muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4079, Karar No: 2024/2698, Tarih: 01.10.2024

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesindeki itirazları tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taşınmaz satışına ilişkin sözleşmenin feshi ve bedel iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2018/13-977 E., 2019/572 K. sayılı ilamı,

2. Dairemizin 2022/3200 E., 2022/5289 K. sayılı emsal ilamı.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, davalı ... ile yüklenici arasındaki sözleşmenin 17.08.2011 tarihinde feshedilmesine, bu tarih itibariyle ifanın imkansız hale gelmesine, davanın ise 10 yıllık süre geçtikten sonra 14.01.2022 tarihinde açılmasına, arabuluculuğa başvuru ve covid -19 sebebiyle duran sürelerin eklenmesi suretiyle bile zamanaşımı süresi geçtikten sonra davanın açıldığının anlaşılmasına göre, davacı vekili tarafından ileri sürülen temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.10.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10727, Karar No: 2015/11255, Tarih: 02.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10727 E.  ,  2015/11255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/186327

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28.03.2012

NUMARASI : 2011/135 Esas, 2012/48 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20166, Karar No: 2012/12544, Tarih: 29.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/20166 E.  ,  2012/12544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapanan Beyoğlu 6. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

2-Sanığın, suç ortağı ile birlikte yakınanın işyerinden suça konu eşyaları çaldıkları, olay sonrası sanığın yakalanıp suç ortağının ise çaldığı japon heykeli ile birlikte kaçtığının anlaşılması karşısında, suçun tamamlandığı gözetilmeden, yazılı biçimde teşebbüsten hüküm kurulması ve alınan beyanlara, tutanaklara ve tüm dosya kapsamına göre eylemin gece saat 20:00 sularında işlendiğinin anlaşılmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince cezadan artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın tekerrüre esas hükümlülük kararlarında 765 sayılı TCK'nın 55/3. maddesinin uygulanması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 58/5.maddesi gözetildiğinde sanık hakkında 58. maddesinin uygulanamayacağının anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘TCK’nun 53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10098, Karar No: 2006/18564, Tarih: 28.12.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/10098 E.  ,  2006/18564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayet

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-#Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tanıma ile (TMK.m.282/2) çocuk ile davacı baba arasında soybağı ilişkisi kurulmuş olmasına göre davacı baba ile küçük... arasında uygun bir kişisel ilişki (TMK.m.323) tesisi hakkında karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 28.12.2006 (Prş.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 3

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

- dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

- temsil kayyımı davaya katılmalı,

- temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/10962, Karar No: 2013/25461, Tarih: 06.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10962 E.  ,  2013/25461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Marmaris 3. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.12.2012

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; kocanın davası, kusur belirlemesi, aleyhe verilen tazminatlar, tedbir nafakası, velayet ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanma veya ayrılığa karar verilirken; tarafların müşterek çocuklarının velayetinin düzenlenmesi zorunlu olup, hakim bu halde velayeti askıda bırakamaz (TMK.m. 182/1, 336/son). Usulünce yapılan başvuru sonucu, mahkemece Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukukî Veçhelerine Dair Lahey Sözleşmesi uyarınca çocuğun mutat meskene iadesine karar verilmesi, boşanma kararı verildiği takdirde velayete ilişkin düzenleme yapılması gereğini ortadan kaldırmaz.Mahkemece tarafların boşanmasına karar verildiğine göre; müşterek çocuk Derin’in velayetinin düzenlenmesi gerekirken;bu konuda yazılı şekilde "karar oluşturulmasına yer olmadığına" kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. 3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı-davacı anne yanında bulunan müşterek çocuk Derin için, davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3 bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-davacı kadının kişisel ilişkiye yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/13137, Karar No: 2014/27854, Tarih: 22.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13137 E.  ,  2014/27854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2014

NUMARASI : 2013/83-2014/178

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/02/1994-01/04/1997 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.02.1994-01.04.1997 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işverence davacı adına 01.02.1994 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği, imza incelemesi yapıldığı ve işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın davacının eli ürünü olmadığının tespit edildiği, davalı işyerinin 01.07.1983-31.01.1988 tarihleri arasında kanun kapsamında olduğu, davalı işverenin gümrük komisyonculuğu işinden 16.02.1988-31.12.1999 tarihleri arasında ve 28.04.2004 tarihinden itibaren halen vergi mükellefi olduğu, davacının hizmet cetvelinde 1994-1997 yıllarında hiç bir işyerinden hizmet bildiriminin bulunmadığı, dinlenen bir kısım davacı ve davalı tanıklarının davacının da çalışmasının geçtiğini iddia ettiği Mersin Limanında çeşitli işlerde çalıştıklarını beyan ettikleri, ancak tanıkların komşu işyeri işvereni ya da çalışanı olup olmadıklarının araştırılıp tespit edilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, yerel mahkeme tarafından 2007/151E, 2011/103K sayılı ve 09.03.2011 tarihli karar ile davalı işyerinin ihtilaflı dönemde kanun kapsamında olmaması, işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın davacının eli ürünü olmaması, dinlenen tanıkların davalı işyerinin kayıtlara geçmiş çalışanları veya komşu işyeri işverenleri ve çalışanları olmaması sebebi ile davanın reddine karar verilmiş, Dairemizin 2011/6327E, 2012/24500K sayılı ve 25.12.2012 tarihli ilamı ile işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın davacının eli ürünü olmamasının, davalı işyerinin gerçekten hangi tarihlerde faaliyet gösterdiğini araştırmadan sırf kanun kapsamında olmamasının davanın reddi sebebi olamayacağından, davalı işverenin vergi mükellefi olduğu dönemin, davalı işyerinin gerçekte hangi tarihler arasında faal olduğunun tespiti ve komşu işyeri tanıklarının araştırılması için kararın bozulmasına karar verilmiş, yapılan araştırmada davalı işverenin ihtilaflı dönemde vergi mükellefi olduğu tespit edilmiş, davalı işyerinin bulunduğu iş hanında faaliyette bulunan iki işyerinin olduğu, burada çalışanların da yeni oldukları ve kimseyi tanımadıklarına ilişkin kolluk tutanağı düzenlenmiş ve mahkemece bu kez çalışmanın kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ispatlanamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Halbuki davalının vergi mükellefi olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlık konusu dönemde faaliyette bir işyeri olduğu ortadadır, bu sebeple daha önce ifadesine başvurulan ve davacı gibi limanda çalıştığını ve davalı ile meslektaş olduğunu beyan eden tanıkların gerçekten davacı ve davalı ile aynı işi yapıp yapmadıkları, komşu işyeri tanığı olup olmadıkları araştırılmadan, davacının çalıştığını iddia ettiği yerde (Mersin Limanında) uyuşmazlık konusu dönemde çalışanların yoksa işyeri sahiplerinin araştırılıp beyanlarına başvurulmadan davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Yapılacak iş, daha önce ifadesine başvurulan tanıkların komşu işyeri tanığı olup olmadıklarını, davacı ile aynı yerde çalışması geçen kişiler olup olmadıklarını tespit etmek, davalının gümrük komisyonculuğu işi yaptığı, davacının çalışmasının davalı işyeri adresinin dışında limanda geçtiği anlaşıldığından, çalışmanın geçtiği yerde uyuşmazlık konusu dönemde çalışanları, yoksa işyeri sahiplerini araştırıp tespit etmek, ayrıca davalı işyeri adresinde de gerekirse Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahiplerini araştırıp tespit ederek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22153, Karar No: 2017/24809, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/22153 E.  ,  2017/24809 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.