muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18409, Karar No: 2017/22591, Tarih: 23.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/18409 E.  ,  2017/22591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamında incelenmesine ihtiyaç olduğundan;

1-Davacının dava tarihine kadar güncel hizmet döküm cetveli ile cetvelde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin dosyaya eklenmesi,

2-İş sözleşmesinin feshinden sonra, davacının hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerinin adresleri ile ticari sicil bilgilerinin getirilmesi için yazı yazılarak belirtilen bu eksikliklerin tamamlanması ve tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6677, Karar No: 2007/7317, Tarih: 17.09.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6677 E.  ,  2007/7317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde davalıların ortak yere yaptığı müdahalenin önlenmesi ve kal istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde anataşınmazın 1 numaralı bağımsız bölümünün müvekkiline ait olduğunu aynı apartmandaki zemin kat 2 numaralı bağımsız bölümün ise davalılar adına hisseli olarak tapuda kayıtlı bulunduğunu, davalıların onaylı mimari projeye aykırı olarak bodrum katın tamamının üzerinde sonradan değişiklik yaparak ve kapısını da kilitlemek suretiyle müvekkilinin gerek eklenti vasfındaki kömürlükten gerekse bodrumun müştereken kullanılması gereken bölümlerinden yararlanmasına engel olduğunu ayrıca bina girişinden ve bahçesinden müvekkilinin kullanım haklarına engel olunduğu gibi anataşınmazın dışındaki kamuya ait yolun üzerinde vasıta park etmelerinin engellendiğini belirterek davalıların müdahalesinin önlenmesi ve projeye aykırı olarak yapılan ilavelerin kali ve eski hale getirilmesi istenilmiş; mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki belgelerin incelenmesinden; kat mülkiyetli anataşınmazda tek parsel üzerine yapılmış 3 katlı 6 daire bulunduğu, bunlardan 1 numaralı bağımsız bölümün davacı ... ’ye 2 numaralı bağımsız bölümün ise ½ şer pay sahibi olan ... ... ... ve ... ... ...’e ait olduğu; yapılan keşif sonucu düzenlenen 5.12.2005 günlü teknik bilirkişi raporu ve ekli krokisine göre, 1 numaralı kömürlüğe müdahale edilerek depo olarak kullanıldığı 2 numaralı büyük kömürlüğün önündeki kapı ile bahçe kapısı arasındaki mesafeye kapının sağında ve solunda olmak üzere duvar yapıldığı, anayapının arka tarafında yapılmış olan duvarın da ortak alana müdahale niteliğinde bulunduğu anlaşılmıştır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin rızası olmaksızın anataşınmazın ortak yerlerinde onarım, tesis ve değişiklik yapamaz. Somut olayda anataşınmazın davacıya ait 1 numaralı bağımsız bölümün eklentisi olan 1 numaralı kömürlüğe bodrum katta bulunan 2 numaralı büyük kömürlüğün önündeki kapı ile bahçe kapısındaki mesafeye, kapının sağında ve solunda olmak üzere iki adet duvar ile anayapının arka tarafına yapılmış olan duvarın onaylı mimari projeye aykırı olduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu bu müdahale ve aykırılıkların yapılması için davacının yazılı izin ve muvafakatı olmadığı gibi tüm kat maliklerinin de onayı bulunmamaktadır. Ayrıca davalıların kullanımında olan bu değişikliklerin inşa edilmiş vaziyette satın almış olmaları davalılara herhangi bir hak bahşetmez.

Bu durum karşısında mahkemece teknik bilirkişi raporunda detayları gösterilen müdahalelerin önlenmesi ve yıkılarak onaylı projesine uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.9.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10934, Karar No: 2006/12753, Tarih: 18.12.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/10934 E.  ,  2006/12753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FOÇA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/06/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı olan ..ada .. parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kaydının miktar fazlasının hazineye ait olduğunu ve bu konuda tapu kaydında şerh bulunduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptaliyle miktar fazlasının hazine adına tesciline karar verilmesi isteminde bulunmuş, yargılama sırasında davasını ıslah ederek, 920.50m2’lik bölümün adına tescilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar Y. ve F..aleyhine açılan davaların ölü olmaları sebebiyle husumet nedeniyle reddi’ne; diğer davalılar ile dahili davalılar aleyhine açılan davaların kabulü’ne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR-

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmişktir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi

asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek; kısa kararda davanın kabulüne denilip, gerekçeli kararda davalılar Y...ve F.. aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilerek, kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.12.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27656, Karar No: 2015/5287, Tarih: 12.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/27656 E.  ,  2015/5287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/134613

MAHKEMESİ : Tekirdağ(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2012/595 (E) ve 2013/68 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında daha önce tekerrüre esas mahkumiyeti bulunmasına karşın hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması ve TCK'nin 50/2. maddesi gereğince seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildikten sonra bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9864, Karar No: 2016/9403, Tarih: 13.10.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/9864 E.  ,  2016/9403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, müvekkil kurumun miras bırakan ... oğlu ...'in atanmış mirasçısı olduğunu, murisin maliki olduğu 485 ada 5 ve 11 sayılı parsellerin tapu kayıtlarındaki malik baba adının '' ... '' şeklinde eksik yazıldığını, bu nedenle intikal işlemlerinin tamamlanamadığını, nüfus kayıtları uyarınca murisin baba adının '' ... '' olduğunu ileri sürerek adı geçen taşınmazların tapu kayıtlarındaki malik baba adının '' ... '' olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 485 ada 5 ve 11 sayılı parsellerin tapu kayıtlarındaki malik baba adının '' ... '' şeklinde düzeltilerek tapuya kaydına karar verilmiş, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir. Tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davalarında Tapu Müdürlüğü ilgili sıfatıyla yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden ve 29.5.1957 tarih, 4/16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince yargılama giderlerinden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı açıktır. Bu nedenle yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması doğrudur. Davacı vekilinin bu yöne değinin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, davanın kabul edilmesi karşısında davalı lehine vekalet ücretine takdir ve tayin edilmesi doğru değildir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün, ( 5. ) bendinin hükümden çıkarılmasına, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8125, Karar No: 2021/8080, Tarih: 17.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/8125 E.  ,  2021/8080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, ilk derece mahkemesi tarafından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik ''istinaf başvurularının esastan reddine'' ilişkin 07.07.2021 tarihli, 2021/1526 Esas, 2021/1574 Karar sayılı karar sanık ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.06.2021 tarihli ve 2019/292-2021/275 sayılı kararında belirtildiği üzere; CMK'nın 331/4. maddesinde adli tatilde sürelerin işlemeyeceği kuralına yer verildiği ve bu kuralın açık bir istisnası bulunmamasının mahkemelerin çalışmaya ara verdikleri bu dönemde süreler yönünden ilgililerin hak kaybına neden olmama gerekçesiyle yapıldığı, 5271 sayılı CMK'da, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun aksine adli tatilde görülebilen işler yönünden sürelerin işleyeceği şeklinde açık bir düzenlemeye yer verilmemiş olması karşısında, tutuklu işlerde adli tatil süresince temyiz sürelerinin işleyeceğinin kabulünün CMK'nın 331. maddesinin 3. ve 4. fıkralarının bir arada değerlendirilmesi sonucu varılan bir yorum olduğu, ancak bu yorumun tutuklu sanığın temyiz süresini kısıtladığı, bu itibarla aleyhe olacağından Kanun koyucunun tutuklu sanığın temyiz süresini kısıtlayacak bir istisnayı açıkça belirtmemiş olmasının, Kanun sistematiğine uygun bulunmadığı ve tutuklu sanıklar bakımından Kanun yoluna başvurma ve mahkemeye erişim haklarını kısıtlayacağından hukuka uygun kabul edilemeyeceği gerekçeleri ile tutuklu işler bakımından adli tatilde temyiz süresinin işlemeyeceği kabul edilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemiz tarafından da benimsenen bu kabulü doğrultusunda; katılan vekilinin e-tebligat yolu ile 18.07.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükme yönelik adli tatil içinde 17.08.2021 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu; yine hüküm tarihine kadar müdafi bulunan sanığın, hükümden sonra 09.07.2021 tarihinde avukatını azletmesi akabinde hükmün sanığa cezaevinde 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenlemeye uygun şekilde okunup anlatılarak 27.07.2021 tarihinde ve adli tatil içerisinde tebliğ edildiği, sanık müdafine hükmün 18.07.2021 tarihinde ve azil tarihinden sonra tebliğ edilmesi sebebiyle temyiz süresinin başlangıcı bakımından sanığa yapılan tebliğ tarihinin esas alınması gerektiği, sanığın 27.07.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kendisine tebliğ edilen hükme yönelik adli tatil içerisinde 09.08.2021 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Olay gecesi sanığın sevk ve idaresindeki makarna yüklü çekici ve buna bağlı yarı römork ile aydınlatmanın bulunmadığı meskun mahalde, hız sınırının 80 km olduğu bölünmüş 3 şeritli otoyolun sağ şeridini takiben Adana istikametine seyri sırasında, olay yeri yaklaşımında 100 metre ileride yolun soldan daralarak tek şeride düştüğünü gösteren “Daralan Yol” levhasının bulunduğu ve devamında dubalar ile yolun soldan tek şeride düşürülmeye başladığı bölümde seyri sırasında, aracının sol önü ile, aynı istikamette sağ şerit üzerinde seyreden ve 100 metre ilerideki uygulama noktasında bulunan trafik yoğunluğundan dolayı beklemekte olan katılan ... idaresindeki otomobilin arkasına çarpmasının etkisi ile katılanın aracının da önünde bekleyen mercimek yüklü çekici ve buna bağlı yarı römorkun arkasına çarparak her iki tır arasında sıkışması şeklinde meydana gelen ve 2 kişinin ölümü ile birlikte tamamı sanıktan şikayetçi olan 3 kişiden birinin nitelikli şekilde ikisinin de basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda; mahal şartlarındaki hız sınırı itibarıyla önünde seyreden aracı en az 40 metre geriden takip etmesi gereken sanığın, önünde seyreden araç ile arasında güvenli takip mesafesi bırakmayarak ve arkadan çarpma kuralını ihlâl etmek suretiyle 2918 sayılı Kanun'un 84. maddesi kapsamında tamamen kusurlu eylemi ile kazayı sebebiyet verdiği, sanığın tamamen kusurlu oluşu ve meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında, sanık hakkında tayin edilen temel ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, ceza miktarına; katılanlar vekilinin, ceza miktarına ve bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi'nin 07.07.2021 tarihli ve 2021/1526 Esas, 2021/1574 Karar sayılı istinaf başvurularının esastan reddi kararına ilişkin yapılan temyiz isteminin isteme aykırı olarak 5271 sayılı CMK.nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne; kararın bir örneğinin de Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi'ne iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE; 17.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5232, Karar No: 2014/13689, Tarih: 16.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5232 E.  ,  2014/13689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/110-2013/826

