muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6457, Karar No: 2017/6990, Tarih: 07.12.2017

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/05/2013 tarihi öncesi, 31.08.2010 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/05/2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 31.08.2010 günlü dava konusu ödemeden dolayı, 29/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2016/9785, Karar No: 2018/11259, Tarih: 27.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/9785 E.  ,  2018/11259 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile 1-... Gıda Tarım ve Orman Ürünleri İnş. Teks. Nak. Temel İhtiyaçları A.Ş. adına Av. ... 2-... 3-... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 16.03.2016 günlü ve 2007/504-2016/244 sayılı hükmün, davacı Kurum ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 336/3. maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi, bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır. Aynı Kanunun 448. maddesi uyarınca bu Kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır. 336/3. maddesi, bu Kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümlerinden olmadığından, geçici 1. madde kapsamında da değildir. Dolayısıyla anılan davalının temyiz aşamasındaki adli yardım talebi hakkında karar vermeye yetkili mercii, temyiz incelemesi yapmakla görevli bulunan dairemizdir. (HGK 2011/19-54 E.,2011/315 K., 10 HD 2013/13339 E., 2014/3487 K.)

Bu çerçevede davalı ...’in adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 335 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin davanın gerektirdiği giderleri ödemekten kısmen veya tamamen aciz içinde bulunduğunu (fakirlik şartı) ve davasında veya savunmasında haklı olduğunu (haklı olma şartı) ispat etmesi gerekir. Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. Somut uyuşmazlıkta ise adı geçen davalı tarafından sunulan adli yardım talebine ilişkin dilekçenin ekinde gerekli bilgi ve belgelere yer verilmemiştir. Açıklanan nedenle davalı ...’in adli yardım talebinde bulunarak temyiz harcı yatırmamış olması nedeniyle adli yardım şartlarının oluşup oluşmadığı hususunda gerekli araştırma yapıldıktan sonra ve 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü uyarınca, davalı ...’ya belitilen esaslara uygun şekilde gerekçeli hüküm tebliği yapılmadığından, adı geçen davalının kayıtlı mernis adresi tespit edilerek gıyabi hükmün davalının mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine, ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliğ edildikten ve temyiz süresinin sona ermesinden sonra 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17451, Karar No: 2014/2233, Tarih: 12.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/17451 E.  ,  2014/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BANDIRMA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/138-2013/149

Taraflar arasında görülen tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar ve davalı E.. S.. vekilleri tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, duruşma isteği dava değeri yönünden reddedilerek gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, vasiyetnamenin tenkisi isteğine ilişkindir.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, 16. Hukuk Dairesince, mahkemece tespit edilen masrafın kesin süre içerisinde yatırılması ihtarını içeren davetiyenin davacılar vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, kesin sürenin davacılar vekili tarafından bildirilen tebliğ gününden itibaren başlatılması gerektiği, bu durumda tayin edilen süre dolmadan davanın reddine karar verilmiş olmasının doğru olmadığına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde mirasbırakanın, yasal mirasçılarının saklı paylarını zedelemek amacıyla hareket ettiğinin belirlendiği, ikinci kez ıslah yapılamayacağından davacı tarafın talebin artırılması mahiyetindeki ikinci ıslahının yapılmamış sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, mirasbırakan Orhan Sayar'ın 28/11/2003 tarihinde ölümü ile mirasçıları olarak davalı eşi Hanife ile davacı kızları ve davalı oğlu Erol'un kaldığı, mirasbırakanın, Bandırma 1. Noterliğinin 08/10/2003 tarihli ve 5736 yevmiye numaralı düzenleme şeklindeki vasiyetnameyle, Balıkesir İli Bandırma İlçesi Doğa Köyünde bulunan 9 adet taşınmazını ölümünden sonra hüküm ifade etmek üzere davalı oğlu Erol'a vasiyet ettiği, Bandırma Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.12.2004 tarihli, 2004/848 E.-1245 K. sayılı kararıyla vasiyetnamenin açılmasına karar verildiği, davacıların vasiyetname nedeniyle saklı paylarının ihlâl edildiğini ileri sürerek yasal süre içerisinde tenkis isteğiyle eldeki davayı açtıkları, yargılama sırasında davalı Hanife yönünden davayı atiye terk ettikleri, 18.5.2006 tarihinde alacağa faiz de istediklerini bildirerek davayı ıslah ettikleri, 4.3.2013 tarihinde ise bilirkişilerce tespit edilen 60.423,00-TL üzerinden eksik harcın ikmâl edilmesini ve bu değer üzerinden taleplerinin kabul edilmesini istedikleri anlaşılmaktadır.

Mirasbırakanın vasiyename ile yaptığı temlikler mutlak suretle tenkise tabi olup, saklı payların ihlali oranında tenkis kararı verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının bu yöndeki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Mirasbırakanın vasiyename ile yaptığı temlikler mutlak suretle tenkise tabi olup, saklı payların ihlali oranında tenkis kararı verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının bu yöndeki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Bilindiği üzere, tenkis davaları ihlâl edilen saklı payın temin edilmesi amacını taşımaktadır. Tenkis hesabı uzmanlık gerektiren bir iş olup, davacıdan davanın başında saklı payının ihlal edilip edilmediğini, ihlâl edilmiş ise bunun miktarını bilmesini beklemek hayatın olağan akışına aykırıdır. Dava dilekçesinde gösterilen miktar; harca esas alınan tahmini değerdir. Bu bakımdan tenkis davalarında, davacının dava dilekçesinde gösterdiği dava değeri ile talebini sınırladığını söyleyebilme olanağı yoktur ve bu tür davalar 6100 s. HMK'nun 107. maddesinde düzenlenen belirsiz alacak davalarının örneğini teşkil eder.

Somut olayda, davacılar vekilinin 4.3.2013 tarihinde mahkemeye verdiği dilekçe ile, bilirkişi tarafından belirlenen miktar üzerinden davanın kabul edilmesi yönündeki isteğinin, ikinci ıslah olarak nitelendirilerek fazlaya ilişkin talebin reddedilmesi ve dava dilekçesinde (harca esas olmak üzere) gösterilen miktara hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, davacılar 28.2.2005 tarihli dava dilekçelerinde faiz talep etmemiş, 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 18.5.2006 tarihinde verdikleri ıslah dilekçesi ile faiz istemiş olup, asıl alacağın ferisi niteliğinde olan faiz isteği TMK'nun 571. maddesi gereğince hakdüşürücü süre içerisinde ileri sürülmediğinden bu talebin de reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, 60.423,00.-TL üzerinden davanın kabulüne, faiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacılar ve davalı E.. S..'ın, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9395, Karar No: 2015/7100, Tarih: 05.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9395 E.  ,  2015/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Silifke 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/83-2014/159

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, S.S. 60 Nolu S.. Minibüsçüleri Kooperatifi ile müvekkilinin daha önce üyesi olduğu S.S. 76 Nolu S..e Kenti Minibüsçüleri Kooperatifi'nin 17.09.1994 tarihinde birleşmesi sonuca oluşan davalı kooperatifin üyesi olduğunu, davalı kooperatifin 22.04.1995 tarihli genel kurulunda kooperatif üyelerine 2. sıra hakkı verilmesine karar verilmesine rağmen davalı kooperatifin müvekkiline 2. sıra hakkı kullandırmadığını, müvekkilinin 2. sıra hakkının verilmesini genel kurullarda talep ettiğini, 1997 yılından bu yana 2.sıra hakkının verilmemesi nedeni ile yoksun kaldığı kazanç için Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/184 Esas sayılı dosyası ile dava açarak hem 2. sıra hakkının verilmesini, hem de yoksun kaldığı kazancı talep ettiğini, mahkemenin 16.12.2008 tarihli kararı ile hem sıra hakkı, hem de yoksun kaldığı kazanç için karar verildiğini, kararın Yargıtay tarafından tazminat miktarı bakımından bozulduğunu, adı geçen dosyada alınan bilirkişi raporundaki bir yıllık kazanç kaybı miktarı baz alındığında o davanın açıldığı 05.05.2006 tarihi ile 2. sıra hakkının davalı kooperatifçe tescil edildiği 03.03.2009 tarihi arasında yoksun kaldığı süreye tekabül eden tutarın 52.000,00 TL olduğunu ileri sürerek, bu tutarın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava dilekçesinde yoksun kaldığı kâr olarak belirlediği miktarın kabul edilemez nitelikte olduğunu, zira davalı kooperatifte üye fazlalığı nedeni ile kooperatif üyelerinin çalışma şeklinin bazı günler çalışmayarak sıra beklemek şeklinde düzenlendiğini, bir üyenin sadece kooperatif tarafından belirlenen günlerde çalıştığını, bu nedenle üyelerin aylık çalışma durumunun kooperatiften sorulması gerektiğini, davacının ikinci bir iş olarak servis taşımacılığı yapabilecekken bunu yapmaktan kaçındığını, davacının dava dilekçesinde açık olarak ikinci bir iş yapmadığını beyan ettiğini, dolayısı ile bu işten elde edebileceği gelirin, hesaplanacak tazminattan mahsubu gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; Silifke Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1999/1032 Esas 2001/506 Karar sayılı ilamı ile, davacının, davalı kooperatifte 2.sıra hakkının varlığının saptandığı, söz konusu kararın 14.09.2001 tarihinde kesinleştiği, davacı tarafından açılan, Silifke 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/184 Esas sayılı dosyasından yapılan yargılama neticesinde, davacının 2.sıra hakkı nedeniyle taşımacılık hizmetlerinden yararlanma hakkının bulunduğu, üyelik için gerekli şartları taşıdığının tespitine ve davalı kooperatife üyeliğinin tescili ile davacı lehine 58.720,00 TL tazminata 16.12.2008 tarihinde hükmedildiği, kararın Yargıtay 11. HD'nin 14.10.2010 tarih ve 2009/3325 Esas ve 2010/10307 Karar sayılı ilamı ile, sadece tazminat hesap yöntemi yönünden bozulmasına karar verildiği, davacının 02.12.2013 tarihli bilirkişi ek raporunda belirtilen minibüsçüler odası verilerine göre 05.05.2006 - 03.03.2009 tarihleri arasında dışarıda çalışması ile elde ettiği gelirleri toplamı olan 17.515,01 TL'nin, toplam 40.763,13 TL kazanç kaybından indirilerek yapılan hesaplamada, çalışamadığı döneme ilişkin mahrum kaldığı gerçek zararının 23.248,12 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile bu tutarın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, 2. sıra hakkı verilmemesi nedeniyle yoksun kalınan kazanç kaybının tahsili istemine ilişkindir. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın ''10.Bap: Hizmet Akdi'' başlıklı bölümünde yer alan 325. maddesi ''İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir.

Şu kadar ki, işi yapmadığından dolayı tasarruf ettiği yahut diğer bir iş ile kazandığı ve kazanmaktan kasten feragat eylediği şeyi mahsup ettirmeye mecburdur.'' hükmünü içermektedir. Davacı, kendisine 2. sıra hakkının verilmediği işbu dava konusu dönemde başka bir işi yapmaktan kasten feragat etmiş ise muhtemel gelirinin, başka bir iş yapmış ise, kazancının dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve ilk dava ile ilgili bozma ilamında da belirtilen ve kıyasen uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın 325/2. maddesi uyarınca, dava konusu kazanç kaybından indirilmesi gerekir.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacının ev hanımı olduğu, ikinci sıra hakkı verilmeyen dava konusu dönemde, gelir getirecek bir işle uğraşmadığı, birinci sıra hakkı ile ilgili minibüsünü ücretli şoförünün, bazen de oğlunun çalıştırdığını ileri sürmüş olup, tarafların delilleri celbedilmiş, davalı tanıkları dinlenmiştir. Davacının emsal başka bir işi yaptığına ya da emsal başka bir işi yapmaktan kasten feragat ettiğine dair davalı tarafça herhangi bir belge ve delil sunulmamış, davalı tanıkları da bu hususu doğrulamamıştır. Ev hanımı olan davacının, tek aracını 1. sıra hakkı için kullanması nedeniyle başka bir işte kullanmadığı iddiası, makul olup hayatın olağan akışına ters değildir. Davacı, 2. aracını, dava konusu ettiği dönemin sonuna doğru 23.02.2009 tarihinde satın almıştır.

Bu durumda, mahkemece, davacının dava konusu dönemde kooperatif dışında emsal taşımacılık yaptığının davalı tarafça kanıtlanamadığı, bu durumda 40.763,13 TL kazanç kaybından davacının aracını başka bir işte çalıştırmaması nedeniyle kurtulduğu tamir, yakıt, vergi v.s. giderlerin belirlenerek davalı yararına mahsubunun gerektiği gözetilerek, ek rapor alınıp, sonucuna göre nihai kazanç kaybı hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davacının belirlenen kazanç kaybından kooperatif dışında aynı aracı ile ikinci bir emsal iş yaptığı ve gelir elde ettiği varsayımı ile mahsup yapılması doğru olmamıştır.

Öte yandan, gerekçeli karar başlığında 02.05.2011 olan dava tarihinin, 08.07.2013 olarak yazılmış olması da hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12243, Karar No: 2025/4094, Tarih: 11.03.2025

**4. Hukuk Dairesi         2023/12243 E.  ,  2025/4094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/756 E., 2023/561 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş olup kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekilinin davacılardan ...'e ilişkin temyizi bakımından kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usulü eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi ikinci fıkrası;“Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.) Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” hükmünü içermektedir. İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2023 yılı için 17.830,00 Türk Lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kanun’da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesi ikinci fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gereklidir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava hayat sigorta poliçesine dayalı vefat tazminatı istemine ilişkin olup davacılar ihtiyari dava arkadaşı olduğundan temyiz sınırı her bir dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenecektir.

İlk Derece Mahkemesince 48.762,00 TL'nin 03.12.2014 tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile davalıdan alınarak davacılara (miras payları oranında) verilmesine karar verilmiştir. Gerekçe içeriğinde de dosyaya sunulu veraset ilamı uyarınca davacıların mirasçılık belgesindeki miras payları oranında alabilecekleri tazminatlar belirlenmiştir. Buna göre davacı ... yönünden 12.190,50 TL tazminat hakkı bulunduğundan, bu davacı yönünden kabul edilen miktar bakımından hüküm, karar tarihi olan 2023 yılı itibari ile kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin adı geçen davacı yönünden miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin, davacılar ... ve ...'e ilişkin temyiz dilekçesinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılmakla, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

2-Davalı vekilinin, davacılar ... ve ...'e ilişkin temyiz dilekçesinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılmakla, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılardan ...’in eşi, diğer davacıların babası olan ...’in 28.09.2014 tarihinde vefat ettiğini, miras bırakanın 28.06.2013 tarihinde Akbank T.A.Ş ... Şubesinden 48 ay vadeli 20.000,00 TL ihtiyaç kredisi kullandığını, önceden maktu olarak hazırlanmış olan kredi sözleşmesi ile birlikte, davalıya yıllık kredi hayat başvuru formu, hayat sigortası prim talimat formu, yıllık kredi hayat bilgilendirme formunun imzalatıldığını, yapılan poliçeye göre vefat tazminatının 21.000,00 TL olduğunu, 1 yıl sonra kredi hayat sigortasının davalı şirket tarafından yenilendiğini, 28.06.2014 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kredi hayat sigortası yapıldığını, bu poliçede vefat tazminatı olarak 17.096,00 TL kabul edildiğini, miras bırakanın 22.04.2014 tarihinde Akbank T.A.Ş ... Şubesinden 36 ay vadeli 30.000,00 TL tutarlı ihtiyaç kredisi kullandığını, kredili hayat sigortası yapıldığını, vefat tazminatının 31.500,00 TL olduğunu, miras bırakanın tatil yaptığı sırada 28.09.2014 tarihinde kalp krizi geçirdiğini, tüm müdahalelere rağmen vefat ettiğini, miras bırakanın iki kredi dışında da, Türkiye İş Bankası A.Ş, Finansbank, Denizbank, Yapı Kredi Bankası ve Türkiye Ekonomi Bankasından da değişik miktarlarda krediler kullandığını, davalı şirket ile birlikte tüm sigorta şirketlerine ayrı ayrı başvurulduğunu, davalı şirket dışındaki tüm sigorta şirketlerinin hayat poliçelerinden kaynaklanan vefat tazminatlarını davacılara ödediğini, davalı şirketin 03.12.2014 tarihli davacıların poliçelerden kaynaklanan vefat tazminat taleplerinin reddine karar verildiğini bildirdiğini, ret gerekçesinde miras bırakanda, 28.03.2013 tarihinden önce Diabetez Mellitus (Şeker Hastalığı) mevcut olduğunun, bu konudan müteveffa tarafından şahsen doldurulup imzalanan 22.09.2014 ve 28.06.2013 tarihli kredi hayat sigortası başvuru formunda bahsedilmediği, mevzuat gereği beyan yükümlülüğünün yerine getirilmemiş olduğunun bildirildiği, 19.01.2015 tarihli ihtarname ile miras bırakanın kalp krizi nedeniyle öldüğü, mevcut şeker hastalığının ölüme bir katkısı bulunmadığı, ölüm raporunda ölüm nedeni olarak kalp krizinin açıkça belirtildiği, yasal mevzuat gereği vefat tazminatının ödenmesi gerektiği, kullanılan kredinin bir başka bankadan kredi çekmek suretiyle tamamen kapatıldığı, davalı şirketin vefat tazminat bedellerinin tamamını ödemekle yükümlü olduğunu iddia ederek hayat sigortaları poliçelerinden kaynaklanan 48.762,00 TL vefat tazminatının ödeme ret tarihi 03.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara miras payları oranında verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP