muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3711, Karar No: 2024/6478, Tarih: 27.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3711 E.  ,  2024/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/648 Esas, 2024/973 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.02.2024 Tarihli ve 2024/458 Esas, 2024/666 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.03.2024 Tarihli ve 2024/648 Esas, 2024/973 Karar Sayılı Kararı

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.02.2024 tarihli ara kararı ile kısıtlı adayının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 432 nci maddesi gereğince tedavisi için ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde yatışına ve hastanın iyileşmesi halinde 4721 sayılı Kanun'un 433 üncü maddesi gereğince taburcu edilmesi için mahkemeden yeni bir karar beklenmeksizin derhal taburcu edilmesine karar verildiği, ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 22.02.2024 tarih ve 19376 sayılı sağlık kurulu raporu ile kısıtlı adayının kendisi ve çevresi için tehlikeliliğinin önemli ölçüde azaldığı, 4721 sayılı Kanun'un 433 üncü maddesine göre taburculuğunun uygun olduğu ve aynı Kanun'un 405 inci maddesine göre vasi tayinin gerekli olmadığının bildirildiği, 4721 sayılı Kanun'un 433 üncü maddesi uyarınca yerleştirme veya alıkoymaya karar veren vesayet makamının, kurumdan çıkarmaya da yetkili bulunduğu, bu nedenle tedavisi istenilenin taburculuğuna karar verme yetkisinin ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 432 nci maddesi uyarınca koruma amacıyla özgürlüğün kısıtlanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Koşulları” başlıklı 432 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Akıl hastalığı, akıl zayıflığı, alkol veya uyuşturucu Madde bağımlılığı, ağır tehlike arzeden bulaşıcı hastalık veya serserilik sebeplerinden biriyle toplum için tehlike oluşturan her ergin kişi, kişisel korunmasının başka şekilde sağlanamaması hâlinde, tedavisi, eğitimi veya ıslahı için elverişli bir kuruma yerleştirilir veya alıkonulabilir. Görevlerini yaparlarken bu sebeplerden birinin varlığını öğrenen kamu görevlileri, bu durumu hemen yetkili vesayet makamına bildirmek zorundadırlar.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Yetki” başlıklı 433 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

3. 4721 sayılı Kanun'un “Yetki” başlıklı 433 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının dava tarihi itibarıyla yerleşim yeri adresinin Arnavutköy/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6711, Karar No: 2021/14791, Tarih: 24.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/6711 E.  ,  2021/14791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2020/1498-2021/420

İlk Derece

Mahkemesi : ... Anadolu 29. İş Mahkemesi

No : 2017/89-2020/76

Dava, hizmet tespiti ve prime esas kazancın tespiti istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraf avukatlarınca istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

... Büyükşehir Belediye Başkanlığına bağlı toplu taşıma hizmeti veren tüm halk otobüslerinin organizasyonunun davalı işveren tarafından sağlandığını, davacının davalı işyerinde 01.02.1997-13.08.2011 tarihleri arasında durak denetim görevlisi olarak aralıksız çalışmasına rağmen çalışmalarının kuruma bildirilmediğini belirterek 01.02.1997-13.08.2011 tarihleri arasındaki hizmet süresi ile prime esas kazancının tespitini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili, hak düşürücü sürenin dikkate alınması,davanın yöntemince kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı işveren vekili, davanın hak düşüm süresinde açılmadığını,davalı firmanın özel halk otobüslerinin temsilcisi sıfatı ile idari işleri yürüttüğünü, ancak halk otobüslerinin çalışma esasları ile güzergahlarının İETT tarafından belirlendiğini, akbil hakedişlerinin de bu birim tarafından ödendiğini,davalı şirketin herhangi bir denetleme ve yaptırım gücü bulunmadığını, davalı şirketin halk otobüslerine sadece tavsiyede bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“ ...davacının 06/09/2006 tarihinden önceki iddialarının hakdüşürücü süre kapsamında kaldığı, dinlenen taraf ve kamu tanıkların beyanları ile davacının davalı şirket yanında 08/05/2010-20/05/2010 ve 01/05/2011-02/05/2011 tarihleri arasında kahyalık görevini ifa ettiği, kamu tanığı ...'un duruşmasındaki ifadesinden davacının davalı şirkette haftanın 6 günü hareket amiri olarak çalıştığı yönünde ifade verdiği, alınan diğer tanık beyanları ile bordro tanıkları beyanlarının uyumlu olduğu, davaya konu çalışmalarda bağımlılık ve süreklilik unsurunun bulunduğu ve mahkememizde çalışmaların işveren denetimi ve gözetiminde yerinde getirildiği kanaatine varıldığı, davacının çalışmalarının işveren yönetiminde eylemli ve gerçek bir çalışmaya dayandığı, davacının çalışmalarının davalı şirket bünyesinde gerçekleştiği, şu halde işverenin sıfatının davalı şirkette olduğu anlaşılmakla; davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur...." gerekçesiyle "Davacının davasının kısmen kabul kısmen reddi ile; davacının davalı şirkette, 08/05/2010-20/05/2010 tarihler arası günlük 24,30TL, 01/05/2011-02/05/2011 tarihler arası günlük 26,55 TL üzerinden çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine," karar verilmiştir.

