muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/38550, Karar No: 2017/18528, Tarih: 20.09.2017

Dosya içeriğine göre, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 01/01/2005-31/12/2012 tarihleri arasındaki çalışmasından, ...Ltd Şti'nin sorumlu olduğu belirtilerek hesaplama yapılmıştır.Davalı Bakanlık ve devralan son alt işveren ...Ltd Şti ise 01/01/2005-06/03/2013 tarihleri için hesaplanan tüm kıdem tazminatından sorumlu tutulmuştur.

... Kayıtlarına göre davacı 01/01/2005'te ... Ltd Şti bünyesinde sigortalı olarak çalışmaya başlamıştır. 31/12/2006 da işten ayrılışı ve 06/04/2007 de aynı şirket üzerinden işe girişi yapılmıştır. 31/12/2012 tarihine kadar ihbar olunan şirketler bünyesinden sigortalı çalışmaları gösterilmiştir. Davalı Bakanlık savunmalarında davacının 06/04/2007 tarihinden itibaren Bakanlık bünyesinde çalışmaya başladığını belirtmiştir. Dosya içediğinde 06/04/2007 tarihi öncesine ait davalı Bakanlık ve ... Ltd Şti arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi bulunmamaktadır. Dinlenen davacı tanıkları da anılan dönem yönünden davacının Bakanlığa bağlı hastane bünyesinde çalıştığı konusunda açıklayıcı beyanda bulunmamışlardır.

Bu durumda, öncelikle davacının 01/01/2005-31/12/2006 tarihleri arasında ... Ltd Şti bünyesinde sigortalı gösterilen çalışmalarının davalı ... ile yapılan hizmet alımı kapsamında olup olmadığı ve davacının anılan dönemde Bakanlık işyerinde çalışıp çalışmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Davalı Bakanlığın sorumlu tutulacağı kıdem tazminatı buna göre yeniden değerlendirilmelidir.

Ayrıca, davacının 31/12/2012 tarihine kadar yalnız ... Ltd Şti bünyesinde çalıştığı kabul edilerek devreden işveren olarak sorumluluğu belirlenmişse de, ... kayıtlarında anılan dönemde ihbar olunan şirketlerden sigortalı çalışmaları görülmektedir. Bu durumda, davacının kararı temyiz etmemiş olması da gözetilerek temyiz eden Bakanlığın rücu ilişkisi bakımından, devreden altişverenlerin kendi dönemi ve davacının devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumlulukları yeniden belirlenmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Kabule göre de, davalı Bakanlık harçtan muaf olmasına rağmen, yargılama giderleri içerisinde davalılara yükletilen harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 20/09/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22309, Karar No: 2014/5394, Tarih: 11.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22309 E.  ,  2014/5394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davalı koca vekilinin imzası bulunmamaktadır. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK. md.445). Temyiz dilekçesinin üzerinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mührü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir.Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren vekile tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 11.03.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/7345, Karar No: 2023/5729, Tarih: 04.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/7345 E.  ,  2023/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.07.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.11.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 5 ay hapis cezası ve 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, İstanbul Anadolu 69. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükmün açıklanmasına ve sanığın 5 ay hapis cezası ve 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği,

1. Cezanın haksız yere verildiğine,

2. Hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; olay günü kolluk tarafından yapılan asayiş uygulaması sırasında durumundan şüphelenilerek durdurulan sanığın üzerinde yapılan aramada suça konu bıçağın ele geçirildiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Karar tarihinde başka suçtan Kartal H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ve kendiliğinden duruşmalara katılma olanağı bulunmayan sanığın, usule uygun olarak duruşmaya katılması sağlanıp, savunması alındıktan sonra, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte belirlenen denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesi uyarınca gerekçeli olarak bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde açıklanması geri bırakılan hükme atıf yapılarak, belirlenen ceza üzerinden infazına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Anayasa Mahkemesinin, 02.08.2022 ... ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 ... ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı Kararı ile; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "...seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması, bozma nedeni olarak kabul edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 69. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 04.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9524, Karar No: 2014/4717, Tarih: 19.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9524 E.  ,  2014/4717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/886-2013/1194

