muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3054, Karar No: 2019/789, Tarih: 25.06.2019

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan keşifte dava konusu taşınmazın bulunduğu Kocakür mevkiisinde; rakımın deniz seviyesine yakın olduğu, geniş düzlük içerisinde düzenli parselasyon yapılmış gibi parçalara ayrılmış taşınmazların bulunduğu, bir kısmının ikamet amaçlı ev, bir kısmının işyeri olarak kullanıldığı, bazı taşınmazların diğer taşınmazlara nazaran daha aşağıda bulunduğu ve içerisinde su bulunduğu gözlemlenmiş, dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar davaya konusu taşınmazların bulunduğu mevkiin öncesinde hali arazi iken 1960-1970'li yıllarda her haneye bir parça düşecek şekilde köylüler tarafından taksim edilerek kullanılmaya başlanıldığını, davalı-birleşen davacılar ... ve arkadaşları tanıkları bu kişilerin dayandığı tapu kaydının dava konusu yere uyduğunu , davalı-müdahil davacı ... tanıkları da taşınmazın ... tarafından kullanıldığını gördüklerini bildirmişlerdir. Dosyaya sunulan ziraatçı bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın çevresindeki birçok pareselde son 8-10 yıl içerisinde toprak dolgu yapılmış olduğundan, davaya konu taşınmazın çukur konumda kalarak içerisinin su dolduğunu, uzun süre toprak işlemesi yapılmayan taşınmazın imar ihyasının tamamlanamadığını, bataklık karakterde tarım dışı arazi olduğunu belirtmiştir. Bu durumda, davalılar/müdahil davacı tarafın taşınmazlar üzerinde zilyetliğinin (1916-1926 yılları arası, Arazi Kanunnamesi, madde 20) kanıtlanamamış olması nazara alındığında tapu kayıtlarının hukuki kıymetini kaybettikleri kabul edilemeyeceğine göre, bu kayıtların mahalline doğru şekilde uygulanıp 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20. (B-C) maddesinde öngörülen şekilde tapu kayıtlarına kapsam tayin edilmesi gerekir.

Dayanılan tapu kayıtlarına kapsam tayin edilmesinde izlenecek yöntem ise; öncelikle yukarıda bahsedildiği üzere tapu kayıtlarının 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20/C maddesi uyarınca miktarı ile geçerli tapu kayıtları olduğu gözetilerek kapsamının belirlenmesidir. Dava konusu taşınmazlar belirlenen bu kapsam içerisinde kalıyorsa 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20/B maddesinde düzenlenen; “Harita, plan ve krokiye dayanmayan kayıt ve belgelerde belirtilen sınırlar mahalline uygulanabiliyor ve bu sınırlar içinde kalan yer hak sahibi tarafından kullanılıyor ise, kayıt ve belgelerde gösterilen sınırlar esas alınarak tespit yapılır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, kayıt kapsamında kalan bu yerler dava tarihi itibariyle kayıt sahibi tarafından kullanılıyor ise tapu kaydına değer verilmelidir.

O hâlde mahkemece yapılacak iş; bozma ilamında belirtildiği gibi aynı tapu kayıtlarına dayalı olarak aynı çalışma alanında (veya çiftlik hudutları içerisinde) yer alan taşınmazlarla ilgili dava dosyaları birleştirilmeli, aynı tapu kayıtlarına dayanılarak tapu malikleri veya onların halefleri adına tescil edilen, bedeli davacılara ödenmek suretiyle kamulaştırılan veya herhangi bir nedenle bu kayıtların kapsamında kaldığı kabul edilip tescil edilen tüm taşınmazların onaylı tutanak suretleri getirtilip dosyaya konulduktan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada menfaati bulunmayan şahıslar arasında seçilecek yerel bilirkişilerle, taraf tanıkları ve teknik bilirkişiler huzuruyla keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında tapu kayıtlarının miktarıyla geçerli olduğu ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20. maddesine uygun yapılmadığı için Kadastro Mahkemesinin 1996/11 Esas sayılı dosyasında yapılan kapsam tayininin bağlayıcı olmayacağı nazara alınarak tapu kayıtları ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle okunup kayıtta yazılı hudutlar mahalli bilirkişilere zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişilerce gösterilemeyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, bilirkişi ve tanıklarca gösterilen hudutlar teknik bilirkişilere haritasında işaret ettirilmeli, kayıtların hudutlarının taşıdığı özellikler ve intikallerdeki değişiklikler konusunda yerel bilirkişi ve tanıklardan bilgi alınmalı, dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazların niteliği, intikali ve tasarrufu sorulup saptanmalı, tespite aykırı sonuca varıldığı takdirde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, teknik bilirkişilere tapu kayıtlarının miktarlarıyla geçerli olduğu nazara alınarak sabit hudutlardan başlamak üzere her tapu kaydının miktarı kadar araziyi gösterir keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, tapu kayıtlarına sabit hudutlardan başlamak üzere miktarı kadar yer ayırırken davacılar adına tespit edilip kesinleşen taşınmazlarla kamulaştırılan arazi bölümleri de dikkate alınarak, dayanılan tapu kayıtlarının miktar itibariyle davaya konu taşınmazları kapsayıp kapsamadığı kesin olarak saptanmaya çalışılmalı aynı şekilde karşı tarafın dayanağını oluşturan kayıtlar da oluşum belgeleri ile yerel bilirkişi ve tanıkların yardımı ve uzman bilirkişi aracılığı ile mahalline uygulanıp kapsamları belirlenmeye çalışılmalıdır

. Bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek; çifte tapu durumunun doğması hâlinde eski tarihli ve sahih esasa dayanan kayda değer verilerek; karşı tarafın dayanağını oluşturan ve tescil ilamları ile oluşmuş tapu kayıtları yönünden tescil ilamlarının taraf olan kişiler ile Hazineyi bağlayacağı ve aralarında kesin hüküm oluşturacağı, çekişmeli taşınmazın malik hanesinin hukuken açık ve davalı olması nedeniyle, davada 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2 maddesi uyarınca resen araştırma ilkesinin geçerli olacağı hususları gözetilerek ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, hudutları itibariyle çok geniş alanı kapsayan (Mart 1280 tarih 18, 19 ve 20 nolu) tapu kapsamında kalacak taşınmazlara ilişkin dava dosyalarının birleştirilmesine gerek olmadığı, bunun yerine tapu kapsamında kalan aynı köy, aynı ada içerisindeki yerlerle ilgili kılavuz dosya seçilerek bu dosya üzerinden tapu uygulaması yapılarak miktarı ile geçerli olan eski tapu kayıtlarının kapsamının belirlenebileceği, tapu kayıtlarının revizyon gördüğü kesinleşen veya davalı olduğu belirlenen tüm parsel tutanakları ve kamulaştırma yapılan alanlar göz önünde bulundurularak, bu kayıtların yüzölçümlerinin toplanması ile tapu malikleri adlarına tescil edilen miktarın tespit edilebileceği, TMK'nın (1926) yürürlük tarihinden önceki zilyetliği bilebilecek yerel bilirkişi ve tanık bulmanın imkânsız olduğu da düşünüldüğünde bu yolla daha kısa şekilde çözüme ulaşılabileceği belirtilerek hükmün bu değişik gerekçelerle bozulması gerektiği görüşleri ileri sürülmüş ise de; bu görüş Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, Özel Daire bozma kararında belirtilen gerekçelerle direnme kararı usul ve yasaya aykırı olup bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı ... ve arkadaşları vekili, davalı Hazine vekili ile davalı-müdahil davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.06.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4499, Karar No: 2013/7344, Tarih: 10.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4499 E.  ,  2013/7344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının hatalı hesaplandığını belirterek aylığının yeniden hesaplanmasını istemiştir.

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; arttırılmış ... gelir basamaklarına göre yeniden emekli aylığının hesaplanması istemine ilişkin olup, mahkemece; 17.05.2011 günlü celsede HUMK’nun 409. maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırılmasına, 22.08.2011 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de, hükmün; delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden önce verilmiş olması karşısında karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesinin 7. maddesi uyarınca “Tarifede yazılı ücretin yarısına” hükmolunması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde vekalet ücretine hükmolunmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasına 4. bent ilave edilerek, “Kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Başkanlığı lehine; karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesinin 7. maddesi uyarınca 550,00 TL maktu vekalet ücreti takdirine ve bunun davacıdan alınıp davalı ... Başkanlığına verilmesine” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5607, Karar No: 2015/16828, Tarih: 15.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5607 E.  ,  2015/16828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, İngiltere İhtiyarlık Sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve 3201 sayılı Kanun kapsamında borçlanma sürelerinin yurtiçi sigortalılık süreleri ile birleştirilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Alparslan Koçak tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, İngiltere İhtiyarlık Sigortasına giriş tarihi olan 08.01.1991 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Türkiye Cumhuriyeti ile İngiltere Arasında Sosyal Güvenlik Sözleşmesi 01.06.1961 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Sözleşmenin “İhtiyarlık Aylığı” başlıklı 2'nci kısımının 14'üncü maddesinin 2, 3, 4. fıkralarında “kısmi sözleşme aylığı” düzenlenmiş olup, âkit taraflardan herhangi birinde gerçekleşen sigortaya giriş tarihinin, âkit tarafın iç hukuk mevzuatına göre yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının belirlenmesinde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; davacının sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihinden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle belirlenmesi gerekir. Nitekim Mahkemece; davacının, sigorta başlangıç tarihi, 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre belirlenmiştir.

Öte yandan; Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 E. 2007/840 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı

açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, 6100 sayılı kanunun 114/1-h bendi uyarınca dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde, hakim tarafından değerlendirilmelidir. Bir hakkın, mahkeme kararına gerek olmaksızın, başka bir yolla ve aynı ölçüde güvenli olarak elde edilebilmesinin mümkün bulunduğu hallerde, o hakla ilgili olarak dava açılmasında hukuki yarar yoktur.

Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde, hakim tarafından değerlendirilmelidir. Bir hakkın, mahkeme kararına gerek olmaksızın, başka bir yolla ve aynı ölçüde güvenli olarak elde edilebilmesinin mümkün bulunduğu hallerde, o hakla ilgili olarak dava açılmasında hukuki yarar yoktur.

Somut olayda; davalı Kurumun davacının borçlanma ve sigorta başlangıcının belirlenmesine ilişkin işlemlerde 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesi hükümlerinin uygulandığına ilişkin savunması nazara alınarak, Mahkemece davalı Kurum uygulamasında davacının kabul edilen sigortalılık başlangıç tarihinin araştırılması, sonucuna göre davacının, sigortalılık başlangıç tarihinin tespitini talep etmekte hukuki yarar bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/4426, Karar No: 2015/11337, Tarih: 02.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4426 E.  ,  2015/11337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ

HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2013/51-2014/231

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/10/2014 tarih ve 2013/51-2014/231 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin kuaför ve güzellik hizmetleri sektöründe faaliyet gösterdiğini, müvekkili adına TPE nezdinde 175140 sayılı 42. sınıfta yer alan kuaför salonu hizmetleri bakımından tescilli MOS esas unsurlu markanın bulunduğunu, söz konusu markanın esasında 1996 yılından beri tescilli olduğunu, müvekkilinin daha öncesinde bu markayı frenchise sözleşmeleri ile kullandığını, 2011 yılında icra yoluyla bu markanın tüm haklarını satın aldığını, müvekkilinin markasının sektöründe tanınmış bir marka olduğunu, davlalının daha öncesinde müvekkiline ait iş yerinde sigortalı olarak çalıştığını, müvekkilinin iş yerinden ayrıldıktan sonra TPE nezdinde 03, 08, ve 44. sınıflarda MOSPLUS ibareli markayı adına tescil ettirdiğini, markalar arasındaki benzerlik nedeniyle iltibas tehlikesinin bulunduğunu, davacının müvekkilinin markasının varlığını bilmesine karşın kötü niyetle adına dava konusu markayı tescil ettirdiğini, müvekkilinin kendi markasını satın aldıktan sonra bu markanın serilerini oluşturmak için tescil başvuruları yaptığını, davalının da kendi markasına dayalı olarak müvekkilinin marka başvurularına benzer başvurular yaptığını, davalının markasını tescil edildiği şekilde değil müvekkilinin markasına benzer biçimde kullandığını, tüm bunların davalının kötü niyetine delil teşkil ettiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2011/58257 sayılı MOSPLUS ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin markasıyla davacı markasının benzer olmadığını, markaların farklı sınıflar yönünden tescil edildiğini, davacı markasının tanımış marka olmadığını, müvekkilince yapılan marka tescilinin kötü niyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin markasıyla davacı markasının benzer olmadığını, markaların farklı sınıflar yönünden tescil edildiğini, davacı markasının tanımış marka olmadığını, müvekkilince yapılan marka tescilinin kötü niyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacı ve davalı markalarının esas unsurunun MOS ibaresinden oluştuğu, markalar kapsamında yer alan 44. sınıf hizmetlerin benzer olduğu, ancak davalının daha öncesinde davacı şirkette çalıştığı, davacı şirket ile davacı markasının daha önceki sahipleri arasında yapılan frenchise sözleşmeleri nedeniyle davalının, davacı markasından haberdar olduğu, aynı sektörde çalışan davalının davacı markasından haberdar olmamasının da hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davalının basiretli tacir gibi davranmayıp kötü niyetle dava konusu markayı adına tescil ettirdiği, kötü niyetli tescil nedeniyle davalı markasının tüm sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek davalı adına TPE nezdinde tescilli 2011/58257 nolu MOSPLUS ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20, Karar No: 2007/2060, Tarih: 13.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/20 E.  ,  2007/2060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Haciz tarihi itibariyle olayda 13.7.2005  tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Kanunun 15/son maddesi hükmünün uygulanması zorunludur.Bu maddeye göre  "Belediyenin proje karşılığı" borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez.

Ayrıca 277 sayılı Kanun’un 1. maddesine göre de 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer Kanunlarla belediyelere verilmekte olan paylar, vergi ve resim hükmünde olup, bu paylar 6183 sayılı Kanunun hükümlerine göre tahsili gereken borçlar dışında haczedilemez.

Mahkemece mahcuz paraların fiilen kamu  hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı veya niteliği gereği haczi mümkün olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gereklidir.

Takip konusu borcun haczen tahsili ile tamamının ödendiği ve bu nedenle haczin kendiliğinden kalktığından bahisle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9593, Karar No: 2012/6601, Tarih: 21.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/9593 E.  ,  2012/6601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2011/9762, Karar No: 2013/6387, Tarih: 22.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9762 E.  ,  2013/6387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ve ...'in atılı suçtan mahkûmiyetlerine, sanık ... hakkında müsnet suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 24.06.2008 gün ve 2006/1315 Esas, 2008/1178 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Mahkemece sanık ... hakkında atılı suçtan dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı anlaşıldığından, katılan mağdure vekilinin adı geçen sanık hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin aynı Kanunun 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilip gerekli karar, mahallinde merciince verilmek üzere temyiz incelemesinin sanıklar ... ile ... haklarında atılı suçtan kurulan mahkûmiyet hükümleriyle ilgili sanıklar müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyizleriyle sınırlı olarak yapılmasına ve katılan mağdure vekilinin kanuni olarak ... bulunmadığından, vâki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin de duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinden önce ... ilçesinde yaşayıp kasap dükkanı işleten sanık ...'in 2005 yılı Haziran ayında resmî nikahlı eşinden boşanmasının ardından, ilçeye bağlı ... Köyündeki ilköğretim okulunda öğretmenlik yapan mağdureyi görünce hoşlandığı ve yakın arkadaşı olan sanık ... kanalıyla değişik zamanlarda mağdureye arkadaşlık teklifinde bulunup evlenmek isteğini iletmesine karşılık, mağdurenin anılan teklifi ısrarla reddetmesi üzerine sanık ...'le birlikte mağdureyi evlenmek amacıyla kaçırmaya karar verdiği, bu kapsamda 20.10.2006 gecesi ilçe merkezindeki pastanede öğretmen arkadaşıyla buluşup saat 23:00 sularında tanık ... tarafından evine yakın bir yerde bırakılan mağdureyi araçla takip eden sanıklardan ...'in yol kenarında yürümekte olan mağdurenin yanında duran otomobilden inip daha önce yaptığı