muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13708, Karar No: 2017/25193, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13708 E.  ,  2017/25193 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4673, Karar No: 2011/22928, Tarih: 20.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/4673 E.  ,  2011/22928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Beytüşşebap Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :22.11.2010
Yargıtay — Esas No: 2020/7523, Karar No: 2021/4569, Tarih: 01.04.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/7523 E.  ,  2021/4569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yaşlılık aylığından yapılan kesintinin iptali ile kesintilerin durdurulması amacıyla ihtiyati tedbir kararı verilmesi ve Kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularak ilâmında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Konuya ilişkin olarak, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ise “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır…” hükmünü içermektedir.

Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 2016/5645 Esas-2017/6972 Karar sayılı ilamı ile 5335 sayılı Yasanın 35. maddesinden kaynaklanan yersiz tahakkukun 5510 sayılı Yasa’nın 96/a maddesi kapsamında oluşturulan tahakkuk işleminden kaynaklandığına işaret olunarak verilen karar bozulmuş ve Mahkemece bozma ilamına uyularak “davanın reddine,” karar verilmiş ise de Anayasa Mahkemesinin bu tür yersiz olarak ödendiği anlaşılan sosyal güvenlik ödemelerinin iadesinin 5510 sayılı Yasanın 96/b maddesi yerine 96/a maddesi kapsamında değerlendirilmesi halinde mülkiyet hakkının ihlal edildiğine yönelik ilke kararları bulunmaktadır. Bu durumda Mahkemece anılan müstekar ihlal kararlarının, bozma ilamına uyulmak suretiyle ortaya çıkan usuli kazanılmış hakkı sonuçsuz bırakacağı gözetilerek yersiz ödemenin 5510 sayılı Yasanın 96/b maddesi kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14791, Karar No: 2013/17024, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14791 E.  ,  2013/17024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanımının önlenmesini ve eski hale iadesini istemiştir. Mahkemece davanın davalı ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde; davalılardan Tem Telekom Enerji ve Mühendislik Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin maliki olduğu Usta Sitesi A Blok 1 numaralı bağımsız bölümün diğer davalı ...'a kiralandığını, söz konusu taşınmazın tapu kütüğünde mesken olarak kayıtlı olmasına rağmen davalı ...'un burayı klinik olarak kullanmakta olduğunu, internetten aldıkları bilgilerde klinik olarak nitelendirildiğini, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 24. maddesi uyarınca anataşınmazda bağımsız bölümlerin kullanılmaları ile ilgili yasakların düzenlendiğini, dava konusu Usta Sitesi A Blok 1 numaralı taşınmazın yönetim planına ve Kat Mülkiyetine aykırı olarak iş yeri olarak kullanımına yönetimin onay vermediğini belirterek, yasaya ve yönetim planına aykırı olarak tapuda mesken olarak gösterilen Usta Sitesi A Blok 1 numaralı bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanımın önlenmesine ve mesken niteliğine dönüştürülmesine, olmadığı taktirde kiracının buradan tahliyesine karar verilmesini talep ve dava etmiş; mahkemece davanın, davalı ... yönünden tapu maliki olmaması nedeniyle reddine, davalı ... ile müdahil davalı Tem Telekom Tic. Ltd. Şti. yönünden kabulü ile A Blok 1 numaralı bağımsız bölümün davalı-kiracı ... yönünden muayenehane olarak kullanımına son verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kat Mülkiyeti Yasasının 24. maddesinin ilk fıkrasında, tapu kütüğünde iş ve ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bir bölümde hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza laboratuvarı gibi müesseselerin kurulması yasaklanmış ve dispanser, klinik ve poliklinik niteliğinde olmayan muayenehaneler bu yasak kapsamı dışında tutulmuştur. Aynı Yasanın 18. maddesinin ilk fıkrasında da kat malikleri, gerek bağımsız bölümleri gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken özellikle birbirlerini rahatsız etmemek, birbirlerinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlü tutulmuşlardır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, yönetim planında bu konuya ilişkin bir yasaklama olmadığı anlaşılmakta ise de, dava konusu bağımsız bölümün muayene niteliğinde olup olmadığı hususunda avukat bilirkişiden rapor alınması, iş yerinin vergi levhasının incelenmemesi, bağımsız bölümde klinik faaliyetlerinin bulunup bulunmadığı konusunda yeterli araştırma yapılmaması nedeniyle, bağımsız bölümün muayenehane veya klinik niteliğinde olduğu hususu tam olarak belirlenememiştir. Anataşınmazın sağlığa yönelik işler için kullanılan bağımsız bölümdeki faaliyetlerin klinik niteliğinde olup olmadığı, sözü edilen yerdeki tıbbi cihazlar kullanılmak suretiyle yapılan işlerin muayene faaliyeti niteliği taşıyıp taşımadığı ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde konu ile yakından ilgili kurumların görüşlerine de başvurulmak suretiyle alınacak cevapların incelenmesi ve muayenehane veya klinik şeklinde kullanılıp kullanılmadığının bu konuda uzman bir doktor bilirkişi marifetiyle tespit edilip, kullanım şekli kesin olarak belirlendikten sonra muayenehane olarak kullanıldığının anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4983, Karar No: 2017/10953, Tarih: 12.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4983 E.  ,  2017/10953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden; davalı kadın tarafından ise tümü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı kadına, dava dilekçesinin tebliğinin 14.04.2015 tarihinde bizzat yapıldığı, davalı tarafından cevap dilekçesinin ise 08.05.2015 tarihinde yasal süresinden sonra mahkemeye sunulduğu ve bu dilekçe ile davalının yoksulluk nafakası ile maddi ve manevi tazminat talep ettiği anlaşılmaktadır.

İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141. maddesi "(1) Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) iddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır" şeklindedir.

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi için söz konusudur. Bu dilekçelerden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir. Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvafakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir ( Hukuk Genel Kurulu 20.04.2016 tarih, 2014/2-605 esas 2016/522 karar sayılı ilamı).

Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra süresi içerisinde cevap dilekçesi verilmediğinden boşanmanın eki niteliğindeki istekler süresinde talep edilmediği taktirde bu hususlar ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına “dair karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra süresi içerisinde cevap dilekçesi verilmediğinden boşanmanın eki niteliğindeki istekler süresinde talep edilmediği taktirde bu hususlar ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına “dair karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarda (2.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı temyiz ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/1218, Karar No: 2015/3384, Tarih: 27.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1218 E.  ,  2015/3384 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2014 tarih ve 2014/416561 sayılı yazısı ile;

Terör örgütü propagandası yapma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonucunda beraatlerine dair Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2014 tarihli ve 2014/68 esas, 2014/79 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Sanıklara isnat edilen 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesi kapsamında kalan terör örgütü propagandası yapma eylemlerinden ötürü yargılama yapma yetkisinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 21.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6526 sayılı Kanun ile değişik 12. maddesinde yer alan ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m.161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar (318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir.'' şeklindeki düzenlemeye nazaran ağır ceza mahkemelerine ait olduğundan cihetle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 18.12.2014 gün ve 94660652-105-21-11518-2014-22707/75215 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.

I) Olay :

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında terör örgütü propagandası yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2014 tarih, 2014/227 soruşturma, 2014/123 esas ve 2014/57 iddianame numarası ile Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Asliye Ceza Mahkemesince 17.07.2014 tarih ve 2014/68 esas, 2014/79 sayılı kararı ile sanıklar hakkında beraat kararı verildiği ve bu kararın 04.09.2014 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen bu karara karşı Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.11.2014 tarihinde sanıklar tarafından işlendiği iddia edilen eylemin 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinde düzenlendiği, 6526 sayılı Kanunla değişik 19. maddesinde düzenleme ile özel yetkili ağır ceza mahkemelerinin kaldırılması ile bu görevin ağır ceza mahkemelerine verildiğinden bahisle kanun yararına bozma isteminde bulunduğu anlaşılmıştır.

II ) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı :

II ) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı :

Sanıklar üzerine atılı terör örgütü propagandası yapma suçundan dolayı yargılamasının asliye ceza mahkemelerinde mi yoksa ağır ceza mahkemesinde mi yapılacağı hususuna ilişkindir.

III ) Hukuksal Değerlendirme :

6526 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değişik 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde, ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m.161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar (318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir.'' hükümleri yer almaktadır.

Cumhuriyet Başsavcılığının görevsizlik kararının gerekçesi 3713 sayılı Kanun kapsamındaki suçların görev yerinin ağır ceza mahkemelerine ait olduğuna ilişkindir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, ... Partisi ilçe teşkilatı tarafından 17.03.2014 tarihinde düzenleme kurulu başkanı ... ve tertip komitesi üyeleri şüpheliler ..., ..., ..., ... ve ... tarafından tertip edilen nevruz kutlamaları kapsamında miting alanı ve çevresinde asılmış pankart ve afişler üzerinde ''Hür Kadınla Demokratik Ulusa'' yazılı pankart üzerinde ölmüş olan 9 kadın terörist resminin ortasında terör örgütü elebaşı Abdullah Öcalan'ın bulunduğu pankart ''Şehitlerimiz Onurumuzdur'' yazısı üzerinde 3 ölü terörist resminin bulunduğu pankart, ölen terörist Sakine Cansız'a ait resim, miting alanında kurulu bulunan platformun sağ tarafında beyaz zemin üzerine terörist başı Abdullah Öcalanın büyük posteri, platformun önüne asılı şekilde kırmızı ve yeşil bez parçası içerisinde sarı renkli güneş içerisinde kırmızı yıldız resminin bulunduğu, tertip komite başkan ve üyelerinin yukarıda belirtilen bahsedilen propaganda niteliğindeki afiş, pankart, yazı ve resimleri alanda toplamak, kaldırılması hususuna ilişkin herhangi bir eylemde bulunmamak şeklinde tezahür eden olay ile ilgili olarak sanıklar hakkında iddianame tanzimi ile dava açılmıştır.

6526 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değişik 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde, ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m. 161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar (318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir." hususları değerlendirildiğinde kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

IV ) Sonuç ve karar :

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2014 tarihli ve 2014/68 esas, 2014/79 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.