muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3939, Karar No: 2016/3356, Tarih: 13.06.2016

Dosya içersine getirtilen 26.03.2014 tarihli komisyon kararında davalı birliğe ait birçok işin başka kurumlara devredildiği, ancak; davacı tarafından yapıldığı iddia edilen

./..

s.2

15.H.D.

2015/3939

2016/3356

işlerle ilgili herhangi bir devir kararının alınmadığı görülmüştür. Bu durum karşısında mahkemece yapılması gereken iş, Özalp İlçesi ...'nin tüzüğü getirtilerek, bu tüzük hükümleri uyarınca oluşturulacak komisyon tarafından davaya konu işlerin hangi kuruma devredildiğini araştırmak, tüzükde bu hususa ilişkin bir düzenleme yoksa Van Valiliği'nden davaya konu işlerin devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu tarafından hangi kuruma devredildiği araştırılmalı, bu suretle belirlenecek kurumun davalı sıfatının varlığı kabul edilip, dava dilekçesi tebliğ edilerek davaya devam edilmelidir.

Açıklanan gerekçelerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12966, Karar No: 2010/2970, Tarih: 17.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12966 E.  ,  2010/2970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-alacak davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık temerrüt nedeniyle tahliye ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece tahliye isteminin reddine, alacağın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, davalıya gönderilen temerrüt ihtarnamesinde BK'nun 260. maddesinde yer alan yasal 30 günlük sürenin bulunmamasına ve bu nedenle geçersiz kabul edilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin tahliye isteminin reddine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Davacı vekili dilekçesinde, ödenmeyen 2009 yılı Nisan ve Mayıs ayları kirası olan toplam 2800 TL ile 2009 yılı Mart ve Nisan ayları yakıt ve ortak gideri ve işlemiş faizi olan toplam 639,52 TL'sının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı savunmasında, yakıt ve ortak gider borcunun doğru olduğunu, kira bedelinin aylık 400 TL olduğunu açıklamıştır. Kira parasına ilişkin olarak taraflar arasında ittifak bulunmaması nedeniyle mahkemece davacıya davalı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılmıştır. Davacının yemin teklif etmeyeceğini beyan etmesi üzerine davalının kabul ettiği miktar üzerinden hüküm kurulmuştur. Taraflar arasında düzenlenen 01.08.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinde bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Anılan sözleşmeye göre, aylık kira bedelinin 1000 Alman Markı olduğu, ödemelerin her ay peşin olarak yapılacağı kararlaştırılmıştır. Bu durumda kira parasına ilişkin uyuşmazlığın taraflar arasında imzalanmış mevcut yazılı sözleşme hükümleri çerçevesinde çözümlemesi gerekirken, itiraza uğramayan kira sözleşmesi gözetilmeden davalının kabul ettiği miktar üzerinden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle hükmün tahliye isteminin reddine ilişkin kısmının ONANMASINA ve 2.bentte yazılı nedenle kira alacağının kısmen kabulüne ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 17.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4284, Karar No: 2010/8396, Tarih: 03.06.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/4284 E.  ,  2010/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasa ile değişik 15. maddesinin dördüncü fıkrasında, bilirkişi kurulları kamulaştırmaya konu taşınmazın cins ve niteliğine göre belirlenecek üçü odalar listesinden ikisi de idare kurulu listesinden seçilmek suretiyle beş kişiden oluşacağı öngörülmüştür. Yasanın bu hükmü mutlak olup uygulanması zorunlu olduğu halde iki ziraat mühendisi bilirkişiden oluşan iki kişilik bilirkişi kurulunun düzenlediği rapora göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1772, Karar No: 2014/5685, Tarih: 17.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1772 E.  ,  2014/5685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 30. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2013

NUMARASI : 2012/87-2013/327

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın süre yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin müflis şirketten alacaklı olduğunu, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin kesinleştiğini, söz konusu alacak için yaptıkları kayıt kabul başvurusunun haksız olarak reddedildiğini ileri sürürek, müvekkilinin alacağının iflas masasına kayıt ve kabulünü talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının bu kadar uzun süre alacak kaydı yaptırmaması şüphe uyandırdığı gibi, iflas sıra cetvelinin 21.03.2012 tarihinde ulusal bir gazetede ilan edildiği, davanın ise 15 günlük süre geçtikten sonra 10.04.2012 tarihinde açıldığı gerekçesiyle, davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

1-İİK'nın 235. Maddesine göre, kural olarak sıra cetveline itiraz edenler, cetvelin ilanından itibaren 15 gün içinde ticaret mahkemesine dava açabilirler. Ancak aynı Kanun'un 223. maddesi hükmüne göre alacaklı tebligata elverişli adresini bildirip kararın tebliği için avans yatırmışsa 15 günlük dava açma süresi kararın tebliğ tarihinden itibaren işlemeye başlar.

İstanbul 2. İflas Dairesi Müdürlüğü'nün 18.09.2012 havale tarihli yazısında, davacı alacaklının kayıt başvurusu sırasında sıra cetvelinin tebliği için avans yatırdığı ve ek sıra cetvelinin davacı vekiline 27.03.2012 tarihinde tebliğ edildiği bildirilmiştir. Dava ek sıra cetvelinin tebliğinden itibaren 15 günlük yasal süre içerisinde 10.04.2012 tarihinde açılmıştır. Bu durumda mahkemece, uyuşmazlığın esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

2-Kabule göre; hak düşürücü süre, dava şartlarından olup, HMK'nın 114/2 ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Öte yandan, en son ilânın Türkiye Ticaret Sicili Gazetesin'de 23.03.2012 tarihinde yapıldığı gözetilerek, dava açma süresinin bu tarihten başlatılması gerekirken, (sonuca etkili olmamakla birlikte) daha önceki tarihli ulusal gazete ilânının esas alınması da ilke bakımından hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2659, Karar No: 2012/10872, Tarih: 06.11.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/2659 E.  ,  2012/10872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık yüzüne karşı verilen 23/02/2010 günlü kararı yasal süreyi geçirdikten sonra 03/03/2010 tarihinde temyiz etmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 30/01/2007 gün ve 2007/9-18 sayılı Kararına göre gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hükümlerde yasa yolunun, süresinin, merciin ve müracaat şeklinin belirtilmesi ve bu hususların hüküm fıkrasına yazılması zorunlu olduğu halde, hüküm fıkrasında temyiz süresinin “Yargıtay nezdinde bir hafta içinde” olarak gösterildiği, temyiz süresinin ne zaman başlayacağının ise belirtilmediği anlaşılmakla, bu hatanın CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni sayılıp sanığın başvurusunun yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın 11/02/2004 ile 20/02/2004 tarihleri arasında işlediği iddia edilen mühür bozma suçunun 765 sayılı Yasanın 274/1. madde ve fıkrasında öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 06/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4378, Karar No: 2018/2268, Tarih: 21.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/4378 E.  ,  2018/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öte yandan kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir. AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın mağdura hitaben söylediği kabul edilen "sizi bu okuldan attıracağım, bu geziye hiçbir öğrencinin gitmesine izin vermeyeceğim siz eğitimci değilsiniz, insan değilsiniz, lan" şeklindeki sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

TCK'nın 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi karşısında, dosya kapsamından olayın, okul müdür odasında gerçekleştiğinin anlaşılması nedeniyle, aleniyet ögesinin ne şekilde oluştuğunun tartışılması gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle cezanın anılan Kanun maddesi gereğince artırılması,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmekle tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12366, Karar No: 2014/921, Tarih: 11.02.2014

**10. Ceza Dairesi         2009/12366 E.  ,  2014/921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : a) Sanıklar ...... ve ... hakkında: Mahkûmiyet

b) Sanıklar ...... ve ... hakkında: Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Gerekçeli karar başlığına suç tarihlerinin "05.06.2007 ve 22.06.2007" yerine “2006 yılının ikinci yarısından 05.06.2007 tarihine kadar” olarak yazılması Mahkeme tarafından düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafileri ile sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, Başkan Vekili ...'nın sanık ... hakkında karşı oyu ve oyçokluğuyla, diğer sanıklar hakkında oybirliğiyle,

B) Sanıklar ... ... ve ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin incelenmesi:

Sanıklar ..... ve ...'in idrarlarında esrar etken maddesi olan THC bulunduğu belirlenmiş ise de, sanıklar hakkında bu fiillerinden dolayı “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan açılmış bir dava olmadığı, bu konuda ayrıca davası açılmasının mümkün olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki adı geçen sanıklarla ilgili bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, oybirliğiyle,

C) Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Hükümden sonra UYAP aracılığı ile MERNİS'ten çıkarılarak dosyaya konulan nüfus kaydında sanığın 12.12.2010 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, sanığın ölüp ölmediği kesin olarak belirlenip sonucuna göre hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, oybirliğiyle,

11.02.2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

(Sanık ... hakkında)

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, oybirliğiyle,

11.02.2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

(Sanık ... hakkında)

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. maddesine göre, "Her kişi özel ve aile yaşamına, konutuna ve haberleşmesine saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. Bu hakların kullanılmasına resmi bir makamın müdahalesi demokratik bir toplumda milli güvenlik, kamu güvenliği, ülkenin ekonomik refahı, düzenin korunması, suçların önlenmesi, sağlığın veya ahlakın ve başkasının hak ve özgürlüklerinin korunması için zorunlu bulunduğu ölçüde ve kanunla düzenlenmesi koşuluyla olabilir."

Türkiye Cumhuriyet Anayasası'nın 22. maddesinde "Herkes, haberleşme hürriyetine sahiptir. Milli güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça; yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça; haberleşme engellenemez ve gizliliğine dokunulamaz. Yetkili merciin kararı yirmidört saat içinde hakimin onayına sunulur. Hakim, kararını kırksekiz saat içinde açıklar; aksi halde karar kendiliğinden kalkar." hükmü yer almaktadır.

Böylece diğer bireysel hakların yanında "haberleşme özgürlüğü ve haberleşmenin gizliliği" koruma altına alınmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 135. maddesinde bir suç nedeniyle yapılan soruşturma kapsamında haberleşmenin gizliliğine müdahale edilebilmesinin koşulları ve kuralları belirlenmiş, şüpheli veya sanığın telefonunun hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararıyla dinlenebileceği öngörülmüştür.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Tesadüfen elde edilen deliller" başlığını taşıyan 138. maddesinin ikinci fıkrasında ise, "Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, yapılmakta olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan ve ancak, 135 inci maddenin altıncı fıkrasında sayılan suçlardan birinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delil elde edilirse; bu delil muhafaza altına alınır ve durum Cumhuriyet Savcılığına derhal bildirilir" denilmiştir.

Gerekli koşullar bulunduğunda bir kişinin telefonunun dinlenmesi için hâkim veya Cumhuriyet savcısından alınan karar, sadece soruşturma kapsamında olup kararda belirtilen suçla sınırlı olmak üzere o kişinin haberleşmesinin gizliliğine müdahale yetkisi verir. Bu kişiyle telefonda konuşan diğer kimselerin haberleşmesinin gizliliğine müdahale için ayrıca hâkim veya Cumhuriyet savcısından karar alınması zorunludur. Böyle bir karar alınmadan yapılan dinlemeler o kişiler yönünden "hukuka aykırı delil" niteliğindedir.

Somut olayda, diğer sanıklardan Şemistan'nın telefonu hâkim kararıyla dinlemeye alınmış, ancak sanık ...'in adı geçenle yaptığı telefon konuşmaları hâkim veya Cumhuriyet savcısı kararı olmadan dinlenerek kayda alınmıştır. Sanığın Şemistan ile yaptığı telefon konuşmalarının dinlenmesi hukuka aykırı olup, delil olarak hükme esas alınamaz.

Bu konuşmaların "tesadüfen elde edilen delil" olarak değerlendirilmesi de mümkün değildir, çünkü konuşmalar soruşturması yapılan suçla ilgilidir.

Sanığın, diğer sanıklarda ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgisi olduğuna veya onların suçuna iştirak ettiğine ilişkin, hukuka aykırı olarak elde edilen telefon konuşmaları dışında delil yoktur. Evinin bahçesinde kurumaya bırakılmış şekilde ele geçirilen ve yaklaşık 51 gram esrar elde edilebilecek keneviri ise kullanma dışında bir amaç için bulundurduğu konusunda delil bulunmamaktadır.

Sanığın sabit olan fiili, kullanma sınırları içinde kalan ve 51 gramdan ibaret esrar elde edilebilecek keneviri bahçesinde bulundurmaktan ibarettir. Bu keneviri satacağına ya da başkasına vereceğine ilişkin delil olmadığından, sanık hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" yerine "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan hüküm kurulması yasaya aykırıdır.

Açıkladığım nedenlere, sanık ... hakkındaki hükmün bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, hükmün onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 11.02.2014
Yargıtay — Esas No: 2024/2096, Karar No: 2024/3578, Tarih: 15.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2096 E.  ,  2024/3578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2660 E., 2022/1403 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/327 E., 2021/500 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İİK'nın 170 inci maddesi uyarınca imzaya itiraz istemine ilişkin davanın yapılan yargılaması sonucunda verilen kararın, davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 05.04.2023 tarihli, 2022/8979 Esas, 2023/2372 Karar sayılı kararı uyarınca, davalının adli yardım talebinin reddine, davalının süresi içerisinde karara itiraz etmesi halinde itirazın incelenmesi için dosyanın Mahkemesince Yargıtay 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiş, davalı tarafından süresi içerisinde karara itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dairemizin 08.11.2023 tarihli, 2023/5555 Esas, 2023/6421 Karar sayılı kararıyla, davalı tarafından HMK'nın 336/2 nci maddesi uyarınca adli yardım talebine ilişkin yeterli belge sunulmadığından yasal şartları oluşmayan adli yardım talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı tarafından yapılan itiraz yerinde olmadığından reddine, dosyanın ilgisi bakımından anılan Daire Başkanlığına gönderilmesine karar verilmiş; Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 27.03.2024 tarihli, 2023/9587 Esas, 2024/3053 Karar sayılı kararıyla, adli yardım talebinin reddi kararına itiraza ilişkin inceleme yapılmak üzere dosya, tekrar Dairemize gönderilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 12. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

15.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29789, Karar No: 2015/3611, Tarih: 04.02.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/29789 E.  ,  2015/3611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/390302

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2011

NUMARASI : 2011/62 (E) ve 2011/440 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi kararın niteliği ile suç tarihine göre ve temyiz taleplerinin kapsamının, katılan E.. Ö.. açısından kendisine yönelik yaralama; katılan sanıklar Ş.. T.. ve Z.. Ö.. açısından, kendilerine yönelik yaralama ve kendileri tarafından katılan sanık M.. T..'ya yönelik hakaret ve sanıklar, M.. Ö.., S.. Ö.. ve M.. T..'nın katılan sanık Z.. Ö..'a yönelik tehdit suçlarına ilişkin olduğu kabul edilerek yapılan incelemede dosya görüşüldü:

1-Sanıklar, M.. Ö.. ve S.. Ö.. ile katılan sanık M.. T..'nın, katılan sanıklar Ş.. T.. ve Z.. Ö..'a; sanık S.. Ö..'ın ise katılan E.. Ö..'a yönelik yaralama; katılan sanıklar Ş.. T.. ve Z.. Ö..'ın katılan sanık M.. T..'ya yönelik hakaret suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı yalnızca itiraz yolu açık, dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu ve yapılan itirazın mahallinde merciince değerlendirilerek Kanun yolunun tüketildiği,

Anlaşıldığından, katılan sanıklar Ş.. T.., Z.. Ö.. ile katılan E.. Ö..'ın temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Sanıklar, M.. Ö.., S.. Ö.. ve M.. T..'nın, katılan Z.. Ö..'a yönelik tehdit suçuna yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan Z.. Ö..'ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 04.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.