muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/899, Karar No: 2018/881, Tarih: 28.03.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/899 E.  ,  2018/881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek

Hüküm : TCK’nın 314/3 ve 220/6. maddesi yollamasıyla TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, 220/6-2, 62/1, 53, 58/9, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Siyasi partiler Anayasamızın 68/2. maddesinde vurgulandığı gibi, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Siyasi partiye üye olma ve bir siyasi partinin çatısı altında siyasi faaliyetlerde bulunma örgütlenme özgürlüğü kapsamında iken, özgürlüğün topluca kullanımı bağlamında ifade özgürlüğü ile de ilişkilidir.

Demokrasilerde özgürlüklerle doğrudan ilişkili olan ve yüksek bir meşruiyete sahip bulunan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün, başka özgürlükler gibi; terör örgütlerince kötüye kullanılmak istenebileceği açıktır. Nitekim bir takım siyasi faaliyetteki asıl hedef ve amaçların, açıklanan hedef ve amaçlardan daha başka olabileceği gibi, asıl hedef ve amaçların gizlenebileceği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin “yazar ve diğerleri” kararında da vurgulanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı Anayasamızın 14/2. maddesinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddesi uyarınca yasaklanmıştır.

Bir faaliyetin siyasi faaliyet/örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilmesi ve anayasa ile sözleşmenin korunmasından yararlanabilmesi için gerçekleştirilmekte olduğu bağlam ile birlikte cebir ve şiddet ile ilişkisi, kullanılan yöntem ve takip edilen amacın hukuk ve demokrasi kurallarına uygun olup olmadığı ve bir terör örgütü ile amaç veya yöntem bakımından ya da yapısal bir bağlantısının bulunup bulunmadığına bakılmalı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 17.07.2001 tarihli “Sadak ve diğerleri” kararında yaptığı ayrımda dikkate alınmalıdır.

Dairemizin ve geçmişte terör suçlarına bakan dairelerin yerleşik kararlarında yer aldığı üzere; PKK/KONGRA-GEL terör örgütünü, bir devlet sistemi gibi yapılandırmayı hedefleyip birimlerini ve üyelerini sistematik bir yapıya kavuşturmayı amaçlayan örgütün yasama meclisi KONGRA-GEL tarafından kabul edilip sistemin anayasası olarak nitelendirilen KCK (Koma Civaken Kürdistan) sözleşmesinde, KCK ile PKK’nın ideolojik, ahlaki, felsefi ve örgütsel bağlantısının açıkça vurgulandığı, KCK yapılanması bakımından PKK’nın amaç ve stratejisinin benimsendiği, tespitinden sonra KCK’nın PKK ile organik bağlantısı açıklanan amaç ve stratejisi hiyerarşik yapısı üye sayısı sahip olduğu silah ve zorlayıcı gücü itibarıyla Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısımını Devlet idaresinden ayırmaya yönelik amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli silahlı terör örgütü niteliğinde bulunduğu sonucuna varılmıştır. Hiçbir yasa kanuna karşı hile ve kötü niyeti korumaz.

Bu bağlamda, somut olayda PKK silahlı terör örgütünün kurucusu ve yöneticisi olan Abdullah Öcalan’ın yakalanma süreci ve sağlık durumuyla ilgili olan ve öncesinde silahlı terör örgütünün çağrılarının bulunduğu iki eylemde gösterici grubun önünde bulunan sanığın meşru bir siyasi faaliyetin içinde bulunduğunun kabulü mümkün bulunmadığından bu yöndeki savunmalarına itibar edilmemiş, her iki olayda da sanığın kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşünde kolluk kuvvetlerinin ihtar ve güç kullanmasına rağmen dağılmamakta ısrar ettiğine dair delil bulunmadığından 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesinde düzenlenen suç oluşmamış ise de, PKK silahlı terör örgütünü destekler nitelikte sloganlar atan, pankartlar taşıyan, aralarında yüzü kapalı şahıslarında bulunduğu ve güvenlik güçlerini taşladığı anlaşılan grubun önünde yürüyüşe devam eden sanığın grubu yönetip yönlendirmekten ibaret eylemlerinin 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı anlaşılmakla sanık hakkında TCK’nın 314/2. maddesi gereğince mahkumiyet hükmü kuran mahkemenin kabulü sonucu bakımından doğru bulunmuş, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, yukarıda açıklandığı şekilde olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18437, Karar No: 2013/9698, Tarih: 11.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/18437 E.  ,  2013/9698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm :Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 340 promil alkollü olarak sevk ve idaresindeki ... ile seyir halindeyken güvenlik görevlilerince yapılan takip sonucunda yakalandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1369, Karar No: 2023/4375, Tarih: 20.12.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1369 E.  ,  2023/4375 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2060 E., 2023/11 K.

DAVA TARİHİ : 11.08.2021

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bodrum 2. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/430 E., 2022/140 K.

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince şikayetçi vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; müvekkiline ait taşınmazın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde 1. sıradaki alacaklar ödendikten sonra arta kalan paranın 2.,3.,4., ve 5. dosya alacağı arasında garame yapılarak ödenmesine karar verildiğini, vergi dairesinin diğer alacaklılarla birlikte garame paylaşımına girmemesi gerektiğini, vergi dairesinin alacağı ödendikten sonra kalan miktarın diğer alacaklılara sırayla paylaştırılması gerektiğini, 7. sıradaki İş Bankası'nın haciz tarihinin daha önce olduğunu ve vergi dairesinden sonra 3. sıraya alınması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan Türkiye İş Bankası A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; müvekkili banka yönünden husumet itirazında bulunduklarını, dava dilekçesindeki iddiaların müvekkili banka lehine olduğundan dolayı davanın kabulüne karar verilmesi halinde dahi müvekkili banka aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini savunarak şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan ... ve Britt İngrid Andren vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın haksız ve yersiz olup, yalnızca müvekkilinin alacağına kavuşmasına engel olmak amacıyla ikame olunduğunu, şikayetçinin taleplerinin hukuki dayanağı bulunmadığını savunarak şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İcra dosyasının incelenmesi ile takip borçlusu ... vekilinin sıra cetveline itiraz ettiği, sıra cetveline itirazda takip borçlusunun alacaklı sıfatı bulunmadığından ve kendisine pay ayrılmadığından borçlunun alacaklıların sırasına itiraz etmesinde hukuki yararı bulunmadığından şikayetin usulden redine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayetçi vekili istinaf dilekçesinde; borçlu olması nedeniyle borcunun ödenip ödenmeyeceği, ne şekilde ve hangi sıra ile alacaklılara ödeneceği hususunda hazırlanmış olan sıra cetvelinde yapılan usulsüzlüklere ve sıralamaya itiraz etmesinde hukuki yararı bulunduğunu, davanın esası hakkında inceleme yapılmadan hukuki yarar yokluğu sebebiyle davanın usulden reddine ilişkin verilen ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması gerektiğini istinaf nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İİK'nın 142. maddesinde, "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel münderecatına itiraz edebilir." Hükmünü içerdiği, sıra cetveline itiraz davalarının kural olarak sıra cetveline giren ya da girme hakkı bulunduğu halde sıra cetveline alınmayan alacaklılar tarafından aynı iştirak derecesi ya da üst sırada bulunup kendilerine pay ayrılan alacaklılara karşı açıldığını, buna göre şikayetçi borçlunun sıra cetvelinin iptalini istemekte de hukuki yararı bulunmadığından şikayetin usulden reddine karar verilmesinde yasaya uymayan bir yön bulunmadığı gerekçesiyle şikayetçi vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetveline şikayet istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 140 ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup şikayetçi vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2973, Karar No: 2017/1720, Tarih: 15.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2973 E.  ,  2017/1720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bir suçun delillerini gizlemek amacıyla öldürme, nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 71. maddesi uyarınca içtimaen 22 yıl 11 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında; 765 sayılı TCK.nun 450/9, 55/1, 59, 33 ve 414/2, 418/2, 55/3, 59, 33. maddeleri gereğince kurulup kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi gereğince yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda verilen uyarlama isteminin kabulüne dair hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemece yapılan uyarlama yargılamasında 5237 sayılı TCK.nun daha lehe olduğu gerekçesiyle yeniden hükümlerin kurulduğu, ancak 765 sayılı TCK.na göre içtima kararı verildiği, 5237 sayılı TCK'da içtima hükümlerinin düzenlenmediği, kesinleşen cezaların 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi uyarınca toplanması gerektiğinden bu aşamada verilen cezaların içtima kararının verilmesi kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan "Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezaların 765 sayılı TCK.nun 71. maddesi gereğince içtima edilerek sanığın neticeten 22 YIL 11 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," kısmının çıkarılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 15/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3221, Karar No: 2020/163, Tarih: 15.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/3221 E.  ,  2020/163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan gelen olmadığından incelenmenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarındaki ticari ilişki nedeni ile davalıya 14 adet toplam 334.402,65TL fatura keşide edildiği ve imza karşılığında borçluya tevdi edildiğini, davalı tarafça faturaların ödenmemesi üzerine ... 12. İcra Müdürlüğü’nün 2013/22586 E sayılı takip dosyası ile davalı hakkında icra takibi başlatıldığını, davalının icra takibine itiraz ettiğini, bir kısım ara ödemelerin sehven icra takibinden düşülmediğini ileri sürerek; itirazın iptaline, takibin 318.283,68 TL üzerinden devamına, %50 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-492 sayılı Harçlar Kanununun “İstisna ve Muaflıklar” başlığı altında düzenlenen 13/j fıkrasında, “Genel Bütçeye dahil idarelerin bu kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri” harçtan muaf tutulmuştur. 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 56. Maddesinin (b) fıkrasında, “Üniversiteler ve İleri Teknoloji Enstitüleri, genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar.” hükmü, aynı Kanunun Ek 7. maddesinde de, “Vakıflarca kurulacak yükseköğretim kurumları, bu Kanunun 56.maddesinde yer alan mali kolaylıklardan, muafiyetlerden ve istisnalardan aynen istifade ederler.” hükmü bulunmakta olup, söz konusu yasa hükümleri gereğince, vakıflarca kurulan yükseköğretim kurumları, yargı ve icra harçlarından muaftır. Davalı üniversite harçtan muaf olduğu halde, mahkemece karar harcından sorumlu tutulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz edilen kararın hüküm fıkrasının 4. bendinin hükümden çıkartılarak yerine "Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan 3.763,50 TL peşin harç ve 24,30 TL başvuru harcının karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacıya iadesine,” cümlesinin, yine hüküm fıkrasının 6. bendi hükümden çıkartılarak yerine “Davacı tarafça sarf edilen 1.800,00 TL bilirkişi ücreti, 195,40 TL keşif harcı, 250,00 TL araç ücreti olmak üzere toplam 2.245,40 TL'nin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine,” cümlelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6177, Karar No: 2018/5176, Tarih: 30.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6177 E.  ,  2018/5176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I- Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 02.04.2012 tarih ve 2012/11667 E. sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında açılan ve Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/457-1091 E.-K. sayılı ilamı ile birleştirme kararı verilen kamu davasında, temyize konu olabilecek hüküm kurulmadığı anlaşıldığından ve mahallinde hüküm kurulması mümkün bulunduğundan; katılan vekilinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanıklar hakkında, “2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıkların, sahte fatura düzenlemediklerini, şirketin faaliyetleri ile ilgilerinin bulunmadığını, ... ve ... tarafından aldatılıp, adlarına şirket kurulduğunu savunmaları; mahkemece tanık olan dinlenen ... ve ...’ın, ... tarafından aldatılıp kullanıldıklarını beyan etmeleri; sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır.'' hükmünün yer alması; suça konu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; yüklenen suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların, sanıklar ile tanıklar ... ve ...’a gösterilerek, yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; ...’nin, CMK’nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; faturalar kendisine gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) ...’de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklar, tanıklar ... ve ... ile ...’ye ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) ...’de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklar, tanıklar ... ve ... ile ...’ye ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklar, tanıklar ... ve ... ile ...’ye ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- “İş yerini fiilen işletenin ... olduğu, sanıkların iş yerinde şeklen yetkili oldukları” kabul edildiği halde, CMK’nın 223/2-b. maddesi yerine, CMK’nın 223/2-e. maddesi gereğince sanıkların beraatlerine karar verilmek suretiyle, hüküm fıkrası ile gerekçe arasında çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 30.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.