muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3222, Karar No: 2019/6234, Tarih: 04.11.2019

Dava müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin birinci fıkrasında, kat malikleri anataşınmazın bakımı ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olduğu; ikinci fıkrasında ise kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramayacağı hükme bağlanmıştır. Dosya da ki bilgi ve belgelerin incelenmesinde

davalının malik olduğu taşınmazın ana cephesine dökülen 12,58 m2 treatuar betonunun imara aykırı olmadığı ve koruma amaçlı olduğundan bahisle bu yönden davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan imalatın projesinde olup olmadığı faydalı ve koruma amaçlı imalat için kat malikleri kurulunda bu yönde bir karar alınıp alınmadığı değerlendirilerek oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de mahkemece, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalı tarafa Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü uyarınca uygun süre verilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/11/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7126, Karar No: 2010/3337, Tarih: 05.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/7126 E.  ,  2010/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmeye teşebbüs, kaçırıp alıkoymak ve bu suçlara iştirak etmek suçlarından sanıklar ... ve ...'nin yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçlardan beraetlerine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.01.2003 gün ve 2002/184 Esas, 2003/21 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Katılanın hakkı bulunmadığından vekilinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, mağdurenin zorla kaçırdıktan sonra baskı ve tehditle nikah işlemlerinin yapılarak evlendiğinin iddia etmesi karşısında, sanıklara atılı suçların unsurları ile iştirak hükümlerinin uygulanması açısından evliliğin iptali için açılmış Pendik 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/862 Esas sayılı davanın sonucu araştırılıp, derdest ise kesinleşmesinin beklenerek ve kesinleşmiş ise işbu dosya arasına getirtilmesinden sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/2636, Karar No: 2013/10329, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2636 E.  ,  2013/10329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Davalılar ..., ..., ... ile 04.10.2010 tarihinde ölen murisleri ...'in dava tarihi olan 01.04.2013 tarihinden itibaren nerede veya nerelerde ikamet ettiklerinin zabıta aracılığıyla araştırılarak alınacak cevabî yazının,

2) Davalılar ..., ..., ... ile 04.10.2010 tarihinde ölen murisleri ...'in ikamet değişikliklerin ve bilgilerinin Nüfus Müdürlüğü, İl ve İlçe Seçim Kurulu, Belediye ve ilgili kamu kuruluşlarından sorulmak suretiyle alınacak cevabî yazıların,

3) 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun ile eklenen Ek - 4. madde uyarınca yapılan güncelleme çalışması olup olmadığı, varsa ilgili belgelerin,

4) Davacı vekilinin 07.12.2012 tarihli dilekçesi sonucu verilen karar ve mahkemece tapu müdürlüğüne yazılan yazının bir suretinin,

bu dosya arasında yer alması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 19/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8975, Karar No: 2015/6268, Tarih: 30.09.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8975 E.  ,  2015/6268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hükmün gerekçesinde cezanın teşdiden verilmesini gerektirecek bir durum bulunmadığı belirtildiği halde, hapis cezasında alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması suretiyle çelişki yaratılması,

2- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nisbi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, yargılamasının yapıldığı... Ağır Ceza Mahkemesinin, 09/09/2011 tarihli duruşması sırasındaki savunmasında, savunma yaparken eliyle duruşma savcılarını göstererek "sahtekarlık yapmış bu savcılar" şeklinde sözler söylemiş olması nedeniyle, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, hakkında açılan hakaret davasının incelenebilmesi için öncelikle kendisinin savcılar hakkında ortaya atmış olduğu sahtekarlık iddiasının araştırılması gerektiğini,... Ağır Ceza Mahkemesinin kendisiyle ilgili herhangi bir suç duyurusu olmadığını, duruşma zabıtlarını katiplerin yanlış yazabileceğini, duruşma zabıtlarını kabul etmediğini, duruşma görüntülerinin getirmesini talep ettiğini, suçlamaları kabul etmediğini savunmuştur.

Sanığın İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09/09/2011 tarihli duruşması sırasındaki savunmasındaki ifadelerin rahatsız edici olduğu anlaşılmaktadır. Bununla birlikte iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirileceği konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Sanığın İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09/09/2011 tarihli duruşması sırasındaki savunmasındaki ifadelerin rahatsız edici olduğu anlaşılmaktadır. Bununla birlikte iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirileceği konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) göre, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır. AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak, bazı istisnalara tabi ise de, bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşmenin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

İkinci olarak, AİHM’e göre, ifadelerin olgusal iddialar mı yoksa değer yargıları olarak mı kategorize edildiği incelemelidir. Bir olayın olup olmadığı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi ifade özgürlüğüne müdahale oluşturabilecektir. AİHM içtihatlarından çıkan sonuçtan anlaşılmaktadır ki, ulusal hukukun bu ayırımı öngörmemesi dahi tek başına ifade özgürlüğüne aykırılık oluşturabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadelerin değer yargısı içerdiğine karar verildiğinde ise, bu yargıları destekleyecek 'yeterli bir olgusal temelin' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının beli en azından belli düzeyde ol­gusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Bununla birlikte, bir değer yargısının sadece basit bir olaya dahi dayanması yeterlidir. Ancak hiçbir veriye dayanmayan bir değer yargısı AİHM tarafından aşırı olarak değerlendirilebilmektedir.

Son olarak, AİHM’e göre adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira, yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

AİHM, Schöprer/ İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

AİHM, Schöprer/ İsviçre davasında ise, davanın taraflarından biri olan avukatların yargı sistemine saygılı olması gerektiğini, avukatların, hâkimler aleyhine aşırı abartılı veya hakaretvari bir dil kullanmamalarını, ancak yargı hakkında aleni tartışmalarda yer alma hakkına sahip olabileceklerini belirtmiştir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağırılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir.

Somut olayda, sanığın söz konusu eyleminin, yargılandığı... Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/209 Esas sayılı dosyasının 09/09/2011 tarihli duruşmasında, savunmasının alınması sırasında işlenmesi savunma dokunulmazlığını gündeme getirmektedir. Davada taraf olan; davalı, davacı, şahsi davacı, katılan, sanık ve savcının iddianın ve savunmanın gerektiği şekilde yapılabilmesi için belirli koşullar içinde bazı isnatlarda bulunabilirler, bunu yaparken de bazen muhatapları küçük düşürücü ifadeler kullanabilirler. Ancak bu esnada iddia ve savunmanın gerekliliği ile orantılı hareket etmek zorundadırlar. Savunma dokunulmazlığından söz edilebilmesi için eylemin iddia veya savunma niteliğindeki evrak ile ilgili olarak yapılması, eylemin, yargı organlarına verilen dilekçelerde veya bu organlar huzurunda yapılması ve bu hak kullanılırken sınırın aşılmaması gerekmektedir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 17.07.2007 tarih ve 2007/174 karar)

Sonuç olarak, sanık tarafından savunmasının alındığı sırada kullanılan ifadelerin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi, değer yargısı niteliğine sahip olduğunun, bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemeyeceğinin, ayrıca söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde bulunduğunun, aksi düşüncenin suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına geleceğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/09/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32329, Karar No: 2014/17333, Tarih: 05.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/32329 E.  ,  2014/17333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/355225

MAHKEMESİ : Görele Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/132 (E) ve 2013/293 (K)

Mahalli mahkemece   verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 18.07.2013 tarihinde verilen kararı 1412 sayılı CMUK' nın 310. maddesinde belirtilen yasal süre içerisinde 22.07.2013 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla;

Temyiz isteğinin reddine ilişkin 04.10.2013 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA,

Hakkında kurulan hükme yönelen sanığın temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

1) Müşteki hakkında Trabzon Adli Tıp Kurumunca tanzim olunan 16.04.2013 tarihli adli raporda müştekinin yüz sınırları içinde tespit edilen yara izinin belirli bir mesafeden belirgin dikkat sarf edilmeden ilk bakışta fark edilebildiği cihetle yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı-olduğu şeklinde kanaat bildirilmesi karşısında müştekideki yaralanmanın sabit iz niteliğinden olup olmadığı konusundaki çelişkili giderildikten sonra sanığın hukuki durumun tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Olayın başlangıcının ve ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespiti bakımından E.. D.. isimli kişi mahkemece tanık sıfatıyla dinlendikten sonra sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi hükmünce haksız tahrikin uygulanıp uygulanamayacağı tartışılması gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden  5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesince CMUK'un 326/son hükmünce sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA,  05.05.2014  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/100, Karar No: 2005/126, Tarih: 15.11.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/6-100 E., 2005/126 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/6-100 E., 2005/126 K.**

**- ÇEKTEKİ KEŞİDE TARİHİ

- HÜRRİYETİ BAĞLAYICI CEZANIN ÜST SINIRI

- KESİCİ NEDENLERİN KANUNDA BELİRTİLEN ZAMANAŞIMI SÜRELERİ

- KESİNTİLİ ZAMANAŞIMI SÜRESİ

- RESMİ BELGE SAYILAN ÇEK'TE SAHTECİLİK

- RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK SUÇU

- SAHTECİLİK SUÇUNUN MANEVİ ÖGESİ

- SUÇ TARİHİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 342 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 59 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 64 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 66 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 67 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 102 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 104 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 322 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 223 ]

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçu sanıkları ..... ..... ile ..... .......'ın TCY'nın 64. maddesi aracılığı ile 342/1 ve 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ilişkin İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.05.2002 gün ve 231-137 sayılı hüküm sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 12.11.2003 gün ve 5384-8552 sayı ile;

"Suç tarihinde iş ortağı olan sanıklardan ...... ...... .......'un sanık ..... ......'a ait çeki onun izni ve bilgisi üzerine doldurup kendi imzasını atarak borcuna karşılık katılan şirkete verdiğinin anlaşıldığı ve kabul edildiği olayda, sahtecilik suçunun manevi ögesinin oluşmadığı gözetilmeden hükümlülük kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkeme 28.06.2004 gün ve 75-218 sayı ile; "sanıklara yüklenen sahtecilik suçunun manevi ögesinin oluştuğu" gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükümlerin de sanıklar müdafileri ve C.savcısı tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının "hükümlerin zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerektiği" görüşünü içeren 08.08.2005 gün ve 178047 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıkların resmi belge sayılan çek'te sahtecilik suçundan 765 sayılı TCY'nın 342/1 ve 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8'er ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilen olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, suçun manevi ögesinin oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen olayda:

Sahtecilik suçuna konu çekteki keşide tarihi 30.12.1992'dir. Ancak şubat ayında 30. gün bulunmadığından, keşide gününün ve dolayısıyla sahtecilik suçunun tamamlandığı tarihin, o yılın Şubat ayının son günü olan 29 Şubat 1992 olarak kabulü gerekmektedir. Öte yandan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 342/1, 102/3 ve 104/2 madde ve fıkraları uyarınca bu suça ilişkin kesintili zamanaşımı süresi (15) yıl olup, somut olayda bu süre henüz dolmamıştır.

İncelenen olayda:

Sahtecilik suçuna konu çekteki keşide tarihi 30.12.1992'dir. Ancak şubat ayında 30. gün bulunmadığından, keşide gününün ve dolayısıyla sahtecilik suçunun tamamlandığı tarihin, o yılın Şubat ayının son günü olan 29 Şubat 1992 olarak kabulü gerekmektedir. Öte yandan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 342/1, 102/3 ve 104/2 madde ve fıkraları uyarınca bu suça ilişkin kesintili zamanaşımı süresi (15) yıl olup, somut olayda bu süre henüz dolmamıştır.

Ancak sanığa yüklenen fiil, hükümden sonra 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 210. maddesi aracılığı ile 204. maddesinin 1. fıkrasında da suç olarak düzenlenmiş, yaptırımı ise 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası olarak belirlenmiştir. Öngörülen hürriyeti bağlayıcı cezanın üst sınırına göre bu suça ilişkin aslî dava zamanaşımı süresi de, aynı Yasanın 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine göre (8) yıldır.

Öte yandan, Yasanın 67. maddesinin 2. fıkrasında: dava zamanaşımını kesen nedenler sayılmış,

3. fıkrasında: kesici işlemin varlığı halinde, kesilme gününden itibaren, birden çok nedenin bulunması halinde de en son kesilme gününden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı öngörülmüş,

4. fıkrasında ise: kesici nedenlerin kanunda belirtilen zamanaşımı sürelerini yarıdan fazla uzatamayacağı hükme bağlanmıştır. Dolayısıyla sanıklara somut olayda yüklenen suç bakımından, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasasında öngörülen kesintili zamanaşımının azamî süresi (12) yıl olup, suç tarihi ile inceleme tarihi arasında bu süre dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, suçtan sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasası bütünüyle olaya uygulandığında, dava zamanaşımı gerçekleşmiş bulunduğundan davanın düşürülmesi gerektiği, dolayısıyla 5237 sayılı Yasanın uygulanması suretiyle belirlenen bu sonucun sanıkların lehine olduğu saptanmıştır. O halde, her iki sanık hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Diğer yönleri incelenmeyen Yerel Mahkeme direnme hükmünün gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

2- Bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında 5320 sayılı Yasanın 8. maddesinin 1. fıkrasının yaptığı gönderme nedeniyle 1412 sayılı CYUY'nın temyiz incelemesi yönünden halen uygulanması olanağı bulunan 322. maddesinin 1. fıkrasının verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar Mehmet Enver Bulut ve Halil Kılıç haklarındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCY'nın 66 ve 67. maddeleri ile 5271 sayılı CMY'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

Dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 15.11.2005 günü tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.