muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1185, Karar No: 2021/451, Tarih: 08.04.2021

(3) Gider avansının yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir. Dava şartı olan gider avansının yatırılmaması veya tamamlanmaması hâlinde, dava, dava şartı yokluğundan reddedilir..." düzenlemesi bulunmaktadır.

32. Gelinen bu noktada "kesin süre" kavramı üzerinde de kısaca durulmalıdır.

33. Davaların kısa zamanda sonuçlandırılması, adaletin bir an önce tecellisi için, taraflarca veya mahkemelerce yapılması gereken bir kısım adli işlemler sürelere bağlanmıştır. Bu sürelerin bazılarını kanun bizzat belirlerken, bir kısım sürelerin tespiti ise işin özelliğine ve tarafların durumuna göre hâkime bırakılmıştır. Kanuni süreler açıkça belirtilen ayrıcalıklar dışında kesindir.

34. HMK'nın 90. maddesine göre, “Süreler, kanunda belirtilir veya hâkim tarafından tespit edilir. Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında, hâkim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez. Hâkim, kendisinin tespit ettiği süreleri, haklı sebeple artırabilir veya eksiltebilir; gerekli gördüğü takdirde, bu konudaki kararından önce tarafları da dinler".

35. Aynı Kanun’un 94. maddesi ise; “Kanunun belirlediği süreler kesindir. Hâkim, tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Aksi hâlde, belirlenen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir. Bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez. Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın, o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar.” hükmünü içermektedir.

36. O hâlde, kanunun tayin ettiği süreler hâkim tarafından azaltıp çoğaltılamaz. Buna karşın, hâkimin belirlediği süreler ise kural olarak kesin değildir. Bu takdirde verilen ikinci süre kesindir. Ancak, hâkim kendi belirlediği sürenin kesin olduğuna da karar verebilir. Kesin sürenin tayin edilmesi hâlinde, karşı taraf yararına usuli kazanılmış hak doğacağı da kuşkusuzdur. Hemen belirtmek gerekir ki, ister kanun, isterse hâkim tarafından tayin edilmiş olsun kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak yoktur.

37. Bu şekilde kesin sürenin kaçırılması, o delile veya hakka dayanamamak gibi ağır sonuçları birlikte getirmekte, bazen davanın kaybedilmesine dahi neden olmaktadır. Bu itibarla geciken adaletin de bir adaletsizlik olduğu düşüncesinden hareketle, davaların yok yere uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere düzenlenen kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Öncelikle, kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önleyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Öte yandan, kesin süre tarafların yanında hâkimi de bağlayacağından uyulmaması halinde gereği hâkim tarafından hemen yerine getirilmelidir.

38. Somut olayda; mahkemece tensip tutanağının (8) numaralı bendindeki ara kararı ile davacının adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, davacının karara yönelik itirazı ... 1. İş Mahkemesinin 04.01.2016 tarihli ve 2015/2 D. İş No ve 2016/1 D. İş Karar No'lu kararı ile reddedilmiştir.

39. Bunun üzerine davacıya üzerinde "Adli yardım talebinin reddine ilişkin ... 1. İş Mahkemesinin 2015/2 Değişik İş Esas 2015/1 (2016/1) Değişik İş Karar numaralı kararı gönderilmiş olup, HMK 114/g maddesi gereğince yatırmanız gerekli 150 TL gider avansının tebligatın tebliğinden itibaren 1 haftalık kesin süre içerisinde yatırmanız yatırmadığınız takdirde davanın usulden reddedileceği ihtar olunur" şeklinde açıklama yer alan tebligat çıkarılmış olup, tebligata hakimin sicil ve imzası ile mahkeme mührünü içeren muhtıra ekli olduğuna dair kayıt bulunmadığı gibi, UYAP'ta ve dosyada fiziki olarak da bu yönde hazırlanan bir muhtıraya rastlanmamıştır. Tebligat evrakı üzerindeki imzanın ise aidiyeti tespit edilememektedir. Hâkim sicili de yer almamaktadır.

40. Bu durumda yukarıda yapılan açıklamalar ile somut olaya ilişkin maddi ve hukuki olgular bir arada değerlendirildiğinde; mahkemece davacıya gider avansını yatırması için verilen kesin sürenin usulüne uygun olmadığı, bu nedenle hukuki sonuç doğurmayacağı ve direnme kararının bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerektiği sonucuna varılmıştır.

41. Nitekim HGK'nın 07.02.2019 tarihli ve 2017/9-1778 E., 2019/108 K. sayılı kararı da aynı yöndedir.

42. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulmalıdır.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacının temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.04.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26425, Karar No: 2018/12494, Tarih: 04.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/26425 E.  ,  2018/12494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE İSTEMLİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 17. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesinin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04/06/2018gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

İşçi ile işveren arasında imzalanan ikale sözleşmesinin geçerli olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Anayasal haklardan olan sözleşme özgürlüğünün bir sonucu olarak, işçi ve işveren yapacakları bir anlaşmayla, daha önce kurdukları iş sözleşmesini kural olarak her zaman sona erdirebilirler. Bu konuda sözleşmenin belirli veya belirsiz süreli olması arasında fark bulunmamaktadır. Sözleşmeyi sona erdirme anlaşmasına “ikale (bozma) sözleşmesi” denilmektedir.

İkale sözleşmesi ile iş sözleşmesinin ortadan kaldırılması için özgür iradelerin karşılıklı ve birbirine uygun olması gerekir. Bu nedenle taraf iradelerinin uyuşmaması veya irade sakatlıklarının bulunması hâlinde, ikale sözleşmesinin geçerli olmadığı kabul edilmelidir. Gerçekten taraflardan birinin iş sözleşmesini ortadan kaldırma konusunda karşı tarafla aynı görüşte olmaması durumunda ikale sözleşmesi geçerli olmayacaktır.

Diğer taraftan, işverene göre daha zayıf konumda bulunan işçinin ikale sözleşmesini imzalamasında makul bir yararının bulunmaması durumunda, böyle bir sözleşmeye geçerlilik tanınamayacağı da Yargıtay uygulaması ile yerleşmiş ve kabul görmüştür.

Makul yararın ne olduğuna ilişkin pozitif bir hukuk kuralının bulunmaması nedeniyle, tamamen yargısal kararlara kalan bu konuda somut olayın özelliklerine göre karar vermek gerekmektedir.

Diğer taraftan, işverene göre daha zayıf konumda bulunan işçinin ikale sözleşmesini imzalamasında makul bir yararının bulunmaması durumunda, böyle bir sözleşmeye geçerlilik tanınamayacağı da Yargıtay uygulaması ile yerleşmiş ve kabul görmüştür.

Makul yararın ne olduğuna ilişkin pozitif bir hukuk kuralının bulunmaması nedeniyle, tamamen yargısal kararlara kalan bu konuda somut olayın özelliklerine göre karar vermek gerekmektedir.

Kesin bir ölçü konulması mümkün olmamakla birlikte kanaatimizce, işverenin önelsiz geçerli fesih yapması durumunda ödemekle yükümlü olduğu kıdem ve ihbar tazminatları toplamından aşağı olmamak kaydıyla önereceği miktar parayı kabulle ikale sözleşmesi imzalayan işçinin iradesinin fesada uğratılmamış olması şartıyla bu sözleşmeyi imzalamasında makul yararının varlığı kabul edilmelidir. Çünkü, kazanılıp kazanılamayacağı ve ne kadar sürede sonuçlanacağı belli olmayan bir dava sürecini beklemektense kıdem ve ihbar tazminatlarına denk bir parayı derhal ve peşin olarak almak küçümsenemeyecek bir kazanımdır.

Somut olaya gelindiğinde; iş sözleşmesinin işverenden gelen teklif üzerine imzalanan ikale sözleşmesi ile sona erdirildiği, işçiye kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiği, ayrıca iki maaş tutarında ilave bir ödeme de yapıldığı, sözleşmenin irade fesadı hâllerinden birisi ile sakatlandığı hususunda bir ispat bulunmadığı, asıl uyuşmazlığın imzalanan ikale sözleşmesinin geçerlilik şartlarından kabul edilen makul yarar koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğine, daha açık bir ifadeyle yapılan ödemenin yeterli olup olmadığına ilişkin olduğu görülmektedir.

Sonuç olarak; açıklanan şartları içeren ikale sözleşmesini imzalamakta davacı işçinin makul yararının bulunduğu gözetilip, sözleşmeye değer verilmeli ve işe iade davası reddedilmeliyken kabulü hatalı olmuştur. Şeklindeki kanaatim nedeniyle aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.04.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2012/11151, Karar No: 2012/14283, Tarih: 05.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/11151 E.  ,  2012/14283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 5.805,25 TL itirazın iptali %40 icra inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:Davada; davalının satın aldığı malların bedeli olan 5.646,19 TL'nin tahsili amacıyla yapılan takibe vaki itirazın iptali talep ve dava edilmiştir.Davalı davanın reddini savunmuştur.Mahkemece; kısa kararda davanın reddine ilişkin karar okunup anlatıldı; denmesine karşın gerekçeli kararda davanın reddine, davacının asıl alacak 5.646,19 TL üzerinden %40 oranında icra inkar tazminatına mahkum edilmesine dair hüküm kurulmuştur.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü Ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 05/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6990, Karar No: 2012/8883, Tarih: 03.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6990 E.  ,  2012/8883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedeniyle fındık ağaçlarına verilen zarar ve ürün kaybı ile davalı idarenin özel enerji hattının irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atma nedeniyle fındık ağaçlarına verilen zarar ve ürün kaybı ile davalı idarenin özel enerji hattının irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlardan 131 ada 111 parselin Hazine adına kayıtlı olduğu anlaşıldığından enerji nakil hattı geçirilmesi nedeniyle talep edilen irtifak hakkı bedeline ilişkin talebin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Diğer taşınmazlar yönünden yapılan incelemede ise; dava kendisine ihbar edilen şirketin davalı ... müteahhidi olarak taşınmazlara el attığı anlaşıldığından, meydana gelen ürün kaybı ve muhtesata verilen zarardan ... sorumludur. Bu nedenle işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken, davalının sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın husumetten reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9940, Karar No: 2015/1828, Tarih: 09.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/9940 E.  ,  2015/1828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27.10.2014 gün ve 2014/18349/63382 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.11.2014 gün ve KYB.2014/364273 sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ile ...’nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 25/06/2014 tarihli ve 2013/115 esas, 2014/236 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesinin 04/07/2014 tarihli ve 2014/850 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarihli ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararı uyarınca, itiraz merciinin yapacağı incelemeyi sadece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (a) ve (c) bentlerinde yer alan suça ve sanığa ilişkin objektif (nesnel) uygulama koşullarının var olup olmadığı ile sınırlı olarak değil, hem maddi olay hem de hukuki yönden yapması gerektiği yönündeki açıklama nazara alınarak yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarihli ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararı uyarınca, itiraz merciinin yapacağı incelemeyi sadece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (a) ve (c) bentlerinde yer alan suça ve sanığa ilişkin objektif (nesnel) uygulama koşullarının var olup olmadığı ile sınırlı olarak değil, hem maddi olay hem de hukuki yönden yapması gerektiği yönündeki açıklama nazara alınarak yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14/01/2014 tarihli, 2013/8-409 esas, 2014/4 sayılı ilamında belirtildiği üzere “Mahkemece, mümkün olması halinde suçun konusunu oluşturan belge aslı getirtilerek resmi belgede bulunması gereken başlık, sayı, tarih, imza, mühür gibi zorunlu öğeler incelenmeli, nesnel olarak aldatma gücü olup olmadığı belirlenmeli, tereddüt halinde ise; mahkemeye yardımcı olma ve aydınlatma bakımından konusunda uzman bilirkişinin görüşüne başvurulmalıdır. Belgenin ele geçmediği durumlarda ise, suça konu belgenin somut olayda muhatapları öznel (subjektif) olarak aldatması, yani fiili iğfal tek başına yeterli görülmeyerek, mutlaka diğer yan deliller gözönüne alınmalı, bu bağlamda; evrakın varsa suretinin imza, mühür, şekil, sayı vb. yönlerden incelenmesi, mümkün olduğu takdirde evrakın ibraz edildiği muhatapların dinlenmesi gibi deliller değerlendirildikten sonra objektif olarak aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Bununla birlikte ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi olan, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi uyarınca, suça konu belgenin iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda oluşacak şüphe sanık lehine yorumlanmalıdır” şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Açıklanması geri bırakılan mahkumiyet hükmünün, hükmün açıklanması, düşme kararı verilmesi veya yeni bir mahkumiyet hükmünün tesisinden sonra temyiz incelemesine konu olabilmesi, temyiz yasa yoluna başvurulmadan kesinleşmesi halinde ise koşulları bulunduğu takdirde kanun yararına bozma yasa yolu ile incelenebilme olanağının mevcut oluşu ve ancak bu aşamada hükmün içeriğindeki hukuka aykırılıkların denetlenebilecek olması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği hallerde açıklanmayan hükmün içeriğine dahil bulunan hukuka aykırılıkların itiraz ya da kanun yararına bozma yasa yoluyla denetlenmesi olanağı bulunmadığı cihetle, sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik itirazın reddine dair mercii .... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 04.07.2014 gün ve 2014/850 değişik iş sayılı kararında bir isabetsizlik bulunmayıp, ihbarnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmediğinden, kanun yararına bozma isteminin CMK'nun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21606, Karar No: 2014/11360, Tarih: 09.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21606 E.  ,  2014/11360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/5874

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 4. (Pendik 2.) Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 22/10/2012

Numarası : 2011/759 - 2012/1172

Suç Tarihi : 27/02/2011

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50 maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; sanık hakkında açıklanmış hüküm bulunmadığı, sanığın iyi hali nedeniyle cezada TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı, müştekilerin sanıktan şikayetçi olmadığı ve zararların savunmaya göre sanığın çalıştığı şirket tarafından karşılandığı da dikkate alınarak, koşulları oluştuğu halde TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1583, Karar No: 2024/7813, Tarih: 19.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1583 E.  ,  2024/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1014 E., 2021/1350 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Düzce Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2018/10 E., 2018/23 K.

Taraflar arasındaki 2/B çalışmalarına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ...’nin mirasçıları, ... ve ... dışındaki davacılar ile davacı ...’nın mirasçısı ... ve davalı ... Hazinesi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar ... ve ...’nun istinaf başvurularının yapılmamış sayılmasına, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine; diğer istinafa gelen davacıların istinaf başvurularının esastan reddine; davacı ...'un istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davacı ...’nun davasının feragat nedeniyle reddine, davacı ...’un Yığılca ilçesi Aksaklar köyü 195 ada 1 parsele ilişkin davasının feragat yönünden reddine, davacı ...’un Aksaklar köyü Kurtkapanı ve Sapgöçüt mevkiinde bulunan taşınmazların, diğer davacıların Aksaklar köyünde bulunan dava dilekçesinde mevkii ve sınırlarını belirttikleri taşınmazların nitelik kaybı sebebiyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılması ve zilyetliklerinde olduklarının tespitine ilişkin davalarının reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davacılar tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar; Düzce ili Yığılca ilçesi Aksaklar köyü hudutları dahilinde yapılan 2/B çalışmaları sırasında evveliyatından beri, 40 yıldan fazla bir süredir kendileri ve murisleri tarafından bahçe ve fındık bahçesi olarak tarımsal amaçla zilyetlik altında bulundurulan, orman vasfını yitirmiş dava konusu taşınmazlar üzerinde lehlerine zilyetlik kaydı oluşturulması gerekirken, orman sayılan yerlerden olduğu bildirilerek adlarına zilyetlik tespiti yapılmadığını, 2/B kadastro çalışmaları sırasında yeterli inceleme yapılmadığını, dava konusu taşınmazların bitişiğinde ve yakınında bulunan arazilerin orman vasfını kaybettiğinden bahisle şahıslar adına zilyetlik kaydı oluştururken dava konusu taşınmazların uzun yıllardır tarım amaçlı kullanılmasına rağmen orman sayıldığını, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünün zirai bitkilerden oluştuğunu belirterek, dava konusu taşınmazların 2/B kadastrosu uygulaması kapsamında orman vasfını kaybettiğinin tespiti ile taşınmazlar üzerinde taşınmazları tarımsal amaçla kullanan davacılar adına zilyetlik kaydı oluşturulmasına karar verilmesini istemişlerdir.