muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1980, Karar No: 2018/10729, Tarih: 04.07.2018

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Sonuç olarak, yargılamaya konu somut olayda; sanıkların kullandığı sözlerin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı ağır eleştiri niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanıkların bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ... ve ...’nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2383, Karar No: 2020/11305, Tarih: 10.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/2383 E.  ,  2020/11305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK.nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinin, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın suç oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılarak açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2221, Karar No: 2015/2388, Tarih: 20.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/2221 E.  ,  2015/2388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen reddine-kısmen bozulmasına-kısmen onanmasına dair Dairemizin 03.11.2014 gün ve 10885-21379 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Karar düzeltme dilekçelerinde davacı vekili Av. ... ve davalı vekili Av. ...'ın imzaları bulunmamaktadır. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde dilekçenin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK. md.445). Karar düzetme dilekçesinin üzerinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mührü bulunmamaktadır. Bu haliyle dilekçenin incelenmesi mümkün değildir.Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren vekile tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 20.02.2015 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2019/2129, Karar No: 2019/4139, Tarih: 28.06.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/2129 E.  ,  2019/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- KARAR -

Hükmü temyiz eden davalı vekilinin adli yardım talepleri Dairemizin 18.04.2019 tarih, ... E. - 2019/2708 K. Sayılı ilamı ile reddedilerek, HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrimesine karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemizin geri çevirme kararı uyarınca davalı vekiline temyiz harçlarının yatırılması için muhtıra çıkarılmış, davalı vekili tarafından verilen 03.06.2019 tarihli dilekçe ile Dairemizin adli yardım taleplerinin reddi kararına itiraz edilerek temyiz talebinin incelenmesi talep edilmiştir.

03.06.2019 tarihli dilekçe içeriği itibariyle adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemizin kararına karşı itiraz niteliğinde olduğundan, HMK'nın 337/2. Maddesi uyarınca adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazın incelenmesi Dairemizin görevi dışında olup, Yüksek 20. Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 28/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8340, Karar No: 2015/7057, Tarih: 12.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8340 E.  ,  2015/7057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/268279

