muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/762, Karar No: 2023/883, Tarih: 04.10.2023

31. Baba ile çocuk arasında soybağı kurulmasının diğer bir yolu ise, 4721 sayılı Kanun’un 295 ve devamı maddelerinde düzenlenen tanımadır. Buna göre tanıma babanın, nüfus memuruna veya mahkemeye yazılı başvurusu ya da resmî senette veya vasiyetnamesinde yapacağı beyanla soybağının kurulması yoludur. Tanıma, tek taraflı bir irade beyanıdır. Tanıma yolu ile kurulan bu soybağının açılacak iptal davası ile kaldırılması mümkündür. Bu dava ile tanıyanın, çocuğun babası olmadığı sonucuna ulaşılır. Diğer bir ifade ile tanıma yoluyla kurulan soybağı geçersiz kılınır. Dava; tanıma beyanı, yanılma, aldatma veya korkutmaya dayanıyorsa “tanıyan” tarafından, ana ve çocuğa karşı açılır. Böyle değil ise; çocuk, çocuğun ölümü hâlinde alt soyu, Cumhuriyet savcısı, Hazine ve diğer ilgililer tarafından da açılabilir. Dava açma hak düşürücü sürülere bağlanmıştır. Tanımanın iptali davalarında görevli mahkeme 4787 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi uyarınca aile mahkemesidir.

32. Çocuk ile baba arasında soybağı kurulmasını sağlayan son yol ise babalık hükmüdür. Bahse konu davanın, çocuk ile baba arasında soybağı kurulabilmesi için çocuğun bir başka erkek ile soybağının bulunmaması gereklidir. Çocuğun herhangi bir yolla bir başka erkek ile soybağı kurulmuş ise bu soybağı ortadan kaldırılmadıkça babalık davası açılamaz. 4721 sayılı Kanun’un 301 inci maddesine göre çocuk ile baba arasındaki soybağının mahkemece belirlenmesini ana ve çocuk, babaya; baba ölmüşse mirasçılarına karşı açacakları babalık davası ile isteyebilirler. Dava açma hak düşürücü sürülere bağlanmıştır. Tanımanın iptali davalarında görevli mahkeme 4787 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi uyarınca aile mahkemesidir.

33. Soybağı davaları Kanun’da sayma usulü ile belirlenmiştir. Bu davalar dışında soybağı davası açma imkânı bulunmamaktadır. Ayrıca söz konusu düzenlemeler dikkate alındığında, soybağı davalarının ilelebet açılabilmesi kabul edilmemiş, belirli bir süre geçtikten sonra soybağı ile itirazları, bir daha açılmamak üzere kapatılmasını yeğlemiştir. O sebepledir ki kanun koyucu bu tür davalarda hak düşürücü süreler öngörmüştür. Soybağı davaları ile nüfus kayıt düzeltim davaları sonuçları itibari ile benzerlik gösterse de içerik ve yargılama kuralları açısından kendilerine özgüdürler ve Kanunun özel hükümlerine tâbidirler.

34. Mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar kamu düzeninden olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında resen nazara alınır. Görev, belirli bir davaya hüküm mahkemelerinden hangisinin bakacağı hususunu belirler. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5133 sayılı Kanun ile değişik 4/1. maddesinde; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun üçüncü kısmı hariç olmak üzere ikinci kitabından ( TMK. md. 118-494 ) ... bütün dava ve işlere Aile Mahkemesinde bakılacağı düzenlenmiştir.

35. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalılar ... ve ...’un anne ve baba yönünden nüfus kayıtlarının gerçeğe uygun şekilde düzeltilmesinin talep edildiği eldeki davada, yanlış ve yanıltıcı beyan ve işlemlerle yasaya aykırı şekilde oluşturulan kayıtların düzeltilmesi isteminin nüfus kaydının düzeltilmesi davası olduğu ve görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğunun açık olması karşısında Mahkemece öncelikle davalıları doğuran gerçek annenin ... olup olmadığının tespit edilmesinin gerektiği, ... olduğunun tespiti hâlinde nüfus kayıtlarına göre evlilik dışında doğmuş oldukları anlaşılan davalıların babasının ... olduğuna yönelik talebin ise 4721 sayılı Kanun’un 301 inci maddesinde düzenlenen babalık hükmünün kurulmasına ilişkin olduğu gözetilerek ...’e karşı açılan davanın tefrik edilerek aile mahkemesince görülüp karara bağlanması gerektiği şüphesizdir.

36. Öte yandan, çocuğun gerçek anne ve babası ile arasında kurulan soybağı bir temel hak olduğu gibi kamu düzeni ile de ilgilidir. Bu nedenle hâkim, soybağına ilişkin davalarda doğru sonucun elde edilmesi için tüm maddi olguları resen araştırmalı, bilimsel çalışmaların ulaştığı bütün olanaklardan yararlanmalıdır. Tüm canlılarda genetik kodu içeren DNA konusunda yapılan araştırma ve incelemeler de çağımızın en önemli bilimsel gelişmelerinden biri olarak kabul edilmektedir. Gen teknolojisinde yaşanan bu gelişmeler hukuku da kaçınılmaz bir şekilde etkilemiş ve bu teknoloji sayesinde uyuşmazlık konusu olan bazı maddi vakıaların güvenilir şekilde aydınlatılması olanaklı hâle gelmiştir.

37. Öyle ise; soybağı ve miras hukukunu ilgilendiren bu tür davalarda doğru sicil oluşturulması zorunluluğu dikkate alınarak, davanın ispatı için sunulan delillerle yetinilmeyip, doğru kimliklendirme için DNA testi yapılarak karar verilmesi gerektiği de unutulmamalıdır.

38. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; iki ayrı talebin ileri sürüldüğü eldeki davada, davalıların nüfus kaydına göre kayden anne ve babası olarak görünen kişilerle aralarında soybağı ilişkisinin bulunmadığı iddia edildiğine göre nüfus kayıtlarının davacının talebi gibi düzeltilebilmesi için öncelikle gerçek anne ve babanın tespit edilmesinin gerektiği, hâl böyle olunca, gerçek anne ve babanın tespiti isteminin öncelik taşıdığı, davalıların biyolojik babaları yönünden babalık davası açmaya zorlanmaması gerektiği, bir talebi incelemekle görevli mahkemenin buna bağlı diğer talebi de incelemek durumunda olduğu gerekçesiyle her iki davanın birlikte açılması hâlinde görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olacağından direnme kararının bu değişik gerekçe ile bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de; bu görüş yukarıda açıklanan gerekçelerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

39. Hâl böyle olunca mahkemece önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından, hükmün Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenler yanında yukarıda yazılı genişletilmiş gerekçelerle bozulması gerekmiştir.

39. Hâl böyle olunca mahkemece önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından, hükmün Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenler yanında yukarıda yazılı genişletilmiş gerekçelerle bozulması gerekmiştir.

40. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... Müdürlüğünün temyiz itirazının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçelerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429 uncu maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun’un 440 ıncı maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

04.10.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27016, Karar No: 2015/2469, Tarih: 17.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27016 E.  ,  2015/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

..... adına Av...... ile .... aralarındaki dava hakkında İş Mahkemesinden verilen 12.09.2013 günlü ve 2012/1399-2013/636 sayılı hükmün, temyizen incelenmesi davacı Kurum avukatı tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalı şirketin yokluğunda verilen kararın davalıya yöntemince tebliğ edilip edilmediği anlaşılmamıştır.7201 sayılı TK'nun 35. maddesinde; "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır...." düzenlemesi öngörülmüş olup, önceki geri çevirme kararımızda davalı şirketin Ticaret sicilinde kayıtlı adresi araştrılarak, gerekçeli kararın bu adrese yöntemince tebliği sağlanması istendiği halde gereğinin yerine getirilmediği anlaşıldığından ve başka bir geri çevirme kararına meydan bırakmaksızın öngörülen tebligat eksiği giderilerek, temyiz süresinin geçmesi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklik giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine, 17.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5986, Karar No: 2016/18256, Tarih: 18.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/5986 E.  ,  2016/18256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhtelif suçlardan... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü ...'nın, 24/01/2015 tarihinde özel izne gittiği ve 30/01/2015 tarihinde izinden dönmeyerek firar etmesi eylemi sebebiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3-1 maddesi uyarınca 11 gün hücre hapsi cezası ile cezalandırılmasına dair aynı Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 05/02/2015 tarihli ve 2015/134 sayılı kararına karşı yapılan itirazın, hükümlünün eyleminin izin tecavüzü olduğundan bahisle kabulü ile disiplin kurulu kararının iptaline ilişkin... İnfaz Hakimliğinin 23/02/2015 tarihli ve 2015/277 Esas, 2015/320 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/03/2015 tarihli ve 2015/455 değişik iş sayılı kararını müteakip, hükümlü ...’nın, 24/01/2015 tarihinde özel izne gittiği ve 30/01/2015 tarihinde izinden dönmeyerek izin tecavüzü eylemi sebebiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/2-1 maddesi uyarınca 5 gün hücre hapsi cezası ile cezalandırılmasına dair ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 16/03/2015 tarihli ve 2015/134 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddi ile anılan kararın onanmasına ilişkin... İnfaz Hakimliğinin 07/04/2015 tarihli ve 2015/523 esas, 2015/569 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/04/2015 tarihli ve 2015/751 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 31/08/2015 gün ve 57205 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/09/2015 gün ve KYB. 2015-305372 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanığın özel izinle 24/01/2015 tarihinde 7 gün izne ayrılıp 30/01/2015 tarihinde ... açık cezaevinde dönmeyerek 2 gün 20 saat sonra 01/02/2015 tarihinde ... Açık Ceza İnfaz Kurumuna kendiliğinden gelerek teslim olduğu, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 97 maddesinde:

“(1) İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 292'nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır. (2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez.”

“(1) İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 292'nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır. (2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez.”

Şeklinde ifadesi ile, firar suçunun oluşması için 2 günden fazla bir sürenin geçmiş olması karşısında hükümlünün 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/3-1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün konusuna, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.02.2016 ve 2016/1 sayılı kararına göre, kanun yararına bozma istemine konu karar, hükmün infazı aşamasında verilen disiplin cezasına ilişkin karar olup inceleme görevi Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan daireye GÖNDERİLMESİNE, 18/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15423, Karar No: 2016/482, Tarih: 18.01.2016

**14. Hukuk Dairesi         2014/15423 E.  ,  2016/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 13. Hukuk Dairesi

Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 01.10.2014 tarihli, 2014/26656 Esas 2014/30283 K. sayılı "adli yardım talebinin reddine" dair ilamına davalı vekilince itiraz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

.... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 12.10.2012 tarihli, 2011/905 Esas 2012/703 Karar sayılı kararı davalı vekiline 28.11.2012'te tebliğ edilmiş, davalı vekili 29.12.2013 tarihli dilekçesiyle adli yardım talebinde bulunmuştur.

Davalı vekiline mahkemece eksik yatırılan temyiz harcı ve yargılama giderlerinin tamamlanması aksi halde temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağına dair 10.01.2013 tarihinde muhtıra tebliğ edilmiş, davalı vekili 14.01.2013 tarihli dilekçesiyle bu konudaki taleplerinin temyiz aşamasında Yargıtay'ın ilgili dairesince incelenmesi gerektiğini belirtmiştir. Mahkemece, 22.01.2013 tarihli ek karar ile muhtıraya rağmen yasal süre çerisinde eksikliklerin tamamlanmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, bu karar davalı vekiline 22.10.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı vekili 23.01.2013 tarihli dilekçesi ile bu kararın duruşmalı olarak temyizen incelenmesini istemiştir.

Yargıtay 13. Hukuk Dairesi 24.04.2014 günlü, 2013/12645 Esas 2014/13181 Karar sayılı duruşmalı olarak yaptığı temyiz incelemesinde "Somut olayda; temyize konu miktar ile bu miktar üzerinden hesaplanacak temyiz harcı miktarı dikkate alındığında, adli yardım talebinin kabulü halinde, devletin mahkeme harcı almaktaki menfaati ile başvuranın mahkemeler vasıtasıyla hakkını korumaktaki çıkarları arasında adil dengenin sarsılacağı, yine temyiz eden davalıyı temyiz harcı ödemekle yükümlü tutmanın kendisine aşırı bir yük getirmeyeceği kaldı ki davalının serbest eczacı olup, SGK'dan almış olduğu emekli ikramiyesinin ölçü olamayacağı hakkında yapılan takiplerin ve tapuda alınan yazıların adli yardım istemine dayanak oluşturmadığı, bu nedenle adli yardım talebinin koşulları itibariyle oluşmadığı" gerekçesiyle adli yardım talebinin itiraz yolu açık olmak üzere reddine karar vermiştir. Bu karar davalı vekiline 24.06.2015 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili tarafından 25.06.2015 tarihli dilekçe ile HMK'nın 337/2 maddesinde belirtilen bir haftalık süre içerisinde itiraz edildiği, dosyanın,Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 01.10.2014 tarih 2014/26656 E. 2014/30283 K. sayılı kararıyla adli yardım talebinin reddine dair karara ilişkin davalı vekilinin itirazının incelenmesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Dosya üzerinde yapıan inceleme sonucunda; .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin dosya içerisindeki 12.10.2012 tarih 2011/905 Esas 2012/703 Karar sayılı kararı ile mahkemece davanın kısmen kabulü ile 328.987,86 TL kurum zararının dava tarihinden itibaren davalıdan tahsili ile davacı kuruma ödenmesine, kabul edilen miktar üzerinden toplam 19.563.03 TL harcın da davalıdan alınmasına karar verildiği, hükmü temyiz eden davalı her ne kadar serbest eczacılık yapmadığı, Gelir İdaresi Başkanlığı vergi kayıtlarında satış, hasılatı ve geliri (0) sıfır olarak yer aldığı, kesintili emekli maaşından başka bir malvarlığı bulunmadığı, maddi ve manevi mağduriyet yaşadığı gerekçesiyle hakkaniyet ilkesi ve maddi durumu gözetilerek adli yardımdan yararlandırılması talebinde bulunmuş ise de Dairemizce incelenen dosya kapsamına göre Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin davalının adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan davalı vekilinin yerinde olmayan itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itirazının HMK'nın 337. maddesi gereğince REDDİNE, kesin olmak üzere 18.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13252, Karar No: 2017/6138, Tarih: 05.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/13252 E.  ,  2017/6138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın tespitine esas tapu kaydının tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde ayrıntılı kayıtlar (köy, mahalle, mevki, cins, sınırlar, yüzölçümü, malik, hisse, geldi, gitti ve revizyona ilişkin tüm bilgileri içerir ve okunaklı şekilde) ile varsa tesis ve ifraz haritalarının Mahalli Tapu Müdürlüğü'nden (eski yazı tapu kayıtları varsa Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı sorulup getirtilmesi,

2- Çekişmeli taşınmaza komşu taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanağı kayıtların ve kadastro sonrası oluşan tedavüllü tapu kayıtlarının, davalı iseler bu hususta düzenlenecek dosya inceleme tutanaklarının, hükmen kesinleşenlere ait mahkeme kararları ile Yargıtay ilamlarının onaylı örneklerinin getirtilmesi,

3- Davacı adına, 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesi gereğince belgesizden tescil edilen taşınmaz bulunup bulunmadığının Tapu Müdürlüğü, Kadastro Müdürlüğü ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğü'nden sorularak, alınacak yazı cevaplarının dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/31517, Karar No: 2019/14002, Tarih: 11.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/31517 E.  ,  2019/14002 K.**

**"İçtihat Metni"**

"http//arsiv..../2004/02/18/gnd102.html" İnternet adresinde yayınlanan habere erişimin engellenmesi ve yayından çıkarılması talebinin reddine dair İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 30/01/2019 tarihli ve 2019/756 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28/02/2019 tarihli ve 2019/1737 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 23/07/2019 gün ve 6688 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/08/2019 gün ve KYB. 2019/81240 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, mahkemesince başvuruya konu haberin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle erişimin engellenmesine yönelik talebin reddine karar verilip, merciince de verilen kararda herhangi bir usul ve yasa hükmüne aykırılık bulunmadığından bahisle yapılan itirazın reddine karar verilmiş ise de,

Benzer bir olayla ilgili olarak Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 05/06/2017 tarihli ve 2016/15510 esas, 2017/5325 karar sayılı ilâmında yer alan, "Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17/6/2015 tarihli ve E.2014/4-56, K.2015/1679 sayılı kararının ilgili kısmı şöyledir: "...Unutulma hakkına gelince; unutulma hakkı ve bununla ilişkili olan gerektiği ölçüde ve en kısa süreliğine kişisel verilerin depolanması veya tutulması konuları, aslında kişisel verilerin korunması hakkının çatısını oluşturmaktadır. Her iki hakkın temelinde bireyin kişisel verileri üzerinde serbestçe tasarruf edebilmesini, geçmişin engeline takılmaksızın geleceğe yönelik plan yapabilmesini, kişisel verilerin kişi aleyhine kullanılmasının engellenmesini sağlamak yatmaktadır. Unutulma hakkı ile geçmişinde kendi iradesi ile veya üçüncü kişinin neden olduğu bir olay nedeni ile kişinin geleceğinin olumsuz bir şekilde etkilenmesinin engellenmesi sağlanmaktadır. Bireyin geçmişinde yaşadığı olumsuz etkilerden kurtularak geleceğini şekillendirebilmesi bireyin yararına olduğu gibi toplumun kalitesinin gelişmişlik seviyesinin yükselmesine etkisi de tartışılmazdır. Unutulma hakkı; üstün bir kamu yararı olmadığı sürece, dijital hafızada yer alan geçmişte yaşanılan olumsuz olayların bir süre sonra unutulmasını, başkalarının bilmesini istemediği kişisel verilerin silinmesini ve yayılmasının önlemesini isteme hakkı olarak ifade edilebilir..

. Bireyin geçmişinde yaşadığı olumsuz etkilerden kurtularak geleceğini şekillendirebilmesi bireyin yararına olduğu gibi toplumun kalitesinin gelişmişlik seviyesinin yükselmesine etkisi de tartışılmazdır. Unutulma hakkı; üstün bir kamu yararı olmadığı sürece, dijital hafızada yer alan geçmişte yaşanılan olumsuz olayların bir süre sonra unutulmasını, başkalarının bilmesini istemediği kişisel verilerin silinmesini ve yayılmasının önlemesini isteme hakkı olarak ifade edilebilir..." Yukarıda yapılan açıklamalar ve genel ilkeler bağlamında somut olay değerlendirildiğinde; başvuruya konu haberlerin ilk kez yayınlandıkları tarihte, her hangi bir eleştiri veya yorum yapılmaksızın internet üzerinde yorumsuz biçimde yayınlanmalarının, olay tarihinde kişilik haklarına karşı bir saldırı veya ihlal içermediği, bu hâliyle ifade ve basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilebileceği, başvuranların beraat etmeleri sonucu, aradan geçen dokuz yıl sonra, haberin "güncellik" değerini yitirdiği, dolayısıyla haberin o tarihte "gerçeklik ve doğruluk" kriterlerini karşılamasının artık bir önemi kalmadığı, habere konu olan yargılama sürecinin tüm aşamalarıyla sona ermesiyle birlikte, habere konu olan kişiler için haksızlık içeren durumun, toplum tarafından öğrenilmesinin, geçmişte gerçeklik ve doğruluk payı varmış gibi ifşa edilmesi anlamına gelebileceği, dolayısıyla adı geçen habere istenildiği zaman ulaşılmasının, toplum açısından yanlış algılamaya yol açabileceği, başvuranların beraatle sonuçlanan bir yargı sürecinde gözaltına alınması ve tutuklanması süreçlerine dair haberin basının arşivinde bulunmasının, haberin kamu yararı için gelecekte hatırlanması veya istatistiki açıdan değerlendirilmeye alınması gibi işlevi de taşımadığı, dolayısıyla haberin yayında kalmasının, toplumun ilerlemesi, gelişmesi için bir katkı sağlamayacağı gibi, kamu yararına toplum hafızasında yer etmesi gibi bir etkisi de olmadığı, haberin içeriğini oluşturan kişilerin; toplumu temsil ve topluma hizmet etme gayesiyle seçilmiş veya atanmış siyasilerden olmadığı gibi, topluma kendini anlatma ve toplumu aydınlatma gayesiyle eser veren sanatçılardan veya aydınlardan da olmaması nedeniyle, suç geçmişlerine dair bilgilerin kamuyu ilgilendirmediği, ayrıca bu bilgilerin sadece devletin belirli organlarınca kayıt altında tutulabileceğinin, başvuranların isimlerinin ad ve soyadı şeklinde açıkça yazılması suretiyle "örgüt, fuhuş ve insan ticareti" gibi kelimelerin yanında anılmaya devam etmesinin, şeref ve haysiyetlerine karşı bir eylem olduğu gibi, bu nedenle gözaltına alındıkları bilgisinin arşivlenmesinin kişisel verilerin izinsiz olarak işlenmesi ve yayınlanması anlamına geleceği, yukarıda yer alan değerlendirmeler karşısında, başvuranların istememesine rağmen, geçmişlerinde yer eden olumsuz tecrübelere dair haberlere, toplum tarafından istenen her anda kolaylıkla ulaşılmasının başvuranların kişilik haklarını zedelediği, sonuç ve kanaatine varıldığından ..