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacının durak denetleme görevlisi olarak Sanmadıra ve Sultanbeyli duraklarında bekleyerek merkez duraklardan hareket eden özel halk otobüslerinin durağa zamanında ulaşıp ulaşmadığını kontrol etmek ve halk otobüslerinin sefere uygunluğu veya aykırılığını görevli personele iletmekle görevli olduğunu, işçilik alacaklarının ödenmesi amacıyla ... Anadolu 14. İş Mahkemesinin 2013/526 E. sayılı dosyası ile açılan davada eldeki hizmet tespiti davasının bekletici mesele yapıldığını, davalı tarafından davacıya verilen 0554 765 12 42 numaralı hat, bu hatta ilişkin faturaların müvekkil tarafından ödendiğini gösteren makbuzlar, davalı şirket tarafından verilen davalı şirket kaşesi ve yetkilisinin imzasını içeren kimlik kartı ve tanık beyanlarıyla davanın ispatlandığını belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; Kurum kayıtlarının aksinin yazılı delile ispatı gerektiğini, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde; davanın reddi gerektiğini, davacı ile davalı şirket arasında hizmet ilişkisi bulunmadığını, bağlılık unsurunun gerçekleşmediğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri Müdahil Kurum vekili kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri Müdahil Kurum vekili kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. (5510 sayılı Kanun’un m. 86/9.) maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Hizmet tespiti davalarının amacı hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Öte yandan 506 sayılı Kanunun 4. maddesinde “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. “Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde Yasal zorunluluk vardır. Bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasa'nın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Eldeki davada, davacı davalı şirket nezdinde 01.02.1997-13.08.2011 tarihleri arasında durak denetim görevlisi olarak aralıksız çalıştığını iddia etmiş olup Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 06/09/2006 tarihinden önceki iddialarının hak düşürücü süre kapsamında kaldığı belirtilerek, 08/05/2010-20/05/2010 ile 01/05/2011-02/05/2011 tarihler arası çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davalı işveren tarafından hiç sigortalılık bildirimi olmayan davacının hizmet cetveli incelendiğinde, davaya konu 01.02.1997-13.08.2011 tarihleri arasında, 04/09/1997-03/12/1997 tarihleri arası 1042369 sicil numaralı işyerinden (Dava dışı Ulaşoğulları İn. Nak. San.) 07/09/2006-07/05/2010 tarihleri arası 1146946 sicil numaralı (dava dışı Hacı Endeş) işyerinden, 21/05/2010-30/04/2011 tarihleri arası 1213069 sicil numaralı (dava dışı Ali Ergül) işyerinden 03/05/2011-30/10/2011 tarihleri arası 1208258 sicil numaralı (dava dışı Açıkelli Sig. Acente Ltd. Şti.) işyerinden sigortalı hizmet kaydının bulunduğu anlaşılmakla, davacı adına bildirim yapılan 1042369, 11146946, 1213069, 1208258 sicil nolu iş yeri işverenlerine, HMK 124. madde gereğince husumet yöneltilerek davaya dahil edilmeli, gösterecekleri deliller toplanarak değerlendirilmelidir.

Öte yandan, Mahkemece dinlenen davacı ve davalı tanıklarının bir kısmının davacının çalıştığı hatlarda halk otobüsü sahibi oldukları ya da şöförlüğünü yaptıklarını beyan etmişlerse de bu hususu tevsik edecek belgelerin dosya içine alınmadığı ve bu nedenle beyanların denetlenemediği, yine komşu işyeri tanığı olarak tespit edilen Murat Titiz’in ve Yavuz Yahşi’nin dinlenmediği, davacının kendisine davalı şirket tarafından iletişim için verildiğini iddia ettiği ancak davalı şirketin bu hattın davacıya değil halk otobüs sahiplerine kurumsal hat avantajlarından yararlanmaları için verildiğini iddia ettiği telefon hattının kim tarafından,hangi amaçla kullanıldığı hususu da tam olarak araştırılmamıştır.

