muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6864, Karar No: 2016/664, Tarih: 25.01.2016

Davalı ... ... İşletmesi A.Ş. vekili; davada sadece kendisine husumet yöneltilmesinin gerektiğini, RPT ve buna bağlı hastalıkların devlet destekli hayvan hayat sigortası genel şartları uyarınca teminat dışı sayıldığını, meydana gelen ölümün RPT hastalığından kaynaklanması nedeniyle ödeme yükümlülüklerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; dava dışı... Tarım Kredi Kooperatifi davaya muvaffakat ettiklerini bildirdiğinden davacının dava açma hakkının bulunduğu, davacı ve davalı tarafın beyanlarıyla alınan bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde eksperin risk incelemesi aşamasında mıknatıs yutturulması uygulamasının yapılıp yapılmadığını bizzat tespit etmesi ve sigortalıdan bu uygulamanın yaptırıldığına dair bir belge talep etmesi gerektiği, somut olayda sadece sigortalının beyanına dayanarak uygulamanın gerçekleştiği, risk inceleme raporunda davacının imzasının da bulunmadığı, davalı ... şirketi tarafından yapılan risk incelemesi ve hasar incelemesinin mevzuat hükümlerine uygun şekilde yapılmadığı bu haliyle davalı ... şirketinin kusurlu olduğu, davacı sigortalının kusurlu olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle, bilirkişi kurulunun hesaplamaları çerçevesinde davanın ... A.Ş. yönünden kısmen kabulüne, davalı...A.Ş.'ye yönelik davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... İşlet. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... İşlet. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 225,42 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... İşlet. A.Ş.'den alınmasına, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18832, Karar No: 2017/27642, Tarih: 29.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/18832 E.  ,  2017/27642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket nezdinde 06/07/2007-03/04/2012 tarihleri arasında mağaza müdürü olarak çalıştığını, işyerinde 17/08/2011-06/02/2012 döneminde yapılan envanter sayımında envanter açığı çıkmasının gerekçe gösterilerek, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildiğini, yapılan bu feshin haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilip feshedilmediği hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davalı şirkete ait işyerinde 06/07/2007- 03/04/2012 tarihleri arasında mağaza müdürü olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 06/02/2012 tarihli envanter sayımında 110.140,00 TL açık çıktığı, itiraz üzerine 13/03/2012 tarihinde tekrarlanan sayımda ise 119.808,00 TL açık çıktığı, ilk sayımdan itibaren de mağazada genel denetime gidildiği ve banka hesabına yatırılmak üzere gönderilen paraların belgesiz olarak gönderildiği, kilit altında tutulması gereken anahtarların kilit altında tutulmadığı gibi davacının görevlerini gerektiği gibi yerine getirmediğinin tespit edildiği gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-ı maddesinde işçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, iş yerinin malı olan veya malı olmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya veya maddeleri 30 günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratmasının işverene iş sözleşmesini derhal feshetme hakkı veren hallerden olduğu belirtilmiştir. İşçinin iş görme edimini yerine getirirken özen borcuna aykırı davrandığı kasıt veya ihmal ve dikkatsizlik ile işverene zarar verdiği hallerde zarara uğradığını ispat yükü işverene, zararın oluşmasında kusuru bulunmadığını ispat yükü ise işçiye aittir.Somut olayda, davacının iş sözleşmesinin fesih gerekçesi davalı şirket zararına sebep olan bir davranışıdır. Bu bağlamda söz konusu davranışın kusurlu olup olmadığı uyuşmazlığın çözümünde önem arz etmektedir. Her ne kadar mahkemece başka bir mağaza müdürü olan bilirkişiden rapor alınarak, fesih sebebi olarak gösterilen sayım açıklarından davacının sorumlu olduğu sonuca ulaşılmışsa da, davacının eyleminin feshi gerektirecek haklı bir sebep teşkil edip etmediğinin belirlenmesi için kusur oranı ve oluşan zarar miktarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. Bu sebeple, davacının görev tanımı, söz konusu açıkların nasıl ve neden meydana geldiği, meydana gelen zarara davacının kusuruyla sebebiyet verip vermediğinin ticari ve mali işler konusunda uzman bilirkişi aracılığı ile gerekirse keşif icra edilerek, oluşan zarar ile varsa kusura isabet eden zarar miktarı belirlenerek, tespit edilecek zarar miktarı davacının 30 günlük ücreti ile karşılaştırılarak sonuca gidilmeli ve feshin haklı sebebe dayanıp dayanmadığına karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5443, Karar No: 2018/12050, Tarih: 12.12.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/5443 E.  ,  2018/12050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,... Eczanesi'nin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı Kurumun 01.11.2013 - 30.04.2014 tarihleri arasında eczanenin, ... sistemine reçete girdiğini, ... Eczanesinden reçete karşılandıktan sonra bu reçeteleri sildiğini bu şekilde 5 hastanın muayene ücretinin ötelendiğini iddia etmiş olduğunu keza yine aynı tarihler arasında bu kez ... Eczanesinin reçeteleri ... sistemine girdiğini, reçetelerin eczanesi tarafından sisteme kaydedildikten sonra silindiğini bu şekilde 51 hastanın muayene ücretinin ötelendiğinin iddia edilmiş olduğunu bu durumda protokol kapsamında uygulanacak cezai şartın 56 hastanın muayene ücretinin ötelenmesini 56 fiil olarak değerlendirilirse 56x250= 14.000,00 TL olarak belirlenmesi gerektiğini, ancak davalı Kurumun belirtilen madde kapsamında cezai şartı 141.689,13 TL olarak hesaplamış olduğunu, davalı Kurumun uyguladığı cezai şartın fahiş olduğunu tüm bu nedenle 141.689,13 TL cezai şartın iptaline, iptalin mümkün olmaması halinde cezai şartın indirilmesine, belirtilen cezai şart tutarının alacağından mahsup edilmişse mahsup tarihinden itibaren faiziyle birlikte geri ödenmesine, davalı Kurum tarafından uygulanacak 138.189,58 TL reçete bedelinin mahsup işleminin iptaline, reçete bedellerinin alacağından mahsup edilmiş ise mahsup tarihinden itibaren faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı Kurum tarafından 2012 yılı Eczane Protokolünün 5.3.15. maddesi uyarınca davacı hakkında uygulanan cezai şart işleminin iptali talebine ilişkindir. Mahkemece, davacının davalı ile arasındaki sözleşmeyi ısrarla 56 kez ihlal etmiş olgusu karşısında davalı tarafın sözleşme hükümlerine uygun olarak cezai şart tahakkuk ettirilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığının belirlendiği, davacının davasının yerinde olmadığı, TMK’nın 2.maddesinde düzenlenen objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu cezai şart ile ilgili olarak,23.04.2015 tarih ve 29335 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6645 sayılı Kanunun 55. maddesi ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa eklenen geçici madde 62'de "Bu maddenin yayımı tarihinden önce, ayakta tedavide hekim ve diş hekimi muayenesi katılım paylarının eczanelerce usulüne uygun tahsil edilmemesi nedeniyle, eczacılar hakkında öngörülen cezai şart, her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemez. Bu madde kapsamına giren fiiller için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen tutarlar iade ve mahsup edilmez." düzenlemesi getirilmiştir. Madde hükmünün değerlendirilmesi suretiyle gerekirse tekrar Bilirkişi raporu alarak davalı kurumca bu madde hükmü gereği uygulanabilecek cezai işlem miktarının hesaplanması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken Mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeden, yanlış değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4047, Karar No: 2024/4831, Tarih: 02.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/4047 E.  ,  2024/4831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2406 E., 2024/264 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 20. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/106 E., 2021/158 K.

Taraflar arasındaki iş kazasının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işveren bünyesinde uluslararası tır şoförü olarak istihdam edildiğini, davacının işverene ait araç ile 08.09.2014 tarihinde yurt dışına yük götürmek ve oradan yeni yük alıp ülkeye getirmek için gönderildiğini, Polonya'da bulunduğu sırada 23.09.2014 tarihinde aracına yeni yük aldığını ve araca yüklenen bu malzemeleri sağlamlaştırmak için ve gergi halatını germek için dorsenin üzerine çıktığını, bu sağlamlaştırma işini gerçekleştirdiği esnada ise halatın kayması sonucu dorsenin üzerinden yere düşerek ayağının kırıldığını, ambulans ile hastaneye kaldırıldığını ve tedavi altına alındığını, davacının davalı işverene haber verdiğini ve kendisini almaları için davalı işveren tarafından gönderilen aracı yaklaşık 5 gün ayağı alçılı bir şekilde Polonya'da beklediğini, geçirmiş olduğu kaza dolayısıyla maluliyet durumunun tespiti ve tespit edilecek maluliyet oranına bağlı olarak sürekli iş göremezlik ödeneği almak için 08.09.2015 tarihinde Küçükçekmece Sosyal Güvenlik Merkezine başvuruda bulunduğunu, davacının bu başvurusu neticesinde geçirmiş olduğu kazasının iş kazası olup olmadığı hususunun tespit edilemediğinden bahisle herhangi bir gelir ve aylık bağlanmadığını beyanla davacının 23.09.2014 tarihinde geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olarak tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kabulü ile davacının 23.09.2014 tarihinde geçirmiş olduğu dava konusu kazanın 5510 sayılı Kanun'un 13/a,b,c maddesi kapsamında iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kabulü ile davacının 23.09.2014 tarihinde geçirmiş olduğu dava konusu kazanın 5510 sayılı Kanun'un 13/a,b,c maddesi kapsamında iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde; hükme dayanak yapılan tanık anlatımlarının çelişkili olduğunu ve görgüye dayanmadığını, davacının görev tanımında aracın üzerine çıkması ve yüke müdahale etmesi şeklinde bir görevinin bulunmadığını ve ayak kırılma olayının işin görülmesi esnasında meydana gelip gelmediğini tespit edilmeden karar verildiğini ileri sürmüştür.

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; davacının geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tam olarak ispatlanamadığını ve işveren tarafından müvekkili Kuruma bildirilmiş bir iş kazası beyanı olmadığından, müvekkili Kurum aleyhine vekalet ücreti ile yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Kurumun ve davalı şirketin istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri; istinaf dilekçeleri ile benzer nedenlerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 23.09.2014 tarihinde Polonya'da geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalılar vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10277, Karar No: 2016/4857, Tarih: 21.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/10277 E.  ,  2016/4857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, murisinin geçirdiği iş kazası sonucu maluliyet oranının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan vekillerince ve Şti. tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacıların murisleri sigortalı ...'nın geçirmiş olduğu iş kazası sonucunun maluliyetinin meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulü ile “davacılar murisi ... nın 26/04/1991 tarihindeki iş kazası sonucunda %100 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş olduğunun tespitine” karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 21.03.2012 Tarih ve 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesi ile; “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin % 50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anılan yasa maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne dava açılmışsa da, henüz bu dava karara bağlanmadan kanun koyucu tarafından, bütçe kanunlarına, bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasanın 161. maddesi hükmü gözetilerek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkarılan 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin c bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hüküm yürürlükten kaldırılmış ancak, aynı düzenleme anılan Kanunun 30. maddesi ile yeniden getirilmiştir. Bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Böylece Anayasa Mahkemesi tarafından iptale dair bir hüküm verilmeden aynı düzenleme 5335 sayılı Yasa'da yer almış; 30. maddenin 2. ve 3.fıkrasında: “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11'inci maddesine göre 01.01.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonunda 29.11.2005 gün 2005/6-93 sayılı kararıyla; “İptali istenen bu maddenin 5335 sayılı Kanunun 29.maddesiyle yürürlükten kaldırılmakla, davanın konusuz kaldığı” gerekçesiyle, “İstem hakkında karar verilmesine yer olmadığına” hükmetmiştir.

Öte yandan, 01.10.2008 tarihinde 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu yürürlüğe girmiş; bu Kanun'un 105. maddesinde “Uygulanmayacak hükümler” arasında 5335 sayılı Kanunun 30'uncu maddesine yer verilmemiştir.

Gerek 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden itibaren uygulanamayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, gerekse T.C. Anayasası’nın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Açıklandığı üzere, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin Kamu Kurumlarında herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacakları ve görev yapamayacakları uygulamasına 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Yasa'nın 25. maddesi ile başlandığı ve sonrasında da 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasa'nın 30. maddesi ile sürdürüldüğü ve bu düzenlemenin 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 105. maddesi hükmü karşısında halen yürürlükte olduğu belirgindir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden, davacının 14/04/2005 tarihli tahsis talebine istinaden 01/05/2005 tarihinden itibaren davacıya 506 sayılı Yasa 81/B-a maddesi kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının SGDP li olarak 22.03.2006 tarihinden itibaren dava dışı işyeri “ ” da fiilen çalışmaya başladığı, Kurum tarafından davacının sermayesinin %50 den fazlası kamuya ait olan işyerinde SGDP ye tabi çalışmasının tespit edilmesi nedeniyle yersiz aylık olarak 36.890,74 TL nin borç aslı olmak üzere toplam 52.463,39 TL nin davacı adına borç çıkartıldığı, Kurum'un tarihli iç yazışması ile davacının iptal edilen ve SGDP li olarak 22/03/2006-22/06/2009 tarihleri arasında geçen hizmetlerinin tüm sigorta kollarına tabi çalışmaya dönüştürülerek işten ayrıldığı tarih olan 22.06.2009 tarihini takip eden aybaşı tarihi olan 01.07.2009 tarihinden itibaren yeniden aylık bağlanması gerektiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 22.03.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.03.2006 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davalılardan 'ne iadesine

22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.