muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2622, Karar No: 2010/6345, Tarih: 26.05.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/2622 E.  ,  2010/6345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava temerrüt nedeniyle tahliye ve alacak isteğine ilişkindir. Mahkemece tahliye isteminin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının 2009 yılı Temmuz ayı kirasını süresinde ödemediğini, çekilen ihtarın da sonuçsuz kaldığını belirterek temerrüt nedeniyle davalının kiralanandan tahliyesi ve ödenmeyen 575 TL kira bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise, kira sözleşmesinin davacı ... tarafından vekaleten imzalandığını, keza temerrüt ihtarının da ... vekili ... tarafından keşide edildiğini, davanın ise ... tarafından kendi adına açıldığını, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını ayrıca talep edilen kiranın davacının yol açtığı zarar nedeniyle ödenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, kira sözleşmesinin ... tarafından verilen vekaletname uyarınca davacı ... ile davalı arasında imzalandığı, talep edilen 2009 yılıTemmuz kirası bakımından temerrüt koşulunun gerçekleştiği gerekçesi ile davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmiş, alacak konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.02.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin imza kısmında “Kiraya Veren Vek. ...” ibaresi yer almaktadır. Keza davalıya gönderilen temerrüt ihtarnamesi de ... vekili olarak ... tarafından düzenlenmiştir. Şu durum karşısında davacı ...’ın kiralayan sıfatıyla sözleşmeyi kendi adına imzaladığından söz edilemez. Öte yandan davanın, kiralayan sıfatını taşıyan ...’a vekaleten ... tarafından avukata verilen usulüne uygun vekaletname ile açılmasında da bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Vekil dava dilekçesinde davacı olarak ...’u göstereceği yerde maddi hata sonucu ...’ı göstermiştir. Bu durumda davacının ... olduğunun kabulü gerekir. Yargılamanın ... vekili huzurunda görülüp sonuçlandırılması gerekirken ...’ın kiralayan olarak kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1171, Karar No: 2019/6846, Tarih: 04.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/1171 E.  ,  2019/6846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/12/2017 tarihli ve 2017/418 esas, 2017/1008 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 03/05/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 15/12/2016 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2016/421 sayılı karar ile; 5237 sayılı TCK’nın 191/2. maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca erteleme süresi içerisinde bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye tebliğ edilemediği, denetimli serbestlik tedbir dosyasının kapatılmasından sonra 24/03/2017 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre şüpheliye tebliğ edildiği,

2- Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca kararın gereğinin ifası için 28/12/2016 tarihinde Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği, Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün 28/12/2016 tarihli çağrı yazısının, sanığa, mernis adresinin bulunmaması nedeniyle Tebligat Kanunu’nun 35.maddesi uyarınca 12/01/2017 tarihinde tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle evrakın kapatılarak 26/01/2017 tarihinde savcılığa gönderildiği,

3- Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında, dava açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak 29/03/2017 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2017/2856 esas sayılı iddianame ile sanık hakkında kamu davası açıldığı,

4- Kanun yararına bozma istemine konu Eskişehir 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli 2017/418 esas ve 2017/1008 karar sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle sanık hakkında “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, kararın kanun yoluna gidilmeden 14/02/2018 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

4- Kanun yararına bozma istemine konu Eskişehir 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli 2017/418 esas ve 2017/1008 karar sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle sanık hakkında “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, kararın kanun yoluna gidilmeden 14/02/2018 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/12/2016 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2016/421 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 29/03/2017 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2017/2856 esas, 2017/2314 sayılı iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine sanığın adresini değiştirdiğini, kendisine tebligat yapılmadığı şeklindeki savunmasının makul olduğundan bahisle ceza verilmesine yer olmadığına, tedavi ve denetimli serbestlik kararının aynen infazına ilişkin Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/418 esas, 2017/1008 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1-5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun’da düzenlenmeyen sanığın denetimli serbestlik kararını ihlal kastının bulunmadığı gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının aynen infazına şeklinde karar verilmesinde,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

Şüpheli hakkında Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı’nca verilen 15/12/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın sanığa tebliğe çıkarıldığı, ancak adresten taşındığından bahisle tebligatın iade edildiği, erteleme kararının sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebligat parçasının dosyada bulunmadığı, erteleme ve tedbir kararın infazı için Uşak Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne 28/12/2016 tarihinde gönderildiği dikkate alındığında, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/12/2016 tarihli kararın şüpheliye tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına başlanamayacağından Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi düzenlemesine uygun olmayan şekilde şüpheliye tebliğinin hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşılmakla, Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının tebliğine ilişkin hukuka aykırılığın da kararda gösterilmemesinde, isabet görülmemiştir.” Denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/418 esas, 2017/1008 sayılı kararının bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/12/2016 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2016/421 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı takiben, şüphelinin kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 29/03/2017 tarihli ve 2016/35669 soruşturma, 2017/2856 esas, 2017/2314 sayılı iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine, Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/418 esas, 2017/1008 sayılı kararı ile ceza verilmesine yer olmadığına, tedavi ve denetimli serbestlik kararının aynen infazına karar verildiği anlaşılmıştır.

1-5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ısrar şartının gerçekleşmediği ve sanığın denetimli serbestlik kararını ihlal kastının bulunmadığı gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi kanuna aykırıdır.

2-Kabule gore de;

Şüpheli hakkında Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/12/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın sanığa tebliğe çıkarıldığı,ancak sanığın adresten taşındığı belirtilerek tebligatın iade edildiği, erteleme kararının sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebligat parçasının dosyada bulunmadığı, UYAP üzerinden yapılan araştırmada 24/03/2017 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 35.maddesine göre şüpheliye tebliğ edildiğinin anlaşıldığı,erteleme ve tedbir kararın infazı için Uşak Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü’ne 28/12/2016 tarihinde gönderildiği dikkate alındığında, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı’nca verilen 15/12/2016 tarihli kararın şüpheliye tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına başlanamayacağından Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının Tebligat Kanununun 35.maddesi düzenlemesine uygun olmayan şekilde şüpheliye tebliğinin hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının tebliğine ilişkin hukuka aykırılığın kararda gösterilmemesi kanuna aykırıdır.

D-)Karar:

D-)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; şüpheli hakkında açılan kamu davasında durma kararı verilerek, şüpheliye usulüne uygun şekilde yeniden tebligat yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/418 esas, 2017/1008 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

04/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/980, Karar No: 2017/14934, Tarih: 19.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/980 E.  ,  2017/14934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından davanın kabulü ve reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m. l75) Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillerden, boşanmaya sebep olan olaylarda sadakatsiz davranan davacı erkeğin tam kusurlu olduğu, davalı kadına ise atfı kabil bir kusurun varlığının ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Yoksulluk nafakası talep eden davalı kadının, davacı eşinden daha ağır kusurlu olmadığı gibi her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği sabittir. O halde, davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.12.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/11676, Karar No: 2010/227, Tarih: 19.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/11676 E.  ,  2010/227 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, 5458 sayılı Yasa uyarınca prim borcunun yeniden yapılandırılması için posta yoluyla yapılan başvurunun geçerliliğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı doğrultusunda karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara,hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilâmına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/2829, Karar No: 2009/3394, Tarih: 30.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/2829 E.  ,  2009/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırılan taşınmazın 2942 sayılı Yasanın 17.maddesi uyarınca tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması doğru değil ise de bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasının iki sayılı bendinin hükümden çıkartılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 30.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19392, Karar No: 2015/13320, Tarih: 30.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19392 E.  ,  2015/13320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01.06.2007-05.11.2012 tarihleri arasında davalı tarafından işletilen ..de kat bölümünde kat görevlisi olarak çalıştığını, son aylık net ücretinin 900,00 TL olduğunu, işveren tarafından temin edilen servisle işe gelip gittiğini, kahvaltı ve öğle yemeğinin işveren tarafından verildiğini, 2012 yılında günlük servis ücretinin geliş gidiş 5,00 TL, yemek ücretinin 15,00 TL olduğunu, iş akdinin işveren tarafından bildirimsiz ve haksız olarak feshedildiğini, yoğun sezonda (Mart-Eylül arası) haftalık izinlerini en fazla ayda 2 kez kullanabildiğini, çalışılan hafta tatillerinin karşılığının ödenmediğini, ayrıca arife günleri dahil UBGT günlerinde çalıştığını, bu çalışmalarının karşılığının da ödenmediğini, normalde haftanın 6 günü 08.00-17.30 saatleri arasında çalıştığını ancak genellikle sezon açılışlarına (Mart ya da Nisan ayları) denk gelen ilk 1 ayda 08.00-21.30 saatleri arasında çalıştığını, gün içinde yarım saatlik yemek molası dışında başka ara dinlenmesi yapmadığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini beyanla; kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti , hafta tatili ücreti , ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağın, en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin kim tarafından feshedildiği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (I) numaralı bendinin (a) alt bendinde, “işçinin kendi kastından veya derli toplu olmayan yaşayışından yahut içkiye düşkünlüğünden doğacak bir hastalığa veya sakatlığa uğraması halinde, bu sebeple doğacak devamsızlığın ardı ardına üç iş günü veya bir ayda beş iş gününden fazla sürmesi” hali, (b) alt bendinde ise, “işçinin tutulduğu hastalığın tedavi edilemeyecek nitelikte olduğu ve işyerinde çalışmasında sakınca bulunduğunun Sağlık Kurulunca saptanması” durumunda, işverenin derhal fesih hakkının olduğu açıklanmıştır.

İşçi hastalık veya sakatlığa yol açan olayı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İşçinin derli toplu olmayan yaşantısı ile içkiye düşkünlüğü de başlı başına fesih nedeni olmayıp, bu durumların, işçiyi hastalığa veya sakatlığa yöneltmesi gerekir.

İşçi hastalık veya sakatlığa yol açan olayı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İşçinin derli toplu olmayan yaşantısı ile içkiye düşkünlüğü de başlı başına fesih nedeni olmayıp, bu durumların, işçiyi hastalığa veya sakatlığa yöneltmesi gerekir.

İşçinin sözü edilen nedenlere dayanan hastalık ya da sakatlığının, ardı ardına üç gün ya da bir ay içinde beş iş günü aşması halinde işverenin derhal fesih hakkı doğar. Maddede geçen “bir ay” takvim ayı olmayıp, işçinin kusura dayanan hastalık veya sakatlık ya da derli toplu olmayan yaşantısı sebebiyle işe gidemediği ilk günü takip eden bir aylık süredir.

İşverenin Yasanın 25/I-a maddesi uyarınca derhal feshi, aynı maddenin (g) alt bendinde geçen devamsızlık nedeniyle fesih hakkından bağımsızdır. Maddenin anılan (g) alt bendinde, işçinin izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi hali söz konusudur.

1475 sayılı Yasanın 17/I-b maddesinde “işçinin bulaşıcı veya işi ile bağdaşmayacak derecede tiksinti verici bir hastalığa tutulması” hali derhal fesih nedeni olarak sayılmışken, 4857 sayılı Kanunda bu hükme yer verilmemiştir. Bunun yerine işçinin tedavisi imkânsız bir hastalığa tutulması hali düzenlenmiştir. İşçinin tutulduğu hastalığın tedavisinin bulunmaması yanında, işyerinde çalışmasının sakıncalı olması da sağlık kurulunca belirlenmelidir. Yasanın 25/I-b maddesindeki bu düzenlemeye göre her iki şartın da bir arada bulunması gerekir.).

İşverenin İş Kanununun 25. maddesinin (a) ve (b) bentleri yönünden feshi haklı fesih olmayıp, kıdem tazminatı ödemekle yükümlüdür. Ancak, Yasa işverene derhal fesih hakkı tanıdığından, işverenin bildirim sürelerine uyma ve ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmamaktadır.

Davacı sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia etmiş, davalı davacının 05.11.2012 tarihinde sağlık problemlerini gerekçe göstererek davalı şirkete hitaben yazdığı dilekçe ile işten ayrıldığını, davacının sağlık problemlerini gerekçe göstererek işten ayrılması sebebiyle iyilik olması amacı ile kıdem tazminatının ödendiğini savunmuştur.

Davalı tarafından verilen işten ayrılış bildirgesinde iş akdinin 05.11.2012 tarihinde sağlık nedenleriyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davalı tarafından dosyaya sunulan davacı tarafından el yazısıyla yazılmış ve imzalanmış 2 adet dilekçede davacının sağlık sorunları sebebiyle işten ayrıldığını bildirdiği görülmektedir.

Dosya içerisinde davacıya ait sağlık raporları bulunmakta ve bu raporlarda davacının 18-19.5.2012 ve 26-27.5.2012 ve 2-22.6.2012ve 4-13.7.2012 tarihleri arasında sağ diz eklem ve menisküs rahatsızlığı nedeniyle çalışamadığı görülmektedir.