muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25480, Karar No: 2017/6717, Tarih: 13.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/25480 E.  ,  2017/6717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne dair verilen hükmün davalı/ birleştirilen davada davacı ... ile birleştirilen davanın davacısı ... Temizlik Enerji Üretim San ve Tic.A.Ş vekilince süresi içerisinde, davalı ... vekilince süresi geçirildikten sonra temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,30/07/2012 günü müvekkili şirkete ait ve ...'in sevk ve idaresindeki... plakalı araç ile seyir halinde iken müvekkili şirketin önünde seyreden... plakalı araç sürücüsü ...'nun direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüje çarptığını, öndeki aracın bu hareketi neticesinde müvekkili şirkete ait araç sürücüsünün frene basıp yavaşladığını ancak arkadan gelen sürücü ...'ın kullandığı ...plakalı aracın yavaşlamayıp müvekkile ait araca arkadan çarptığını, müvekkiline ait aracın bu çarpmanın etkisiyle yolun sağından gelen .... plakalı araç ile çarpışarak bariyerlere çarpmış vaziyette önde duran... plakalı araca çarparak durabildiğini, müvekkili davacıya ait aracın kullanılamaz hale geldiğini,

kaza tespit tutanağındaki kusur izafesinin gerçeği yansıtmadığını belirterek aracında oluşan hasar için şimdilik 40.000 TL'nin kaza tarihinden itibaren reeskont avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, kazada müvekkilinin kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Birleşen dava dosyasında davacılar vekili,; müvekkili ... yönetimindeki ... plakalı aracın 30/07/2012 tarihinde meydana gelen kazaya karıştığını, kaza sebebiyle araçta 19.459,00-TL'lik hasar meydana geldiğini, kaza anında aracın müvekkilinin hissedarı bulunduğu diğer davacı ... Temizlik Enerji Üretim San ve Tic.A.Ş işleri için kullanıldığından, hasarın ... adına diğer davacı ... Temizlik Enerji Üretim San ve Tic.A.Ş tarafından karşılandığını, kazaya karışan ...'in kullandığı .. plakalı aracın maliki ... Döküm San.Ltd.Şti tarafından müvekkilleri ve davalı ... hakkında ... 11.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/935 esasında dava açtığını, anılan dosyada kazaya karışan tarafların kusur durumlarının tespit edildiğini, kazada müvekkillerinin kusursuz olduğu kanaatinde oldukları, ancak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 19.459,00-TL hasardan 2.918,00-TL'sinin davalı şirket ile davalı ...'ten, 13.621,00-TL'nin ise davalı ...'dan tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dava dosyasında davalılar ... ve ... Döküm San.ve Tic.Ltd.Şti vekili, ... ...bakımından davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini,... plakalı aracın davacı şirkete ait olmayıp bu araçta meydana geldiği iddia edilen hasara ilişkin hiç bir hak ve talebi olamayacağını, kazanın oluşumuna diğer davalı ... ve davalı ...'ın sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl dava yönünden;davanın kısmen kabulü ile, 34.850,00-Tl'nin 30/07/2012 kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, birleşen dava yönünden; davacı şirketin aktif dava ehliyeti bulunmadığından bu davacısının

davasının HMK.nun 114/1-d, 115.maddeleri gereğince husumet nedeniyle usulden reddine, davacı ...'ın davasının kabulü ile, 13.621,00-TL'nin 30/07/2012 kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle davalı ...'dan, 2.918,00-TL'nin 30/07/2012 kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılar... ve ... Döküm Ltd.Şti.den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiş, hükümdavalı/ birleştirilen davada davacı ... ile birleştirilen davanın davacısı ... Temizlik Enerji Üretim San ve Tic.A.Ş vekilince süresi içerisinde,davalı ... vekilince süresi geçirildikten sonra temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan hasar nedeniyle maddi tazminat istemine yöneliktir.

Gerekçeli karar davalı ... vekiline 24.11.2014 tarihinde tebliğ olunmasına karşın davalı ... vekilinin temyiz dilekçesi 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 16.02.2015 tarihinde UYAP kanalı ile gönderilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da bu yolda karar verilebileceğinden açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin süresinden sonra verilen temyiz dilekçesinin süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekmektedir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı/ birleştirilen davanın davacısı ... ile birleştirilen davanın davacısı ... Temizlik Enerji Ür. San ve Tic. AŞ vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin süre nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı/ birleştirilen davanın davacısı ... ile birleştirilen davanın davacısı ... Temizlik Enerji Ür. San. ve Tic. AŞ vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.816,85 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı/ birleştirilen davada davacı ... ile

birleştirilen davanın davacısı ... Temizlik Enerji Üretim San ve Tic.A.Ş'den alınmasına 13.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1648, Karar No: 2006/3605, Tarih: 06.04.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/1648 E.  ,  2006/3605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalı hazine vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava davacılara ait işçi alacaklarının sıra cetvelinde ilk sıraya alınması gerektiği iddiasıyla açılan sıra cetveline itiraz davasıdır.

İcra Mahkemesi'nce ilk haczin davalılardan Karadeniz Vergi Dairesince 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uyarınca konulduğu ve bu haczin ilk sırada olmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının İİK.nun 366 ncı maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

2- Davalı ... dairesinin vekille temsil edilmiş bulunmasına ve davanın reddedilmiş olmasına göre anılan davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle davalı ... (Hazine) vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1794, Karar No: 2020/2828, Tarih: 20.10.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/1794 E.  ,  2020/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan tazminat talebine ilişkindir. Davacı idare iş sahibi, davalı ... ise yüklenicidir.

