muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2284, Karar No: 2006/7501, Tarih: 06.07.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/2284 E.  ,  2006/7501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2005

Davacı,1.4.2001-19.9.2004 tarihleri arası döneme ait ödenmemiş olan aylıklarının, ödeme tarihi olan 19.9.2004 tarihine kadar hesaplanan faiz alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının yaşlılık aylıklarının davalı Kurumca geç ödenmesi sebebiyle birikmiş faiz alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 113.maddesi uyarınca gayrimenkul rehni, kıymetli evrak ve konkordatoya ilişkin özel hükümler dışında, asıl borç ifa ile veya başka bir suretle sona erdiği takdirde kural olarak kefalet, rehin ve diğer fer’i haklarda sona erer. Fer’i haklar borç ilişkisinin içerdiği alacak hakkının bir kısmı, bir parçası değildir. Asıl borca bağlı, asıl borç mevcut ve geçerli olduğu sürece geçerlidir ve asıl alacak ile birlikte doğar, varlığını sürdürür, onunla birlikte sona erer.Kural bu olmakla beraber, Borçlar Kanunu işlemiş faizin devam edip etmeyeceği konusunda özel bir hüküm getirmiştir. Borçlar Kanunu’nun 113/2.maddesi hükmüne göre, evvelce işleyen faizleri talep hakkının saklı tutulduğu (ihtirazi kayıt) ve saklı tutulduğunun hal ve koşullardan çıkartılması kaydıyla, ödenmemiş faizlerin istenebilme hakkı ortadan kalkmamakta, asıl borç ifa veya sair bir suretle son bulmuş olsa bile borcun fer’isi olan faiz varlığını sürdürmekte ve alacaklı bunları talep edebilme hakkını yitirmemektedir.

İhtirazi kayıt, alacaklının borçluya yönelttiği bir irade bildirimi ile yapılır. Bu bildirim ifadan önce ya da en geç ifanın ardından derhal yapılmalıdır. Ön koşul ileri sürülmezse ilişkin olduğu hakkın düşmüş sayılması, o haktan zımni olarak vazgeçilmiş olması esasına dayanır. İslemiş faizleri talep hakkının saklı tutulduğuna ilişkin beyanla ilgili olarak yasada bir şekil öngörülmemiştir. Asıl borç son bulduğu halde alacaklı, bu hakkını saklı tuttuğunu veya durumun koşullarından bunun anlaşılması gerektiğini kanıtladığı taktirde işlemiş faizlerle ilgili alacak hakkı son bulmayacaktır.

Dosyadaki belgelerden davacının tahsis talebi üzerine davalı Kurumca 1.4.2001 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlandığı, Nisan 2001 tarihinde iptal edilerek kısmi aylık bağlandığı, davacının açtığı dava üzerine Trabzon İş Mahkemesinin 2002/307 Esas nolu dosyasında görülen dava sonucu anılan  mahkemece davalı kurumun işleminin iptaline, kesilen tam yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren  bağlanmasına karar verildidiği, verilen kararın Dairemizin 26.6.2003 tarihli kararı ile onanmak süretiyle kesinleşmesi üzerine  davalı Kurumca birikmiş fark aylıkların 19 Eylül 2004 tarihinde davacının banka hesabına yatırıldığı görülmektedir. Dosya içinde para ödenmezden önce veya ödendiği tarihte davacı tarafından itirazi kayıt içeren bir dilekçe verildiğine ilişkin bilgi ve belge bulunmamaktadır.

Mahkemece ödeme yapılmadan önce veya ödeme yapıldığı tarihte faiz hakkının davacı tarafından saklı tutulup tutulmadığına ilişkin bir araştırma yapılıp, faiz hakkının son bulup bulmadığı tesbit edilmeksizin istemin kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece ödeme yapılmadan önce veya ödeme yapıldığı tarihte faiz hakkının davacı tarafından saklı tutulup tutulmadığına ilişkin bir araştırma yapılıp, faiz hakkının son bulup bulmadığı tesbit edilmeksizin istemin kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Diğer yandan; 19.12.1984 gününde yürürlüğe giren 3095 sayılı  Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun, Murabaha Nizamnamesini  yürürlükten  kaldırarak bu tarihi kadar % 5 olan kanuni faiz oranını %30 olarak belirlenmiş, ancak Bakanlar Kuruluna bu oranı % 80'ine kadar artırma ve eksiltme yetkisi verilmiş,  Bakanlar Kurulunca bu yetkiye dayanılarak 1.1.998 tarihinde kanuni faiz oranı  %50'ye  çıkartılmış, Anayasa Mahkemesi 15.12.1998 tarihli  kararı ile  3095 sayılı  Yasa'nın 1 ve 2. maddelerini  iptal etmiş, karar 26.11.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 6 ay sonra 26.5.2006 tarihinde yürürlüğe girmeden önce 15.12.1999  tarihli 4489 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi  değiştirilerek Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli   kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranını  yasal faiz oranı olarak  belirlemiştir. Ancak 1.4.2003 tarihinde itibaren uygulanan 2003 yılı Bütçe Kanununda ilgili  Kanunda düzenleme yapılıncaya kadar Genel Bütçeye dahil daireler ile Katma Bütçeli idarelerin  ilama bağlı kararları  için 3095 sayılı Yasa'nın  1. maddesindeki kanuni faiz oranı 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık %2,5 olarak, 2004 yılı Bütçe Kanununda %1.25 , 2005 yılı Bütçe Kanunu ile 1.1.2005 tarihinden itibaren  aylık %1  olarak belirlenmiş, ancak  Anayasa Mahkemesince  2003 ve 2004 yılı  Bütçe Kanunlarındaki bu hükümler Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmiş, 2005 yılı Bütçe Kanunu ile  ilgili iptal başvurusu hakkında henüz karar verilmemiştir.   5335 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile değiştirilmiş yasal faiz oranı  1.5.2005  tarihinden itibaren %12  olarak belirlenmiş, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 1.1.2006 tarihinden itibaren   % 9'a  yükseltilmiştir. Gerek 12. Hukuk Dairesinin oturmuş içtihatlarında  gerekse Hukuk Genel Kurulu'nun 1.12.2004 tarihli 2004/12-667 Esas  2004/628 Kararında  Bütçe Kanunundaki aylık faiz oranının  sadece gerel bütçeye dahil  dairelerle   katma bütçeli  idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla  sınırlı bir düzenleme getirdiği,  bu nitelikte olmayan borçların kapsam dışı  tutulduğu bildirilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50, 8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50, 8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984- 31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999-16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50,  8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005 - 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren  % 9  olarak uygulanması gerekir.

Mahkemece hükme dayanak tutulan 19.12.2005 tarihli bilirkişi raporunda 17.05.2002 - 30.06.2002 tarihleri arasında yasal faiz oranı % 55 olduğu halde % 60 olarak alınarak faiz alacağının fazla olarak hesaplanmasıda kabul şekli bakımından hatalı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun vekilinin  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 6.7.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1316, Karar No: 2021/2090, Tarih: 19.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/1316 E.  ,  2021/2090 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, tapu kaydındaki haciz şerhlerinin terkini ve tespit davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili ve davalı Karadayı Konut Yapı Mim. Müh. İnş. Taah. Tic. San. A.Ş’yi temsilen kayyım, tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davalı ...Konut Yapı Mim. Müh. İnş. Taah. Tic. San. A.Ş.’yi temsilen kayyım, mahkemeye verdiği 15.06.2020 tarihli temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunarak müvekkilinin temyiz harcından muaf tutulmasını istemiş, bu nedenle de temyiz dilekçesini verirken gerekli harç ve giderleri yatırmamıştır.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ilâ 340. maddelerinde yer almaktadır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/3. maddesi gereğince kanun yollarına başvuru sırasında da adli yardım talebinde bulunulabilir.

Adli yardım Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2).

Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir. Ayrıca Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334/1. maddesi hükmünce gerçek kişilerin adli yardımdan istifade etmesi mümkün olup, 334/2. maddesinde öngörülen kamuya yararlı dernek ve vakıflar dışındaki tüzel kişilerin kural olarak adli yardımdan yararlandırılması mümkün değildir.

