muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/8246, Karar No: 2007/10955, Tarih: 25.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/8246 E.  ,  2007/10955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesi Anayasa Mahkemesi'nun 07.06.2005 tarih, 2004/12 E. 2005/35 K. Sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Mahkemece 2004 yılı için de Bütçe Kanunu oranlarına göre hesaplama yapan bilikişi raporunun hükme esas alınması bu nedenle isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/8468, Karar No: 2004/2076, Tarih: 25.03.2004

11. Hukuk Dairesi 2003/8468 E., 2004/2076 K.

**11. Hukuk Dairesi 2003/8468 E., 2004/2076 K.**- 554 S. ENDÜSTRİYEL TASARIMLARIN KORUNMASI HAKKINDA KAN... [ Madde 52 ]

- 554 S. ENDÜSTRİYEL TASARIMLARIN KORUNMASI HAKKINDA KAN... [ Madde 48 ]

- 554 S. ENDÜSTRİYEL TASARIMLARIN KORUNMASI HAKKINDA KAN... [ Madde 50 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 42 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 43 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 75 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Sakarya Asliye İkinci Hukuk Mahkemesi)nce verilen 27.12.2002 tarih ve 1999/301-2002/949 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sahibi olduğu ve TPE nezdinde tescilli bulunan endüstriyel tasarımların davalı şirket tarafından taklit edilerek kullanıldığını, bu eylemin müvekkilinin endüstriyel tasarım hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, tasarımdan doğan haklara vaki tecavüzün durdurulmasına, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 10.000.000.000 TL. maddi tazminatın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı ile aynı iş kolunda faaliyette bulunduğunu, elektrik anahtarı, komütatörü, prizi vs. üretim ve pazarlamasını yaptığını, davaya konu ürünleri müvekkilinin uzun süredir ürettiği ve piyasada tanıttığını, davacıya yönelik haksız rekabet teşkil eden bir eylemin bulunmadığını, davaya konu ürünlerin dünyanın her yerinde genellikle aynı biçimde üretildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı adına tescil edilmiş olan endüstriyel tasarımdan doğan haklara davalının vaki tecavüzünün durdurulmasını, maddi tazminat talebi ise, yerinde görülmediğinden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

554 sayılı Endüstriyel Tasarımların Korunması Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararnamenin 50. maddesinde, 48. maddede sayılan fiilleri işleyen kişilerin tasarım hakkı sahibinin zararı tazmin etmekte yükümlü olduklarını vurguladıktan sonra, 52. maddede zararın sadece fiili kaybın değerini değil, ayrıca tasarımdan doğan haklara tecavüz dolayısıyla yoksun kalınan kazancı da kapsayacağı açıklanmıştır. Yoksun kalınan kazanç ise, zarar gören tasarım hakkı sahibinin seçimine bağlı olarak aynı madde (a, b, c bentlerinde) sayılan değerlendirme usullerinden birine göre hesap edilecektir.

Davacı dava dilekçesinde maddi tazminat talep etmekle birlikte bu talebinin dayanağı olan 52. maddede sayılan alternatiflerden hangisini talep ettiğini belirtmemiştir. O halde, mahkemece HUMK.nun 75. maddesi uyarınca davacıya, talep ettiği tazminatın 554 sayılı Kanunun 52. maddedeki tazminata yönelik değerlendirmelerden hangisine dayandırdığını açıklattırıp o yönde inceleme yapılarak belirecek sonuca göre hüküm verilmesi, bu yöndeki incelemelerin sonuç vermemesi halinde, BK.nun 42, 43. maddelerine göre bir karar vermesi gerekirken, olaya uygun olmayan bilirkişi raporu doğrultusunda maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.3.2004 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10211, Karar No: 2011/12289, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/10211 E.  ,  2011/12289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Müh. Deri Teks. San. ve Tic.Ltd. Şti.vek. Av...ile davalı ...Malz. AŞ. vek. Av.... arasında görülen dava hakkında ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 09.11.2010 gün ve 677/642 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 27.04.2011 gün ve 3847/5655 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 185,00 TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25754, Karar No: 2014/15852, Tarih: 08.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25754 E.  ,  2014/15852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davacı-davalı vekilinin imzası bulunmamaktadır. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK. md.445). Temyiz dilekçesinin üzerinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mührü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir.Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren vekile tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 08.07.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/9063, Karar No: 2014/2852, Tarih: 11.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9063 E.  ,  2014/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2007/143-2013/400

-KARAR-

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinin 1. fıkrasında, kendisine veya adresine Kanun'un gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu, bu takdirde bundan sonraki tebliğlerin bildirilen yeni adrese yapılacağı, 11.01.2011 tarihinde 6099 sayılı Kanun’un 9. maddesiyle değişik Tebligat Kanunu’nun 35. maddesinin 2. fıkrasında ise, adresini değiştiren kimsenin yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı öngörülmüştür.

Somut olayda, davalı A.. G..'e yargılama boyunca dava dilekçesinde bildirilen adresine tebligat yapılmış olup, gerekçeli karar aynı adrese tebliğe çıkarılmış ise de, adreste daire numarası belirtilmediğinden 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre işlem yapılamadığı şerhiyle mahkemeye iade edilmiş, bunun üzerine daire numarası eklenerek Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Diğer davalı M.. U..'e öncelikle dava dilekçesinde belirtilen adresine tebligat yapılmış; tebligatın iade edilmesi üzerine yargılama esnasında İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından tespit edilen ve önceki tebligatların yapıldığı adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Anılan davalıların yeni adresini bildirmemiş olduğu anlaşılmakta ise de, adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bulunup bulunmadığı, yani Tebligat Kanunu’nun 35/2. maddesindeki şartların oluşup oluşmadığı araştırılmadan, gerekçeli kararın anılan maddeye göre usulsüz olarak adı geçen davalılara tebliğ edildiği görülmüştür.

İlgili Nüfus Müdürlüğü'nden anılan davalıların adres kayıt sisteminde kayıtlı adresi sorulup, adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adreslerinin bildirilmesi ve bildirilen adresin önceki veya yeni bir adres olması halinde bu adrese gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 6099 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 21/2. maddesince ve Yönetmeliğin ilgili hükümlerine uygun olarak tebliğ edilmesi, yasal temyiz süresinin beklenmesi, hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliği ile temyize cevap süresinin beklenmesi, adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adreslerinin bulunmadığının bildirilmesi halinde ise işlem yapılmadan dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14804, Karar No: 2011/1110, Tarih: 25.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/14804 E.  ,  2011/1110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 32 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Adıyaman Sulh Hukuk Mahkemesince verilerek kesinleşen Görevsizlik kararı öncesine ait yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakıldığı nazara alınmadan, bu dosyada yargılama masrafları içine dahil edilerek davalı idareden tahsiline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32235, Karar No: 2013/29935, Tarih: 19.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32235 E.  ,  2013/29935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 103 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahali Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10564, Karar No: 2010/1386, Tarih: 08.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10564 E.  ,  2010/1386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.04.2008 tarih 2006/1-2008/74 ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde sağlık sigorta poliçesiyle sigortalı olduğunu, sigorta poliçesinin ikinci defa yenilendiğini, ameliyatına 15 saat kala poliçenin iptal edildiğini, 10 yıl boyunca mevcut olan hastalığını gizlediğinin bildirildiğini, böyle bir gizlemenin olmadığını, uyuşmazlığa konu hastalığının teşhis ve tedavisi öncesinde hastalığını bilmediğini, doğru beyanda bulunduğunu, haksız yere iptalden dolayı maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, ödenen primler dahil 24.116 YTL maddi ve 5.000 YTL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının doğru ihbar yükümlülüğünü ihlal ettiğini, kendisinde bulunan ‘Mitral Kapak Prolabsusu’ ve kalp yetmezliğini gizlediğini, müvekkilince durumun 22.08.2005 tarihinde öğrenildiğini, yasal cayma hakkını 31.08.2005 tarihinde kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının ameliyatının gerçekleştiği 23.08.2008 tarihi itibariyle davalı nezdinde 28.11.2004-28.11.2005 tarihlerini kapsar şekilde sağlık sigorta poliçesiyle sigortalı olduğu, öncesinde de 28.11.2003-28.11.2004 tarihleri için sigorta poliçesinin düzenlendiği, 11.03.2004 tarihli üniversite hastanesinde yapılan teşhiste mitral kapak hastası olduğunu öğrendiği, verilen ilaçları kullanmaya başladığı, daha sonra ameliyat olmak için başka bir sağlık kuruluşuna yattığı, durumun 22.08.2005 tarihinde davalıya bildirildiği, davacının ikinci dönem sigorta poliçesinde bildiği hastalığı gizlediği, davalının öğrendiği tarihten itibaren 1 ay içinde cayma hakkını kullandığı, hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28948, Karar No: 2014/17594, Tarih: 04.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/28948 E.  ,  2014/17594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2009/317-2013/361

Taraflar arasındaki muarazanın men'i davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczane sahibi olduğunu, davalı kurumun Aralık 2008 dönemine ait A grubu reçetelerinin incelenmesi sonucunda “ilacı alan kişilere ait imzaların büyük çoğunluğunun birbirine benzediği, ilaç fiyat kupürlerinin farklı olduğu, reçete arkalarında yer alan telefon numaralarının reçete sahiplerine ait olmadığı, ayrıca fatura edilen 10 adet reçetede bulunan 12 adet Lantus Optipen adlı ilaç kupürünün sahte olduğu” gerekçesi ile 2009 yılı protokolünün 6.3.19. maddesi gereğince 2 yıl süre ile sözleşmesinin feshedildiğini ve aleyhine reçete bedelinin 10 katı cezai şart uygulandığını, yapılan işlemlerin haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek aralarındaki muarazanın men' ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı hakkında Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesi' nde bu davaya konu belgelerde dahil edilerek resmi evrakta sahtecilik, kamu kurumunu dolandırma suçundan açılan ceza davasının halen derdest olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Hukuk hâkimi Türk Borçlar Kanunu' nun 74. maddesi uyarınca ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile bağlı değildir. Ancak mahkumiyet ve tesbit edilen maddi olgularla bağlıdır. Mahkemece, Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesi' nin 2009/515 Esas sayılı ceza dosyasının, ceza davalarında Resen araştırma ilkesi gereğince taraflar ileri sürmese de tüm deliller toplanarak hüküm kurulacağı da gözönünde bulundurularak, ceza davasında verilecek kararın kesinleşmesi beklenerek, ceza dosyası kapsamı ile bu dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirilerek sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu husus gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 24.30 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22389, Karar No: 2015/175, Tarih: 20.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/22389 E.  ,  2015/175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Akçaabat 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 15/10/2014

Numarası : 2013/157-2014/279

Yukarıda tarafları, mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan; kapatılan ve davalı belediyeye devredilen ... Belediyesi'nin 6360 sayılı Yasa uyarınca kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından personeli ile mal, hak ve borçlarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin kararının ve varsa eklerinin Trabzon Valiliğinden; ayrıca 2012-2014 dönemine ait TİS'nin istenerek eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6529, Karar No: 2008/3907, Tarih: 24.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/6529 E.  ,  2008/3907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.03.2008 (pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan her kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir. Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;