muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/29185, Karar No: 2020/5817, Tarih: 04.06.2020

04.04.2008 tarihli iş sözleşmesinin 4. Maddesinde " ... Bankamız gerektiğinde personeli, lüzum göreceği başkaca işlerde ve işyerinde istihdam etmesi, gerek aynı şehirdeki gerekse diğer şehirlerdeki işyerlerinde ya da kurulmuş ve kurulacak diğer iştiraklerinde devamlı veya geçici olarak çalıştırabileceğini, personelin görev yeri ve çalışma saatlerinin Banka'nın takdiriyle, personelin muvakafatına bağlı olmaksızın değiştirilebileceği" düzenlenmiştir.

... Bireysel Bankacılık Bölge Yönetimi Cari Hesaplar Havuz Kadro Uygulama Talimatnamesi ile havuz kadroda görev yapan personelin çalışma şartları ve özlük hakları düzenlenmiştir. Talimatta ".... Banka şubelerinde yıllık izin, istifa, başka şubeye tayin, servis değişikliği, eğitim, hastalık vs. nedenlerle geçici olarak boşalan pozisyonlarda çalıştırılmak amacıyla (şehir dışı görevlendirmeler dahil) bölge operasyon yönetici ve yardımcılarının sevk ve idaresine tabi destek birimleri/havuz kadroları oluşturulmuş ...., denilmiştir.

Davacı kadın işçi 13.12.2012 tarihinde doğum yapmıştır. Doğum yaptıktan bir süre sonra 05.01.2014-13.08.2014 tarihleri arasındaki 7 ay içerisinde 7 kez şehir dışında görevlendirilmiş olması nedeniyle notorden gönderdiği ihtarname ile de iş akdini feshetmiştir. Dosya kapsamına göre 2008 yılında işe başlayan davacının sık sık il dışına geçici görevlendirmelere tabi tutulduğu 2014 yılında neden " havuz kadrosu diye tabir edilen bir pozisyonda tutulmasının sebebi anlaşılmamıştır. İş sözleşmesinde işverene personelin görev yeri ve çalıma saatlerini işçinin muvafakatına bağlı olmaksızın değiştirebilme yetkisi verilmiş olsa dahi işverinin bu yetkisini işçiyi gözetme (koruma) borcu kapsamında kullanması gerekir. İşveren gözetim borcu gereği işçinin kişiliğini korumak, kişilik haklarına saygı göstermek zorundadır. İşçinin kişiliğinin korunması onun yaşamının, sağlığının, bedensel ve ruhsal bütünlüğünün, şeref ve onurunun, kişisel ve mesleki saygınlığının korunmasını içerir.

İşçinin kişiliğini doğrudan korumayı amaçlayan Borçlar Kanunu'nun 417/1. maddesinde de işveren hizmet ilişkisinde işçinin kişiliğini korumak ve saygı göstermek ve işyerinde dürüstlük ilkelerine uygun bir düzeni sağlamakla, özellikle işçilerin psikolojik ve cinsel tacize uğramamaları için gerekli önlemleri almakla yükümlü kılınmıştır.

Hal böyle olunca havuz kadroda olsa bile yeni doğum yapmış anne şefkat ve bakımına ihtiyacı olan küçük bir çocuğa sahip davacı işçinin 7 aylık bir dönem içerisinde 7 kez şehir dışına görevlendirilmesi, ani rahatsızlığı sonucu hastaneye kaldırılıp 10 günlük rapor bitiminde tekrar şehir dışına görevlendirilmesi dürüstlük kurallarına ve işverenin işçiyi gözetme borcuna aykırıdır. Davacının bu nedenle yaptığı feshin haklı olduğu kabul edilerek kıdem tazminatı isteğinin hüküm altına alınması, davalı-karşı davacının ise ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9768, Karar No: 2024/1404, Tarih: 29.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9768 E.  ,  2024/1404 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1998 E., 2022/1990 K.

DAVA TARİHİ : 31.07.2019

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niğde 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/683 E., 2022/392 K.

Taraflar arasındaki ipoteğin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kooperatif vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kooperatif vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalılardan ...'ın 1995 yılında evlendiklerini ve halen evli olduklarını, taraflar arasında evlilik birliği içerisinde birlikte kazanılan Niğde/Merkez/Sarıköprü'de bulunan 2766 Ada 1 Parselde bulunan dairenin tarafların ortak kazanımlarıyla alındığını, gayrimenkul üzerinde aile konutu şerhi bulunduğunu, kaldı ki evlilik birliği sürecinde bu konutta ikamet ettiklerini, müvekkilinin halen bu konutta yaşadığını, müvekkili tarafından yapılan araştırma neticesinde eşi davalı ... tarafından yine davalı kurum Niğde Esnaf ve Sanatkarlar Kredi Ve Kefalet Kooperatifi'nden kredi kullanmak suretiyle 2019 yılı nisan ayında kredi çekildiğini öğrendiğini, krediye konu sözleşmede eş rızası ile ilgili evrakın üzerine davalı ...'ın eşi olan müvekkilce değil üçüncü birkişi olan davalı ile ilgisi olduğu düşülen başka bir bayan olan Necla tarafından imza atıldığının tespit edildiğini, taşınmaza ilişkin usulsüz ipotek işlemini gerçekleştiren davalı ... ve davalı kurum Niğde Esnaf Ve Sanatkarlar Kredi Ve Kefalet Kooperatifi've müvekkil yerine sahte imzayı atan 3. Kişi Necla ile ilgili Nitelikli Dolandırıcılık ve Resmi Belgede Sahtecilik suçlarından Niğde Cumhuriyetbaşsavcılığı'na suç duyurusunda bulunduklarını ve soruşturmamız 2019/5337 soruşturma numarasıyla devam ettiğini iddia ederek aile konutu olan taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davacının evlilik birliği içerisinde kazanıldığını iddia ettiği dava konusu taşınmazın üzerinde aile konutu şerhi bulunmadığını, taşınmazın aile konutu olarak kullanılmadığını, buna ilişkin davacının elinde somut bir delil bulunmadığını, kendisinin kredi kullandığını, akabinde de söz konusu taşınmazın ipotek olarak gösterildiğini, ipotek sözleşmesinde davacının rızasının bulunması gibi bir zorunluluk olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı Kooperatif vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının evlilik birtiği içerisinde kazanıldığını iddia ettiği dava konusu taşınmazın üzerinde aile konutu şerhi bulunmadığını, davacının soyut iddialarında itibar edilecek bir durumun bulunmadığını, müvekkili kurumca kredi işlemlerinin usulüne uygun biçimde yapıldığını, davacının iddia ettiği gibi bir durumun söz konusu olmadığını, ispat yükünün davacı tarafta olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanık anlatımları, celp edilen ceza dosyası, tapu kayıtları, kredi dosyası ve tarafların ikrar mahiyetindeki beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; dava konusu taşınmazın aile konutu olduğu, davacı ile davalı ...'ın evli oldukları, ancak fiilen ayrı yaşadıkları, davalı eş ... ile dava dışı Nejla'nın uzun süreli gönül ilişkisinin bulunduğu ve birlikte yaşadıkları, davalı ...'ın ikrar içeren ifadesiyle sabit olduğu üzere, dava dışı Nejla'nın işletmekte olduğu güzellik salonunda kullanmak üzere Esnaf Kredi Kefalet Kooperafinden 24.02.2017 tarihinde 80.000,00 TL tutarında kredi çektikleri, kredinin dava dışı Nejla adına çekildiği, davalı eş ...'ın söz konusu krediye kefil olduğu, davalı eş ...'ın söz konusu kredi için aile konutu olan daireye ipotek koydurduğu, ipotek için gerekli olduğunu düşündüğü eş muvafakat belgesini ise davacı.. adına taklit imza atmak suretiyle oluşturduğu , bu şekilde oluşturulan sahte belgeyi Esnaf Kredi Kefalet Kooperatifine vererek kullandığı, bu hususun Esnaf Kredi Kefalet Kooperatifinden gelen cevabi yazılarla doğrulandığı, Savcılık makamı tarafından aldırılan 15.09.2021 tarihli Uzmanlık raporunda davacı ... adına atılı imzaların davalı ...'ın eli ürünü olduğunun tespit edildiği ve bu haliyle geçerli bir rızanın varlığından söz edilemeyeceği, diğer davalı kooperatifin iyiniyet iddiasının dinlenemeyeceği gerekçesi ile davanın kabulü ile dava konusu ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kooperatif vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kooperatif vekili istinaf dilekçesinde özetle hükmün tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehlerine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde Davalı Kooperatif vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde Davalı Kooperatif vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kooperatif vekili istinaf başvuru dilekçesinde öne sürdükleri sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararının hatalı olduğunu belirterek hükmün tamamı yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep etmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, aile konutu nedeniyle ipoteğin kaldırılması davasında davanın kabulünün doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı ve 194 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kooperatif vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10213, Karar No: 2022/3065, Tarih: 28.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10213 E.  ,  2022/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini Davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Hürriyet Mahallesi, 1447 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kısmen kabulü ile objektif değer artış oranı yeniden belirlenmek suretiyle tespit edilen bedel üzerinden ve hükmün ödeme ile vekalet ücretine ilişkin bentlerinin düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Tapu kaydındaki takyidatların hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Davacı idare harçtan muaf olduğu halde, davalı tarafından yatırılan istinaf başvuru harcı 121,30 TL’nin davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği düşünülmeden istinaf yargılama giderleri içerisinde harçtan sorumlu tutulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

1- Tapu kaydındaki takyidatların hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Davacı idare harçtan muaf olduğu halde, davalı tarafından yatırılan istinaf başvuru harcı 121,30 TL’nin davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği düşünülmeden istinaf yargılama giderleri içerisinde harçtan sorumlu tutulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

a) Hüküm fıkrasının 2. fıkrasında yer alan (Bu hususta talep olması durumunda ilgili bankaya müzekkere yazılmasına,) cümlesinden sonra gelmek üzere (tapu kaydındaki takyidatlar'ın bedele yansıtılmasına,) ibaresinin yazılmasına,

b) Hüküm fıkrasının istinaf incelemesine ilişkin (C) harfi ile gösterilen bendinin (2) numaralı alt bendinde yer alan (giderinin) kelimesinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (davalı üzerinde bırakılmasına,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/761, Karar No: 2020/14835, Tarih: 02.07.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/761 E.  ,  2020/14835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Suç üstlenme, taksirle yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kovuşturma aşamasında 28.11.2014 tarihli celsede sanık ...'nın konuşamadığından savunmasının alınamadığının belirtilmesi karşısında, sanığa 5271 sayılı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii de atanmak suretiyle, katılan ...'ın sanık ...'nın felç geçirdiğini, ayakta bile zor durduğunu, araç kullanabilecek durumda olmadığını beyan etmesi de göz önünde bulundurularak, sanığın araç kullanmasına engel bir hastalığının bulunup bulunmadığı, varsa bu hastalığın hangi tarihten itibaren başladığı hususlarında rapor alındıktan sonra tanık ve mağdur ifadeleri de dikkate alınarak, sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34072, Karar No: 2012/36803, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34072 E.  ,  2012/36803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 118/1, 343 ve 365 inci maddeleri uyarınca, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyiz yapılmış sayılır. Yasanın 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken, başvuru harcı ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir.

Mahkemece hüküm altına alınan alacak 1.690 TL kesinlik sınırının altında kaldığı belirtilerek kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili bu kararı süresinde temyiz etmiştir. Bunun üzerine 19.09.2012 tarihli ek karar ile mahkemece davalı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekiline temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar 28.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ancak ret kararının temyizi 08.10.2012 tarihinde yapılmıştır. Bilindiği üzere halen temyize ilişkin hükümleri yürürlükte olan 1086 Sayılı Kanun’un 432. maddesinin 5. fıkrasına göre temyizin reddi kararı tebliğden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir. Buna göre temyizin reddi kararının süresinde temyiz edilmediği anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz talebinin REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6650, Karar No: 2021/3306, Tarih: 05.07.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/6650 E.  ,  2021/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme basit zimmet

...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nin 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette zimmet suçundan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin 16/10/2020 tarihli dilekçe ile vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Kanun'un 18. maddesindeki "...Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır" düzenlemesinin verdiği yetkiye ve CMK'nin 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin kamu davasına katılan olarak KABULÜNE, Hazine vekilinin 16/10/2020 tarihli dilekçesinin aleyhe temyiz iradesi içermediği, vekalet ücreti talebine yönelik olduğu nazara alınarak, incelemenin sanıkların haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerine, katılan Hazine vekilinin ise vekalet ücretine hasren vaki temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nin 247. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun oluşması için "kamu görevlisinin veya özel mevzuatları gereği kamu görevlisi gibi cezalandırılabilen kişilerin görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçirmesi" gerekmektedir.

Diğer yandan, Latince "Nullum crimen sine lege" ve "Nulla poena sine lege" olarak ifade edilen "kanunsuz suç ve ceza olmaz" ilkesi hukukun egemen olduğu tüm demokratik ülkelerce kabul edilmiş ve yasal güvenceye kavuşturulmuştur. Bu kapsamda Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38. maddesinde de "Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez. Suç ve ceza zamanaşımı ile ceza mahkûmiyetinin sonuçları konusunda da yukarıdaki fıkra uygulanır. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur" şeklinde düzenlenen suçta ve cezada kanunilik ilkesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 7. maddesinde "Hiç kimse, işlendiği zaman ulusal veya uluslararası hukuka göre suç oluşturmayan bir eylem veya ihmalden dolayı suçlu bulunamaz. Aynı biçimde, suçun işlendiği sırada uygulanabilir olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez" şeklinde hüküm altına alınmıştır.

5237 sayılı TCK'nin 2. maddesinde de;

"(1) Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.

(2) İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.