muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/912, Karar No: 2023/2081, Tarih: 10.04.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/912 E.  ,  2023/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : Beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü :

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. .... Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.12.2018 tarihli ve 2018/528 Esas, 2018/663 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası yollamasıyla 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ....Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.02.2019 tarihli ve 2019/102 Esas, 2019/239 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılması ile, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.11.2021 tarihli ve hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin ve Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının (aleyhe) temyiz istemleri özet olarak;

1- Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2- Delillerin hatalı değerlendirildiğine,

3- Sanığın suç kastının bulunmadığına,

4- Suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin ve Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının (aleyhe) temyiz istemleri özet olarak;

1- Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2- Delillerin hatalı değerlendirildiğine,

3- Sanığın suç kastının bulunmadığına,

4- Suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine,

5- Sanığın 23.06.2015 başlangıç tarihli Aktif Eğitim Sen üyeliğini darbe teşebbüsüne kadar devam ettirmiş olması ve 03.03.2010 açılış tarihli Bank ... hesabında örgüt elebaşısının talimatından sonra 31.01.2014 tarihinde 500 TL yatırıp bu parayı 20.04.2016 tarihine kadar hesabında tutmuş olması gözetilerek, sanığın silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan cezalandırılması gerektiğine,

6- Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ve temyiz dilekçelerinde belirtilen sair temyiz sebeplerine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın örgüte müzahir ....Eğitim Sen isimli sendikaya 2306.2015-19.07.2016 tarihleri arasında üyeliğinin de bulunduğu, ancak sendika faaliyetlerine aktif olarak katıldığına dair bir delil olmayışı, Bank Asyaya para yatırma eylemi ile birlikte değerlendirildiğinde silahlı terör örgütü üyeliği için gerekli kriterlerin gerçekleşmediği, ancak; Bank ... hesap hareketlerine ilişkin bilirkişi raporunda; Bank Asyada 03.03.2010 tarihinde hesap açtırdığı, hesap açtırdığı bu tarihten itibaren örgüt liderinin talimatına kadar para yatırma ya da hesap açtırma hareketi yok iken, örgüt liderinin talimatının hemen sonrasında 31.01.2014 tarihinde 500 TL para yatırdığının ve bu parayı bankanın TMSF'ye devrinden sonra 20.04.2016 tarihinde çektiğinin belirlenmesi yanında; hesapta uzun süre para yatırma ve katılım ya da altın hesabı açtırma şeklinde işlem yapmamışken, örgüt liderinin talimatı üzerine 500 TL yatırması, bu parayı uzun süre çekmemesi, parayı yatırım amacıyla yatırdığını söylemesine karşın herhangi bir altın ya da yatırım hesabı da açıp nemalandırmaması, banka örgüt kontrolünden çıkarak TMSF'ye devrolunca parasını çekmesi karşısında, sanık savunmalarına itibar edilmemiş; eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Dosya kapsamı itibariyle, sanığın Aktif Eğitimciler Sendikasına üye olmasının başlı başına örgüte yardım olarak değerlendirilmediği, sanık tarafından 31.01.2014 tarihinde Bank Asyadaki hesabına 496 TL yatırılmış ise de, hesabın örgüt liderinin talimatı sonrasında değil 2010 yılında açılmış olması, paranın katılım hesabı olarak yatırılmaması, yatırılan meblağın oldukça düşük miktarda olması, Bankanın TMSF'ye geçmesini müteakip paranın hemen çekilmeyip yaklaşık 11 ay sonra hesaptan alınması hususları dikkate alındığında sanığın örgüte yardım kastıyla Bank ... hesabına para yatırdığı sonucuna ulaşılamadığı, sanığın örgütle bağlantılı sendikaya üye olmasının ise, konumu ve kişisel özellikleri de gözetildiğinde sempati boyutunda kaldığı, aksi düşüncenin ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "in dubio pro reo" kuşkudan sanık yararlanır kuralına aykırılık teşkil edeceği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü CMK'nın 280/2 nci maddesi uyarınca kaldırılarak sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün hukuka aykırı olduğunu değerlendiren Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereğince duruşma açılıp sonucuna göre aynı kanun maddesinin 2 nci fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurulması gerekirken, kanun maddesine yanlış anlam yüklenerek sanık hakkında duruşma açılmaksızın evrak üzerinden beraat kararı verilmesi, anılan uygulamanın sanık lehine olması, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından bu hususun temyiz edilmemesi ve hüküm içeriğinin de doğru olması gözetilerek, bozma sebebi yapılmamıştır.

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde, dosyada mevcut Bank ... hesap kayıtları, hesap kayıtlarına ilişkin Bilirkişi Raporu ve sanık savunmaları itibarıyla, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü liderinin talimatı doğrultusunda örgüte yardım etmek kastıyla Bank Asyada işlem yaptığına ilişkin savunmalarının aksini ispat eden yeterli delilin bulunmadığı, Aktif Eğitimciler Sendikası üyeliğinin tek başına suçun sübutu yönünden örgütsel delil olarak kabul edilemeyeceği, müsnet suçu işlediğine dair dosya kapsamında başkaca bir delilin de bulunmadığı, yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek Bölge Adliye Mahkemesince kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, karar gerekçelerine göre Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından sunulan temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.02.2019 tarihli ve 2019/102 Esas, 2019/239 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7357, Karar No: 2015/7007, Tarih: 11.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/7357 E.  ,  2015/7007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRKLARELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2014

NUMARASI : 2009/489-2014/62

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;Davacılar, kadastro tespiti sırasında davalıların mirasbırakanı..................... adına tescil edilen 130 ada 2 parsel sayılı taşınmazın, ortak mirasbırakan babaları M.. S..'e ait olduğunu, mirasbırakan M.. S..'in mirastan mal kaçırmak amacıyla taşınmazı davalıların mirasbırakanı adına tescil ettirdiğini ileri sürerek, tapu iptali ile tescile ve tenkise karar verilmesini istemişlerdir.Davalılar, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın senetsizden davalıların mirasbırakanı Reşit Süner adına tespit edildiği, mirasbırakan M.. S.. tarafından yapılan bir temliken bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi...................'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7788, Karar No: 2011/8505, Tarih: 17.05.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/7788 E.  ,  2011/8505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ümraniye 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :30.12.2009
Yargıtay — Esas No: 2021/5824, Karar No: 2021/11752, Tarih: 05.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/5824 E.  ,  2021/11752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık ...' in (1963 doğumlu) temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın 04/11/2015 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 27/11/2015 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık ... müdafi ile sanıklar ... ve ... 'in temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1-Sanık ...'ın aşamalarda alınan savunmalarında 2012 yılında yapılan seçime katılmadığını, yeniden yönetim kurulu üyesi olarak seçildiğini bilmediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanıkların 29.06.2012 tarihinde 3 yıl süre ile yönetim kuruluna seçildikleri belirtilen kooperatife ait karar defterleri, genel kurul toplantı tutanakları ve hazirun listeleri celp edilerek, sanık ...'ın savunmalarında belirtmiş olduğu hususlar araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik kovuşturma ile sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 12. maddesi ile TCK'nun 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu 1163 sayılı Kanunun Ek 2/2. maddesinde öngörülen suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3-1163 sayılı Kanunun Ek 2/2. maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 6 ay olduğu gözetilerek;

Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesinde hüküm altına alınan basit yargılama usulüne ilişkin aynı Kanunun Geçici 5/1-d bendinde yer alan “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresinin Anayasa'ya

aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi, aynı şekilde 16.03.2021 tarihli, 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 Karar sayılı kararı ile yargılama aşamasında olup, henüz kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış dosyalar yönünden, ceza miktarı üzerinde fail lehine etki doğuracağı, bu nedenle belirli bir tarih itibariyle hükme bağlanmış olan dosyalarda basit yargılama usulünün uygulanmamasının Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen Geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle, TCK'nun 7. ve CMK'nun 251. maddeleri uyarınca dosyanın “basit yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-UYAP aracılığıyla elektronik ortamda MERNİS sisteminden alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanık ...'in hükümden sonra 02.02.2018 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, sanığın hukuki durumunun mahkemesince yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin hatalı gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafi ile sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19199, Karar No: 2014/19127, Tarih: 30.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19199 E.  ,  2014/19127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/47000, Karar No: 2013/6564, Tarih: 25.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/47000 E.  ,  2013/6564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı,davalı işyerinde 05.10.1993-28.12.2007 tarihleri arasında tıbbi tanıtım sorumlusu olarak hafta içi kış aylarında 08:00/18:00 saatleri arasında, yaz aylarında 08:00/19:00 saatleri arasında çalıştığını, ancak nöbetçi eczane ve doktorları ziyaret saatleri nedeniyle bu sürelerin uzadığını, haftanın 2 günü Bursa'ya bağlı il ve ilçelere seyahatte bulunduğunu, bu seyahatler sırasında da aynı sürelerde çalıştığını, ayrıca işin gereği olarak yıllık ve dönemsel toplantılar için farklı illerde 7-10 gün süreyle hafta sonları dahil kesintisiz çalıştıklarını, yıllık izinlerinde dahi çalıştırılmalarına rağmen karşılığı ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı,tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalışan davacının çalışma saatlerini ve proğramını kendisinin tayin ettiğini ve merkezi sisteme bilgilendirme işlemini kendisinin yaptığını bu nedenle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceğini, toplantıların fazla mesai olarak değerlendirilemeyeceğini, işyeri yönetmeliği gereği davacı gibi çalışanların fazla mesai talep formu doldurmaları gerektiğini, davacının talepte bulunmadığını , belirtilen çalışma sürelerinin hayatın olağan akışına uygun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara,dosyadaki bilgi ve belgelere ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davacının fazla çalışma yaptığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı Taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

Somut olayda; davacının tıbbi tanıtım sorumlusu olarak prim esasına göre çalıştığı,iş saatlerini kendisinin belirlediği anlaşıldığından mahkemece fazla çalışma talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4939, Karar No: 2006/7511, Tarih: 10.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/4939 E.  ,  2006/7511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1.12.2005 tarihli oturum sonrası duruşma 16.2.2006 günü saat 10.30'a bırakıldığı borçlu vekilin duruşmanın tatil edildiği 16.2.2006 günü saat 9.00 da sağ ayak bileğinin burkulduğundan üç gün rapor aldığı ancak bu mazeretini yasal şekilde mahkemeye ulaştırmamış bulunmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20 YTL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 10.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.