Diğer taraftan, 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı kanunun 16. madde düzenlemesi ile de, temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür.

Diğer taraftan, 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı kanunun 16. madde düzenlemesi ile de, temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 366. maddesi yollamasıyla 344. maddesinde, temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte bir olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 368. ve 344. maddelerinde dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiştir.

Somut olaya gelince;

1)Adli yardım isteminde bulunan davalı şirket olup Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334/2. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek tüzel kişilerden olmadığından adli yardım talebinin reddine,

2)Karar ve ilam harcı tutarının 1/4 oranındaki nispi temyiz harcının tamamlanması bakımından Hukuk Muhakemeleri Kanununun 344. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı, tebliğden itibaren bir hafta içerisinde itiraz yolu açık olmak üzere, 19.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2552, Karar No: 2021/413, Tarih: 01.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2019/2552 E.  ,  2021/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ...; davalı ...'ın toplam 53.650,00 TL senetlere karşılık olan borcunu vadesinde ödemediği için alacağının yasal yoldan tahsiline gittiğini, ancak davalı borçlu ...’ın üzerine kayıtlı taşınmazını 04/11/2013 tarihinde muvazaalı bir şekilde davalı ... isimli şahsa devrettiğini, İİK nun 277. Maddesindeki şartların oluştuğu anlaşıldığından icra dosyasındaki alacak miktarı kadar bu hususta yapılan satış ve devrinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, Dairemizin 04/09/2018 tarih ve 2016/3396 Esas, 2018/7374 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, Dava dayanağı takip dosyasında İİK'nun 105.maddesinde belirtildiği şekilde yapılmış bir haciz bulunmadığı gibi İİK'nun 143.maddesinde belirtilen aciz belgesi de sunulmadığından davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dava, İİK'ın 277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Bu tür davalar, elinde geçici (İİK.m.105) veya kat'i (İİK.m.143) aciz belgesi

bulunan alacaklılar tarafından açılabilir. Bu husus davanın görülebilme koşulu olmakla birlikte aciz belgesinin dava açılmadan, dava açıldıktan sonra veya temyiz aşamasında ve hatta hükmün Yargıtay'ca onanmasından (veya bozulmasından) sonra bile sunulma olanağı vardır.

Dairemizin 04/09/2018 tarihli ilamında davacı elinde aciz belgesinin olmadığı ve geçici aciz belgesi niteliğinde bir haciz tutanağının olmadığı belirtilmiş ise de, bozmadan sonra davacı alacaklı tarafından 22/02/2019 tarihinde borçlunun adreslerinde yapılmış ve İİK'nun 105. madde niteliğinde olan bir haciz tutanağı sunulmuştur.

Bu halde, ön koşul eksikliğinin giderildiğinin kabulü ile davanın esasına girilerek İİK'nun 277-279 ve 280 koşullarının tartışılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

2-Kabule göre de, borçlu hakkında alınmış bir aciz vesikası olmadığı ve İİK'nun 105. maddesi kapsamında yapılmış bir haczin de bulunmadığından bu dava koşulunun gerçekleşmediği anlaşıldığından davanın ön koşul yokluğundan reddine karar verildiğine göre Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2. maddesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalı olmuştur.

2-Kabule göre de, borçlu hakkında alınmış bir aciz vesikası olmadığı ve İİK'nun 105. maddesi kapsamında yapılmış bir haczin de bulunmadığından bu dava koşulunun gerçekleşmediği anlaşıldığından davanın ön koşul yokluğundan reddine karar verildiğine göre Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2. maddesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 01/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23603, Karar No: 2014/15977, Tarih: 27.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23603 E.  ,  2014/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, şikayetçiler vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılma isteminde bulunmasına rağmen, bu konuda herhangi bir karar verilmeyen şikayetçilerin, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz hakkının bulunduğu, babalarının ölmesi nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçilerin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Makine bakım görevlisi sanığın idaresindeki ekskavatör isimli iş makinasını atölyeye götürmek için yanında olaya konu iş makinasının operatörü olan ölen ... ile birlikte seyir halinde olduğu, diğer sanık ... 'ın idaresindeki araçla öncülük yaparak önlerinde seyrettiği, trafik ışıklarında durdukları sırada ...'ın öleni çağırması üzerine, ölenin iş makinasından inip diğer araçta bulunan ... ile konuştuktan sonra tekrar önde seyir halinde olan sanık idaresindeki iş makinasına binmek isterken dengesini kaybedip teker önüne düşerek aracın altında kalan ...'in öldüğü olayda; ölenin söz konusu iş makinasının asıl operatörü olduğu, seyir halindeki araca binmemesi gerektiğini bilecek tecrübeye sahip olduğu, bu itibarla ölenin asli kusurlu olduğu; sanık ...'un kolluktaki savunmasında; kepçe seyir halindeyken ölenin tekrar kepçeye geldiği, ayağını basamağa attığı, ayağının boşa gelmesi üzerine kepçenin önüne düştüğü yönündeki beyanları ve heyetimizce de seyredilen olay anındaki mobesse kamera görüntülerini içeren CD içeriği dikkate alındığında; sanığın aracına geri dönen ölenin araca binmeye çalıştığını gördüğünde durabilecek durumda olduğu ve önlem alması gerektiği, bu itibarla sanığın alt düzeyde tali kusurlu olduğu gözetilerek, mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, dosya içeriğine ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraat hükmü verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6882, Karar No: 2022/214, Tarih: 17.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/6882 E.  ,  2022/214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-a.b.e, 62/1, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

05/08/2017 tarihli ve 30145 Mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrasındaki 15 günlük sürenin istinaf mahkemelerine ilişkin temyiz süresini düzenlediği, daha önce Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesine göre 1 hafta olduğu gözetilmeksizin, hüküm fıkrasında temyiz süresinin “15 gün” olarak ve sanık müdafinin yüzüne karşı verilen kararın “öğrenilmesinden itibaren” temyiz süresinin belirlenmesi suretiyle sanık müdafinin yanıltıldığı anlaşıldığından, sanık müdafinin yüzüne karşı verilen hükme yönelik 30/12/2020 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

CMK'nın 251. ve devamı maddeleri incelendiğinde, basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama hususunun hakimin tercihine bırakıldığı anlaşılmakla, Dairemizin bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sırasında, 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile birlikte ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddesinin yeniden düzenlenmiş olduğu ve yapılan düzenlemeden sonra incelenen hükmün kurulmuş olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Olay tarihinde, sanığın sevk ve idaresindeki minübüs ile meskun mahalde, alacakaranlık vakti bölünmemiş iki yönlü asfalt kaplama yolda mahal sınırları üzerinde bir hızla seyir halindeyken, olay yeri kavşağa geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek aracının sağ ön kısımlarıyla park halindeki bir aracın arkasından karşıdan karşıya geçmek için beklemekte olan katılana asli kusurlu şekilde çarpması sonucu, katılanın hayati tehlike geçirecek, vücudunda 4. derecede birden fazla kemik kırığı oluşacak ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin teşdiden ceza verilmesine; katılan vekilinin sanık hakkında yetersiz ceza verildiğine, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine, temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin teşdiden ceza verilmesine; katılan vekilinin sanık hakkında yetersiz ceza verildiğine, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine, temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükme ayrı bir paragraf olarak, ''Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca yargılamada kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine 3.400 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine'' ibarelerinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 17/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1491, Karar No: 2018/2776, Tarih: 29.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/1491 E.  ,  2018/2776 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... ile ... Elekt. Dağ. A.Ş. adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... (... ) . Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 30.04.2015 günlü ve 2014/97-2015/244 sayılı hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Eldeki davaya konu iş kazasının meydana geldiği tarih itibariyle davalı şirketin tarafı olduğu, davaya konu bölgedeki çalışma esaslarını düzenleyen imtiyaz sözleşmesi, devir sözleşmesi, devir protokolü v.b. tüm kayıtların tamamının bu dosya arasında celbedildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.03.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.