muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8654, Karar No: 2023/2374, Tarih: 24.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/8654 E.  ,  2023/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kilis Cumhuriyet Başsavcılığının 13.02.2015 tarih ve 2015/384 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2015/35 Esas, 2015/142 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 inci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve tutuklulukta geçen sürenin cezadan mahsubuna karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 20.03.2019 tarihli ve14-2015/315894 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılanın soyut beyanları dışında delil bulunmadığı, suça sürüklenen çocuğun amacının katılanı öpmek olduğu ve bu eyleminin sarkıntılık boyutunu aşmadığı, davranışlarına kendiliğinden son verdiği gözetilerek kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılanın soyut beyanları dışında delil bulunmadığı, suça sürüklenen çocuğun amacının katılanı öpmek olduğu ve bu eyleminin sarkıntılık boyutunu aşmadığı, davranışlarına kendiliğinden son verdiği gözetilerek kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın Aile Hekimliğinde hemşire olarak çalıştığı, suça sürüklenen çocukla iş yerlerinin yakın olması nedeniyle tanıştıkları, öncesinde arkadaş olarak muhabbet ettikleri ancak daha sonra suça sürüklenen çocuğun katılanı telefonla ve iş yerine gelerek sık sık rahatsız etmeye başladığı, olay günü mesai saati bitimi olması nedeniyle Aile Hekimliğinde yalnız olarak bulunan katılanın yanına gelerek "... ya zorla ya güzellikle benim olacaksın sen seç" dediği ve kapıyı kilitlediği, katılanın omzundan tutarak sedyeye yatırdığı, pantolonunu çıkarmaya çalıştığı ve pantolonu üzerinden cinsel organını okşadığı, katılanın eline geçirdiği soda şişesi ile suça sürüklenen çocuğun kafasına vurduğu ancak eylemlerine engel olamadığı, "İmdat" diye bağırması üzerine suça sürüklenen çocuğun susturmak için katılanın ağzını eliyle kapatmaya çalıştığı sırada katılanın baş parmağını ısırdığı suça sürüklenen çocuğun eylemine son verdiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, suça sürüklenen çocuğun savcılık aşamasında müdafii huzurunda alınan beyanında atılı suçlamaları kabul ettiği, adli raporda suça sürüklenen çocuk ve katılanda yaralanmaların tespit edildiği, mahkemece yapılan yargılama sonucunda dosya kapsamına göre olay yerinde kimsenin olmaması, suça sürüklenen çocuğun eylemini gerçekleştirdiği zaman, kastı, bugün benim olacaksın şeklindeki söylemi, katılanın pantolonunu çıkarmaya çalışması, cinsel yerlerine dokunması ve katılana yönelik cebir kullanması, katılanın direnmesi ile eylemine son vermesi nedeniyle cinsel saldırı eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın aşamalardaki beyanları, savunma, adli raporlar ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında; suça sürüklenen çocuğun katılanın omuzlarından tutup sedye üzerine yatırarak cinsel organını ellediği, pantolonunu çıkarmaya çalıştığı, bu sırada aralarında boğuşma yaşandığı, katılanın direnmeye devam etmesi üzerine suça sürüklenen çocuğun eylemine son verdiği, icrai hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkanı bulunduğu halde katılanın aşılabilir mukavemeti dışında ciddi bir engel neden olmaksızın kendiliğinden bıraktığı anlaşılan olayda, sübuta eren eyleminin cinsel saldırı suçu kapsamında kalacağı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2015/35 Esas, 2015/142 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2436, Karar No: 2024/1256, Tarih: 27.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/2436 E.  ,  2024/1256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2018/195 Esas, 2019/212 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.10.2019 tarihli ve 2019/2650 Esas, 2019/2152 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastının bulunmadığına, eylemin kasten yaralama olarak değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastının bulunmadığına, eylemin kasten yaralama olarak değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ile mağdurun duygusal birliktelik yaşadıkları, mağdurun bu birliktelikten hamile olduğunu sanığa söylediği, mağdurun daha sonra hamile olmadığını öğrenmesi nedeniyle sanığın mağdurdan ayrılmak istediği, mağdurun sanıktan ayrılmak istemediği, olay öncesinde bu durumu görüşmek üzere buluştukları, anlaşamadıkları, mağdurun sanığı ikna etmek ya da cezalandırmak kastı ile sanığa "seni öldürecekler, bu sebeple arıyorlarmış, saklanmak için arkadaşlarımın yanına gidelim" diyerek sanığı ikna ettiği ve daha önceden ayarlayıp planladığı yere sanığı götürerek önceden yapılan plan dahilinde anlaştığı birkaç kişiye sanığı dövdürdüğü, sanığın kendisini darp eden kişilerin elinden kaçarak kurtulduğu, 26.06.2017 tarihli kati hekim raporunda sanığın vücudunun değişik yerlerinde eski sıyrıklar olduğunun bildirildiği, yine dosya içerisinde bulunan cd çözüm tutanağına içerisinde yer alan ses kayıtlarına göre sanığın mağdurun arkadaşları tarafından dövüldüğü, mağdurun bu içerikleri kabul ettiği, sanığın bu kişiler tarafından takip edilerek evi basıldığı, sanığın bu yaşananlardan korkması nedeniyle evinde bulunan tüfeği aracın bagajına koyduğu, sanık ve mağdurun olay günü ... noteri yakınlarında tekrardan buluştukları, mağdur ile sanığın konuşma sırasında tartışmaya başladıkları, mağdurun sanığa "sen adam değilsin, erkek değilsin" şeklindeki sözler söylediği, bu sözler ile olay öncesinde sanığın mağdurun arkadaşları tarafından dövülmesi ve ardından evinin basılmasından kaynaklanan hiddetli öfke ile kapıldığı haksız tahrik altında sanığın aracında bulunan öldürmeye elverişli tüfeği alarak bu tüfekle mağdura doğru yakın mesafeden 2 el ateş ettiği, ... Devlet Hastanesince düzenlenen 24.04.2018 tarihli kati hekim raporuna göre mağdurda sol dizde tibia açık parçalı kırık, patella ve eklem içi kırık saptandığı, sinir ve damar hasarı nedeniyle mağdurun sol alt ekstremite işlevinin sürekli zayıfladığı ve yaşamsal tehlike geçirdiği, kullanılan silahın öldürmeye elverişli olması, atış mesafesi, atış sayısı, yaraların niteliği ve olayın meydana geliş tarzı birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdura karşı eylemini gerçekleştirirken öldürme kastı ile hareket ettiği belirtilmiştir.

2. Sanık savunması, mağdur beyanı, tanıkların anlatımları, ... Devlet Hastanesinin 26.06.2017 ve 24.04.2018 tarihli adlî raporları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporu, CD çözümüne ilişkin bilirkişi raporu, nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

2. Sanık savunması, mağdur beyanı, tanıkların anlatımları, ... Devlet Hastanesinin 26.06.2017 ve 24.04.2018 tarihli adlî raporları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporu, CD çözümüne ilişkin bilirkişi raporu, nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından "Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, mağdurdan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturduğu kabul edilen söz ve davranışların ulaştığı boyut da dikkate alınarak, TCK'nin 29. maddesi gereğince makul bir oranda indirim yapılması gerekirken, daha vahim olaylarda uygulama olanağı bulunan (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe istinaf talebi olmadığından yeniden yargılama sebebi sayılmamış" şeklinde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Görüşü Yönünden

İlk Derece Mahkemesinin, sanık hakkında mağdura yönelik eyleminin vasfının tayini ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğnamenin görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, mağdurdan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında alt sınıra yakın bir indirim yerine yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve bu husus Bölge Adliye Mahkemesince de eleştiri konusu yapılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, av tüfeği ile yakın mesafeden bacağa yönelik yapılan atışlarda, toplu saçma girişi ile geniş doku ve kemik defekti (eksikliği, kaybı) yanında ana damar ve sinir paketinin tamamen parçalanıp ani ve bol miktarda kan kaybı sonucu kısa sürede ölümün meydana geldiğinin bilinen bir durum olması nedeniyle kullanılan pompalı doldurmalı av tüfeğinin etkili mesafeden vahim sonuçlar meydana getirmeye elverişli olması, ateş mesafesi, sayısı, yara yerleri ve niteliği birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, yaptırımların (1) nolu paragrafta belirtilen eleştiri nedeni dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.10.2019 tarihli ve 2019/2650 Esas, 2019/2152 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5645, Karar No: 2017/686, Tarih: 07.03.2017

**1. Ceza Dairesi         2015/5645 E.  ,  2017/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81, 35, 53, 58, 63, 54, CMUK.nun 326/son. maddeleri uyarınca; 5 yıl hapis cezası

Sanık ... ve müdafiinin yüzlerine karşı 29/05/2014 tarihinde tefhim olunan hükme karşı, sanığın yasal süreden sonra 24/06/2014 tarihinde yapmış bulunduğu temyiz isteminin reddine dair Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26/06/2014 tarihli ve 2014/69-118 sayılı ek kararda isabetsizlik görülmediğinden, sanığın ek karara yönelik yapmış bulunduğu temyiz talebinin kabulüne yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle hükmün ONANMASINA 07/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1890, Karar No: 2020/3883, Tarih: 23.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/1890 E.  ,  2020/3883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 12 parsel sayılı taşınmazın kayıt maliklerinden Filip’in gaip olması nedeniyle taşınmazdaki hissesinin yönetimi için kayyım tayin edildiğini, taşınmazın tamamının davalı tarafından kahvehane olarak kullanıldığını açıklayarak, 5.670,00 TL ecrimisilin davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; hesap edilen 976,63 TL'nin 31.12.2007, 1.036,03 TL'nin 31.12.2008, 1.168,71 TL' nin 31.12.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ile davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Buna göre, yargılama açık olarak yapılır ve HMK'nin 297/2. maddesi hükmü gereğince de yargılama sonunda verilen kararda taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilir. Aynı Kanun'un 298/2. maddesi hükmü ise, sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını amirdir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarihli ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, Mahkemece yapılacak iş; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

Somut olayda;

Mahkemece verilen kısa kararda; “5.653,28 TL işgal tazminatının 01.01.2014 tarihinden itibaren kademeli yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” denildiği halde, gerekçeli kararda; “hesap edilen 976,63-TL'nin 31.12.2007, 1.036,03-TL'nin 31.12.2008, 1.168,71 TL' nin 31.12.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” karar verilmiş ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında hem hüküm altına alınan alacak miktarı hem de faiz uygulaması açısından çelişki oluşturulmuştur.

Hüküm, bu nedenle Kanun'a, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na aykırı olarak tesis edildiğinden bozulması gerekmiştir.

Hüküm, bu nedenle Kanun'a, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na aykırı olarak tesis edildiğinden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekili ile davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekili ile davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 23.6.2010 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7776, Karar No: 2012/14900, Tarih: 13.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7776 E.  ,  2012/14900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505- 2012/28, 2011/509-2012/30, 2001/513-2012/23 esas ve karar sayılı ilamlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu anlaşılmakla; şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için, tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesinin verilmemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/09/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/22305, Karar No: 2007/1533, Tarih: 08.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/22305 E.  ,  2007/1533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Yukarıda tarihi, numarası, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; Dairenin \* 17.10.2006 gün ve 4103 – 14124 sayılı ilamiyle\* onanmasına karar verilmişti. Sözü geçen Dairemiz kararının düzeltilmesi istenilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı Kanunun değişik 442. maddesi ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddesi hükmünce takdiren (140) YTL. para cezasının, harçlar kanunu uyarınca (27.00) YTL. ilam harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna oyçokluğuyla karar verildi. 08.02.2007

KARŞI OY

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)