muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6860, Karar No: 2016/2306, Tarih: 15.02.2016

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin birinci fıkrasına göre, kat malikleri anataşınmazın bakımı ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramayacağı, devamında da kat maliklerinin kendi bağımsız bölümlerinde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamayacağı öngörülmüştür. Dosya içindeki bilgi ve belgelerle bilirkişi kurulu raporu içeriğinden, davalıya ait 12 nolu bağımsız bölümün zemine dönük şekilde projesinden farklı yapıldığı, tabanda 11,14 m², üst katta 11,14 m² toplam 22,28 m² fazladan imalatı olduğu, bu alanın ortak yerde kaldığının belirtildiği, ancak söz konusu projeye aykırılığın ne şekilde gerçekleştiğinin, sözü edilen 22,28 m²'lik alanın nerede bulunduğunun krokiye bağlanmak suretiyle açıkça gösterilmediği ve eski hale getirme işleminin anayapının statiğine zarar verip vermeyeceği ile ilgili bilirkişi raporunda bir tespit yapılmadığı, yine 21,70 m² lik etrafına duvar örülen alanın yerinin de krokiye bağlanmadığı anlaşılmıştır.

Buna göre dosyada mevcut bilirkişi raporu, onaylı mimari proje ile vaziyet planına aykırılıkların tespiti, bunların binanın ilk inşası sırasında yapılmış olup olmadığı, nasıl projeye uygun hale getirileceği ve eski hale getirme işleminin anataşınmazın statik yapısına zarar verip vermeyeceği hususlarında hüküm kurmaya yeterli olmadığından yeniden uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınarak onaylı mimari proje ve ekleri yerinde uygulanmak suretiyle 22,28 m²'lik alandaki projeye aykırılığın belirlenip, eski hale getirme işleminin statik yapıya zarar verip vermeyeceği de saptanıp, statiğe zararı olmadığı takdirde projeye uygun hale getirilmesi için yapılması gerekenler denetlemeye ve infaza elverişli olacak şekilde krokiye bağlanması, yine 21,70 m²'lik etrafına duvar örülen alanın da kroki ile gösterilmek suretiyle müdahale edilen bölümler hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan verilmeden belirlenmesi ve sonucuna göre müdahalenin önlenmesine ve projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, davalının müdahale ettiği iddia edilen bölümlerin krokisi düzenlettirilmeden infazda tereddüt yaratacak biçimde eksik inceleme ve yetersiz araştırmaya dayanan rapora göre hüküm kurulması,

2-Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklanan ve konusu doğrudan para alacağı olmayan davaların niteliği gereği harç ve vekalet ücreti yönünden maktu tarifelere tabi olduğu gözetilmeden nisbi harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklanan ve konusu doğrudan para alacağı olmayan davaların niteliği gereği harç ve vekalet ücreti yönünden maktu tarifelere tabi olduğu gözetilmeden nisbi harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27686, Karar No: 2014/29486, Tarih: 13.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/27686 E.  ,  2014/29486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2013/464-2014/306

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği husumet yokluğundan reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketin NATO Sözleşmeleri gereğince Amerika Hava Kuvvetlerinin İncirlik’teki personelinin kendileri ve aileleri için yürütülen sivil hizmetleri sunan işveren olduğunu, davacının 1983’ten beri ev hizmetleri ve çocuk bakıcısı olarak davalı şirket tarafından işe alındığını ve 16.07.2008 gününe kadar şirket personeli olarak bu hizmetlerde çalıştığını, işçilerin sigortasız çalıştırılması üzerine yapılan şikâyet sonucunda işten çıkarıldığını belirterek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı V.. C.. Şirketi vekili, davacının ev hizmetinde çalıştığını ve davacı ile aralarında iş sözleşmesi olmadığını, ücretinin evinde hizmet verdiği Amerikan askerleri tarafından ödendiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ev hizmeti işinde çalışması ve İş Kanunu kapsamında olmaması nedeniyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Hükmün temyizi üzerine Dairemizce, “Somut olayda davacı, İncirlik’teki Amerikan askerlerinin ev işlerinde çocuk bakıcılığı ve ev hizmeti işlerinde çalışmıştır. Ancak tanık beyanları ile dosyadaki belgelere göre, davalı işveren davacı gibi çalışan tüm işçilere hava üssüne girebilmeleri için giriş kartı çıkarmış, ev hizmeti isteyen Amerikan askerleri davalı şirket ile irtibata geçerek işçi temin etmiştir. Davacı ile evinde hizmet verdiği Amerikan askeri arasındaki ilişki evde hizmet ilişkisi olsa bile davacı ile davalı şirket arasında iş sözleşmesinin bağımlılık ve devamlılık unsurları gerçekleşmiştir. Zira davacı, davalı işverenin talimatı ile görevlendirildiğinde Amerikan askerinin evine gidip iş görme edimini yerine getirmekte, diğer zamanlarda da davalı işverenin talimatını beklemektedir. Ücretin 3. kişi tarafından ödenmesi, davacı ile davalı şirket arasındaki sözleşmenin iş sözleşmesi olduğu olgusunu ortadan kaldırmaz. Bu nedenle somut uyuşmazlığa bakma görevinin iş mahkemesine ait olduğu göz ardı edilerek mahkemece görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, taraflar arasında işçi-işveren ilişkisi olmayıp davacının işvereninin evinde çalıştığı Amerikan askerleri olması sebebiyle husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, taraflar arasında işçi-işveren ilişkisi olmayıp davacının işvereninin evinde çalıştığı Amerikan askerleri olması sebebiyle husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda, Dairemizin bozma ilamında, davacı ile davalı şirket arasında hizmet akdinin bağımlılık ve devamlılık unsurlarının gerçekleştiği, ücretin 3. kişi tarafından ödenmesinin sonucu değiştirmeyeceği ve işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Emsal dava dosyalarında dinlenen tanıklar da ücretlerinin Amerikan askerlerince ödendiğini ancak askerlerin bu parayı davalı şirketten temin ettiklerini, çalıştıkları evlerin boş kaldığı zamanlarda davalı şirket emrinde beklediklerini veya davalı şirketin görevlendirmesiyle hava üssündeki otel, kilise gibi yerlerde çalıştıklarını söylemişlerdir. Dolayısıyla bozma ilamımızda da belirtildiği gibi davacı ile davalı şirket arasında 4857 sayılı İş Kanunu’na göre belirsiz süreli iş sözleşmesinin kurulduğunun kabulü gerekmektedir.

Mahkemece bozma ilamına uyulduğuna göre işin esasına girilerek bilirkişiden rapor alınıp dava konusu isteklerle ilgili davalı yönünden bir karar verilmesi gerekirken ve bozmaya karşı da direnilmediği hâlde husumet yokluğundan ret kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 13.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1188, Karar No: 2010/13352, Tarih: 01.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/1188 E.  ,  2010/13352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır.” hükmü yer almaktadır. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3., 4. fıkralarında aynen; “Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur.” düzenlemesi yer almıştır.

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle, inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir.” şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir. ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise de borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Öte yandan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E.,2001/467 K. ve 06.06.2001 tarih ve 2001/12-466 E., 2001/483 K. sayılı kararlarında da aynen benimsendiği gibi herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Somut olayda, hükme esas alınan, bilirkişi A. B.'ın hazırlamış olduğu 29.09.2009 günlü raporda imza incelemesinin Ankara 16. Noterliği'nce düzenlenmiş 10.11.2006 tarihli 29350 yevmiye numaralı genel vekaletname fotokopisi, Ankara 17. Noterliği'nce düzenlenmiş 19.04.2004 tarih 10473 yevmiye numaralı imza beyannamesi fotokopisi ve Ankara 17. Noterliği'nce düzenlenmiş 24.09.2004 tarih 25266 yevmiye numaralı belge fotokopisi üzerinden yapıldığı anlaşılmış olmakla raporun hükme esas alınabilecek nitelikte olmadığı görülmüştür.(Hukuk Genel Kurulu’nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-38 esas, 2009/415 karar sayılı kararı)

Bu nedenlerle mahkemece anılan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu nedenlerle mahkemece anılan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/344, Karar No: 2022/849, Tarih: 07.06.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2020/344 E.  ,  2022/849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi kararına yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, ilk derece mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; müvekkilinin “SGR” ibareli markalarının bulunduğunu, ayrıca 2014/22512 sayılı “...” ibareli 29, 30 ve 35. sınıflar için marka başvurusu yaptığını, bu başvuruya davalı şirket tarafından “sagra”, “Sağra Spesiyal” ve “...” ibareli markaları mesnet gösterilerek benzerlik, eskiye dayalı kullanım ve tanınmışlık iddiası ile itiraz edildiğini, itirazın öncelikle Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, davalı şirketin bu karara yaptığı itirazın ise YİDK tarafından kısmen kabul edilerek bir kısım mal ve hizmetler yönünden başvurunun reddine karar verildiğini, oysa müvekkilinin başvurusu ile davalı şirketin markalarının hiçbir şekilde benzer olmadığını, ayrıca müvekkilinin ticaret unvanının bir kısmını oluşturan “Sağra Special” ibaresinin müvekkili tarafından davalı şirketten daha önce kullanmaya başladığını ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK kararının iptali ile marka tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı:

5.1. Davalı Sanset Gıda Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekili; müvekkilinin “SAGRA” ibareli markasının tanınmış marka niteliğinde olduğunu, yıllarca “SAGRA” markalı ürünlerin bayiliğini yapan davacının kötü niyetli olarak öncelikle “SGR” ibaresini marka olarak aldığını, şimdi ise “...” ibareli marka başvurusunda bulunarak müvekkilinin “Sağra Spesiyal” ve “...” ibareli markalarına yaklaşmayı amaçladığını, davacı başvurusu ile müvekkili markalarının karıştırılma ihtimali bulunduğunu, davacı markasının tescili hâlinde müvekkilinin markalarının ayırt ediciliğinin zarar göreceğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

5.2. Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili; davacı başvurusu ile davalı şirketin markaları arasında iptaline karar verilen sınıflar yönünden benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğunu, bu itibarla YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

5.2. Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili; davacı başvurusu ile davalı şirketin markaları arasında iptaline karar verilen sınıflar yönünden benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğunu, bu itibarla YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 02.11.2016 tarihli ve 2015/286 E., 2016/315 K. sayılı kararı ile; davacıya ait 2014/22512 sayılı "SGR SPECIAL" ibareli marka başvurusu ile davalı şirkete ait “...”, “Sağra Spesiyal” ibareli markaların kapsamındaki mal ve hizmetlerin aynı olduğu, markaların görsel, işitsel ve anlamsal açılardan benzer oldukları, markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesinin oluştuğu, öte yandan davacının ticaret unvanına dayalı üstün hakkından bahsedilemeyeceği, bu hususun İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 20.12.2012 tarihli ve 2009/92 E., 2012/267 K. sayılı kararı ile de anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

8. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 25.01.2017 tarihli ve 2017/43 E., 2017/28 K. sayılı kararı ile; ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Bölge adliye mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

10. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 12.11.2018 tarihli ve 2017/1395 E., 2018/6945 K. sayılı kararı ile; “…Dava, marka başvurusunun kısmen reddine dair TPE YİDK kararının iptali istemine ilişkin olup, Mahkemece davacının 2014/22512 sayılı ‘Sgr Specıal’ ibareli marka başvurusu ile davalının itiraza mesnet 174806,119006 ve 94788 sayılı ve ‘...’ ve ‘Sağra Spesiyal’ ibareli markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal açıdan benzerlik bulunduğu, markalar arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b. maddesi anlamında iltibas oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacının marka başvurusunda yer alan ibarenin asıl unsurunun ‘SGR’ ibaresi olduğu, davalının mesnet markalarındaki asıl unsurun ‘Sagra’ ve ‘Sağra’ ibareleri olduğu, Dairemizin emsal 2012/13203 Esas, 2013/10499 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere markalar arasında ortalama tüketici bazında iltibas yaratacak derecede benzerlik olmadığı ve 556 sayılı KHK’nın 8/1-b. maddesi anlamında iltibas oluşmadığı gözetilmeksizin mahkemece yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir…” gerekçesiyle karar oy çokluğuyla bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

11. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 04.11.2019 tarihli ve 2019/84 E., 2019/375 K. sayılı kararı ile önceki gerekçeyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacının “SGR” ibareli markasının bulunması karşısında “...” ibareli marka ile davalı şirketin “...” ve “Sağra Spesiyal” ibareli markaları arasında 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesi gereğince iltibas tehlikesinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

14. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukukî kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar vardır.

15. Bilindiği üzere, Türk Hukuku’nda sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir. Dava tarihi itibariyle somut olaya uygulanması gereken 556 sayılı KHK'nin 7. maddesinde bir marka tescil başvurusunun Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından “mutlak ret nedenleri” kapsamında yapılacak inceleme sonucunda reddedilmesinin koşulları belirlenmiştir. Mutlak ret nedenlerinin ortak özelliği, marka olarak tescili talep olunan işaretin kamuyu ilgilendirmesi veya kamuya mal olmasıdır. Ret nedenlerinin mutlak karakteri icabı, herhangi bir kişinin ileri sürmesine gerek kalmaksızın Türk Patent ve Marka Kurumu ve mahkeme tarafından re’sen dikkate alınırlar. Zira mutlak ret nedenleri birer def’î değil, itiraz sebebidir. Mutlak ret nedenlerini, mükellefiyetleri olmamasına rağmen, 556 sayılı KHK’nin 34. maddesi gereği herkes Kurum’un bilgisine arz edebilir ve ilgililer (tescil neticesinde menfaat kaybına uğrayabilecek kişiler) de 556 sayılı KHK’nin 35. maddesi çerçevesinde "itiraz" konusu yapabilirler. İlgililer bu itirazlarından feragat edemezler. İtiraza rağmen YİDK tarafından verilen kesinleşmiş tescil kararına karşı, 556 sayılı KHK’nin 53. maddesi gereğince iptal davası ikame edilebilir. Bu davalarda, mutlak ret nedenleri mahkemece re'sen dikkate alınır. YİDK kararlarının iptali için açılan davalarda mutlak ret nedenleri hakkındaki inceleme ve değerlendirme başvuru tarihindeki koşullara göre yapılır. Mutlak ret nedenlerinden birinin varlığı dolayısıyla tescil olunmaması gerekirken her nasılsa tescil olunan bir markaya karşı 556 sayılı KHK’nin 42/1-a maddesi gereğince hükümsüzlük davası açılabilir. Böyle bir dava sonuçlanmadan tescili yolsuz da olsa bir markanın kullanımı engellenemez (Karan, Hakan/Kılıç, Mehmet: Markaların Korunması 556 sayılı KHK Şerhi ve İlgili Mevzuat, 1. Baskı, Ankara 2004, s.79-80).