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen dosyaların reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen 2012/887 esas, birleşen 2012/888 esas dosyalarda şikayetçi A. B.. ile birleşen 2012/892 esas dosyada şikayetçi banka vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, asıl davada Ankara 22. İcra Müdürlüğü'nün 2006/648 esas sayılı dosyasında yapılan 18.12.2012 tarihli sıra cetvelinde, davacının haczinin 27.09.2007 iken davalının haczinin daha sonraki 11.02.2008 tarihli olduğu, taşınmazın 01.04.2011 tarihinde satıldığı, sıra cetvelinde alacaklarının 3. sırada olması gerekirken 8. sırada yer aldığı, davalının alacağının 3. sıradan çıkartılarak yerine davacının alacağının alınması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2012/887 esas sayılı dosyada davacı, davalı Y.. A..'nın haciz tarihlerinin kendi hacizlerinden daha sonra olduğunu, davacı alacağının 5.6.7. sırada yer alan davalı alacaklarından önce 3. sırada olması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen 2012/888 esas sayılı dosyada davacı, davalının haczinin davacının haczinden sonraki tarihli olduğunu, bu nedenle davacı alacağının davalı alacağından önce yer alması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2012/892 esas sayılı dosyada davacı Akbank T.A.Ş. vekili, borçlu aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlattıklarını, ipotek alacaklısı olmaları nedeniyle satış bedelinin kendilerine ödendiğini, ipotek tutarının yanısıra faiz alacakları da bulunduğu halde düzenlenen sıra cetvelinde kendilerine faiz ödemesi yapılmasına dair karar verilmediğini, satış tarihi itibariyle değil ödeme tarihi itibariyle hesaplama yapılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olup iptalini gerektiren bir neden bulunmadığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı A. B.. vekili ve davacı Akbank T.A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen 2012/887 esas, birleşen 2012/888 esas dosyalarda şikayetçi A.. B.. ile birleşen 2012/892 esas dosyada şikayetçi A.. T.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar, davacı A. B.. vekili ve davacı Akbank T.A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen 2012/887 esas, birleşen 2012/888 esas dosyalarda şikayetçi A.. B.. ile birleşen 2012/892 esas dosyada şikayetçi A.. T.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen 2012/887 esas, birleşen 2012/888 esas dosyalarda şikayetçi A.. B.. ile birleşen 2012/892 esas dosyada şikayetçi A.. T.. vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10387, Karar No: 2013/13901, Tarih: 03.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10387 E.  ,  2013/13901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; kiracı olduğu dükkan ile ilgili binada, müteahhidin iskan ruhsatını almaması nedeniyle elektrik abonesi olamadığını, mağdur olduğunu ileri sürerek, elektrik aboneliğinin geçici olarak bağlanmasını istemiştir.

Davalı, Yapı Denetim Firmasınca Yapı Denetim Uygunluk Belgesi verilmediğinden abonelik verilmediğini, can ve mal güvenliği açısından tehlike yaratabileceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iskan ruhsatı alınması hususunda müracaatta bulunduğu, talebinde haklı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin henüz alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; davadan önce yürürlüğe girmiş bulunan 26.7.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25.maddesinde 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. madde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb.gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz" hükmü getirilmiştir.

Ancak, dava konusu taşınmazın inşaat yapı ruhsatı 12.09.2008 tarihinde alındığına göre, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları gereğince İmar Kanununun 09.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren geçici 11.maddesinden sonra yapı ruhsatının alınması halinde geçici abonelik tesisine karar verilmemesi gerekirken, mahkemece; davanın kabulüne ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/36615, Karar No: 2013/37, Tarih: 14.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/36615 E.  ,  2013/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai, milli bayram, hafta sonu alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır.

İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.02.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.).

Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3).

Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır.

Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçi güvenlik görevlisi olarak, haftanın ilk günü 08.00-18.00, izleyen gün 18.00-08.00 saatleri arasında çalışmakta 24 saat dinlendikten sonra aynı periyotta çalışmaya devam etmektedir.

Böyle olunca ara dinlenme indirildikten sonra ayın üçüncü haftasında 45 saatin altında çalıştığından fazla çalışma gerçekleşmemektedir. Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayın ilk ve ikinci haftasında fazla çalışan saatler hesaplandıktan sonra, hesaplama yapılan tüm ayların yarısında ilk hafta, diğer yarısında da ikinci haftadaki şekilde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Böyle olunca ara dinlenme indirildikten sonra ayın üçüncü haftasında 45 saatin altında çalıştığından fazla çalışma gerçekleşmemektedir. Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayın ilk ve ikinci haftasında fazla çalışan saatler hesaplandıktan sonra, hesaplama yapılan tüm ayların yarısında ilk hafta, diğer yarısında da ikinci haftadaki şekilde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Yazılı şekilde ayın üçüncü haftasında fazla çalışmanın olmadığı gözetilmeden hesaplama yapılması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12952, Karar No: 2013/1272, Tarih: 24.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12952 E.  ,  2013/1272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılılıp, kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 24/01/2013 günü oybirliğiyle karar verildi.