muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15617, Karar No: 2015/10072, Tarih: 08.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15617 E.  ,  2015/10072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte ...İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 425 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1327, Karar No: 2024/9809, Tarih: 17.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/1327 E.  ,  2024/9809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2213 E., 2021/2589 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi- İstinaf talebinin esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/512 E., 2019/427 K.

Taraflar arasındaki yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin başrolünü üstlendiği "Yasak Elma" isimli dizide kostüm asistanı olarak çalışan dava dışı kişinin müvekkili hakkında cinsel taciz iddiası ile ilgili olarak haksız olarak suç duyurusunda bulunduğunu, Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca 2018/30634 soruşturma numarası ile yürütülen tahkikat kapsamında cinsel taciz suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, karar kesinleşmesine rağmen teve2 isimli televizyon kanalında yayınlanan "2. Sayfa" isimli programda 07.08.2018, 13.08.2018, 28.08.2018, 03.09.2018 tarihlerinde davalı tarafından sarf edilen söz ve ifadeler nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu yayınlar yapıldığında henüz kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşmediğini, yayınlarda kamu yararı esas alınarak güncel bir konu ile ilgili kamuoyunun bilgilendirildiğini, müvekkilinin gazetecilik görev ve sorumluluğunu yerine getirdiğini, yayınların basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, basının görevinin haberin görünür gerçekliğe uygun olup olmadığı ile sınırlı olduğunu, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yayınlarda, davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen güncel bir olay ile ilgili kamu yararı esas alınarak değerlendirmeler yapıldığı; o anda var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağı, yayınların ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiği, kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava dışı kişinin asılsız iddiası üzerine başlatılan soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiğini, dava konusu televizyon yayınlarında davalı tarafın haksız yargılama yaptığını, iddianın gerçek olmadığı savcılık kararı ile sabit olmasına rağmen dava konusu yayınların yapılmasının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, kişilik haklarına ağır saldırı olduğunu, yayınlar ile kamuoyuna tacizci olarak lanse edildiğini, manevi tazminat talebinin yasal koşullarının oluştuğunu, mahremiyet ve lekelenmeme hakkının ihlal edildiğini, sanatçılar yönünden eleştiri sınırlarının siyasetçi ya da bürokratlar gibi geniş kabul edilemeyeceğini, yayınların yapılmasında kamusal bir yarar bulunmadığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yayınlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, ifadelerin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, davacının kamuya mal olmuş biri olduğu gözetildiğinde dava konusu yayınlarda kamu yararının amaçlandığı, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eden söz ve ifadelere yer verilmediği, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava dışı kişinin asılsız iddiası üzerine başlatılan soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiğini, dava konusu televizyon yayınlarında davalı tarafın haksız yargılama yaptığını, iddianın gerçek olmadığı savcılık kararı ile sabit olmasına rağmen dava konusu yayınların yapılmasının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, kişilik haklarına ağır saldırı olduğunu, yayınlar ile kamuoyuna tacizci olarak lanse edildiğini, manevi tazminat talebinin yasal koşullarının oluştuğunu, mahremiyet ve lekelenmeme hakkının ihlal edildiğini, sanatçılar yönünden eleştiri sınırlarının siyasetçi ya da bürokratlar gibi geniş kabul edilemeyeceğini, yayınların yapılmasında kamusal bir yarar bulunmadığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; teve2 isimli televizyon kanalında yayınlanan 2. Sayfa isimli programda 07.08.2018, 13.08.2018, 28.08.2018, 03.09.2018 tarihlerinde davalı tarafından sarf edilen söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 25, 26 ve 28 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 49 ve 58 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 24 ve 25 inci maddeleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 10 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; davacının oyuncu olarak yer aldığı dizide kostüm asistanı olarak çalışan dava dışı kişinin, cinsel taciz iddiası ile ilgili şikayeti üzerine davacı hakkında atılı suçtan soruşturma yürütüldüğü, soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kesinleşmekle beraber bu iddia kapsamında gazeteci olan davalının kendi değer yargısına göre değerlendirmelerde bulunmasının gazetecilik hak ve görevi olduğu; dava konusu yayınların güncel olduğu, toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, toplumsal ilginin bulunduğu, özle biçim arasındaki dengenin korunduğu; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu, o anda var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağı, yayınların basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10 uncu maddenin 2 nci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10 uncu maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiği; tüm bu açıklamalar ışığında yayınlarda geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının anlaşılmasına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15390, Karar No: 2015/19299, Tarih: 02.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15390 E.  ,  2015/19299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Çankırı 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2015

NUMARASI : 2014/333-2015/295

Davacı, kısa süreli SSK'ya bağlı çalışmaları dışında 01.05.1985 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının 01/05/1985 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa'ya tabi çakışan zorunlu sigortalı çalışmaları haricinde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Dairemizin,10/03/2014 tarih ve 2013/22532 E. 2014/4287 K. sayılı bozma ilamı üzerine, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle Kuruma sunulan Nisan/1985 tarihli bildirge üzerine, 01/05/1985 tarihi itibariyle tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 27/05/1986 tarihinde 506 sayılı Yasaya tabi çalışmaya başlaması nedeniyle sigortalılığın terkin edildiği, muhtarlık beyanı üzerine 17/12/2004 tarihinde yeniden tescil edildiği, yine SSK'lı çalışmanının başlaması nedeniyle 20/03/2005 tarihinde tekrar terkin edildiği, 08/04/2004 tarihinden itibaren ziraat odası kaydının başladığı, adına kayıtlı ve 2008 edinme tarihli 28 dekar tarla bulunduğu, 2001-2008 yılları arası tarım müdürlüğünde çiftçi kaydının bulunduğu, kolluk ve muhtar tutanağında tarımla uğraştığının belirtildiği, 506 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu sigortalı olarak 1978-2011 yılları arası kısa süreli çalışmalarının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri, tarım Bağ-Kur sigortalısının kısa süreli olarak SSK’na tabi çalışmasının tarım faaliyetinin devamına engel olmayacağı ve dolayısıyla bu hizmetler dışında tarım faaliyetinin kanıtlanması durumunda sigortalığın devam ettiğinin kabulü gerekeceği yönündedir.

Öte yandan bir yıldan daha az süren zorunlu sigortalılık kapsamındaki çalışmalar kısa süreli olup, kesintisiz bir şekilde bir yıl veya daha fazla süren çalışmalar ise uzun süreli çalışmadır.

.../...

Öte yandan bir yıldan daha az süren zorunlu sigortalılık kapsamındaki çalışmalar kısa süreli olup, kesintisiz bir şekilde bir yıl veya daha fazla süren çalışmalar ise uzun süreli çalışmadır.

.../...

Somut olayda, davacı 01/05/1985 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edilmiş olup, sigortalılığı kısa süreli SSK kapsamında çalışmaya başlaması nedeniyle kesilmiştir. Kaldı ki SSK kapsamındaki tüm çalışmalarının da kısa süreli olduğu görülmektedir. Öte yandan davacının adına kayıtlı 2008 edinme tarihli 28 dekar tarla bulunduğu, 2001-2008 yılları arası tarım müdürlüğüne kayıtlı olduğu, zabıta araştırmasında ve tanık beyanlarında tarımla uğraştığının belirtildiği, dolayısıyla davacının tarımsal faaliyette bulunduğu ortadadır. Bu nedenle kısa süreli SSK kapsamındaki çalışmaların tarım Bağ-Kur sigortalılığının devamına engel olmayacağı dikkate alınarak davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6703, Karar No: 2020/5205, Tarih: 04.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6703 E.  ,  2020/5205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 07/04/2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 22/11/2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 106/1-1.cümle, 43/1. maddelerindeki konut dokunulmazlığının ihlali ve tehdit suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 11/10/2005 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 04/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1669, Karar No: 2012/3198, Tarih: 30.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1669 E.  ,  2012/3198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizin 08.12.2011 gün ve 2011/4314 esas 2011/2434 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı... Konut Yapı Kooperatifi'ndeki hissesine isabet eden daireyi davalıya devrettiğini, davalının devir bedelini ödemediğini ileri sürerek, 43.482,00 TL'nın temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu hisse devir bedelinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay Yüksek 11. Hukuk Dairesince, her ne kadar kural olarak davanın miktarı nazara alındığında tanık dinlenmesi karşı tarafın açık muvafakatine bağlı ve davada bu muvafakat yok ise de, tarafların yaptıkları sözleşmede tanıkların yer alması, tarafların delil sözleşmesi yolu ile sözleşme kapsamında tanık dinlenmesini kabul ettikleri sonucunu doğurduğu, bu itibarla, hisse devir bedelinin ödenip ödenmediği hususunda, tarafların imzaladığı sözleşmede tanık olarak imzaları bulunan kişilerin dinlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sırasında dinlenen tanık beyanlarına göre, dava konusu devir bedelinin davalı tarafından davacıya ödendiğinin sabit olduğu, davacı tarafça verilen süreye rağmen yemin delilinden yararlanmak istediğinin belirtilmediği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 08.12.2011 tarih, 2011/4314 E. 2434 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 30.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3222, Karar No: 2019/6234, Tarih: 04.11.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3222 E.  ,  2019/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

ava dilekçesinde, tarafların anataşınmazda kat maliki olduklarını, davalının sözleşme ile kararlaştırılan nisap oranlarına uymayarak site ortak alanı içerisinde diğer paydaşları zarara uğratacak nitelikte ve imara aykırı bir kısım yapılar inşa ederek kendi nam ve hesabına haksız kazanımlar elde ettiğini, davalının kendi bağımsız bölümü önündeki ve ortak yerlerden sayılan ön bahçe duvarını yıkarak değişiklik yapmak suretiyle site bahçesinin bir bölümün kendi bahçesine ilave ettiğini, davalının kendi evinin ön bahçe güney cephesinde bahçesini büyütmek amacı ile ortak yerlerden olan bahçenin bir kısmını duvar örmek suretiyle kendi bahçesine dahil ettiğini, ortak yerlerin yan bina duvarına saçtan ünite yaptırarak bu alanı şahsi kullanıma açtığını, davalının ana binanın ortak yerlerinden olan güney cephe duvarına demirden ünite yaptırıp taktırarak ve içinde şahsi eşyalarını kilit altına almak sureti ile kat mülkiyeti kanununa aykırı davrandığını, ana bina yan güney cephesine bitişik olarak ve yer yer beton döktürdüğünü, diğer bütün meskenlerle aynı tip, aynı metalden ve aynı renkten olan ön teras balkon korkuluğunu sökerek yerine alüminyum korkuluk taktırmak sureti ile sitenin kararlaşıtırılmış genel görünümünü bozduğunu, son katta bulunan açık terasın üstünü, yanlarını ve ön tarafını alüminyum konstrüksüyon ve camlarla kapatarak oda haline dönüştürdüğünü, davalının hukuka aykırı bu kazanımlarının mimari onaylı proje ile uyuşmadığını, haksız kazanımlar hakkında el atmanın önlenmesi ve kal kararı verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile; davalının maliki olduğu...... 1217 ada 10 parsel, 1 numaralı bağımsız bölümün deniz cephesine yapmış olduğu yeni duvarın ve demir korkuluğun, binanın yan cephe duvarına yapılan saçtan ünitenin, ön bahçe güney cephesinde yaptırmış olduğu duvar ile duvar üzerine yaptırmış olduğu demir korkuluğun, ön teras balkona yaptırmış olduğu aliminyum korkuluğun, çatı terasının üstünü, yanlarını ve ön tarafını aliminyum konstrüksiyon ve camlarla kapatarak meydana getirilen kapalı alanın haksız el atma niteliğinde olduğu anlaşıldığından yapılan müdahalenin menine ve kaldırılmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.