muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8813, Karar No: 2010/3533, Tarih: 12.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/8813 E.  ,  2010/3533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sarkıntılık suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan beraetine dair, Eskişehir 3. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 12.10.2005 gün ve 2005/135 Esas, 2005/373 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın tramvayda ayakta yolculuk yapmakta olan müştekinin kalçasına dokunup, elini gezdirmek suretiyle sarkıntılık suçunu işlediğinin iddia edilmesine göre; bedensel teması içeren eyleminin cinsel saldırı suçunu oluşturup oluşturmadığının, delillerin araştırılması ve tartışılması görevinin üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu nazara alınarak görevsizlik kararı verilmesi yerine duruşmaya devamla yazılı şekilde hükme varılması,

Kanuna aykırı, O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/11881, Karar No: 2010/19676, Tarih: 09.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11881 E.  ,  2010/19676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki delil ve belgelere, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın zeminine gelir metoduna göre değer biçilip pilon yeri tüm alandan düşüldükten sonra, irtifak hakkı karşılığının taşınmazın tamamında meydana gelecek değer düşüklüğü olarak hesaplanması gerekirken, zemin yönünden denetime imkan vermeyecek şekilde bedel tespit edilmesi,

3-Dava konusu taşınmazdaki irtifak alanı 88,73 m2 olduğu halde 88,731 m2'lik alanda irtifak tesisine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6973, Karar No: 2014/23453, Tarih: 10.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6973 E.  ,  2014/23453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2013

NUMARASI : 2013/997-2013/174

Davacı, kurumca düzenlenen borç bildiriminde yer alan miktar kadar borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, eski eşi ile yeniden evlenen davacının, boşandığı dönemde kendisine ödenen ölüm aylığı nedeni ile, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca davalı kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, 05/10/2007 kesinleşme tarihli ilam ile eski eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, davacıya, başvurusu üzerine ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı; 12/03/2012 tarihinde ise boşandığı eşi ile yeniden evlendiği anlaşılmış, Kurum tarafından yeniden evlenme üzerine re'sen başlatılan tahkikat sonucu düzenlenen 21/03/2012 tarihli kontrol memuru raporuna göre; davacının kayıtlı olduğu K.. Mah. 5... sok. No:7/.. Bayrampaşa/İstanbul adresinde yapılan çevre araştırmasında, davacının 10 yıl kadar önce bu adresten taşınarak, 5... Yıl Mah. S../İstanbul adresinde eşi ve çocukları ile birlikte yaşadığı tespit edilmiş; eski eşin kayıtlı bulunduğu 5...Yıl Mah. S../İstanbul adresinde apartman sakinleri ile görüşülerek yapılan araştırmada, davacının eşi Nazım'ın belirtilen adreste eşi olan davacı ve çocukları ile uzun yıllardır yaşadığı belirlenmiş, denetim sırasında eski eşin kayıtlı olduğu adreste davacının bulunduğu anlaşılarak, alınan beyanında, 2008 yılında eşinden boşandığını, 1 yıl boyunca emekli polis olan ağabeyinin yanında yaşadığı, çocuklarının ısrarı üzerine 5-6 ay önce eski eşi ile birlikte yaşamaya karar verdiklerini, 12/03/2012 tarihinde ise evlendiklerini bildirmiştir. Mahkemesince dinlenen davacı tanıklarının, davacı ve eski eşinin boşanmadan sonra yeniden evlenene kadar ayrı yaşadıklarını beyan ettikleri görülmüştür.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, kontrol memuru raporunun içeriğine göre, davacının eski eşi ile yeniden evlenmeden önce kayıtlı olduğu k.. Mah. 5... sok. No:7/3 Bayrampaşa/İstanbul" adresinde yapılan araştırmada davacının belirtilen adresten yıllar önce eşi ve çocukları ile birlikte taşınarak, 5... Yıl Mah. S../İstanbul adresine yerleştiğinin tespit edilmesi, eski eşin kayıtlı olduğu 5... Yıl Mah. S../İstanbul adresinde apartman sakinleri ile yapılan görüşmede ise, davacı ve eski eşinin boşanıp tekrar evlendiklerinden haberlerinin olmadığının anlaşılması, yıllardır bu adreste birlikte yaşadıklarının bildirilmesi ile yeniden evlenmenin fiili birlikte yaşamın varlığı yönünden kuvvetli delil teşkil etmesi karşısında; davacı ve eski eşinin, boşanma sonrasında da birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddi gerekirken, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11033, Karar No: 2012/11558, Tarih: 30.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11033 E.  ,  2012/11558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maaş alacağına hukukuna ilişkin davada İstanbul 11.İş ve İstanbul 10.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, iş hukukundan kaynaklanan işçilik alacağını talep etmektedir.

İş Mahkemesince,dava konusunun İş Kanunu hükümlerine tabi olmadığı, dava değerine göre İstanbul Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi de, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin süre gelen içtihatları ile işçi lehine yorum ilkesi gereğince iş hukukundaki istisnai hükümlerin dar ve işçi lehine yorumlanması gerektiği, Yargıtay uygulaması ile evde çocuk bakan ve ağırlıklı olarak mesaisini bu işe hasreden bir çalışanın ev hizmetinde çalışmadığı, İş Kanunun kapsamında işçi olarak kabulü gerektiği, evde hastaya bakan hemşire ve çocuk eğitimcisinin İş Kanunun kapsamında değerlendirilmesi gerektiği (Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 2011/27942E-2011/17749K, 2009/5734 E-2011/5132 sayılı ilamları da aynı doğrultudadır) görevsizlik kararı veren mahkemenin kabulü, davacının iddiası ve davalının, davacının işçi olduğuna dair kabulü, ve davacı tarafından açılan İstanbul 4.İş Mahkemesinin 2009/867 sayılı hizmet tesbiti dosyasından davacının çocuk bakıcısı olarak çalıştığının davalının tarafından kabul edilmesi karşısında 4857 Sayılı İş Kanunu,5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1.maddesi, HMK'nun 2 ve 4.maddeleri geregince uyuşmazlığın İş Mahkemesinde görülmesi gerektiği kanısıyla görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

../...

-2-

2012/11033

2012/11558

Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 25.2.2011 Tarih 2009/5734 E-2011/5132 K ve 13.6.2011 Tarih 2011/27942-17749 Sayılı ilamlarında belirtildiği gibi 4857 sayılı Kanunun 4.maddesinin 1.fıkrasının e bendi uyarınca ev hizmetlerinde çalışanlar hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz.Kısacası evhizmetlerinde aşçı, uşak temizlikçi gibi işlerde çalışanan işçi ile ev sahibi işveren arasındaki uyuşmazlık iş mahkemesinde değil genel mahkemelerde çözümlenmelidir. Buna karşın evde hastaya bakan hemşire ve çocuk eğiticisinin İş Kanun kapsamında işçi olarak kabulü gerekir.

Somut olayda davacının davalının evinde yatılı olarak çocuk bakıcılığı yaptığı hususunda taraflar arasında itilaf bulunmadığı, davalı tarafından 26.2.2009-11.9.2009 tarihleri arasında davacının sigorta primlerinin yatırıldığı, taraflar arasındaki hizmet tesbitine ilişkin dosyadaki bilirkişi raporundan da davacının, davalı yanında 19.11.2007 tarihinde çocuk bakıcısı olarak işe başladığı 19.11.2007-26.2.2009 arası sigortasının yatırılması nedeniyle bu süre içersinde çalıştığının tesbiti gerektiğinin belirlendiği anlaşıldığından taraflar arasındaki iş ilişkisi nedeniyle dava konusu ihtilafın çözümünde 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1. Maddesi uyarınca İş Mahkemesi görevlidir. Bu durumda uyuşmazlığın İstanbul 11.İş Mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, HMK’nun 21. ve 22 . maddeleri gereğince İstanbul 11. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 30.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14843, Karar No: 2014/12224, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14843 E.  ,  2014/12224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2011/745-2013/401

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9084, Karar No: 2019/609, Tarih: 04.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/9084 E.  ,  2019/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda kurulan gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15383, Karar No: 2015/10544, Tarih: 09.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15383 E.  ,  2015/10544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/04/2014

NUMARASI : 2012/257-2014/186

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.771.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 09.06.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4593, Karar No: 2024/496, Tarih: 16.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4593 E.  ,  2024/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/333 E., 2016/110 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. İzmir 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2016 tarihli ve 2015/333 Esas, 2016/110 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; cezayı çok bulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde ile birlikte yakalandığı, ele geçen maddenin uyuşturucu ihtiva ettiğinin ekspertiz raporuyla anlaşıldığı, sanık hakkında 14.10.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden uyuşturucu kullandığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde ile birlikte yakalandığı, ele geçen maddenin uyuşturucu ihtiva ettiğinin ekspertiz raporuyla anlaşıldığı, sanık hakkında 14.10.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden uyuşturucu kullandığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 14.10.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İzmir 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2016 tarihli ve 2015/333 Esas, 2016/110 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7432, Karar No: 2021/4913, Tarih: 15.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/7432 E.  ,  2021/4913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2, 73/4, CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince düşme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine dair hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; 09.01.2015 günü sanık ile mağdur ... ...ın aralarında çıkan tartışmayı takiben başlayan arbede esnasında sanığın, mağdur ... ...ın ayağına basması şeklinde meydana gelen ve mağdur ... ...ın basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve 1. derecede kırık oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanıktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği anlaşılmakla mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının suç vasfına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5427, Karar No: 2011/531, Tarih: 03.02.2011

**15. Hukuk Dairesi         2009/5427 E.  ,  2011/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-...Dostları Yapı Kooperatifi Tüzel Kişiliğini izafeten Müdür ...2-...3-... 4-... 5-...l birleşen 2001/251 esas sayılı davada davacı ... ile davalılar 1-...2-... vs. arasındaki davadan dolayı Anamur Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 10.10.2008 tarih ve 2001/249-2008/526 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar ... ve İclal Tuğrul ile birleşen... ve ... vs. vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davalı asil ... geldi. Davacı vekili ile diğer davalılar vekilleri gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı asil dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görüldüğünden, ... ilçesi, ... mahallesi 246 ada 18, 21, 23 ve 24 parsel numaralı taşınmazların ilk tesisinden itibaren tüm intikâllerini gösterir şekilde tapu kayıtlarının bu parsellerde kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulmasına ilişkin tüm belge örneklerinin, kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulduktan sonra oluşan tüm bağımsız bölümlerin intikâllerini de gösterir şekilde tapu kayıtlarının ve intikallere ilişkin akit tablosu örneklerinin ilgili tapu sicil müdürlüğünden getirtilerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02. 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.