muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2618, Karar No: 2018/1207, Tarih: 21.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2618 E.  ,  2018/1207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 07.12.2012 tarihli duruşma tutanağında hakimin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8949, Karar No: 2006/12046, Tarih: 14.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8949 E.  ,  2006/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Beyoğlu 1.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava düzenlenen sıra cetvelinde davacı bankaya verilen sıranın yasaya aykırı olduğu iddiası ile sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

5020 sayılı yasa ile Bankalar Kanunu’na eklenen Ek 5 nci madde uyarınca, davacı banka alacaklarının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun kapsamında olduğu hususunda bir ihtilaf yoktur. 6183 sayılı Kanun’un 21 nci maddesinin birinci fıkrası bu Kanun kapsamındaki alacakların hacze iştiraki usulünü düzenlemekte, ikinci fıkrası ise eşya veya taşınmazın aynından doğan kamu alacaklarının o eşya veya taşınmazın bedelinden öncelikle tahsil edileceği ilkesini getirmektedir. Maddenin son fıkrasında borçlunun iflası halinde İİK.nun 206 ncı maddesindeki sıraya göre işlem yapılacağı belirtilmiştir. Anılan maddede gerek devlet alacaklarına ve gerek devlet alacağı derecesinde sayılan diğer alacaklara tanınmış bir imtiyaz bulunmamaktadır.

Öte yandan, 4949 sayılı Kanun’la değiştirilmeden önce, İİK.nun 206 ncı maddesine göre, “Devlet hazinesinden doğrudan doğruya veya bilvasıta tahsil olunan vergi ile Devlet tekliflerinden olan mütenevvi resimler” sıra cetvelinde 5 nci sıraya alınıyordu. Ne var ki, 30.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4949 sayılı Kanun, İİK.nun 206 ncı maddesinde değişiklik yapmış ve kamu alacakları ya da bu nitelikte sayılanlar için ayrı bir sıra öngörmemiştir. İİK.nun 206 ncı maddesine göre “Özel kanunlarında imtiyazlı olduğu belirtilen alacaklar”ın sıra cetvelinde 3 ncü sıraya alınması hususu düzenlenmiş ise de, 6183 sayılı Kanun’un ilgili maddelerinin somut olay bakımından ve tarih itibariyle, kamu alacaklarına bu yönde bir imtiyaz sağladığı şeklinde yorumlanması mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle davacı banka alacağının, düzenlenen sıra cetvelinde dördüncü sıraya alınmasında hukuka aykırı bir yön bulunmayıp, isabetli görülen İcra Mahkemesi kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı yanın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3729, Karar No: 2015/2077, Tarih: 12.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/3729 E.  ,  2015/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu hayatını kaybeden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava; 20.08.2011 tarihli iş kazasında hayatını kaybeden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir.

Anılan maddede düzenlenmiş bulunan rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığı sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza dosyaları varsa, bu dosyalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir

Eldeki davada; mahkeme, davalı işvereni %80, kurum sigortalısını %20 kusurlu kabul eden bilirkişi raporu esas alarak, ıslah edilen davayı kabul etmiştir. Dosya kapsamında yer alan, Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/607 E. 2012/1436 K. sayılı kesinleşme şerhi olmayan kararında, dava dışı ... ve davadışı ustabaşı ... hakkındaki kamu davası sonucunda, sanık .... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına dair karar verildiği, mahkemece, ceza dosyasının celbedilmediği, hak sahipleri tarafından açılan tazminat dosyası bulunup bulunmadığı araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

O halde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılacak iş; ceza dosyası celbedilip, hak sahibi dosyası araştırılıp, saptanan maddi olgulara göre olayın oluşu tereddütsüz belirlenip, tüm delillerle birlikte değerlendirilerek, alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun, raporlar arasındaki kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşan çelişkiler giderecek şekilde yeniden rapor alınıp, irdelenerek, varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

O halde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılacak iş; ceza dosyası celbedilip, hak sahibi dosyası araştırılıp, saptanan maddi olgulara göre olayın oluşu tereddütsüz belirlenip, tüm delillerle birlikte değerlendirilerek, alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun, raporlar arasındaki kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşan çelişkiler giderecek şekilde yeniden rapor alınıp, irdelenerek, varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

2- 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı ile Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik ve karşılık kusur oranları gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmalıdır. Bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ile hesap esaslarına uygun gerçek zarar hesap raporu alınması gerekir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, tarafların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davalıya iadesine, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13018, Karar No: 2024/11715, Tarih: 16.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/13018 E.  ,  2024/11715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/3008 D.İş

Kabahatli hakkında, 5549 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden, 428.720,00 TL idarî para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.

Kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, Edirne 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31.05.2022 tarihli ve 2022/570 D.İş sayılı kararı ile başvurunun reddine karar verildiği, kabahatlinin bu karara itirazı üzerine de Edirne 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29.06.2022 tarihli ve 2022/3008 D.İş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 07.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB - 2023/55646 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2023 tarihli ve KYB - 2023/55646 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Muteriz şirket hakkında yapılan denetim sonunda düzenlenen Mali Suçları Araştırma Kurulu Başkanlığının 10/02/2021 tarihli ve 52055169-663.02.[01-2021-119]-E.40938 sayılı raporunda, 5549 sayılı Kanun'un öngördüğü şekilde kimlik tespiti yükümlülüklerine aykırı davranıldığından bahisle, ihlal tespit edilen 2019 yılı içinde 2 adet evrak 60.140,00 Türk lirası, 2020 yılı içinde 10 adet evrak 368.580,00 Türk lirası şeklinde, eksiklik tespit edilen her bir evrak yönünden ayrı ayrı idarî para cezaları olmak üzere toplam 428.720,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına karar verilmiş ise de;

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 22/01/2018 tarihli ve 2017/3035 esas, 2018/522 karar sayılı ilâmında, "... Eczanesi'nde 25.03.2016 tarihinde, ...İlçe Sağlık Müdürlüğü tarafından yapılan olağan eczane denetiminde 29 adet antibiyotik türünden ilacın reçetesiz olarak satılmış olduğunun tespitinden ibaret olayda, kabahatlinin eyleminin kesintisiz fiille işlendiğinin kabul edilerek her bir ilaç için ayrı ayrı idarî yaptırım kararı verilemeyeceği hususu gözetilmeksizin, kabahatli hakkında uygulanacak idarî para cezasının 29 ile çarpılarak belirlenmesi ile miktar bakımından hataya düşüldüğü kanaatine varılmakla;..." şeklinde belirtildiği üzere ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesindeki “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme ile birlikte kimlik bilgileri tespitinde eksiklik şeklindeki eylemler nedeniyle tek bir rapor düzenlenip idarî yaptırım kararı verilmiş olması karşısında, kimlik bilgilerinde eksiklik tespit edilen kişiler yönünden eylemin kesintisiz fiille işlendiği kabul edilerek kabahatli hakkında tek bir idarî para cezası uygulanması gerektiği, belirtilen nedenlerle her bir eksiklik tespit edilen evrak için ayrı ayrı idarî yaptırım kararı verilemeyeceği hususu gözetilmesizin, itirazın bu yönüyle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.

” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5549 sayılı Kanun'un 3. ve 13. maddelerindeki düzenlemeler ile 5326 sayılı Kanun'un 15/2. maddesindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, kabahatli şirket nezdinde yapılan denetimde tespit edilen farklı tarihlerde ve farklı kişilerle yapılan işlemlere ilişkin ihlallerin mahiyetleri itibarıyla birbirinden bağımsız nitelikte oldukları, bu itibarla da farklı zamanlarda ve farklı işlemlere ilişkin ihlallerin kesintisiz bir fiil olarak kabulüne olanak bulunmadığı cihetle, kanun yararına bozma ihbarnamesindeki görüşe iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5595, Karar No: 2014/5535, Tarih: 07.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5595 E.  ,  2014/5535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMAN 1.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/357-2013/238

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; abone olan davalının faturayı ödemediğini, icra takibi başlatıldığını, takibin itiraz nedeni ile durduğunu belirterek, itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısa kararda;

1-Davanın kısmen kabulü ile davalının Karaman 4.İcra Müdürlüğünün 2011/5592 Esas sayılı takip dosyasına 8.551,35 TL asıl alacak yönünden itirazının iptaline,

-Davanın 429,55 TL asıl alacak, 500,17 TL gecikme zammı, 90,03 TL gecikme zammı KDV' si yönünden reddine,

2- Yasal koşulları oluşmadığından davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine,

Gerekçeli kararda ise;

1-Davanın kısmen kabulü ile davalının Karaman 4.İcra Müdürlüğünün 2011/5592 Esas sayılı takip dosyasına 8.551,35 TL asıl alacak yönünden itirazının iptaline,

-Davanın 429,55 TL asıl alacak, 500,17 TL gecikme zammı, 90,03 TL gecikme zammı KDV'si yönünden reddine karar verilmiştir. Kısa kararda davacı yanın talep ettiği icra inkar tazminatının reddine karar verildiği halde, gerekçeli kararda bu talep hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas-1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8773, Karar No: 2017/16947, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8773 E.  ,  2017/16947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11719, Karar No: 2015/4539, Tarih: 19.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11719 E.  ,  2015/4539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/2731-2014/845

Taraflar arasındaki geçici elektrik aboneliği tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin, .. İli, .. İlçesi .. Mah. ... Cad. (.. parsel) bulunan .. nolu dairenin maliki olduğunu; müteahhit tarafından iskan işlemleri tamamlanmadığından, davalı tarafından elektrik aboneliği talebinin Reddedildiğini belirterek; geçici abonelik işlemi tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; bağımsız bölümlerin bulunduğu binanın iskan ruhsatının olmadığını ve bu nedenle abonelik tesisi yapılamayacağını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; geçici 11. maddede aranan koşul sağlanamadığından, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, geçici elektrik aboneliği tesisi istemine ilişkindir.

3194 sayılı İmar Kanununun Geçici 11. maddesinde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü içermektedir.

Somut olayda; dava konusu yapıya ilişkin ruhsat tarihinin 29.04.2005 olduğu, yapıya doğalgaz hizmetinin götürüldüğü, davacı vekili tarafından 18.03.2014 tarihli duruşmada keşif talebinde bulunulduğu ve yapı denetim firmasından belgelerin temin edilmesinin talep edildiği; ancak, mahkemece, bu taleplerin değerlendirilmediği; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz hizmetlerinin götürüldüğünün belgelenmediği; İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai hâlin, eldeki dava bakımından uygulanıp uygulanamayacağının araştırılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır.