muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9328, Karar No: 2013/16461, Tarih: 04.07.2013

Somut olayda, davacı işçinin üyesi olduğu sendika ile davalı şirket arasında toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin devam ettiği bir süreçte, henüz ulusal mevzuat hükümleri uyarınca kanuni grev şartlarının meydana gelmediği bir aşamada, TBMM'de hava iş kolunda grev yasağını öngören kanun değişikliği teklifini protesto etmek amacıyla, bir kısım işçilerin 29.05.2012 tarihinde 03.00-24.00 saatleri arasında işe gitmemek suretiyle toplu eylem yaptıkları anlaşılmaktadır. Davacının üyesi olduğu sendikaca 28.05.2012 tarihinde saat 22.48'de gönderilen mesajda “çok acil, tüm muhalefet partilerinin karşı çıkmalarına basın açıklamamızda tüm üyelerimizin karşı çıkışına rağmen grev hakkımıza yasak getiren yasanın 29.05.2012 yarın TBMM de çok büyük bir hızla gündeme alınacağı bilgisi alınmıştır. Bu haber sonrası tüm normal vardiyalı ve uçuş üyelerimiz bu ağır hak kaybı ihtimali ile 29.05.2012 tarihinde, lokal saatle 03.00-24.00 arası kendilerin göreve hazır hissetmeyeceklerini bildirmişleridir. Grev haktır, kaybedersek ömür boyu kaybedeceğiz, Toplu İş Sözleşmesinde Yüksek Hakemde budanacaktır. şimdi haklar için ailemiz için çocuğumuz için birlikte ve birlikte” yazılmıştır. Davalı işverence sözü edilen eyleme katıldığı gerekçesi ile davacının iş sözleşmesi süre verilmeden ve tazminatsız olarak feshedilmiştir.

Öncelikle taraflar arasındaki uyuşmazlık toplu iş sözleşmesi kapsamına giren işçilerin iş sözleşmelerinin haklı veya geçerli sebebe dayalı olarak feshedilip edilmediği ve bu bağlamda 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun uygulanması ile ilgili olduğundan, anılan Kanun'un 66. maddesi gereğince dava konusu uyuşmazlığın çözümünde iş mahkemesi görevlidir. Bu sebeple davalının görev itirazının reddine ilişkin mahkeme kararı yerindedir.

Öte yandan, her kadar davacı doktor raporu aldığını, istirahatlı olduğunu iddia etmiş ve dosyaya rapor sunmuşsa da, sendikanın, üyelerinin cep telefonlarına gönderdiği mesaj sonrası ikiyüzyetmişdokuz işçinin aynı gün rapor alması dikkate alındığında, bu raporların hastalık sebebiyle değil, eyleme iştirak amacıyla alındığı sonucuna varılmıştır. Gerçekten, ikiyüzyetmişdokuz işçinin aynı gün bir veya iki günlük raporlar alması hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. Alınan raporların işyeri hekimliğince verilmediği ve rapor alındığının süresinde işveren yetkililerine bildirilmediği davalı işveren vekili tarafından iddia

edilmiştir. Yine davacı ve arkadaşlarının doktor raporu alarak işe başlamadıkları, çalışmakta olanları da engellemeye çalıştıkları, bu şekilde yapılan eylem sonucu Türk Hava Yollarında 233 seferin iptal edildiği, çok sayıda seferin gecikmeli olarak yapıldığı ve binlerce yolcunun mağdur edildiği, şirketin milyarla ifade edilen zararının doğduğu ileri sürülmüştür. Davalı işverence Atatürk Havaalanında eylem yapan işçilerin çalışanları söz ve alkışlarla protesto ettiklerine dair CD kayıtları dosyaya sunulmuştur. Belirtilen iddiaların doğru olmadığına yönelik davacı işçi tarafından herhangi bir bilgi ve belge dosyaya sunulmamıştır.

İnceleme konusu dosya ve Dairemize intikal eden diğer dava dosyaları içeriklerine göre davalıya ait işletmede yaklaşık 50 yıldan beri toplu iş sözleşmesi uygulanmıştır. Türk Hava Yollarındaki kamu hissesinin %50 civarında olduğu belirtilmiştir. Davalı şirket vekili, fesih tarihi itibariyle işletmede çalışan uçucu personel sayısının yaklaşık 6.000 olduğu açıklanmıştır.

Dosya içeriğine göre amacı ve yapılış şekli itibariyle gerçekleştirilen eylemin siyasi amaçlı grev niteliğinde olduğu açıktır. Toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin devam ettiği bir sırada hava iş kolunda grev yasağını öngören bir kanun değişikliği teklifinin çıkarılmasını önlemek amacıyla yapılan bu grevin mesleki bir amaca da hizmet ettiği düşünülebilir ise de, muhatabı ve amacı itibariyle eylemin “siyasi amaçlı grev” niteliğinde olduğu kabul edilmiştir.

Dairemizce uluslararası hukuk çerçevesinde işçilerin, ortak ekonomik ve sosyal menfaatlerini ilgilendiren konularda tepkilerini toplu eylem yoluyla ifade etme haklarının bulunduğu kabul edilmiştir. Ancak, iş bırakmak suretiyle yapılan toplu eylemlerin ulusal ekonomiyi ve kamu düzenini olumsuz etkilemesi ihtimali karşısında, bu hakkın sınırsız bir şekilde kullanılması düşünülemez. Çalışma barışı için işverenin mülkiyet hakkı ile işçilerin toplu pazarlık hakları arasında adil bir dengenin kurulması gereklidir. Her şeyden önce iş bırakmak suretiyle yapılan eylemlere kanuni grevde olduğu gibi son çare olarak başvurulmalı (Ultima Ratio İlkesi) ve ölçülülük ilkesine uyulmalıdır. Siyasi amaçlı grevde baskı altında tutulmak istenen kurum ile eylem sonucu doğrudan zarara uğrayacak işverenin ayrı olmaları ve baskı altına alınmak istenen kurum üzerinde işverenin inisiyatife sahip olamaması bu konuda daha hassas ve ölçülü davranılmasını gerektirmektedir.

Dosya içeriğine göre davacı ve arkadaşlarının veya üyesi oldukları sendikanın söz konusu toplu eyleme girişmeden önce hükümet veya yasama organı yetkilileri ile görüşme, üçüncü bir kişinin arabuluculuğundan yararlanma gibi barışçıl yol ve yöntemleri kullanmadıkları ve iş bırakmaya göre daha hafif sayılabilecek diğer protesto biçimlerini tercih etmedikleri, kısaca, iş bırakmak suretiyle yapılan eyleme son çare olarak başvurmadıkları anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre davacı ve arkadaşlarının veya üyesi oldukları sendikanın söz konusu toplu eyleme girişmeden önce hükümet veya yasama organı yetkilileri ile görüşme, üçüncü bir kişinin arabuluculuğundan yararlanma gibi barışçıl yol ve yöntemleri kullanmadıkları ve iş bırakmaya göre daha hafif sayılabilecek diğer protesto biçimlerini tercih etmedikleri, kısaca, iş bırakmak suretiyle yapılan eyleme son çare olarak başvurmadıkları anlaşılmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, işverene söz konusu greve gidileceği konusunda önceden herhangi bir bildirimde de bulunulmamıştır. Önceden bildirilmeyen, işveren için sürpriz olan grevlerin daha fazla zarara yol açacağı açıktır. Bu sebeple 2822 sayılı Kanun'da grev kararının önceden ilanı ve uygulanacağı tarihin greve başlamadan önce işverene bildirilmesi gerektiği düzenlenmiştir. Bu tür eylemlerde, greve gidileceğinin ve başlama tarihinin önceden işverene bildirilmesi barışçıl niteliğinin ortaya çıkmasını sağlayacaktır.

Öte yandan, işyeri ve yapılan işin niteliği dikkate alındığında, işin durması veya önemli bir ölçüde aksaması hizmetin sürekliliğini ve güvenliğini olumsuz etkileyecek niteliktedir. Bu sebeple ölçülülük ilkesi bağlamında eylemin süresi de önem arz edecektir. Eylemin süresi itibariyle ölçülülük ilkesinin ihlal edilip edilmediğinin belirlenmesinde eylemin yöneldiği muhatap ve amaç, kamu yararı, işin ve işyerinin özelliği gözönünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda işçiler hava iş kolunda getirilmek istenen grev yasağının kendi haklarını tehdit ettiğinden bahisle, kamuoyu oluşturmak amacıyla protesto eyleminde bulunmak, uğrayacakları olası mağduriyetler konusunda dikkat çekmek, bir anlamda yasama organınca yapılmak istenen değişikliği engellemek gibi meşru bir amaç gütmektedirler. Bu haklı amaca yönelik olarak ortaya konulan söz, eylem ve davranışların, işçilerin seslerini ve haklılıklarını ülke gündemine taşımak işlevini aşacak biçimde uzun süreli çalışmaktan kaçınmaları ve hizmeti esaslı şekilde aksatmaları yukarıda belirtilen ölçülülük ilkesiyle bağdaşmayacaktır. Yapılan grev sonucu Türk Hava Yollarında yürütülen işin 03.00-24.00 saatleri arasında, uzun sayılabilecek bir süre ve önemli derecede aksadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Sefer iptali ve gecikmelerinden dolayı binlerce yolcunun mağduriyeti ve işletmenin bu yüzden maruz kalacağı olası zarar miktarı da göz önüne alındığında, grevin süresi itibariyle ölçülülük ilkesinin ihlal edildiği kabul edilmelidir.

Yukarıda belirtilen ulusal ve uluslararası hukuk ilkeleri uyarınca işçilerin barışçıl toplu eylemlerde bulunma hakları bulunmakta ise de, eylemin ve işyerinin niteliği dikkate alındığında toplu iş bırakma eylemine son çare olarak başvurulmadığı ve ölçülülük ilkesinin dikkate alınmadığı sonucuna varılmıştır. Bu sebeple davacının söz konusu davranışı, kural olarak, fesih için haklı sebep teşkil etmektedir. Ancak, fesih tarihi itibariyle iş sözleşmesi hükmü olarak devam eden önceki toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca Disiplin Kurulu Kararı alınmadan yapılan feshin haksız olduğu kabul edilmiştir. Öte yandan, Disiplin Kurulu Kararının alınmamış olması feshi haksız hale getirmekte ise de, Yargıtay uygulamasına göre geçerli sebebi ortadan kaldırmadığından, davalı işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek, 4857 sayılı İş Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 04.07.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda, toplu iş sözleşmeleri görüşmeleri devam etmekte iken, hava taşımacılığı işinin grev yasağı kapsamına alınmasına yönelik kanun değişikliği teklifi verilmesi üzerine davalı işverene ait işyerlerinde toplu olarak doktor raporu alınmak suretiyle işin bırakıldığı dosya içeriği ile sabittir.

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 04.07.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda, toplu iş sözleşmeleri görüşmeleri devam etmekte iken, hava taşımacılığı işinin grev yasağı kapsamına alınmasına yönelik kanun değişikliği teklifi verilmesi üzerine davalı işverene ait işyerlerinde toplu olarak doktor raporu alınmak suretiyle işin bırakıldığı dosya içeriği ile sabittir.

En etkili iş mücadelesi aracı olan grev hakkının yasaklanması yönündeki yasa değişikliği teklifine karşı davacı ve arkadaşlarının gerçekleştirdiği işi bırakma eyleminin ulusal mevzuatımızca yasa dışı grev niteliğinde olduğu açıktır. Ne var ki, Türkiye’nin de onayladığı uluslararası sözleşmelere göre işçi hak ve menfaatlerinin ve özellikle sendikal özgürlüklerinin kısıtlama girişimlerine karşı işçilerce yapılan protestoların barışçıl olması koşuluyla demokratik tepki olarak nitelendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir. Somut olayda da siyasi iradenin getirmek istediği grev yasağına karşı yapılan toplu eylemin demokratik tepki olduğu açıktır. Bu itibarla, rapor almak suretiyle gerçekleştirilen toplu eylemin demokratik tepki niteliğinde olduğuna yönelik sayın çoğunluğun tespitine aynen katılıyorum. Ancak, bu tepkinin barışçıl amaçtan uzaklaşıp uzaklaşmadığı ve ölçülülük ilkesinin ihlal edilip edilmediğinin belirlenmesinde eylemin süresi ile birlikte eylem sonucu meydana gelen zarar miktarının da somut olarak belli olması gerekir. Salt süre yönünden ölçülülük ilkesine uyulup uyulmadığının denetlenmesi doğru olmaz. Bu nedenle zarar miktarı konusunda davalı tarafın beyanı ile yetinilmeyerek, zararın bilirkişi aracılığıyla tespit edilmesinden sonra sözü edilen ilke çerçevesinde değerlendirme yapılmalıdır. Hükmün bu yönden araştırma ve incelemeye yönelik olarak bozulması gerektiğinden sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum. 04.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/13034, Karar No: 2015/14786, Tarih: 07.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/13034 E.  ,  2015/14786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2015/229726

Mahkemesi : İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 30/04/2015

Numarası : 2014/538-2015/136

Suç : 1-Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme,

2-Tehdit, 3-Hakaret

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit ve hakaret suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanığın vasisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, atılı suçlardan mahkumiyetine yönelik ilk hükmün temyiz edilmesi sonrasında, dairemizin 2013/26275 esas ve 2014/11430 karar sayılı bozma ilamında “Temyiz dilekçesine eklenen belge suretlerine göre, sanığın temyiz kudretinin bulunmaması nedeniyle vesayet altına alınmış olduğu, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunca düzenlenen 20.10.2003 raporunda, sanığın daha önce işlediği başka bir suç nedeniyle cezai ehliyetinin bulunmadığının belirtildiği, adli sicil kaydına göre, sanık hakkında başka suçlardan akıl hastalığı nedeniyle güvenlik tedbirine hükmedildiği anlaşılmakla, sanığın işlediği iddia edilen suçlara karşı TCK'nın 32. maddesi kapsamında bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığının CMK'nın 74. maddesi uyarınca alınacak rapor ile tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk ” bulunduğundan bahisle bozulmasına karar verildiği,

Bozma sonrası, sanık hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesi Başkanlığının 05/12/2014 tarihli raporunda “Adı geçen Y.. E..'ün 01/12/2014 giriş ve 05/12/2014 çıkış tarihleri arasında yapılan muayenesi, müşahedesi, tetkikleri ve adli dosyanın incelenmesi neticesinde; Kendisinde ceza sorumluluğunu etkileyecek veya ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı tespit edilmediği. Dava dosyasının tetkikinden de suç tarihinde suçunu takip eden günlerde de herhangi bir akli arıza içinde olduğuna delalet edecek tıbbi bulgu ve belgeye rastlanmadığı; Bu duruma göre Durmuş oğlu, 1986 doğumlu Y.. E..'ün 12/11/2010 tarihi ve öncesi sanığı bulunduğu, zincirleme telefonla hakaret, zincirleme tehdit, internet yoluyla hakaret ve tehdit. kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirme suçuna karşı CEZA SORUMLULUĞUNUN TAM OLDUĞU” na dair rapor tanziminden sonra, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29/12/2014 tarihli raporda, sanık hakkında daha önce verilen raporlar bulunduğu belirtilmesine rağmen bu raporlar tartışılmaksızın “cezai sorumluluğunu müessir ve kişide şuur ve harekat serbestisini ortadan kaldıracak veya azaltacak mahiyet ve derecede herhangi bir akıl hastalığı ve zeka geriliği saptanmadığı, adli dosya tetkikinde sanığın mezkur suçu işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını idrak etme ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak boyutta bir akli arızanın içinde olduğuna delalet edecek herhangi bir tıbbi bulgu ve belgeye rastlanmadığı” belirtilerek sanığın cezai ehliyetinin tam olduğu bildirilmiş ise de;

Adli Tıp Kurumu 4. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 20.10.2003 tarih ve 4046 karar sayılı; "cezai sorumluluğunu müessir ve kişide şuur ve harekât serbestisini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olan (şizofreni) denilen akıl hastalığına musab olduğu, mezkur suçu musab olduğu bu akıl hastalığının sonucu ve de ifadesi olarak işlemiş olduğunun anlaşıldığı; bu duruma göre Durmuş oğlu 1986 doğumlu Y.. E..'ün 04.03.2003 tarihinde sanığı bulunduğu (sarkıntılık) suçuna karşı ceza ehliyeti olmayıp, hakkında TCK nın 46. maddesinin tatbikinin uygun olduğu"na dair rapor tanzim edildiği, aynı rapor içeriğinde, sanık hakkında Gemlik Devlet Hastanesinin 07.10.2011 tarihli; "Durmuş oğlu 1986 doğumlu Y.. E..'ün 07.10.2011 tarihinde yapılan psikiyatrik muayene ve incelenen hastalık öyküsü sonucunda 'atipik psikoz ve hafif mental retardasyon' tanısıyla takip edildiği, bu nedenle, algılama ve fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede kaybolduğu, gözlem altına alınmasının gerekmediği kanaatine varıldığı”na dair rapor olduğunun belirtildiği,

Sanık hakkında düzenlenen çok sayıda rapor bulunduğu ve bu raporların birbiriyle çeliştiği, özellikle Adli Tıp Kurumu 4. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 20.10.2003 tarihli raporunda sanığın şizofreni tanısıyla cezai ehliyetinin olmadığı belirtilmesine rağmen, aynı ihtisas kurulunun bozma sonrası 29/12/2014 tarihli raporunda ise, daha önce verilen raporlar tartışılmaksızın cezai ehliyetinin tam olduğunun bildirildiği dikkate alındığında, sanığın cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunun tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için, sanık hakkında düzenlenen önceki raporlar irdelenmek suretiyle Adli Tıp Genel Kurulunca rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık vasisi (velisi) D.. E.. temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak suretiyle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2149, Karar No: 2015/785, Tarih: 20.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/2149 E.  ,  2015/785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilerek yapılan incelemede;

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilerek yapılan incelemede;

1) Sanık ...'ın borcu sebebiyle yürütülen İcra dosyasına yasal süre içinde mal beyanında bulunmaması nedeniyle hakkında verilen hapis cezasının infazını engellemek amacıyla ... Müdürlüğünü görevini vekaleten yürüten sanık ...'na başvurarak icra dairesi muhabere sadıra defterine 04/01/2006 tarihinde ... Müdürlüğüne mal beyanında bulunma dilekçesi verilmiş gibi kaydedildiği, ve 22.05.2006 tarihli sanık ...'ın talep dilekçesine o tarihte ... Adliyesinde görevli olmadığı halde mal beyanı dilekçesinin muhabere defterinde kayıtlı olduğuna ilişkin tasdik işlemi yaptıklarının iddia olunması, sanık ...'ın müdüre mal beyanında bulunduğunu, sanık olan müdür...'in de evrakı alarak devir dönemi olduğu için muhabere defterine kaydını yaptıktan sonra göndereceğini söyleyerek muhabere defterinin arasına koyduğunu, sanık...'in de geçici olarak icra müdürlüğüne baktığını, işlerin yoğunluğu nedeniyle gelen mal beyanı dilekçelerini devir tarihine yakın olduğu için devirden sonra yazmak üzere muhabere defterinin arasına koyduğunu, daha sonra defteri incelerken ...Bankasının üç adet evrakını ve ...'ın mal beyanı dilekçesini havale ettiği halde defterde geliş tarihine göre sıralarına kaydetmeyi unuttuğunu ve durumu düzeltmek için henüz defterin başında olduğundan kayıt yaptığı 159 nolu sayfanın üzerini 2005 yılı devir yazısı ile kapatarak 160 nolu sayfanın sol bülümünden tekrar geliş sırasına göre doğru şekilde dilekçeleri yeniden kaydettiğini, ancak kaydını yaptığı bu dilekçeleri yine iş yoğunluğu nedeniyle aynı gün postaya veremediği ve dilekçelerinde diğer evraklar arasında kaybolduğunu, yapılan bu sıralamada herhangi bir kazıntı silintinin bulunmadığını, kayıtların ikisinin de hala durduğunu, 22/05/2006 tarihli dilekçenin altına aynı tarihli şerhi kendi el yazısıyla yazdığını ve icra müdür vekili sıfatıyla istenilen tasdikin vekalet ettiği döneme ait olduğu için imzaladığını savunması,... Bankası...Şubesinin 22.02.2008 tarihli yazısında 30.01.2006 ve 31.01.2006 günlü evrakların zimmet defteriyle, 18.01.2006 tarihli evrakın ise elden... Müdürlüğüne teslim edildiğinin belirtilmesi, bu yazıların belirtilen tarih ve sayıları içerir şekilde muhabere defterine işlenmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin "görevi ihmal" suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgı sonucu "memurun resmi belgede sahteciliği" suçundan mahkumiyetine hükmedilmesi, süresinde dilekçesini vermesi nedeniyle sanık ...'ın diğer sanık ...'in eylemine TCK'nun 40/2. maddesi uyarınca özgü suça azmettiren veya yardım eden sıfatıyla iştirak ettiğine dair bir delil bulunmadığından beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabul ve uygulamaya göre de;

TCK'nun 204/2. maddesinin alt sınırının “3 yıl” olduğunun gözetilmeyerek temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi, anılan Yasanın 43/1. maddesine göre 1/4 artırım ve 62. maddesi uyarınca da 1/6 oranındaki indirimlerin yanlış hesaplanması suretiyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21152, Karar No: 2015/23127, Tarih: 24.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/21152 E.  ,  2015/23127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2015

NUMARASI : 2013/574-2015/1305

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaline, kesildiği tarihten itibaren tekrar bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının babasından dolayı aldığı yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile aylığın kaldığı yerden devamı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacının yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile davacının aylıklarını kesildiği tarihten itibaren alması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı ile boşandığı eşinin 29.03.2007 tarihli mahkeme kararı ile anlaşmalı olarak boşandıkları ve kararın aynı tarihte kesinleştiği, talebi üzerine davacıya 15.04.2007 tarihinden itibaren yetim aylığı bağlandığı, ihbar üzerine yapılan araştırmada davalı Kurum kontrol memurunca davacı ile eski eşinin boşandıktan sonra da birlikte yaşadıklarının tespit edilmesi nedeniyle davacıya bağlanan yetim aylığının kesildiği, 21.10.2008-20.02.2013 tarihleri arası ödenen aylıkların borç kaydedildiği, mahkeme huzurunda beyanına başvurulan davacı tanıkları ve resen dinlenen tanıkların davacı ve eski eşinin boşanma sonrası ayrı yaşadıklarını beyan ettikleri, İlçe Seçim Kurulu ve Nüfus Müdürlüğünden gelen belgelerde davacı ve boşandığı eşinin boşandıktan sonra ayrı adreslerde ikamet ettiklerinin bildirildiği, medula kayıtlarına göre davacının 2008-2011 yılları arasında Kırıkkale'deki sağlık kuruluşlarına başvurduğu ve 2011-2012 yılları arasında ilaçlarını Kırıkkale'deki eczanelerden temin ettiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesidir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 59/2. maddesinde "Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir." hükmü yer almaktadır.