muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35451, Karar No: 2016/7867, Tarih: 30.03.2016

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları nazara alınarak davacının haftalık 6 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiştir. Bilirkişinin bu tespiti isabetlidir. Ancak, davacının ücretinin bahşişlerden oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, yukarıdaki ilke kararımızda da belirtildiği üzere, fazla çalışma ücretinin zamsız kısmını (tutarını) davacı bahşişler ile zaten almakta olup davacı yalnızca saat ücretinin % 50 zamlı kısmına hak kazanmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının yaptığı bir saatlik fazla mesai karşılığı hem zamsız kısım hem de zamlı kısım, kısaca % 150 olarak hesaplanmıştır.

Davacı bahşis usulü çalıştığından fazla çalışma ücretinin sadece zamlı kısmının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırılmalı ve sonucuna göre alacak hüküm altına alınmalıdır. Hatalı bilirkişi raporuna itibarla, fazla çalışma ücretinin yazılı şekilde kabulü isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35170, Karar No: 2014/35604, Tarih: 10.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/35170 E.  ,  2014/35604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 03.03.2011 tarih ve 2010/290 Esas 2011/39 Karar sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 05.06.2014 gün ve 2013/27788 Esas 2014/20583 Karar sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Avukat olan sanığın, kira borcunu ödeyeceğini söylediği halde, ödemeden evi tahliye ederek giden katılana, alacağını tahsil amacıyla ve sözünü tutmadığından bahisle telefonla çektiği mesajda belirttiği “ne kaypak adammışsın” şeklindeki argo nitelikli sözlerinin, müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de; Avukat olan sanığın, borcunun ödememesi nedeniyle katılan hakkında icra takibi yaptığı ve borcun ödenmesini sağlamak amacıyla mesaj çektiğine dair savunması karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak TCK'nın 129. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık lehine uygulama olanağı tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA" oy birliği ile karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/07/2014 tarih ve 2011/319750 sayılı yazısı ile;

“Uyuşmazlık konusu, Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05/06/2014 gün ve 2013/27788 Esas, 2014/20583 Karar sayılı ilamında yer alan sanığın, katılan ...'e gönderdiği telefon mesajında sarf ettiği "ne kaypak adammışsın" şeklindeki sözlerinin, hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Hakaret suçunda korunan hukuki değer kişilerin, şeref haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı ve diğer kişiler nezdinde varolan saygınlığıdır.

Hakaret suçunun düzenlendiği bölümün başlığı " şerefe karşı işlenen suçlar" dır. Bu bölümde yer alan suçlar bireylerin toplum nezdindeki değerlerini ve kendi iç dünyasında varolan değerleri korumayı amaçlamaktadır. hukuk düzeni her insanın ve diğer varlıkların, saygın ve onur sahibi olduğunu kabul etmektedir. Şeref kavramı sözü edilen kişinin hem iç hemde toplumda varolan değerlere herkesin saygı göstermesi gerekmektedir.

Hakaret suçunun maddi unsurunu belirleyen seçimlik hareketlerin, Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırma şeklinde tanımlanmaktır.

Hakaret suçunun maddi unsurunu belirleyen seçimlik hareketlerin, Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırma şeklinde tanımlanmaktır.

Maddi olayda,...Barosuna kayıtlı avukat sanık ...'nin;...'tan vekaletname alıp müvekkiline ait evi katılanın eşine kiraya verdiği, aralarında adi kira sözleşmesi düzenlendiği, katılan ...'in bu sözleşmeyi kefil, karısı ...'in kiracı sıfatıyla imzaladığı, kira parası ödenmeyince sanığın; müvekkili... adına...4. İcra Müdürlüğüne başvurup 2009/6796 esas numaralı dosya ile borçlu kefil katılan ... aleyhine takibe giriştiği, takip sırasında 26/01/2010 tarihinde katılana telefon açıp, "hemen beni ara yoksa seni pişman ettiririm" şeklinde mesaj çektiği, 29/01/2010 tarihinde "ne kaypak adamsın" şeklinde başka bir mesaj göndermek şeklindeki eyleminde sanığın, sarf ettiği, "kaypak" kelimesinin, mevcut ananelere ve Türk Dil kayıtlarına göre sözünde durmayan, dönek, yalancı gibi anlamlar taşıdığı, sanığın zorunlu olmadığı halde küçük düşürücü değer yargılarında bulunarak karşı tarafı rencide ettiği, şeref ve itibarını zedelediği, katılanı tahkir edici nitelikte olduğu ve eyleminin hakaret boyutuna ulaştığı ve suçun yasal öğelerinin oluştuğu gözönüne alınarak Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05/06/2014 gün ve 2013/27788 Esas, 2014/20583 Karar sayılı ilamında yer alan bir nolu bozma kararının kaldırılması istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamına göre,

1-İtirazımızın KABULÜNE,

2-Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05/06/2014 gün ve 2013/27788 Esas, 2014/20583 Karar sayılı ilamında yer alan bir nolu bozma kararının KALDIRILMASINA,

3-Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03/03/2011/tarih ve 2010/290 Esas ve 2011/39 Karar sayılı ilamında yer alan ve avukat olan sanığın, kira borcunu ödeyeceğini söylediği halde, ödemeden evi tahliye ederek giden katılana, alacağını tahsil amacıyla ve sözünü tutmadığından bahisle telefonla çektiği mesajda belirttiği “ne kaypak adammışsın” şeklindeki sözlerinin, müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek boyutta olması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluştuğu nedenle, Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05/06/2014 gün ve 2013/27788 Esas, 2014/20583 Karar sayılı ilamında yer alan bir nolu bozma kararının ilamdan çıkartılması suretiyle hükmün BOZULMASINA,

4-İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, dosyanın incelenmek üzere, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının bozulmasına dair, Dairemizin 05/06/2014 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

4-İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, dosyanın incelenmek üzere, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının bozulmasına dair, Dairemizin 05/06/2014 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve

saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Hakaret suçu, Anayasanın 24 ila 30. maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 9 ve 10. maddelerinde düzenlenen ifade hürriyetinin sınırlarını oluşturmaktadır. Suçu oluşturan eylem bakımından failin ifade hürriyeti, mağdur yönünden ise onur, şeref ve saygınlığı ile din, vicdan ve kanaat hürriyetine ilişkin temel kişilik hakları çatışmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü, sözü edilen karşılıklı hakların dengelenmesini gerektirmektedir. Ancak, ileri sürülen bir düşünceyle bağlantısı bulunmayan, esasında düşünce açıklaması vasfında da görülemeyen sövme niteliğindeki fiillerin ifade özgürlüğünden yararlanamayacağı açıktır.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, katılandan ve katılanın eşinden alacaklı olan ...'ın vekili olduğu, kira borcunun ödenmemesi nedeniyle katılan ve eşi hakkında icra takibi başlatıldığı, katılan ve eşinin borçlarını ödeyeceklerini söylemelerine ve süre istemelerine rağmen habersiz olarak evi boşaltmaları üzerine sanık avukat ...'nin katılan ...'e "ne kaypak adammışsın" şeklinde mesaj çektiği anlaşılmıştır.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, katılandan ve katılanın eşinden alacaklı olan ...'ın vekili olduğu, kira borcunun ödenmemesi nedeniyle katılan ve eşi hakkında icra takibi başlatıldığı, katılan ve eşinin borçlarını ödeyeceklerini söylemelerine ve süre istemelerine rağmen habersiz olarak evi boşaltmaları üzerine sanık avukat ...'nin katılan ...'e "ne kaypak adammışsın" şeklinde mesaj çektiği anlaşılmıştır.

Mahkemece hakaret kabul edilen sözlerin rahatsız edici, kaba, nezaket dışı davranış ve ağır eleştiri olduğu hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Sözler, icra takibine konu borcun ödeneceği sözünün tutulmadığından bahisle alacağın tahsiline yönelik söylenmiş olup, anlaşmazlıkla bağlantılı ve düşünce açıklaması vasfında olduğu, ayrıca sözlerin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek ağırlıkta sövme fiili olarak kabulünün suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek sonucunu doğuracağı ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayacağı kanaatine varılmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de ifade özgürlüğüne ilişkin Sözleşmenin 10. maddesini yorumlarken, çoğulculuk, hoşgörü ve açık fikirliliğin demokratik toplumunun karakteristik özelliklerinden olduğunu, bu değerlere sahip olmayan sistemin demokratik toplum olarak adlandırılmasının mümkün olmadığını, bu nedenle ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamaların bu değerlere aykırı düşmemesi ve meşru amaçla orantılı olması gerektiğini, sadece zararsız ve lehte olan düşünceler değil, devlet veya toplumun bir bölümü için rahatsız edici, saldırgan veya şok edici düşüncelerin de maddenin korumasına gireceğini belirtmektedir. (Handyside v Birleşik Krallık A 24 (1976); 1 EHRR 737 para: 49 PC.)

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri, yargı kararı ve açıklamalar ışığında, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek;

Dairemizin 05.06.2014 tarih ve 2013/27788 Esas 2014/20583 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5945, Karar No: 2012/7992, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5945 E.  ,  2012/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporları hükme yeterli değildir.

2942 Sayılı Yasanın (4650 Sayılı Yasayla değişik) 11. maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle kamulaştırma bedeli tespit edilir.

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğünün münavebeye alınacak ürünler için değerlendirme yılına ilişkin ortalama verilerin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen veri listesine göre domatesin satış fiyatı 0,50 TL, buğdayın satış fiyatı 0,52 TL ve bezelyenin satış fiyatı 0,85 TL iken hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sırasıyla 0,45 TL ve 0,52 TL ve 0,75 TL alınması ve üretim giderlerini detaylarıyla gösteren veri cetveli getirtilmeden kamulaştırma bedeli saptanmış olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, üretim giderlerini kalem kalem gösterir biçimde veri cetveli de getirtilerek (tarla kirası, genel idare faizi hariç olmak üzere) bozma hususunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereğine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16787, Karar No: 2014/9854, Tarih: 16.09.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/16787 E.  ,  2014/9854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiracılık sıfatının tespiti

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı tarafından dava dilekçesi ile birlikte sunulan "tutanaktır" başlıklı açık artırma tutanağında, ... üzerinde bulunan 60 kapı nolu yerin, 1 yıllığına kiraya verilmesi için açık artırma yapıldığı, üç kişinin katıldığı ihalenin 2.720 TL ve 1 yıllık kira bedeli ile davacı ...’a verildiği anlaşılmaktadır.

1-Yapılan bu ihaleye ilişkin tüm evrakların,

2-Belediye Encümeninin 02.07.2010 tarih ve 45 sayılı kararının,

3- 60 kapı nolu taşınmazın davaya konu taşınmaz olup olmadığına ilişkin evrakların ilgili yerlerden temini ile” evraka eklenmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16591, Karar No: 2015/5033, Tarih: 09.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16591 E.  ,  2015/5033 K.**

**"İçtihat Metni"**

FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2013 gün ve 2010/41-2013/206 sayılı kararı onayan Daire’nin 02/07/2014 gün ve 2014/4602-2014/12724 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın özel bir tren işletmecisi olduğunu, '...' markası altında çeşitli Avrupa ülkeleri ile Türkiye arasında özel ve lüks seferler yaptığını ve bunun yanı sıra ayrıca restoran hizmeti de sunduğunu, anılan müvekkil markasının dünya çapında tanınmış bir marka olduğunu, müvekkilinin anılan markayı Türkiye'de de tescil ettirdiğini, söz konusu markanın TPE nezdinde 125812 no'suyla 15.11.1990 tarihinden itibaren 03., 08., 14., 16., 18., 20., 21., 24., 25., 28., 29., 30., 32., 33. sınıflarda tescilli olduğunu, '...' markalarının uzun yıllardan beri başta menşe ülke Fransa olmak üzere muhtelif ülkelerde WIPO nezdinde koruma altında olduğunu, davalı firmanın müvekkili şirkete ait tanınmış markanın aynısı olan '...' markasını TPE nezdinde 43. sınıfa dahil bir kısım emtia için 2000 03526 no'suyla tescil ettirdiğini,davalı yanın alınan markanın tescilinde kötü niyetli hareket ettiğini, davalı yanın da dava konusu '...' markasını kullanırken sürekli olarak müvekkili olan firmaya ve müvekkil firmasına atıf yaptığını, bu suretle tüketiciler nezdinde iltibasa sebebiyet verdiğini ileri sürerek, davalı yana ait 2000/... no'lu '...' markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 02.07.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11919, Karar No: 2012/4614, Tarih: 23.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/11919 E.  ,  2012/4614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1) 4926 Sayılı yasanın 34.maddesinin son fıkrasında öngörülen" bu maddenin uygulanmasında para cezasına esas alınacak değer, gümrük idaresince belirlenen değerdir" düzenlemesindeki " gümrük idaresine " ibaresinin hükümden sonra 30.12.2008 gün ve 27096 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak Anayasa Mahkemesinin 18.09.2008 gün ve 2006/47 E, 2008/144 karar sayılı kararı ile Anayayasa aykırı görülerek iptal edildiği de dikkat alınmak suretiyle, ödeme önerisinin, gereğinin yerine getirilmemesi nedeniyle açılan kamu davasının yargılaması sonucunda kurulacak hüküm bakımdan maddi gerçeğin belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilerek , dava konusu eşya uzman bilirkişiye incelettirilip, ( cif değerenin belirlenmesi ve bu miktar üzerinden gümrük idaresine hesaplattırılarak belirlenen gümrüklenmiş değer üzerinden yeniden ödeme öneresi tebliğ edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 4926 Sayılı yasanın 34.maddesi " ongün içinde ödeyeceğini yazılı olarak bildirdiği ve 30 gün içinde merciine ödediği taktirde hakkında kamu davası açılmaz "amir hükmü içermekte olup, sanığa ön ödemenin 07.06.2006 tarihinde tebliğ edildiği ve 20.06.2006 tarihinde de iddianame ile kamu davası açıldığı anlaşılmakla, 30 günlük yasal ön ödeme süresi beklenilmeden kamu davası açılarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması ,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...`ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 23.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.