muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/954, Karar No: 2024/4452, Tarih: 29.05.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6769 sayılı Kanun'un 148 inci maddesinde sınai mülkiyet hakkının hukuki işlem yoluyla devrinin düzenlendiği, anılan maddenin ilk fıkrasında; sınai mülkiyet hakkının devredilebileceği, miras yolu ile intikal edebileceği, lisans konusu olabileceği, rehin verilebileceği, teminat olarak gösterilebileceği, haczedilebileceği veya diğer hukuki işlemlere konu olabileceği hükmünün bulunduğu, aynı maddenin dördüncü fıkrasında, hukuki işlemlerin, yazılı şekle tabi olup devir sözleşmelerinin geçerliliğinin, ancak noter tarafından onaylanmış şekilde yapılmış olmalarına bağlı bulunduğunun; beşinci fırkasında ise, hukuki işlemlerin taraflardan birinin talebi, ücretin ödenmesi ve yönetmelikle belirlenen diğer şartların yerine getirilmesi hâlinde sicile kaydedileceğinin ve bültende yayımlanacağının belirtildiği; 115 inci madde hükümleri saklı kalmak üzere, sicile kaydedilmeyen hukuki işlemlerden doğan hakların iyi niyetli üçüncü kişilere karşı ileri sürülemeyeceğinin düzenlendiği, görüleceği üzere, kanuni düzenleme içeriğinden ve lafzından anlaşılacağı üzere noter onaylama sözleşmesi ile taraflardan her birinin başvurarak devrin tescilini isteyebileceği, davacının istinaf sebebi yaptığı kanun maddesinde geçen iyi niyet incelemesinin ise tescilsiz korunma ile oluşacak hak sahipliği yönünden söz konusu olacağı, oysa ki, dosya kapsamında davacının tescilsiz bir kullanımı ile oluşan bir hak sahipliği ispatlanamadığı gibi davacının tek taraflı olarak sicile tescil imkanı varken mücbir sebep oluşturacak bir olgu ve delil olmadığı halde devir tescil işlemlerini başlatmamasının kendi ihmalinden kaynaklandığı, bu nedenle davacı vekilinin istinaf başvurusunun yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından davacı şirkete noterce onaylanan sözleşme gereği satışı gerçekleşen markanın TÜRKPATENT nezdinde tescili gerçekleşmeden yine... tarafından noterde onaylanan bir başka sözleşmeyle diğer davalı babası ...'e devredilip TÜRKPATENT nezdinde de tescil işleminin yapılması ve adına tescil yapılan diğer davalı üçüncü kişi ...'in iyiniyetli olup olmadığı, iyiniyet değerlendirmesinde de üçüncü kişinin markayı devredenin babası olmasının iyiniyeti ortadan kaldırıp kaldırmayacağı ile varılacak sonuca göre tescil işleminin iptalinin ve markanın davacıya tescilinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

Dava ise, davalı ... adına tescilli marka kaydının iptali ve markanın davacıya tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Dava ise, davalı ... adına tescilli marka kaydının iptali ve markanın davacıya tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 148 inci maddesi.

3. Değerlendirme

6769 sayılı Kanun'un hukuki işlemler başlıklı 148 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca hukuki işlemler yazılı şekle tabi olup, devir sözleşmesinin geçerliliği ise noter tarafından onaylanmasına bağlıdır. Anılan hüküm uyarınca devir sözleşmesinin noter tarafından onaylanması kurucu nitelikte olup, tescil ise iyiniyetli üçüncü kişinin korunmasında etkilidir. Aynı maddenin beşinci fıkrasına göre ise sicile kaydedilmeyen işlemler iyiniyetli üçüncü kişilere karşı ileri sürülemez. Bu durumda tescilin korunması ancak üçüncü kişinin iyiniyetli olmasına bağlıdır.

Somut olayda, davalılardan... sahibi olduğu markayı önce noter onaylı sözleşmeyle davacıya devretmiş, ancak devir işlemi tescil edilmeden yine ikinci bir noter onaylı sözleşmeyle aynı markayı babası olan diğer davalı ...'e devretmiş ve TÜRKPATENT nezdinde de bu devir sicile tescil edilmiştir.

Noterce onaylanan senet, devir işleminin kurucu unsuru olduğundan, geçerli olan davalı ... ile davacı arasındaki ilk sözleşme olup ikinci sözleşmeye sonuç bağlanabilmesi ancak ikinci sözleşmeye taraf olan üçüncü kişinin iyiniyetli olmasına bağlıdır.

Şu halde somut olayda, ikinci sözleşmeye taraf olan ve dava konusu marka adına tescil edilen üçüncü kişi konumundaki davalı ...'in, markayı ikinci kez satan davalı ...'in babası olduğu gözetildiğinde, bu durumun davalının iyiniyetli olmadığına karine teşkil edeceği dikkate alınarak bu cihette yapılacak değerlendirmenin sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken davacı iddialarının soyut olmaktan öteye geçmediği gerekçesiyle davanın reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

29.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10148, Karar No: 2010/14504, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10148 E.  ,  2010/14504 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile Tapu ve Kadastro Vakfı vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.4.2009 tarih ve 186-109 sayılı hükmün Dairenin 7.4.2010 tarih ve 13795-4560 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 440 III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.000.000.000 TL’ye çıkarılmıştır. Yine 1.6.2005 tarih ve 5236 sayılı yasanın 19. maddesiyle eklenen Ek madde 4 uyarınca karar düzeltme parasal sınırı ... Bakanlığınca tespit ve ilan olunan yeniden değerlendirilme oranında arttırılıp her takvim yılı başından geçerli olacak şekilde uyarlanacağı hükme bağlanmıştır. Karar düzeltme sınırı 2010 yılı itibariyle 8.690 TL’dir. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri yada Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz yada karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Bu durumda 1.1.2010 tarihinden sonra verilen ve 8.690,00 TL’den az olan hükümlerin onanmasına yada bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Davalı tarafından karar düzeltme istenen miktar(faiz ve fer’ileri hariç), 27.4.2009 karar tarihi itibariyle 8.510,00 TL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 440/III-I maddesi gereğince davalının karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 35.50 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 2.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1989, Karar No: 2020/10532, Tarih: 05.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/1989 E.  ,  2020/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, anılan Kanun'un 57/1. maddesi gereğince sanığın yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına ilişkin Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/646 esas, 2018/540 sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 20/03/2020 gün ve 94660652-105-35-4581-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07/04/2020 gün ve 2020/40529 sayılı tebliğnamesiyle, dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

1-Benzer nitelikte bir olay nedeniyle Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 23/01/2019 tarihli ve 2018/5704 esas, 2019/919 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sanığın suç tarihi itibariyle akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ile ilgili ihtisas dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken, 11/08/2017 tarihli Menemen Devlet Hastanesinden alınan tek hekim raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesinde yer alan "Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malûl veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafii görevlendirilir." şeklindeki düzenleme nazara alınarak, Menemen Devlet Hastanesi tarafından verilen 11/08/2017 tarihli rapor uyarınca akıl hastası olduğu anlaşılan sanığa zorunlu müdafii tayin edilerek, müdafii huzurunda savunmasının tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Bir nolu isteme yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesine göre, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış bulunan kişiye ceza verilemez; bu kişiler hakkında güvenlik tedbirine hükmolunur. Hakkında güvenlik tedbirine hükmolunan akıl hastalarının, aynı Yasanın 57/1. maddesi uyarınca yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınması gerekir. Akıl hastalığının ve bunun kişinin davranışlarını yönlendirme yeteneğine etkisinin saptanması ise psikiyatri biliminin verileri çerçevesinde bilirkişi uzman hekim tarafından belirlenecektir.

Sanığın akıl hastası olup olmadığı hususunda mutlaka Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gibi bir zorunluluk bulunmamaktadır. Dolayısıyla, sanığın suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca aldırılacak raporun Adli Tıp Kurumundan ya da psikiyatri servisi bulunan ve psikiyatri uzmanlarından oluşan sağlık kurulunun bulunduğu tam teşekküllü resmi sağlık kuruluşlarından alınması gerektiği gözetilmeden, Menemen Devlet Hastanesinden alınan 11/08/2017 tarihli psikiyatri uzman olup olmadığı da belirtilmeyen tek hekim imzalı raporuna istinaden ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

İki nolu isteme yönelik incelemede;

5271 sayılı CMK'nın "müdafiin görevlendirilmesi" başlıklı 150. maddesinde; "(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumunda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir. (2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık çocuk kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir...." hükümleri yer almaktadır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesinde düzenlenen zorunlu müdafilik sistemi, kendisini hiç veya yeterli düzeyde savunamayan şüpheli veya sanıklar için öngörülen ve onların haklarının her düzeyde savunulabilmesi için ihdas edilen, isteme bağlı olmayan bir düzenlemedir. Dolayısıyla yargılama safhasında zorunlu müdafi atanmasının unutulduğunu fark eden mahkeme, karar verildikten sonra bu hususu fark ettiğinde, CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması için gerekli yazışmaları yapabilecek ve kanun yoluna başvuru yapılıp yapılmayacağının değerlendirilmesi için gerekçeli kararı atanan zorunlu müdafiye tebliğ edecektir. Ceza Muhakemesi Hukukunda karardan sonra zorunlu müdafi atanamayacağına dair bir düzenleme yer olmadığı gibi, bu kurumun ihdas nedeni, savunma hakkının önemi, adli yargılanma ilkesi ve usul ekonomisi ilkeleri bir bütün halinde değerlendirildiğinde de bu sonuca ulaşmak hakkaniyete uygun olacaktır.

Karardan sonra atanan zorunlu müdafi hükmü temyiz ettiğinde olağan kanun yolu olan temyiz süreci işleyecek ve hüküm her yönüyle denetlenebilecektir. Zorunlu müdafii atanması yoluna gidilmemiş veya atanan müdafii kararı temyiz etmemiş ise, kesinleşen bu karara karşı ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yoluna başvurulması da mümkündür.

Somut olayda zorunlu müdafi atanması için kanun yararına bozma istemi reddedilerek, dosyanın mahalline iadesi düşünülebilir ise de, savunma hakkının kısıtlanmasına ilişkin olan ve CMK'nın 289/1(e,h) maddesine göre, hukuka kesin aykırılık halleri içerisinde yer alan bu husus, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/4. maddesinde belirtilen usul ekonomisi de gözetilmek suretiyle, olağan nitelikteki temyiz kanun yolu ile aynı sonuçları doğuracak olan kanun yararına bozma yoluyla incelenebilir kabul edilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; ceza ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilen sanığa, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2.maddesi gereğince, istemi aranmaksızın baro tarafından müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, sanığın sorgusunun müdafii olmaksızın yapılıp, hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka uygun bulunmamıştır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Silahla tehdit suçundan sanık ... hakkında, Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/646 esas, 2018/540 sayılı kararının aleyhe sonuç doğurmamak üzere 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-CMK'nın 309. maddesinin 4-b maddesi gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4349, Karar No: 2025/2416, Tarih: 24.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2021/4349 E.  ,  2025/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2018/5 E., 2020/50 K.

KARAR : Asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yeniden yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı ... vekili ile duruşmalı olarak bir kısım davalılar ve birleşen davacılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 18.02.2025 Salı gününde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Duruşma için tayin edilen günde davalılardan ve birleşen davacılardan ... ve davacı Hazine vekilinin katılımlarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 24.03.2025 tarihinde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

2004 yılında Ordu ili ... ilçesi ...köyü çalışma alanında yapılan ek kadastro sırasında; 214 ada 2 ila 10, 215 ada 2 ila 85, 216 ada 1, 2, 217 ada 1 ila 24 parsel sayılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ayrı ayrı fındık bahçesi, kargir ev ve arsası, ahşap ev ve arsası ile çeşme vasıflarıyla ile davalılar adına tespit edilmişlerdir.

K A R A R

2004 yılında Ordu ili ... ilçesi ...köyü çalışma alanında yapılan ek kadastro sırasında; 214 ada 2 ila 10, 215 ada 2 ila 85, 216 ada 1, 2, 217 ada 1 ila 24 parsel sayılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ayrı ayrı fındık bahçesi, kargir ev ve arsası, ahşap ev ve arsası ile çeşme vasıflarıyla ile davalılar adına tespit edilmişlerdir.

Davacı Hazine vekili askı ilan süresi içinde açtığı davasında; ...köyünde 1971 yılında 766 sayılı Tapulama Kanunu (766 sayılı Kanun) uyarınca tapulama çalışmalarının yapıldığını ve dava konusu yerlerin orman olarak tapulama harici bırakıldığını, davalıların tapu kaydına dayanarak kadastro müdürlüğüne yaptığı başvuru üzerine 3402 sayılı Kanun'un 22/b maddesi ile Tapu ve Kadastro Müdürlüğünün 1996/4 sayılı genelgesine dayanılarak 214 ada 2 ila 10, 215 ada 2 ila 85, 216 ada 1, 2, 217 ada 1 ila 24 parsel sayılı taşınmazlar hakkında kadastro tespit tutanaklarının düzenlendiğini, anılan işlemin kanunlara uygun olmadığını, ikinci kadastro niteliğinde bulunduğunu, Hazineye ait 02.09.1941 tarih 49 ila 58 nolu tapu kayıtlarının davalılara ait aynı tarih 45, 46, 47, 48 nolu tapularla birlikte kök tapunun ifrazı ile oluştuğunu, Hazine tapularının çekişmeli taşınmazları kapsadığını, ayrıca davalıların hem Kadastro Müdürlüğüne verdikleri dilekçelerinde hem de Ordu Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/191 Esas ve 1983/340 Karar sayılı kararındaki yazılı beyanlarında davaya konu yerlerin Hazine tapusu kapsamında kaldığını açıkça kabul ettiklerini ileri sürerek, taşınmazların ikinci kadastro niteliğinde olan kadastro tespitlerinin iptal edilip Hazine adına tescillerine, bu isteğin kabul edilmemesi halinde dava konusu yerlerin Hazineye ait kök tapunun kapsamında olması nedeniyle ifraz tapularının yerlerinin belirlenmesi, bunun da mümkün olmaması halinde dayanak tapularda yazılı miktarlar üzerinden oranlama yapılmak sureti ile davalılarla Hazine adlarına paylı mülkiyet üzere tescile karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacılar ... ve müşterekleri vekili dava dilekçesinde özetle; 217 ada 2 parselin davalı ... adına yapılan tespitine itiraz ederek, davalının evi ile yol arasındaki 1,5 dönümlük yerin murislerinden intikalen geldiğini, uzun zamandan beri harici ve rızai taksim ve buna uygun zilyetlikle tasarrufun söz konusu olduğunu ileri sürerek, bu yerin tespitinin iptali ile müvekkilleri adlarına tescilini istemiş, keşif sonrası ıslah ile yer miktarını 3140,15 metrakare olarak artırmıştır. Birleşen Ordu Kadastro Mahkemesinin 2004/91 Esas ve 2006/127 Karar sayılı dosyasında davacı ... ise; 217 ada 2 parselin sınırında bulunan yolun kendisine ait olduğunu, 217 ada 2 parsel ile bir bütün olarak kullandığını belirterek adına tescile karar verilmesi istemiyle dava açmış, bu dava daha sonra, eldeki davadan tefrik edilmiştir.

Davalılar cevaplarında; davaların reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "Çekişmeli taşınmazların 1971 yılında yapılıp kesinleşen kadastro sırasında tescil dışı bırakıldıkları, tescil dışı bırakılma işleminin de bir kadastro işlemi olduğu, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2 maddesindeki koşullar bulunmadığından 2004 yılında yapılan kadastronun ikinci kadastro olduğu" gerekçesiyle, davacı Hazinenin davasının kabulüne, birleşen davaların reddine, 214 ada 2 , 3, 4, 5, 6, 7 8, 9,10, 215, ada 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 70, 80, 81, 82, 83, 84, 85 parseller, 216 ada 1 ve 2 parseller, 217 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24 parsellere ilişkin kadastro tutanaklarının iptali ile 766 sayılı Kanun kapsamında dava konusu yerlerin orman vasfında tapulama harici bırakılmalarına karar verilmiş, hükmün, davacı Hazine vekili, birleşen davacı- davalı ... ile bir kısım davalılar ve birleşen davacılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 04.10.2016 tarihli ve 2015/16547 Esas, 2016/8357 Karar sayılı ilamıyla; "Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, 3402 sayılı Kanun'un 22/1 nci maddesi gereğince aynı yerde ikinci kez arazi kadastrosu yapılamaz ise de çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin yapıldığı 2004 yılında yürürlükte bulunan 3402 sayılı Kanun'un 03.03.2005 tarihli ve 25744 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 22.02.2005 tarihli ve 5304 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi ile değiştirilmeden önceki 22/2 nci maddesinde “Tapulama veya kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakılan tapuda kayıtlı taşınmaz mallar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait yerlerin bu Kanun hükümleri gereğince kadastrosu yapılır.” hükmüne yer verildiği, 766 sayılı Tapulama Kanunu hükümlerine göre tescil dışı bırakılan taşınmazların daha sonra 3402 sayılı Kanun veya 6831 sayılı Kanun hükümleri uyarınca kadastrosunun yapılabileceği, bu işlem kanun gereği olduğundan ikinci kadastro olarak kabul edilemeyeceği, kaldı ki somut olayda davacı Hazinenin, davaya konu yerlerin Hazineye ait tapu kayıtlarının kapsamında kaldığını, tespit maliklerinin de aynı bütünden bölünme ifraz tapularının bulunduğunu iddia ettiğine göre davanın esasına girilip gerekli inceleme, araştırma ve uygulama yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı, diğer taraftan dosya arasında bulunan Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/369 Esas ve 2005/46 Karar sayılı dava dosyası incelendiğinde; ..

. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/369 Esas ve 2005/46 Karar sayılı dava dosyası incelendiğinde; ... ve arkadaşlarının, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanak 217 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilip adlarına tescile karar verilmesi istemiyle tespit maliki ... aleyhine dava açtıkları, mahkemece çekişmeli taşınmaz hakkında Kadastro Mahkemesinde 2004/90 Esas sayılı dava bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği, henüz kararın tebliğe çıkarılmadığının anlaşıldığı, 217 ada 2 parsel sayılı taşınmaz hakkında Kadastro Mahkemesinde temyize konu dava bulunduğundan ... ve arkadaşları tarafından açılan davanın 3402 sayılı Kanunun 26/D maddesi uyarınca eldeki davaya katılma niteliğinde olduğu ve her iki davanın birleştirilerek görülmesi gerektiği, bu sebeple Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/369 Esas, 2005/46 Karar sayılı görevsizlik kararının kesinleştirilmesi daha sonra eldeki dava ile birleştirilmesi gerektiğinin düşünülmemesinin de isabetsiz olduğu, bunlardan ayrı olarak birleşen Ordu Kadastro Mahkemesinin 2004/91 Esas sayılı davasında ise davacı ...; 217 ada 2 parselin sınırında bulunan 2004 yılında yapılan ek kadastro sırasında 3402 sayılı Kanun'un 16/B maddesinin 3. bendi gereğince paftasında yol olarak gösterilen yeri dava ettiği halde Mahkemece anılan dava yönünden görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının da doğru olmadığı" belirtilerek, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuş, asıl davacı Hazine vekilinin karar düzeltme istemi de aynı Dairece reddedilmiştir.