muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8762, Karar No: 2024/807, Tarih: 06.02.2024

Davacı vekili dilekçesinde özetle; müvekkili sigortalının işyerinde çalışmaya başladığında herhangi bir sağlık problemi bulunmadığını, işyeri ortamından dolayı işe başladıktan sonra işitme kaybı oluştuğunu, bu durumun işyerinde mevcut çalışma ortamından kaynaklandığını, yakalandığı meslek hastalığı nedeniyle maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğini belirterek Yerel Mahkemece verilen red kararının hatalı olduğunu belirterek kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamından davacının davalı işyerindeki çalışması nedeniyle meslek hastalığı oluştuğu iddiası ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduğu, İlk Derece Mahkemesince 27.02.2019 tarihli Yüksek Sağlık Kurulu kararı ve 03.02.2021 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulu raporu esas alınarak davacının hastalığının meslek hastalığı olmadığına dair belirlemeye dayanarak ispatlanamayan davanın reddine karar verildiği, Mahkemece 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesinde düzenlenen prosedür yerine getirilerek, 27.02.2019 tarihli Yüksek Sağlık Kurulu kararı ve 03.02.2021 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulu raporu esas alınıp davacıda oluşan işitme kaybının mesleki hastalık olmadığına dair verilen red kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin kulaklarında duyma problemi ve çınlama sesi gelmesinin nedeni çalıştığı dönemde maruz kaldığı yoğun gürültü olduğunu, işverenin iş yerinde hiçbir güvenlik önlemi almadığını, bu işte çalışan kişilere verilmesi gereken iş güvenliği ekipmanlarının davalılar tarafından müvekkiline verilmediğini, neticede de müvekkilin meslek hastalığına yakalanmasına neden olunduğunu, meslek hastalığının Adli Tıp Üst Kurulunca incelenmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, zararlandırıcı olayın meslek hastalığı olduğu iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, zararlandırıcı olayın meslek hastalığı olduğu iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371 inci maddeleri, "Bilirkişi raporuna itiraza" ilişkin 281 inci maddesi, "Tazminat miktarının tayin ve tespiti" açısından 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 ve 114 üncü maddesi delaletiyle 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55 ve 56 ncı maddeleri, "Olayın meslek hastalığı olarak tespiti ile SGK yönünden sonuçları" için 5510 sayılı Kanun'un 14, 16, 19, 20 ve 21 inci maddeleri ile sürekli iş göremezlik oranının tespiti noktasında 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesi ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı kararı, İş Sağlığı ve Güvenliğine ilişkin alınacak tedbirler bakımından işyerinin nitelik ve kapsamına göre 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre Mahkemece verilen kararın usul ve kanuna uygun olduğu davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerin, istinaf sebepleri olarak da ileri sürülmüş olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararında değerlendirilerek istinaf sebeplerinin esastan reddine karar verildiği, bu kapsamda ileri sürülen temyiz sebeplerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemesi nedeniyle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

