muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3196, Karar No: 2018/4828, Tarih: 25.06.2018

Somut olayda uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, bu nevi davaların ticari dava olduğuna ya da asliye ticaret mahkemelerinde görüleceğine ilişkin bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. Bu durumda, eldeki davanın ticari dava olarak kabulü ile uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesi tarafından çözülebilmesi için, uyuşmazlık konusu işin her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili olması zorunludur. Dosya kapsamında davacı taraf ticari şirket olup ,davalı gerçek kişi tacir olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında kaldığından asliye ticaret mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği anlaşılmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın ... ve .... maddeleri gereğince; ... 12. Asliye Ticaret YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE .../06/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24289, Karar No: 2017/3452, Tarih: 28.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/24289 E.  ,  2017/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların karşılıklı görülen boşanma davalarında mahkemece "Davacı-karşı davalı ... tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına" karar verilmiş, davalı-karşı davacı kadının boşanma davası ile ilgili her hangi bir hüküm kurulmamıştır. Davalı-karşı davacı kadının boşanma davası ile ilgili her hangi bir hüküm kurulmaması kanunun açık ihlali mahiyetinde görüldüğünden, usul ve yasaya aykırı hükmün bu sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.28.03.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/11435, Karar No: 2011/29263, Tarih: 19.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/11435 E.  ,  2011/29263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK'nun 542. maddesi göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanun'un 321. maddesine göre, geçerli bir yönetim kurulu kararına dayanmaksızın temsilci tayin edilen kişilerin şirket adına yapacağı işlemler geçersiz olur. Zira, TTK'nun 539. maddesine göre atanan müdürler esas itibariyle ticari mümessil niteliğinde olduklarından, bir başka kişiyi ticari mümessil tayin etme yetkisini haiz değillerdir. Ayrıca TTK'nun 545. maddesine göre de, sözleşmede aksine hüküm olmadıkça ticari mümessiller ile bütün işletmeyi idare selahiyetini haiz olan ticari vekiller, şirketi oluşturan ortaklar kurul kararı ile tayin olunabilirler.

Somut olayda, belirtilen yasa maddesi uyarınca muteriz şirketin bağlayıcı imzasının varlığından söz etmek mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ  : Tarafların temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5765, Karar No: 2010/6648, Tarih: 09.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5765 E.  ,  2010/6648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : GAİPLİK VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 2292 ada 9 parsel sayılı ...Ağa ve ... Paşa Elhaç ... Ağa Vakfından icareli taşınmazın paydaşlarından ... oğlu Yani ile ... oğlu Dionisyos ve... kızı ...nin gaip olmaları nedeniyle kayyım tayin edildiğini, kayyımla idare süresi olan 10 yıllık sürenin sona erdiğini ileri sürüp, gaiplik kararı verilmek suretiyle taşınmazın 7/12 hissesinin mahlulen Vakfı adına tescilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 2762 sayılı Vakıflar Kanununun 28.maddesi ve 5737 sayılı Vakıflar Yasasının 17.maddesi uyarınca mirasçı bırakmadan ölen mutasarrıfın payının Vakfına intikal edeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 132.10.-TL peşin harcın temyiz eden davalı Harçtan muaf olduğundan davalıya iadesine, 09.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16333, Karar No: 2006/16953, Tarih: 05.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16333 E.  ,  2006/16953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... köyü 547 parselin orman sınırları içinde kaldığını, bu durumun ... Asliye Hukuk Mahkemesinin hakem sıfatıyla yürüttüğü 2000/162 sayılı dosyasında da belirlendiğini, bu nedenle taşınmazın davalı adına kayıtlı tapusunun iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile 547 parselin tapusunun iptaline, orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1959 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 07/03/1996 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 1953 yılında kesinleşmiştir.

Mahkemece, Orman Yönetimi ve TEAŞ arasında Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/162 E. sayılı dosyasında hakem sıfatıyla yapılan uygulama sonunda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman sınırları içinde kaldığının belirlendiği gerekçesiyle Yönetimin davasının kabulüne ilişkin verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.

Şöyle ki; öncelikle, 4916 Sayılı Yasanın 24.maddesi ile değiştirilen 3533 Sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince; ".... taşınmazların aynına yönelik olan..." uyuşmazlıkların hakemde görülemeyeceği hükümleri getirilmiş olduğu anlaşılmakla, bu davanın hakem mahkemesinde görülme olanağı bulunmamaktadır. Bundan ayrı olarak; davalı tarafın hakem mahkemesinde çekişmeli taşınmazın 1959 yılında yapılan orman kadastro sınırları dışında bırakıldığı halde, 1995 yılında yapılan çalışmada hatalı aplikasyon sonucu orman sınırı içine alındığını iddia etmesi üzerine kendisine orman tahdidine itiraz davası açması için süre verildiği ve Asliye Hukuk mahkemesinin 2002/33 (bozmadan sonra 2003/66) Esas nolu dosyasında dava açıldığı halde, bu davanın sonucu beklenmeden karar verilmesi isabetsizdir.

-2-

2006/16333- 16953

-2-

2006/16333- 16953

Dairenin 21/09/2006 tarihli geri çevirme kararı ile sözü edilen 2002/33 sayılı dosya getirtilip incelendiğinde davanın TEAŞ ve Orman Yönetimi arasında görüldüğü, dosyada yapılan orman araştırmasında taşınmazın 1959 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları dışında yer aldığı halde aplikasyonu yapan ekip tarafından haritanın yanlış renklendirildiği ve tahdit içinde gibi gösterildiği, oysa aynı taşınmaz hakkında gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 1962 /2 sayılı dosyasında yapılan incelemede de taşınmazın orman tahdidi dışında olduğunun belirlendiği, Orman Yönetimi, Hazine ve taşınmazın ilk maliki ... Yurdal arasında görülen bu davanın Orman Yönetimini bağlayacağı açıklanmıştır. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/33 sayılı dosyası halen derdest olup, temyize konu dosyanın sonucunu beklemektedir.

Sonuç olarak: her ne kadar temyize konu dosyada orman araştırması yapılmaksızın hakem kararı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmişse de, bu davanın hakemde görülemeyeceği ve aynı taşınmaz hakkında hem Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 1962/2, hem de Asliye Hukuk mahkemesinin 2002/33 sayılı dosyalarında yapılan incelemeye göre taşınmazın orman kadastro sınırları dışında kaldığı ve bu araştırmaların Orman Yönetimini bağlayacağı açıktır. Aplikasyon ilk orman kadastrosuna aykırı olamaz, mahkemece halen derdest olan Asliye Hukuk mahkemesinin 2002/33 (2003/66) sayılı dosyası temyize konu dosya ile birleştirilerek davanın reddine karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı hükmün BOZULMASINA 05/12/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4285, Karar No: 2021/315, Tarih: 19.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/4285 E.  ,  2021/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ :İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı ..., temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtaya da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödenmesi gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı ...'nun adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davalının adli yardım talebinin KABULÜNE, temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 19.01.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/9455, Karar No: 2022/4475, Tarih: 16.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/9455 E.  ,  2022/4475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklara yüklenen “Açığa İmzanın Kötüye Kullanılması” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddelerinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgusunun yapıldığı 20.02.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 16.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5757, Karar No: 2015/6588, Tarih: 31.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/5757 E.  ,  2015/6588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın atılı suçu hiçbir aşamada kabul etmemesi ve olay tarihinden bir süre önce ayağından vurulması nedeniyle uzun süreli tedavi gördüğüne ilişkin belgeleri ibraz etmesi karşısında, olay tarihinden bir gün sonra bu telefonu kullandıkları tesbit edilen ...ve ...isimli şahısların bilgisine başvurulup suça konu telefonu kimden aldıkları araştırılarak, yanısıra o tarihte İstanbul'da olmadığını ileri süren sanığın suç tarihinde kullanmış olduğu cep telefonuna ilişkin... kayıtları getirtilip olay saatinde kullandığı baz istasyonu tesbit edilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15134, Karar No: 2014/39177, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/15134 E.  ,  2014/39177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

... Hastanesi veri giriş elemanı ihalesini alan firmalar ... Tem. Hiz. Gıda. Bil. Şirketi, ... Müşavirlik İnş. Şti. Ve ... İnş. Şirketlerine ayrı ayrı yazı yazılarak; 2009-2010 - 2011-2012 yıllarında davacı ile imzalanan bütün bireysel iş sözleşmelerinin istenmesi yazı cevabı ile birlikte dosyanın Dairemize gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 22.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/644, Karar No: 2020/98, Tarih: 13.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2019/644 E.  ,  2020/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 20-79

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, Ümraniye 4. Asliye Ceza Mahkemesince 17.04.2009 tarih ve 1653-482 sayı ile, sanıkların eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesince 24.09.2009 tarih ve 179-286 sayı ile sanıkların beraatine ilişkin hükümlerin katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 11.12.2013 tarih ve 14720-19684 sayı ile;

"...Sanık doktorların suç tarihi itibarıyla görev yaptıkları Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi Beyin ve Sinir Cerrahisi Kliniğinde yaptıkları operasyonlarda kullandıkları endoprotezlerin doğru endikasyonlarda kullanılmayıp kamu zararına sebebiyet verildiği iddia olunan olayda, mahkemece sanıkların beraatlarına karar verilmiş ise de gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; sanıkların eylemleri nedeniyle kamu zararına neden olup olmadıkları hususunda konusunda uzman bilirkişilere yaptırılacak inceleme ile konunun açıklığa kavuşturulması, operasyon yapılan hastalar tanık sıfatıyla dinlenilip bu konuda beyanlarına başvurulduktan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesi ise 18.03.2014 tarih ve 20-79 sayı ile bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanıkların beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2017 tarihli ve 248889 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesince 04.12.2019 tarih ve 30372-14028 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi nedeniyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı suçların yasal unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı bakımından eksik araştırma sonucu hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; hazır bulundukları oturumda son söz sanıklara verilmeden hüküm kurulmasının savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığı ile direnme kararının yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediği hususlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, Yerel Mahkemece sanıkların da hazır bulunduğu oturumda, sanıklar ve müdafileri ile Cumhuriyet savcısına bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ardından bozma ilamına karşı direnildiği tefhim edilerek hazır bulunan sanıklara son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verildiği, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan, ilk hükümdeki gerekçenin tekrarlanması suretiyle direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; "Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur" şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki "Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir." ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır" (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır" (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Öte yandan, Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunludur. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi uygulamada da keyfiliğe yol açacağında kuşku yoktur. Nitekim Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş uygulamalarına göre de, bir karar bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, yerel mahkeme tarafından CMK'nın 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca yeniden usulüne uygun olarak hüküm kurulması, bunun yanında direnmeye ilişkin gerekçenin de gösterilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında ön sorunlara ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan oturumda sırasıyla, sanıklar ve müdafilerine bozma ilamına karşı diyecekleri sorulduktan sonra Cumhuriyet savcısının bozma ilamına ilişkin görüşü alınıp hazır bulunan sanıklara son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükümlerin tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açıkça aykırılık oluşturmaktadır.

Diğer taraftan Yerel Mahkemece, Özel Dairenin bozma kararı ile tamamen ortadan kalkan ilk hükümlerde direnilirken, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan, önceki hükümlerin gerekçesinin tekrarı ile yetinilmesi de usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme direnme kararının, belirlenen bu usuli nedenlerden dolayı diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 20-79 sayılı direnme kararına konu sanıkların beraatine ilişkin hükümlerin, hazır bulunan sanıklara son sözün verilmemesi yine usul ve kanuna uygun direnme gerekçesi gösterilmeden karar verilmesi isabetsizliklerinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 13.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8714, Karar No: 2019/19749, Tarih: 12.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/8714 E.  ,  2019/19749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... Enerji Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı ve davalılardan ... Enerji Elektrik Üretim Pazarlama Danışmanlık San. ve Tic. A.Ş.'nin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 12/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.