muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3699, Karar No: 2023/20171, Tarih: 21.06.2023

III. OLAY VE OLGULAR

Kolluk görevlilerince yapılan saha ve istihbari çalışmalarda bir otelde bulunan yabancı uyruklu şahısların yasa dışı yollarla yurt dışına kaçırılacakları bilgisi üzerine belirtilen otel civarında tertibat alınarak beklenilmeye başlanıldığı, suç tarihinde 21.00 sıralarında yabancı uyruklu oldukları anlaşılan 5 kişinin otelden birer birer çıktıklarının görülmesi üzerine fiziki takibe başlanıldığı, yabancı uyruklu şahısların ticari taksiden indikten sonra siyah renkli otomobile bindikleri, bu aracın bir petrol istasyonunda durduğu, bu sırada daha önceden burada bekleyen ve dışarıdan bakıldığında içerisinde çok sayıda yolcunun olduğu minibüsün yanında durduğu, siyah otomobildeki yabancı uyruklu şahısların bu aracın şoförü olan erkek şahsın yönlendirmesi ile minibüse bindirildikleri, minibüsün Karaburun ilçesine doğru hareket ettiği, aracın Karaburun ilçesi Balıklıova köyü sonrasında kendisini takip eden kolluk görevlilerini fark ederek tekrar Urla istikametine doğru hızını arttırarak yola devam ettiği, Urla sınırları içerisindeki araca kolluk görevlileri tarafından ekip otolarının sesli ve görüntülü dur ikazlarına rağmen aracın hızlanarak yoluna devam ettiği, kolluk kuvvetlerinin sürekli ikazlarla aracı durdurduklarında araç içerisinde çok sayıda yabancı uyruklu şahsın araç içerisinde sıkışmış vaziyette bulunduklarının görüldüğü, aracın şoförünün sanık ..., şoför mahallinin yanında bulunan diğer şahsın ise sanık ... olduğunun tespit edildiği, malen Sorumlu Anıl K. üzerine kayıtlı olan ve göçmenlerin bir kısmını yakalanan araca getiren siyah otomobilin Ocak 2014 tarihinden itibaren babası sanık ...'da bulunduğunu beyan ettiği, bu hali ile sanıkların maddi menfaat elde etmek amacıyla yasal olmayan yollardan göçmenlerin yurt dışına çıkmalarına imkan sağlamak sureti ile üzerlerine atılı göçmen kaçakçılığı yapma suçunu işledikleri, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanıkların Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanıkların aşamalardaki savunmaları, olay ve yakalama tutanağı, malen sorumlu ve tanık beyanları, göçmenlerin anlatımları, olayın meydana geliş şekli ile tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; sanıkların üzerlerine atılı göçmen kaçakçılığı suçunu işlediklerine, suç tarihi itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca sanıklara zorunlu müdafii ataması yapılmamasına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Yönünden

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Yönünden

Adli emanette kayıtlı bulunan eşyalar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi gereğince her zaman hüküm kurulabileceği, 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında sanıklara zorunlu müdafi ataması yapılmasının gerekmediği ve suçta kullanılan araçların iyi niyetli üçüncü kişilere ait olması nedeniyle müsadere edilmemesine ilişkin Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı görülmüştür.

B. Sair Yönlerden

Sanıklara yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların Kanuni bağlamda uygulanadığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar hakkında Yerel Mahkemece verilen hükümlerde sanıklar ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2400, Karar No: 2019/299, Tarih: 05.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/2400 E.  ,  2019/299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ...’ın kredi kartı sözleşmesinden kaynaklı müvekkiline borcu olduğunu, borç nedeniyle ... takibi başlatıldığını ve maaşına haciz konulduğunu, hacizde 3.sırada olduklarının bildirildiğini, hacizde 1. sırada yer alan diğer davalının alacığının bonoya dayandığını, faiz talebi olmadığını, aralarında borç ilişkisi olmadığını, borçlunun maaşına gelecek hacizleri bertaraf etmek için yapıldığını ileri sürerek maaş haciz nedeniyle ödenen miktarların karar kesinleşinceye kadar ödenmemesi yönünde tedbir kararı verilmesini ve haciz tarihinden itibaren yapılan ödemelerin davalı ...’ndan alınarak kendilerine verilmesini ve maaş haczinin 1. sıraya alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., görev itirazında bulunduğunu, borçlu olan davalıyı tanıdığını zira kimsenin tanımadığı kişiye borç vermeyeceğini, alacağının gerçek olduğunu, haciz sırasında başka bir alacaklı da olduğunu, tek alacaklının davacı banka olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, maaş haczinin hacizde 1. sırada yer alan davalıya ödenmemesi konusunda davacı tarafından sunulan teminat mektubu karşılığı tedbir kararı verildiği, davalı ...’ın alacaklı olduğunun ispat etmesi gerektiği, bononun tek başına alacağın gerçek olduğunu göstermediği, davalı ...’nın duruşma esnasından alınan beyanında “ Bayram benim mali durumumu çok iyi bilir, bilmese bile bunu başka imkanlardan araştırıp öğrenebilir” şeklindeki ifadesi ile Bayram’ın durumu bildiği, ...’ın ödeme gücünü kaybettiği halde iyi niyetli bir kişiden beklenemeyecek şekilde mevcudunu eksilttiği, haciz işleminin batıl olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir.

İİK'nın 142. maddesi uyarınca haczedilen malın alacaklıların alacağına yetmemesi halinde sıra cetveli yapılır. Borçlunun maaşına yazılan haciz yazılarının sıraya konulması ve bu sıra ile ödeme yapılması sıra cetveli değildir. Sıra cetveline itiraz davalarında davalının alacağının gerçek olduğunu ispat etmek zorunda olmasına rağmen maaş hacizlerinde üst sıralarda bulunan alacaklar aleyhine açılan davalar genel muvazaa mahiyetinde olup bu davalarda genel ispat kuralları geçerlidir.

Somut olayda mahkemece, usulüne uygun düzenlenmiş bir sıra cetveli olmamasına rağmen davalının alacaklı olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle ispat yükünün davacı yerine davalıya yüklenmesi suretiyle sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Somut olayda mahkemece, usulüne uygun düzenlenmiş bir sıra cetveli olmamasına rağmen davalının alacaklı olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle ispat yükünün davacı yerine davalıya yüklenmesi suretiyle sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’nun temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün anılan davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7576, Karar No: 2010/9595, Tarih: 12.05.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/7576 E.  ,  2010/9595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şefaatli Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :10.3.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davacı kocanın sadakat yükümlülüğüne aykırı davranışta bulunduğunun anlaşılmasına göre davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

4-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 BK. md. 42,43,44,49) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.05.2010 (çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/4961, Karar No: 2013/9068, Tarih: 03.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4961 E.  ,  2013/9068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KAYIT DÜZELTİM İSTEMLİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 7 ve 104 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin tapu kayıtlarında soyisminin ..., baba adının ise ... olarak yazıldığını, oysaki nüfus kaydında soyisminin ..., baba adının ise ... olduğunu ileri sürerek tapu kaydında soyisminin ... baba adının ise ... olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Sicim Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7553, Karar No: 2010/4763, Tarih: 20.09.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/7553 E.  ,  2010/4763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 108 ada 8 parsel sayılı 4.277,37 m² yüzölçümündeki taşınmaz kanunları uyarınca hazineye intikal eden yerlerden olduğundan söz edilerek davalı hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kayıtlarına, miras yolu ile gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazın miras bırakanı ... adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacının miras bırakan ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunma, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgeler, bu yolla saptanan dava niteliği dikkate alındığında mahkemece yapılan araştırma hüküm vermeye yeterli değildir. Davacı tarafın tutunduğu Teşrini Evvel 1935 tarih, ,44 ile Eylül 1937 ve 43 sayılı tapu kayıtlarının uygulamasına ilişkin yerel bilirkişi sözleri, komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlenmediğinden soyut nitelikte gerekçesiz sözlerden ibaret olduğu gibi uzman bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve haritada, kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20.maddesi hükmü uyarınca yöntemine uygun biçimde gösterilmediğinden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan vermediğinden yetersizdir.

Ayrıca tespitte saptanan hukuksal olgu ile yargılama sırasında saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde, tespit bilirkişilerinin tümü taşınmaz başında dinlenerek çelişki giderilmemiştir. Adına tesciline karar verilen miras bırakan ... yönünden belgesiz araştırması yapılmamıştır. Eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

O halde saptanan dava niteliği dikkate alındığında sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle davacı tarafın Teşrini Evvel 1935 tarih, 44 ile Eylül 1937 ve 43 sayılı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavülleri, varsa haritaları Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmeli, tapu kayıtlarının dava dışı başka taşınmaz yada taşınmazlara revizyon görüp görmediği Tapu Sicil Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup saptanmalı, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmazlarla birlikte revizyon gördüğü dava dışı taşınmazları ve bu taşınmazlara dıştan komşu taşınmazları da bir arada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita Kadastro Müdürlüğünden getirtilmelidir. Bundan sonra dıştan komşu taşınmazların tespit tutanakları ve varsa dayanakları kayıtlar davalı iseler dava dosyaları getirtilmeli, dayanılan tapu kayıtlarının dava dışı başka taşınmazlara revizyon gördüğü ve davalı olduğu saptandığı takdirde usulün 45 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca dava dosyalarının birleştirilip birleştirilmeyeceği yönü üzerinde durulmalı, bu hususun dayanılan tapu kaydının kapsamının sağlıklı biçimde belirlenebilmesi için zorunlu olduğu özellikle dikkate alınmalıdır. Daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca dayanılan tapu kayıtları yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanmalı, uygulamada davacı tarafın dayandığı tapu kayıtlarının revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlar varsa özellikle göz önünde tutulmalı, tapu kayıtlarının dayanağı haritaların ve kadastro paftalarının ölçekleri eşitlenerek haritalar çakıştırılarak yerine uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal yada yapay sınır yerlerinden yararlanılmalıdır. Kuşkusuz tapu kayıtları haritaya dayanmıyor yada yerine uygulanmıyor ise kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri esas alınmalı, kayıtlarda tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, uzman bilirkişiye kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve varsa dayanakları kayıtlarla denetlenmelidir. Bu yolla dava konusu 108 ada 8 parsel sayılı taşınmazın davacı tarafın tutunduğu tapu kayıtlarının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamasız saptanmalı, yerel bilirkişi, tanıklar ve tespit

bilirkişilerden taşınmazın geçmişte kim veya kimler tarafından ne suretle ve ne zamandan beri kullanıldığı, taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olup olmadığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları, yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında aykırılık bulunduğu takdirde tespit tutanağı bilirkişileri de taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek, çelişki giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalıdır. Miras bırakan ... yönünden de yöntemine uygun şekilde belgesiz araştırma yapılmalı, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule göre de ortak miras bırakan ... ölü olduğu ve mirasçıları belirlendiği halde miras payları gösterilerek adlarına tescil hükmü kurulmaması dahi isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 20.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11032, Karar No: 2023/18261, Tarih: 10.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11032 E.  ,  2023/18261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri ile 50 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, polis memurlarının kendisini darp ettiği, bu hususun güvenlik kamerası görüntüleri ve hakkında düzenlenen adli rapor ile sabit olduğu, sabıkasız olup haksız yere ceza aldığına vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in başka bir olay sebebiyle yaralandığı, tedavisini yaptırıp hastaneden ayrıldığı ve polis merkezine gelerek olay nedeniyle şikâyetçi olduğunu bildirmesine karşın kendisine alkollü olduğu, alkolün etkisinin geçmesiyle beyanının alınması gerektiğinin söylenmesi üzerine beklemek yerine eve gitmek istediği, daha sonra bu isteğinden vazgeçerek tekrar gelip ifadesinin alınması hususunda ısrarcı olduğu, emniyetin giriş kapısını tekmelediği ve görevli olan polis memurlarına karşı direndiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Şikâyetçi ... A. hakkında düzenlenen adli rapor içeriği de dikkate alındığında, Olay ve Olgular bölümünde anlatıldığı şekliyle sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği hususunun şikâyetçi ve katılan beyanları ile bu beyanları destekleyen olay yerini gösterir kamera görüntülerine dair bilirkişi raporu çerçevesinde sübut bulduğu yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. 16.10.2015 tarihli bilirkişi inceleme raporunda, ilk kimin hamle yaptığı net olarak görünmemekte birlikte polis memurunun geriye doğru refleks hareketi yaptığı hususunun belirtildiği, bu memurun yüzünün sanığa doğru dönük olduğu hususu birlikte değerlendirildiğinde ilk hamlenin sanıktan geldiği kanaatine varılarak sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik olmadığı anlaşılmıştır.

B. Sair Sebepler Yönünden

2. 16.10.2015 tarihli bilirkişi inceleme raporunda, ilk kimin hamle yaptığı net olarak görünmemekte birlikte polis memurunun geriye doğru refleks hareketi yaptığı hususunun belirtildiği, bu memurun yüzünün sanığa doğru dönük olduğu hususu birlikte değerlendirildiğinde ilk hamlenin sanıktan geldiği kanaatine varılarak sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik olmadığı anlaşılmıştır.

B. Sair Sebepler Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Yerel Mahkemece kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında hükmedilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmiş olmasına karşın hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan "5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın" çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2023 tarihinde karar verildi.