muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8989, Karar No: 2024/3863, Tarih: 14.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/8989 E.  ,  2024/3863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1555 E., 2020/506 K.

SUÇLAR : Silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2019 tarihli ve 2017/109 Esas, 2019/88 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle aynı Kanun’un 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 11.03.2020 tarihli ve 2019/1555 Esas, 2020/506 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.01.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... Müdafilerinin Temyiz Sebepleri

Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, aksi kanaatte ise sanık ... hakkında etkin pişmanlık hükümleri kapsamında 5237 sayılı Kanun’un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiğine,

2. Sanık ...’in örgüt talimatı ile Bank Asya’ya para yatırmadığına, bankanın TMSF’ye devrinden sonra da bankacılık işlemlerini devam ettirdiğine,

3. Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

B. Sanık ... Müdafilerinin Temyiz Sebepleri

2. Sanık ...’in örgüt talimatı ile Bank Asya’ya para yatırmadığına, bankanın TMSF’ye devrinden sonra da bankacılık işlemlerini devam ettirdiğine,

3. Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

B. Sanık ... Müdafilerinin Temyiz Sebepleri

Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanık ... hakkındaki mahkûmiyet kararının gerekçeden yoksun olduğuna ve somut deliller içermediğine,

2.Sanık ...’in Bank Asya’daki hesap işlemlerini anılan bankanın TMSF’ye devrinden sonra da devam ettirdiğine,

3. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanıkların eylemlerinin, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanıklar hakkında ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukukî mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 26.09.2017 tarihli ve 2017/16-956 Esas, 2017/970 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarihli ve 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilâmında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı Kanun’un 220 nci maddesinin yedinci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı Kanun’un sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün 5237 sayılı Kanun’un 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün 5237 sayılı Kanun’un 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu’na devredilen ve 22.07.2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.’de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etme kapsamında değerlendirilemeyeceği, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olma suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etme olarak kabul edilebileceğinde kuşku bulunmamakta ise de; sanıkların Bank Asya nezdinde bulunan hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, her iki sanığın da örgüt liderinin talimatı dönemine denk gelen yatırım hesapları olmasına rağmen, sanıkların bankacılık işlemlerinin anılan bankanın TMSF’ye devrinden sonra da devam ettiği, en son işlem tarihlerinin 2016 yılı olduğu gözetilerek, sanıkların Bank Asya nezdindeki hesap işlemlerinin rutin bankacılık işlemleri dışında değerlendirilemeyeceği ve savunmalarının aksine de başkaca delil elde edilemediği anlaşılmakla; sanıkların silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan beraatleri yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 11.03.2020 tarihli ve 2019/1555 Esas, 2020/506 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 11.03.2020 tarihli ve 2019/1555 Esas, 2020/506 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2961, Karar No: 2006/4551, Tarih: 27.04.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/2961 E.  ,  2006/4551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Akçakoca İcra Mahkemesi

Tarih :30.10.2001

Nosu :6-45

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin hatalı olduğunu, ipotekli alacaklıya ödenecek meblağdan sonra kalan bakiyenin müvekkili idareye ödenmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... A.Ş vekili sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu , 6183 sayılı Yasanın 21.maddesine göre şikayetin kabul edilemeyeceğini belirterek itirazın reddini istemiştir.

İcra mahkemesince sıra cetvelinin 6183 sayılı Yasanın 21.maddesine uygun düzenlendiği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İpotekli alacaklının ipotek tarihlerinden sonra taşınmaza ilk haciz davalı banka tarafından 14.5.1998 tarihinde konulmuştur. Bu tarihten sonra satıştan önce haciz uygulayan SSK ve Vergi Dairesinin 6183 sayılı Yasanın 21/1.maddesi uyarınca ilk hacze iştirak ettirilerek satış bedelinin garameten paylaştırılmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın ONANMASINA, 27.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1779, Karar No: 2008/3083, Tarih: 09.06.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/1779 E.  ,  2008/3083 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi ve manevi tazminat davalarının kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı Ak Sigorta A.Ş.’ye zorunlu mali mesuliyet sigortası ile sigortalı, davalı ...’a ait ve davalı ...’in sevk ve idaresindeki otomobili ile tam kusurlu olarak davacı ...’ın kullandığı otomobiline çarpması sonucu arcının hasar görmesine, davacılarında yaralanmasına sebep olduğundan, fazlaya dair haklarını saklı tutarak, davacı ...’ın aracının hasar görmesi nedeniyle toplam 23.261,00 YTL maddi ve 3.000,00 YTL manevi tazminat ile davacı ... için 5.000,00 YTL tedavi gideri, 5.000,00 YTL manevi tazminatı, kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen (davalı sigortanın araç hasarı için 4.000,00 YTL den, tedavi giderlerinin tamamından sorumlu olarak) tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, sorumluluklarının kusur oranında poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, manevi tazminattan sorumlu olmadıklarını, temerrüde düşürülmedik- lerini, faiz türünün yasal faiz olması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

.Davalı ... vekili, kazanın oluşumunda davalı ...’in kusuru olmadığını, davacı ...'ın kusurlu olduğunu, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu savunup davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., kazaya karışan 57 AC 566 plakalı otomobili davalı ...’e haricen sattığını, araçla ilgisinin olmadığını savunup davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; her iki davacı yönünden de davanın kısmen kabulü ile;araçtaki hasar nedeniyle 20.230,00 YTL ‘nin (davalı sigorta yönünden 4.000,00 YTL sınırlı), davalılardan kaza tarihinden itibaren (sigorta yönünden dava tarihinden) müşterek ve müteselsilen tahsiline, 250,00 YTL manevi tazminatın davalılar Ahmet ve Erdal’dan kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline,fazlaya dair talebinin reddine, davacı ... için tedavi gideri olarak toplam 4.430,95 YTL’nin ödemelerin yapıldığı tarihler dikkate alınarak,70,00 YTL’si için 26.09.2005,660,95 YTL’si için 28.09.2005, 3.706,00 YTL’si için 30.09.2005 tarihinden itibaren (sigorta yönünden dava tarihinden) davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, 500,00 YTL manevi tazminatın davalılar Ahmet ve Erdal’dan kaza tarihinde itibaren yasal faizi ile tahsiline, fazlaya dair talebinin reddine, karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili ve davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıların temyiz itirazları yönünden;

Davacıların temyiz itirazları yönünden;

1- Davacı ...'ın kazada özellik arz etmeyen yaralanması nedeni ile takdir edilen manevi tazminat miktarında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Davalı ... için mahkemece 500YTL manevi tazminat takdir ve hükmedilmiş ise de; Sabriye'nin kazada elmacık kemiği ve kolunun kırıldığı raporlarından anlaşılmaktadır. Bu durumda takdir edilen manevi tazminatın davacının olaydan duyduğu acı ve üzüntüyü giderecek derecede olmadığı aşikardır. Mahkemece bu davacı lehine uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü gerekmiştir. Ayrıca her iki davacının da hükmedilen maddi tazminata yasal faiz işletilmesi gerektiği konusundaki itirazları da yerindedir.

2- Davalı Ak Sigorta'nın temyiz itirazları yönünden;Davalı Ak Sigortanın trafik sigorta poliçe limiti ile sınırlı sorumlu olması gerektiği halde yazılı olduğu biçimde hüküm kurulmasıda doğru değildir. Ak Sigorta'nın avukatlık ücreti ve yargılama giderleri yönünden de poliçe limiti ile sınırlı sorumlu tutulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Ak Sigorta vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 9.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3422, Karar No: 2011/6029, Tarih: 03.05.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/3422 E.  ,  2011/6029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, baba hanesinde ... olan adının koca hanesindeki gibi "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilerek adı geçenin baba hanesindeki ... adına olan kaydının iptaline karar verilmiş, hüküm Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, babası ...'in nüfus kütüğüne ... adı ile kayıtlı olduğu halde, 01.06.1953 yılında evlenerek gittiği koca hanesinde adının ... olarak kayıt edildiğini ve baba hanesiyle irtibatının koptuğunu bildirerek, baba hanesinde ... olarak gözüken adının ... olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece, ...,... H:1, BSN:10'da TC. ... no'lu ...,... 'den olma, ... doğumlu ... ...'in kaydının iptaline karar verilmiştir.

Dosya içinde bulunan nüfus kayıt örneklerinin incelenmesinden ve Nüfus Müdürlüğünün 21.07.2010 tarihli yazısından; ...,...kızı 1934 doğumlu ...'nin 01.06.1953 yılında evlenerek bilinmeyen ilçeye gittiği, davacı ...'nin ise 01.06.1953 yılında ..., C:.41, H:2'den evlenerek ... 'in hanesine geldiği, bu hanenin yenilenerek Hane:1 olarak tespit edildiği anlaşılmıştır. Buna göre, davacı ...'nin evlenerek geldiği kayıt ile ... ...'in kaydının aynı olduğu anlaşılmakla, mahkemece TC. ... kimlik no'lu ... ile TC. ... kimlik no'lu ...'nin aynı kişi olduklarının tespitine karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, davacının mirasçılık ve nesepten doğan haklarını zedeleyecek biçimde mükerrer olduğu gerekçesiyle baba hanesindeki ... ... kaydının iptaline karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/75, Karar No: 2021/108, Tarih: 16.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/75 E.  ,  2021/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 286-521

Sanık ... hakkında katılan ...'ı kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın TCK’nın 38/1. maddesi delaletiyle 86/1, 87/3, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ilişkin Kayseri 3. Asliye Mahkemesince verilen 30.06.2014 tarihli ve 700-430 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 29.03.2017 tarih ve 10741-3553 sayı ile;

“...a) Mağdurun yaralanması hakkında düzenlenen 23.08.2013 tarihli Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesi Plastik ve Rekonstrüktif uzman raporunda yüzde sabit iz açısından (6) ay sonra değerlendirilmesinin uygun olduğu belirtilmesine karşın, bu hususun araştırılmadığının anlaşılması karşısında, müştekinin tüm tıbbi evraklarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı yönünde raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesinin gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairenin TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden yaptığı bozmaya eylemli olarak uyan Yerel Mahkeme ise 24.04.2018 tarih ve 286-521 sayı ile ilamın (a) bendindeki bozma nedenine direnerek sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.09.2018 tarihli ve 67740 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay 3. Ceza Dairesince 30.01.2019 tarih ve 5734-1533 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan nedenlerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında katılan ... ...’a yönelik hakaret ve tehdit suçlarından verilen beraat, müşteki ...’ye yönelik mala zarar verme suçundan verilen düşme hükümleri temyiz edilmeksizin, katılan ... ...’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen kesin nitelikteki mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebi ise Özel Dairece temyiz talebinin reddedilmesi suretiyle kesinleşmiş olup, direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ...’in katılan ...’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK’nın 87/1-c. maddesinin uygulanıp uygulanmama şartlarının bulunup bulunmadığının tespiti bakımından eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, Yerel Mahkeme kararının eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle veya sonradan yürürlüğe girip lehe hükümler içermekle uygulanması gereken yeni kanun normlarına dayanarak hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın kasten yaralama suçundan mahkûmiyetine ilişkin ilk hükmün Özel Dairece, katılanın yaralanması hakkında düzenlenen 23.08.2013 tarihli Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesi Plastik ve Rekonstrüktif uzman raporunda yüzde sabit iz açısından (6) ay sonra değerlendirilmesinin uygun olduğu belirtilmesine karşın, bu hususun araştırılmadığının anlaşılması karşısında, mağdurun tüm tıbbi evraklarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı yönünde raporunun aldırılmasından sonra hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanarak hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasından sonra, Yerel Mahkemece 12.09.2017 ve 06.02.2018 tarihli 1 ve 2. celsede bozma ilamı doğrultusunda katılanın yüzünde sabit iz açısından değerlendirilme yapmak amacıyla ilgili Hastaneden tedavi evraklarının istenmesine karar verildiği ve bozmanın gereğinin yerine getirilmeye çalışıldığı, 24.04.2018 tarihli 3. celsede de tedavi evraklarının geldiği, ancak ara kararla rapor aldırılmasından vazgeçilerek bozma ilamına direnilmesine karar verilerek hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, yeni hüküm niteliğindedir. Bu yeni hükmün doğrudan Ceza Genel Kurulunca ele alınması mümkün olmadığından, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ;

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, yeni hüküm niteliğindedir. Bu yeni hükmün doğrudan Ceza Genel Kurulunca ele alınması mümkün olmadığından, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ;

Açıklanan nedenlerle;

Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 24.04.2018 tarih ve 286-521 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.