muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13828, Karar No: 2009/12918, Tarih: 15.10.2009

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünün 30.07.2007 tarihli yazısında davacının 08.00-24.00 saatleri arasında ders ücreti karşılığı günlük 6 ders saati çalıştığı,girdiği ders saatine göre ücret aldığı,günde 5 veya 6 ders saatinden haftada 25 veya 30 saat derse girdiği,davacı gibi günde 6 ders saati çalışan diğer mesai arkadaşlarının da 09.00-15.00 saatleri arasında çalıştığı,davacının çalışmalarının kısmi süreli olarak kabul edildiği ve 7,5 saatlik çalışma süreleri bir gün kabul edilmek suretiyle Kuruma bildirildiği anlaşılmaktadır.Somut olayda davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.Uyuşmazlık davacının kısmi süreli mi tam süreli mi çalıştığı konusunda toplanmaktadır.Hal böyle olunca davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığının belirlenerek davacının günlük işe giriş ve çıkış saatlerine göre çalışmalarının tam süreli mi kısmi süreli mi olduğu tüm uyuşmazlık konusu süre için ayrıntılı olarak tesbit edilip dosyadaki tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile kısmi süreli çalıştığının kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 15.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2364, Karar No: 2021/6407, Tarih: 03.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/2364 E.  ,  2021/6407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece gaiplik kararının kaldırılmasına ve tazminat talebinin kabulüne karar verilmiş, davalı Hazine vekilinin istinafı üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-1 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar, davalı Hazine vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacılar, mirasbırakanları ... kızı ..., ... oğlu ... ve ...'in Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/140 Esas ve 2013/528 Karar sayılı ilamı ile gaipliklerine karar verilmek sureti ile paydaş oldukları 15 parsel sayılı taşınmazın davalı Hazine adına tescil edildiğini, eksik araştırma ile verilen kararın usule ve hukuka aykırı olduğunu, kendilerinin adı geçenlerin mirasçıları olduklarını, dava konusu 15 parsel sayılı taşınmazda ...'nin 3/16, ...nin 3/16 ve ...'nın 2/16 pay sahibi iken, anılan payların yolsuz olarak davalı adına tescil edildiğini, söz konusu taşınmazın fiilen yol olarak kullanıldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline, olmadığı takdirde dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tazminata karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü ile ... kızı ..., ... oğlu ... ve ... hakkındaki gaiplik kararının kaldırılmasına ve 1.875.331,05 TL tazminatın davalı Hazine'den tahsiline ilişkin olarak verilen kararın davalı vekili tarafından istinafı üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; gaiplik kararının kaldırılmasına ilişkin bir talep bulunmadığı halde talepten fazlasına hükmedildiği, davacıların dava konusu taşınmazda paydaş ..., ...'nın mirasçıları olduğuna dair gerekli delillerin toplanmadığı, dayanak tapu kayıtlarının getirtilerek mahallinde inceleme yapılmadığı gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nin 353/1-a-6 maddesi uyarınca, ilk derece mahkemesince verilen karar kaldırılarak yeniden bir karar verilmek üzere dosya mahkemesine gönderilmiş, bu karardan sonra ilk derece mahkemesince, davacılar tarafından mirasbırakanları hakkında verilen gaiplik kararının kaldırılması talepli ayrı bir dava açıldığı, Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/77 Esas ve 2018/407 Karar sayılı ilamı ile davanın kabulüne karar verildiği, anılan kararın davalı tarafından istinafı üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince; davanın kabulü kararının kaldırıldığı ve hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine kesin olarak karar verildiği, bu kararın gerekçesinde işbu davada gaiplik kararının kaldırılmasına karar verildiğine değinildiği, gaiplik kararının kaldırılması hususunun resen gözetilebileceği, davacıların dava konusu taşınmazda paydaş olan ... kızı ..., ... oğlu ... ve ...'in mirasçıları oldukları, söz konusu taşınmazdan yol geçtiği ve kamuya tahsis edildiği, bu nedenle tapu iptali ve tescilin mümkün olmadığı gerekçesiyle ... kızı ..., ... oğlu ... ve ... hakkındaki gaiplik kararının kaldırılmasına ve tazminat talebi yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, bu kararın davalı Hazine vekili tarafından istinafı üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-1 maddesi uyarınca, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu taşınmazın geldisi olan kök Temmuz 1942 tarih ve 41 sıra nolu tapu kaydına göre, 3/16 payın ... kızı ..., 3/16 payın ... oğlu ... ve 2/16 payının ..., 8/16 payının ise dava dışı ...oğlu ...adlarına kayıtlı iken anılan taşınmazın revizyon görerek dava konusu 218 ada 15 parsel sayılı taşınmaz ile dava dışı 218 ada 7 ve 10 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu, kadastro çalışmaları neticesinde 15 parsel sayılı 2.212,78 m2, tarla vasıflı taşınmazın 28.02.1970 tarihinde 8/16 pay ile dava dışı ...oğlu ..., 3/16 pay ile ... kızı ..., 3/16 pay ile ... oğlu ... ve 2/16 payının da ... adına tespit ve tescil edildiği, Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/140 Esas ve 2013/528 Karar sayılı ilamı ile dava konusu taşınmazın paydaşlarından ..., ...'nın gaipliklerine ve anılan kişiler adına kayıtlı payların davalı Hazine adına tesciline karar verildiği, bu karara istinaden 05.12.2013 tarihinde taşınmazın 1/2 payının Hazine adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; dava konusu taşınmazın paydaşlarından ''... kızı ...'', ''... oğlu ...'' ve ''...'nın mirasçıları olduklarını ileri süren davacılar tarafından alınan hasımsız veraset ilamlarına göre, davacılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in ''... oğlu ...''; davacılar ...'in ''...''; davacılar ..., ..., ... ve ...,ın ise ''...''in mirasçıları olduklarının tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki, mirasçıları olduğunu ileri süren davacılar tarafından dosyaya hasımlı veraset ilamı sunulmamıştır. Bu durumda, dava konusu taşınmazın paydaşları ''... kızı ...'', ''... oğlu ...'' ve ''...'' ile mirasçıları olduklarını ileri süren davacılar arasındaki veraset ilişkisinin davalı Hazine'nin de taraf olduğu davada alınacak hasımlı bir veraset ilamı ile belirlenmesinde zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca; mirasçı olduğunu ileri süren davacılara Hazine'nin de taraf olduğu bir dava ile hasımlı veraset ilamı alması için süre verilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Hazine'nin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/1. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 18/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5771, Karar No: 2019/1485, Tarih: 14.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/5771 E.  ,  2019/1485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 24.01.2011 tarihinde davalı ...'ın sürücü/işleteni diğer davalının trafik sigortacısı olduğu ... plakalı araç ile davacının kullandığı ... plakalı motorsikletin çarpışması sonucu davalının kusuru ile meydana gelen kazada davacının yaralandığını, kaza nedeniyle davacının ameliyatlar geçirdiğini, aylarca hastanede ve evde yatmak zorunda kaldığını, çalışamadığını ileri sürerek 5.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan (... Sigorta ...den poliçe teminatı) müştereken ve müteselsilen tahsilini, 100.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsilini istemiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 23.273,54 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; 23.273,54 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren (davalı ... yönünden dava tarihinden) işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 24/01/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında, ayrıca manevi tazminatın takdirinde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesindeki (eski BK 47) özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-) Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Maddi tazminatının (zararın) hesaplanmasında gelirin doğru olarak belirlenmesi önemli bir yer tutmaktadır.

Haksız fiil neticesinde zarar gören, bir işi ve kazancı yoksa, bedensel varlığıyla “yardım ve hizmet” ederek katkı sağlayacağı kabul olunarak, bu kişilerin çalışma gücü kaybına ilişkin zararları yasal asgari ücretler üzerinden hesaplanmalıdır.

2-) Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Maddi tazminatının (zararın) hesaplanmasında gelirin doğru olarak belirlenmesi önemli bir yer tutmaktadır.

Haksız fiil neticesinde zarar gören, bir işi ve kazancı yoksa, bedensel varlığıyla “yardım ve hizmet” ederek katkı sağlayacağı kabul olunarak, bu kişilerin çalışma gücü kaybına ilişkin zararları yasal asgari ücretler üzerinden hesaplanmalıdır.

Somut olayda, dosya kapsamındaki SGK kayıtlarından davacının kaza tarihinde herhangi bir işte çalışmadığı, 2011 yılı Ekim ve Aralık aylarında kesintilerle 46 gün, 2012 yılındaki çalışma toplamı ise farklı iş yerlerinde kesintilerle 23 gün olduğu sabittir. Mahkemece hükme esas alınan aktüer raporunda davacının asgari ücretin kaza tarihindeki ve 31.12.2015 tarihine kadar ilan edilmiş yasal asgari ücretlerin 1,075 katı hesaplamaya esas alındığı belirtilmiştir. Dosyada tanık ifadeleri, davacı soyut iddiası dışında davacının masör olduğuna dair delil mevcut olmadığı gibi bir kısım tanıklar da davacının garsonluk yaptığını belirtmiştir. Davacının SGK hizmet cetvelinde geçmişten (kazadan önce) müzekkere cevabı tarihine kadar olan süreçteki davacının çalıştığı iş yerlerinin iş konularına da bakıldığında; iş yeri mahiyetleri; fotoğraf malzemesi, büro elemanı, tüp su satışı, kuaför cilt bakım güzellik, bot ile yolcu taşıma olduğu görülmektedir. O halde, davacının sabit bir işi olduğundan söz etmek mümkün olmadığından davacının asgari ücret düzeyinde gelir elde edeceği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekmektedir. Yanlış geliri hesaplamaya esas alan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 609,21 TL fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya geri verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15931, Karar No: 2017/13761, Tarih: 05.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/15931 E.  ,  2017/13761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/500, Karar No: 2009/557, Tarih: 25.11.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/2-500 E.  ,  2009/557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2009

Taraflar arasındaki “Boşanma, Yoksulluk Nafakası, Maddi ve Manevi Tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kadıköy 1.Aile Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 9.10.2007 gün ve 2007/290 E., 2007/672 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 15.07.2008 gün ve 2008/6424 E., 2008/10579 K. sayılı ilamı ile; (…1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının, emekli olup sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bozmadan sonra yapılan inceleme ve araştırma, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceğini kabule yeterli değildir. Türk Medeni Kanununun 175’nci maddesi koşulları davacı kadın yararına gerçekleşmemiştir. O halde davacının yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır...) gerekçesiyle kısmen bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; boşanma, yoksulluk nafakası, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup yoksulluk nafakası dışındaki hususlar kesinleşmiştir.

Yerel mahkemece boşanma davasının kabulüne, maddi –manevi tazminat ve nafaka davasının kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine özel dairece yukarıda açıklanan nedenle yoksulluk nafakası yönünden bozulmuş, yerel mahkeme kararında direnmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 174.maddesine göre, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceği, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebileceği öngörülmüştür.

Yine aynı kanunun 175.maddesinde ise, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek tarafın kusuru daha ağır olmamak koşuluyla, geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebileceği, nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmayacağı açıklanmıştır.

Görüleceği üzere davacı kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminatların hukuksal dayanağı ile yoksulluk nafakasının hukuksal dayanağı birbirinden farklıdır. Biri diğerinin yerine ikame edilemeyeceği gibi, birini alanın diğerini alamayacağının ileri sürülmesi yasal mevzuat karşısında mümkün görülmemektedir.

Görüleceği üzere davacı kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminatların hukuksal dayanağı ile yoksulluk nafakasının hukuksal dayanağı birbirinden farklıdır. Biri diğerinin yerine ikame edilemeyeceği gibi, birini alanın diğerini alamayacağının ileri sürülmesi yasal mevzuat karşısında mümkün görülmemektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun yerleşmiş içtihatlarında da kabul edildiği gibi; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür, eğitim gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir. Hukuk Genel Kurulu’nun 16.5.2007 gün 2007/2-275 E.,2007/275 sayılı kararında da benimsendiği gibi yaşlılık aylığı alınması nafakaya hükmedilmesine engel teşkil eden bir durum değildir.

Yoksulluk durumu günün ekonomik koşulları ile birlikte, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları değerlendirilerek takdir edilmelidir.

İlkeler bu olmakla birlekte, tüm dosya kapsamından davalının %98 oranında özürlü olmakla birlikte boşanmaya sebep olan olaylarda kusurlu olduğu ve her iki tarafın emekli oldukları anlaşılmaktadır. Somut olayın açıklanan özelliği dikkate alındığında tarafların ekonomik sosyal durumuna, karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA,  istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 25.11.2009 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11766, Karar No: 2017/5578, Tarih: 12.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11766 E.  ,  2017/5578 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Gazetesi’nin 03/08/2014 tarihli nüshasının 13. sayfasında “Fiş Çekiliyor" başlığı ile yayımlanan yazı nedeniyle ilgilisi ... vekili tarafından yapılan vaki düzeltme ve cevap isteminin kabulü ile tekzip metninin yayımlanmasına dair Ankara 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 03/10/2014 tarihli ve 2014/3504 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 04/11/2014 tarihli ve 2014/3904 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 21/06/2016 gün ve 6362 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/07/2016 gün ve KYB. 2016/ 272135 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; Ankara 3. Sulh Ceza Hakimliğince, talebin yerinde olduğu şeklindeki gerekçe ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. … Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, tekzibe konu haberin niteliği itibariyle basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gözetilerek, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü: