muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13225, Karar No: 2024/17640, Tarih: 10.12.2024

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında;

Örgütün yeniden yapılanması faaliyetleri kapsamında, tutuklu örgüt mensuplarının dışarıda bulunan yakınlarına değişik şekillerde yardımlarda bulunan ve bu yardımları organize eden sanığın eylemi terör örgütüne yardım suçunu oluşturduğu halde, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi,

Bu açıklamalar ışığında;

Örgütün yeniden yapılanması faaliyetleri kapsamında, tutuklu örgüt mensuplarının dışarıda bulunan yakınlarına değişik şekillerde yardımlarda bulunan ve bu yardımları organize eden sanığın eylemi terör örgütüne yardım suçunu oluşturduğu halde, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sanığa yüklenen suçun niteliği, hükmolunan ceza miktarı, tutuklulukta geçirilen süre hususları nazara alındığında adli kontrol hükümlerinin yetersiz kalacağı gözetilerek tutukluluk halinin DEVAMINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9537, Karar No: 2016/1405, Tarih: 08.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9537 E.  ,  2016/1405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :12. Asliye Ceza Mahkemesi

)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın aşamalarda atılı suçu inkar etmesi, hükme esas alınan güvenlik kamera kayıtlarının incelenmesini içeren bilirkişi raporunda "suça konu fotoğraf makinesinin boyutlarını "126 mm, 94 mm, 65 mm" olduğu, içeri girmiş olan şüpheli şahsın işyeri içerisinden çıkarken ellerinde belirtilen boyutlarda bir nesne taşıdığını gösterir nitelikte herhangi bir görsel bulgu tarafımca dikkat çekmemiştir." sonuç kısmında ise "şahısların hal ve hareketleri tarafımca şüphe uyandırmış ise de, olayın oluş anının mevcut kayıtlar içerisinde görülememesi sebebiyle dava konusu olayla ve şüpheli şahıslarla ilgili olarak kati/belirleyici bulguların tespiti mümkün olmamamıştır." denilmesi karşısında; sanığın savunmasının aksini kanıtlayan her türlü kuşkudan uzak, mahkumiyetine yeterli, somut ve inandırıcı kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

a) Müşteki tarafından maddi değeri 2.000 TL olarak belirtilen suça konu eşyayı ölçüt alarak hem 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulama alanına hem de dosya kapsamına uymayacak şekilde çalıntı eşyanın değerinin azlığının takdiri indirim nedeni kabul edilmesi,

b)Anayasa Mahkemesinin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ..'un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8900, Karar No: 2012/15025, Tarih: 05.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8900 E.  ,  2012/15025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak, irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının, taşınmazın tüm değerinin binde dördünü geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Dava konusu taşınmazın irtifak hakkı tesis edilen bölümünün yüzölçümünün gerekçeli kararın hüküm fıkrasında açıkça gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3076, Karar No: 2014/9797, Tarih: 27.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3076 E.  ,  2014/9797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/10/2013 tarih ve 2012/87-2013/110 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ...’de kayıtlı “ ... Bıçak- ...in Yeri” markasına ve “ ...’in Yeri” ibareli marka başvurularına sahip olduğunu, markayı meşhur ve maruf kıldığını, davalıların da "Kordon ..." ve "Şekil + ...inyeri" şeklindeki kullanımları ve marka başvuruları bulunduğunu, davalının haksız ve kötü niyetli olduğunu, bu kullanımın ve başvuruların iltibasa yol açtığını, tüketicinin davalı işletmesini gördüğünde Kordon’da yer alan müvekkilin şubesi olarak algılayacağını, davalının bu başvuruya konu ettiği kullanımları ile haksız rekabette bulunduğunu, mal ve hizmetlerin birbirine yakın olduğunu, hatta biran için farklı olsalar bile karıştırma ihtimali doğurduğunu ileri sürerek davalıların bu markaya tecavüzün tespitini, önlenmesi, durdurulmasını, haksız rekabetin tespitini, önlenmesini ve durdurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin kullanımlarının marka başvurularına dayandığını, aslında gerçek sahibinin davacı olmadığını ve tarafların birlikte ortak oldukları ...Deri San. Tic. Ltd. Şti olduğunu, davacının kötü niyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada; davacı şirket vekili; öncelikli hak saipliğini ileri sürerek ... Bıçak adına kayıtlı 2004/14114 sayılı markanın hükümsüzlüğünü ve ... Bıçak tarafından kurulan ve hakim ortağı olduğu “ ...in Yeri Restoran İşletmeciliği Gıda Tur. Tic. Ltd. Şirketi”ndeki kılavuz unvan sözcüğünün terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; gerçek hak sahipliği ileri sürerek ... Bıçak’ın 1972’den beri faaliyette olduğunu, markayı yarattığını, bir süre ortaklarla birlikte faaliyet gösterdiğini ve aslında deri sektöründe faal olan ... şirketine restoran işletmeciliği de yaptırıldığı, davacıların marka aidiyeti ve kötü niyet iddialarının dayanaksız olduğunu, hak düşüm süresinin dikkate alınmasını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili; gerçek hak sahipliği ileri sürerek ... Bıçak’ın 1972’den beri faaliyette olduğunu, markayı yarattığını, bir süre ortaklarla birlikte faaliyet gösterdiğini ve aslında deri sektöründe faal olan ... şirketine restoran işletmeciliği de yaptırıldığı, davacıların marka aidiyeti ve kötü niyet iddialarının dayanaksız olduğunu, hak düşüm süresinin dikkate alınmasını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı gerçek kişilerin söz konusu markaları kullanımlarının yaptıkları marka başvurusuna rağmen haklı bir sebep taşımadığı, her hukuk dışı kullanımın başvuru yapılmak suretiyle yasal kullanımmışçasına değerlendirilmesinin haksız sonuçlara yol açacağı, " ..." sözcüğünden oluşan esas unsurun her iki taraf markasında da belirgin olduğu, ancak davalıların ortağı olduğu ... şirketinin önceye dayalı hak sahipliğini kanıtlamadığı gerekçesiyle asıl davada davalıların davacının tescilli markası ile iltibas yaratabilecek, bağlantı kurabilecek nitelikte marka, işaret kullanmalarının markaya tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, men edilip durdurulmasına ve önlenmesine, tecavüz oluşturan her türlü tanıtım malzemesi kullanımına son verilmesine, toplanabilecek niteliktekilerin toplanıp el konulmasına, gerek somut ortam, gerek internet ortamından ayıklanıp kaldırılmalarına; birleşen davada, dava tarihi itibariyle öncelikli hak sahipliği iddialarının dinlenmesi için 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu ve kötüniyetli tescil iddialarının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davalı ... Bıçak adına kayıtlı 2004/14114 sayılı markanın hükümsüzlüğüne ilişkin davanın süre yönünden reddine, markanın devrinin talebi sabit olmadığından reddine, markanın kaydına konulan ihtiyati tedbirin karar kesinleştiğinde kalkmasına, ... Deri Giyim San. Ve Tic. Ltd. Şirketi'nin gerçek hak sahipliğinin tespiti ve buna bağlı olarak davalı şirketin ticaret unvanından kılavuz sözcük “ ...in Yeri” sözcüklerinin terkinine ilişkin davanın sabit olmaması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, asıl davada davalı olan gerçek kişilerce yapılan marka tescil başvurusunun birleşen davanın davacısı şirkete devredilmiş bulunmasına ve marka hakkına tecavüze yönelik olarak şirket aleyhine açılmış bir dava bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl dava davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl davada davalılar alınmasına, 27/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1054, Karar No: 2018/2622, Tarih: 27.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/1054 E.  ,  2018/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.12.2017 günü temyiz eden davacı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın Türk Medeni Kanunu'nun 162. maddesi uyarınca boşanma talep etmiş, davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece davacı kadının boşanma davasına dayanak yaptığı ceza yargılamasında şikayetten vazgeçmesi ve tarafların yargılama sırasında biraraya gelmeleri nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı ve ... 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/640 esas ve 2016/15 karar sayılı dosya münderecatından da anlaşıldığı üzere, ceza yargılamasına konu iki ayrı zamanda vukuu bulan erkek tarafından kadına uygulanan iki ayrı fiziksel şiddet eylemlerinden, 13.03.2015 tarihli fiziksel şiddet olayından sonra tarafların biraraya geldikleri anlaşılmakta ise de en son yaşanan 31.05.2015 tarihli fiziksel şiddet olayından sonra ayrıldıkları, biraraya geldiklerinin mevcut delil durumuna göre ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece kararın gerekçesine konu edilen, kadının ceza davasında şikayetten vazgeçmesi erkeği eczadan kurtarmaya yönelik olup, erkeği affettiği anlamına gelmediği gibi affın kabul edilebilmesi için kayıtsız şartsız bir irade beyanının mevcut olması ya da en azından affı gösterir fiili bir tutum ve davranışın gerçekleşmiş olması gerekmekte olup, ayrıca af olgusunu iddia edenin bunu somut delillerle ispatı lazımdır. Kaldı ki, davalı tarafın 31.05.2015 tarihli fiziksel şiddet eyleminden sonra affa ilişkin somut delillerle desteklenmeyen iddiası affın kabulü için de yeterli değildir. Gerçekleşen bu durum karşısında, davalı erkeğin, davacı eşine 31.05.2015 tarihinde fiziksel şiddet uyguladığı, kadının ceza dosyasındaki fiziksel şiddete dair raporunda belirtildiği üzere de, erkeğin kadının saçlarını kopardığının anlaşıldığı, bu haliyle davalı erkeğin, davacı kadına pek kötü ve onur kırıcı davranışta bulunduğunun (TMK m. 162) kabulü zorunlu hale gelmiştir. Öyleyse, Türk Medeni Kanununun 162. maddesine dayalı olarak açılan iş bu davanın kabulü gerekirken, reddi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için taktir olunan 1.480,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.02.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/3592, Karar No: 2018/8505, Tarih: 12.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/3592 E.  ,  2018/8505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, soğuk hava depo tazminatı, İş Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tazminat ile yakacak yardımı, gıda yardımı, yıllık izinlerden kesilen cumartesi günleri ücretleri, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin davalının ... bölgesinden çekilip işi başka bir firmaya vermesi nedeniyle işveren tarafından sona erdirildiğini, davalının ödediği kıdem ve ihbar tazminatının eksik olduğunu, giydirilmiş ücretin belirlenmesinde hata yapıldığını, her yıl 1 Nisan ile 31 Ağustos tarihleri arasındaki dönemde günlük en az ortalama 3 saat fazla çalışma yaptığını, HMK'nun 107 maddesi gereğince belirsiz alacak davası açtığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, soğuk hava depo tazminatı, İş Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tazminat, yakacak yardımı, gıda yardımı, yıllık izinlerden kesilen cumartesi günleri ücretleri, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin davacının çalışmakta olduğu bölgedeki ürün satış ve dağıtım işinin distribütör kanalıyla yapılmasına karar verilmesi nedeniyle feshedildiğini, hak ve alacaklarının tam olarak ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, ... 1. İş Mahkemesi'nin 2012/433 Esas 2014/478 Karar sayılı ilamında yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verildiği, bu karar davalı şirket vekili tarafından temyiz edildiği, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 14/04/2016 tarih ve 2016/11861 Esas, 2016/8356 Karar sayılı kararı ile; dava dilekçesinde HMK nun 107. Maddesi gereğince belirsiz alacak davası açtığını belirttiği halde Mahkemece davanın kısmi dava olarak nitelendirilmesinin isabetsiz olduğunu, davacının hak ettiği kıdem ve ihbar tazminatının hesaplanmasında esas alınacak ücretinin tespitinde davalı işyerinde uygulanan sosyal yardım prosedüründe açıklanan alacakların da dikkate alınarak giydirilmiş ücretin belirlenmesi gerekirken, sadece yemek, yol ve yakacak yardımları eklenerek belirlenen ücrete hesaplama yapılan bilirkişi raporuna değer verilerek karar verilmesinin isabetsiz olduğu, davacı dava dilekçesinde her yıl 01 Nisan ile 31 Ağustos tarihleri arasındaki dönemde günlük en az ortalama 3 saat fazla çalışma yaptığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti istediği, Mahkemece davacının yaz döneminde haftada 11.5 saat, diğer dönemlerde 2.5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hüküm kurulduğu, Mahkemece davacı sadece yaz dönemlerinde fazla çalışma yaptığını belirttiği halde HMK'nun 26. maddesine aykırı olarak talepten fazlaya hükmedilmesi hatalı olduğu gerekçeleri ile kararın bozulmasına karar verilerek iade edildiği, Yargıtay bozma ilamına uyulma kararı verilerek yargılamaya devam edildiği, Yargıtay bozma ilamı dışında yapılan diğer temyiz itirazları reddedildiğinden sadece bozmaya konu olan hususlar ele alındığı, bozma ilamına konu olan mahkeme kararında dosya içerisinde yer alan 26/09/2013 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığını belirttiği, bozma ilamı dışında kalan husular, taraflar açısından usuli müktesep hak doğuracağı, bu nedenle kabul edilen ve reddedilen alacak kalemleri yönünden yeniden inceleme yapılmasına gerek olmadığı, sadece bozma ilamında belirtilen hususlarda yeniden hesaplama yapılmak üzere 26/09/2013 tarihli bilirkişi raporunu hazırlayan bilirkişiden ek rapor alındığı, alınan ek rapor sonucu davacının hak ettiği kıdem ve ihbar tazminatının hesaplanmasında esas alınacak ücretinin tespitinde davalı işyerinde uygulanan sosyal yardım prosedüründe açıklanan alacakların da dikkate alınarak giydirilmiş ücretin belirlendiği, buna göre giydirilmiş ücretin brüt 1

.450,66 TL olduğu, bakiye kıdem tazminatının net 485,06 TL olarak hesaplandığı, davacının 01/04/2014 tarihli talep artırım dilekçesindeki talebi ile bağlı kalınarak 200,00 TL fark kıdem tazminatına karar verilmesi sonucuna varıldığı, bakiye ihbar tazminatının net 165,10 TL olarak hesaplandığı, davacının 01/04/2014 tarihli talep artırım dilekçesindeki talebi ile bağlı kalınarak 74,00 TL ihbar tazminatına karar verilmesi sonucuna varıldığı anlaşıldığı, fazla mesai ücret alacağı yönünden de davacının sadece yaz dönemlerinde fazla çalışma yaptığını belirtmesi üzerine 01/04 - 31/08 arası hesaplama yapıldığı, ve yapılan hesaplamada tanık deliline dayanıldığından %30 hakkaniyet indirimi yapıldığı ve davacının fazla mesai ücret alacağının brüt 6.715,64 TL olduğunun anlaşıldığı, davacı taraf 01/04/2014 tarihli talep artırım dilekçesinde 11.069,41 TL talep ettiğinden fazlaya ilişkin talebi reddedildiği, yukarıda açıklandığı üzere bozma ilamının konusu olmadığından hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin, gıda ve yakacak yardımı, soğuk hava depo tazminatı alacak talepleri ilk hükümde verilen miktarlar üzerinden ve İş Kanunu 5. maddeden kaynaklı tazminat alacağı talebinin de reddine karar verildiği, davacı vekili tarafından 02/04/2014, 26/09/2014 ve 25/10/2017 tarihli talep artırım dilekçeleri sunulduğu, ancak dosyaya konu olan Yargıtay bozma ilamının içeriğinde ve diğer yerleşik içtihatlarda " HMK’nun 107. maddesinin gerekçesine göre, alacak belirli hale geldiğinde artırım, sadece bir kez yapılabileceği, ikinci kez artırım yapılmak istenirse, iddianın genişletilmesi yasağı ile karşı karşıya kalınacağı," şeklinde belirtildiği, buna göre davacı tarafından sunulan ikinci talep artırım dilekçesini iddianın genişletilmesi kapsamında değerlendirildiği ve davalı tarafın da açık bir muvafakati bulunmadığından hüküm verilirken ikinci, üçüncü ve dördüncü talep artırım dilekçeleri dikkate alınmadığı, yukarıda açıklandığı üzere davanın kısmen kabul kısmen reddine karar vermek gerektiği gerekçesi ile İş Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tazminat talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.