muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2843, Karar No: 2023/4007, Tarih: 11.04.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci, 438 inci maddesinin yedi, sekiz, dukuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Sosyal Güvenlik Kurumu Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığı’nın bila tarihli sürekli iş göremezlik oranı tespit kararına göre davacıya mesleki astım tanısı ile (2 yıl sonrası için kontrol kayıtlı) %9,30 sürekli iş göremezlik oranı tayin edildiği, rapora göre meslek hastalığı tespit tarihinin 15.01.2007 olduğu, davalı tarafın 5. celsede davacıda tespit edilen sürekli iş göremezlik oranına itiraz etmesi üzerine Yüksek Sağlık Kurulu'ndan rapor alındığı, Yüksek Sağlık Kurulu'nun 16.06.2010 tarih 45/3451 karar sayılı kararında davacı sigortalıda mesleki astım hastalığının bulunduğu, ancak azalma kaydıyla maluliyetinin gerekmediğine karar verildiği, Yüksek Sağlık Kurulu'nun anılan raporunu ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Alerjik Hastalıklar Bilim Dalı’nın 19.03.2010 tarihli raporuna dayandırdığı, bu aşamadan sonra Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nden rapor alındığı, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin 25.05.2015 tarihli raporunda ”Kişide tespit edilen arazın 03.08.2013 tarih ve 28727 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında Meslek Hastalığı olarak kabul edildiği ancak kişide mevcut arazın halihazırda maluliyetine neden olacak düzeyde olmadığı"nın oy birliğiyle mütalaa olunduğu, İlk Derece Mahkemesince Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi raporları gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, Sosyal Güvenlik Kurumu Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığı’nın bila tarihli sürekli iş göremezlik oranı tespit kararına göre Kurum'un öncelikle davacıya mesleki astım tanısı ile (2 yıl sonrası için kontrol kayıtlı) %9,30 sürekli iş göremezlik oranı tayin edildiği, rapora göre meslek hastalığı tespit tarihinin 15.01.2007 olduğu, itiraz üzerine Yüksek Sağlık Kurulu'nun 16.06.2010 tarih 45/3451 karar sayılı kararında davacı sigortalıda mesleki astım hastalığının bulunduğu, ancak azalma kaydıyla maluliyetinin gerekmediğine karar verildiği, devam eden aşamada alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin 25.05.2015 tarihli raporunda ”Kişide tespit edilen arazın 03.08.2013 tarih ve 28727 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında Meslek Hastalığı olarak kabul edildiği ancak kişide mevcut arazın halihazırda maluliyetine neden olacak düzeyde olmadığı" belirtildiğine göre ilk derece mahkemesince Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nden davacının sürekli iş göremezlik oranının meslek hastalığının ilk tespit tarihinde kaç olduğu, bu oranın sonradan azalıp azalmadığı, azalmış ise azalma tarihi konusunda rapor alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nden davacının sürekli iş göremezlik oranının meslek hastalığının ilk tespit tarihinde kaç olduğu, bu oranın sonradan azalıp azalmadığı, azalmış ise azalma tarihi konusunda rapor almak, Kurum raporları ile alınacak Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi raporu arasında çelişki oluşması halinde Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu'ndan rapor alarak çelişkiyi gidermek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Kabul ve uygulamaya göre de davacıda meslek hastalığı bulunduğu ve fakat sürekli iş göremezlik oranının %0 olduğu dikkate alındığında, kusur raporu alınıp davacı lehine makul bir manevi tazminat takdir edilmesi, yine hastalık nedeniyle geçici iş göremezlik söz konusu olmuş ise geçici iş göremezlik dönem zararı hesaplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/423, Karar No: 2024/2169, Tarih: 13.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/423 E.  ,  2024/2169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/555 E., 2023/1176 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/70 E., 2017/490 K.

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurularak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362'nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması halinde anılan Kanun'un 366'ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352'nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; alacağının esasına itiraz edilen 3. sıra ipotek alacaklısı davalıya sıra cetvelinde ayrılan tutar 163.293,47 TL olup, davanın davacı lehine sonuçlanması halinde dahi temyiz eden davacının maksimum yararlanabileceği miktar sıra cetvelinde davalıya ayrılan tutar kadar olabileceğinden ve bu miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL'nin altında kalması dikkate alındığında, temyiz isteminin miktar itibariyle reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1831, Karar No: 2020/2894, Tarih: 17.09.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/1831 E.  ,  2020/2894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, şikayet dışı borçlu şirket adına kayıtlı ... plakalı aracın üzerine haciz şerhi işlendiğini, bir başka alacaklının dosyasından satıldığını, birden fazla alacaklı olması sebebi ile sıra cetveli düzenlendiğini, rüçhan hakkı gözetilmeden kalan paranın tamamının şikayet olunana ödendiğini, şikayet olunan ile müvekkilinin garameye girmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesine göre üçüncü şahıslar tarafından haczedilen mallar paraya çevrilmeden önce o mal üzerine kamu alacağı için haciz konulursa bu alacağın hacze iştirak edeceği, aralarında satış bedelinin garameten paylaştırılması gerektiği gerekçesiyle, şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyizi etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir.

1- İİK'nın 142/1. maddesi "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel mündericatına itiraz edebilir." hükmünü içermektedir. Söz konusu süre hak düşürücü niteliktedir. Somut olayda, şikayete konu sıra cetvelinin bedeli paylaşıma konu araç üzerine haczi koyan SGK ... Güvenlik Merkezine 06.08.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve şikayetçi vekilince 08.09.2015 tarihinde şikayette bulunulduğu görülmüştür. Bu durumda mahkemece, HMK'nın 114/2. maddesi uyarınca hak düşürücü süreye ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, aynı Yasa'nın 115/2. maddesi uyarınca, şikayetin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, uyuşmazlığın esasının incelenmesi doğru görülmemiştir.

2- Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma nedenine göre taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14916, Karar No: 2022/5261, Tarih: 29.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/14916 E.  ,  2022/5261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

1)Sanık hakkında “2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen iş yerinin kendisi adına kayıtlı olduğunu, ancak sahte fatura düzenlemediğini, iş yerinin yönetiminin Halil Küçük’te olduğunu ve bütün işlemleri Halil Küçük’ün yaptığını, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a)Vergi dairesinden ve sahte faturaları kullanan mükelleflerden temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve Halil Küçük’e ait olduğunu söylemesi halinde; adı geçen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması gerektiği gözetilmeden ve anılan kişinin tanık olarak dinlenmesine ilişkin ara kararından da dönülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Halil Küçük’ün de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanığın ve bu kişinin yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da Halil Küçük’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi; dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

bb)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2) Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için, defter ve belgelerin vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiğinden, Yargıtay denetimine esas olmak üzere “defter ve belge isteme yazısının” aslının veya onaylı örneğinin getirtilerek, hangi takvim yılına ait defter ve belgelerin istendiğinin, defter ve belgelerin vergi incelemesi amacıyla istenip istenmediğinin belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Kabule göre de;

a) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında düzenlenen son fatura tarihi olduğu gözetilmeden, 2012 olarak eksik yazılması,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 29.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20952, Karar No: 2015/2738, Tarih: 18.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/20952 E.  ,  2015/2738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/492-2013/436

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki hususlar haricindeki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1) Taşınmazların değeri belirlenirken bilirkişi raporunda döner sermaye faizi, genel idare giderleri ve tarla kirası bedellerinin, masraflara dahil edilmek suretiyle az bedele hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın konumu ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre objektif değer artırıcı unsur oranının % 150 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük alınmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3) 30.04.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 8. fıkradan sonra gelmek üzere eklenen ''Kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılamaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitimi tarihinden itibaren kanuni faiz işletilir.'' hükmü gereğince, hüküm altına alınan bedele faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2915, Karar No: 2011/6688, Tarih: 11.05.2011

**4. Ceza Dairesi         2011/2915 E.  ,  2011/6688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'nın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1. maddesi gereğince 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 647 sayılı Cezaların infazı Hakkında Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmesine dair Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/01/2008 tarihli ve 2004/1135 esas, 2008/13 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 14.12.2010 gün ve 73811 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2011 gün ve 332380 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Dosya kapsamına göre, suç tarihinden önce hapis eczasına mahkûm edilmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

18 yaşından büyük sanıklar açısından, 647 sayılı Yasanın 4/2 maddesinin uygulanması zorunluluğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2.11.1999 tarih ve 1999/200-254 sayılı kararında, "Görüldüğü gibi bu hüküm ile getirilen düzenlemede 18 yaşını tamamlamış kişilerin otuz güne kadar (otuz gün dahil) özgürlüğü bağlayıcı cezaları ile 18 yaşını tamamlamamış olan kişilerin kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalarının (647 sayılı Yasanın 3/3 maddesine göre 1 yıl ve daha az süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalar kısa sürelidir.) para cezası veya tedbirlerden birisine çevrilmesinde zorunluluk öngörülmüştür. Ancak bu zorunluluk hali öngörülürken 18 yaşını tamamlamış olanlar hakkında yasa koyucu bir de ön koşul getirmiştir. Bu ön koşul ise, suç tarihinden önce para cezasına veya tedbire çevrilmiş olsa dahi özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkum edilmemiş olma halidir" biçimindeki gerekçeye dayanılarak açıklığa kavuşturulmuştur.

İncelenen dosyada bulunan adli sicil belgesine göre sanığın, herhangi bir mahkumiyetinin bulunmadığı görülmektedir. Sanık hakkında, tehdit suçundan verilen 7 gün hapis cezasının, 647 sayılı Yasanın 4/2 maddesi gereğince para cezası veya diğer tedbirlerden birisine çevrilmesi zorunluluk taşımaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce isabetli görüldüğünden, tehdit suçundan sanık ... hakkında Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 22.1.2008 tarih 2004/1135-2008/13 sayılı kararın, 5271 sayılı C.Y.Y.'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca Yargıtay tarafından yeni bir hüküm kurulması gerektiğinden; sanığa verilen 7 gün hapis cezası, 647 sayılı Yasanın 4/2 maddesi gereğince suç tarihi de gözetilerek, günlüğü takdiren, 9 TL'dan paraya çevrilmek suretiyle sanığın, 63 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, kararın öbür yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 11.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1, Karar No: 2015/13474, Tarih: 16.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/1 E.  ,  2015/13474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında davalı Hazine dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişisinin 31.03.2014 tarihli krokisinde (A) harfi ile gösterilen kısmın miras payları oranında davacılar adına tesciline, krokide (B) harfi ile gösterilen kısım yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve katılan davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısım yönünden zilyetlikle kazanım koşulları gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne ve (B) harfi ile gösterilen kısım yönünden zilyetlikle kazanım koşulları gerçekleşmediği kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dava, TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Dava konusu taşınmaz, kadastro çalışmaları sırasında, tespit harici bırakılan yerlerdendir. Kadastroca tespit harici bırakılan yerler için açılan tescil davalarında TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve haritasına göre gerekli gazete ilanlarının yöntemine uygun bir biçimde yapılması, ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulması, yasal 3 aylık sürenin dolmasının beklenilmesi gerekir. Mahkemece ilan yapılmadan karar verildiği gibi bir kısım taşınmazlar yönünden dava reddedildiği halde TMK'nın 713/6 maddesi gereğince Hazinenin tescil istemi hakkında olumlu olumsuz hüküm de kurulmamıştır. Diğer taraftan ziraat bilirkişi raporu kısa, gerekçesiz ve soyut nitelikte olduğu gibi imar-ihya ve zilyetlik olgusunun değerlendirmesi bakımından son derece yetersiz olup, jeolog bilirkişi raporunda taşınmaz dere yatağında görünmesine karşın gerekçesi açıklanmaksızın çekişmeli taşınmaz tarım arazisi olarak değerlendirilmiş, taşınmazların vasfının tespitinde esaslı unsur olan hava fotoğrafları da uzman olmayan fen bilirkişisi eliyle uygulanmıştır