muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5965, Karar No: 2019/4102, Tarih: 08.07.2019

2- 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'da düzenlenmeyen hüküm kurulmasına yer olmadığı şeklinde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2018 tarihli, 2017/638 esas ve 2018/260 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçiminde düzenlemenin yer aldığı, yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçiminde düzenlemenin yer aldığı, bu düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin kanunda sınırlı olarak sayıldığı, somut olayda sanığın kendisine tebliğ olunan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden sonra 5 yıllık erteleme süresi içerisinde 23/12/2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191/4-c maddesinde yer alan emredici hüküm nedeniyle kamu davasının açıldığının anlaşılması karşısında, mahkemece yargılamaya devamla işin esasına ilişkin hüküm kurulması gerektiği anlaşılmıştır.

D)Karar:

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; yargılamaya devamla işin esasına ilişkin hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hüküm kurmaya yer olmadığına kararı verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2018 tarihli, 2017/638 esas ve 2018/260 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 08.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7955, Karar No: 2014/12339, Tarih: 22.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7955 E.  ,  2014/12339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2008/318-2011/619

Taraflar arasındaki tapu iptali-tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı S.. A.. vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 25.02.2014 Salı günü davacı S.. A.. vekili Av. N.A.geldi. Diğer davacı ve davalılardan gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı S.. A.. dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle iade edilen dosya ikmal edildikten sonra tekrar gelmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı Şenol asıl davada kendisine ait iken davalı Z. K.a devir ettiği taşınmazın hileli olarak elinden çıktığını ileri sürerek taşınmazın yeniden kendi adına tescilini istemiş, birleşen davacı Süleyman vekili ise davacı-karşı davalı borçlu Şenol aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu ve daha önce müvekkiline ait olan taşınmazı, davalı Z.. Ö..’e satışına ilişkin tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekilleri davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın takip edilmediği için açılmamış sayılmasına birleşen davanın ise taşınmazın satış bedeli ile gerçek değeri arasında fahiş fark bulunmadığı ve satışın zarar verme kastı ile yapıldığının ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Süleyman vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK.277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Borçlunun aciz ya da iflasından önce yaptığı iptale tabi tasarrufları üç grup altında ve İİK.nin 278, 279 ve 280. maddelerinde düzenlenmiştir. Ancak bu maddelerde iptal edilebilecek bütün tasarruflar sınırlı olarak sayılmış değildir. Kanun, iptale tabi bazı tasarruflar için genel bir tanımlama yaparak hangi tasarrufların iptale tabi olduğu hususunun tayinini hakimin takdirine bırakmıştır (İİK. m. 281). Bu yasal nedenle de davacı tarafından İİK.nin 278, 279 ve 280. maddelerden birine dayanılmış olsa dahi mahkeme bununla bağlı olmayıp diğer maddelerden birine göre iptal kararı verebilir (Y.H.G.K. 25.11.1987 Tarih, 1987/15-380 Esas ve 1987/872 Karar sayılı ilamı). Somut olayda davalıların birbirini tanıdıkları ve alışverişlerinin olduğu ayrıca 3. kişi Z.K.’ın kardeşi arasında çek alışverişleri olduğu da ileri sürülmüş olmasına göre tüm bu hususların üzerinde durularak davalı Z. K.’ın, borçlu Şenol’un alacaklılarından mal kaçırmak ya da alacaklılarını ızrar kastı ile hareket ettiğini bilebilecek kişilerden olup olmadığı (İİK. 280/I) belirlendikten sonra bir karar verilmesi yerine eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı S.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacı S.. A..'a verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı S.. A..a geri verilmesine 22/09/2014 tarihinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/682, Karar No: 2015/561, Tarih: 20.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/682 E.  ,  2015/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren yanında çalışırken geçirdiği hastalığın meslek hastalığı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinde çalışırken Karpal Tüneli Sendromu hastalığının meslek hastalığı olduğunun ve maluliyet oranının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 24.03.2004 – 31.10.2008 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde sigortalı olarak çalıştığı, Kurum tarafından, “davacının geçirdiği Karpal Tüneli Sendromu hastalığı, mesleki hastalık olmadığından işlem yapılmasına yer olmadığına” karar verildiği, 30.04.2009 tarihli İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesinin raporunda; “Karpal Tüneli Sendromu hastalığının, mesleki hastalık olduğu, ancak maluliyet bırakmadığının” belirtildiği, davalı Kurumun Maluliyet Ve Sağlık Kurulları Daire Başkanlığının raporunda; “Sürekli Lokal Baskı Sonucu Sinir Felçleri tanısının mesleki hastalık olduğu, ancak maluliyet olmadığına” karar verildiği, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun 31.12.2012 tarihli raporunda; “davacının fonksiyonel araz bırakmadan iyileşmiş olduğu ve sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığının” belirtildiği, fakat Mahkemece açıkça sorulmuş olmasına rağmen meslek hastalığı ile ilgili görüş belirtilmediği, alınan bilirkişi heyeti raporunda, “davacının görevlendirildiği bölümler ve yaptığı işler değerlendirildiğinde geçirmiş olduğu rahatsızlığın yaptığı işlerle ilişkilendirilemeyeceği bu nedenle davacıda oluşan hastalığın mesleki olmadığı, ayrıca davalı şirketin herhangi bir kusurunun bulunmadığının” belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının davalı işyerindeki çalışmalarına bağlı olarak meydana gelen rahatsızlığının davacıda maluliyet bırakmadan geçtiği, dosyadaki bütün raporlardan sabittir. Bu nedenle maluliyet oranının tespitinin reddine ilişkin Mahkeme kararı yerindedir. Buna rağmen davacının maluliyet bırakmadan geçen hastalığının, meslek hastalığı olup olmadığına ilişkin tespitte hukuki yararı vardır. Bu nedenle davacının maruz kaldığı rahatsızlığın mesleki hastalık olup olmadığının hiçbir tereddüde yer bırakmayacak şekilde tespiti ve buna göre hüküm kurulması gerekir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu Maluliyet Dairesi Başkanlığının kararına itirazı üzerine S.S. Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması bu rapora itiraz halinde ise Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak yukarıda belirtilen prosedürün işletilmesi gerekirse de S.S. Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmaması halinde prosedür geriye yürütülemeyeceğinden yeniden S.S. Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması gerekmez.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan 31.12.2012 tarihli raporda Karpal Tüneli Sendromu hastalığının mesleki olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılmadan, kişide maluliyetine mahal olmadığına karar verildiği halde mahkemece istemin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; öncelikle Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan sigortalının hastalığının mesleki olup olmadığı konusunda yeniden rapor almak ve sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11061, Karar No: 2013/22094, Tarih: 04.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11061 E.  ,  2013/22094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.03.2012 tarih ve 2011/102-201262 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin murisi ... adına 1973/46972 nolu MISIRLI EŞARPLARI markasının ve müvekkilli adına 2004/13996 nolu marka tescilinin bulunduğunu, müvekkilinin murisinin Mısırlı Eşarpları Tekstil San. ve Tic. A.Ş'ni kurduğunu ve markanın kullanımına vefatından sonra da varisleri ve varislerin marka hakkını müvekkiline devri üzerine de müvekkili tarafından devam edildiğini, davalının bu markayla iltibas yaratacak bir biçimde dava konusu markaları tescil ettirdiğini, bu tescilin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, müvekkili markasının yaklaşık 31 yıllık eylemli kullanım sonucunda ayırt edici nitelik kazandığının kesinleşmiş mahkeme kararı ile de hükme bağlandığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 2007/52772, 2007/53637 ve 2007/53638 sayılı markaların baş giysileri emtiası için kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır MISIRLI ibaresiyle üretim ve satış yaptığını, dava tarihi itibariyle bu markanın ayırt edici nitelik kazandığını, dolayısıyla müvekkilinin markalarının hükümsüz kılınamayacağını, MISIRLI ibaresinin 1951 yılından bu yana müvekkili ile özdeşleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır MISIRLI ibaresiyle üretim ve satış yaptığını, dava tarihi itibariyle bu markanın ayırt edici nitelik kazandığını, dolayısıyla müvekkilinin markalarının hükümsüz kılınamayacağını, MISIRLI ibaresinin 1951 yılından bu yana müvekkili ile özdeşleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu markaların asli ve ayırt edici unsurunun MISIRLI ibaresi olup, taraf markalarının aynı olduğu, davacı markasının 2004 yılından, davalı markalarının ise 2007 yılından itibaren tescilli olup, sicile kayıt tarihinin 2009 yılı olduğu, baş giysileri emtiası üzerinde MISIRLI ibaresinin kullanılması durumunda, hitap edilen tüketici kitlesinin, markayı taşıyan malların kaynağı konusunda yanılabileceği, davalıya ait malları, sanki davacı tarafça üretilmiş mallar gibi satın alabileceği, böylece karıştırma ihtimalinin açık ve sabit olduğu, ayrıca tüketicilerin her iki markayı taşıyan malların aynı işletmeye ait olduğunu düşünebilecekleri, MISIRLI ibaresi üzerinde davacının 1973 yılından itibaren süre gelen kullanımına bağlı olarak baş giysileri, kadın eşarpları emtiası bakımından ayırt edicilik elde ettiği ve tescile kadar olan dönem içerisinde davacının tescilsiz marka sahipliğinin söz konusu olduğunun Yargıtay 11.Hukuk Dairesi'nin 10.11.2009 tarih ve 2009/8488 Esas, 2009/11679 Karar sayılı ilamı ile sabit olduğu, davacı markası ile davalı markalarının kapsamının, dava konusuyla sınırlı olmak üzere “baş giysileri” yönünden özdeş olduğu ve her iki tarafın markasının asli ve ayırt edici unsurunun aynı olduğu gerekçesiyle, 556 sayılı KHK'nun 7/1-b ve 8/1-b maddeleri uyarınca davalıya ait 2007/52772, 2007/53637 ve 2007/53638 no'lu markaların sadece baş giysileri emtiası yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı,davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10629, Karar No: 2012/19628, Tarih: 15.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10629 E.  ,  2012/19628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15/11/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7630, Karar No: 2018/878, Tarih: 08.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7630 E.  ,  2018/878 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen davada.....Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/02/2016 tarih ve 2010/122-2016/83 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06/02/2018 günü hazır bulunan davacı vekil.... ile davalı ... veki....ile dahili davalı temsilcisi Emrah Selçuk dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının ...ortak ve yönetim kurulu başkanı olduğunu, davalının ortağı olduğu şirketteki .... hissesini 29/03/2005 tarihli noterde yapılan hisse devir sözleşmesi ile 19.500 TL karşılığı kendisine devrettiğini ve bedelini nakden aldığını ancak, hisse devrinin pay defterine işlenmesi taleplerinin yerine getirilmediğini ve hisselerin müvekkili adına pay defterine yazılmadığını ileri sürerek, davalının şirketteki 780 payının pay defterine müvekkili adına yazılması, talebin mümkün olmaması halinde uğranılan zarar karşılığı olarak şimdilik 100.000 TL’nin ticari faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesi ile talebini 431.668,50 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ile dahili davalı vekili, hisse devrinin şirket yönetim kurulu kararı ile kabul edilmediğini, anılan kararın şirket ana sözleşmesinin 7. maddesi ile TTK’na uygun olduğunu, davacının hisse devir sözleşmesinden sonra 5 yıla yakın bir süre boyunca hisselerin adına pay defterine kaydı ile ilgili bir talepte bulunmadığını, şirket ile ilgilenmediğini bu nedenle iyiniyetli olmayıp, tazminat isteminin de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, TTK’nin 491 ve 492. m. kapsamında nama yazılı payların ancak şirket onayı ile gerçekleşebileceği, 04.12.2010 tarihli şirket yönetim kurulu kararında ise, işbu davaya konu olan ...- ... arasında 29.03.2005 tarihli hisse devir sözleşmesinin kabul edilmediği, devre muvafakat verilmediği, pay defterine işlenmemesine yönelik karar alındığı, kanunen pay satışının deftere işlenmesine yönelik aranan şartın sağlanmamış olması, pay devrine yönelik yapılan sözleşmenin hükümsüz kalması ve TTK ile şirket esas sözleşmesinin yönetim kuruluna vermiş olduğu bu yetkiyi kullanması nedeniyle şirket ve davalı ...'un hak ve nesafet kuralları gereği sorumluluğu doğmayıp, tazminata mahkum edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

-/-

Dava, devralınan anonim şirket hissesinin şirket defterine kaydedilmesi, aksi halde uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

-/-

Dava, devralınan anonim şirket hissesinin şirket defterine kaydedilmesi, aksi halde uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Mülga 6762 sayılı TTK'nin 418/1 madde ve fıkrasında, şirketin devir keyfiyetini ana sözleşmede düzenlenen sebeplerle pay defterine kayıttan imtina edebileceği düzenlenmiş, aynı maddenin ikinci fıkrasında ise, sebep gösterilmeksizin dahi kayıttan imtina edilebileceği şartının ana sözleşmeye konulmasının mümkün olduğu hüküm altına alınmıştır. Anılan yasal düzenleme uyarınca, anonim şirketlerde pay devri olgusunun diğer pay sahiplerini beklenmedik veya istenmeyen durumlarla karşı karşıya bırakmasını önlemek amacıyla ana sözleşmeye, nama yazılı hisse senetlerinin devrini kısıtlayan veya tamamen yasaklayan hükümler konulabilir ki bu hükümler “bağlam” meydana getirirler ve bu tür senetlere de bağlı nama yazılı senet denir. Davacı tarafça hisse devralınan şirketin ana sözleşmesinin '' Hisse senetlerinin Nevi ve Devri '' başlıklı 7. maddesinde de bu türden bir bağlam kuralı öngörülmüş olup, şirket yönetim kuruluna hisse devrini sebep göstermeksizin reddetme yetkisi tanınmıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalardan sonra somut uyuşmazlık değerlendirildiğinde; davacının, 29/03/2005 tarihli hisse devir sözleşmesiyle davalıdan hisseleri devraldığı ancak şirket yönetim kurulunun 04.12.2010 tarihli kararı ile işbu hisse devrinin TTK'nin 418. maddesi çerçevesinde ana sözleşmenin 7. maddesinin verdiği yetkiye istinaden kabul edilmemesine, hissenin devrine muvafakat verilmemesine ve bu hisse devrinin ortaklar pay devrine işlenmemesine yönelik karar alındığı, anılan kararın yasa ve ana sözleşmeye uygun olduğu, bu itibarla hisse devir sözleşmesinin akim kaldığı anlaşılmakla birlikte, davalı ...'un hisse devir sözleşmesinin varlığına ve devredilen hisselerin bedelinin ödendiğine yönelik iddia karşında anılan vakıaları inkar etmeyen savunması da nazara alındığında davacının davalı ...'a yönelik tazminat isteminin de reddi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...