muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11098, Karar No: 2022/11472, Tarih: 09.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11098 E.  ,  2022/11472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 40. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı ve erteleme kararının sanığın doğrudan mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulsüz yapıldığı anlaşılmakla; 10/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat

Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı hükmedilen denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının sanığın bildirdiği bilinen en son adresine çıkarılmadan doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiğinin dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine hükmolunması,

3- 10/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı gözetilmeksizin denetime başlanıldığı, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlünün başvurmaması üzerine denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması gerekirken ısrar koşulunun da sağlanmadığı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

4- Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

5- Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5977, Karar No: 2017/95, Tarih: 23.01.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/5977 E.  ,  2017/95 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli yağma suçundan Salihli Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, cep telefonu bulundurmak eylemi nedeni ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-g maddesi uyarınca 11 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 14/01/2016 tarihli ve 2016/4 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine ve disiplin cezası kararının onanmasına ilişkin Salihli İnfaz Hakimliğinin 11/02/2016 tarihli ve 2016/78 esas, 2016/128 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2016 tarihli ve 2016/215 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkındaki hücreye koyma disiplin cezasına dayanak olarak gösterilen 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinin 3. fıkrasında, onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektirir eylem olarak, aynı fıkranın (g) bendi “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” biçiminde düzenlenmiş olup, somut olayda, hükümlünün cep telefonu bulundurduğu Salihli Meslek Yüksekokulu binasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, benzer bir olay nedeniyle verilen Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/04/2014 tarihli ve 2014/2918 esas, 2014/2406 sayılı kararında da belirtildiği üzere, bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 14/11/2016 gün ve 94660652-105-45-10186-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2016 tarihli ve 2016/215 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6966, Karar No: 2012/1457, Tarih: 07.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/6966 E.  ,  2012/1457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahtecilik, Hırsızlık malı bilerek kullanmak

HÜKÜM : 765 sayılı Kanunun 512, 522, 350/3; 333, 334; 71. maddesi uyarınca 1 yıl 15 ay 258 YTL apc

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30.01.2009 günlü kararı ile Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 gün 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 gün 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere “kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında;

a) Pendik 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2006 tarih ve 2003/603-2006/546 sayılı kararının sanık ...’a tebliği ile buna ilişkin belgeler ve sunarsa dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten;

b) Dosyada hükmün tefhim olunduğu oturuma ait tutanağın ikinci sayfasının aslının bulunmaması nedeniyle bu eksiklikte giderildikten sonra incelenmek üzere, Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 07.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6317, Karar No: 2014/417, Tarih: 03.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6317 E.  ,  2014/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/317605

MAHKEMESİ : Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 13/07/2012, 2011/197 (E) ve 2012/147 (K)

SUÇ :Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından hükmedilen ceza miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ş.. S..'nun suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandıncı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrik nedeniyle yapılan indirimin az olduğuna, müdahil vekilinin eksik incelemeye, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, delillerin takdirinde hata edildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

A-Sanık hakkında mağdur Hakan'ı silahla yaralama eyleminden dolayı kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Dosya içeriğine ve mevcut delillere göre;olay günü sanığın mağdurun bürosunda bulunduğu sırada aralarında çıkan tartışmada sanığın tabancasını çekerek mağdura etkili mesafeden ateş ederek mağduru karın ve sol ayak bölgesinden isabetle, ileum ve çekum mezosu, ileum perforasyonu, çekum perforasyonu 75 cm (ileum, çekum, çıkan kolon, appendiks) rezeksiyonu ve sol ayak 5. metatars kırığına, yaşamsal tehlike geçirmesine, hayat fonksiyonlarını orta (3) derecede etkileyecek nitelikte kırığa, duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; sanığın suçta kullandığı silahın öldürmeye elverişli olması, etkili mesafeden hedef gözeterek hayati bölgeye ateş edilmesi ve meydana gelen yaralanmaların niteliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olup, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken suç vasfının silahla yaralama olarak nitelendirilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

B-Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan İncelemede;

6136 sayılı Kanunun 13/1 maddesinde izinsiz silah taşıma suçunda hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte 30 günden 100 güne kadar adli para cezasının verilebileceği öngörüldüğü halde temel adli para cezasının 120 gün olarak fazla tayini,

Yasaya aykırı ve sanık müdafii ile müdahil vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 04/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18230, Karar No: 2022/2815, Tarih: 10.05.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/18230 E.  ,  2022/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarih ve 2018/59 - 2019/52 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7-1 maddeleri delaletiyle TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3/1, 5/1, TCK'nın 220/7-2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9 maddeleri uyarınca hükmedilen 1 yıl 13 ay hapis cezasına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle,

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Aralarında Türkiye'ye yasa dışı yollarla giriş yapmış Afgan uyruklu şahıslar da bulunduğu halde, haklarında FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan soruşturma ve kovuşturma yapılan 3 şahsı Yunanistan'a kaçmasını teminen kiraladığı araç ile İstanbul ilinden alarak Edirne’ye götüren ve burada sınıra yakın köy yolunda 01.02.2018 tarihinde yakalanan sanığın, aşamalardaki götürdüğü şahıslar hakkında silahlı terör örgütü üyeliğinden soruşturma ya da kovuşturma bulunduğunu bilmediği, örgüte yardım amacının olmadığı yönündeki savunmalarının aksinin kanıtlanamamasına nazaran, terör örgütüne yardım etme suçunun manevi unsuru itibariyle oluşmayacağı gözetilerek eylemin 5237 sayılı TCK'nın 79/1-b maddesinde düzenlenen göçmen kaçakçılığı suçu bakımından tartışılıp değerlendirilmesi gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 10.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2579, Karar No: 2023/4912, Tarih: 13.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2579 E.  ,  2023/4912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/212 Esas, 2021/880 Karar

HÜKÜM : Davacı ... Factoring Hiz. Tic. A.Ş. yönünden davanın kabulü, diğer davacılar yönünden aktif husumet yokluğundan usulden ret

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davacı ... Factoring Hizmetleri Tic. A.Ş.'nin davasının kabulü ile itirazın iptaline, diğer davacılar yönünden aktif husumet yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 12.09.2023 günü hazır bulunan davacılar vekili Avukat ... ile davalılar vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalıların, müvekkili Ak Faktoring A.Ş.'nin eski hissedarları olduğunu, 19.12.2011 tarihli hisse alım satım sözleşmesi ile birlikte hisselerini müvekkilerine sattığını, şirketin 2001 ve 2002 yıllarından kalma borçları olduğunu, bu borçtan davalıların sorumlu olduğunu ancak herhangi bir ödemede bulunmadıklarını, müvekkilinin, borçların 130.000,00 USD olarak ödenmesi sureti ile tasfiye edileceği konusunda alacaklıyla anlaşma yapıldığını, bunun üzerine Sekerbank'a 19.02.2014 tarihinde 130.000,00 USD ödeme yapıldığını, taraflar arasında imzalanan hisse alım satım sözleşmesindeki garanti hükmü gereğince, alacaklıya ödenen bedelin tahsili için davalılar aleyhine başlatılan icra takibine haksız ve kötü niyetli olarak itirazda bulunduğunu, alacağın likit olduğunu belirterek, davalıların icra takibine vaki itirazlarının iptaline ve %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkillerinin şirket hisselerini 19.12.2011 tarihinde davacılara sattığını, müvekkillerinin söz konusu şirketin sadece 01.02.2005 ve 19.12.2011 tarihleri arasında ortağı olduğunu ve yönetim kurulu görevini üstlendiğini, davacılar tarafından ödenen ve müvekkilinden istenilen borcun tarihinin ise 2001 - 2002 olduğunu, müvekkillerinden önceki ortakların bu borcu şirket kayıtlarına geçirmediğini, müvekkillerinin de bu nedenle şirkete ortak olurken bu borçtan haberdar olmadığını, müvekkillerinin sadece taahhüt ettikleri sermaye borcu ile sorumlu olup sorumluluklarının miktarının şirket sermayesi kadar olduğunu, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar