muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21583, Karar No: 2013/19508, Tarih: 13.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/21583 E.  ,  2013/19508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra Gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim yerine mesafesi gözetilerek gelir metoduna göre tespit edilen m2 birim bedeline % 10 yerine % 50 oranında objektif değer artışı uygulanarak fazlaya karar verilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin %5'i geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre fazla bedele hükmedilmesi,

3) İrtifak hakkının tescili ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca irtifak kurulan alanların tapu kaydının iptal edilmesi,

4) Dava konusu taşınmazın enerji nakil hattı geçirilen ve bedeline hükmedilen bölümünün kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere...Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

5) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7668, Karar No: 2010/3634, Tarih: 30.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7668 E.  ,  2010/3634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Tur. ve Tic. Ltd. Şti. ve diğeri aleyhine 25/07/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 22/07/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan .... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle araç hasarından dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece araç sahibi olan davacılardan ...’nın maddi tazminat isteminin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalılardan ... Turizm ve Ticaret Ltd Ş tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalılardan ...’in, sürücüsü olduğu diğer davalıya ait araç ile içinde bulundukları araca çarptığını, davalı sürücünün olayda tam kusurlu olduğunu, araçlarının hasara uğraması nedeniyle çocukları ile birlikte gittikleri tatilden geri dönmek zorunda kaldıkları gibi çarpışmanın etkisi ile çocuklarının ve kendilerinin ruhsal bunalım yaşayıp sıkıntılı günler geçirdiklerini belirterek, uğradıkları maddi ve manevi zararların ödetilmesini istemişlerdir.

Davalılar ise, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, araçtaki değer kaybı, çekici ücreti ve kiralanan araç bedeline ilişkin maddi zararının davalılardan alınmasına, kaza sırasında yaralanmamış olan davacılar yararına manevi tazminat takdirine yer olmadığına karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesinde yer alan bedensel zarar kavramına ruhsal bütünlüğün bozulması, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi zararların da girdiği; bedensel zararın, sadece yaralanma biçimindeki vücut bütünlüğünün bozulmasını değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğün bozulmasını da kapsadığı kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine göre, davacıların çocukları ile birlikte tatile gittikleri sırada meydana gelen trafik kazası nedeniyle yaralanmadıkları; ancak, kazanın korkusunu (şokunu) yaşayıp araçlarının hasarlanması nedeni ile tatil yapamadan geri döndükleri anlaşılmaktadır. Bu durumda davacıların ruhsal bütünlüklerinin bozulduğunun kabul edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacıların çocukları ile birlikte tatile gittikleri sırada meydana gelen trafik kazası nedeniyle yaralanmadıkları; ancak, kazanın korkusunu (şokunu) yaşayıp araçlarının hasarlanması nedeni ile tatil yapamadan geri döndükleri anlaşılmaktadır. Bu durumda davacıların ruhsal bütünlüklerinin bozulduğunun kabul edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacılar yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle manevi tazminat isteminin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 388/son maddesi gereğince gerekçeli kararın hüküm fıkrası bölümünde, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların el verdiği ölçüde sıra numarası altında birer birer, açık, kuşku ve duraksama yaratmayacak biçimde gösterilmesi gerekir.

Davacılar, dava dilekçelerinde istemlerini açıklarken, maddi ve manevi zararlarının olay gününden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte ödetilmesini istedikleri halde yerel mahkemece, davacıların bu istemleri hakkında herhangi bir karar verilmemiş olması Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 388/son aykırı olduğundan, karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a ve b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4844, Karar No: 2010/14949, Tarih: 20.09.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/4844 E.  ,  2010/14949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı tarafa yapılan kararın tebliğ belgesinde, tebliğ tarihinde tereddüt oluşmuştur. Bu durum temyiz süresini etkilediğinden davalı vekiline kararın hangi tarihte tebliğ edildiğinin Posta İşletme Müdürlüğünden resmi yazıyla tespit edilmesi, gelen cevabi yazının dosya içine konulmasından sonra dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 20.09.2010 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2007/3741, Karar No: 2007/8931, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/3741 E.  ,  2007/8931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı ...’ye ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalı alacağının 145.514,70 YTL. olarak gösterildiğini oysa davalının ihtiyati haczinin 5.038,-YTL. üzerinden va’zedildiğini iddia ederek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili dava dışı ...’nin icra kefili olduğunu, hesaplamanın itirazdan feragat tarihi dikkate alınarak yapıldığını, icra müdürlüğünün dosya borcunu sorması üzerine belirtilen rakamın bildirildiğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi kurulu raporuna göre, davanın kabulü ile davalının sıra cetvelindeki alacağının 43.379,17 YTL. olarak belirlenmesine karar verilmiş; hüküm davalı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun bilirkişi raporunun hükme esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, hüküm sonucundan yalnız davacının yararlanacağının düzenlenecek yeni sıra cetvelinde dikkate alınacağının tabii olmasına göre davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15778, Karar No: 2014/4033, Tarih: 25.03.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/15778 E.  ,  2014/4033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Göle Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2009/40-2013/146

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 20.03.2006 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 25.03.2014 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. M.. Y.. ve Av. M.. D.. ile karşı taraftan davacılar vekili Av. E.. K.. geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacılar, kadimden bu yana kullandıkları meranın davalı tarafından işgal edilerek kullanımına izin vermemesi nedeniyle faydalanamadıklarını ileri sürerek, elatmanın önlenmesini istemişlerdir.

Davalı, davacılar ile sınır komşusu olmadıklarını, kadimden bu yana kullandıkları yaylalarına ilişkin mahkeme kararlarının bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, meraya elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 sayılı Mera Kanunu m.3,4).

31.05.1965 tarihli ve 4/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir

parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı” öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meraya elatmanın önlenmesi davası, kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle Hazine tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin ya da Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.

Mera, yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir.

Mahkemece yapılacak keşifte; tahsise dayanılıyorsa tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava konusu meranın 17.06.1936 gün ve 65 sayılı karar ile Kank Köyü’ne tahsisi yapılmıştır. Taraf köyler arasında Göle Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1991/134 Esas ve 2006/138 Esas sayılı davalarında meraya elatmanın önlenmesi istemli davaların yargılaması yapılmıştır. Yine aynı mahkemenin 1998/50 Esas sayılı davasında davalı ile dava dışı köy arasında meraya elatmanın önlenmesi davası görülmüştür. Yapılan keşifte dava konusu yer bilirkişiler yardımıyla tüm sınırlarıyla belirlenmemiştir. Dava konusu yer sınırları yöreyi iyi tanıyan mahalli bilirkişiler yardımıyla memleket haritasında tam olarak gösterilmelidir. Anılan mahkeme kararlarındaki krokiler ve tahsis kararının sınırları saptanarak dava konusunu yerin bu sınırların içerisinde kalıp kalmadığı kesin olarak belirlenmelidir. Yapılan bu sınır tespitleri sonucunda dava konusu taşınmazın kadimden bu yana kim tarafından tasarruf edildiği mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarıyla saptanmalıdır. Bu saptama sonucu dava konusu meranın davacıların kadim merası olduğunun anlaşılması halinde şimdiki gibi davanın kabulüne aksi halde davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar bir yana bırakılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar bir yana bırakılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15575, Karar No: 2013/9197, Tarih: 20.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15575 E.  ,  2013/9197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4259, Karar No: 2010/4709, Tarih: 11.10.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/4259 E.  ,  2010/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tesbit İstemli

..., asli müdahiller ..., ..., temlik alan ... ile Hazine, Karayolları Genel Müdürlüğü ve İbrahimli Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tesbit davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Gaziantep 3.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.06.2010 gün ve 73/280 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine ve Karayolları Genel Müdürlüğü vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi Kontrol Kanununun "Hazine birliği" ni düzenleyen 6/2. maddesi ile aynı kanunun 12/3 maddesinin bu kanuna ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerini genel bütçe kapsamında göstermesi karşısında (I) sayılı cetvelde yer alan Karayolları Genel Müdürlüğü de genel bütçeye dahil olup 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesine göre harçtan muaf bulunduğundan Hazine ve Karayolları Genel Müdürlüğünden harç alınmasına mahal olmadığına, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6231, Karar No: 2022/9350, Tarih: 22.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/6231 E.  ,  2022/9350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Rize 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 20.10.2015 gün ve 2013/241 E. - 2015/810 K. sayılı kararı bozan Daire'nin 25/03/2019 gün ve 2018/73 E. - 2019/2251 K. sayılı kararı aleyhinde davalı şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, ÇAYKUR markasının tanınmış marka olduğunu, davalıların müvekkilinin marka ve tasarımını tescili olarak kullandığını, Çaykur Filiz Çayı paketlerini renk, tasarım, ambalaj ve isim ile aynen taklit ederek Çayyap Filiz Harman çayı olarak piyasaya sürdüğünü, davalıların müvekkilinin yıllardır üretip piyasaya sunduğu maruf ve meşhur hale getirdiği çay paketlerinin aynısını, benzerini piyasaya sürerek haksız rekabette bulunduğunu, 554 ve 556 sayılı KHK’lara, TTK’ya muhalefet ettiğini, davaya konu davalılara ait çay paketinin müvekkilinin tanınmış ÇAYKUR 89419 numaralı Filiz Çayı, 151576 numaralı Filiz Çayı markaları ile 2009 05418 2001 00398 numaralı tasarımlarından doğan haklarını ihlal ettiğini, anılan markalar ve tasarımlar incelendiğinde benzerliklerin açıkça ortaya çıkacağını, davalıların haksız rekabeti nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi olarak zarara uğradığını, bu nedenle davalıların haksız rekabetinin men’ine ve müvekkil kurumun marka hakkına tecavüz fiillerinin durdurulmasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak müvekkile verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, taraflara ait marka tescili ve tasarımları alınan heyet raporları ile birlikte değerlendirildiğinde, davalının Çayyap ve Çaypa adlı markalarının tescilli olduğu, kendi marka hakkını kullanarak satış yaptığı, bu hakkının koruma altında olduğu, davalı ...'ın fiili ambalaj kullanımında yer alan ve davacının görselde yer alan unsurlara benzeyen görsel unsurlar kırmızı renk, çay bardağı, kesme şekerlik gibi çayın bütününde yer alan unsurların Çaykur'un tekelinde sayılamayacağı, bu sebeple marka hakkının kapsamına tecavüzden bahsedilemeyeceği, davalı ...'ın çay paketinin tasarımı tescili bulunmadığı marka tescili çay paketinin tasarımına bakıldığında ambalaj görselinin davacı tescilli tasarımdan ayırt edilebilecek şekilde farklı olduğu, Çaykur tasarımı bu sebeple tecavüz olmadığının düşünüldüğünde davalı ...'ın marka tescili çay paketleri ambalaj kullanımı, renk ve desenlerdeki farklılıklar incelendiğinde haksız rekabet koşullarının da olmadığı, diğer davalı üretici olduğu iddia edilen Ak Tarım iyi niyetli olup, davalı ...'ın marka tescili çayını ürettiği, yine tasarım ve haksız rekabet yönünden de iyi niyetli olup ayrıca bu konularda davacı marka ve tasarım haklarına toplanan delillere göre tecavüz olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Ak Tarım Gübre Çay San. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 75,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı şirketten alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 22.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.