muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/30213, Karar No: 2013/28643, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/30213 E.  ,  2013/28643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde 12.11.2007-31.03.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yaptığını, hafta tatilleri ile ulusal ... genel tatil günlerinde çalışmaya devam ettiğini ve hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedenine dayalı feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı nedene dayalı feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Mahkemece tarafların yüzüne karşı tefhim edilen kısa karar da davalı lehine vekalet ücretine hüküm altına alındığı halde, gerekçeli kararda davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmediği görülmektedir.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 tarih ve 1991/7 Esas, 1992/4 sayılı kararı gereğince bozma nedenidir.

Yukarıda belirtildiği üzere; mahkemece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu anlaşıldığından kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. Bozma sebebine göre sair temyiz itirazları incelenmemiştir .

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21761, Karar No: 2014/14150, Tarih: 09.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21761 E.  ,  2014/14150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/190032

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 10.Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 31/01/2013

Numarası : 2010/116- 2013/62

Suç : Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusursuz olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken; 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi göz önüne alınarak suçun işleniş biçimi, sanığın taksire dayalı kusurunun derecesi nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği, gözetilmeksizin eşit kusurlu sanık hakkında asgari hadden bir miktar uzaklaşılması yerine, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek sanığa fazla ceza tayini,

Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş ise de; sanığın olayda eşit kusurlu olması ve şoförlükle geçimini sağladığı göz önüne alındığında, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşılarak geri alınmasına karar verilmek suretiyle, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5356, Karar No: 2008/2693, Tarih: 03.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/5356 E.  ,  2008/2693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.03.03.2008

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan her kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

“Uyuşmazlık; müşterek yerleşim yerini terk edip babası evinde giden kadının, baba evinin bulunduğu yer mahkemesinde boşanma davası açabilmesinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 168.maddesinde; “Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesi” olduğu açıklanmıştır. Kanunun açık ifadesinden anlaşılacağı üzere boşanma ve ekindeki davaların kadının yerleşim yeri mahkemesinde de açılması olanaklıdır. Somut olayda davacı kadının 15.8.2002 tarihinde koca evini terk edip, o tarihten beri baba evinde oturduğu, işte çalışmadığı, üzerine kayıtlı bir taşınmazının bulunmadığı, hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.” (YHGK, 6.6.2007, 331-332, Ömer Uğur GENÇCAN-Mal Rejimleri Hukuku, Ankara-2007, s. 665-667)

Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararında açıkça belirtildiği üzere davacı kadının hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu; ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı görüşüne “Yüce Hukuk Genel Kurulu” 6.6.2007 günlü emsal kararı ile katılmamıştır.Yüce Hukuk Genel Kurulunun emsal kararına aynı görüşteki oyumla katılmış olduğumdan/destek verdiğimden “aynı uygulamanın” bu davada da yapılması/sürdürülmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Boşanma davası davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açıldığı için değerli çoğunluğun farklı düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/17086, Karar No: 2014/346, Tarih: 14.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17086 E.  ,  2014/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gürpınar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2013/2-2013/79

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değerinin biçilmesi, bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesi yöntem itibari ile doğrudur . Ancak;

Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde 5'ini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17979, Karar No: 2015/3050, Tarih: 06.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17979 E.  ,  2015/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/06/2014 tarih ve 2013/463-2014/194 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin oğlu ...'ün, 13.12.2007 tarihinde trene binmek isterken uğradığı kaza sonucunda sağ bacağının diz altından kesildiğini ve sol ayak baş parmağını birinci boğumdan kaybettiğini, %37,34 oranında malül kaldığını, bu olay nedeniyle müvekkilinin büyük bir üzüntü yaşadığını ileri sürerek, 30.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tren hareket ettikten sonra davacının oğlunun trene binmeye çalıştığını ve kapıya tutunamayarak düştüğünü, işgöremezlik oranının % 37,34 olduğu gözetildiğinde davacının manevi tazminat isteme hakkının bulunmadığını, manevi tazminat miktarının kanun koyucunun amaçladığı sonucu aşmaması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu kazada yaralanan davacının oğlunun sağ bacağının diz altından kesildiği ve sol ayak başparmağını da birinci boğumundan kaybettiği, bu olay nedeniyle % 37,34 oranında malul kaldığı, davalının bu olayda %25 oranında kusurlu bulunduğu, davacı babanın, çocuğunun bacağının diz altından kesilmesi nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacı tarafın hüküm altına alınan tazminata uygulanan faizin türüne ilişkin temyiz itirazının, süresi içerisinde sunulan temyiz dilekçesinde ileri sürülmemiş bulunmasına ve süresinden sonra verilen dilekçede yer alan bu itirazın incelenmesinin mümkün olmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, temyiz harcı davalıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12925, Karar No: 2018/3850, Tarih: 23.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12925 E.  ,  2018/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27/03/2015 tarih ve 2014/511-2015/245 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı nezdinde devlet destekli hayvan hayat sigorta poliçesi kapsamında sigortalı bulunan büyükbaş hayvanının hastalanması sonucu müvekkilinin bu durumu davalıya bildirdiğini, davalının anlaşmalı olduğu veteriner hekim tarafından verilen rapor neticesinde hayvanın zorunlu kesiminin yapıldığını ve gömüldüğünü, müvekkilinin sigorta bedelini talep etmesi üzerine davalının hayvanın sigorta poliçesindeki teminat dışı hastalıklardan olan Tuberulosis hastalığı sonucu öldüğü gerekçesiyle sigorta bedelini ödemediğini oysa, veteriner hekim tarafından tutulan tutanakta bu hastalığa ilişkin bir ibare bulunmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 4.800 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan ekspertiz incelemesinde davacıya ait hayvanın Tuberulosis hastalığı nedeniyle zorunlu kesime sevkedildiğini, anılan hastalığın teminat dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ...'ya ait TR 380000627452 küpe nolu hayvanın 6 bin TL bedelle sigortalandığı, ''Bir hasar halinde, hasarlı hayvanın sigorta bedelinden %20 müşterek sigorta düşülerek varsa sovtaj miktarı düşüldükten sonra kalan miktar tazminat olarak sigortalıya ödenir.'' ibaresinin bulunduğu, hasarlı hayvandan hiç bir şekilde faydalanılmadığı, bu sebeple herhangi bir sovtaj miktarının düşülmesinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle sigorta bedeli olan 6.000,00 TL'den %20 müşterek sigorta miktarı düşülerek 4.800,00 TL maddi tazminat bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 239,89 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1430, Karar No: 2011/3232, Tarih: 14.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/1430 E.  ,  2011/3232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... Deri San.Tic.Ltd.Şti.vek.Av.... ile davalı ... AŞ.vek.Av.... arasında görülen dava hakkında İzmir 3.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 25.03.2008 gün ve 247/165 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 22/09/2010 gün ve 1378/10145 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 02.70.-TL harç ve takdiren 185.00.-TL.para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1097, Karar No: 2010/3882, Tarih: 02.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/1097 E.  ,  2010/3882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.9.2008
Yargıtay — Esas No: 2021/11103, Karar No: 2021/12504, Tarih: 21.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11103 E.  ,  2021/12504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre, müştekiye ait motosikletin 17.04.2016 günü saat 20.00 ila 21.30 arasında çalınması üzerine müştekinin karakola müracaatı sonrası yürütülen soruşturmada; suça konu motosikletin, kolluk görevlileri tarafından ihbar üzerine gidilen ve soruşturma aşamasında tanık sıfatıyla ifadesine başvurulan ...’a ait tamirhanede 19.04.2016 tarihinde bulunduğu, motosikleti suça sürüklenen çocuk ...’un tamir için buraya bıraktığının tespit edildiği, motosikleti tamirhaneden almak üzere tamirhaneye oğluyla birlikte gelen suça sürüklenen çocuk ...’un babası ...’un 19.04.2016 tarihli kolluk ifadesi ve aynı tarihli kolluk tutanağına göre, suça sürüklenen çocuk ...’un suça konu motosikleti arkadaşı ...’ten 17.04.2016 tarihinde gece 23.30 sıralarında emaneten aldığını babasına söylediği, suça sürüklenen çocuk ...’un ise 25.04.2016 tarihli savcılık ifadesinde suça konu motosikleti tamire götürmeden bir önceki akşam arkadaşı ...’ten emaneten aldığını belirttiği, bu hususta ayrıca suça sürüklenen çocuk ...’un arkadaşı olan ...’ın da kovuşturma aşamasında tanık olarak dinlendiği, tanık...’ın suça konu motosikleti ...’in getirip ...’a verdiğini ancak bunun tarihini tam olarak hatırlamayamadığını beyan ettiği, suça sürüklenen çocuk ...’un suça konu motosikleti emaneten aldığını iddia ettiği ...’in ise ...’un iddiasını kabul etmediği ve ... hakkında yürütülen soruşturma neticesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, bu kararın gerekçesinde “...’in mahkeme kararı uyarınca 18.04.2016 günü kolluk kuvvetlerince sabahleyin ikametinden alınarak İstanbul Bakırköy ÇAMATEM’e yatırıldığının tespit edildiği” hususlarının yer aldığı, mahkemece Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne yazılan müzekkereye verilen cevapta da ...’in 18.04.2016 – 28.04.2016 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğünün belirtildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk ...’un suça konu motosikleti ...’den alıp almadığının ve almış ise tam olarak hangi tarihte, hangi zaman diliminde ve nerede aldığının açıklığa kavuşturulması için ..., ... ve ...’un (... ile ...’a tanıklıktan ve yeminden çekinme hakları da hatırlatılıp) tanık olarak dinlenmelerinden ve bu tanık ifadeleri ile tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve üst sınırı 3 yılı geçmeyen hapis ve adli para cezasını gerektiren TCK’nın 165/1. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8774, Karar No: 2024/9248, Tarih: 22.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/8774 E.  ,  2024/9248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/424 E., 2022/56 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na aykırılık

KARAR : Durma

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2022 tarihli ve 2018/424 Esas, 2022/56 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında bakaya kalmak suçundan açılan kamu davasının durmasına dair kararın itiraz edilmeksizin 03.03.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, bila tarihli ve 94660652-105-27-31377-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB - 2023/35799 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB - 2023/35799 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Dosya kapsamına göre, her ne kadar Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesince 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun ek 15. maddesi gereğince, sanık hakkında soruşturma yapılmasının izne tabi olduğu ve soruşturma izni alınmadan iddianame düzenlendiği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca soruşturma izni şartının gerçekleşmesini beklemek üzere yargılamanın durmasına karar verilmiş ise de,

7329 sayılı Kanun ile eklenen 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun "Soruşturma izni ve izin vermeye yetkili merciler" kenar başlıklı Ek 15. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, "Asker kişilerin işledikleri askerî suçların soruşturulması izne tabidir. Ancak, ağır ceza mahkemesinin görevine giren suçüstü hâllerinde soruşturma genel hükümlere göre yürütülür." şeklindeki hükümlerin yer aldığı,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11/12/2019 tarihli ve 2019/29471 esas, 2019/15469 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, "...Bakaya kalma suçunun, sadece askerî şahıslar tarafından işlenebilecek “sırf askerî suçlar” mahiyetinde olmadığı..." şeklindeki açıklama nazara alındığında,

Bakaya kalma suçunun, sadece askerî şahıslar tarafından işlenebilecek “sırf askerî suçlar” mahiyetinde olmadığının, bu nedenle soruşturma iznine tabi bulunmadığının anlaşılması karşısında, yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE