muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19585, Karar No: 2016/5979, Tarih: 19.04.2016

2-)5510 sayılı Kanunun "Süresinde bildirilmeyen sigortalılıktan doğan sorumluluk" başlıklı 23. maddesinde; "Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir. Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir." hükmü düzenlenmiştir.

23. madde ile işverenin kayıtdışı sigortalı çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23. maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir.

23. madde hükmünde yer alan sorumluluk şartlarının mevcudiyeti halinde, bedensel zarar/destekten yoksun kalma tazminatı hesabı yapılmaz.

23. maddeye benzer nitelikte düzenleme içeren 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre işverenin tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusunda çözüm getiren Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında ki yöntem de gözetilerek; 5510 sayılı Kanunun 23. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gerektiği halde, işverenin kabul edilmesi gereken %100 kusur oranından, 818 sayılı Borçlar Kanununun 43 ve 44. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51 ve 52.) maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre işverenin, Kurum zararından "sorumluluk payının" belirlenmesi gerekir.

5510 sayılı Kanunun Sigortalı bildirimi ve tescili başlığını taşıyan 8. maddesindeki; "İşverenler, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılan kişileri, 7 nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirmekle yükümlüdür. Ancak işveren tarafından sigortalı işe giriş bildirgesi;

a) İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün,

b) Yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde; ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar,

a) İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün,

b) Yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde; ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar,

c) Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde,

Kuruma verilmesi halinde, sigortalılık başlangıcından önce bildirilmiş sayılır." hükmü gözetildiğinde; eldeki davaya konu inşaat işyerinde meydana gelen işkazasında vefat eden sigortalının işe giriş bildirgesi kaza tarihi itibariyle Kuruma verilmemiş olmakla işveren yönünden 23. madde kapsamındaki kusursuz sorumluluk halinin mevcut olduğu belirgindir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, 818 sayılı Borçlar Kanununun 50. ve 51. maddeleri (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır. 146. maddeye (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması halinde; işverenden istenebilecek 21. maddenin 1. fıkraya göre gerçek zararı aşmayan kısmın müteselsil sorumlulardan tazmini mümkün miktarından; 23. maddeye göre ise (hakkaniyet indirimi dışında) gelirin ilk peşin sermaye değerinin tümünden işveren;

21. maddenin 4. fıkraya göre gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

21. maddenin 1. fıkrasına göre işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutarı formülize etmek gerekirse: (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı) + (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) = toplamıdır.

21. maddenin 4. fıkraya göre gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

21. maddenin 1. fıkrasına göre işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutarı formülize etmek gerekirse: (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı) + (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) = toplamıdır.

21. maddenin 4. fıkrasında düzenlenen “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması ifadesi çerçevesinde; üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere (taleple bağlı kalınarak) davalıların/tazmin sorumlularının kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından hakkaniyete uygun olacaktır.

Bu kapsamda, koşulların mevcut olması durumunda uygulama önceliği olan 5510 sayılı Kanunun 23. maddesi yanında 21/1 ve 4. fıkralarının da birlikte uygulanması gerektiği durumda; işveren kusuru ile sigortalının kusur toplamından, sigortalının kusurunun % 50 sinden az olmamak üzere indirim yapılarak bulunması gereken "işverenin sorumluluk payı" yukarıda belirtilen formüldeki "işverenin kusur oranı" yerine geçerek aynı şekilde sonuca gitmek gerekecektir. İşkazasında sigortalının kusurunun olmaması halinde ise, işverenin sorumlu olduğu miktarın belirlenmesinde hakkaniyet indiriminin yapılmaması gerekir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma, inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15771, Karar No: 2014/8428, Tarih: 19.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/15771 E.  ,  2014/8428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/140273

Mahkeme : PENDİK 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 22.11.2010 - 2009/1317 esas ve 2010/779

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1461, Karar No: 2014/9461, Tarih: 15.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1461 E.  ,  2014/9461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/158070

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2012

NUMARASI : 2011/137 (E) ve 2012/18 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olmasına, vergi dairesince 31.12.2010 tarihinde re'sen terk işleminin yapıldığının bildirilmesine göre, borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin anlaşılması karşısında unsurları oluşan suçtan mahkumiyet yerine, ticaret şirketleri yönünden suçun oluşmayacağı gerekçesiyle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23242, Karar No: 2014/19555, Tarih: 30.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/23242 E.  ,  2014/19555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pazar (Rize) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2012/311-2013/176

H.. K.., dahili davacılar S.. Ç.., F.. G.. ile A.. K.. ve müşterekleri aralarındaki mirasçılık belgesinin iptali davasının kabulüne dair Pazar (Rize) Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 24.04.2013 gün ve 311/176 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi dahili davacı S.. Ç.. tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 01.10.1989 tarihinde vefat eden mirasbırakan F.. F.. G..'in mirasçılarının Pazar Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/58 Esas ve 2011/35 sayılı kararıyla tespit edildiğini, ancak yapılan tespitin hatalı olduğunu, gerçekte mirasçı olmayan kişilerin de bu kararda mirasçı olarak gösterildiğini açıklayarak Pazar Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 19.01.2011 tarih, 2011/58 Esas ve 2011/35 sayılı kararıyla verilen mirasçılık belgesinin iptaliyle yeni mirasçılık belgesi verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ''Pazar Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilmiş olan 19.01.2011 tarih, 2011/58 Esas ve 2011/35 sayılı mirasçılık belgesinin iptaline, Rize İli, H.. İlçesi, B.. Mahallesi nüfusuna kayıtlı M..T.. ve Y.. kızı 03.06.1913 doğumlu, 3............. T.C. Kimlik numaralı F..F.. G..'in 01.10.1989 tarihinde vefatı ile mirası 8 paydan ibaret olup,

1 payın İbrahim ve Ayten kızı 1955 doğumlu B.. U..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten oğlu 1958 doğumlu A.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten oğlu 1962 doğumlu S.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten oğlu 1964 doğumlu O.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten oğlu 1966 doğumlu A.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten oğlu 1969 doğumlu H.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten kızı 1970 doğumlu F.. K..'a,

1 payın İbrahim ve Ayten kızı 1977 doğumlu H.. K..'a, isabet ve aidiyetine'' karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı S.. Ç.. tarafından kendisinin mirasçı olmasına rağmen kararda mirasçı olarak gösterilmediği gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş ise de; mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Davacının babası İbrahim ile İbrahim'in 1.eşi olan davacının üvey annesi (muris) 1954 yılında boşanmış olduklarından 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 146/2 (TMK 181/1) maddesine göre '' boşanan karı koca birbirinin kanuni mirasçısı olamazlar''. Boşanmayla murisin eşi olan İbrahim ile çocuklarının mirasçılık sıfatı sona erer. Bu madde hükmü gereğince davacının açtığı veraset belgesinin iptaline ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi anılan madde hükmüne aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davalı S.. Ç..'in temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/III-2. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden dahili davacı S.. Ç..'e iadesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4217, Karar No: 2017/6079, Tarih: 02.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/4217 E.  ,  2017/6079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 757 ada 24 parsel sayılı taşınmazın maliki ...'nin baba adının ... olarak yazıldığını, oysaki baba adının nüfus kütüğünde ... olduğunu, mirasbırakanın 07/05/1936 tarihinde öldüğünü, kayıt malikinin mirasçıları olduklarını ileri sürüp tapu kaydında muris ...'nin baba adının ... olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davacıların iddialarını ispat edememesi halinde davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin verilen karar, davacıların temyizi üzerine Dairece eksik inceleme nedeniyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 02/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7354, Karar No: 2014/15453, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7354 E.  ,  2014/15453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 22. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2013

NUMARASI : 2013/47-2013/204

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23038, Karar No: 2013/15904, Tarih: 11.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/23038 E.  ,  2013/15904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 261 promil alkollü olarak ... kullanırken kendisinden şikayetçi olmayan ... ile Nurcan İşlemez’in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede yaralanmaları ile sonuçlanan olaya neden olduğu tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13094, Karar No: 2014/2022, Tarih: 06.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13094 E.  ,  2014/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/78759

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2009

NUMARASI : 2007/198 (E) ve 2009/186 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık M.. P..'nin hüküm tarihinden sonra 31.08.2012 tarihinde vefat ettiğinin UYAP üzerinden MERNİS'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında; sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.