muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5201, Karar No: 2015/18578, Tarih: 30.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/5201 E.  ,  2015/18578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte... İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 158 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2625, Karar No: 2015/4868, Tarih: 16.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/2625 E.  ,  2015/4868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, ikramiye, ilave tediye alacağı, ağır hizmet sorumluluğu, seyyar görev tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde geçen hizmet sürelerinin daimi kadroya geçtiği sırada kıdemine sayılarak yapılacak intibakına göre ücretinin belirlenmesi ve bu intibak sebebiyle toplu iş sözleşmesinden doğan fark alacaklar ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, davacının mevsimlik işçi olduğu dönemde yıllık izin hakkının bulunmadığını, daimi kadroya geçirildikten sonraki izinlerini de kullandığını, daimi kadroya geçirilirken intibakının yapıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dava devam ederken davalı ... kanuni düzenlemelerle kaldırıldığından, davalı taraf sıfatı ... Büyükşehir Belediyesi Başkanlığına yöneltilerek devam edilen yargılamada isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dava devam ederek davalı gösterilen ... kanunla kaldırıldığından davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık doğmuştur.

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 2. ve 5. fıkrası ile Ankara İl Özel İdarelesinin kaldırıldığı,

yürürlük başlıklı 36 maddesin de de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanunun kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle Ankara İl Özel İdaresini tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

yürürlük başlıklı 36 maddesin de de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanunun kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle Ankara İl Özel İdaresini tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildirceceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları ... Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5. fıkarsında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı ...ne devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı ...nin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan ...Bakanlığınca, bu Kanunun 1inci maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veya kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması dikkate alındığında davanın ... Bakanlığına yöneltilerek sonuçlandırılması gerekir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/105, Karar No: 2010/152, Tarih: 15.06.2010

8. Ceza Dairesi 2010/8-105 E., 2010/152 K.

**8. Ceza Dairesi 2010/8-105 E., 2010/152 K.**

**- DAVA VE CEZANIN SUKUTU

- DOLANDIRICILIK VE İFLAS

- DURUŞMANIN SONA ERMESİ VE HÜKÜM**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 158 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 504 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 66 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 67 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 102 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar S... Ş..., Ö... C... ve Z... C...’in, nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten 5237 sayılı TCY’nın 158/1-k, 35/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3.000 YTL ve 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına ilişkin, Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.09.2006 gün ve 214-265 sayılı hükmün, her üç sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 29.05.2007 gün ve 2352-4220 sayı ile; eksik soruşturmaya ilişkin bir nedenden ötürü bozma kararı verilmiş, bozmaya uyan Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesince de 16.05.2008 gün ve 209-211 sayı ile; sanıkların 5237 sayılı TCY’nın 158/1-k, 35/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 YTL ve 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

Sanıklar müdafii tarafından temyiz edilen hüküm, Yargıtay 8. Ceza Dairesince 09.02.2010 gün ve 19279-1515 sayı ile onanmış, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 26.04.2010 gün ve 246571 sayı ile, kesintili zamanaşımı süresinin Özel Daire onama tarihinden önce dolmuş bulunduğu gerekçesiyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Özel Daire onama kararının kaldırılması talep edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme; itiraznamenin son cümlesindeki ifade de dikkate alınarak, sanıklar Selahattin Ş..., Ö... C... ve Z... C... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten verilen mahkûmiyet hükümlerine hasren yapılmıştır:

Sanıklar S... Ş..., Ö... Canver ve Z... C...in, 14.01.2001 tarihinde kasten yangın çıkartarak, en son 26.06.2001 tarihinde bu yangın nedeniyle sigorta şirketinden para almak için teşebbüste bulunmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüs ettikleri konusunda bir duraksama yaşanmayan olayla ilgili olarak; Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, sanıklar hakkında “

“nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüs”

”ten açılan kamu davasında, kesintili zamanaşımı süresinin, Özel Daire onama kararından önce dolup dolmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Dosya incelendiğinde;

“nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüs”

”ten açılan kamu davasında, kesintili zamanaşımı süresinin, Özel Daire onama kararından önce dolup dolmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Dosya incelendiğinde;

Sanıkların 14.01.2001 tarihinde çıkardıkları iddia edilen yangın ile ilgili olarak açılmış bulunan davanın devamı sırasında, bu yangının sigorta bedelini hileli şekilde almak için çıkartıldığı sonucuna varıldığından ikinci bir davanın daha açıldığı, nitekim her iki davanın, Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2005 tarihli kararı ile Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinde birleştirildiği,

Nitelikli dolandırıcılık iddiasının dayandığı tespit edilen eylemlerin sonuncusunun, sanık Selahattin’in 26.06.2001 tarihinde sigorta bedelini almak için girişimde bulunması şeklinde gerçekleştiği,

Bu konudaki kamu davasının da 01.04.2002 tarihinde havale edilen, 25.03.2002 tarihli iddianame ile açıldığı,

Sigorta bedelini almak maksadıyla işlenen nitelikli dolandırıcılık suçunun; 765 sayılı TCY’nın 504/2, 5237 sayılı TCY’nın ise 158/1-k maddesinde düzenlendiği,

765 sayılı TCY’nın 504/2. maddesindeki suçun, 2 yıldan 5 yıla kadar hapis ve para cezasını gerektirmesi nedeniyle, aynı Yasanın 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık olağan ve 104/2. maddesine göre de 7 yıl 6 aylık kesintili zamanaşımına tabi olmasına karşılık; 5237 sayılı TCY’nın 158/1-k maddesindeki suçun, 2 yıldan 7 yıla kadar hapis ve para cezasını gerektirmesi nedeniyle, aynı Yasanın 66/1-d maddesi uyarınca 15 yıllık olağan ve 67/4. maddesine göre de, 22 yıl 6 aylık kesintili zamanaşımı süresine tabi olduğu,

Buna göre, daha ağır bir suçu oluşturmaları söz konusu olmayan eylemlerle ilgili olarak, en aleyhe olmak üzere iddianamenin havale edildiği tarihin esas alınması halinde dahi, nitelikli dolandırıcılık suçundan açılmış bulunan kamu davasına ilişkin olmak üzere, 765 sayılı TCY uyarınca 7 yıl 6 aylık kesintili zamanaşımı süresinin, Özel Daire onama kararının verildiği 09.02.2010 tarihinden önce, 01.10.2009 tarihinde dolduğu, buna karşılık 5237 sayılı TCY açısından ise zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı,

Anlaşılmaktadır.

Yargıtay’ın duraksamasız içtihatlarına göre, içerdiği ceza miktarı ne olursa olsun, zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle düşme kararı verilmesini gerektiren Yasanın, bunu gerektirmeyen Yasadan daha lehe olduğu; dolayısıyla da somut olayda, sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten açılmış bulunan kamu davası ile ilgili olarak, içerdiği ceza miktarı itibarıyla 5237 sayılı TCY’nın daha lehe olmasına karşılık, 765 sayılı TCY’nın 102/4 ve 104/2 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 aylık kesintili zamanaşımı süresinin Özel Daire onama kararından önce dolmuş bulunması nedeniyle, 765 sayılı TCY’nın uygulanması gerektiğinin kabulü zorunludur.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairece sanıklar Selahattin, Ösken ve Zafer hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüse ilişkin hükümlerle ilgili olarak verilen onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkemece aynı sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten verilmiş bulunan mahkûmiyet hükümlerinin, “

“kesintili zamanaşımı süresinin dolmuş olması”

” nedeniyle bozulmasına, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıklar Selahattin, Ösken ve Zafer hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten açılmış bulunan kamu davalarının, zamanaşımı nedeniyle düşmesine, karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, sanıklar Selahattin Şener, Ösken Canver ve Zafer Canver hakkında nitelikli dolandırıcılık

suçuna teşebbüsten verilen hükümlere ilişkin olan, 09.02.2010 gün ve 19279-1515 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Bakırköy 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, sanıklar S... Ş..., Ö...C... ve Z... C...’’in nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetlerine ilişkin, 16.05.2008 gün ve 209-211 sayılı hükmünün gerçekleşen kesintili zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

4- Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesinin, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna tanıdığı yetkiye istinaden, sanıklar S... Ş..., Ö... C... ve Z... C... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten açılmış bulunan kamu davalarının gerçekleşen kesintili zamanaşımı nedeniyle, 765 sayılı TCY’nın 102/4 ve 104/2. maddeleri ile 5271 sayılı CYY’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

5- Dosyanın Bakırköy 5. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2010 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/42837, Karar No: 2017/23348, Tarih: 26.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/42837 E.  ,  2017/23348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece verilen kararın, davacı tarafça temyizi esnasında adli yardım talebinde bulunulmuştur.

1-Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtaya yapılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 336/3. maddesinde hükme bağlanmış ise de, aynı maddenin ikinci fıkrasında; "talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır" hükmüne yer verilmiştir.

Davacı vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde iddiasını dayandırdığı delilleri sunmadığı, dosya kapsamına göre, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödemesi gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından davacının yapmış olduğu adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının adli yardım talebinin reddine karar verildiğinden, temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz harcının kanunda öngörülen bir haftalık kesin süre içinde davacı tarafından tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366. maddesi uyarınca temyiz kanun yolu bakımından kıyasen uygulanacak 344. maddesi gereğince davacı tarafa muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/245, Karar No: 2007/2067, Tarih: 01.03.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/245 E.  ,  2007/2067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanın ..parsel sayılı taşınmazını davalı torunu S..ye ....ve ..sayılı parsellerdeki paylarını ise davalı oğlu D..'a 7.5.2004 tarihinde ve satış suretiyle temlik ettiğini, ancak yapılan işlemlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali, olmazsa tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar; miras bırakana, torunu davalı S..nin yaklaşık ..sene kendi evinde bizzat baktığını, son zamanlarında kanser hastalığının tedavi giderlerini birlikte karşıladıklarını, tüm bu harcamalar karşılığında dava konusu taşınmazların satıldığını, temlikin gerçek satış işlemi olup, satış bedelinin başlangıçta verilerek harcandığını, murisin başkaca birçok taşınmazlarının bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa olgusu sabit görülerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... ..'.. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki; uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Ne varki; uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz. Kısa kararda "... .. parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile bu taşınmazın 12 hisse kabul edilerek, 6/12 hissesinin davalı S... F.. adına, ... tapuda  tesciline ..." ; gerekçeli kararda ise ".....parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile bu taşınmazın 12 hisse kabul edilerek 6/12 hissesinin davalı D.. F.. adına,... tapuda tesciline,...." şeklinde hüküm kurulmak suretiyle, kısa karara çelişkili olarak gereçekli karar yazılmıştır.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   01.3.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.