muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/22157, Karar No: 2017/5275, Tarih: 28.03.2017

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacının, dava dilekçesinde döner sermaye alacağı talebinde bulunmadığının anlaşılmasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında davacının yol ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, 2012 Temmuz ayından itibaren yol ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek alacak talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, çalışanlara yol ücreti ödenmekte iken 2012 yılı Temmuz ayından dava tarihine kadar geçen dönemdeki yol ücretlerinin ödenmediği bu haliyle uygulamanın kaldırılarak iş koşuluna dönüştüğü gerekçesi ile talebin reddine hükmedilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesindeki “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki esaslı değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

4857 sayılı İş Kanunu 10.06.2003 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, yukarıda belirtilen madde uyarınca bu tarihten sonra işçinin çalışma koşullarındaki aleyhe bir değişiklik, ancak durumun işçiye yazılı bildirimi ve işçinin de yazılı muvafakatı ile mümkündür.

Dosya içerisinde, davacı işçiye; yol ücretinin kaldırılacağına ilişkin olarak yazılı bir bildirim yapıldığına ya da işçinin yazılı olarak muvafakat ettiğini bildirdiğine dair herhangi bir belge bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, davacının yol ücreti alacağının hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı gerekçe ile reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/03/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21004, Karar No: 2015/7650, Tarih: 14.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/21004 E.  ,  2015/7650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk .... hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezası TCK'nın 50/1-f maddesine uygun biçimde seçenek tedbirlerden kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine çevrilirken, iş kolu belirlenmeyerek hükmün infazının kısıtlanmaması ve tedbir süresinin doğru belirlenmiş olması karşısında, kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara dönüştürülmesi sırasında mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmayıp, 06.04.2004 tarih ve 25425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Çocuk ve Genç İşçilerin Çalıştırılma Usul ve Esasları Hakkındaki Yönetmeliğin çocuk ve genç işçilerin çalıştırılma esaslarını düzenleyen 5. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır. Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “ Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen, otuz gün içerisinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde, kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceğinin ihtarına” dair kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33040, Karar No: 2013/32490, Tarih: 24.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/33040 E.  ,  2013/32490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitler de yapılacak artış oranına uyulmadığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.493,92 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki 13.12.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Memur maaş artış oranı Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından 15.06.2007 tarihli yazısına göre;2007 yılı Ocak-Haziran döneminde %5.8 oranında artırılmıştır. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 102.05 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6910, Karar No: 2009/1403, Tarih: 23.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/6910 E.  ,  2009/1403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki bonodaki kefaletin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 2000 yılından beri “demons+kortikal atrofi+parkinsonizm” hastalığından tedavi gördüğünü, davacının kayınpederi ve kayınbiraderinin müvekkilinin bu hastalığından yararlanarak davalıdan aldıkları ödünç para karşılığı davalıya verdikleri senede kefil olarak müvekkiline imza attırdıklarını, davalının daha sonra bu senede dayalı olarak icra takibi başlattığını, müvekkilinin senedin tanzim tarihi itibariyle tedavi gördüğü hastalıklar sebebiyle fiil ehliyetine sahip olmadığını belirterek dava konusu senetteki müvekkilinin kefaletinin ve icra takibinin müvekkili yönünden iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, ödeme emrinin davacıya 05.11.2003’te tebliğ edildiğini, takibe itiraz edilmediği gibi hacizlere ve kıymet takdirlerine de itiraz edilmediğini, davacının müvekkiline 2004 yılında da senet düzenleyerek verdiğini, bir kısım taşınmazlarıyla ilgili eser sözleşmesi yaptığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve Adli Tıp Kurumu Raporu’na göre, davacının dava konusu senedin tanzim tarihi itibariyle hukuki ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, takibe konu 01.03.2003 vade, 19.02.2003 tanzim tarihli ve 40.000.000.000.-TL. bedelli bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5007, Karar No: 2023/10389, Tarih: 06.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/5007 E.  ,  2023/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/6185 Esas, 2023/351 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/25 Esas, 2022/71 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve hakimin müdahalesi davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; bahçe mesafeli birbirine komşu müstakil evlerden oluşan sitede her iki evin birbirinden site tarafından öngörülen şekilde ortak alana örülen 80 cm'lik dekoratif çitler ile ayrıldığını, davalı ile davacı müvekkilinin bitişik komşu olup davalı ortada hiç sebep yokken ve ne davacıdan rıza ne de site yönetiminden muvafakat ve izin almadan 80 cm'lik dekoratif duvarı yıktığını ve yerine 2 metre yüksekliğinde çit boyunca duvar ördüğünü, yapılan işlemin 3194 sayılı İmar Kanunu'nun (3194 sayılı Kanun) ilgili yönetmeliğe, ana projeye, ruhsata, medeniyet ve dürüstlük kurallarına, ayrıca komşuluk hukukuna aykırı olduğunu, davanın ortak yere tecavüzünün (el atmasının) önlenmesine, sonradan yapılan duvarın kal'ine ve eski haline getirilmesine ortak yere konulan ve müvekkilinin evinin tam içini hedef alan kameranın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı taraf ile müvekkilleri ...'in İzmir ili, ... ilçesi, Yeni ... Köyü, Kargılıdere mevkii 10038 ada 1 parselde kurulu Aliza Tatil köyünde 35 ve 36 bağımsız bölüm numaralarında komşu oldukları hususunun doğru olduğunu, ancak dava dilekçesinde iddia edilen diğer hususların gerçeği yansıtmadığını, zira iki bağımsız bölüm arasındaki sınır duvarının ve kameranın mimari proje ve yönetmeliğe uygun olduğunu, nitekim davacı tarafın bu konuda ... Belediyesine şikayette bulunduğunu, yapılan inceleme neticesinde herhangi bir aykırılık tespit edilemediğini, yine taraflar arasındaki bu ihtilaf sebebiyle ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/2548 soruşturma numaralı dosyası ile müvekkilinden özür dilemesi üzerine uzlaşma ile sonuçlandığını, açılan davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu ve reddine karar verilmesi gerektiğini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraflar arasında daha evvel yine mevcut sınır duvarı ile ilgili olarak tartışma ve problem yaşanmış davacı taraf ... Belediyesine şikayette bulunmuş ...’in de ... Cumhuriyet Savcılığına davacı hakkında şikayette bulunduğunu, Belediye fen ve imar yetkilileri tarafından yapılan incelemede imara aykırı bir husus tespit edilmediğini, keza davacı taraf tartışma ve sarf edilen sözler nedeniyle özür dilediğini ve şikayetinden vazgeçtiğini ve özetle taraflar arasında uzlaşma(anlaşma) sağlandığını ve konunun kapandığını, yani dava konusu yer ile ilgili olarak taraflar arasında uzlaşma sağlandığını, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/2548 sayılı soruşturma dosyasında uzlaşma bürosu tarafından düzenlenen tutanak ve raporun mevcut olduğunu, bahsi geçen delillerin dava dosyasında mevcut olduğunu, bilirkişi raporunun karar vermek açısından yetersiz olduğunu, rapora karşı verdiği itiraz ve beyan dilekçesinin içeriğini tekrar ettiğini, mimari projede sınır duvarının şekli yüksekliği belli olmadığı gibi bu konuda site yönetimi tarafından alınan bir karar olmadığını, sadece yıpranan eskiyen ara duvarı son derece estetik olarak ve aynı yükseklikte onardığını ve yukarıda açıklandığı şekilde taraflar arasında uzlaşmaya varan bir süreç yaşandığını, dolayısı ile bilirkişi raporunda belirtilen kanaatin aksine rızanın söz konusu olduğunu, bu sebeple esas yönünden de yerel mahkemece verilen kararın hukuka aykırı olduğunu, verilen kararın bozulması gerektiğini, bir an için mimari proje ve yönetim planına aykırı bir yapı olduğu farzedilse dahi dava dosyasına sunduğu Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının 10.05.2019 tarihli ve BRTZ7J8H belge numaralı yapı kayıt belgesi ile 3194 sayılı Kanun'un geçici 16 ncı maddesi kapsamında dava konusu yapının yasal hale gelmiş olduğunun kabulünün gerektiğini, mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile incelenen mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu, istinaf sebepleri yerinde olmadığından başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu ve 33 üncü maddeleri

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalıların mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5276, Karar No: 2009/4955, Tarih: 03.07.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5276 E.  ,  2009/4955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ...Asliye Hukuk ve .... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, nüfus kaydında baba adının iptali istemine ilişkindir.

2005 doğumlu küçük ... nüfus kaydında Jan Hendrik Karel Van Genderen’in çocuğu olarak kayıtlıdır. Dava ile bu çocuğun gerçek babasının nüfus kaydında gözüken Jan Hendrik Karel Van Genderen olmayıp, Kolombiya’lı başka bir erkek olduğu iddia edilerek nüfusta baba olarak gözüken Jan Hendrik Karel Van Genderen’in baba olduğuna ilişkin kaydın iptali istenmiştir.

Çocukla nüfus kaydında babası olarak görünen erkekle kurulmuş bulunan soy bağının iptalini amaçlayan bu dava soy bağının reddine yöneliktir. Soy bağının reddi davasını kimlerin açabileceği, taraf teşkili ve diğer hususlar ancak görevli mahkemede tartışılabilir. Davaya bu niteliğiyle bakma görevi Aile Mahkemesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16339, Karar No: 2023/1019, Tarih: 07.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/16339 E.  ,  2023/1019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİCeza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ve müdafinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği yasal imkan bulunmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.09.2017 tarihli, 2017/19 Esas, 2017/76 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 62 nci maddesi, 63 üncü maddesi ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.01.2019 tarihli, 2017/1139 Esas, 2019/51 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin birinci cümlesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istemleri özetle;

Sanığın ByLock kullanmadığına, ByLock verilerinin çelişkiler içerdiğine, ByLock'un yasak delil niteliğinde olduğuna, sendika üyeliğinin Anayasal bir hak olduğuna ve suçun delili olamayacağına, Bank Asyanın kapatıldığı tarihe kadar yasal olarak faaliyet yürüttüğüne, Bankasya'ya para yatırmanın hukuka aykırı olmadığına, sadece kredi kartı kullanımının bulunduğuna, bu konuda detaylı inceleme yapılmadığına, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü