muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6444, Karar No: 2014/13691, Tarih: 16.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6444 E.  ,  2014/13691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2005/81-2013/366

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3222, Karar No: 2020/5995, Tarih: 21.10.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/3222 E.  ,  2020/5995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, borçlu ... Amb Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine takip yapıldığını, takibin semeresiz kaldığını, borçlunun mal kaçırma amacı ile dava konusu taşınmazını 26.03.2009 tarihinde davalı ...’na sattığını belirterek dava konusu taşınmazlara ait tasarruf işlemlerinin iptalini talep etmiştir.

Davalı borçlu şirket, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır,

Davalı ... vekili, satışın gerçek olduğunu, taşınmazın borçlunun borcundan dolayı icrada 23.10.2009 tarihinde satıldığını, davanın konusunun kalmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın 19/11/2009 tarihinde cebri satış yolu ile 3. kişiye satışının yapılmış olduğunun anlaşıldığı, Kartal 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/507 sayılı dosyasından gelen yazıya göre dava konusu taşınmazın 67.000,00 TL bedelle satışının yapıldığı, yapılan sıra cetveline göre satış bedelinin 28/12/2009 tarihinde birinci sıra alacaklısı ... ödendiği, diğer alacaklılara ödeme yapılamadığının bildirildiği, buna göre tapu malikine herhangi bir meblağ kalmadığının anlaşıldığı, bahisle davanın reddine yargılam giderlerinin davalılar üzerine bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK'nun 277 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptali davasıdır.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere ve dava konusu taşınmazın üçüncü kişinin borcundan dolayı değil borçlunun borcundan dolayı yapılan icra takibi sonucu satılmış olamsı nedeni ile davanın bedele dönüşmesinin mümkün olmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazların reddi gerekmiştir.

2-Tasarrufun iptali davalarının görülebilmesi için, diğer dava koşullarının yanında dava konusu tasarrufun borçlu veya üçüncü kişi tarafından iradi olarak yapılmış olması gerekir. Somut olayda dava konusu taşınmaz borçlu tarafından 26.03.2009 tarihinde davalı ...’na satılmış ise de, dava ise ilk olarak 08.09.2010 tarihinde açılmış ve taşınmaz borçlunun borcundan dolayı Kartal 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/507 sayılı takip dosyasından 28.12.2009 tarihindeki ihalede satılmış, ihale kesinleşmiş ve üçüncü kişi elinde bir bedel kalmamıştır.Buna göre davanın açıldığı 08.09.2010 tarihi itibari ile borçlu ve üçüncü kişi tarafından iradi olarak yapılmış bir tasarruf bulunmadığından davanın ön koşul yokluğundan reddi ile yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,aşağıda dökümü yazılı 34,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'na geri verilmesine 21/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6807, Karar No: 2018/5997, Tarih: 29.03.2018

**4. Ceza Dairesi         2017/6807 E.  ,  2018/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Mağdurun, 28/02/2013 tarihli hükümden sonra gönderdiği dilekçesinde sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan etmesi ve yöntemince kamu davasına katılmaması karşısında, hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi bulunmadığı, anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdur ... Bökü'nün TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Sanığa yükletilen tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın tehdit eylemini uzlaşma kapsamında bulunmayan cinsel taciz suçuyla birlikte işlediğinin kabul edilmesi karşısında, CMK'nın 253/3. maddesindeki düzenleme nedeniyle sanığın 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinde yapılan değişiklikten faydalanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, suça konu telefon hattını kendisinin kullanmadığını, ...'nün kız arkadaşı olduğunu ve atılı suçu işlemediğini savunması, ...'nün, hükümden sonra verdiği 28.02.2013 havale tarihli dilekçesinde sanığın erkek arkadaşı olduğunu ve sanığın kendisini tehdit ettiğine dair anlatımı bulunmadığı ve şikayetçi olmadığını beyan etmesi, suça konu telefon numarasının ... adına kayıtlı olduğunun anlaşılması karşısında, ...'in yöntemince ifadesinin alınması, suça konu hattı kimin kullandığının sorulması, ayrıca suça konu hattı suç tarihi öncesi ve sonrasında yakın tarihte arayan numaralar ile aranan numaraların TİB'den getirtilmesi, arayan veya aranan kişilere GSM hattını sanığın kullanıp kullanmadığının sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme neticesinde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de,

Sanığın mağduru "... şikayet et bak neler oluyor, ... bende derim bana vercekti vermedi derim" diye mesajlar yazarak, ayrıca telefonda " ... ben Diyarbakırlıyım, polise gidersen Ayvalık sana dar olacak, seni yaşatmam "diyerek tehdit ettiğinin kabul edilmesi, mesaj içeriklerinin TCK'nın 106/1-2. cümlesinde düzenlenen sair tehdit suçunu oluşturması, mağdurun karardan sonra şikayetinden vazgeçmesi karşısında, sanığa şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre, TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10110, Karar No: 2015/9983, Tarih: 26.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10110 E.  ,  2015/9983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 26.05.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ..... vekili Av.... .... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

Yukarıda tarafları, tarihi, esas ve karar numarası ile mahkemesi yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 12.11.2012 tarihli, 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan ..... İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte .... Valiliğinden;

2-..... İl Özel İdaresi'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan eldeki bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin .. Valiliği'nden;

3-Bilirkişi raporunun denetlenmesi için gerekli olduğundan dosya içinde bulunmayan davalı taraf ile ... ... Sendikası arasından imzalanan 1999-2013 yılları arasındaki dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmeleri'nin davalı taraftan; temin edilerek eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9622, Karar No: 2014/8188, Tarih: 16.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/9622 E.  ,  2014/8188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elmadağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/74-2013/33

-KARAR-

Dairemizin 19.11.2013 gün ve 2013/6327 E., 2013/7217 K. sayılı ilk geri çevirme kararında;

E.. M..'nün 2005/524 E. sayılı dosyasında, 23.07.2013 tarihli sıra cetvelinin şikayetçiye ya da vekiline tebliğine ilişkin tebliğ parçasına rastlanılmadığından; İcra Müdürlüğü'nden sıra cetvelinin tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı sorulup, çıkarılmış ise tebliğ belgesinin istenmesi, temin edilemez ise İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtlarından tebliğ tarihinin araştırılarak mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu durumun tutulacak tutanak ile tespit edilip cevabi yazının mahkemeye gönderilmesi istenmiş;

Dairemizin 10.06.2014 gün ve 2014/4902 E., 2014/4460 K. sayılı ikinci geri çevirme kararında ise E.. M..'nün 2005/524 E. sayılı takip dosyası tetkik ve iade edilmek şartıyla ilgili İcra Müdürlüğü'ne gönderildiği halde, dosya Yargıtay'a gönderilirken dosyaya eklenmediği belirtilmiştir.

Bu kez yapılan incelemede şikayete konu 23.07.2012 tarihli sıra cetvelinin düzenlendiği E.. M..'nün 2005/524 Esas sayılı takip dosyasındaki anılan sıra cetvelinin şikayetçiye ya da vekiline tebliğ edildiğine ilişkin tebligat parçasına dosyada rastlanmamıştır.

E.. M..'nün 2005/524 E. sayılı dosyasının 23.07.2013 tarihli sıra cetvelinin şikayetçi ya da vekiline tebliğine ilişkin tebliğ belgesini içerir aslının gönderilmesi, icra dosyasında tebliğ belgesine rastlanmazsa, İcra Müdürlüğü'nden sıra cetvelinin tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı sorulup, çıkarılmış ise tebliğ belgesinin istenmesi, temin edilemez ise İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtlarından tebliğ tarihinin araştırılarak mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu durumun tutulacak tutanak ile tespit edilip cevabi yazının mahkemeye gönderilmesinin istenmesi ve dosyanın içindeki diğer icra takip dosyaları ile birlikte temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine üçüncü kez geri çevrilmesi gerekmiştir.

Geri çevirme ilamlarının gereği gibi yerine getirilmemesinin davaları uzatacağı, adaletin tecellisini geciktireceği ve bunun sonucu olarak yasal sorumluluk doğuracağının da bilinmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine ÜÇÜNCÜ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/180, Karar No: 2021/706, Tarih: 28.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/180 E.  ,  2021/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

VASİ :...

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vasisi tarafından kişisel ilişki, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece ortak çocuk Buğra'nın velayeti davacı anneye verilmiş, davalı baba cezaevinde bulunduğundan çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Ana ve babadan her biri, velayeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir (TMK m. 323). Düzenli kişisel ilişki kurmak ve bu ilişkiyi sürdürmek, çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır. Bu hak, sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kendilerinden alınabilir (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m. 4). Babanın cezaevinde tutuklu veya hükümlü olması kural olarak çocukla kişisel ilişki kurmasına engel değildir. Ceza ve tutukevinin, tutuklu ve hükümlülerin yakınlarıyla mevzuat çerçevesinde görüşme imkanı ölçüsünde, çocukla tutuklu veya hükümlü ebeveyni arasında kişisel ilişki tesis edilebilir. Nitekim, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 83. maddesi ve bu kanuna dayanılarak çıkartılan "Ceza ve İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün" (R.G. 6.4.2006 tarih ve 26131 sayı) 126. maddesi, hükümlülere üçüncü dereceye kadar kan ve kayın hısımları ile görüşme ve ziyaret hakkı tanımış, "Hükümlü ve Tutukluların Ziyaret Fdilmeleri Hakkındaki Yönetmeliğin" (R.G. 17.6.2005 tarih 25848 sayı) 9. ve 14'üncü maddeleri de, hükümlü ve tutukluya çocuğu ile görüşme hakkı ve açık görüş imkanı vermiştir. Buna göre; çocuğun yaşı, eğitim çağında olması, görüş günleri, ortak çocuğun bulunduğu yer ile hükümlü babanın bulunduğu cezaevi arasındaki mesafe dikkate alınarak, infazda tereddüt oluşmayacak şekilde davalı baba ile çocuk arasında kişisel ilişki düzenlenmesi gerekmekte iken davalının cezaevinde olduğu gerekçesiyle davalı baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesis edilmemesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.01.2021 (Per,)
Yargıtay — Esas No: 2017/12245, Karar No: 2019/12124, Tarih: 27.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12245 E.  ,  2019/12124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacının,  23.07.1998 tarihinde davalı şirkette işletme mühendisi sıfatıyla vardiya amiri olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 15.11.2001 tarihinde askerlik sebebiyle iş akdine son verdiği tarihe kadar sürdüğünü, bu döneme ilişkin kıdem tazminatının ödendiğini, 18.09.2002 tarihinde yine aynı işyerinde çalışmaya başladığını ve 16.06.2014 tarihinde iş akdini sona erdirene kadar devam ettiğini, toplam sigortalılık süresi 15 yıl, prim ödeme gün sayısı 3600 günü doldurduğundan kıdem tazminatını alarak işten ayrılabilmek için SGK ... İl Müdürlüğüne başvurduğunu, kurum tarafından 20 Yil sigortalılık süresi ve 5377 gün prim ödeme gün sayısı bulunduğu gerekçesiyle 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin birinci fıkrasının (5) numaralı bendi uyarınca kıdem tazminatı ödenerek işten ayrılabileceğinin bildirildiğini, SGK'dan aldığı yazıyı ve iş akdine son verildiğini Bursa 19. Noterliği'nin 16.06.2014 tarihli ve 8905 yevmiye nolu ihtarnamesini ile davalı işverene bildirdiğini fakat kıdem tazminatının ödenmediğini, 20 günlük yıllık izin hakkının kullandırılmadığını ve karşılığının da ödenmediğini, ücretinin Finansbank Fomara Şubesine yatırıldığını iddia ederek  kıdem tazminatı ve  yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı cevabının özeti: davanın HMK 109. Maddesindeki dava şartlarını taşımadığını, e davacının, 18.09.2002 tarihinde müvekkili işyerinde çalışmaya başlayıp 18.06.2014 tarihine kadar sürdürdüğünü, iş sözleşmesini 1475 sayılı Yasanın 14/5 bendi gereğince feshettiğini müvekkili şirkete keşide ettiği ihtarname ile bildirdiğini, bu ihtarnameye müvekkili tarafından Bursa 9. Noterliğinden keşide edilen 19.06.2014 tarih 10220 yevmiye numaralı ihtarname ile itiraz edildiğini, davacının emeklilik maaşına hak kazanabilmesi için uzun yıllar hiçbir yerde çalışmadan beklemesi gerektiğini asıl iradesinin "yaşını dolduruncaya kadar beklemek" olmadığını, yaşının çok genç olması ve işyerinden aldığı çalışma belgesinin bu durumu ortaya koyduğunu, Yargıtay kararlarında ve hukuk literatüründe tartışılmaz bir şekilde kabul edilen hayatın olağan akışına aykırılık normu karşısında davacının durumu incelendiğinde bir hakkın suistimali içinde olduğunun anlaşılacağını, davacının hiçbir ücret alacağının da bulunmadığını savunarak  davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davada, 40.342,33 TL kıdem tazminatı, 725 TL yıllık ücretli izin, olmak üzere toplamda 41.067,33 TL kabul edilmiş olup, mahkemece davacı lehine 4.011,62 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Karar tarihindeki AAÜT. sinin 13. maddesine göre ;

(1). Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

(2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.

Somut uyuşmazlıkta; davacı lehine 4.817,40 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 4.011,62 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının davacı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin 3 numaralı bendindeki “4.011,62” rakamının çıkartılarak yerine “4.817,40” rakamının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, 27.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.