MAHKEMESİ : Selendi(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2013/4 (E) ve 2013/75 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve müşteki S.. K..'nun, talimatla alınan ifadesinde davaya katılmak istediğini bildirmesine karşın, katılma hususunda bir karar verilmeyerek CMK'nın 238/2. maddesine aykırı davranılmış ise de; temyiz dilekçesinin katılma istemi niteliğinde olduğu gözetilerek, CMK'nın 237/2. maddesi gereğince suçtan zarar gören müşteki S.. K..'nun davaya katılan, vekilinin de katılan vekili sıfatıyla davaya kabulüne karar verilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan S.. K.. vekilinin bir sebebe dayanmayan temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9936, Karar No: 2016/13077, Tarih: 04.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/9936 E.  ,  2016/13077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Adalet gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Şikayetin geri alınması nedeniyle düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın gerekçeli kararı usülüne uygun şekilde tebliğ almasına karşın şikayetten vazgeçmeyi kabul etmediğine dair açık bir beyanına rastlanılmadığı ve dosya içeriğine göre 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla vazgeçmenin kabul edilip edilmediğinin sorulmaması nedeniyle bozma öneren tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 04.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6480, Karar No: 2016/4319, Tarih: 17.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6480 E.  ,  2016/4319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 86/3-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda sanık hakkında TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a,52/2-4 maddeleri uyarınca 500 TL adli para cezasına karar verildiği ve gerekçesi de açıklanmak suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise sanık hakkında kısa kararda belirtildiği gibi temel cezanın TCK'nın 179/3-2 maddesi gereğince 1 ay hapis cezası olarak belirlenmesi akabinde “sanığın eylemini silahtan sayılan ağaç sopa ile işlediği” gerekçesi ile sanık hakkında uygulama yeri bulunmayan TCK'nın 86/3-e maddesindeki arttırım hükümleri ile TCK'nın 62. maddesindeki indirim hükümlerinin uygulanması akabinde belirlenen 3000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ve kararın gerekçesi ile kısa karar arasında çelişki oluşturulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15622, Karar No: 2013/20374, Tarih: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/15622 E.  ,  2013/20374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... ve... ....... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... Bakanlığı bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İş yerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İş yerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür iş yeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi iş yerleri bakımından, iş yerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de iş yeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede iş yeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir iş yerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9. HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; dava dilekçesi ile davacı, davalı asıl işveren ... Bakanlığı'na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin mutfak ve yemek işlerini üstlenen alt işverenlerde, son olarak diğer davalı... Temizlik Şirketi'nde 15.07.2010 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, iş akdinin ihalenin kazanılamadığı gerekçesiyle haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini, davalı ... Bakanlığı'nın üst işveren... Şirketi'nin alt işvereni olarak alacaklarından sorumlu olduklarını iddia ederek alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... Bakanlığı vekili; hastane yönetiminin asıl işi olan tedavi ve ... hizmeti haricindeki diğer işleri üstlenen şirketler ile aralarında alt-üst işveren ilişkisinin bulunmadığını, bu nedenle Bakanlığa husumetin yöneltilemeyeceğini, ... Bakanlığı ... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin yemek hazırlama, pişirme, dağıtım ve sonrası hizmetlerini 19.12.2005 - 14.06.2008 tarihleri arasında ... Şirketi'nin, 2008/Temmuz - l5.07.2010 tarihleri arasında da imzalanan hizmet alım sözleşmeleri gereği davalı... Şirketi'nin üstlendiğini, hizmet alım sözleşmeleri ve sözleşme eki teknik ve idari şartnamelerden de anlaşılacağı üzere işçi alınması, işçi çıkarılması ve işçi haklarının ödenmesinin yüklenici firmaya ait olduğunu, hastane idaresinin bu alacaklara ilişkin herhangi bir sorumluluğunun söz konusu olmadığını, yüklenici firmaya bağlı çalışan personelin şahsi sicil dosyalarının yüklenici şirket tarafından tutulduğunu, bu nedenle müvekkili Bakanlığa ait idarede kayıt bulunmadığını, 15.07.2010 tarihinde davalı... Şirketi ile idare arasında imzalanan hizmet sözleşmenin sona erdiğini, bu tarihten sonra hastanenin yemek hazırlama, pişirme, dağıtım ve sonrası hizmetlerinin hizmet alım sözleşmesi ile... Ticaret -...... tarafından yerine getirilmeye başlandığını, idare ile herhangi bir iş sözleşmesi bulunmayan davacının iş akdinin feshinden doğan tüm hak ve alacaklarından ve iş akdinin haksız feshinden hastane idaresinin herhangi bir sorumluluğunun olmadığını, ayrıca talep edilen alacakların zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı... Şirketi vekili; ... Bakanlığı'na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin Kamu İhale Kanunu uyarınca bir kısım işlerini hizmet alım sözleşmeleriyle gördürdüğünü, öteden beri burada çalışmakta olan işçilerin gerçekte ... Bakanlığının işçisi olduğunu, 2008 yılından itibaren ihale ile söz konusu hizmetler belirli sürelerle üstlenilmiş olunduğundan süreli hizmet alım sözleşmesine bağlı olarak davacı ve diğer çalışanlarla belirli süreli akit yapıldığını, akdin belirli süreli yapılmasının bu objektif koşulu nedeniyle ardarda yapılan belirli süreli akitlerin belirli süreli niteliğini muhafaza ettiğini, davacı ve davacı konumunda bulunan tüm personelin hizmet akdi kendiliğinden asıl işveren ... Bakanlığı ve Kamu İhale Kanunu gereği aynı iş yerinde aynı hizmeti görmek anlamında ihaleyi alan yeni firma ile devam ettiğini, davacının hizmet akdinin ihaleyi alan en son müteahhit firma olan... Temizlik -......'ye devir ve teslim edildiğini, çalışmasına devam eden bir kısım işçilerin daha sonra iş akdinin feshedildiğini, feshe bağlı işçilik alacaklarından artık devralan işverenin sorumlu olacağını, davacının müvekkil şirketi ibra ettiğini, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.