muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7680, Karar No: 2025/4942, Tarih: 28.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2019/7680 E.  ,  2025/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/268 E., 2015/183 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, eski ... getirme şartları yerinde görüldüğünden temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için, işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkânının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı, zira 5271 sayılı CMK'nın 139/4. maddesine göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine aynı Kanun'un "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın suç tarihlerinde teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmavı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve 5271 sayılı CMK'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübûtu teknik takip sonucu sanığın, polis memurlarına suça konu uyuşturucu madde sattığını fotoğraf ile tespit edildiği ve sanığın da suçunu ikrar etmesine dayandırılmıştır. 5271 sayılı CMK'nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübûta gidilmesi mümkün değildir. Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak; suçun sübûtunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi iseler 5271 sayılı CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğname'ye aykırı olarak hükmün BOZULMASINA,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğname'ye aykırı olarak hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1264, Karar No: 2022/3519, Tarih: 14.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/1264 E.  ,  2022/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2018/28-2021/49

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum, ..., ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu davada; davacı Pendik Yıldırım Beyazıt İlköğretim Okulunda 01.11.1991-19.06.2010 tarihleri arasında hizmetli olarak çalıştığının tespitini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Somut olayda; davacı adına 01.11.2000-10.06.2001, 09.10.2001-10.06.2002, 17.10.2002-13.06.2003, 22.09.2003-17.05.2004 tarihleri arasında Pendik Yıldırım Beyazıt İlköğretim Okulu ve Öğrenci Koruma Derneğinden tam bildirim, 05.10.2004-10.06.2005, 27.09.2005-22.12.2005, 25.02.2006-19.06.2006 tarihleri arasında... iş yerinden tam bildirim, 17.10.2006-31.05.2007 tarihleri arasında ... iş yerinden kısmi bildirim, 17.10.2007-01.01.2008 tarihleri arasında Birikim Yönetim Org.Ltd.Şti.'nden tam bildirim, 19.02.2008-01.03.2008 tarihleri arasında Ak Zirve Grup Temizlik Ltd.Şti.'den tam bildirim, 29.03.2008-01.06.2008 tarihleri arasında ... iş yerinden ve 18.09.2008-12.06.2009,01.10.2009-18.06.2010 tarihleri arasında Yıldırım Beyazıt İlköğretim Okulu Aile Birliğinden bazı aylar hariç tam bildirim yapıldığı görülmektedir.

Somut davada; davacının talep ettiği dönemlerde başka iş yerlerinden de bildirimleri bulunduğundan öncelikle davacının beyanı alınıp, davaya ve kabule konu sürelerde sadece davalı okul iş yerinde çalışıp çalışmadığı, okulda çalışmış ise diğer davalı iş yerlerinden ne sebeple bildirim yapıldığı hususu sorulup açıklığa kavuşturulmalı, sadece okul iş yerinde çalıştığının iddia edilmesi halinde anılan okuldan dinlenen müdür ve diğer tanıkların davacının okulda çalıştığına ilişkin beyanları da gözetilerek, diğer davalılardan yapılan bildirimlerin fiili ve gerçek olup olmadığı anılan iş yerleri bordro tanıkları da dinlenmek suretiyle açıklığa kavuşturulmalı, gerçek ve fiili çalışma yok ise söz konusu bildirimlerin iptali gerekeceği göz önünde bulundurulmalı, şayet bildirim yapılan sürelere ilişkin çalışmanın geçerli olduğunun kabulü halinde ise davalı okul iş yerinden kabule karar verilecek süreler buna göre belirlenmelidir. Ayrıca kabule konu dönemle örtüşen şekilde Birikim Yönetim Org.Ltd.Şti.'nden bildirimlerin yapıldığı görülmekle HMK 124. madde kapsamında davaya katılımı sağlanmaksızın karar verilmesi yerinde değildir. Bu itibarla davacı tarafa Birikim Yönetim Org.Ltd.Şti.'ni HMK 124. madde kapsamında davaya dahil etmesi için süre verilmeli, sunacağı deliller toplanmak ve yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular çercevesinde araştırma yapmak suretiyle sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre de; mahkemece okul iş yerinden verilen kabul kararında sömestir ve yaz tatillerine isabet eden dönemlerin dışlanmaması suretiyle karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum, Milli Eğitim Bakanlığı ve Aynur Kılınç Sönmez vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9036, Karar No: 2014/9185, Tarih: 22.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9036 E.  ,  2014/9185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2010/534-2013/72

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, genel tatil ve hafta tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Somut olayda, davacı, iş sözleşmesinin 15.02.2010 tarihinde davalı Tutka şirketi tarafından feshedildiğini iddia etmiştir. Dosya kapsamından, 15.02.2010 tarihinden sonra işyerinin dava dışı M. Tic. A.Ş.'ye devredildiği ve davacının devralan işverende çalışmaya devam ettiği, ancak devralan işyerindeki çalışmasının da 12.04.2010 tarihinde sona erdiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti taleplerinin reddi isabetli ise de, kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Yukarıda izah edildiği üzere, dava dışı devralan şirket, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti bakımından tek başına sorumludur, ancak davalı şirket, devreden sıfatıyla, kıdem tazminatı bakımından sözleşmenin fesih tarihi olan 15.02.2010 tarihine kadar olan dönemden sorumlu tutulmalıdır. Şu halde, mahkemece, 15.02.2010 tarihine kadar olan dönem yönünden davalının sorumlu tutularak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, mahkemece, davacının haftanın beş günü 08:00-17:00 veya 13:00-22:00 saatleri arasında, haftanın bir günü de 08:00 - 22:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla mesai alacağının hesaplandığı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ise de, karar, dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dosya içeriğinden, davacının 08:00-17:00 veya 13:00-22:00 saatleri arasında vardiyalı şekilde çalıştığı anlaşılmakta ise de, davacının haftada bir gün 08:00-22:00 saatleri arasında çalıştığı ispat edilememiştir. Şu halde, davacının, günde bir saat ara dinlenmesi ile haftanın altı günü 08:00-17:00 veya 13:00-22:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek belirlenecek fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinde düzenlenen “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut olayda, davacının, dava dilekçesinde talep edilen ve ıslah sonucunda artırılan genel tatil ve hafta tatili alacak miktarları göz önünde bulundurulduğunda, genel tatil ve hafta tatili alacakları yönünden talebin aşıldığı görülmektedir. Mahkemece hafta tatili ve genel tatil alacakları bakımından talep edilenden fazlasına karar verilmesi isabetsizdir.

4-Dosyada mevcut imzalı ücret bordrolarında, hafta tatili ve genel tatil ücreti tahakkukları bulunmaktadır. Tahakkuk bulunan ayların yapılan hesaplamada dışlanması gerekirken, bu husus gözetilmeksizin alacakların hüküm altına alınması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/158, Karar No: 2012/1355, Tarih: 24.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/158 E.  ,  2012/1355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün 2006/952 sayılı icra dosyasında borçlu ...'a ait taşınmazın satışı yapılıp, sıra cetveli'nin kendilerine 14.05.2009 tarihinde tebliğ edildiğini, satışı yapılan taşınmazda alacaklı taraf olarak yer aldıklarını, ... İcra Müdürlüğü'nün 2007/384 sayılı icra dosyasında hacizlerinin olduğunu ve sıra cetvelinde kendilerine dördüncü sıra verildiğini, oysa ki sıra cetvelinde ikinci ve üçüncü sıradaki alacaklıların hacizlerinin satış tarihi itibari ile iki yıllık süre geçtiğinden İİK'nun 106 ve 110. maddeleri uyarınca düştüğünü, bu nedenle kendi alacaklarının birinci sırada gösterilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetveline itiraz etmiştir.

Şikayet olunan vekili, davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğunu, ayrıca şikayetin haksız olduğunu, şikayetçinin sırasına itiraz ettiği diğer alacaklıların, hem takip tarihlerinin hem de haciz tarihlerinin kendisinden önce olduğunu, davacının alacağının önceliği bulunmadığını savunarak, şikayetin reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve bilirkişi raporuna göre, itiraza uğrayan sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olarak düzenlendiği, şikayetçiden önce sıra cetvelinde yer alan alacaklıların takip ve haciz tarihlerinin şikayetçiden önce olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6306, Karar No: 2024/9919, Tarih: 24.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6306 E.  ,  2024/9919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/601 E., 2024/127 K.

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 15. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/501 E., 2021/444 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde yükleme boşaltma işçisi olarak işe girdiğini, 26.12.2012 tarihli müdürlük emri ile DOK kaptanlığı servisinde gemiadamı olarak çalışmaya başladığını, bu tarihten itibaren gemiadamı olarak çalışmaya başlamasına rağmen yükleme boşaltma işçisi ücreti ödendiğini, işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesine göre iaşe bedelinin kendisine ödenmediğini, 27.03.2013 tarihinde yapılan terfi sınavında davacının başarılı olduğunu ancak kadro geçişlerinin sınavdan sonra da yapılmadığını, fiilî olarak gemiadamı olarak çalışmaya devam ettiğini, 28.03.2016 tarihinde yazı ile terfi sınavında başarılı olan işçilerin kadro tahvillerinin yapılacağının bildirildiğini ve kadro geçişlerinin yapıldığını, ancak 26.12.2012 tarihinden itibaren birikmiş ücret ve diğer alacaklarının ödenmediğini, kadro geçişlerinin toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı şekilde gerçekleştirildiğini, geçmiş dönem kadrosunun yok sayıldığını ileri sürerek fark ücret (eksik ödeme ve intibak hatasından kaynaklanan), ücretin haftada üç saat eksik ödenmesinden kaynaklanan ücret alacağı, fark ikramiye, fark hafta tatili, fark ulusal bayram ve genel tatil, fark gece çalışma ücretleri ile iaşe bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 18.08.2000-23.08.2007 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmesi ile (I) sayılı cetvel yükleme boşaltma işçisi olarak çalıştığını, ana sanat kolu ve kadro ünvan karşılığında hak edişleri ödenerek 23.08.2007 tarihinde daimi kadro geçişinin yapıldığını, 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) kapsamında çalışan davacının ... Sendikası üyesi olduğunu, toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, davacının 26.11.2011 tarihli gemici ehliyetine binaen palamar hizmetlerinden yetiştirilmek üzere Sendikanın da muvafakati ile 26.12.2012 tarihinde DOK kaptanlığı birimine alındığını, D5 gemici kadrosu için sınav yapıldığını, sınavda başarılı bulunan davacı için 27.03.2013 tarihli yazı ile Genel Müdürlükten kadro istendiğini, ancak yeni projelendirme nedeniyle kadro atamasının yapılamadığını, 2013/2016 dönemi işçi ihtiyaçlarının Genel Müdürlük tarafından karşılanarak kadro tahvili yapılamayan davacının kadrosunun 25.03.2016 tarihinde gerçekleştirildiğini ve 854 sayılı Deniz İş Kanunu (854 sayılı Kanun) hükümlerine tâbi tutulduğunu, 25.03.2016 tarihine kadar günlük 7,5 saat sonrasında günlük 8 saat esasına göre çalıştığını ve ücretinin ödendiğini, emek zamlarının ödendiğini, terfi atamasının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; TCDD ... Liman İşletmesi Müdürlüğünün 24.12.2012 tarihli kararı ile davacının 26.12.2012 tarihinden itibaren gemici ehliyetine binaen DOK kaptanlığı servisinde görev yapmasına karar verildiği, yapılan gemici sınavını 20.3.2013 tarihinde davacının kazandığı, ancak ... Liman İşletmesi Müdürlüğünün 23.8.2013 tarihli kararı ile davacının fiilen görev yaptığı DOK kaptanlığı bölümünden yükleme boşaltma işçiliğinde çalıştırılmasına karar verildiği, İşçi İstihdam Şube Müdürlüğünün 25.3.2016 tarihli kararı ile de davacının sanat kolunun gemici olarak değiştirildiği, tanıkların ortak beyanlarında davacının gemici olarak çalıştığını belirttikleri, ücret bordrolarında 26.12.2012 tarihli karar sonrasında davacının DOK kaptanlığı bölümünde görevlendirilmesine rağmen kadrosunun yükleme boşaltma işçisi olarak belirtildiği, bordro tahakkuklarının 2016 yılının Mart ayından itibaren gemici olarak tahakkuk ettirildiği, bu durumda davacının fiilen gemici kadrosunda çalıştığı kabul edilerek 26.12.2012 tarihinden itibaren çalışmanın geçtiği gemici kadrosunda 854 sayılı Kanun ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre hesap yapılması gerektiği, davalı tarafça ibraz edilen davacıya ait “Farazi İntibak Uygulaması” başlıklı belge gereğince davacının 26.12.2012 tarihinden itibaren gemici kadrosuna göre intibakının uygulanması hâlinde derecesinin ise 5, saat ücretinin brüt 9,39 TL olduğu, davacının bordrolarında yükleme boşaltma işçisi olarak tahakkukların 2016 yılı Mart ayına kadar 4857 sayılı Kanun kapsamında günlük 7,5 saat, aylık 225 saat üzerinden hesaplandığı, 2016 yılı Mart ayından itibaren gemici kadrosuna uygun olarak 854 sayılı Kanun kapsamında günlük 8 saat, aylık 240 saat üzerinden hesaplandığı, bordroların kül hâlinde tetkikinde değişen saat ve ücret tutarında fazla çalışma ücreti tahakkukları olduğu, tahakkukların puantajlar ile uyumlu olduğu, karşılığının ödendiği, davacının fark ücret alacağı talebinin reddi gerektiği, ispatlanamayan ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinin de reddi gerektiği, ıslah zamanaşımı def'inin resen değerlendirildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaların dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri