muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16480, Karar No: 2014/16114, Tarih: 08.12.2014

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğler ve yِönetmeliğin dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca Kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2681, Karar No: 2015/17339, Tarih: 09.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2681 E.  ,  2015/17339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

05/11/2015 günü ulusal yargı ağı sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 27/01/2015 tarihinde öldüğünün anlaşılması;

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1593, Karar No: 2024/3835, Tarih: 06.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1593 E.  ,  2024/3835 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3818 E., 2023/4822 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2023 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000 TL adli para cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz isteği; uyuşturucu madde hakkında rapor aldırılmadan karar verildiğine, tutanak mümziilerinin dinlenilmesi gerektiğine, uyuşturucu maddelerin hukuka aykırı şekilde ele geçirildiğine, uyuşturucu maddelerin kullanım sınırları içerisinde olduğuna, sanığın uyuşturucu ticareti yaptığına veya uyuşturucu ticareti yapmak için uyuşturucu madde bulundurduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'un kullandığı araçta çıplak gözle görülemeyecek yerde, şoför koltuğunun arka sol tarafında bulunan aralık vaziyette olan plastik aksama gizlenmiş el çantasının içerisinde şeffaf poşet içinde 63 adet yeşil renkli dikdörtgen şeklinde bir yüzünde red bul ibaresi diğer yüzünde boğa figürü bulunan ecstasy hap, yine aynı renkte 2 adet parçalanmış vaziyette kırık yarım yeşil renkli üzerinde red bul ibaresi ve boğa figürü bulunan ecstasy hap, 95 adet sarı renkli her iki tarafında da gülen yüz figürü bulunan ecstasy hap, 2 adet parçalanmış vaziyette kırık yarım sarı renkli her iki tarafında da gülen yüz figürü bulunan ecstasy hap olmak üzere toplamda 158 adet sağlam 4 adet kırık hap bulunduğu sabittir.

Sanıktan ele geçirilen maddelerin etkili uyuşturuculardan olup, dosyada mevcut raporda da belirtildiği üzere kullanıcıları tarafından günlük en fazla 2-3 tane kullanılabildiği, hapların miktar ve sanığın bunları kendi kullanacağını ifade ettiği süre itibariyle kullanım sınırının çok üstünde oluşu; sanığın ise soruşturma aşamasında uyuşturucu kullanmadığı ve araçta ele geçen haplardan haberi olmadığı, araca başkaları tarafından konduğu yönündeki beyanını her ne kadar eğitimci bir aileden gelmesi sebebiyle onların duymasını istemediği için zıt şekilde beyan verdiğini ifade etmişse de, kovuşturma aşamasında madde kullandığı ve elkonan hapların kendine ait olduğu yönünde değiştirdiği göz önünde bulundurulduğunda sanığın maddeleri kendi kullanımı için bulundurduğuna yönelik çelişkili beyanlarına mahkememizce itibar edilmemiştir. Yukarıda açıklandığı üzere, uyuşturucu maddenin bulunduğu yerin ilk bakışta görülemeyen bir yer olup, araç içinde plastik aksama gizlenmiş 158 hap olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın anlattığı durumun hayatın olağan akışına uymayıp maddeleri başkalarına temin etmek amacıyla ve ticari kastla bulundurduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2004/10-107 Esas - 2004/136 Karar sayılı kararında belirtilen kriterler de nazara alındığında, sanık ...'un üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinde yer alan uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti suçunu işlediğine yönelik mahkememizde tam bir kanaat oluşmuştur.

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince takdiren alt sınırdan hükmolunan 10 yıl hapis ve 1.000 gün adli para cezası, uyuşturucu maddenin aynı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan sentetik kannabinoid türevi olması hasebiyle aynı fıkra uyarınca yarı oranında artırılarak 15 yıl hapis ve 1.500 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş; sanığın yargılama sürecindeki davranışları ile verilen cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak neticeten 12 yıl 6 ay hapis ve 1.250 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 1.250 gün para cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince bir günü takdiren 20,00 TL'den adli para cezasına çevrilmek suretiyle sanığın 25.000,00 TL adli para cezası ile tecziyesine karar verilmiş; ayrıca sanık hakkında Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2022/190 Esas, 2022/439 Karar sayılı ilamı ile (tecilli) 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair mahkumiyetine karar verildiği, ilamın 15.11.2022 tarihinde kesinleştiği, mahkememiz ilamına konu suçun 3 yıllık denetim süresi içerisinde işlediği anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Hükmün (2) nolu paragrafında yer alan "ecstasy maddesi" ibaresinin çıkartılarak "amfetamin türevi" ibaresinin eklenmesi suretiyle değiştirilmesine,

5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın temyiz dilekçesindeki beyanlarında suça konu maddeleri satın aldığını belirttiği Arap Ercan adlı kişi hakkında, sanık ya da müdafii tarafından delilleriyle birlikte suç duyurusunda bulunulması ve adı geçen şahıs hakkında dava açılıp mahkûm olması halinde, sanık hakkında etkin pişmanlıkla ilgili 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükümlerinin uygulanması yönünden yargılamanın yenilenmesi mümkün görülmüştür.

Sanık savunması, Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi raporu, arama elkoyma ve 21.07.2023 tarihli imaj inceleme tutanakları, Aydın Jandarma Kriminal Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 30.05.2023 tarihli uzmanlık raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; İlk derece mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunarak hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/3818 Esas, 2023/4822 Karar sayılı kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/13469, Karar No: 2014/11637, Tarih: 29.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13469 E.  ,  2014/11637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2014gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3817, Karar No: 2014/36807, Tarih: 03.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/3817 E.  ,  2014/36807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/12/2012

NUMARASI : 2012/135-2012/123

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek; ihbar tazminatı fazla mesai ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı aylık 2.500,00 TL net ücretle çalıştığını iddia etmiş, davalı işveren asgari ücret aldığını savunmuş ve mahkemece de asgari ücrete itibarla yapılan hesaplamaya itibar edilmiştir.

Dosyada ki bilgi ve belgelerden, özellikle ortak tanık olarak dinlenen M.. Ç..düzenlediği 15/05/2008 tarihli “talep formu” başlıklı belgeden davacının işyerinde “deri personel şefi” olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Antalya’da kuyumcu ve deri ürünlerinin satışı yapılan işyerinde personel şefi olarak görev yapan davacının asgari ücretle çalıştığının kabulü, hayatın olağan akışına uygun değildir.

Bu nedenle mahkemece özellikle ortak tanık M.. Ç.. dinlenerek, yukarıda belirtilen talep formu tekrar gösterilip, yapılan 500,00 er TL’lik kesintilerin dayanağı ve özellikle asgari ücretle çalıştığı savunulan işçinin maaşından 500 TL’nin neye istinaden kesildiği ve yazıdaki “Mayıs ayı dahil 2000 YTL ödemesi uygundur (Mayıs ve Eylül arası)” şeklindeki açıklamanın ne anlama geldiği detaylı bir şekilde sorularak, davacının maaşı

konusunda tekrar beyanının alınması, dosyadaki emsal ücret araştırması yazıları ve dosyadaki diğer beyan ve belgeler birlikte değerlendirilerek, davacının ücreti belirlenip sonuca gidilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yetersiz değerlendirme ile hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davalı vekili hem yargılama aşamasında hem de temyiz dilekçesi ekinde banka aracılığıyla yapılan ödeme belgeleri sunmuş ise de, bu belgeler mahkemece değerlendirilmemiştir. Bu ödeme belgeleri değerlendirilmeden hüküm kurulması da isabetsizdir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7266, Karar No: 2019/16341, Tarih: 15.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/7266 E.  ,  2019/16341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca, ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden hüküm kurulmuş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi 136 ada 3 parsel sayılı taşınmazın zemininin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde; üzerinde bulunan yapıya aynı kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile değerlendirme tarihi itibariyle 2015 yılına ait İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü

verileri dikkate alınıp hesaplama yapılmak suretiyle bilimsel yolla değer tespitine göre 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

İlk derece mahkemesince davalı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince herhangi bir düzeltme yapılmadığı halde, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulurken davalı lehine hükmedilen vekalet ücretinin karardan çıkartılması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

İlk derece mahkemesince davalı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince herhangi bir düzeltme yapılmadığı halde, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulurken davalı lehine hükmedilen vekalet ücretinin karardan çıkartılması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2017/1863 esas, 2018/900 karar sayılı ilamının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.180,00-TL vekalet ücretinin davacı idareden alınarak davalıya ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK 370/2 maddesi gereğince DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, aşağıda yazılı olan harçların davalıdan alınmasına, 15/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.