muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/691, Karar No: 2011/61, Tarih: 06.04.2011

Bozmadan sonra 06.10.2009 tarihli ilk duruşmada davacı vekilinin direnme kararı verilmesi, davalı G…

… Belediye Başkanlığı vekilinin bozmaya uyulması yönündeki taleplerinden sonra yerel mahkeme "önceki kararda ısrar edilmesine" dair ara kararını oluşturmuş; bunun üzerine davalı G…

… Belediye Başkanlığı vekili, dava konusu taşınmazın yeni kurulan S…

… Belediye sınırları içinde kalması nedeniyle davanın S…

… Belediye Başkanlığı'na yönlendirilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalı vekilinin talebi üzerine yerel mahkemece, S…

… Belediye Başkanlığı davaya dahil edilmiş ve 16.12.2009 tarihli müteakip oturumda, "oluşan taraf teşekkülüne göre 06.10.2009 günlü oturumda Yargıtay bozma ilamıyla ilgili verilen ara kararından dönülmesine" karar verildikten sonra yeni taraf te-şekkülü gözönüne alınarak, "önceki kararda ısrar edilmesine" dair ara kararı verilmiştir.

Mahkemece aynı duruşmada direnme kararı verildiği belirtilmesine karşın ilk karardan farklı olarak, "...Davalı G…

… Belediyesi yönünden 5747 sayılı Yasa'ya göre belediyenin davada taraf sıfatı kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, S…

… Belediyesi yönünden eski kararda ısrar edilmesine, davalı S…

… Belediyesi yönünden davanın kabulü ile davacının fazlaya dair hakları saklı tutulmak sureti ile 12.500,00 YTL'nin dava tarihi olan 25.01.2006 tarihinden başlayacak yasal faizi ile birlikte davalı S…

… Belediyesi'nden alınarak davacıya verilmesine" şeklinde hüküm kurulmuş; ayrıca, bozulan ilk kararda yer alan tescil hükmüne yer verilmemiştir.

Yerel mahkemece direnme olarak nitelendirilen karar, davalı G…

… Belediye Başkanlığı vekili ile bozmadan sonra davaya dahil edilen ve aleyhine hüküm kurulan davalı S…

… Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nca işin esasının görüşülmesine geçilmeden önce; yerel mahkemece bozmadan sonra usulüne uygun olarak direnme yönünde hüküm oluşturulup oluşturulmadığı ön sorun olarak incelenip tartışılmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun, bozma sonrası mahkemece yapılacak işlemleri düzenleyen 429/2. maddesinde, "...Mahkeme, temyiz edenden 434. madde uyarınca peşin alınmış olan gideri kullanmak suretiyle, kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip dinledikten sonra, Yargıtay'ın bozma kararına uyulup uyulmayacağına karar verir" hükmü öngörülmüştür.

Bu açık hüküm karşısında, mahkemece tarafların beyanlarının alınmasından sonra yapılacak iş; açıkça ve usulüne uygun olarak, bozma nedenlerine uyulması ya da eski kararda direnilmesine dair ara kararı oluşturmak olmalıdır.

Bunun nedeni, yerel mahkemelerin direnme kararlarının (HUMK m. 429/II), bir davayı sona erdiren (niha-i) temyizi mümkün olan son kararlardan olması ve mahkemece bozmaya uyulması ya da direnilmesi yönünde karar verilmesi halinde, taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine neden olmasıdır.

Bunun nedeni, yerel mahkemelerin direnme kararlarının (HUMK m. 429/II), bir davayı sona erdiren (niha-i) temyizi mümkün olan son kararlardan olması ve mahkemece bozmaya uyulması ya da direnilmesi yönünde karar verilmesi halinde, taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine neden olmasıdır.

Diğer taraftan, bir davanın taraflarının o dava yönünden, mahkemece hangi nedenle haklı veya haksız bulunduklarını anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, kuşkuya yer vermeyecek bir açıklık taşıyan ve usulünce verilmiş direnme ya da uyma kararının bulunması, zorunludur.

Yine, direnme kararlarının hukuksal niteliklerinin doğal sonucu ve gereği olarak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun yapacağı inceleme ve değerlendirme, bozma üzerine yerel mahkemelerce verilmiş direnme kararlarına ve direnilen noktaya münhasır olduğundan, yukarıdaki tüm gerekçelerin yanında, özel olarak bu bakımdan da mahkemenin açıkça ve usulünce direnme ya da uyma kararı vermesi, bir zorunluluktur.

Bu noktada; usulüne uygun bir direnme kararından söz edilebilmesi için, Özel Daire'nin bozma kararı ile mahkemenin bozulan ilk hükmü ortadan kalktığından ve geçerliliğini yitirdiğinden, direnme kararında, önceki bozulan hükmün yeniden yazılması ve özellikle önceki bozulmuş olan eski kararın tekrar edilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Mahkeme, eski kararını aynen direnme kararına geçirdikten sonra, sadece eski kararının gerekçesini yasal sınırlarda genişletmek yetkisini haizdir (m. 429/III).

Buradaki gerçek anlamda direnme kararı; mahkemenin, bozma kararından sonra hiçbir inceleme yapmaksızın vermiş olduğu ve eski bozulan kararının aynı olan karardır.

Direnme kararlarının bir davayı sona erdiren ve bu niteliği itibariyle de temyiz olanağı bulunan kararlardan olması nedeniyle mahkeme, direnme kararı ile bağlıdır. Diğer bir ifadeyle, direnme kararı ile davadan elini çeken ve davayı yeniden sona erdirmiş bulunan mahkemenin, hangi yönüyle olursa olsun, sonradan direnme kararının yanlış olduğu kanısına varsa bile, artık direnme kararından dönmesi esasen olanaklı değildir.

Şu açıklamalardan anlaşıldığı üzere; hukuki mahiyeti itibariyle davaya son veren ve yerel mahkemenin işten el çekmesini gerektiren direnme kararının usulen temyiz merciince bozulmadan mahkemece ortadan kaldırılarak yeni bir karar verilemeyeceği gibi; bozma ilamından sonra yeniden araştırma ve soruşturma yapılmak ve bozma konusu olan ilk hüküm değiştirilmek suretiyle oluşturulmuş bulunan kararın da, gerçek anlamda bir direnme kararı olarak kabul edilemeyeceği, her türlü duraksamadan uzaktır.

Somut olayda; yerel mahkemece, kamulaştırmasız el koyma karşılığının davalı G…

… Belediye Başkanlığı'ndan tahsili ile davacı payının anılan idare adına tesciline dair verilen 08.07.2008 tarihli ilk kararın, Özel Daire'ce esasa ilişkin nedenle bozulmasından sonra; 06.10.2009 tarihli ilk oturum ara kararıyla, davalı G…

Somut olayda; yerel mahkemece, kamulaştırmasız el koyma karşılığının davalı G…

… Belediye Başkanlığı'ndan tahsili ile davacı payının anılan idare adına tesciline dair verilen 08.07.2008 tarihli ilk kararın, Özel Daire'ce esasa ilişkin nedenle bozulmasından sonra; 06.10.2009 tarihli ilk oturum ara kararıyla, davalı G…

… Belediye Başkanlığı aleyhine önceki kararda direnildiği açıklanmıştır.

Daha sonra az yukarıda açıklanan ilkelere aykırı olarak, S…

… Belediye Başkanlığı'nın davaya katılımıyla yeni taraf teşkili cihetine gidilmiş; 16.12.2009 tarihli oturumda ilk direnme kararından dönülmüş ve bu kez S…

… Belediye Başkanlığı aleyhine önceki kararda direnildiği belirtilmek suretiyle, kamulaştırmasız el koyma karşılığının S…

… Belediye Başkanlığı'ndan tahsiline karar verilmiş ve tescil hükmü de kurulmamıştır.

Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca, direnme kararıyla bağlı bulunan yerel mahkemenin sonradan direnme kararından dönmesi olanağı bulunmadığı gibi, bozmadan sonra bir başka idarenin katılımıyla yeniden taraf teşkili sonucu, bozma konusu olan ilk hüküm değiştirilmek suretiyle oluşturulmuş bulunan kararın da, gerçek anlamda bir direnme kararı olarak kabul edilemeyeceği açıktır.

Hal böyle olunca; yerel mahkemece, davalı G…

… Belediye Başkanlığı aleyhine verilen 06.10.2009 tarihli ilk direnme kararı ile taraf yararına usuli kazanılmış hak doğduğu ve mahkemenin davadan el çektiği gözönüne alınarak, 06.10.2009 tarihli ilk direnme doğrultusunda gerekçe ve hüküm oluşturulması; eş söyleyişle, önceki bozulan 08.07.2008 tarihli hükmün yeniden yazılması ve önceki bozulmuş olan eski kararın tekrar edilmesi suretiyle davalı G…

… Belediye Başkanlığı aleyhine hüküm kurulması gerekir.

Bu itibarla, açıklanan esaslar çerçevesinde direnme kararı verilmek üzere, yerel mahkemenin kararının usul yönünden bozulması gerekir.

S o n u ç: Davalılar G…

… Belediye Başkanlığı ve S…

… Belediye Başkanlığı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçeyle HUMK'nın 429. maddesi gereğince usul yönünden (BOZULMASINA), bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 06.04.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8450, Karar No: 2012/11793, Tarih: 10.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/8450 E.  ,  2012/11793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 14.02.2012 tarih, 2011/20516 E., 2012/3522 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :Alacaklı M....A.Ş. tarafından borçlu Yenice Belediye Başkanlığı hakkında kamulaştırmasız el atma alacağına bağlı olarak ilamlı icra takibi başlatılmıştır. Çorlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin takibe konu edilen 03.04.2007 tarih, 2005/1148-2007/180 K. sayılı ilamı ile “... 21.369.796.51 TL kamulaştırmasız el atma alacağı....” ile birlikte bakiye 1.153.666.52 TL harcın borçludan tahsiline karar verildiği görülmüştür.

Borçlu belediye bu kararı temyiz edebilmek için Maliye Bakanlığına başvurmuş, yapılan bu başvuru üzerine, Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü'nün 14.09.2009 tarih ve 1650 Sayılı yazıları ile “... yalnızca karar harcı ve temyiz peşin harcının ödenmesinde kullanılmak üzere ve davanın kazanılması halinde yatırılan harca ilişkin tutarın faiziyle birlikte tahsil edilerek Bakanlıklarına iade edilmesi kaydıyla, Bakanlık bütçesinin belediyelere yardım tertibindeki ödenekten 2.125.822 TL" borçlunun banka hesabına gönderilmiştir.

Borçlunun, takip konusu edilen Asliye Hukuk Mahkemesi kararını temyiz etmesi üzerine Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin 23.03.2010 tarih ve 2009/19408-2010/4720 sayılı kararı ile mahkeme kararının borçlu lehine bozulduğu ve bozmaya uyan mahkemece 15.02.2011 tarih ve 2010/233-2011/68 sayılı kararla “... 1.841.708.64 TL kamulaştırmasız el atma bedelinin... borçludan tahsiline, fazla alınan 1.044.269.02 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davalıya (borçluya) iadesine” karar verilmiştir.

Alacaklı vekili tarafından, Yargıtay'ın bozma kararından sonra verilen Çorlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yukarıda anılan kararı ile ilgili olarak “borçlunun hak ve alacaklarına (iade edilecek masraflar, harçlar vd.) haciz yazısı gönderilmesi isteminde bulunulmuş ve icra müdürlüğünce bu talebin kabul edilmesi üzerine, borçlu vekili tarafından icra müdürlüğünün 30.03.2011 tarihli anılan işlemi şikayet konusu yapılmıştır.

5393 Sayılı Kanunun 15/son fıkrasında “... belediyelerin proje karşılığı borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez” hükmüne yer verilmiştir.

5393 Sayılı Kanunun 15/son fıkrasında “... belediyelerin proje karşılığı borçlanma yolu ile elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; hacze konu edilen “Asliye Hukuk Mahkemesince borçluya iadesine karar verilen” harç tutarının, Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından, takip konusu edilen ilamın, sadece “karar ve temyiz peşin harcının ödenmesinde kullanılmak” üzere gönderilen bir tutar olduğu ve bu paranın borçluya “sonrasında bakanlığa iade edilmek koşuluyla” verildiği hususu tartışmasızdır. Anılan harç bedeli, Maliye Bakanlığı'nın bütçesinden gönderilen yardım niteliğinde olup, niteliği gereği doğrudan kamu hizmetine tahsis edilmiş bir paradır ve devlet malı niteliğindedir. Asliye Hukuk Mahkemesi kararı ile borçluya iadesine karar verildikten sonra, borçlu belediye tarafından bu tutarın bir kısmının başka amaçlarla kullanılması haczedilmezlik şikayetine engel teşkil etmez.

O halde, mahkemece borçlu belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken maddi yanılgı nedeniyle onandığı anlaşıldığından borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile, Dairemizin 14.02.2012 tarih ve 2011/20516 E., 2012/3522 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5900, Karar No: 2009/11738, Tarih: 17.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/5900 E.  ,  2009/11738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :21.09.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün duruşmalı temyiz eden davalı vekili Av. H. Ü.'ın 18.05.2009 tarihli dilekçesiyle müvekkilinin kendisini azlettiğini davalı E.'e duruşma gününün tebliğ edilmesini istediği, dosyada azilnamesinin olmadığı görüldü.Karşı taraf davacı vekili Av.M.V. T. geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalının temyizine yönelik incelemeye gelince;

15.09.2006 tarihli harcı yatırılarak açılan dava dilekçesiyle, Türk Medeni Kanununun 197. maddesi uyarınca sadece tedbir nafakası talep edilmiştir. Yargılama sırasında 10.07.2007 tarihli dilekçesi ile davacı, davalı adına kayıtlı dükkan yönünden Türk Medeni Kanununun 199. maddesi uyarınca tasarruf yetkisinin kısıtlanmasını talep etmiştir. Ancak bu talep yönünden harç yatırılmamıştır.Buna rağmen tasarruf yetkisinin kısıtlanması hususunda harcı yatırılarak açılmış bir dava olmadığı düşünülmeden bu talebin de kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davacının temyizinin ise yukarıda l. bentte yazılı nedenle ONANMASINA,  aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.06.2009 çar.
Yargıtay — Esas No: 2015/6836, Karar No: 2015/14672, Tarih: 30.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6836 E.  ,  2015/14672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2013/1224-2014/804

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalının kızı olduğunu, halen Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi 3. Sınıf öğrencisi olduğunu, davalı ile eşi arasında Alanya 1. Aile Mahkemesi'nin 2013/886 esas sayılı dosyasında derdest boşanma davası bulunduğunu, davalı babanın devam eden boşanma davasında müşterek çocuk olan davacının yanında yer almasını istediğini, baskı kurmak amacıyla okul taksitlerini ödememe ve barınma bedellerini ödememe yoluna gittiğini, davacının eğitimi için şu anda Ankara'da olduğunu, kira ödemeleri, geçim ve iaşe bedelleri ve üniversite ödemelerinin davacının annesi tarafından karşılandığını belirterek 1.000,00.-TL tedbir ve dava sonunda yardım nafakasına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının kendisine karşı şiddet eylemi uyguladığını, gelir ve giderleri dikkate alındığında da talep edilen nafaka miktarının yüksek olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK.'nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir. Bu nedenle davacının davalıya sözlü veya fiili saldırıda bulunması nafaka talebinin reddi için tek başına gerekçe olamaz

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacının Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi 3. Sınıf öğrencisi olduğu, 2013-2014 öğretim yılında eğitim ücretinin 16.000,00 TL olduğu, davacının annesinin Biyoloji öğretmeni olarak çalıştığı, aylık 2.736 TL gelirinin bulunduğu, davalının ise emekli uzman çavuş olduğu, aylık 2.000 TL gelirinin, 2009 model .... marka aracının, Alanya'da bir arsasının, kendisine ait evinin olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının eğitim ve sosyal durumu nazara alınarak geçinmesi için gerekli olan ve nafaka yükümlüsü olan davalı babanın tesbit edilen gelir durumuna uygun olacak miktarda nafaka takdir edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22660, Karar No: 2019/20095, Tarih: 04.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/22660 E.  ,  2019/20095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin farklı taşeronlar bünyesinde ... Devlet Hastanesinde 1996' dan 30/09/2012 tarihine kadar yemekhane bölümünde temizlikçi olarak çalıştığını, müvekkilinin söz konusu süre zarfında aynı iş sahasında aynı iş yerinde çalışmasına rağmen alt iş veren olan farklı taşeron firmalar bünyesinde sigortalı gösterildiğini ve sigortalarının bu taşeron firmalar tarafından ödendiğini, taşeron firmalar ile Ağrı Kamu Hastaneleri birliği arasında alt işveren üst işveren ilişkisinin bulunduğunu, müvekkili ile iş verenler arasında fiili olarak devam eden belirsiz süreli iş sözleşmesinin mevcut olduğunu, müvekkilinin her yıl sigorta giriş çıkışlarının yapılmasına rağmen zincirleme şekilde her yıl çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin belirsiz süreli iş sözleşmesi şartlarına göre çalıştığını müvekkilinin işten çıkarılırken kendisine ödenmesi gereken yasal haklarının hiç birinin ödenmediğini belirterek; fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydı ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma alacağı, hafta tatili alacağı, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Türkiye Kamu Hastaneleri vekili; Diğer davalı alt işverenlerin bağımsız nitelikte işveren sıfatına sahip olduğunu, davacı ile yapılan iş sözleşmesinin tarafı olduğunu, işçilik alacaklarından davalı şirketlerin sorumlu olduğunu, bu nedenle davalı kuruma husumet yöneltilemeyeceğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirketler vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davalı şirket yönünden davanın kıdem tazminatı yönünden reddine, davalı kurum açısından kıdem tazminatının kabulüne, hafta tatili alacağının tüm davalılar yönünden reddine, diğer alacaklar yönünden davalı Kamu Hastaneleri ile davalı şirketlerin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının kabulü ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı şirketler ve davalı Türkiye Kamu Hastaneleri vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve temyiz nedenlerine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.