muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5570, Karar No: 2017/17140, Tarih: 20.12.2017

2) Adli Tıp Kurumu 4.İhtisas Kurulu raporunun içeriğinde sanığın “(Bipolar Affektif Bozukluk) denilen ve cezai sorumluluğunu ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olan (manik) ve (depresif) ataklarla seyreden ve arada tam bir akli sağlık içinde bulunduğu (serbest ara dönem)’lerden oluşan akli arızaya musab olduğunun anlaşıldığı, adli dosya tetkikinde sanığın mezkûr suçu işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını idrak etme ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak boyutta bir akli arızanın içinde olduğunu gösteren herhangi bir tıbbi bulgu ve belgeye rastlanmadığı cihetle suç tarihinde serbest ara dönemde bulunduğunun anlaşıldığı, bu duruma göre; sanığın 06.04.2009 tarihinde sanığı bulunduğu suça karşı cezai sorumluluğu tam olduğunun” bildirildiği ancak söz konusu raporda TCK’nin 32/2.maddesine göre sanığın işlediği fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığının değerlendirilmediğinin anlaşılması ve sanık müdafinin temyiz dilekçesine eklediği sanığın 30.05.2007 tarihinde majör depresyon tanısı ve suisit risk nedeniyle yatarak tedavi gördüğü ve 2009 yılı mart ayında polikilinik toplantısında alt düzey bordurline kişilik bozukluğu ve diossosiyatif bozukluk tanıları konularak terapi için sosyalpsikiyatri servisine yönlendirildiğine ilişkin İstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Ana Bilim Dalı tarafından düzenlenen 28.11.2011 tarih ve 2011/4365 sayılı yazı ve buna ilişik yattığı döneme ilişkin epikriz ile sanığın 04.09.2006 tarihinden 21.07.2014 tarihine kadar F31 Bipolar Afektif bozukluk tanısıyla tedavi gördüğüne dair Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 22.07.2014 tarihli yazısının bulunması karşısında; sanık müdafinin temyiz dilekçesine ekli olan kayıtlara ilişkin tüm belge, kayıt ve raporların ilgili hastanelerden temin edildikten sonra dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek sanığın suç tarihi itibarıyla TCK’nin 32.maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azılmadığı hususunda yeniden rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Kabule göre, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17649, Karar No: 2015/4548, Tarih: 01.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/17649 E.  ,  2015/4548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/11/2007 tarih ve 248/251 sayılı kararı ile uyum gösteren genel kurul ve daire kararlarında açıklandığı üzere; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesine paralel bir hüküm içeren 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği "iddianamede tarif edildiği şekli ile fiilin suç teşkil etmemesi ve fiilin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeden, sanıkların sorgusu yapılmadan toplanan deliller takdir edilerek her iki sanığın beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen sanıklar hakkındaki hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/672, Karar No: 2019/8493, Tarih: 25.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2019/672 E.  ,  2019/8493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası nedeniyle değer kaybı tazminatı davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair hüküm davacı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü;

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı şirket adına kayıtlı ... plakalı araca davalı sürücü ...'ın kullandığı diğer davalı ...'ın adına kayıtlı ve davalı ... şirketi nezdinde sigortalı olan ... plakalı araç kırmızı ışıkta duran davacı şirket aracına çarpmak suretiyle zarar verdiğini 10.000,00 TL değer kaybı ve 354,00 TL giderinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama sırasında talebini ıslah ederek değer kaybı tazminatı miktarını 13.057,03 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, değer kaybı tazminatı ile ekspertiz gideri istemine ilişkindir.

10.04.1992 gün 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hakimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasını öngörmektedir. Kısa kararda hükmedilen bir yükümlülüğünün gerekçeli kararda hüküm altına alınmamış olmasının çelişki teşkil etmediğini söylemek mümkün değildir. Yargı erkinin görev ve yetkisi Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak keza İBK'nın bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir.

Gerekçenin hükümle farklı olması halinde bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır. Öyle ki İBK ile bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde başka bir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Diğer taraftan 1086 sayılı HUMK.’nun 381.- 389. maddelerinde (6100 sayılı HMK m. 294-297), hükmün tefhimi, nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. HUMK’nun 388. maddesinde (HMK m. 297/II); hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin zorunlu olduğu açıklanmıştır. Başka bir anlatımla, tesis edilen hüküm, infazı kabil ve uygulanabilir olmalıdır.

Bu hükümler yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği ve kamu düzeni ile ilgili olup, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta olması zorunludur.

Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için de ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir hükmün bulunması gerektiği açıktır.

Somut olayda, mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararında; davanın kısmen kabulü ile 7.354,00 TL değer kaybı ve eksper faturası şeklindeki maddi zararın davalılardan tahsili yönünde hüküm kurulmuş, mahkemece gerekçede ise "....rayiç değer ve değişen parçalara göre yapılan değerlendirme ile bulunan değer ile formül ile bulunan değer arasında fahiş fark bulunmayıp, kaza tarihinde formül belirleyen şartlar yürürlüğe girmese de daha objektif ölçüler içerdiğinden, bu ölçülere göre yapılan hesaplama ve bulunan değere itibar edilmiş, bu miktar üzerinden davanın kabulüne karar vermek gerekmiş, aşağıdaki hüküm kurulmuştur" denilmiştir. Dosya kapsamında düzenlenen kök ve ek bilirkişi raporları ile, formüle göre yapılan hesaplamada değer kaybı 13.057,03 TL olarak bilirkişi tarafından hesaplanmış, rayiç değer ve değişen parçalara göre yapılan hesaplamada ise

7.000,00 TL hesaplanmıştır. Mahkemece gerekçede formüle göre yapılan hesaplamaya itibar edildiği belirtilmiş ise de kısa karar da 7.000,00 TL değer kaybı ve 354 TL ekspertiz fatura giderine hükmedilmiştir. Bu haliyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Bu durum HMK'nin 294/3. maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas-1992/4 Karar Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm kısmı arasındaki çelişkinin giderildiği bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5362, Karar No: 2011/9803, Tarih: 28.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/5362 E.  ,  2011/9803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 4. İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :7.4.2010

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı borçlu vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, davalının 01.01.2007 başlangıç tarihli ve 7 yıl süreli kira sözleşmesi uyarınca kiracı olduğunu, sözleşmenin 4.maddesine göre kiracının üç ay öncesinden feshi ihbar bildiriminde bulunarak mecuru süresinden önce tahliye edebileceğini, davalının da bu koşul uyarınca 15.01.2009 tarihinde feshi ihbar bildiriminde bulunup, 15.04.2009 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini, tahliye tarihinden sonraki 15 günlük bakiye Nisan kirası ile aidat borçlarının ödenmediğini, alacağın tahsili için yapılan icra takibine davalının haksız yere itiraz ettiğini belirterek itirazın kaldırılması isteminde bulunmuştur. Davalı vekili ise taşınmazın sözleşmeye uygun şekilde feshi ihbarda bulunarak tahliye edildiğini, davacının ilamsız takibe konu ettiği alacağın yargılamayı gerektirdiğini, davacının elinde İİK.’nun 68.maddede sayılan kesin borç ikrarını içeren belge olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 01.01.2007 başlangıç tarihli ve 7 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 4.maddesinde, kiracının üç ay öncesinden yazılı bildirimde bulunmak koşulu ile mecuru kira dönemi sona ermeden tahliye edebileceği, fesih işlemini takiben mecurun boş olarak kiralayana tesliminden sonra kiralayanın kalan aylar ile ilgili kira bedeli vs. talep edemeyeceği hükmüne yer verilmiştir. Dava konusu olayda fesih bildirimi davacıya 15.01.2009’da tebliğ edilmiş kiralanan da 15.04.2009 tarihinde tutanakla kiralayana teslim edilmiştir. Bu durumda feshi ihbar bildirimi süresinde olup kira ilişkisinin sözleşmeye uygun olarak 15.04.2009 tarihinde sona erdiğinin kabulü gerekir. Bu tarihten sonraki döneme ilişkin alacak istemi yargılamayı gerektirmekte olup mahkemece bu husus gözardı edilerek hatalı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.9.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9446, Karar No: 2014/13521, Tarih: 12.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9446 E.  ,  2014/13521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2013/216-2014/17

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20688, Karar No: 2013/20451, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/20688 E.  ,  2013/20451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli ve haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini, feshin geçersiz olduğunu, müvekkilinin 29.05.2012 günü sağlık sorunu nedeniyle raporlu olduğunu, herhangi bir yasa dışı eyleme katılmasının söz konusu olmadığını, bu nedenlerle iş sözleşmesinin feshedilmesi işleminin iptaline ve müvekkilinin işe iade edilmesine bununla beraber işe başlatılmadığı takdirde buna ilişkin tazminat ve mahkeme kararının kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre ücretinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 29.05.2012 tarihinde davacının üyesi olduğu Hava iş sendikasının çağrısı ile TBMM'de görüşülmekte olan hava iş kolunda grev yasağı getirilmesini düzenleyen yasa teklifi görüşmelerini protesto etmek amacıyla kanun dışı grev kararı alındığını, bu eylemin uygulanması için sendikanın üyelerine SMS mesajı attığını, ancak bununla sınırlı kalmadığını, yasa dışı eyleme destek veren bir grup işçinin Atatürk Havalimanında eylem yaptıklarını, slogan atıp uçuşa giden çalışanları protesto ettiklerini, görevine gitmemelerini sağlamak adına sözlü ve fiili engellemelerde bulunduklarını, davacının kanunsuz grev ve direniş eylemine destek vermek amacıyla sağlık raporu almak sureti ile görevini ifa etmediğini, davacının yasa dışı eyleme destek vermek için rapor aldığını ve göreve gelmeyeceğini iş yerine bildirmediğini, bu nedenle iş sözleşmesinin fesih edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının belirtilen tarihlerde raporlu olduğu, işverence iş sözleşmesinin geçerli veya haklı nedenle feshedildiğinin kanıtlanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflar vekilllerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacının 29.05.2012 tarih ve sonrasında işyerinde meydana gelen eyleme katılıp katılmadığı ve eylem nedeniyle davalı işverence yapılan feshin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Anayasamızın “Grev ve Lokavt” başlığını taşıyan 54.maddesine göre “Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında, uyuşmazlık çıkması halinde işçiler grev hakkına sahiptirler. Bu hakkın kullanılmasının ve işverenin lokavta başvurmasının usul ve şartları ile kapsam ve istisnaları kanunla düzenlenir.

Grev hakkı ve lokavt iyiniyet kurallarına aykırı tarzda, toplum zararına ve milli serveti tahrip edecek şekilde kullanılamaz.

Grev ve lokavtın yasaklanabileceği veya ertelenebileceği haller ve işyerleri kanunla düzenlenir.

Grev hakkı ve lokavt iyiniyet kurallarına aykırı tarzda, toplum zararına ve milli serveti tahrip edecek şekilde kullanılamaz.

Grev ve lokavtın yasaklanabileceği veya ertelenebileceği haller ve işyerleri kanunla düzenlenir.

Grev ve lokavtın yasaklandığı hallerde veya ertelendiği durumlarda ertelemenin sonunda, uyuşmazlık Yüksek Hakem Kurulunca çözülür. Uyuşmazlığın her safhasında taraflar da anlaşarak Yüksek Hakem Kuruluna başvurabilir. Yüksek Hakem Kurulunun kararları kesindir ve toplu iş sözleşmesi hükmündedir.

Yüksek hakem kurulunun kuruluş ve görevleri kanunla düzenlenir.

Greve katılmayanların işyerinde çalışmaları, greve katılanlar tarafından hiç bir şekilde engellenemez”.

2010 yılında yapılan referandumla Anayasamızın yukarıda belirtilen maddesinde önemli değişiklikler yapılmıştır. Değişiklikten önce maddenin “Siyası amaçlı grev ve lokavt, dayanışma grev ve lokavtı, genel grev ve lokavt, işyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnişler yapılamaz” şeklindeki 7.fıkrası yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak, maddede grev hakkı amaç ve zamanlama itibariyle toplu iş sözleşmesi uyuşmazlığı ile irtibatlandırılmış olduğundan, değişiklikten sonra da yukarıda belirtilen grev ve direnişlere ilişkin yasakların devam ettiği sonucu ortaya çıkmaktadır(KUTAL Metin, Prof.Dr.Sarper Süzek'e Armağan, Cilt II, İstanbul 2011, s. 1593-1594) .

Olay tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun 25-51.maddelerinde grev ve lokavtın ne zaman ve ne şekilde yapılacağı düzenlenmiştir. 2822 sayılı Kanunun 25.maddesine göre “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla aralarında anlaşarak veyahut bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denilir.

Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde işçilerin iktisadi ve sosyal durumlarıyla çalışma şartlarını korumak veya düzeltmek amacıyla bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denilir.

Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan greve kanun dışı grev denilir. Siyasi amaçlı grev, genel grev ve dayanışma grevi kanun dışı grevdir. İşyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnişler hakkında kanun dışı grevin müeyyideleri uygulanır.

Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğüne, milli egemenliğe, Cumhuriyete, milli güvenliğe aykırı amaçla grev yapılamaz”.

Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan greve kanun dışı grev denilir. Siyasi amaçlı grev, genel grev ve dayanışma grevi kanun dışı grevdir. İşyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnişler hakkında kanun dışı grevin müeyyideleri uygulanır.

Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğüne, milli egemenliğe, Cumhuriyete, milli güvenliğe aykırı amaçla grev yapılamaz”.

2822 sayılı Kanunun 27.maddesinde kanuni grev ve kanuni lokavt kararı, 28.maddesinde grev ve lokavt kararlarının tebliği, 29.maddesinde grev ve lokavt yasağının bulunduğu işler, 30.maddesinde grev ve lokavt yasağının bulunduğu yerler, 31.maddesinde grev ve lokavtta geçici yasaklar, 32.maddesinde grev ve lokavt yasaklarında Yüksek Hakem Kuruluna başvurma, 33.maddesinde grev ve lokavtın ertelenmesi, 34.maddesinde erteleme döneminde uyuşmazlığın çözümü, 35.maddesinde grev oylaması, 36.maddesinde grev oylamasının sonucu, 37.maddesinde grev ve lokavtın başlaması, 37.maddesinde grev ve lokavtın uygulamasında işyerinden ayrılma zorunluluğu, 38.maddesinde kanuni grev ve lokavta katılamayacak işçi kadrosu, 40.maddesinde grev ve lokavta katılamayacak işçilerin ismen belirlenmesi, 41.maddesinde grev hakkının ve lokavtın teminatı, 42.maddesinde

kanuni grev ve lokavtın hizmet akitlerine etkisi, 43. maddesinde işçi alma ve başka işe girme yasağı, 44.maddesinde kanuni grev ve lokavtın konut haklarına etkisi, 45.maddesinde kanun dışı grev ve lokavtın sonuçları, 46.maddesinde karar verilen veya uygulanmakta olan bir grev ve lokavtın kanun dışı olup olmadığının tespiti, 47. maddesinde grev hakkının ve lokavtın kötüye kullanılması, 48.maddesinde grev gözgüleri, 49.maddesinde lokavt gözcüleri, 50.maddesinde grev ve lokavt halinde mülki amirin yetkileri ve 51.maddesinde grev ve lokavtı sona erdirme kararı düzenlenmiştir.

2822 sayılı Kanunun 45.maddesinin birinci fıkrasına göre “Kanun dışı grev yapılması halinde, işveren, böyle bir grevin yapılması kararına katılan, böyle bir grevin yapılmasını teşvik eden, böyle bir greve katılan veya böyle bir greve katılmaya veyahut devama teşvik eden işçilerin hizmet akitlerini, feshin ihbarına lüzum olmadan ve herhangi bir tazminat ödemeye mecbur bulunmaksızın feshedebilir”.