2.Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine

3. Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2564, Karar No: 2014/1181, Tarih: 31.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2564 E.  ,  2014/1181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlaırnca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2007 Mart ayında davalı işyerinde manikürist-komple güzellik işlemleri işinde çalışmaya başladığını, haftanın 6 günü 09:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını, 1.500,00 TL maaş+bahşiş aldığını, kesintisiz çalışmasına rağmen sigortaya sürekli olarak giriş çıkış yapıldığını, maaşının 1.000,00 TL ye düşürülmesinin ve 30 gün yerine 15 gün sigortalı olmasının talep edildiği, müvekkilinin kabul etmeyerek işten ayrılmak zorunda kaldığını, davalı tarafın davacının keyfi işe gelmemiş gibi ihtarname gönderdiğini, davacının 17.10.2010 tarihinde iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çağrı usulüne göre part tıme çalıştığını, 01.06.2008 tarihinde işe başladığını 30.10.2008 tarihinde sağlık sebebiyle işe gelemiyeceğini bildirerek işten ayrıldığını, 01.05.2009 tarihinde part tıme çalışmak üzere işe alındığını, davacının 17.10.2010-02.11.2010 tarihleri arasında devamsızlık yaptığını, ihtarnameye rağmen işe gelmemesi üzerine 13.11.2010 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, asgari ücret aldığını, davacının kendisinin işten ayrıldığı için ihbar tazminatı talep etme hakkının bulunmadığını, davacının fazla mesai yapmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, ücret alacağı bakımından kaç aylık ücret alacağının bulunduğunun açıkça talep edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının ücretlerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna eksik olarak olarak davalı işverenlikce bildirildiği, fazla mesai yaptığı halde bu ücretlerinin ödenmediği, genel tatil çalışması bulunduğu halde bu ücretinin ödenmediği, bu sebeple iş sözleşmesinin haklı nedenle davacı işçi tarafından feshedildiği, bu tarihten sonra davalı işverenlikçe yapılan devamsızlığa dayalı fesih işlemine itibar edilemeyeceği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ihbar tazminatı yönünden uyuşmazlık söz konusudur.

Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ihbar tazminatı yönünden uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebebi olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanun'un 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar süresi tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih sebebine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Somut olayda, davacı ücretinin düşürülmek istenmesi ve primlerinin 30 gün yerine 15 gün üzerinden yatırılmasının talep edildiğini, bu durumu kabul etmeyerek işten ayrıldığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının devamsızlığı nedeniyle iş sözleşmesinin feshedildiğini belirtmiştir. Mahkemece davacının ücretinin Sosyal Güvenlik Kurumuna eksik bildirildiği, fazla mesai ve genel tatil çalışması ücretlerinin ödenmediği, bu nedenlerle davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmiştir. Dosya kapsamına göre davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesini fesheden taraf haklı dahi olsa ihbar tazminatına hak kazanamaz. Hal böyle olunca mahkemece davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği kabul edilmesine rağmen ihbar tazminatına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 31.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9170, Karar No: 2008/10963, Tarih: 13.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/9170 E.  ,  2008/10963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, sıra cetvelinin birinci ve ikinci sırasında kayıtlı alacaklıların hacizlerinin düştüğünü belirterek sıra cetvelinin düzeltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayet edenin ikinci sıradaki alacaklının alacağının ... olmadığı iddiasıyla aynı sıra cetveline yönelik itiraz davası açıldığı belirtilerek görevli mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Şikayet eden vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12378, Karar No: 2023/1063, Tarih: 15.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12378 E.  ,  2023/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.09.2020 tarihli 2019/2 Esas, 2020/249 Karar sayılı hükmü ile sanık hakkında müşteki ...'yı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18.06.2020 tarihli 2020/1229 Esas, 2020/10402 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Kurum vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliyesi Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararının, katılan Kurum vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/6863 Esas, 2021/11566 Karar sayılı ilâmıyla; sanık hakkında asgari düzeyde haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4.Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli 2021/457 Esas, 2021/536 Karar Sayılı kararı ile sanık hakkında müşteki ...'yı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri

1. Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca haksız tahrik indiriminin uygulanmaması gerektiğine,

2. Sanık hakkında kurulan hükümde takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine,

İlişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Ceza tayininde hata yapıldığına ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri

1. Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca haksız tahrik indiriminin uygulanmaması gerektiğine,

2. Sanık hakkında kurulan hükümde takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine,

İlişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Ceza tayininde hata yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre İlk Derece Mahkemesinin kabulü

1.Kırgız uyruklu sanık ve maktul Sayetste'nin dini nikahla evli olup, çalışmak için ülkemizde bulundukları, sanık ve maktulün sebebi tam olarak bilinmeyen bir sebeple aralarının kötü olduğu, maktulün evden ayrılarak müşteki ...'nın evinde kalmaya başladığı, olay günü de sanığın eşi olan maktulle barışmak amacıyla konuşmaya çalıştığı sırada ...'nın araya girerek sanığa küfür ettiği, sanığın da müştekiden kaynaklanan bu haksız davranış sebebiyle maktul ve müştekiyi bıçakladığı anlaşılmıştır.

2. Adlî Tıp Kurumu Bakırköy Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 15.11.2016 tarihli raporuna göre, müştekinin sağ üst ekstremite periferik sinir kesisi mevcut olduğu, sağ ön kol fleksiyonu 3/5 extansiyonu 3/5, sağ el bileği extansiyonu, 0/5 fleksiyonu 3/5, dirsekten itibaren hipoestezi, toraks alt bölümünden geçen kesitlerde, bilateral plevral effüzyon, karaciğer segment 5-6 'da posttravmatik kontüzyon alanı, solda orta

derecede, sağda az miktarda pnömotoraks, bilateral plevrada solda orta derecede, sağda az miktarda hava dansileteri içeren hemotoraks, sol 11. kot posteriorda deplase fraktür, bilateral solda belirgin sağda minimal pnömotoraks solda bir miktar hemotoraks, vücudunda ve kollarında delici kesici alet yaralanması bulunduğunun ve thoraksa nafiz olup iki tarafın pnömhemotoraksa, karaciğer lezyonuna ve sağda radial sinir hasarına, solda 9. kotta açık kırığa neden olan kesici alet yaralanmasının yaşamsal tehlikeye sebep olduğu ve tespit edilen kırığın hayati fonksiyonlara etkisinin orta (2) olduğu belirtilmiştir.

3.Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereğinin yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri

1. Katılan Vekilinin Haksız Tahrike Yönelen Temyiz Sebebi

Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına konu kararı teşkil eden haksız tahrik kurumunun, gerek Yargıtay gerekse bozma ilâmına uyulmasına karar veren Mahkemece değerlendirildiği ve olayın çıkış sebebi ile gelişiminde mağdurdan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut da dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince asgari düzeyde haksız tahrik indirimi uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan Kurum Vekilinin Takdiri İndirime İlişkin Temyiz Sebebi

2. Katılan Kurum Vekilinin Takdiri İndirime İlişkin Temyiz Sebebi

Mahkemenin, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanması hususunda; duruşma zabıtlarına olumsuz bir tavrı yansımadığı anlaşılan sanık hakkında "Sanığın suç sonrası ve yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak" şeklinde oluşturduğu gerekçe ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

Sanığın müştekiye karşı eyleminin teşebbüs aşamasında kalması, suçun işleniş biçimi, suç sebep ve saikleri, kastın ağırlığı ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince cezasının makul orandan uzaklaşılarak tayin edilmesi sonrasında müştekiden kaynaklanan haksız söz nedeniyle asgari düzeyde haksız tahrik indirimi ve takdiri indirim yapılmış, sanığa hükmolunan sonuç cezanın tayininde ve gerekçelerinde bir isabetsizlik bulunmadığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli 2021/457 Esas, 2021/536 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2014/11112, Karar No: 2014/12649, Tarih: 24.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11112 E.  ,  2014/12649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/30793

MAHKEMESİ : Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2012/297 (E) ve 2012/342 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme imkanını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık Hasan'ın annesi sanık Hanım için temin ettiği yeşil kart ile 399,73 TL eczane gideri ve 390,70 TL hastane giderine kullanarak katılan kurumun zararına neden olduğunun tespit edildiği iddia edilen olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.11.2002 tarih ve 272-402 E.K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesi ile aynı mahiyette hüküm içeren ve 5271 Sayılı CMK'nın 193/2. maddesine göre; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnasının, dosya kapsamına göre ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağının anlaşılması halinde verilen beraat kararı ile sınırlı olduğu, buna göre; sanığın sorgusu yapılmadan mevcut kanıtlar tartışılarak ve delil takdirine girmek suretiyle beraat kararı verilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilmeden, sorgusu yapılmayan sanıklar hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.