....denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine infaz hâkimi tarafından, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilebilir.” ibaresi İnfaz Hakimliğine açık ceza infaz kurumuna gönderip göndermeme konusunda takdir hakkı tanındığını göstermekte ise de, İnfaz Hakimliğinin hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına devam edilmesi ya da hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesi konusunda yasa gereği tanınan takdir hakkını kullanırken, takdir hakkının yerinde ve objektif olarak kullanıldığını haklı gösterecek nitelikte somut, denetlenebilir, dosya içeriğine uygun yeterli ve yasal gerekçe göstermesi gerekmektedir.

5. 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin yedinci fıkrasınının ikinci cümlesinde yer alan kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilmesi halinde, hükümlünün cezasının infazına denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak devam olunmasına infaz hakimliği tarafından karar verileceğinin burada takdir hakkının bulunmadığı açıkca düzenlenmiştir.

6. Mahkemece takdir hakkının yerinde ve objektif olarak kullanıldığını haklı gösterecek nitelikte somut, denetlenebilir, dosya içeriğine uygun yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, hükümlü hakkında kovuşturma sonucunda beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, davanın reddi veya düşme kararı verilmesi halinde ne şekilde uygulama yapılması gerektiğine ilişkin yasal düzenleme gerekçe olarak gösterilerek verilen karar usul ve yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.02.2022 tarihli ve 2022/193 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14391, Karar No: 2010/12225, Tarih: 22.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/14391 E.  ,  2010/12225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: BOZMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak düzenlenen 5271 sayılı CYY.nın 193/2.maddesinin “ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek” hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği, iddianamede tarif edildiği şekli ile “eylemin suç teşkil etmemesi veya eylemin suç olmaktan çıkarılması halleri” dışında, dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için, mutlaka sanığın sorgsunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O yer C. Savcısının temyiz nedenleri ile değişik gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1386, Karar No: 2010/7078, Tarih: 21.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1386 E.  ,  2010/7078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Malkara Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.06.2008 tarih ve 2002/122 - 2008/208 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıların işleten, sürücü ve trafik sigortacısı bulunduğu araçta yolcu olduğunu, meydana gelen kazada ayağını kaybedecek şekilde yaralandığını, sürücü davalının kusurlu olduğunu, müvekkilinin protez kullandığını, maddi ve manevi zararının doğduğunu ileri sürerek, 801.700.000 TL tedavi gideri, 5.000.000.000 TL maluliyet tazminatı ile 5.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsilini istemiş, 15.11.2007 havale tarihli dilekçesiyle ıslah isteminde bulunarak 23.015.61 YTL maluliyet tazminatının ticari faiziyle birlikte hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı Ak Sigorta A.Ş vekili, müvekkilinin poliçe limiti ile sorumlu olduğunu açıklamıştır.

Diğer davalı vekili, davanın reddini istemiş, ıslah edilen miktarın da zamanaşımına uğradığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının, davalıların işleten, sürücü ve trafik sigortacısı bulunduğu araçta yolcu olduğu, sürücü davalının tam kusurlu olarak neden olduğu kazada ayak bileğinden kesilecek şekilde yaralandığı, malul hale geldiği, tedavi gideri yaptığı, ıslah istemine karşı süresinde zamanaşımı def’inde bulunulduğu, KTK.nun 109 ncu maddesine göre bu tür taleplerin 2 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, davalı sürücünün ceza dosyasında yargılandığı, davacının maluliyet oranını ve durumunu ceza dosyasında en geç 22.05.2002 tarihinde öğrendiği, 5 yıllık ceza zamanaşımı süresi dolduktan sonra ıslahın yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 5000.00 YTL maddi tazminat ile 801.70 tedavi giderinin olay tarihinden işleyecek ticari faiziyle her iki davalıdan, 5000.00 YTL manevi tazminatın ise yine olay tarihinden işleyecek ticari faiziyle diğer davalıdan tahsiline, ıslah edilen miktarın zamanaşımı def’i nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, uyuşmazlığın TTK.'nunda ticari iş olarak tanımlanan taşıma sözleşmesinden kaynaklanmış olmasına, davalıların işleten ve sürücü bulunduğu araçta yolcu olan davacının ticari işlerde uygulanan temerrüt faizi talep etmesinde bir yanlışlık bulunmamasına, ticari faiz kavramının 3095 sayılı Kanunu’n 2/2 nci maddesinde açıklanan avans faizi oranını ifade etmesine, hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminatın yerinde olmasına göre, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalıların işleten, sürücü ve trafik sigortacısı bulundukları araçta yolcu olan davacının meydana gelen kazada ayak bileğinden kesilecek derecede yaralandığı ve malul hale geldiği hususları uyuşmazlık konusu değildir. Kaza 13.04.2001 tarihinde gerçekleşmiş, temyize konu işbu dava ise 11.04.2002 tarihinde açılmıştır. Davacı vekili, müvekkilinin maluliyet tazminatı ile ilgili istemini 05.12.2007 tarihinde ıslah ederek artırmıştır. Davalı ... vekili, ıslah edilen kısma yönelik zamanaşımı def’inde bulunmuş, mahkemece bu def kabul edilerek yazılı gerekçe ile hüküm kurulmuştur. Ancak, yukarıda da açıklandığı üzere, uyuşmazlık, TTK'nunda düzenlenen yolcu taşıma sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Anılan Kanunun 767/5 nci maddesinde yolcu, taşıyıcının hilesi yahut ağır kusuru yüzünden geç ulaşmış veya meydana gelen bir kaza neticesinde cismani zarara uğramış veya ölmüş ise taşıyıcının sorumluluğunun bu maddedeki zamanaşımına tabi olmayacağı hususu düzenlenmiştir. Başka bir anlatımla, anılan hallerde taşıyıcının sorumluluğuna ilişkin zamanaşımı süresi genel hükümlere göre belirlenecektir. Bu süre, BK.nun 125 nci maddesine göre 10 yıldır. Somut olayda davacının cismani zarara uğradığı sabit olduğuna göre, davalıların sorumluluğu 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olacaktır. O halde, ıslah edilen kısmın zamanaşımına uğramadığı, davalı ... vekilinin zamanaşımı def’inin yerinde olmadığı dikkate alınıp, ıslah edilen kısım bakımından işin esası değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, alınmadığı anlaşılan 641,57 TL temyiz harcının temyiz edenden alınmasına, 21.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15322, Karar No: 2015/15688, Tarih: 16.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/15322 E.  ,  2015/15688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2015/208789

MAHKEMESİ : Selim Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2012

NUMARASI : 2011/45 (E) ve 2012/141 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-) Sanık O.. G.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yokluğunda verilen ve 23.07.2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 22.08.2012 tarihinde temyiz eden sanığın eşinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-) Sanıklar B.. Y.. ve T.. Ç.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-) Sanık B.. Y..'ın aşamalarda alınan ifadelerinde atılı suçu işlemediğini savunması karşısında sanığın yüklenen suçu işlediğine ilişkin diğer sanık T.. Ç..' nin soyut suç atma niteliğindeki ifadesi dışında sanığın mahkûmiyetine yeterli nitelikte hukuka uygun ve kesin delillerin neler olduğu denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıkça gösterilip tartışılmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-) Sanık T.. Ç..'nin mahkumiyetine karar verilen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde düzenlenen barınak yerlerindeki büyük veya küçükbaş hayvan hırsızlığı suçunda, belirtilen yerlerin, bina ve eklentisi dışında kalan, sadece hayvanlara özgülenmiş yerler olması ve burada bulunan hayvanların çalınması gerekir. Büyük veya küçükbaş hayvanların, içinde insanların yaşadığı bina veya eklentisinden çalınması durumunda ise, aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uygulanacaktır.

Somut olayda; katılanın ifadeleri, olay yeri tespit tutanağı ve olay yerine ilişkin olay yeri krokisinden, ahırın ayrı bir barınak niteliği taşımadığı, hırsızlık eyleminin, katılanın evinin bitişiğinde bulunan ve eklenti niteliğinde olan ahırdan gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfının hatalı değerlendirilmesiyle aynı Kanun'un 142/2-g maddesiyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. Y.. müdafiinin ve sanık T.. Ç.. müdafiilerinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16.09.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. Y.. müdafiinin ve sanık T.. Ç.. müdafiilerinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16.09.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir. Hayvanların barındığı "ahır" tabir edilen yerlerin, anılan madde kapsamında hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur. Bu nedenle somut olayımızda, suça konu hayvanların ahırdan çalındığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, başka bir koşul aranmaksızın TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu ve yerel mahkemece de eylem bu şekilde nitelendirilerek hüküm kurulmuş olduğundan hırsızlık suçuna ilişkin bozma düşüncesinin yerinde olmadığını düşünmekteyim.

Sayın çoğunluğun gerekçesinde belirtilen; barınak yerinin, bina ve eklentisinin dışında kalan yerlerde olması gerektiğine ilişkin bir koşulun yasal bir dayanağı olmadığı gibi, usul ve hukuka uygun da olmadığı kanaatindeyim.

Konunun daha iyi anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b ve 142/2-g maddelerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK.nun 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde,...büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddedeki öngörülen suçun unsurlarını/öğelerini birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddeki suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK.nun 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadır.

Örneğin; Devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK.nun 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK.nun 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı yasanın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK.nun 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK.nun 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uyglanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benmisememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Aslında sayın çoğunluğun görüşünde, eylemin neden TCK.nun 142/2-g kapsamında değerlendirilemeyeceğine ilişkin tartışılabilecek nitelikte açık ve gerekçeli bir görüş dile getirilmeyip, sadece sonuç olarak uygulama biçiminin ifadesiyle yetinildiği için, açıklanmayan gerekçeyi tartışma olanağı olmadığından bu konuda başka birşey yazmaya gerek görülmemiştir.

Ancak bazı hukukçular, TCK.nun 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu sözkonusu olmadığından eylemin, TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK. nun 142/2- g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin (somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ahırın) korunaksız olması veya sayın çoğunluğun görüşünde ifade edildiği gibi, bina ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiğine ilişkin bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arzettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi mantıksal çelişki de içermektedir.

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK.nun 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçunu düzenlemektedir. Madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesini nitelekli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsu çiftliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

Şimdi Açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK.nun 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), failin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı yasada böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı yasanın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının, işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.