muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3494, Karar No: 2024/5209, Tarih: 02.07.2024

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; çocuk ile baba arasında yatılı kişisel ilişki kurulmasının çocuğun menfaatine aykırılık teşkil etmeyeceği gibi yatılı kişisel ilişki tesisinin çocuğun üstün yararına olacağı gerekçesiyle davanın kabulüne, çocuk ile davacı baba arasında her ayın 2. ve 4. hafta sonları cumartesi günü saat 09.00'dan pazar günü saat 17.00'e kadar, dini bayramların 2. günü saat 09.00'dan ve 3. günü saat 17.00'ye kadar, sömestr tatilinin 1. cumartesi günü saat: 09.00'dan 2. Cumartesi günü saat:17.00'e kadar her yılın Temmuz ayının 1. günü saat 09:00'dan 31. günü saat 17:00'e kadar, ulusal bayram günlerinde ve babalar gününde saat:09.00'dan saat:17.00'ye kadar kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk ile davacı baba hakkında danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne temyiz dilekçesinde özetle; çocuğun babasını görmek istemediğini, babanın öncesinde kişisel ilişkiyi az sürelerle kurduğunu, alınan raporlar arasında açıkça çelişki bulunduğunu, çelişkiyi gidermek için yeni rapor alınması talebinin reddedildiğini, ortak çocuğun duruşmada dinlenmediğini, çocuğun babasını tanımadığını, bu nedenle davanın reddi gerektiğini, öncelikle bir alışma sürecinden geçilmesi gerektiğini belirterek davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozma ilamına uygun hüküm kurulup kurulmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ncı, 182 nci ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı anne tarafından yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı anne tarafından yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/189, Karar No: 2014/1825, Tarih: 10.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/189 E.  ,  2014/1825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/09/2009

NUMARASI : 2008/628-2009/446

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili ile davalının arkadaş olduklarını, müvekkilinin ekonomik bakımdan zor durumda olan davalının isteği üzerine ödenmeyen çeklerine karşılık dava dışı alacaklının banka hesabına 50.000 TL ödeme yaptığını, bu nedenle oluşan borcunun 1.000 TL sini ödeyen davalının bakiye kalan 49.000 TL yi ödemediği gibi bu amaçla başlatılan takibe de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptali ile davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, iddiasını yazılı delil ile kanıtlayamayan davacının hatırlatılmasına rağmen yemin delilini de kullanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davalının isteği üzerine 3. kişiye olan borcun davacı tarafından ödendiği iddiasından kaynaklanmaktadır. Davacı taraf, iddiasının ispatı için havale makbuzu ile davalıya ait çekler ve banka kayıtlarına delil olarak dayanmıştır. Bu delillerden dosyaya ibraz edilmiş olan havale makbuzunun incelenmesinde; davacının, davalıya ait olduğu bildirilen 26/05, 28/05, 30/05, 03/06, 05/06, 08/06, 10/06, 12/06 ve 14/06 tarihli çeklere ilişkin olarak dava dışı alacaklı Nevzat Ecza deposunun banka hesabına 11.08.2006 tarihinde 50.000 TL yatırdığı anlaşılmaktadır. Ancak, mahkemece, havale makbuzu ile bu makbuzda belirtilen çekler ve diğer banka kayıtları üzerinde bir inceleme yapılmadan davacı tarafa yemin teklifi hakkı hatırlatılmış ve sonrasında davanın ispat edilemediği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Şu durumda, mahkemece; davacı tarafça bildirilen delillerin usulünce toplanması ve ondan sonra ulaşılacak sonuca göre gerekirse yemin teklifi hakkının hatırlatılması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23846, Karar No: 2014/33918, Tarih: 01.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/23846 E.  ,  2014/33918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2011/141-2013/321

Hüküm süresi içinde davalılar N.. G.. ve L. Aksesuar Deri San. Tic. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi G. Yıldız tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/23807, Karar No: 2007/1290, Tarih: 29.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/23807 E.  ,  2007/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20 YTL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 0.90 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 29.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23961, Karar No: 2017/25587, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/23961 E.  ,  2017/25587 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/310, Karar No: 2014/22834, Tarih: 14.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/310 E.  ,  2014/22834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme, Sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmemesi

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında:CMK’nın 223/2-e maddesi

gereğince beraat

2-Sanık ... hakkında: CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'un ve sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmemesi suçundan sanık ...'ın beraatlerine ilişkin hükümler, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında verilen hükmün incelemesinde;

Sanığın üzerine atılı suçun, adliyeye karşı suçlar kapsamında olduğu, katılanların atılı suçtan doğrudan zarar görmesi söz konusu olmadığından, davaya katılmaya ilişkin karar hukuki değerden yoksun olup hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince, temyiz isteminin REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan verilen beraat hükmünün incelemesine gelince;

Sanığın olay tarihinde, Ayancık Devlet Hastanesi’nde nöbetçi acil hekimi olarak, ölen 2008 doğumlu ...'ı muayene ettiği, tedavi sırasında ölen çocuğun annesinden çocuğun down sendromlu olduğunu öğrendiği, ölen çocuğun kalbini dinlediği ve boğazına baktığı, akut tonsilit tanısı koyarak ilaç yazdıktan sonra çocuğu evine gönderdiği, ancak ertesi gün sabah saatlerinde çocuğun vefat etmesi şeklinde gerçekleşen olayda; İstanbul Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunun 26/10/2011 tarih ve 2011/9391-3361 sayılı 3536 numaralı raporunda “bebekte down sendromu, geniş ASD, geniş VSD, pulmoner hipertansiyon, konjestif kalp yetmezliği, hipotiroidi hastalığı bulunduğu, Ayancık Devlet Hastanesinde bebeğin muayenesini yapan pratisyen hekim ...'un akut tonsilit tanısı ile ayakta tedavisinin tıp kurallarına uygun olmadığının, ancak bunun yanında down sendromlu soldan sağa şantlı kalp hastalığı olan çocukların akciğer enfeksiyonlarına yatkın oluşları tıbben bilindiğinden bebeğin hastaneye yatırılıp tedavi edilmesi halinde de kurtarılmasının kesin olmadığı” nın mütalaa edilmesi karşısında, ölene akut tonsilit tanısı ile ayakta tedavisinin tıp kurallarına uygun olmadığının belirtildiği nazara alınarak, sanığın eyleminin TCK’nın 257/2. maddesinde düzenlenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturup oluşturmayacağı değerlendirilmeden, yazılı şekilde beraat hükmü tesisi,

İsabetsiz olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, sanık ...'un beraatine ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20062, Karar No: 2014/15751, Tarih: 25.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20062 E.  ,  2014/15751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/241137

Mahkemesi : Antalya 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06/05/2013

Numarası : 2012/933 - 2013/404

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 177 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5513, Karar No: 2020/1664, Tarih: 08.06.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/5513 E.  ,  2020/1664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalı tarafından ana binaya onaylı mimari projesine aykırı olarak 2.20x2.80 m ebatlarında 6 m²'lik kaçak ilave yaptığı, bu imalatın ortak alana tecavüz teşkil ettiği, davalı tarafın kaçak imalatı yıkmaması nedeniyle işbu davayı açtıklarını, sonuç olarak; davalı tarafça yapılan müdahalenin önlenmesi ve imalatların kal’i ile inşaat ruhsatı ve onaylı projeye uygun hale getirilmesi istenilmiştir.

Mahkemenin 09/04/2015 tarih 2013/1296 E. -2015/445 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiş, taraf vekillerinin kararı temyiz etmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26/04/2017 gün ve 2017/2057 E. - 2017/3682 K. sayılı kararı ile; “mahkemece öncelikle, onaylı mimari proje ile vaziyet planına aykırılıkların tespiti, bunların binanın ilk inşası sırasında yapılmış olup olmadığı, nasıl projeye uygun hale getirileceği ve eski hale getirme işleminin anataşınmazın statik yapısına zarar verip vermeyeceği hususlarında yeniden uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınarak onaylı mimari proje ve ekleri yerinde uygulanmak suretiyle projeye aykırılıklar tek tek belirlenip, eski hale getirme işleminin statik yapıya zarar verip vermeyeceği de saptanıp, statiğe zararı olmadığı takdirde projeye uygun hale getirilmesi için yapılması gerekenler denetlemeye ve infaza elverişli olacak şekilde krokiye bağlanması, müdahale edilen bölümler hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan verilmeden belirlenmesi ve sonucuna göre müdahalenin önlenmesine ve projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, davalının müdahale ettiği iddia edilen bölümlerin nerelerde olduğu tek tek açıklanmadan ve krokisi de düzenlettirilmeden infazda tereddüt yaratacak biçimde eksik inceleme ve yetersiz araştırmaya dayanan rapora göre hüküm kurulması doğru görülmediğinden” hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonrasında açılan davanın kabulü ile davalı tarafından........parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan C blok bodrum kat 5 numaralı bağımsız bölümde, mimari projesine aykırı olarak yapılmış bulunan 2,27 m \* 2,71 m ebatlarında ve 2,80 m yüksekliğinde etrafı tuğla duvar üzeri betonarme plak olan sıvası boyası bitirilmiş ve davalı evi ile içeriden bağlantılı imalatın yıkımı sonrasında arta kalan kapı ve tabliye beton alanının kal'i ile projeye uygun eski hale getirilmesine, bu şekilde müdahalenin önlenmesine, .... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan C blok bodrum kat 5 numaralı bağımsız bölümde, mimari projesine aykırı olarak yapılmış bulunan 3.70 X 2.70 + 3.80 X 1.95 m ebatlarındaki bağımsız bölüme hitap eden pergola ve teras imalatının kal'i ile projeye uygun eski hale getirilmesine, bu şekilde müdahalenin önlenmesine, davalıya eski hale getirme için 30 gün süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin “Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.”

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, mahkemece Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesi gözönünde bulundurularak ve bozmanın gereği yerine getirilerek davalının projeye aykırı müdahalelerin tespiti ile eski hale getirilmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 08/06/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23805, Karar No: 2021/21778, Tarih: 16.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/23805 E.  ,  2021/21778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme, konut dokunulmalığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık tarafından temyiz dilekçesi ekinde dosyaya sunulan Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Baştabipliği tarafından düzenlenen 28/12/2010 tarihli raporda “Psikotik özellikli Depresyon (remisyonda)” tanısı konulması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca, sanığın işlediği iddia olunan dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme ile konut dokunulmazlığının ihlali suçları için suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı ve azalmış ise bunun önemli derecede olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nun 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde arttırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresinin çıkartılarak yerine “bir katına” ibaresinin eklenmiş olması karşısında ve mahkumiyet kararındaki arttırım oranı da dikkate alınarak, söz konusu yasa değişikliğine göre sanığın, hukuki durumlarının değerlendirilmesi zorunluluğu,