muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7959, Karar No: 2014/7507, Tarih: 12.05.2014

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargılamaya hakim olan ilkelerden olan “taleple bağlılık ilkesi” 1086 sayılı HUMK'nın 74. maddesinde (6100 sayılı HMK m. 26) düzenlenmiş olup, hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır ve ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Davacı-karşı davalı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin %27 oranında vücut fonksiyon kaybına uğrayacak şekilde sakat kaldığını belirterek daimi işgöremezlik tazminatı talebinde bulunmuştur. Mahkemece alınan maluliyet raporunda ise, davacı da %36 oranında daimi maluliyet tespit edildiği belirtilmiş, bu oran esas alınarak işgöremezlik zararı hesabı yapılmıştır. Bu itibarla, davacı-karşı davalının %27 oranında daimi maluliyete dayalı şekilde daimi işgöremezlik tazminatı talebinde bulunduğu gözetildiğinde bu orandan daha fazlası esas alınarak zarar hesabı yapılmak suretiyle talebin aşıldığı anlaşıldığından hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Sürekli ve geçici işgöremezlik zararının hesabında davacının gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Somut olayda, zabıta araştırmasına göre davacının markette işçi olarak çalıştığı, aylık kazancının 600,00 TL olduğu belirtilmiş, buna karşın Balıkesir Vergi Dairesi Başkanlığı, davacının bakkallık işinden dolayı vergi mükellefi olduğunu ve 2008 yılında 11.481,29 TL matraha isabet eden 1.906,26 TL vergi ödediğini bildirmiştir. Hükme esas alınan aktüerya raporunda, davacının aylık gelirinin zabıta araştırmasına göre aylık 1.000,00 TL olduğundan bahisle hesaplama yapılmıştır. Bu durumda mahkemece, davacının ne iş yaptığının tereddüte neden olmayacak şekilde belirlenmesi, düzenli aylık net gelirinin araştırılması, bakkal ise kaza sonrası işyerinin işletilmeye devam edilmesi halinde işyerinin gelirle ilgili, tüm işyeri kayıtları, vergi kayıtları da esas alınmak suretiyle desteğin kendi işyerinde fiili emeği ile elde edeceği net gelirin ne olacağının tespit edilmesi ve sonucuna göre aktüer bilirkişiden alınacak raporla davacının işgöremezlik zararının hesap ettirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

4-Kaza tarihi itibariyle zorunlu trafik sigortası teminat limiti 100.000,00 TL olduğu halde davalı sigorta şirketinin poliçede belirtilen 60.000,00 TL limitle sorumlu tutulması da isabetli değildir

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı-karşı davacı S.. B.. ile H.. B.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı S.. B.. ile H.. B.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı-davacı S.. B.. ile H.. B..'ye geri verilmesine 12/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7641, Karar No: 2016/1235, Tarih: 04.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/7641 E.  ,  2016/1235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

02/11/2011 tarihinde yürürlüğe giren 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin (KHK) 6/3. maddesi uyarınca, aynı KHK'nın 5. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında belirtilen usullere göre muhakemat hizmeti temin edilemeyen hallerde adli ve idari davalar ile icra takiplerini yürütmek üzere merkez ve taşra birim amirlerine, KHK'nın 2/1-e maddesinde tanımlanan üst yönetici tarafından temsil yetkisi verilebileceğinin hüküm altına alınmasına göre, dava takip yetkisinin üst yönetici tarafından müdürlük teşkilatı bulunan yerlerde Orman İşletme Müdürüne, şeflik teşkilatı bulunan yerlerde ise Orman İşletme Şefine devredilebileceği, taşra birim amirlerinin bu yetkilerinin devredilmesinin ise anılan KHK tarafından öngörülmediği gözetildiğinde dava takip yetkisi bulunmayan işletme müdür yardımcısının temyiz yetkisi de bulunmamakla temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 04/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6613, Karar No: 2017/17674, Tarih: 28.12.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/6613 E.  ,  2017/17674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinmede Babanın Rızasının Aranmaması İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava dilekçesinde; küçük ... hakkında koruma kararı ile evlat edindirme işlemlerinde anne baba rızasının aranmamasına karar verilmesi istenmiş, mahkemece küçük hakkında koruma kararı verilmiş, evlat edindirmede anne baba rızasının aranmaması isteminin ise reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz edilen yönü ile dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 311 ve 312. maddesi kapsamında küçüğün evlat edinilmesinde anne baba rızasının aranmaması istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile UYAP üzerinden alınan nüfus kayıtlarının incelenmesinde; evlat edindirme işlemlerinde anne baba rızasının aranmaması istenilen küçük 23.04.2014 doğumlu ...'nın, incelemeye konu karardan sonra ... Aile Mahkemesi'nin 29.06.2015 tarih ve 2015/163-319 sayılı kararı ile ...tarafından evlat edinilmesine karar verildiği, iş bu kararın 09.09.2015 tarihinde kesinleştirilerek nüfus kayıtlarına işlendiği anlaşılmıştır. Bu durumda anne baba rızasının aranmaması istenilen çocuk mahkeme kararı ile evlat edinildiğinden istem konusuz kalmıştır.

Her dava, açıldığı tarihteki maddi vakıalara göre değerlendirilir. Ancak yargılama sırasında davanın konusuz kalması halinde karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerektiğinden oluşan durum karşısında mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/936, Karar No: 2013/2483, Tarih: 13.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/936 E.  ,  2013/2483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Tüketici Mahkemesi’nce verilen 16/05/2012 tarih ve 2012/56-2012/273 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Banka'dan Japon Yeni üzerinden konut kredisi kullandığını, kredinin kullanıldığı tarihten sonra Japon Yeni kurlarında artışlar meydana geldiğini bu nedenle müvekkilinin mağdur olduğunu ileri sürerek, sözleşmenin kur riskinin tüketiciye yüklenmesi sebebiyle haksız şart niteliğinde olan 9. maddesinin iptal edilmesini ve kredi sözleşme tarihindeki kurdan TL'ye çevrilip TL bazında aynı nevide konut destek kredilerine uygulanan faizlerin her yıl için en düşük miktarı baz alınarak uygulanıp dava tarihinden itibaren aylık ödemelerin sabit TL taksitler olarak ödenmesi konusunda uyarlama yapılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredinin döviz üzerinden kullanılmasını davacının tercih ettiğini, sözleşmenin yapıldığı dönemde Japon Yeninin TL'ye oranla faiz oranlarının çok daha cazip olduğunu, Japon Yeninin değerindeki artışta davalı Banka'nın bir kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacı ile davalı Banka arasında genel kredi sözleşmesi düzenlendiği, davaya konu kredinin ticari kredi olup somut olayda 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanamayacağı, davacının 4077 sayılı Yasa kapsamında tüketici olmadığı, uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin görev yönünden reddine, kararın kesinleşmesi ve HMK.nın 20. maddesi gereğince iki haftalık sürede başvurulması halinde dava dosyasının görevli ... Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 103,50 TL temyiz başvuru ve ....30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11965, Karar No: 2012/9172, Tarih: 28.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/11965 E.  ,  2012/9172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.11.2009 ve 2009/18 Esas, 2009/974 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Müdafiin, sanık hakkında kurulan beraat hükmünü vekâlet ücretine yönelik olarak temyiz ettiği anlaşılmakla, incelemenin bu hususla sınırlı olarak yapılmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:

1136 sayılı Avukatlık Kanununun 164 ve 168. maddeleri ile hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın yeniden yargılamayı gerektiren bir hal teşkil etmemesi nedeni ile aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasına "beraat eden sanığın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşılmakla, hüküm tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi esas alınarak 575 TL maktu vekâlet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine" ibaresinin eklenmesi sureti ile sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6349, Karar No: 2018/6471, Tarih: 05.07.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6349 E.  ,  2018/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece,yapılan yargılama neticesinde hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dava, 05.07.2011 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan masraf ve ödemeler ile bağlanan peşin sermaye değerli gelirden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı kanunun 21. maddesidir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Eldeki davada, bir kusur raporu alındığı, raporda işveren davalının % 50, sigortalının % 50 oranında kusurlu bulunduğuna dair yapılan tespite istinaden hüküm tesis edildiği, ancak Kurum Denetmen Raporu ve eki tutanaklarda yer alan araçta istiap haddi üzerinde yük bulunduğu ve sigortalının fazla çalışma olgusunun raporda yeterince değerlendirilmediği görülmüştür. Bu itibarla, mahkemece, kusur oran ve aidiyetleri; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan kusur raporu aldırılmak suretiyle maddi oluşa ve kanuna uygun olarak belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

2- 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21/1. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45 - 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 - 55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda ...’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ... tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir. İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak % 10 arttırılıp % 10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi % 10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak % 5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır. Ayrıca kaza tarihinde sigortalının asgari ücretle mi yoksa daha fazla bir ücretle mi çalıştığının tespiti ile yapılacak artırım ve indirimlerin bu ücret üzerinden dikkate alınması ve hesaba katılması gerekecektir. Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, sigortalının işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre daha fazla çaba harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek sigortalının gerçek zararı hesaplanmalı, bu miktar, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, öncelikle olay nedeni ile davalıların veya dava dışı kişilerin kusur oran ve aidiyetleri; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan kusur raporu aldırılmak suretiyle maddi oluşa ve kanuna uygun olarak belirlenmesinin sağlanması, takiben sigortalıya bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7315, Karar No: 2020/4428, Tarih: 02.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/7315 E.  ,  2020/4428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEME KARARI : Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18/06/2013 tarih, 2012/163 Esas ve 2013/73 Karar

HÜKÜM : Mahkumiyet

SUÇ : Hırsızlık

Sanık... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından yapılan yargılama sonucunda; 5237 sayılı TCK’nın 116/1, 119/1-c, 62, 53 ve 58. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezasına ilişkin Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18/06/2013 tarih, 2012/163 Esas ve 2013/73 Karar sayılı kararına ilişkin sanık temyizi üzerine;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 12/11/2018 tarih, 2018/5243 Esas ve 2018/14194 Karar sayılı kararıyla;

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve...’ün temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, karar verilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 12.02.2020 tarih ve 2020/19756 sayılı yazısı ile;

ANLATIM VE TALEP:

"Nitelikli hırsızlık suçundan sanıklar... ve ... hakkında açılan kamu davasının yargılaması sonucunda sanık ...'nın TCK'nın 142/1-b ve 62. maddeleri gereğince cezalandırılmasına, sanık...'ün ise TCK'nın 142/1-b ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü

infaz rejiminde çektirilmesine karar verilmiş, sanık ... hakkında kurulan hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşmiş, sanık... hakkında kurulan hüküm ise temyiz edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiştir. Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 23.01.2016 tarihli tebliğname ile hükmün onanmasının talep edildiği, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 12.11.2018 tarihli ve 5243-14194 sayılı ilamı ile de anılan hükmün onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 12.11.2018 tarihli ve 2018/5243 Esas, 2018/14194 Karar sayılı ilamına karşı aşağıda açıklanmaya çalışılacak nedenlerden dolayı itiraz edilmesi zorunluluğu doğduğu " belirtilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

"İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; sanık... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün Yerel Mahkemece karıştırılıp karıştırılmadığının belirlenmesine yöneliktir.