muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/4389, Karar No: 2025/6839, Tarih: 28.04.2025

E-Mevcut ilacın onay süreci öncesi yapılan Faz-3 çalışmaları, onay sonrası varsa Faz-4 çalışmaları ve diğer araştırmalarda, etkinlik düzeyi yönünde yapılan bilimsel araştırmalar sonucu elde edilen veriler de gözetilmek suretiyle her evrede etkin olup olmadığı, yan etkilerinin mevcut olup olmadığı belirlenmeli,

F-Ayrıca hastanın evresi belirlendikten sonra uygulanması gereken tedavi yöntemi ve kullanılması gereken ilaç dozunun ne olması gerektiği, bunun nasıl ve kim tarafından belirlenmesi ve nasıl bir yol izlenmesi gerektiği,

G-Bu bağlamda, çocukluk yaşlarda teşhis konulan ve genetik bir hastalık olduğu anlaşılan hastalığa ilişkin yapılan mevcut tedavi yöntemleri ile hastanın bu zamana kadar hayatını idame ettiği (dava açan hastalarda 40 yaş üzeri hastalarında mevcut olduğu) anlaşılmakta olup, Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların, hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı, ilaca ilişkin bütün faz çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı, hastalığının tedavisinde ... önemi haiz ve kullanılmasının zorunlu olup olmadığının, dolayısıyla kullanılmasının tıbben ve fennen sigortalının iyileşmesine katkıda bulunup bulunmayacağının en önemlisi dava konusu ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun tıbbi yöntemlerle belirlenerek karar verilmelidir. Bu bağlamda hastalığın uzmanlık alanı olan üniversitelerin anabilim dalı başkanlığından en az 3 kişilik bilirkişi kurulundan (hasta çocuk ise çocuk göğüs hastalıkları veya çocuk sağlığı ve hastalıkları, hasta çocuk değilse göğüs hastalıkları veya iç hastalıklar bölümünden) rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

H-Karar verilirken, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, talebe konu ilaç/ilaçların yargı yolu ile ödenebilmesi için ilacın tıbben ve fennen zorunlu, ... önemi haiz ve özellikle sürekli olarak etkin ve yararlı olması ile birlikte bütün faz çalışmalarını tamamlanmış, tıbbi otoritelerce kabul görmüş bir ilaç olması ve davalı Kurumun kabul edilebilir itiraz ve çekincelerinin bulunmaması halinde mümkün bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8963, Karar No: 2022/2289, Tarih: 15.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/8963 E.  ,  2022/2289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı idarenin cezai şart konulu 07/03/2014 tarihli yazısı ile Sosyal Güvenlik Kurumu 2013 yılı Optik Sözleşmesinin 8.1.17. hükmü gereği ...'ya ait 04/03/2010 tarih ve 9877920 nolu reçete için 15.000,00-TL, ...'a ait 23/02/2010 tarih ve 9922571 nolu reçete için 15.000,00-TL olmak üzere 30.000,00-TL cezai şart uygulandığı, cezai şartın ilk fiil olduğu, aynı fiilin tekrarı halinde kurum ile olan Optik Sözleşmesinin 6 ay süreyle feshedileceği, sözleşmenin 7.3.7. maddesi gereğince 04/03/2010 ve 23/02/2010 tarihli reçeteler için KDV dahil 103,29-TL'nin hesaplanacak yasal faiziyle birlikte tahsil edileceğinin bildirildiğini, işlemin usule, yasaya ve aralarındaki sözleşme hükümlerine aykırı olduğunu, davalı yazısında devlet hastanesinde görevli bir hekimin kurum sigortalısı hastaları müessesine yönlendirdiğinin tespit edildiğinin iddia edildiğini, bu yönlendirmenin ne şekilde, hangi tarihte ve nasıl olduğu yönünde herhangi bir somut tespit ortaya konmadığını, afaki ve dayanaksız bir şekilde kurum sigortalısı hastaların müessesine yönlendirildiğinin iddia edildiğini, sözleşme hükümlerine aykırı davranışının olmadığını, bu hususun denetim tutanaklarıyla sabit olduğunu ileri sürerek; 30.000,00-TL cezai şart uygulamasına ve iki adet reçete bedelinin faiziyle birlikte tahsiline ilişkin dava konusu işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, cezai şart işlemini gerektirecek nedenlerin mevcudiyetinin inceleme raporu ile tespit edildiğini ve neticesinde cezai şart işleminin uygulandığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, yetkisizlik kararının yerinde olmadığına ilişkin bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, cezai şart işlemini gerektirecek nedenlerin mevcudiyetinin inceleme raporu ile tespit edildiğini ve neticesinde cezai şart işleminin uygulandığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, yetkisizlik kararının yerinde olmadığına ilişkin bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, yönlendirmede bulunulduğu, bu suretle taraflar arasında mevcut 2013 yılı Optik Sözleşmesinin 8.1.17. maddesine aykırı davranıldığı iddiasıyla davacı hakkında uygulanan cezai işlemin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, dava dışı ... ve ... tarafından verilen beyanların usulünce teftiş raporunda yer aldığı, her ne kadar ...'nın ifadesi ile talimat yoluyla alınan beyanları çelişse de olayın sıcaklığı ile verilen beyanda yönlendirme olduğunun anlaşılması, tanık sıfatıyla dinlendiği tarihin olaydan çok sonraki bir tarihe denk geldiği için kişinin bazı olayları hatırlamamasının normal karşılanabileceği, tanığın önceki ifadesinden rücu etmesini gerektirecek somut bir durumun var olmadığı, davalı kurum tarafından sözleşmenin 8.1.17. bendinin uygulanmasının sözleşme şartlarına uygun olduğu, davacının iddiasının kabul edilebilir olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki 2013 yılı Optik Sözleşmesinin 8.1.17. maddesinde, "Müessese sahibi ve/veya mesul müdürün, tabip, kurumlar, diğer sağlık kuruluşları ve üçüncü şahıslarla açık veya gizli işbirliği yaptığının, simsar ve benzeri yönlendirici personel bulundurduğunun, reçete toplama ve yönlendirme yaptığının tespiti halinde, 15.000 TL cezai şart uygulanarak müessese yazılı olarak uyarılır. Aynı fiilin tekrarı halinde 30.000 TL cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 6 ay süreyle sözleşme yapılmaz." düzenlemesi mevcuttur. Dosya kapsamından, ...’ın 02/01/2012 tarihli müfettiş ifadesinde, ..., Devlet Hastanesinde Şubat 2010'da muayene olduğunu, doktorun göz muayenesini yaptıktan sonra reçete yazdığını ve "hastane karşısında...Optik'ten gözlüklerini al, hemen gel, gözlüklerini kontrol edeceğim" dediğini, kendisinin de gittiğini beyan ettiği, 23/02/2012 tarih ve 2012/28 sayılı soruşturma raporunda, ..., Optik firmasından gözlük alan sigortalılardan ..., ... ve ...’ın yönlendirme yapıldığına ilişkin destekleyici beyanlarının bulunmaması nedeniyle...Optik firması hakkında yönlendirme konusunda herhangi bir cezai işleme gerek olmadığının tespit edildiği, davalı kurum yetkilileri tarafından 23/12/2010 tarihinde yerinde yapılan denetimde yönlendirmeye ilişkin bir durumun tespit edilmediğinin tutanak altına alındığı, tanık ...’nın ...., Devlet Hastanesine göz muayenesi için gittiğini, muayene sırasında herhangi bir optikçinin isminin verilmediğini, kendi isteği ile hastanenin karşısında bulunan bir optikçiye giderek gözlük aldığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, hükme esas alınan ... ve ...’nın kurum müfettişlerine verdikleri ifadelerin yönlendirme yapıldığı yönündeki iddiayı ispatlar nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır. Davalı, hasta yönlendirmesi yapılarak davacının sözleşmeyi ihlal ettiğini ispatlayamamıştır. Hal böyle olunca mahkemece, yönlendirme yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9801, Karar No: 2016/10127, Tarih: 06.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/9801 E.  ,  2016/10127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ile hafta tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde operasyon yetkilisi olarak kesintisiz çalıştığını, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, fazla çalışma yapmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının dava konusu yaptığı alacakların bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda davacı ile davalı bankanın fesih tarihi itibariyle yıllık izin konusunda mutabakat metni imzaladıkları ve davacının bu metinde altmışbir gün yıllık iznini kullanmadığını kabul ettiği görülmektedir. Söz konusu mutabakat metni geçerli olup, söz konusu altmışbir günlük yıllık izin ücretinin ödendiği davacının kabulünde olduğundan davacının yıllık izin ücreti talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

3-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve yapmışsa bunun ücretinin hesaplanması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Bilirkişice davacının ayda iki Cumartesi ve Pazar çalıştığı belirtilmesine rağmen, fazla çalışmaya dönük hesaplamaların ayda tüm Cumartesi ve Pazarları çalışıyormuş gibi yapıldığı görülmektedir. Bundan dolayı davacı lehine yüksek fazla çalışma ücreti hesaplandığı görülmektedir. Mahkemece davacının ayda iki cumartesi Pazar çalıştığı dikkate alınarak davacının fazla çalışma ücretinin belirlenmesi gerekmektedir.

Buna göre usulü kazanılmış haklar ve fazla çalışma ücretinin ücretin içinde kararlaştırılması ile yarım saate kadar fazla çalışmaların yarım saat olarak dikkate alınması birlikte değerlendirildiğinde;

Buna göre usulü kazanılmış haklar ve fazla çalışma ücretinin ücretin içinde kararlaştırılması ile yarım saate kadar fazla çalışmaların yarım saat olarak dikkate alınması birlikte değerlendirildiğinde;

Davacının 31.12.2012 (dahil) tarihine kadar çalışmasında; bir hafta elliikibuçuk saat, diğer hafta ise ellidokuz saat çalıştığı anlaşılmaktadır. İlk hafta 7,5-5,19=2,31 saat, yarım saate kadar fazla çalışmaların yarım saate tamamlanması neticesinde ikibuçuk saat fazla çalışmanın, ikinci hafta ise 14-5,19=8,81 saat, yarım saate kadar fazla çalışmaların yarım saate tamamlanması neticesinde dokuz saat fazla çalışmanın hesaplanması gerekmektedir.

Davacının 01.01.2013 (dahil) sonrası çalışmasında; bir hafta kırkyedibuçuk saat, diğer hafta ise ellidört saat çalıştığı ve ikibuçuk saatlik fazla çalışma ücretin içinde yer aldığından ilk hafta fazla çalışmanın olmadığı anlaşılmaktadır. İkinci hafta ise 9-5,19=3,81 saat, yarım saate kadar fazla çalışmaların yarım saate tamamlanması neticesinde dört saat fazla çalışmanın hesaplanması gerekmektedir.

Belirtilen esaslara aykırı olacak şekilde fazla çalışma ücretinin hesabı hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6715, Karar No: 2020/440, Tarih: 28.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/6715 E.  ,  2020/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, dava dışı borçludan olan alacaklarının tahsili amacıyla borçlunun taşınmazları üzerine haciz işlemi uygulandığını, taşınmazın satılarak paraya çevrilmesinden sonra icra müdürlüğü tarafından sıra cetveli düzenlendiğini, ancak kendi alacaklarının rüçhanlı olduğundan bahisle davalıların alacaklarından önce gelmesi gerektiğini öne sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar, şikayetçinin boşanmadan kaynaklanan alacağının muvazaalı olduğunu öne sürerek şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçinin nafaka alacağının rüçhanlı olduğunu öne sürerek şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... vekili temyiz etmiştir.

