muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/521, Karar No: 2018/1711, Tarih: 05.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/521 E.  ,  2018/1711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası nedeniyle yaralanan sigortalıya ödenen peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik ödeneginin 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, davalının rücu alacağından sorumluluğu, ancak maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür. 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.

İnceleme konusu davada; Davacı Kurum tarafından, 23.11.2011 tarihinde geçirdiği iş kazası sebebiyle yaralanan sigortalıya ödenen ilk peşin sermaye değerli gelirin, geçici iş göremezlik ödeneğinin tahsilinin talep edildiği, kurum müfettişi tarafından tanzim edilen kusur raporunda davalı işverenin %50, sigortalının da %50 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, mahkemece alınan kusur raporunda işverenin %80, sigortalının %20 oranında kusurlu bulunduğu, dosyada alınan kusur raporu esas alınarak kurum zararının %80'i oranında davanın kabulü yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.

Ancak işverenin, üçüncü kişilerin ve sigortalının iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespitinde iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin bu şekilde belirlenmesi gerekir.

Mahkemece dosyada alınan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de müfettiş raporu ile dosyada alınan kusur raporu arasında açık orantısızlık olduğundan kusur tespiti için yeterli araştırma yapılmadığı, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece dosyada alınan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de müfettiş raporu ile dosyada alınan kusur raporu arasında açık orantısızlık olduğundan kusur tespiti için yeterli araştırma yapılmadığı, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular ile iş kazasının oluş şekli de dikkate alınarak olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden ihlal edilen mevzuat hükümlerini, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçları irdeleyen, olayın meydana gelmesinde etkili olan hususları tespit eden, bu bağlamda işverenin ve sigortalının kusur aidiyet ve oranlarını gerekçeleriyle belirleyen, denetime elverişli, raporlar arasındaki çelişkiyi gideren kusur raporu alınarak sonucuna göre karar vermek gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın,eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3050, Karar No: 2011/4860, Tarih: 13.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3050 E.  ,  2011/4860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 9.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyetçi Vergi Dairesi (Hazine) vekili mükellef ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti. hakkında alınan 4.000.000,-TL’lik ihtiyati haciz kararı uyarınca şirket müdürü ... ... adına kayıtlı taşınmazlar üzerine 21.8.2009 günü haciz konulduğunu, ancak bu taşınmazların bedelinin paylaştırılmasına ilişkin sıra cetvelinde ...Vergi Dairesi’ne pay ayrılmadığını ve bu durumun Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21 inci maddesinin birinci fıkrası hükmüne aykırı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I maddesi hükmü uyarınca vergi alacağının ilk hacze iştirak etmesi gerektiğinden bahisle sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm şikâyet olunan M. Gündüz Ünlü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Limited şirket ortak ve yöneticilerinin şirket borcundan sorumlu olması Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 35 ve mükerrer 35 inci maddeleri ile Vergi Usul Kanunu’nun 10 uncu maddelerinde düzenlenmiştir. Şirket yetkilisi olduğu ileri sürülen kişinin sorumluluğu cihetine gidilebilmesi için, somut olayın özelliğine göre uygulanacak yasal düzenleme belirlendikten sonra, şartların tahakkuk edip etmediği araştırılmalı ve ihtiyati haczin anılan yasanın 21/I inci maddesinde gösterilen “haciz” kavramı kapsamına girmediği de gözetilerek kamu ihtiyati haczinin kesinleşip kesinleşmediği üzerinde durulmak suretiyle bir karar verilmek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18155, Karar No: 2022/3657, Tarih: 01.03.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/18155 E.  ,  2022/3657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 23/02/2022 Salı günü davacı vekili Av. ... ile davalılar ... ve ... vekili Av. ... geldiler. Diğer davalı ... adına gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan tarafların vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Vergi İdaresi, dava dışı ... Kimya Metal Tekstil Deri Kimya San. Ltd. Şti.'nin vergi borcundan dolayı şirket ortağı ... hakkında vergi borcu nedeniyle aleyhine takip yaptıklarını, takibin sonuçsuz kaldığını, dava konusu taşınmazın ... tarafından 24/07/2007 tarihinde, şirketin diğer ortağı ... ’ın çocukları davalı ... ve ...'a devrettiğinden, bu tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemenin davanın reddine ilişkin kararı, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 18/12/2018 tarih 2015/15671 Esas 2018/12356 Karar sayalı ilamı ile dosya içerisindeki belgelerden davacı vergi idaresi tarafından takibe geçilen vergi borcu 2006 yılından başladığı, tasarrufun ise bu tarihten sonra 24/07/2008 tarihinde yapıldığından, mahkemenin aksi yöndeki tesbiti isabetli olmadığı, ancak, bu tür davaların dinlenebilmesi için diğer dava koşullarının yanında, iptali istenilen tasarrufun bir tarafının hakkında kesinleşmiş bir takip bulunan borçlu olması gerektiği, 6183 sayılı Yasa'nın 4369 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile değişik 35. maddesi limited şirketin amme alacaklarını ödeyememesi halinde şirket ortaklarından bu borcun nasıl tahsil edileceğine ilişkin bir düzenlemeye göre limited şirketin tasfiye edilmesi veya tahsil imkanı kalmadığı ilişkin belge alındıktan sonra ortaklar hakkında takibe geçilmesi gerektiği, somut olayda, dosya içerisindeki belge ve davacı idarenin verdiği yazı cevaplarından, vergi borcunun ... Kimya Metal Tekstil Deri Kimya San. Ltd. Şti.'ne ait olduğu, davalı şirket ortağı Mevlüt hakkında belirtilen yasaya uygun olarak bir takip yapılıp yapılmadığı ve takibin kesinleşip kesinleşmediği anlaşılamamaktadır.

Mahkemece, yapılacak iş, davalı ... hakkında şirket borcundan dolayı takip yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği, şayet davanın kabulüne karar verilmesi gerekirse, davacı kamu idaresinin iptal edilen tasarrufun yapıldığı tarihteki kamu alacağının tesbit edilerek bu miktar ile sınırlı olarak tasarrufun iptali veya bedele hükmedilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, bozmadan sonra mahkemece, asıl kamu borçlusu şirket hakkında tasfiye kararı olmadığı ve tahsil imkanı kalmadığının belgelenmeden davalı ... hakkında ödeme emri düzenlendiği, şirket hakkındaki takibin halen devam ettiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 sayılı Yasa’dan kaynaklanan tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl borçlu şirket hakkında tasfiye kararı olmadığı ve tahsil imkanı kalmadığı belgelenmeden davalı ... hakkında takip yapılmasının usulsüz olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi dosya kapsamına uygun görülmemiştir.

Dosya içerisindeki belgelerden, davalı ...’ın asıl kamu borçlusu ... Kimya Metal Tekstil Deri Kimya San. Ltd. Şti'nin kuruluş tarihi 29/08/2003 tarihinden itibaren, münferit imzaya yetkili %95 hisseye sahip ortak olduğu, borçlu şirketin 24/07/2007 tarihinde resen ticaret sicilden terk edildiği, şirket ortağı davalı ...’a ödeme emrinin 28/07/2008 tarihinde tebliğ edildiği ve takibin kesinleştiği sabittir. Asıl borçlu şirketin 24/07/2007 tarihinde resen terk edildiği belgelenmiş ve borç tahsil edilmemiş olduğundan, artık şirket ortağı ... hakkında takip yapılmasında isabetsizlik olmayıp, hakkındaki takipte kesinleşmiş olduğundan, davanın esasına girilerek, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13703, Karar No: 2017/6980, Tarih: 08.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13703 E.  ,  2017/6980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/05/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya ait olan Bölge Haber gazetesinin 24/01/2008 günlü yayınında “... Din Dersinde Sözlü Taciz" başlığı altında yayımlanan haberin gerçek olmadığını ileri sürerek, kişilik haklarına saldırıda bulunduğundan bahisle davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan haber içeriğinin, gerçekleri yansıtmaması ve güncel değerinin bulunmaması nedeni ile basın özgürlüğü kapsamında yer almayacağı ve davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur. Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur. Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği

durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, ceza dosyası içeriği, davacının 2008 yılına ait atama kararnamesi, tanık beyanları dikkate alındığında, yayının haber değerinin bulunup, görünür gerçeğe uygun olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, soruşturmaya konu bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar veilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2103, Karar No: 2021/9302, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/2103 E.  ,  2021/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 31/10/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 20/07/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 116/1. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 19/09/2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 28/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19525, Karar No: 2010/4824, Tarih: 26.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19525 E.  ,  2010/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, tehdit, mala zarar vermek

HÜKÜM : Beraat, düşme, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay C.Başsavcılığının 11/10/2006 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar ... ve ...'in yakınan ...'e yönelik işledikleri mala zarar vermek suçunda, yakınanlar ...,...,... ve ...'ın doğrudan doğruya zarar gören konumunda olmadıkları anlaşıldığından,adı geçen yakınanların bu suçla ilgili olarak davaya katılmalarına karar verilmesi hukuki değerden yoksun olup temyiz hakkı vermeyeceğinden, adı geçen yakınanlar vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin, teblğnameye uygun olarak, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi gereğince REDDİNE.

II- Katılanlar vekilinin 14.04.2003 tarihli temyiz dilekçesinin içeriğine göre, sanıklar ...,... ve ... ... hakkında yağma ve sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Katılanların ve yakınanların aşamalardaki anlatımları ve dosya içerisindeki kanıtlar hep birlikte değerlendirildiğinde, suç tarihinden önce dolmuş durağında çalışan katılan ve yakınanların bir kısmı ile arası açılan sanıklar ... ve ...'nin meydana getirdikleri olaylar sonucu sanık ...'ın yargılanıp cezalandırıldığı, mahkum olduğu para cezasını katılan ve yakınanlara ödettirmek için olay günü öğle saatlerinde durağa gelerek zorla para istedikleri, adı geçen sanıkların ve “Dinamit Hasan” lakabı ile anılan sanık ...'ın da daha önce defalarca aynı kişilerden haraç istedikleri,olay günü bir kısım katılan ve yakınanın sanıklar ... ve ...'ye karşı koyup,tartakladıkları ve duraktan çıkardıkları,bu iki sanığın tehdit ve hakaret içeren sözler sarfederek kaçtıkları,aynı gün saat 16.00 sıralarında bu defa sanık ... ile aleyhe temyizin kapsamı dışında kalan ...'in durağa gelerek silahla durağa ateş ettiklerinin iddia edilmesi karşısında; sanıklara iftira atmaları için bir sebep bulunmayan katılan ve yakınanların anlatımlarına itibar edilmeden, sanıklar ..., ... ve ... için yağmaya kalkışma, sanık ... için de durağı kurşunlayarak yağmaya kalkışma suçunda karşı tarafta korku uyandırıp,diğer sanıkların gerçekleştirdikleri “tehdit ve zor kullanma” davranışlarına katkı sağlayarak eyleme katılmak suçunu işledikleri yönünde kuvvetli kanıtlar bulunduğu halde, kanıtların tartışılması sırasında hangi kanıtlara hangi nedenlerle üstünlük tanındığı ve hangi kanıtların hükme esas alındığı denetime olanak sağlayacak biçimde karar yerinde tartışılmadan, yetersiz ve “sanıkların savunmalarının aksini kanıtlayan yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı” gerekçesi ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar ...,...,... ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9821, Karar No: 2023/9, Tarih: 09.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9821 E.  ,  2023/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüyle davacı baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulüyle İlk Derece Mahkemesi Hükmü kaldırılmak suretiyle ortak çocuk ile baba arasında yeniden kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı erkeğin uzun süreden beri kızını göremediğini, görüş günlerinde yaşanan olaylar sebebiyle davalı kadının ve kadının babasının ceza aldığını, kızını sürekli icra vasıtasıyla görmek mecburiyetinde kaldığı için ortak çocuğun psikolojisinin etkilendiğini, kadının ortak çocuğu koz olarak kullandığını, müşterek çocuğun büyüdüğünü ve tarafların boşanma ilamları ile hüküm altına alınan kişisel ilişkinin daha uzun süreli olması gerektiğini beyanla, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; çocuğun görüş günlerinde icra kanalıyla ve uzman eşliğinde çocuğun alınması konusunda tarafların uzlaştıklarını, davacının kızını görmek istemediğini, davacının çocuğuyla ilgilenmediğini, onu aramadığını, bu yönde bir talebinin olmadığını, davacı erkeğin başka bir kadınla duygusal ilişkisi olduğunu, bu kadının kızı ile ilgilenmekten kendi kızıyla ilgilenmeyi ihmal ettiğini, davacı erkeğin evlilik dışı olacak şekilde bir kadınla beraber yaşadığını bu durumun da ortak çocuğa kötü örnek olacağını beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI