muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7945, Karar No: 2024/12184, Tarih: 02.12.2024

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde:

a. Kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu,

b. İstinaf dilekçesinde ki hususları tekrar ettiğini,

c. İlk Derece Mahkemesi kararının eksik incelemeye dayalı olarak verildiğini Adli Tıp Kurumundan alınan raporların yetersiz olduğunu beyan etmektedir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde:

a. Kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu,

b. İstinaf dilekçesinde ki hususları tekrar ettiğini,beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali ile meslek hastalığı nedeni ile sürekli iş göremezlik gelirinin tespitine ve birikmiş gelirlerin ödenmesi istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, dosya içerisine alınan bilgi ve belgeler, davalı Kurumun cevabi yazıları, YSK raporu ve ATK 3. İhtisas Kurulu raporları ve alınan Adli Tıp İkinci Üst Kurulundan alınan rapor dikkate alındığında tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5353, Karar No: 2016/4243, Tarih: 12.12.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/5353 E.  ,  2016/4243 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

İncesu Açık Ceza İnfaz Kurumunda misafir hükümlü olarak bulunan ...’in, tedavi amacıyla bulunduğu... Eğitim ve Araştırma Hastanesindeki odasında cep telefonu bulundurduğu gerekçesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 43/3-g. maddesine aykırı hareket etmekten, anılan Kanun’un 44. maddesi uyarınca “20 gün süre ile hücreye koyma” disiplin cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 16/11/2015 tarihli ve 2015/127 sayılı kararına karşı, hükümlü tarafından yapılan şikayetin reddine ilişkin... İnfaz Hâkimliğinin 26/11/2015 tarihli ve 2015/2434 esas, 2015/2525 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/12/2015 tarihli ve 2015/1647 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkındaki hücreye koyma disiplin cezasına dayanak olarak gösterilen 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasında, onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektirir eylem olarak, aynı fıkranın (g) bendi “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” biçiminde düzenlenmiş olup, somut olayda, hükümlünün cep telefonu bulundurduğu hastane odasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, benzer bir olay nedeniyle verilen Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/04/2014 tarihli ve 2014/2918 esas, 2014/2406 sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14/04/2011 tarihli ve 2010/8848 esas, 2011/2308 sayılı kararında da belirtildiği üzere, bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilmeksizin, itirazın bu nedenle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 27/07/2016 gün ve 94660652-105-38-5557-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden,... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/12/2015 tarihli ve 2015/1647 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/12/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10400, Karar No: 2021/19447, Tarih: 22.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10400 E.  ,  2021/19447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.12.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 29.05.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, gündüz vakti müştekinin yetkilisi olduğu fabrika bahçesinden çelik tank çalmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin suç tarihi itibariyle TCK’nın 142/1-b, maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 16/10/2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4997, Karar No: 2014/11715, Tarih: 29.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4997 E.  ,  2014/11715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

GC
Yargıtay — Esas No: 2010/13837, Karar No: 2012/4793, Tarih: 27.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13837 E.  ,  2012/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Tuzla Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/08/2010 tarih ve 2010/686-2010/610 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline tahsil amacıyla verilen senedin, şube nezdinde kaybolduğunu ileri sürerek iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu çekin davacı bankanın Kaynarca Şubesine ait olduğu, bu durumda TTK 669 ve 693/2 maddeleri uyarınca davaya bakma görevinin Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi' ne ait olduğu gerekçesi ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı bankaya tahsil için verilen bononun zayi nedeni ile iptali amacıyla TTK'nun 669. vd. maddeleri uyarınca açılmış bulunan iptal istemine ilişkindir. Bu itibarla Mahkemece davanın bonoya dayalı zayi iptal davası olduğunun kabulü ile yetki hususunu bu şekilde değerlendirmek gerekirken davanın çek iptali olarak nitelendirilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülerek kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3723, Karar No: 2015/8465, Tarih: 06.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3723 E.  ,  2015/8465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Aile Mahkemesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... 04.02.2013 tarihli davaname ile; küçük ...'ın biyolojik anne ve babasının ... ve ... olduğunu, küçüğün anılan kişilerin evlilik dışı ilişkilerinden dünyaya geldiğinden ...'in kardeşi ve yengesi olan ... ve ...'in nüfusuna 21.12.2000 doğumlu ... olarak kayıt edildiğini, daha sonra ise ... 'nın, ... ve ...'tan olma 10.04.2000 doğumlu olarak ayrı TC numarası ile ikinci kez tescil edildiğini ileri sürerek ...'ın doğum tarihi baki kalmak üzere ...'nın anne adının ..., baba adının ... olarak düzeltilmesi isteminde bulunmuştur.

... Asliye Hukuk Mahkemesi; "Davanın soybağının kurulmasına ilişkin olduğundan davaya bakma görevinin Aile Mahkemesine ait bulunduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Adana 8. Aile Mahkemesi tarafından ise; "Davanın gerçeğe aykırı beyanla oluşturulan nüfus kaydındaki ana baba adının düzeltilmesine ilişkin olduğundan davaya bakma görevinin Asliye Hukuk Mahkemesine ait bulunduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Vesayet” başlıklı üçüncü kısımı hariç olmak üzere “Aile Hukuku” başlıklı İkinci Kitabından (m.118 ilâ 395 arası) kaynaklanan davalara bakmak görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın “hısımlık” başlıklı 282 ilâ 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakmak görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocu arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “anne ile evlenme”, “tanıma” ve “hâkimin hükmü” ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı ididasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin çocuğu doğurmadığı, genetik annenin başka bir kadın olduğunun tespit edilmesi halinde, yukarıda sözü edilen babalık karinesi aksi yönde işleyecek ve “genetik annenin kocası olmayan” kayden babanın babalık sıfatı, aksine bir iddia bulunmadığı takdirde, ortadan kalkacaktır. Mahkemece belirlenen genetik annenin, çocuğun doğduğu tarihte evli bulunduğunun anlaşılması halinde, TMK'nın 285. maddesinde yazılı babalık karinesi nedeniyle genetik annenin kocası olan erkek, baba sıfatını kazanacaktır. Bu durumda, soybağı ihtilafı ortaya çıkmayacağından, açıklanan muhtevadaki davalar, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davasından ibaret kalacak ve görevli mahkeme, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesi olacaktır. Ancak, çocuğun doğduğu tarihte, genetik annenin evli bulunmaması halinde, anne yönünden dava, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olarak kalmakla birlikte; genetik anne ile evli olmayan genetik baba yönünden, “babalık karinesi” gerçekleşmediğinden, genetik babanın nüfus kaydına işlenmesi talebi “soybağı davası” niteliğini kazanacaktır. Bu takdirde ise uyuşmazlığın, 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca aile mahkemesi tarafından incelenip çözüme kavuşturulması gerekecektir (Yargıtay HGK 2013/354-1554, 18. HD 2015/1360-3281, 2015/1591-4537).

Aynı davada, talebin bir bölümü hakkında genel mahkemenin, diğer bölümü hakkında ise özel mahkemenin görevli olması halinde, taleplerden birisi yönünden verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendirecek nitelikte ise ve sözkonusu özel mahkeme ile genel mahkeme arasında “yargılama usulüne” ilişkin esaslı farklılıklar bulunmuyorsa, bütün talepler hakkında özel yetkili mahkemenin yargılama yaparak uyuşmazlığı çözmesi, hukukun öngörülebilir olmasının, usul ekonomisinin ve davaların makul süre içinde bitirilmesi yükümlülüğünün gereğidir. Aile mahkemeleri, asliye mahkemeleri ile aynı düzeyde mahkemeler olup aralarında yargılama usulü yönünden esaslı farklılıklar bulunmamaktadır. O halde, yukarıda açıklanan şekilde dava, bir kısım talepler yönünden nüfus kayıtlarında düzeltme yapılması ve bir kısım talepler yönünden de soybağını ilgilendirir mahiyette ise, nihai talebi bir bütün oluşturan ve biri hakkında verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendiren uyuşmazlığın, bütün olarak özel yetkili aile mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dosya içinde mevcut nüfus kayıtlarından, anne-baba adının değiştirilmesi talep edilen çocuğun doğum tarihinde, iddia edilen genetik annenin evli olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda dava, anne adının silinip genetik anne adının yazılması ve kayden baba olan kişinin isminin silinmesi talepleri yönünden “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olmakla birlikte, nüfus kaydına genetik baba isminin yazılması yönünden soybağı davası niteliğindedir. Yukarıda açıklanan nedenlerle, tüm talepler yönünden uyuşmazlığın, özel mahkeme olan aile mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/10/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2180, Karar No: 2014/4687, Tarih: 11.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2180 E.  ,  2014/4687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/38-2013/239

Taraflar arasındaki ayıplı malın bedelinin iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 24.11.2011 tarihinde davalıdan S.. marka klima satın aldığını, klimanın alınmadan önce davalıya kullanılacağı alanı gösterdiklerini ve davalının klimanın 400 m2 lik alanı ısıtacağını, A sınıfı olması nedeniyle az elektrik harcayacağını beyan etmiş olduğunu, ancak teslim edilen klimanın ısıtmadığı gibi, çok fazla elektrik harcamasının yanısıra markasının da Midea olduğunun tespit edildiğini, 13.12.2011 tarihli ihtarname ile sözleşmeden dönme ve bedel iadesi isteminde bulunulduğu halde, cevap verilmediğini belirterek, ayıplı malın satım bedeli olan 7.800,01-TL' nin satım tarihinden itibaren hesaplanacak ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya 400 m2 lik alanı ısıtmak için 4 adet 48000 BTU/h gücünde klima alması gerektiği bilgisini verdiği halde davacının 2 adet 45000 BTU/h gücünde klima satın aldığını, müvekkili tarafından klimaların A sınıfı olduğu ve 400 m2 yi ısıtacağı bilgisi verilmediğini, davacıya satılan klimaların M.. Firmasınca S..(İ..) firması için üretilen klimalar olduğunu, satıştan yaklaşık 20 gün sonra davacının şikayeti üzerine yapılan kotrolde klimaların emiş ve çıkış ısılarının tespit edilerek servis raporu düzenlendiğini, ancak davacının işçilerinin bu raporu imzalamaktan imtina ettiklerini, ürünün ayıplı olmasının ve taahhüt edilen teknik şartları taşımamasının sözkonusu olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davaya konu klimalarda gizli ya da açık ayıp bulunup bulunmadığına dair yapılan keşif üzerine alınan bilirkişi raporunda, klimaların usule uygun etiketlenmediği, etiketlerin kolayca söküldüğü, Sigma markasının sökülmesi ile altından kabartma harflerle M..markasının olduğunun tespit edildiği, S.. markası üzerindeki CE işaretinin Sanayi ve Ticaret Bakanlığı' nda sorulması gerektiğinin belirtildiği, TSE' den M.. ve S.. marka ürünlerin yurtdışından ithalinde teste tabi tutulup tutulmadığının ve ayrıca Midea markası üzerine S.. markasının basılması suretiyle ürünün yurtiçinde satımının usule uygun olup olmadığına dair verilen cevapta üretim esnasında ürüne verilen marka silinerek, kazınarak ya da üzerine doğrudan yapıştırma ile yeniden marka oluşturulamayacağının bildirildiği, bu halde davacının bu marka ürünü kabule zorlanamayacağı belirtilerek, 2 adet klimanın davalıya iadesi ile davacının satış faturasına istinaden ödediği 7.800-TL' nin temerrüt tarihi olan 19.12.2011 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, satıcının ayıplı mal satışından kaynaklanan sorumluluğu esasına dayanılarak açılmıştır. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen 06.06.2013 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu klimaların ayıplı olmadığı, klimaların gücü ve kullanıldığı mekanın alanı gözetildiğinde bu güçteki klimaların mevcut genişlikteki bir mekanı ısıtmasının mümkün olmadığının baştan belli olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar satın alınan klimaların üzerinde marka olarak "S.." etiketinin bulunduğu ve bu etiket çıkarıldığında altından "M.." markasının çıktığı tespit edilmiş ise de, "M.." markasının dava konusu klimaları üreten firmaya ait olduğu ve bu hususun ürüne ait kitapçığın arka sayfasında bulunan garanti belgesinde de belirtildiği dosya içeriğinden anlaşıldığından, sırf bu hususun ayıp olarak nitelendirilmesinde isabet görülmemiştir.

Kaldı ki, davacı taraf klimalardan birindeki etiketin satın alındıktan çok kısa bir süre sonra kendiliğinden düştüğünü ve altından "M.." markasının çıktığını gördüklerini belirtmiş olduğu halde, 13.12.2011 tarihli ihtarname ile davalıya bildirimde bulunduğu gibi, ihtarında da bu husustan sözetmediği görülmüştür. Biran için yerel mahkemenin gerekçesinde belirtildiği gibi malların ayıplı olduğu kabul edilse bile, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 S. TTK' nın 25/3. maddesinde öngörülen sürelerde ayıp ihbarında bulunulmadığından, 818 S. BK' nın 198/son maddesi uyarınca satılanın bu haliyle kabul edilmiş sayılacağı, belirtilen yasa hükümleri gereğidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.