muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23968, Karar No: 2013/11525, Tarih: 06.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/23968 E.  ,  2013/11525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/158216

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2009

NUMARASI : 2009/544 (E) ve 2009/989 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, mağdura ait kalıp tahtalarını çaldığı inşaatın yerini kolluk görevlilerine tarif ederek henüz yasal müracaatı bulunmayan mağdura soruşturma aşamasında iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında etkin pişmanlığa dair 5237 sayılı TCK.nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın adli sicil kaydında geçen ve tekerrüre esas alınan Tuzla Asliye Ceza Mahkemesinin 11/03/2008 tarih ve 2007/1006 esas, 2008/193 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK.nun 141/1 maddesi uyarınca tayin olunan 600,00 YTL. adli para cezasının miktarı itibariyle 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Yasa ile değişik 1412 sayılı CMUK'nun 305.maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı yasanın 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olamayacağı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK.nun 58.maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 06/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11176, Karar No: 2014/11361, Tarih: 27.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11176 E.  ,  2014/11361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı ... vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9006, Karar No: 2015/1387, Tarih: 10.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/9006 E.  ,  2015/1387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2009/50-2014/114

Davacı S.. B.. vekili Avukat Burak tarafından, davalılar Ö.. Y.. vdl aleyhine 27/01/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/02/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan A.. A.., duruşmasız olarak incelenmesi de diğer davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 10/02/2015 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacı idare, Van Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin eczanesinde yapılan sayım ve incelemeler sonucu tespit edilen 449 adet anestezi ilacının kaybından dolayı oluşan zararın, hastanede baş eczacı olarak görev yapan davalı Ö.. Y.., eczacı olan davalı A.. A.. ve sağlık memuru H.. Ö..'dan müşterek ve müteselsil olarak tahsilini istemiştir.

Davacı H.. Ö.. ilaç çıkışlarının önceki yıllarda deftere kayıt ile tespit edildiğini, halen bilgisayardaki kayıt sistemi ile çıkışların tespit edildiğini beyan etmiş, diğer davalılar duruşmalara katılmamış, davaya cevap vermemişlerdir.

Dosyada mevcut teftiş kurulu raporu, Van Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/896 Esas sayılı dosyası ve iki ayrı bilirkişi raporları ve diğer bilgi ve belgelere göre; Van Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin ecza depolarında yapılan sayım ve incelemelerde sevorane isimli anestezi ilacının 449 adedinin eksik olduğu, davalıların görevlerini yerine getirirken usulüne uygun komisyon kurup devir ve sayım işlemi yapmadıklarında ve ilaç ve diğer tıbbı malzemelerin takibi ve korunması konusunda Taşınır Mal Yönetmeliği'nin 6/2-d ve 6/3 maddelerine uygun davranmadıklarından zarar doğduğundan sorumlulukları bulunduğu anlaşılmaktadır. Ne var ki ilaçların hastanede yapılan operasyonlar sırasında kullanılmış olması ihtimali, işlerin yoğunluğu, davalılar tarafından kişisel bir yarar sağlandığının kanıtlanmamış olması ve davacının da hizmetin yerine getirilmesi sırasında bölüşük kusuru bulunduğu gözetilerek mahkemece Boçlar Kanunu'nun 43-44. maddeleri (TBK m 51-52) uyarınca zarar miktarından olaya uygun düşecek bir oranda indirim yapılması gerekirken açıklanan yönün gözetilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14046, Karar No: 2015/19120, Tarih: 10.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/14046 E.  ,  2015/19120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Hâkimliği

Kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak, hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal ve iftira suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13/02/2015 tarihli ve 2015/1296 soruşturma, 2015/1005 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kısmen kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hakaret ve iftira suçları yönünden kaldırılmasına dair ... Sulh Ceza Hakimliğinin 18/05/2015 tarihli ve 2015/850 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. ... Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, şikayet konusu internet sitesinde yapılan haberin basın özgürlüğü çerçevesinde, haber verme sınırları içerisinde kaldığı, ayrıca haberin gerçeğe aykırı olduğunun düşünülmesi durumunda tekzip talebinde bulunulmasının mümkün olduğu gözetilerek, itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Genel Müdürlüğü'nün 13.08.2015 gün ve 94660652-105-19-6834-2015-16619/53163 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09

. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Genel Müdürlüğü'nün 13.08.2015 gün ve 94660652-105-19-6834-2015-16619/53163 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2015 gün ve 2015/297271 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebinin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 18/05/2015 tarihli ve 2015/850 D.iş sayılı kararına yönelik olduğu söz konusu karar da, şüpheli ... hakkında Hakaret, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak, özel hayatın gizliliğini ihlal ve iftira suçlarından ... Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucu kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, bu karara karşı müşteki vekilince yapılan itiraz üzerine, mercii ... Sulh Ceza Hakimliğince itirazın "Hakaret ve iftira" suçları yönünden kabulü ile şüpheli hakkında kamu davası açılmasına ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Kanun Yararına Bozma istemine konu hükmün konusuna ve Yargıtay Kanununun değişik 14.fıkrası ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 19.01.2015 ve 2015/8 sayılı kararına göre, işin incelenmesi Yargıtay 16. Ceza Dairesinin görevine dahil olduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan daireye TEVDİİNE, 10/12/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7730, Karar No: 2009/14518, Tarih: 10.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/7730 E.  ,  2009/14518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin uyarlaması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 29.07.2008 tarihinde yapılan sözleşme ile 96 ay vadeli aylık 40.609,87 . Yeni geri ödemeli 3.160.000,00 . Yeni konut kredisi kullandığını,krediyi kullandığı tarihte normal seyrinde olan Japon yeni’nin dünya genelinde ortaya çıkan finansal kriz nedeniyle aşırı artış gösterdiğini ve karşılıklı edimler arasında mevcut dengenin bozulduğunu, ödemenin katlanılamaz hale geldiğini bu nedenle sözleşmeye göre aylık taksitler halinde yapacağı ödemenin sözleşme tarihindeki kur üzerinden (40.609,87 Japon yeni=454,63 TL)Türk Lirasına çevrilerek bu miktar üzerinden Türk Lirasına uyarlanmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 29.07.2008 tarihli sözleşmede Japon Yeni üzerinden belirlenen aylık 40.609,87 . Yeni taksit ödemelerinin, sözleşme tarihindeki kur üzerinden Türk Lirasına çevrilerek aylık 454,63 YTL olarak uyarlanmasını talep etmiş olup, mahkemece davanın reddine karar verildiğine göre davalı lehine, karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince dava değeri üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Dava değeri, davacı tarafından dava tarihi itibariyle ödenmesi gereken kalan 91 aylık taksit ödeme tutarı toplamı olan

3.695.498,17 . Yeni toplam kredi bedelinin sözleşme tarihi ve dava tarihi arasındaki kur farkı olan 21.278,45 YTL’dir. Mahkemece davalı yararına bu miktar üzerinden karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 2.527,00 YTL nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 6.680,00 TL vekalet ücretine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK 436/2. maddesi uyarınca kararın aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 4. paragrafında bulunan ( 6.680,00TL) rakamlarının karardan çıkarılarak yerine (2.527,00 TL) rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 10.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15620, Karar No: 2023/23291, Tarih: 30.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15620 E.  ,  2023/23291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/503 E., 2016/83 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile,

1. Sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 58 inci maddeleri uyarınca üç kez 2 yıl 6 ay hapis ve 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca üç kez 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz istekleri; kararı temyiz ettiklerine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in güzellik merkezi işlettiği, iş yerinde masaj, hamam, sauna adı altında faaliyet gösterirken burada çalışan mağdurların fuhuş yaptığı, sanığın para karşılığı iş yerine gelen tanıkları telefonla irtibat kurup iş yerine getirdiği, ücretleri tanıklardan aldığı, böylece üzerine atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre sanığın hükümden sonra 26.09.2021 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; bu husus araştırılarak sonucuna göre sanığın öldüğünün tespit edilmesi halinde, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi zorunluluğu bulunduğu anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

1. Sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden

Tanıkların ve mağdurların beyanları, olay tutanağı, oluş, incelenen dava dosyası içeriği karşısında sanığın eylemlerinin sübuta erdiğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

2. Sair Yönlerden

B. Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

1. Sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden

Tanıkların ve mağdurların beyanları, olay tutanağı, oluş, incelenen dava dosyası içeriği karşısında sanığın eylemlerinin sübuta erdiğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

2. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında mağdurların birden fazla kez fuhuş yapmasına teşvik ve aracılık etmesi nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

1. Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

2. Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2153, Karar No: 2017/22436, Tarih: 06.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2153 E.  ,  2017/22436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan şirkete ait ... isimli mağazada müdür olarak çalıştığı, sanığın bazı ürünleri evine götürmek suretiyle uhdesine geçirdiğinden şüphelenilmesi nedeniyle olay tarihinde yapılan sayımda, 83 adet ürünün depo stoklarında olmadığının tespit edildiği bu şekilde sanığın söz konusu ürünleri mal edinmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan olayda,

Sanığın savunması, katılan şirket vekilinin ve tanıkların beyanları ile dosya kapsamından mahkemece, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçesine dayanan beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın atılı suçu işlediğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.