muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20935, Karar No: 2017/7102, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20935 E.  ,  2017/7102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9736, Karar No: 2013/12672, Tarih: 09.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/9736 E.  ,  2013/12672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın katılan firmada yetkili müdür olarak görev yaptığı, aralarındaki anlaşma gereği elde edilen gelirden kira, sigorta primi, maaş gibi ödemeleri yaptıktan sonra kalan parayı katılan firmaya iade etmesi gerekirken bunu yapmayarak 64.828 lirayı mal edinmek suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada suçun unsurları itibariyle oluşmadığından ve sanığın cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığından beraatine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun olan beraat hükmünün ONANMASINA, 09/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23177, Karar No: 2015/36602, Tarih: 26.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/23177 E.  ,  2015/36602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/68960

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2011

NUMARASI : 2010/1224 (E) ve 2011/2184 (K)

SUÇLAR : Yaralama, hakaret, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre hükmolunan ceza miktarı nedeniyle sanı k S.. K..'un duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 318/1. maddesi uyarınca reddine karar verilerek dosya görüşüldü:

1-Sanık Ö.. Ç.. hakkında yaralama suçundan verilen hükmün temyizinde;

Temyiz edenin yöntemince kamu davasına katılmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdur S.. K..'un tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık S.. K.. hakkında tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen yaralama, hakaret ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık S.. K..'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 26/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8158, Karar No: 2023/7501, Tarih: 20.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/8158 E.  ,  2023/7501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/29 E., 2015/132 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarına teşebbüs

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) ve sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2015 tarihli ve 2015/29 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarına teşebbüs, SSÇ hakkında ise bu suça yardım eden sıfatıyla iştirakten yapılan yargılama neticesinde, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık ve SSÇ’nin atılı suçu işledikleri sabit olduğundan cezalandırılmaları gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Okul önünde beklemekte olan ve olay tarihinde on beş yaşından küçük katılan mağdurun yanına giden SSÇ'nin mağdurun yanına giden SSÇ'nin mağdura merdiven temizleyip temizlemeyeceğini sorduğu, katılan mağdurun teklifi kabul etmesi üzerine birlikte bir iş yerinin önüne gittikleri, sanığın yanlarına gelerek "Bu çocuk tamam evet derse mekana götür" dediği, SSÇ ile katılan mağdurun birlikte yola çıktıkları, yolda yürürken katılan mağdurun SSÇ'ye nereye gittiklerini sorduğu, SSÇ'nin katılan mağdura "Cep telefonu, tablet, bilgisayar ve para karşılığında sanığın kendisini öpeceğini, seveceğini, kucağına alacağını ve biraz kötü birşeyler yapacağını, bunları kimseye anlatmaması gerektiğini" söylemesi üzerine katılan mağdurun kaçtığı iddiasıyla kamu davası açıldığı, SSÇ'nin katılan mağduru doğruladığı, sanığın atılı suçlamayı reddettiği, katılan mağdurun kaçtıktan sonra polis merkezine başvurusu ile intikalin gerçekleştiği, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanık ve SSÇ'nin eylemlerinin hazırlık aşamasında kalması, teşebbüs aşamasına geçmemesi nedeniyle atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığı dikkate alınarak beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, SSÇ ve sanık hakkında kurulan beraat hükümlerinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Mahkemenin kabulüne göre; 29.03.2014 olması gereken suç tarihinin karar başlığında 28.03.2014 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2015 tarihli ve 2015/29 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/739, Karar No: 2011/1033, Tarih: 13.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/739 E.  ,  2011/1033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ :

ŞİKAYET

OLUNANLAR :

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikâyetçi vekili, borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan alacaklının, trafik sicil kaydına konulan ihtiyati haczinin 20.4.2009 günü kesinleştiğini, 9.2.2010 günü fiili haciz yapıldığını, 26.4.2010 günü satış talebinde bulunulduğunu ve masraf avansının 24.9.2010 günü yatırıldığını, şikâyet olunanın düşmüş bulunan kaydi haczinin sıra cetvelinde dikkate alınamayacağını ileri sürerek, sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan Durmuş Ali Arzık, şikâyetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce, dosya kapsamına göre, şikâyet olunanın kaydi haczinin 7.4.2009, fiili haczinin ise 9.2.2010 günü konulduğu, işlemlerin her birinin menkullerde satış isteme süresini keseceği, 9.2.2010 gününden itibaren bir yıllık süre dolmadan, 24.9.2010 günü satış avansının yatırıldığı ve şikayetçinin de sıra cetvelinde öncelikli bulunmadığı gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikâyetçi vekili temyiz etmiştir.

İİK' nun 106'ncı ve 110 ncu madde hükümlerine göre, menkul malların hacizden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süre içinde satışının talep edilmesi gerekir, aksi halde bu haciz düşer. Sürenin kesilmesi de, kural olarak söz konusu değildir. Şikâyet olunanın takip dosyasından konulan ve 20.4.2009 günü kesinleşen haczin ayakta kalabilmesi için en geç 20.4.2010 gününe kadar satış istenmesi ve gerekli avansın yatırılması şarttır. Açıklanan nedenle bu haczin düştüğünün kabulü gerekir.

Bu durumda, şikâyet olunanın mal üzerindeki derdest haczi, 9.2.2010 günlü haciz olup, şikayetçinin 08.01.2010 günlü haczinden sonraki tarihi taşıdığından, şikâyetin kabulü gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün şikâyetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7895, Karar No: 2017/11736, Tarih: 22.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/7895 E.  ,  2017/11736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, sakatlık indiriminden faydalandırılmaması, genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve genel tatil ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı Bakanlığa bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde, hizmet alımı yolu ile faaliyet gösteren ... Ltd. Şti. ve en son davalı ... İnşaat Ltd. Şti. bünyesinde garson olarak çalıştıktan sonra haklı sebeple iş sözleşmesini feshetmiştir. Mahkemece, anılan şirketler ile davalı Bakanlık arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edildikten sonra İş Kanunu 112. maddesi gerekçe gösterilerek hesaplanan kıdem tazminatından yalnız davalı Bakanlık sorumlu tutulmuştur.

Yukarıda belirtilen ve Dairemizce benimsenen ilkeler gereğince, devreden işveren ... Ltd. Şti.'nin kendi çalışma dönemi ve davacının bu dönemdeki son ücreti üzerinden, son alt işveren ... İnşaat Ltd. Şti.'nin ise hesaplanan kıdem tazminatının tamamından davalı Bakanlık ile birlikte müştereken sorumlu tutulması gereklidir. Ancak davacının mahkeme kararını temyiz etmemiş olması nedeni ile anılan şirketler lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek yalnız asıl işveren ...'nın rücu ilişkisini etkilememesi bakımından davalı şirketlerin sorumluluğuna karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Kabule göre de davalı Bakanlık harçtan muaf olduğu halde yargılama giderleri içerisinde hesaplanan harçtan sorumlu tutulması hatalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 22.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12076, Karar No: 2023/2071, Tarih: 06.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/12076 E.  ,  2023/2071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cinsel taciz , hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Taşova Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/149 Esas, 2015/405 Karar sayılı ilamı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ile 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ve hak yoksunluğuna; hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Dava dosyası yönünden, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un, "Kanuna muhalefet halleri" başlıklı 308 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer verilen;

"Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır.

…,

7 – Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi, …"

Hükmü uyarınca, kararın gerekçeyi ihtiva etmemesi, mutlak bozma nedeni olarak belirlenmiştir.

Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği halde sanığın hangi sözlerinin cinsel taciz, hangilerinin ise hakaret kabul edildiği belirtilmeyip bu ilkelere uyulmaksızın yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 inci maddesi ve 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

2. Gerekçeli karar başlığında: "22.02.2015-23.02.2015" olan suç tarihlerinin "22.02.2015 " olarak yazımı hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

2. Gerekçeli karar başlığında: "22.02.2015-23.02.2015" olan suç tarihlerinin "22.02.2015 " olarak yazımı hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Taşova Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/149 Esas, 2015/405 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9854, Karar No: 2010/12358, Tarih: 03.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9854 E.  ,  2010/12358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Asıl davada, şikayet eden banka vekili, borçlu hakkında yapılan icra takibinde, borçlu adına kayıtlı taşınmazın Eskişehir 7.İcra Müdürlüğünün 2009/2842 sayılı dosyasından satışının yapıldığını, müvekkili bankanın taşınmaz üzerinde 1.derecede 110.000 TL bedelli ipoteğinin mevcut olduğunu, satış tarihi itibariyle ipotek alacağının, faiz ve diğer masraflar ile birlikte 43 adet çek yaprağı için yasal ödeme tutarı 20.210 TL’nin dikkate alınarak belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada, şikayet eden vekili, borçlu hakkında yapılan icra takibi sonucu borçluya ait taşınmazın satılarak müvekkiline ihale olunduğunu, taşınmaz üzerinde ipotek alacaklısı gözüken bankanın satıştan önce (04.08.2009 tarihinde) ipotek alacağını 32.917,59 TL olarak bildirdiğini, satıştan sonra 23.09.2009 tarihli yazısında ise ipotek alacağını 41.564,40 TL olarak belirttiğini, müvekkilinin ihaleye iştirak ederken şikayet edilen bankaca bildirilen 32.917,59 TL miktarı esas aldığını, derecede esas alınan ipotek alacak miktarına itiraz ettiğini belirterek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra mahkemesince, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, asıl dava yönünden şikayetin kabulüne, sıra cetvelinde banka ipotek alacağının 61.744,40 TL olarak belirlenmesine ve ikinci sırada yer alan alacaklıya yapılan 20.210 TL’nin şikayet edene ödenmesine, birleşen dava yönünden şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm birleşen davanın şikayet edeni vekilince temyiz edilmiştir.

İİK.nun 142/1.maddesine göre sıra cetvelinde alacaklının alacağının esas veya miktarına itiraz edilmesi halinde genel mahkemeler görevlidir. İcra mahkemesince görev yönü düşünülmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.