Davacı iş sahibi vekili; davacı kurumun mülkiyetindeki parsel üzerine davalı ... ile ortaklaşa 500 seyirci kapasiteli spor salonu, Pamukova stadı, futbol sahası, güreş antreman salonu yapımı konusunda anlaştıklarını ve bir kısım işlerin hiç yapılmadığını ve demirbaş malzemelerin eksik olduğundan idarenin zarara uğradığını ve meydana gelen idare zararı olan 394.217,75 TL'nin 21.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı yüklenici vekili; belirlenen zararların müvekkili idarenin sorumluluğunda olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen kararın taraf vekillerince istinaf edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 18.02.2020 tarih, 2018/580 Esas, 2020/271 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, verilen karar davacı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Davalı yüklenici vekili; belirlenen zararların müvekkili idarenin sorumluluğunda olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen kararın taraf vekillerince istinaf edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 18.02.2020 tarih, 2018/580 Esas, 2020/271 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, verilen karar davacı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Aid Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli Hakkında Kanun'un 4. maddesinde "Katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan veya sermayesinin tamamı Devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle ikinci maddede yazılı dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, bulunduğu yerin ve taşınmaza ilişkin uyuşmazlıklarda, taşınmazın aynına yönelik olanlar hariç olmak üzere o taşınmazın bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumunda olan daire veya müessesenin ve davalılar birden çok olduğu takdirde bunlardan birinin bulunduğu yerin yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümlenir." hükmü bulunmaktadır. Bu hükme göre katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan ve sermayesinin tamamı devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle genel bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi hakimi tarafından mecburi hakem sıfatıyla çözümlenmesi zorunludur. Davacı ... Spor Genel Müdürlüğü ile davalı ...’nın 3533 sayılı Yasa kapsamında olduğuna dair bir duraksama bulunmamaktadır. 3533 sayılı Yasa kapsamında açılan davaların mecburi hakem sıfatıyla yüksek dereceli hukuk mahkemesi hakimi tarafından bakılması zorunlu olduğundan ve en kıdemli hukuk hakimince yargılama yapılıp karar verildiğine göre yasa yolununda bu Kanun hükümlerine göre belirlenmesi gerekir.

Bahsi geçen Kanun'un 15.08.2017 tarih ve 694 sayılı KHK'nın 17 maddesi ve Aynen kabule ilişkin 01.02.2018 tarih ve 7078 sayılı Kanun'un 17 maddesinde “2'nci madde kapsamında verilen kararlar hariç olmak üzere hakem kararlarına karşı, kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ilgili hükümleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurulabilir. Bölge adliye mahkemesi yapacağı inceleme sonucunda;

a)Hakem kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu kanaatine varırsa başvurunun reddine,

a)Hakem kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu kanaatine varırsa başvurunun reddine,

b)Hakem kararının usul veya esas yönünden hukuka aykırı olduğu kanaatine varırsa gerekirse duruşma açarak yapılacak yargılama sonucunda yeniden esas hakkında, kesin olarak karar verir. İstinaf kanun yoluna başvurulması hakem kararının icrasını kendiliğinden durdurur." hükmü bulunmaktadır.

Davanın mecburi tahkime tabi olması nedeniyle davaya ilk derece mahkemesi olarak Sakarya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde en kıdemli hukuk hakimi sıfatıyla ...tarafından bakılarak yargılama yürütülmüş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davaya 3533 sayılı Kanun gereğince mecburi tahkim hükümlerine göre bakılmıştır. Verilen karar mecburi tahkim hükümlerine göre verildiğinden 3533 sayılı Kanun'un Değişik 6. maddesi hükümlerine göre yasa yolunun belirlenmesi gerekir. Gerçekten de mecburi tahkim hükümlerine göre en kıdemli hukuk hakiminin verdiği kararlara karşı kanun değişikliğinden önce aynı mahkemeye itiraz yolu öngörülmüş iken, 7078 sayılı Kanun ile bahsi geçen Kanun'da yapılan değişiklik ile bu kararlara karşı istinaf kanun yolu öngörülmüş ve bu yoldan sonra kararın kesinleşeceği ve başka bir kanun yoluna müracaat edilemeyeceği düzenlenmiş bulunmaktadır. Bir başka deyişle; mecburi tahkime tâbi olarak verilen bir karara karşı sadece istinaf yoluna gidilebilir. Bölge Adliye Mahkemesinin verdiği karar kesin olup, bu karar karşı temyiz yoluna gidilmesi mümkün değildir. Bu nedenlerle temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 20.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17218, Karar No: 2022/13928, Tarih: 27.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/17218 E.  ,  2022/13928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın soruşturma kapsamında savunması alındığı esnada bildirdiği aynı zamanda MERNİS adresi olan adersine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla; 08.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 08/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

3- Ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı CMK'nın 170/1. maddesi uyarınca ceza davası, dava açan belge niteliğindeki icra ceza mahkemesine verilen şikâyet dilekçesi, son soruşturmanın açılması kararı gibi istisnai hükümler dışında kural olarak Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. Anılan kanunun 170. maddesinin 4. fıkrasında da; "iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır" düzenlemesine yer verilmiştir.

CMK'nın 225. maddesi uyarınca ise; "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir.” Bu madde gereğince hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise, ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan kanuni düzenlemelere göre, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu iddia olunan eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna açık aykırılık oluşturacaktır. Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak ifade edilen bu ilke uyarınca hâkim, ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuki çözüme kavuşturacaktır.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda; iddianame içeriğinde 11/06/2014 tarihli eyleme ilişkin anlatım bulunmadığı, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemlerle sınırlı olduğu da gözetilerek yargılamaya konu eylemle ilgili CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı, halde yargılamaya devamla mahkûmiyet kararı verilmesi,

4- Kabule göre; suç tarihi olan 11/06/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibarıyla sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibarıyla sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

5- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.