muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7004, Karar No: 2012/12500, Tarih: 05.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/7004 E.  ,  2012/12500 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; sanıklardan...'nin atılı suçtan mahkûmiyetine, sanıklardan ...'nin ise atılı suçtan beraatine dair Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.05.2007 gün ve 2006/3 Esas, 2007/85 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın birden fazla mağdureye karşı fuhuş suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, mağdur sayısınca suç oluşacağı gözetilmeden, tek suç kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK.nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun mahkemece doğru bir şekilde uygulandığının anlaşılması karşısında tebliğnamede bu yönden bozma isteyen düşünceye de iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık müdafîin 07.05.2007 tarihli esas hakkındaki yazılı savunmasında lehe yasa hükümlerinin uygulanmasını talep etmiş olması, bu istemin sanık hakkında hükmedilen adli para cezası miktarı da gözetildiğinde taksitlendirmeyi de kapsadığı gözetilmeden bu hususun uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesine gelince;

Hakkında beraat kararı verilmiş olan sanık...'nin, 06.12.2005 tarihli yakalama ve olay tutanağı mümzilerinin ve mağdure ...'in beyanları ile bu .../...

-2-

mağdurenin yargılama konusu olaylarla alakalı yalan tanıklığına ilişkin Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.06.2006 gün ve 2006/82 Esas, 2006/126 Karar sayılı dosya içerisine celp edilen ilam içeriğinden ve tüm dosya kapsamından; sanık ...'nin kiracısı olup aynı zamanda şoförlüğünü yapan Sanık ...'nin kendi eşi olan ... takma adlı Mağdure ... ile birlikte diğer mağdureler ... takma adlı... takma adlı ...'i, arabasıyla ev önüne gelmek istemeyen müşterilerin arabalarına kadar götürüp teslim ederek fuhşa aracılık etme eylemini işlemiş olduğunun anlaşılması karşısında atılı suçtan mahkûmiyeti yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1705, Karar No: 2012/3102, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1705 E.  ,  2012/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜMRANİYE 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, Sarıgazi Vergi Dairesi Müdürlüğünün 24 Şubat 2010 tarih ve 11513 sayılı yazısı ve 06/05/2010 tarihli zabıta araştırmasına göre borçlu ticaret şirketinin ticareti terk ettiğinin kabul edilmesinin gerekmesine göre, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/152, Karar No: 2018/327, Tarih: 28.02.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/152 E.  ,  2018/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen 10.02.2012 gün ve 2010/528 E., 2012/44 K. sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin 13.05.2013 gün ve 2012/9297 E., 2013/8658 K. sayılı kararı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiş; direnme kararının davacı vekilince temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulu’nun 22.11.2017 gün ve 2017/4-1494 E., 2017/1400 K. sayılı ilamıyla direnme uygun bulunarak işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmek üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmiş ve dosya takibi işlemlerin yapılması için mahalline gönderilmiş ise de mahkemece işlem yapılmaksızın tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Bilindiği üzere, direnme kararları üzerine verilen Hukuk Genel Kurulu kararlarına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı hususu, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440 ve 442/A maddeleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerekir.

Hukuk Genel Kurulu kararına mahkemece uyulması zorunluluğu ise, karara karşı tüm yasal yolların tüketilmesinden sonra gözetilecek bir husustur.

Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olması hâlinde mahkemece Yargıtay kararının taraflara tebliği ve karar düzeltme hakkının kullanılabilmesi için gerekli sürenin verilmesi sağlanır ve karar düzeltme talebinde bulunulması hâlinde buna ilişkin işlemler yerel mahkemece tamamlanarak dosya, Hukuk Genel Kuruluna karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere gönderilir.

Hukuk Genel Kurulunun kararına karşı karar düzeltme yolu açık olduğunda kararın taraflara tebliğ edilmeden ve bu yasal yol tanınmadan ne Hukuk Genel Kuruluna ne de Daireye gönderilmesi olanaklı değildir.

O halde mahkeme: karar düzeltme yolu açık bulunan Hukuk Genel Kurulu kararının içeriği, "direnme yerinde olmakla, esasa ilişkin temyiz itirazları incelenmek üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine” şeklinde olsa dahi; kararı taraflara tebliğ edecek ve bu karara karşı karar düzeltme talebinde bulunulursa Hukuk Genel Kuruluna; karar düzeltme talep edilmezse de kararda işaret olunan şekilde Özel daireye gönderilmesi yönünde işlem yapacaktır. Bu işlemler yapılmaksızın dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi doğru değildir.

Şu hâle göre mahkemece yapılacak iş; Hukuk Genel Kurulu kararının taraf vekillerine tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurma olanağı sağlamak ve bu yola başvurulursa dosyayı Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmazsa da Hukuk Genel Kurulu kararının gereği yerine getirilmek üzere Özel Daireye göndermek olmalıdır.

Şu hâle göre mahkemece yapılacak iş; Hukuk Genel Kurulu kararının taraf vekillerine tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurma olanağı sağlamak ve bu yola başvurulursa dosyayı Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmazsa da Hukuk Genel Kurulu kararının gereği yerine getirilmek üzere Özel Daireye göndermek olmalıdır.

Açıklanan eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.02.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35485, Karar No: 2013/28649, Tarih: 07.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35485 E.  ,  2013/28649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, yemek ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ... Bölge Müdürlüğü'ne bağlı güzellik uzmanı olarak 30.10.2009 tarihinde düzenlenen 01.11.2009-30.09.2010 tarihleri arası geçerli belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, ancak iş sözleşmesinin süresinin bitiminden önce 01.06.2010 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden haksız olarak feshedildiğini, bu nedenle iş sözleşmesinin bitmesine kadar 4 aylık ücret, ayda 200.-TL yemek parası ve diğer haklarından mahrum kaldığını, davacının 7 aylık çalışma süresi içinde ayda 4 defa ...'a, 2 defa ...'ye, 2 defa ...'ye ve 2 defa ...'ya gittiğini, görevli gönderildiği bu günlerde çalışmalarının yola çıktığı 06.00’dan gece saat 20.00’ye kadar devam ettiğini, bu günlerde 6,5 saat fazla çalışma yaptığını, ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, 01 Ocak 2010, 23 Nisan 2010, 01 Mayıs 2010 ve 19 Mayıs 2010 tatillerinde çalıştığını, genel tatil çalışmaları karşılığı ücretinin ödenmediğini iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.000,00 TL 4 aylık ücret alacağı, 800,00 TL fazla çalışma ücreti, 100,00 TL genel tatil ücreti, 100,00 TL yemek ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalışma şekilleri, müşterilere davranışı ve işyerindeki hal ve tavırlarının davalı şirketin çalışma usullerine uymadığını ve verilen görevleri gerektiği gibi yapmadığını, sözleşmenin 16. maddesine aykırı davranması sebebi ile iş akdinin haklı olarak feshedildiğini, davacının çalışmadığı süreleri talep etme hakkının olmadığını, davacının çalışma saatlerini kendisinin ayarladığını, günde fiili çalışmasının 1-2 saat olduğunu, mesleği ve görevi gereği fazla çalışma gerekmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, bakiye ücret alacağı, fazla çalışma, genel tatil ve yemek ücreti alacakları taleple bağlı kalınarak hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

Somut olayda, her ne kadar taraflar arasındaki sözleşme belirli süreli iş sözleşmesi ise de, yapılan işin niteliği gereği belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasını gerektirir objektif bir neden bulunmamakla, sözleşmenin esasen belirsiz süreli olarak nitelendirilip çalışılmayan süreye ilişkin bakiye ücret isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

Somut olayda, beyanı hesaplamaya esas alınan tek davacı tanığının davalıyla arasında davası bulunmakla husumet olduğu açık olup, bilirkişi raporunda da vurgulandığı üzere davacının fazla çalışma iddiasının kanıtlayamaması sebebiyle fazla çalışma isteminin reddi gerekirken kabulü bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14682, Karar No: 2013/14108, Tarih: 08.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14682 E.  ,  2013/14108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalı ... aralarındaki Tazminat davasına dair .... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.02.2012 günlü ve 2011/15 E.- 2012/126 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 04.07.2013 günlü ve 2013/8603 E.- 11614 K. sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesi ile; 13.07.2010 tarihinde, ... Merkez .... köyünde davalıya ait yüksek gerilim hattından (rüzgarın etkisiyle) çıkan kıvılcım sonucu yangın çıktığını ve yine rüzgarın etkisiyle genişleyerek müvekkillerinin merkez Yakıtlı köyünde bulunan fıstık bahçesinin yanmasına neden olduğunu iddia ederek; müvekkillerinin fıstık bahçesinde oluşan zarara karşılık, davacı ... için 30.000 TL, ... için 10.000 TL ve ... için 10.000 TL olmak üzere toplam 50.000 TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; olayın meydana gelmesinde müvekkili kurumun herhangi bir kusurunun bulunmadığını, olayın tamamen davacıların kendi kusurlarından meydana geldiğini; olayın, davacıların ikrar ettiği gibi "rüzgarın etkisiyle çıkan kıvılcım sonucu" meydana gelmiş olduğunu, mücbir sebebin varlığından ötürü, müvekkili kuruma herhangi bir kusur yükletilemeyeceğini savunup; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; "...davalıya atfedilecek herhangi bir kusurun olmadığı; yangının olay mevsiminin sıcaklıklarının çok yüksek olduğu saatlerde anız yangını sonucu oluştuğu, gerekçesiyle" davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacılar vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin; 04.07.2013 gün ve 2013/8603 E.- 2013/11614 K. sayılı ilamı ile, mahkeme kararı onanmıştır.

Davacılar vekili, karar düzeltme dilekçesinde; yerel mahkemenin kararına dayanak yaptığı bilirkişi raporunun genel yorumlara dayalı olduğunu; yangının çıkış sebebiyle ilgili olarak, olay sırasında jandarmaca tutulan tutanakların ve dinlenen tanıkların beyanlarının gözetilmesi gerektiğini; ayrıca, yangına müdahale eden.... Bölge Müdürlüğü tutanaklarının da dikkate alınması gerektiğini belirtip, eksik inceleme ile verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davada; olay tarihinde, davalıya ait elektrik enerjisi dağıtım hattından çıkan yangında, fıstık bahçelerinin zarar gördüğü iddiasıyla tazminat istenilmektedir.

Davada; olay tarihinde, davalıya ait elektrik enerjisi dağıtım hattından çıkan yangında, fıstık bahçelerinin zarar gördüğü iddiasıyla tazminat istenilmektedir.

Davalı şirket, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz(objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk tüm tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira, bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir.

Bu sebeple, sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır.(Prof. Dr. Fikren Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2.sf: 14-15)

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; yangının, davalı şirkete ait olup, enerji nakil hattındaki tellerin sıcağın etkisiyle sarkması ve rüzgarın etkisiyle de ark oluşturması neticesinde meydana geldiği; dolayısıyla davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin zarardan sorumlu olduğu, tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; yangının, davalı şirkete ait olup, enerji nakil hattındaki tellerin sıcağın etkisiyle sarkması ve rüzgarın etkisiyle de ark oluşturması neticesinde meydana geldiği; dolayısıyla davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin zarardan sorumlu olduğu, tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Zira, olay nedeniyle, olay günü tutulan jandarmaya ait tutanakta, yangının çıkış noktasını tespit etmeye yetkili olmadıklarını, olay yerinde ....'ya ait bir adet yangına müdahale aracının bulunduğu belirtilmiş; adı geçen kurum personellerinin düzenlediği "yangın raporu" başlıklı tutanakta ise; yangının muhtemel sebebinin "Elektrik telleri hattının ark yaparak, kıvılcım yayılması" şeklinde ifade edilmiştir. Olayla ilgili dinlenen tanıklar ise beyanlarında, "olay mahalline yakın yerde hayvan otlattıklarını, direkten kıvılcım atlayarak anızları tutuşturduğunu gördüklerini, yangının birkısmını söndürmeye çalşıtıklarını; ancak, rüzgarın etkisiyle yangının .... dağına doğru yayıldığını, yangın sonrasında elektrik direğinin üzerinde ölü bir kuşun asılmış vaziyette durduğunu" ifade etmişler; davalı vekili de cevap dilekçesinde, "yangının rüzgarın etkisiyle çıkan kıvılcım sonucu" meydana gelmiş olduğunu ikrar etmiş bulunmaktadır. Bu durumda, yangının, davalı şirkete ait elektrik hattından çıktığı kabul edilmek zorundadır. Mahkemece, somut olgular dikkate alınmaksızın, soyut ifadelere ve yoruma dayalı bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle, yangının elektrik hattından çıkma ihtimalinin bulunmadığı belirtilmek suretiyle, davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Temyiz incelemesinde kararın zuhulen onandığı anlaşılmakla; davacılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne, hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle, HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.