muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4917, Karar No: 2025/2383, Tarih: 05.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/4917 E.  ,  2025/2383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1566 E. 2018/1182 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2 yıl süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 53/6 ve 63.maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2 yıl süreyle ehliyetine el konulmasına ve mahsubuna karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri; Kusur durumunun hatalı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, ceza miktarının fazla olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 18.09.2016 günü saat 14.25 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içi, orta refüj ile bölünmüş, yedi metre genişliğindeki virajlı ve eğimsiz asfalt yolda seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjün üzerinden geçip karşı yönden gelen araçların istikametine girerek, yolun sağındaki otobüs durağının yanında beklemekte olan yayalara çarpması neticesinde iki kişinin öldüğü, bir kişinin basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve vücudunda 3.derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 47/1-c maddesinde belirtilen "trafik işaret levhaları ile belirtilen hususlara uyma" kuralı ile "virajlara ve dönemeçli yollara yaklaşırken ve ilerlerken hızını azaltma" kuralını ihlal etmesi sebebiyle mahkemece asli kusurlu kabul edilen sanık hakkında taksirle öldürme suçundan suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanık müdafinin istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmemiş; ancak orantılılık ilkesine aykırı biçimde temel cezanın alt sınırdan çok fazla uzakaşılarak 11 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İzmir 11.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18172, Karar No: 2011/22061, Tarih: 21.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/18172 E.  ,  2011/22061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ile pilon yeri bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ile pilon yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Elektrik bilirkişisi tarafından hesaplanan irtifak alanının yüzölçümünün fen bilirkişisi raporunda, kararın infazına elverişli şekilde koordinatlı kroki ile belirtilmemesi,

2) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 2'sini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

3) Davacılardan ...'ın dava konusu taşınmazdaki hissesinde ipotek şerhi bulunmasına rağmen bu şerhin davalının payına düşen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2986, Karar No: 2018/3480, Tarih: 31.05.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2986 E.  ,  2018/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunanlar ..., ......... ..., ..., ......... ve diğer gemi adamları vekili, ..... ..... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçluya ait geminin satıldığını, müvekkili bankanın gemi üzerinde 1. derece 1. sırada 1.240.000,00 TL bedelle ipoteği bulunduğunu, ...... 1. İcra Müdürlüğünün 2001/9746 Esas sayılı dosyasından yapılan 03.02.2003 tarihli sıra cetvelinde 1. Sıraya alınan gemi adamlarına ait 18 dosyanın hem sırasına hem de alacaklarının esasına itiraz edildiğini, ...... 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/18-2008/7 sayılı kararı ile davalı alacaklılara ayrılan payın 221.430,49 TL'lik kısmının iptaline karar verildiğini, bu kararın kesinleştiğini, verilen bu karar gereğince 221.430,49 TL'nin müvekkilinin sırasına bakılmaksızın ödenmesi gerektiğini, buna rağmen icra müdürlüğünce 12.04.2010 tarihinde paylaştırma cetveli adı altında verdiği kararla sıra cetveline itiraz etmeyen, sıraları bu nedenle kesinleşen alacaklılar arasında dağıtıma karar verildiğini, ilam gereğince işlem yapılması isteklerinin icra müdürlüğünce 20.10.2010 tarihinde reddedildiğini, icra dosyasından yapılmış 12.04.2010 ve 20.10.2010 tarihli memurluk kararlarının iptali ile hatalı ödemelerin İİK'nun 361. Maddesi gereğince geri alınmasına karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemenin 04.02.2011 tarih ve 2010/894 E, 2011/42 k sayılı ilamı ile şikayetin kısmen kabulüne dair kararın şikayet dışı alacaklılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 07.06.2012 tarih, 2012/545 E, 2012/4019 K, sayılı ilamı ile itirazdan hukuki durumu etkilenecek alacaklılara husumet yöneltilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre alacağına itiraz edilmiş alacaklının alacağının bir kısmını veya tamamını sıra cetvelinden çıkartılması halinde bu payın dava açan alacaklıya alacağı nispetinde tahsis edilmesi gerekeceği, dava açmamış, alacaklılar bakımından sıra cetveli kesinleşmiş olacağından, 03.02.2003 tarihli sıra

.../...

S.2.

.../...

S.2.

cetveline itiraz eden ve itirazları kabul edilerek sıra cetvelinden çıkarılan toplam 221.430,49 TL nin ...... arasında garameten paylaştırılması gerektiği, yapılan hesaplamalar neticesinde şikayetçiye ödenmesi gereken miktarın 144.190,15 TL olduğu bu nedenle şikayetin kısmen kabulü ile ..... 32. (....... ) İcra Müdürlüğü'nün 2001/9746 Esas sayılı takip dosyasından verilmiş 12.04.2010 ve 20.10.2010 tarihli kararların şikayetçi lehine iptaline şikayetçinin fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunanlar ..., ...,...... ..., ..., ...,....., ......... ve diğer gemi adamları vekili, ......... vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunanlar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunanlar ..., ...,.. ..., ..., ...,....., ... Şaban ve diğer gemi adamları vekili, ......... vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5087, Karar No: 2014/6006, Tarih: 13.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5087 E.  ,  2014/6006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 1957 yılında yapılan kadastro sırasında dere yatağı olması nedeniyle tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 6.327,91 metrekarelik taşınmazın davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7862, Karar No: 2023/11748, Tarih: 27.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7862 E.  ,  2023/11748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/236 Esas, 2023/1484 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/1032 Esas, 2020/1179 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hâle getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin Tekirdağ ili, Süleymanpaşa ilçesi, ... Mahallesi 144 ada 30 parselde kayıtlı 5 numaralı bağımsız bölümün maliki olduğunu, davalının müvekkilinin oturduğu bağımsız bölümün bulunduğu apartmanda 7 numaralı bağımsız bölümde ikamet ettiğini, davalının oturduğu daireyi satın alıp oturmaya başladığında kendi bağımsız bölümünden farklı ve ayrı kapısı olan ortak kullanım alanı olan çatının anahtarını kendi zilyetliğinde bulundurmaya başladığını, müvekkilinin ve diğer kat maliklerinin haberi ve onayı olmaksızın çatı onarımı bahanesiyle 2015 yılında binanın çatısının bir bölümünü sökerek kaldırdığını, duvarını yükselterek 7 numaralı bağımsız bölüme çatıyı da dahil ettiğini, çatı katına ait kapıyı büyüterek bağımsız bölüm haline getirdiğini belirterek davanın kabulü ile davalının ortak yere yaptığı müdahalenin önlenmesine, kendi dairesine katmış olduğu çatı alanının eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; çatı katında yapılan değişiklikler için davacının da aralarında bulunduğu diğer kat maliklerinin sözlü olarak kendisine muvafakat verdiklerini, müvekkilinin çatının tamirinin görüşüldüğü toplantıda, çatının tüm tamirat masrafını kendisinin üstlenmesi ve çatıyı tamir ettirirken çatı katına oda ilavesi yapması teklifinde bulunduğunu, bu teklifin toplantıya katılanlarca 7/8 oy çokluğu ile kabul edildiğini, çatı tamirat masraflarının tümünün müvekkili tarafından karşılandığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi heyet raporunda da müvekkili ...'a ait 7 numaralı bağımsız bölüm ile alakalı olarak 3194 sayılı İmar Kanunu'nun Geçici 16 ncı maddesi kapsamında alınmış geçerli yapı kayıt belgesi bulunduğunu ve mevcut hali ile müvekkili tarafından yapılan ilavelerin legal hale geldiğinden bahisle raporda yer alan görüşten de anlaşıldığı üzere halen yasal geçerliliğini muhafaza ettiği anlaşılan yapı kayıt belgesinin idarece iptali cihetine gidilmediği müddetçe müvekkili tarafından yapılan tadilat ve ilavelere ilişkin işlemde kanuna aykırılık bulunmadığını, 2015 yılında yapılan genel kurul toplantı aşamasında gündeme gelen çatının onarımının yapılması işinde diğer kat maliklerinin masrafa katılmak istememeleri ve çatı katı maliki olan müvekkili tarafından söz konusu ilave ve tadilatların müvekkili tarafından yapılmasının 7/8 oranı ile kabul edildiğini, iyi niyetli olan müvekkilinin bu hususun en azından karar defterine yazılması konusunda da ısrar etmeksizin birlikte oturduğu diğer kat maliklerinin beyanlarına itibar ettiğini, iş bu onarım ve tadilat işlemlerinin masraflarını bizzat karşıladığını, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının, maliki olduğu 7 No.lu bağımsız bölümde çatı niteliğindeki ortak alana bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde müdahalesinin bulunduğu, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 19 uncu maddesi gereğince kat maliklerinin 4/5'inin yazılı rızasının ispat edilemediği anlaşıldığından ilk derece Mahkemesinin kararında kanuna aykırı bir yön olmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki ve sürekli faydalanan oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde davalıların mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3.634 sayılı Kanun'un 19 ncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrımenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup, dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9056, Karar No: 2013/10682, Tarih: 13.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/9056 E.  ,  2013/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin kendisinden beklenin performansı gösterememesi sebebi ile geçerli sebeple sona erdirildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorunadır.

Yetersizlikten kaynaklanan sebepler işçinin ortalama benzer işi görenlere göre daha az verimli çalışması, gösterdiği niteliklerden beklenenden daha düşük performansa sahip olması, işe yoğunlaşmasının giderek azalması, işe yatkın olmaması, öğrenme ve kendisini geliştirme konusunda yetersiz kalması, sık sık hastalanması, çalışamaz duruma getirmemekle birlikte işini gerektiği şekilde yapmasını devamlı olarak etkileyen hastalığa yakalanması ve uyum yeterliliğinin azalması gibi işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen sebeplerdir.

İşçinin performans ve verimlilik sonuçlarının geçerli bir sebebe dayanak olabilmesi için objektif ölçütlerin belirlenmesi zorunludur. Performans ve verimlilik standartları işyerine özgü olmalıdır. Objektiflik ölçütü o işyerinde aynı işi yapanların aynı kurallara bağlı olması şeklinde uygulanmalıdır. Performans ve verimlilik standartları gerçekçi ve makul olmalıdır. Performans ve verimlilik sonuçlarına dayalı geçerli bir sebebin varlığı için süreklilik gösteren düşük veya düşme eğilimli sonuçlar olmalıdır. Koşullara göre değişen, süreklilik göstermeyen sonuçlar geçerli neden için yeterli kabul edilmeyebilir. Ayrıca performans ve verimliliğin yükseltilmesine dönük hedeflere ulaşılamaması tek başına geçerli sebep olmamalıdır. İşçinin kapasitesi yüksek hedefler için yeterli ise ancak işçi bu hedefler için gereken gayreti göstermiyorsa geçerli neden söz konusu olabilir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davalı işveren iş yerinde 20.07.2009 ila 22.09.2012 tarihleri arasında, tıbbı tanıtım temsilcisi ünvanıyla görev yapan davacı işçinin iş sözleşmesi, hedeflenen sayı ve nitelikte doktor ve eczane ziyaretlerini gerçekleştirmemesiyle mesleki açıdan yetersiz kalması sebebiyle feshedilmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de davacıya verilen hedefin objektif olarak belirlenip belirlenmediği hususu araştırılmamıştır. Davacıya verilen hedefin, sorumlu olduğu bölgenin genişliği, trafik durumu gibi hususlar dikkate alınarak, emsal işçi ile karşılaştırma da yapılarak, objektif olarak belirlenip belirlenmediği, alanında uzman bilirkişi incelemesi marifetiyle tespit edilerek sonuca göre bir karar verilmelidir. Anılan sebeple, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar