muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/517, Karar No: 2018/530, Tarih: 15.11.2018

Yağma suçunun oluşabilmesi için, suça konu malın, elinde bulunduran kişiden cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle alınması veya mağdurun malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılınması gerekir. Cebir ya da tehdit, bir kişiyi malını teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılmak amacıyla yapılmalıdır. Cebir ya da tehdidin belirtilen amaçla ve bu şekilde gerçekleştirilmesi, yağmayı mal varlığına karşı işlenen diğer suçlardan ayırmaktadır.

Failin mağdura yönelttiği cebir veya tehdidi, malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya zorlamak amacıyla gerçekleştirmiş olması gerekir. Cebir veya tehdit ile malın alınması veya verilmesi arasında nedensellik bağı bulunmalıdır. Yağma suçunun oluşabilmesi için, baştan beri yağma amacıyla hareket eden failin, eylemin başında veya ortasında cebir veya tehdit kullanmasının bir önemi bulunmamaktadır. Önemli olan cebir veya tehdidi kullanmasıdır.

Yağma suçu, bir kişinin malını cebir veya tehdit kullanarak almak suretiyle işleneceğinden, unsurları itibarıyla hem zilyetliğe, hem de kişi hürriyetine yönelik bir suçtur. Ancak kişi hürriyetine yönelen saldırı, mal aleyhine işlenen suçun gerçekleşmesi bakımından bir araç niteliğinde bulunduğundan, bu suç sonuç itibarıyla "mal aleyhine" işlenen bir suçtur.

Uyuşmazlığa konu diğer bir suç olan hırsızlık suçu ise, TCK’nın 141/1. maddesinde; “Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” şeklinde ifade edilmiştir.

TCK’nın 141/1. maddesinde sözü edilen zilyetlik kavramı 4721 sayılı Medeni Kanun'un 973. maddesinde; “Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir” şeklinde açıklanmış, asli ve fer'i zilyetlik ise aynı Kanun'un 974. maddesinde; “Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir” biçiminde tanımlanmıştır.

Hırsızlık suçu ile korunan hukuki yarar mülkiyet hakkı ile birlikte zilyetliktir. Kanunda "zilyet" kelimesi ile "başkasına ait" olma kelimesi aynı anda kullanılmıştır. Bu şekilde kanun koyucu, iki farklı hukuki duruma aynı anda yer vererek hırsızlık suçunda zilyetlik ile mülkiyeti ayırmış, her ikisini de koruma altına almıştır. Zilyetliğin hukuka uygun ya da aykırı şekilde tesis edilmiş olmasının bir önemi bulunmamaktadır. Bunun sonucu olarak malı çalarak zilyetliği ele geçiren kişinin elinden malın çalınması hâlinde de hırsızlık suçu oluşabilecektir.

Suçun maddi konusu ise başkasına ait taşınır maldır. Bu nedenle malın malikinin bu suçun faili olması mümkün değildir. Suçun mağduru ise malik olabileceği gibi zilyet de olabilir. Çalınan mal, malikin elinden alınmış ise mağdur, malın malikidir. Zilyedin elinden alınmışsa mağdur zilyet, malik ise suçtan zarar görendir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Suçun maddi konusu ise başkasına ait taşınır maldır. Bu nedenle malın malikinin bu suçun faili olması mümkün değildir. Suçun mağduru ise malik olabileceği gibi zilyet de olabilir. Çalınan mal, malikin elinden alınmış ise mağdur, malın malikidir. Zilyedin elinden alınmışsa mağdur zilyet, malik ise suçtan zarar görendir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Mağdur ...'ın, 09.05.2007 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek verdiği ilk ifadesinde, eşinin yeğeni olan sanığın aynı gün sabah saatlerinde evine geldiğini, evde kimsenin olmadığı bir sırada cebinden çıkardığı falçata tabir edilen bıçağı kendisine gösterip “Bana acele 2.000 TL vereceksin, yoksa canından olursun” şeklinde tehditte bulunduğunu, korktuğu için sanığa 400 TL verdiğini, sanığın ayrıca masanın üzerinde bulunan 900 TL değerindeki cep telefonunu da alarak evden kaçtığını beyan etmesine rağmen, soruşturma devam ederken, sanığın 13.11.2007 tarihinde yakalanmasını müteakip, 15.11.2007 tarihinde yeniden dilekçe vererek, olay tarihinde sanığın evlerine geldiğini, tedavi olmak amacıyla paraya ihtiyacı olduğunu söylediğini, kendisinin para vermediğini, olayın bu şekilde kapandığını, sanığın o gece evlerinde kaldığını, sabah uyandığında sanığı göremediğini, evini kontrol ettiğinde cep telefonunun ve cebinde bulunan 300 TL parasının olmadığını tespit edince bunların sanık tarafından çalındığını anladığını, sanığın daha önceden yağma suçundan ceza aldığını, ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada sanığa yardım ettiğini, kendisine iyilik yaptığı ve evladı gibi gördüğü sanığın bu şekilde davranmasına kızması nedeniyle daha çok ceza alması için olayı abarttığını, sanığın kız kardeşinin olaydan bir kaç gün sonra zararına karşılık 550 TL ödeme yaptığını söyleyerek önceki anlatımlarından döndüğü, savcılıkta aynı tarihli ifadesinde de dilekçe içeriğini tekrar etmekle birlikte farklı olarak, sanığın evlerinde geceleyin kaldığını, sabah uyandığında kendisinden para istediğini, parayı vermeyince tartıştıklarını, tartışmanın geceleyin değil sabah saatlerinde meydana geldiğini, bu sırada oğlu....'in yatıp yatmadığını ya da markete gidip gitmediğini hatırlamadığını ifade ettiği, yargılama aşamasında ise kısmen beyan değiştirerek bu kez sanığın olay akşamı para istemesi üzerine aralarında tartışma çıktığını, sanığın odasına çekilerek yattığını, sabahleyin uyandığında cep telefonu ile pantolonun cebinde bulunan 300 TL'nin çalındığını fark ettiği yolunda aşamalarda değişen ve kendi içinde tutarlı olmayan beyanlarda bulunduğu; sanığın ise soruşturma sırasında, mağdura bıçak çekip zorla parasını ve cep telefonunu almadığı şeklinde suçlamayı tümüyle inkar ettiği, ancak kovuşturma sırasında olay akşamı mağdurun para vermemesi üzerine aralarında tartışma çıktığını, sonrasında odasına gidip yattığını, sabah 08.30 sıralarında uyandığında mağdurun uyuduğunu görünce para ve cep telefonunu çaldığını savunduğu olayda;

Mağdurun 09.05.2007 tarihli olayın hemen sonrasında sıcağı sıcağına verdiği ilk ifadesinde sanığın kendisinden zorla para ve cep telefonu aldığını söylemesine rağmen 15.11.2007 tarihli dilekçesi ile önceki anlatımlarından dönerek tüm bakım ve ihtiyaçlarını karşıladığı sanığın parasını ve telefonunu çalması nedeniyle daha fazla ceza alması için para ve telefonunun zorla alındığını söylediği ve olaydan üç gün sonra sanığın ablası tarafından suç sonrasında oluşan zararına karşılık gelmek üzere 550 TL verildiği yönünde beyanda bulunmasının, 13.11.2007 tarihinde yakalanarak tutuklanan ve eşinin yeğeni olması sebebiyle akrabalık ilişkisi içinde bulunduğu sanığı koruma ve daha az ceza almasını sağlamak amacına yönelik olduğu, nitekim mağdurun, sanığın yakalanmasına kadar aradan geçen altı ayı aşkın bir süre içinde parasının ve telefonunun zorla alınmadığı, duyduğu kızgınlık sonucu bu şekilde beyanda bulunduğu, zararının sonradan giderildiği yönünde ek bir müracaatta bulunmadığı, mağdurun ve sanığın aşamalarda değişen beyanlarının da uyumlu olmadığının anlaşılması karşısında; mağdurun olayın hemen sonrasında alınan, oluşa uygun ve inandırıcı bulunan ilk beyanına üstünlük tanınmak suretiyle, sanığın zaman zaman kaldığı ve teyzesinin eşi olan mağdura ait eve gelerek mağdurdan para istediği, mağdurun vermemesi üzerine de cebindeki bıçağı çıkarıp “Bana acele 2.000 TL vereceksin, yoksa canından olursun” şeklinde tehditte bulunarak mağdurdan 400 TL'yi ve masanın üzerinde bulunan 900 TL değerindeki cep telefonu alması şeklindeki eyleminin yağma suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 140-85 karar sayılı kararı ile, TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında da zorunluluk bulunmaktadır.

Bu sebeple Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi ve TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen hükümleri gözetilerek, sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.04.2015 tarihli ve 159-74 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi ve TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen hükümleri gözetilerek, sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.11.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1951, Karar No: 2021/12629, Tarih: 22.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/1951 E.  ,  2021/12629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/12/2018 tarih ve 2017/493 (E) - 2018/419 (K) sayılı kararıyla; sanık ... hakkında; maktul ...'e yönelik eylemi nedeniyle TCK'nin 37/1, 81/1, 53, 63. maddeleri gereğince müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçelerinde sanık ve müdafiinin sübuta ve kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 22/09/2021 gününde Üyelerimizden

... ve ...'in, sanığın eyleminin TCK'nin 39. maddesi kapsamında yardım eden sıfatında kaldığına yönelen karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2020/1951 E. 2021/12629 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ...’ın eyleminin TCK’nin 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak kabul edilmesi, hükmün bu nedenle BOZULMASI gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan katılmamaktayız.

5237 sayılı TCK’nin 37/1. maddesine göre suçun kanunî tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri doğrudan fail olarak sorumlu olur. Doğrudan fail, işlediği suçun gerektirdiği ceza ile cezalandırılır. Kanunda tanımlanan haksızlığın birden fazla suç ortağı tarafından müştereken gerçekleştirildiği durumda ise müşterek faillik söz konusudur. Müşterek faillikte birlikte/müşterek alınan suç işleme (öldürme) kararına bağlı olarak, suçun icrai hareketlerinin birlikte gerçekleştirilmesi ve dolayısıyla, suç oluşturan eylemin icrası üzerinde ortaklaşa hâkimiyet kurulması söz konusudur. Burada, birlikte suç işleme kararının yanı sıra, eylem üzerinde müşterek hâkimiyet kurulduğu için, her bir suç ortağı fail statüsündedir.

5237 sayılı Kanun’a göre suçun icrasına iştirak etmekle birlikte, işlenişine bulunduğu katkının niteliği gereği kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen suç ortaklarına "şerik" denilmekte olup, şeriklik; azmettirme ve yardım etme olarak iki farklı şekilde düzenlenmiştir. Kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen ancak yardım eden suç ortağı, gerçekleşen fiilden bağlılık kuralı uyarınca şerik olarak sorumlu olmaktadır. 5237 sayılı TCK’nin 39. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye göre, yardım etme; maddi yardım ve manevi yardım olarak ikiye ayrılmaktadır.

Anılan düzenlemeye göre, maddi yardım; suçun işlenmesinde kullanılan araçları temin etmek, suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında maddi yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak olarak sayılmış, manevi yardım ise; suç işlemeye teşvik etmek, suç işleme kararını kuvvetlendirmek, suçun işlenmesinden sonra yardımda bulunmayı vaat etmek, suçun nasıl işleneceği konusunda yol göstermek şeklinde belirtilmiştir. Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir.

Temyiz davasına konu olan kararın gerekçesinde ifadeler ve deliller özetlendikten sonra "Sanık ... ve haklarındaki dosya tefrik edilen diğer sanıklar ..., ... ve S.S.Ç. ... 'ın fikir ve eylem birliği içerisinde maktul ...'i öldürerek olay yerinde bulunan kuyuya attıkları, Jandarma Bölge Kriminal Laboratuvar Amirliği'nin 08/06/2011 tarihli uzmanlık raporu, Jandarma Bölge Kriminal Laboratuvar Amirliği'nin 25/07/2011 tarihli uzmanlık raporu, 28/07/2011 tarihli maktul ...'in düzenlenen otopsi raporu, Germencik Jandarması tarafından olay yerinde incelenerek hazırlanan 05/06/2011 günlü olay yeri inceleme raporu, bu raporun ekindeki krokiler, olay yeri inceleme ve ölü muayene tutanakları, emanet eşyaları, savunma tarafından hazırlanan raporlar, facebook yazışması, güvenlik kamera kayıtları, olay yeri fotoğrafları, TİB yazışmaları, tanık beyanları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamı ile sabit olmakla, sanık ...'ın maktül ...'in öldürülmesine aslen iştirak etmesi nedeniyle hakkında TCK'nin 37/1 maddesi delaletiyle TCK'nin 81/1 md uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına" karar verilmiştir.

Mahkemenin kabulünde olayın oluş şekli belirlenmemiştir. Dosya kapsamına göre, maktul ...’in ateşli silah ile vurularak öldürüldüğü ve olaydan sonra cesedin kuyuya atıldığı anlaşılmakta ise de cesedin kim veya kimler tarafından kuyuya atıldığı veya cesedi kuyuya atanların fail olup olmadıkları tespit edilememiştir. Olay öncesinde maktulün arkadaşı ... ile sanık ... arasında kız meselesi olduğu, ...’in arkadaşı ...’ın maktulü öldürdüğü, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...’in onlarla birlikte öldürme suçunu işledikleri iddia edilmiş ve Yerel Mahkemece sanık ...’ın müşterek fail olarak cezalandırılmasına karar verilmiştir. Öncesi, oluş şekli ve sonrası belirlenemeyen olayın ani gerçekleşme ihtimali de olup, sanık ...’ın olay yerinde olmasından başka suça fail olarak katıldığına, eylem üzerinde hâkimiyet kurduğuna veya diğer sanıklarla birlikte maktulü kuyuya attığına dair kesin bir delil bulunmamaktadır.

Ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir

şüphe belirmesi hâlinde uygulanabilecektir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir. Bu nedenle somut olayda öldürme fiiline hangi boyutta katıldığı tam olarak tespit edilemeyen ancak olay yerinde bulunarak diğer sanıklara destek olan sanık ...’ın öldürme eyleminden yardım eden olarak sorumlu tutulması ve sanığa verilen cezada TCK’nin 39/2. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 39/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle Yerel Mahkeme hükmünün BOZULMASI gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan hükmün ONANMASINA ilişkin çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.

22/09/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ... Köse'nin yokluğunda 23/09/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2008/4764, Karar No: 2008/6747, Tarih: 01.05.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/4764 E.  ,  2008/6747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz hukukuna ilişkin davada Kırklareli Kadastro ile Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava;kadastro sırasında ... hanesine yanlış yazılan baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Kadastro Mahkemesi; kadastro tutanaklarında ... hanelerindeki baba adlarının düzeltilmesinin mahkemenin görevi dışında olduğu gerekçesiyle,

Asliye Mahkemesi ise; kesinleşmemiş kadastro tutanaklarındaki yanlışlığın düzeltilmesinin istendiğini ve dava konusu taşınmazların tapuya tescillerinin yapılmadığını gerekçe göstererek görevsizlik kararı vermişlerdir.

Somut olayda; dava konusu taşınmazların kadastro sırasında davacılar ve dahili davalılar adına tespit edildikleri , ... hanelerinde davacıların baba adlarının yanlış yazıldığı, tutanakların 21.11.2005- 21.12.2005 tarihleri arası askıya çıkarıldıkları ve davanın askı ilan süresi içerisinde 06.12.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.O halde 3402 Sayılı Yasanın 25. maddesine göre tapu sicilini ilgilendiren uyuşmazlığın Kadastro Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Kırklareli Kadastro Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/05/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2047, Karar No: 2019/4142, Tarih: 29.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2047 E.  ,  2019/4142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz başvurusunun reddine

Sanığın sorgusunda bildirdiği adresine ...... sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi uyarınca 05.08.2014 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebligatında haber verilen komşunun isminin bulunmadığı; tebligatın öncelikle sanığın sorgusunda bildirdiği adrese çıkartılması, tebliğ edilememesi durumunda MERNİS adresine gönderilmesinin gerekeceği ancak bu yönteme uyulmadığı gibi, 02.12.2014 ve 27.03.2015 tarihlerinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebliğ işlemlerinin de daha önce aynı adrese yapılmış usulüne uygun tebligat bulunmadığından usulsüz olduğu, öğrenme üzerine verilen temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki ret isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; Mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin 07.08.2015 tarihli ek kararı kaldırılarak inceleme yapılmıştır.

Sonuç cezaların 4 yıl 4 ay 15 gün yerine, 3 yıl 16 ay 15 gün olarak eksik tayin edilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış; ... sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiillerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiillere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümlerde eleştiri dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA, 29.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20688, Karar No: 2015/12571, Tarih: 03.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20688 E.  ,  2015/12571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın saat 15:00 sıralarında idaresindeki araç ile solundaki sokağa dönmek üzere manevra yaptığında kavşak başından karşıya geçmek üzere yola girmiş bulunan katılana çarpıp, ayakları üzerinden geçmesi sonucu katılanın hayat fonksiyonlarını 3. derecede etkileyen kemik kırıkları oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın asli kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın kusuru bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.