Mahkemece davacının çalıştığını iddia ettiği Samandıra ve Sultanbeyli duraklarındaki hatlarda, kendi dönemlerinde durak denetleme görevlisi olarak davacının çalışıp çalışmadığı, durak denetleme görevlisi olarak davacıdan başka çalışan olup olmadığı, birden fazla kişinin aynı dönemde birlikte çalışmalarının olup olmadığı hususlarının da sorulması için, davacının çalıştığını belirttiği duraklarda çalışan halk otobüsü plakaları belirlenmek suretiyle, ruhsat sahipleri ve bordrolu çalışanları ,davalı işyerinin bordrolu çalışanları ile komşu işyeri tanığı olarak belirlenen Murat Titiz’in ve Yavuz Yahşi’nin mükellefiyet, vergi, ruhsat, çalışma kayıtları celp edilip, komşu işverenlik sıfatları resmileştirilmek suretiyle dinlenmeli ve beyanlar arasında varsa çelişkiler giderilmeli; davacının isim ve imzasını taşıyan fatura ve benzeri her türlü belge celbedilmeli; işin yönetiminin, denetiminin kim tarafından yapıldığı, ücret ödemeleri ile ilgili kiminle muhatap olunduğu belirlenmeli; davacının kullandığı telefon hattının kim adına hangi tarihte aboneliğin başladığı,faturaların kimin adına olduğu, kurumsal hat niteliğinde olup olmadığı, hattın sahibinin özel halk otobüs sahibine ait olduğunun anlaşılması halinde hattın hangi amaçla hangi tarihte verildiği konusunda beyanı alınmalı, çalışmanın tam zamanlı mı, kısmi mi, sürekli mi aralıklı mı olduğu hususu tespit edilmek suretiyle uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1. maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26840, Karar No: 2015/4046, Tarih: 06.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/26840 E.  ,  2015/4046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının Murisi......'nın hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi........tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, murisi ......ı'nın 1989-1992 yılları arasında davalı işveren ne/dinde apartman kapıcısı olarak çalıştığının tespitini talep etmiş olup; mahkemece davacının murisi ......'nın davalı işyerinde çalışmış olsa idi işyerinde çalışan sayısının 10-15 civarında olması, işyerinin site olması karşısında bordro tanıkları..... ve.... tarafından mutlaka tanınması gerektiği, dolayısıyla davacının murisi... ....’nın davalı işverene ait işyerinde....'ya bildirilenin dışında çalıştığı ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davanın hak düşürücü süreden reddi gerekirken işin esasına girerek davanın kanıtlanamadığından reddine yönelik hükmün gerekçesindeki isabetsizliğin sonuca etkili bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına. 06.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14605, Karar No: 2013/16493, Tarih: 17.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/14605 E.  ,  2013/16493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca

mahkumiyet ve hükmün kesin olması nedeniyle Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyet ve temyiz isteminin reddine ilişkin hüküm, (üst) mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1500 TL adli para cezasından ibaret olup, kesin olarak verilen karara karşı Cumhuriyet savcısının sanık hakkında tayin edilen temel cezanın TCK'nın 89/2-b maddesi ile artırılması gerektiği yönündeki suç vasfına ilişkin temyizi nedeniyle hükmün temyizinin mümkün olduğu gözetilmeden hükmün miktar itibarıyla kesin olduğundan bahisle Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine karar verilmesi isabetsiz ise de; Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki Cumhuriyet savcılarının yargı çevresindeki Asliye ve Sulh Ceza Mahkemelerinin hükümlerine karşı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi gereğince tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri, temyiz süresinin görüldü ile değil tefhimle başlayacağı 28.01.2008 tarihinde verilen hükme karşı 05.03.2009 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine ilişkin Pendik 2. Sulh Mahkemesinin 11.03.2009 gün ve 2008/703-2009/33 sayılı ek kararı sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, verilen ret kararının isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4490, Karar No: 2014/19922, Tarih: 18.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/4490 E.  ,  2014/19922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/28368

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2008

NUMARASI : 2008/120 (E) ve 2008/569 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık S.. K..'nin avukat huzurundaki hazırlık beyanlarında suçu diğer sanık M.. A.. ile birlikte işlediğini belirtmesi, kararı temyiz etmeyen sanık F.. İ..'ın avukat huzurundaki hazırlık beyanlarında suça konu malları sanıklar Sinan ve Mesut'un getirdiğini söylediği, sanık M.. A..'ın 17.01.2008 tarihli avukat huzurundaki sorgu beyanında olayın sanık Sinan'ın anlatımı gibi olduğunu söylediğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Sanıklar hakkında zamanaşımı süresince işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık S.. K..'nin tahliyesi için yazılan müzekkereye verilen cevapta başka suçtan tutukluğunun devam ettiğinin bildirildiği, Uyap'tan yapılan sorgulamada karar duruşmasında aynı yer cezaevi olan Ankara L Tipi Kapalı Cezaevinde başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanık S.. K..'nin alınan savunmasında duruşmadan vareste tutulmayı kabul edip etmediği sorulmaksızın yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanıklardan S.. K..'nin yer gösterimi sonucu suça konu eşyalardan bir kısmının kararı temyiz etmeyen sanık F.. İ..'ın evinde bulunarak sahibine iade edildiği, bu şekilde soruşturma aşamasında sanıkların kısmi iadeyi sağladıklarının anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye rızasının olup-olmadığı sorularak sonucuna göre;sanıklar için 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanıklar hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

4-Yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen 20 TL’den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gereğince Hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. K.. ve M.. M.. savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.