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden taraf vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince karşı taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2320, Karar No: 2015/3489, Tarih: 08.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/2320 E.  ,  2015/3489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2014

NUMARASI : 2014/469-2014/916

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşmiş icra takibine dayalı tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 20.01.2014 tarihinde tahliye talepli olarak başlattığı takip ile 2013 yılı Ekim, Kasım, Aralık ve 2014 yılı Ocak ayı kira bedeli ile kira sözleşmesinde bulunan muacceliyet şartı gereğince 2014 yılının Şubat, Mart Nisan, Mayıs, Haziran ve Temmuz ayları kira bedeli olarak toplam 7.500 TL asıl alacak, 41,42 TL işlemiş faizin tahsilini talep etmiştir. Ödeme emri davalıya tebliğ edilmiş, itiraz edilmediğinden takip kesinleşmiştir. Davalı yargılama sırasında banka dekontları ibraz ederek dava konusu kira borcunun ödendiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, konut kiralarında kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmalar geçersiz olacağı gerekçesiyle muacceliyet şartı gereğince talep edilen kira bedellerinin istenemeyeceği, diğer aylar kira bedeli yönünden ise davalı borçlunun takip tarihinden önce kira bedellerini alacaklı kiralayanın hesabına yatırdığı, temerrüt olgusunun gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanunun 102. maddesine göre taraflar arasında birden fazla borç bulunması halinde “Kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin, borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur.” hükmünü içermektedir. Dosya içerisindeki banka ekstresinden davalının ödemeleri açıklamada bulunmadan yaptığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda; davacı tarafından, davalının dava konusu edilen aylar içinde yaptığı ödemelerin, ödenmeyen önceki aylara mahsup edildiği iddia edildiğine göre mahkemece kira sözleşmesinin başlangıcından itibaren yapılan tüm ödeme kayıtları getirtilerek kayıtlar üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle eksik ödemeler bulunup bulunmadığı tespit edilerek TBK'nun 102. maddesi de nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ödemelerin yapıldığı tarihteki aya ilişkin kira parası olduğu kabul edilerek, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.