İİK 140/2. maddesi yollamasıyla İİK md. 206/c maddesinin hacizde kıyasen uygulanmasından kaynaklanan rüçhan hakkı, haciz uygulamasından önceki 1 yıllık nafaka alacağını kapsar. Bu miktardaki nafaka alacağının tespit edilerek rüçhanlı olarak 1.sırada ödenmesi gerekirken alacağın tamamının rüçhanlı alacak olarak nazara alınması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, şikayetçinin nafakaya ilişkin davasının şikayet olunanların davasından önce olduğu ve rüçhanlı olmayan alacakları yönünden de şikayet olunanların alacaklarına iştirak edebileceği hususu da nazara alınmalıdır.

Mahkemece bu hususlar nazara alınmaksızın karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12796, Karar No: 2015/15957, Tarih: 06.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/12796 E.  ,  2015/15957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tekirdağ İş Mahkemesi

Tarihi :04.03.2015

No :2013/116-2015/44

Dava, davacının 05.11.1992-30.11.2001 tarihleri arasında, 506 sayılı Kanun kapsamında bildirilen zorunlu sigortalılık sürelerinin geçerli olduğunun tespiti ile 01.09.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8454, Karar No: 2022/5564, Tarih: 26.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8454 E.  ,  2022/5564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı gibi, 19/02/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve 05/03/2015 tarihli çağrı yazısının sanığın MERNİS adresinde doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi kapsamında muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin tebliğ yapılması usulsüz olduğundan 19/02/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

a) Adli sicil kaydına göre mükerrir olduğu anlaşılan sanık hakkında TCK’nın 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

b) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

c) Sanığın suçu adli sicil kaydında görünen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarında belirlenen denetim süresi içinde işlediği anlaşıldığından, gereğinin takdir ve ifası için mahkemelerine bildirimde bulunulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 26/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6424, Karar No: 2020/6445, Tarih: 12.11.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6424 E.  ,  2020/6445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Dava, davacının yurtdışı borçlanma günlerinin geriye mal edilerek yaşlılık aylığının yeniden hesaplanarak bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davalı Kurum vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesince yerel mahkeme kararı kaldırılarak, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin 05/02/2019 gün 2018/2281 E. 2019/595 K. sayılı bozma ilamı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi’nce bu kez davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Dava, davacının yurtdışı borçlanma günlerinin borçlanma talep tarihinden geriye gidilerek mal edilmesi işleminin iptal edilip 01.08.1984 tarihinden ileriye doğru mal edilerek yaşlılık aylığının yeniden hesaplanarak bağlanması istemine ilişkindir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum vekili, davacının kısmi ödeme yaptığı ve Kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, “3201 sayılı Yasanın 5/1.maddesine göre Kurumca yapılan tahakkuk işleminin yerinde olduğu, ayrıca Kurumca düzenlenen borçlanma cetvelindeki süreye ait borçlanma bedelinin davacı tarafça herhangi bir ihtirazi kayıt konulmadan ödendiği hususu göz önüne alınmış ve tüm bu nedenlerle davanın reddine” karar verilmiştir.

Davacı vekili, yerel mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Yerel mahkemenin kararı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353-(1)-b-2 maddesi uyarınca ortadan kaldırılarak; Davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.2 bendi uyarınca kabulüne, ... 27. İş Mahkemesine ait 03.10.2017 gün ve 2017/75 E. 2017/344 K. sayılı kararının kaldırılmasına, yerine, Davanın kabulü ile davacının yurt dışı borçlanmasına konu 5000 günlük sürenin 15.11.1983-05.10.1997 tarihleri arasına mal edilmesi gerektiğinin tespitine, Düzeltilen bu mal etme işlemine göre aylık bağlamaya esas yıllık kazanç dönemlerinin yeniden tespiti ile bağlanmış olan yaşlılık aylığının buna göre başlangıç tarihinden itibaren yeniden hesaplanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davalı Kurum vekili, Kurum işleminin Yasal mevzuata uygun olduğu, davacının borçlanma bedelini öderken herhangi bir ihtirazi kaydının bulunmadığı gerekçeleriyle kararı temyiz etmiştir.