muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2215, Karar No: 2018/1190, Tarih: 13.06.2018

Öncesi mera, yaylak veya kışlak olan taşınmaz kadastroca gerçek veya tüzel kişi adına özel mülkiyet şeklinde tespit edilmiş ve buna dayanılarak tapu sicili oluşmuş ise 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12’nci maddesinin üçüncü fıkrasında yazılı hak düşürücü süreye bağlı olmaksızın bu yolla oluşan tapu kaydının iptali her zaman istenebilir. Anılan hüküm kamu mallarında uygulanmaz.

Tüm açıklamalar kapsamında somut olay değerlendirildiğinde, tapulama sırasında mera olarak sınırlandırılan 739 ve 736 parsel sayılı taşınmazlar kapsamında iken itiraz edilmesi nedeniyle tapulama komisyon kararı ile 749, 750 ve 751 parsel sayılı taşınmazların dayanak T. Evvel 1338 tarih 34 nolu tapu kayıt kapsamında kaldığı gerekçesiyle ve 608, 610, 611, 612, 613, 614, 615, 616, 659 ve 660 parsel sayılı taşınmazların ise zilyetliğe dayalı olarak davalıların murisi ... adına tesciline karar verildiği sabittir.

Ne var ki davanın dayanağı oluşturan T. Evvel 1338 tarih ve 34 sıra numaralı tapu kaydında taşınmazın miktarı 30 dönüm, sınırları ise cami yeri, boğaz ve göl, Yusuf tariki, göl, Yusuf tariki ve top tepe şeklinde gösterilmiştir. Mahkemece yapılan keşif sonucunda ise dayanak tapu kaydı kapsamında kaldığı gerekçesiyle 1.724.366 m2 yerin davalılar murisi ... adına tescil edildiği tespit edilmiştir.

Bu durumda kayıt miktar fazlasının bulunduğu görülmekte olup uyuşmazlığın çözümü için dayanak tapu kaydının üzerinde yazılı olan miktarı itibariyle mi yoksa tapu kaydında belirtilen sınırlarına göre belirlenen miktarı itibariyle mi geçerli olacağının belirlenmesi gerekir.

Bu belirlemenin yapılabilmesi için de 3402 sayılı Kadastro Kanunun 20’nci maddesindeki düzenlemeye değinmekte yarar bulunmaktadır.

Bilindiği üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 33’üncü maddesinin üçüncü fıkrasındaki yollama nedeniyle genel hüküm niteliğini alan ve genel hükümlere göre açılan davalarda da uygulanması gereken 20’nci maddesinde kayıt ve belgelerin kapsamının ne şekilde tayin edileceği düzenlemiştir.

Kadastro Kanununun 20’nci maddesinin (A) bendi de Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 719’uncu maddesi doğrultusunda olup "kayıt ve belgeler, harita, plân ve krokiye dayanan ve bunların yerlerine uygulanması mümkün bulunmakta ise harita, plan ve krokideki sınırlan itibar olunur" hükmünü getirmiştir. Düzenlemeden anlaşıldığı üzere mahkeme öncelikle tapu kaydının harita, plân ve krokiye dayalı olup olmadığını arayacak, kaydın haritası varsa örneğini getirtip keşifte fen memurundan uygulattırdığı haritaya göre tapu kaydının kapsamını belirlemesini isteyecektir. Plândaki sınırın arz üzerindeki sınırlara uyum sağlamaması halinde asıl olanın plândaki sınır olduğu TMK’nın 719’uncu maddesinin ikinci fıkrasında da belirtilmiştir.

Tapu kaydının krokiye dayanmaması hâlinde ise gerek mahalli ve gerekse Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden bildirilen tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte varsa sınır, miktar veya diğer nedenlerle vûkû bulan değişiklikleri hukuki sebepleri sorularak getirtilip dosya içerisine alınmasından sonra bu kayıt ile dava konusu taşınmaz (veya taşınmazlar) arasındaki bağlantısı tespit edilmeli, bir başka bir deyişle tapu kaydı uygulamalıdır. Bu uygulamanın keşif yoluyla yapılması zorunludur. Zira Hukuk Muhakemeleri Kanununun 266’ncı maddesinde özel ve teknik bilgiye ihtiyaç gösteren hâllerde bilirkişi görüşüne başvurulacağı belirtilmiştir ve dava konusu taşınmazın mevkii ve sınırlarının hâkim tarafından bilinmesi mümkün değildir. O yüzden hâkim tapu uygulaması için bilirkişiye başvurmalıdır. Hâkim, taraflar anlaşır ise onların ittifak ettiği, anlaşamazlar ise resen belirleyeceği bilirkişiye dayanak tapu kaydının ilk tesisinden itibaren okunur ve kayıtlarda geçen sınırların arz üzerinde neresi olduğu, tapudaki sınırlar ile arz üzerindeki sınırlar arsında farklılık var ise bunun neden ileri geldiğini sorar ve fen bilirkişisinden belirlenen sınırların kroki üzerinde gösterilmesini ister ve böylece kaydın çekişme konusu taşınmaza uyup uymadığı belirlenir. Elbette tüm bu uygulamalar tapu kaydının sınırlarının sabit olması ve taşınmazın sınırlarının mahalli bilirkişilerce duraksamaya meydan vermeyecek şekilde gösterilmesi hâlinde geçerlidir.

Tapu kaydının değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı olması durumunda ise kapsamının nasıl tayin olunacağı Kadastro Kanunu’nun 20’nci maddesinin C bendinde gösterilmiştir. Buna göre harita, plân ve krokiye dayanmayan kayıt ve belgeler değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırları içermesi hâlinde belge ve kayıtlarda yazılı miktara itibar olunacağı açıklanmıştır. Gerçekten de belgenin birbiriyle bağlantısız, değişme ve genişletmeye elverişli sınırları içerdiği durumlarda belgenin kapsamı miktarı ile geçerlidir. Bu kuralın uygulanması için kayıtta sınırlardan herhangi birisinin genişletmeye elverişli olması yeterlidir.

Gelinen bu aşamada değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınır (sabit olmayan sınır) kavramı da açıklığa kavuşturulmalıdır.

Gelinen bu aşamada değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınır (sabit olmayan sınır) kavramı da açıklığa kavuşturulmalıdır.

“Sabit olmayan sınır”, kayıtlarda şahısların yer almadığı sınırlardır. Yargıtay içtihatlarında mera, orman, fundalık çalılık, deniz, hâli, hendek, çay, dere, taşlık, kayalık, kumluk, harman, dağ tepe, bayır, yol, çayır gibi sınırları taşıyan tapu kayıtlarının değişebilir sınırlı oldukları kabul edilmektedir (Özmen, İ./ Çorbalı, H.: 3402 sayılı Kadastro Kanunu Şerhi, Ankara,1991, s.815 vd.). Ne var ki bu sınırları taşıyan kayıtların sabit sınırlı olduğunu iddia etmek yapılan araştırma ile sınır yapısı ya da taşınmazın konumu itibariyle sabit sınırlı bulunduğu sonucuna varmak mümkündür. Örneğin kaydın tesis olunduğu gündeki yol sınırının güzergâh değiştirmediği, kayıtta geçen dere ve çay sınırını kayıt tarihindeki yatağı saptanabiliyorsa, bu sınırları da sabit kabul etmek veya düz arazi bitiminden itibaren birden yükselen dağ sınırı taşıyan kaydın taşınmazın fizik yapısına göre değişmez nitelikte olduğunu söylemek mümkün olacaktır. Böyle durumlarda da taşınmazın sabit sınırlarla çevrili tapu kaydı kapsamında kaldığı kabul edilmeli, kaydın kapsamı sabit sınırlarla çevrelediği alan olarak belli edilmelidir. Yapılan uygulama sonucu kayıtta yazılı sınırın değişir genişletmeye elverişli olduğu sonucuna varılırsa kapsamı yukarda da değinildiği gibi tapu kaydında yazılı miktarına göre belirlenmelidir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 20’nci maddesinin son fıkrasındaki düzenleme uyarınca değişebilir ve genişletmeye elverişli sınırları içeren kayıt ve belgelerin miktarı dışında kalan fazlalıklar ancak koşulları mevcut olduğu takdirde aynı Kanunun 14 ve 17’nci maddesi hükümleri uyarınca kazanılabilir.

Somut olaya dönülecek olursa T.Evvel 1338 tarih ve 34 sıra numaralı tapu kaydının boğaz ve göl, Yusuf tariki, göl, Yusuf tariki, top tepe okuyan sınırları kural olarak değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlardandır. Yukarıda da değinildiği üzere bu gibi sınırlar değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlardır. Bu nedenle dava konusu tapu kaydının üzerinde yazılı 30 dönüm olan miktarı itibariyle geçerli olduğunun kabulü zorunludur. Kaldı ki T.Evvel 1338 tarih ve 34 sıra numaralı tapu kaydı 30 dönüm olup bozma kararı kapsamı dışında kalan 608 parsel sayılı taşınmaza revizyon görmüştür. Bu durumda dava konusu olan 749, 750 ve 751 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıt kapsamı dışında olduğu kabul edilmelidir.

Tapulama sırasında kayıt miktar fazlası olarak zilyetliğine dayanılarak Cemal adına tescil edilen 610 parsel sayılı taşınmazın etrafı mera parseli ile çevrili olup konumu itibariyle meradan açılmak suretiyle elde edilen yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Zira 610 sayılı parselin özel mülkiyete konu yapılması halinde mera niteliğinde bulunan ve onunla bir bütünlük oluşturan 750 parsel sayılı meranın bütünlüğünün bozulacağı açıktır.

Tapulama sırasında kayıt miktar fazlası olarak zilyetliğine dayanılarak Cemal adına tescil edilen 610 parsel sayılı taşınmazın etrafı mera parseli ile çevrili olup konumu itibariyle meradan açılmak suretiyle elde edilen yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Zira 610 sayılı parselin özel mülkiyete konu yapılması halinde mera niteliğinde bulunan ve onunla bir bütünlük oluşturan 750 parsel sayılı meranın bütünlüğünün bozulacağı açıktır.

O hâlde mahkemece tapu kayıt kapsamında kalmayan ve zilyetlikle de kazanılması mümkün olmayan taşınmazlar hakkında mera olarak sınırlandırma istemi ile açılan davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1- Yukarıda (I) nolu bentte açıklanan nedenle birleşen dosya davacısının isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2- Yukarıda ( II ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen sebeplerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının davacı birleşen davalıya geri verilmesine, aynı Kanun'un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.06.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1813, Karar No: 2019/4952, Tarih: 22.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2019/1813 E.  ,  2019/4952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Katılanlar ... ve ...’e yönelik yağma suçundan sanık ... hakkında TCK'nin 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmediğinden bahisle ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin İZMİR 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 20.12.2013 gün, 2013/34 Esas ve 2013/294 Karar sayılı hükmün, temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesi 28.02.2018 gün, 2015/2180 Esas ve 2018/1520 Karar sayılı kararı ile;

“Sanık hakkında soruşturma evresinde alınan İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün 13/11/2012 tarih ve 17726 sayılı raporunda, yağma suçu bakımından işlediği iddia edilen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğu ve dolayısıyla farik ve mümeyyiz olduğunun belirtildiği, kovuşturma evresinde ise hakkında aldırılan SİR raporunda “İşlediği iddia edilen suçun hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince kavrayabilir düzeyde olmadığının düşünüldüğü, 3 yıldır özel eğitime gittiği, okuma-yazmayı zor söktüğü, akademik başarısının oldukça düşük olup, zihinsel geriliğinin yanı sıra sağlık probleminin de bulunduğunun” belirtilmesi üzerine ise mahkemece sanık hakkında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Hastanesinden alınan, 17/04/2013 tarih ve 84279242-440 sayılı yağma suçuna dair düzenlenen raporda yer alan "...işlediği ilk suç olması da dikkate alınarak, kolayca başkalarından etkilendiği, suç tarihinde fiilin anlam ve sonuçlarını değerlendirme yeteneğinin tam olarak gelişmemiş olduğunun kabulünün tıbben daha uygun olacağı..." kanaatinin yer aldığı, mahkemece bu itibarla sanık hakkında yağma suçundan ceza verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmakla; sanığın Adli Tıp Kurumu'na sevki yapılmak suretiyle, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesinden sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2018 gün, 2018/93 Esas, 2018/380 Karar sayılı kararı ile;

“Bilindiği üzere 12-15 yaş grubundaki suça sürüklenen çocukların fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince

Bozma sonrası İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2018 gün, 2018/93 Esas, 2018/380 Karar sayılı kararı ile;

“Bilindiği üzere 12-15 yaş grubundaki suça sürüklenen çocukların fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince

gelişip gelişmediği konusunda takdir yetkisi TCK'nin 31/2. maddesi uyarınca mahkemeye aittir. Mahkeme bu yetkiyi kullanırken çocuğun adli psikiyatrik raporuyla 5395 sayılı ÇKK'nın 35. maddesinde belirtildiği üzere sosyal inceleme raporunu inceleyip bu raporlara göre kanaat oluşturur. Yukarıda deliller bölümünde bahsedildiği üzere tek imzalı İzmir Adli Tıp Kurumundan alınan adli psikiyatrik raporda "Suça sürüklenen çocukta herhangi bir zeka geriliği ve çocukluk dönemi psikiyatrik sendrom arazı bulunmadığı" kanaatine varılarak yağma fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmiş olduğu belirtilmiştir. Suça sürüklenen çocuk hakkında uzman psikolog Volkan Karpat tarafından düzenlenen sosyal inceleme raporunda anne ve babasının 4 yıl önce ayrıldıkları, ebeveynleri tarafından ihmal edildiği, zihinsel olarak yaşıtlarından geri ve suç tarihi itibariyle 12 yaş 4 aylık olduğu, özel eğitime gittiği, bu nedenlerle küçüğün işlediği iddia edilen suçun kötü olduğunu bilmekle beraber zihinsel durumu, yaşam öyküsü, içinde bulunduğu olumsuz koşullar ve yaşı nedeniyle fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince kavrayabilecek düzeyde olmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca dosyaya sunulan Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinden alınan 26/12/2012 tarihli raporda da suça sürüklenen çocuğun hafif düzeyde mental retardasyon olduğu, %50 özürlü olduğu tespit edilmiş, yine mahkememizce yapılan gözlemde de suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun anlam ve sonuçlarını değerlendirme yeteneğinin tam olarak gelişmediği düşünülmüş, alınan sosyal inceleme raporu, Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen rapor ve mahkeme gözleminin İzmir Adli Tıp Kurumunca düzenlenen tek imzalı doktor raporuyla çeliştikleri görülmekle suça sürüklenen çocuk Ege Üniversitesine sevk edilmiş, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığının üç öğretim üyesi tarafından düzenlenen raporda da suça sürüklenen çocuğun hafif mental retardasyon olduğu, özel eğitime gittiği, davranım bozukluğu bulguları olduğu tespit edilerek fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını değerlendirme yeteneğinin tam olarak gelişmemiş olduğu belirtilerek sağlık tedbiri önerildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar bozma ilamında İzmir Adli Tıp Kurumunca düzenlenen tek imzalı raporla üniversitece düzenlenen rapor arasında çelişki bulunduğundan ve bu çelişkilerin giderilmesi gerektiğinden bahisle kararımız bozulmuşsa da İzmir Adli Tıp Kurumunca tek imzalı olarak düzenlenen doktor raporunda "Herhangi bir zeka geriliği ve çocukluk dönemi psikiyatrik sendrom arazı bulunmadığı" gerekçesiyle bu rapor düzenlenmiştir, oysa gerek Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinden alınan gerek Ege Üniversitesinden alınan heyet

raporunda ve sosyal inceleme raporunda suça sürüklenen çocukta mental retardasyon bulunduğu, anne ve babasının ayrı olup çocuğun ihmal edildiği, özel öğretimden yararlandığı, davranım bozukluğu bulgularının bulunduğu tespit edilmiş olup İzmir Adli Tıp Kurumunca düzenlenen tek imzalı raporun dayanağının kalmadığı anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk olay tarihinde 12 yaş 4 aylıktır, mahkemece yapılan gözlemde de suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suç fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin tam olarak gelişmediği düşünülmüş olup alınan sosyal inceleme raporu, Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporu ve Ege Üniversitesi öğretim

görevlilerince düzenlenen heyet raporu birbirini doğruladığından ve İzmir Adli Tıp Kurumunca düzenlenen tek imzalı raporun dayanağı da kalmadığından mahkememizce Ege Üniversitesince düzenlenen rapora itibar edilerek hüküm kurulmasında hukuka bir aykırılık görülmediği” gerekçesi ile ilk hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Bu hükmün katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "Bozma" istekli 21.05.2019 gün ve 2019/26555 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilen dosya; incelenerek değerlendirilmiş ve karara bağlanmıştır.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Sanığın Adli Tıp Kurumuna sevki yapılmak suretiyle dosya içerisinde yer alan raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesinden sonra karar verilmesi gerektiğinden, bozulmasına dair;

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 28.02.2018 gün, 2015/2180 Esas ve 2018/1520 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2018 gün, 2018/93 Esas ve 2018/380 Karar sayılı ilamındaki direnme kararı yerinde görülmediğinden,

CMK'nin 307/3. maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13900, Karar No: 2023/409, Tarih: 06.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/13900 E.  ,  2023/409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2016 tarihli ve 2015/348 Esas, 2016/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 03.07.2020 tarihli ve 14-2016/120474 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, temyiz isteminde özetle: Tarafına verilen cezanın haksız olduğu, suçu işlemediğinin sabit olduğu, cezasının yeterli görülmesi durumunda adli para cezasına çevrilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in 26.05.2015 günü saat 18.10 sıralarında ... Caddesi üzerinde yürümekte olan katılan ...'nin yanına gelerek "Vay be bu ne güzellik" dediği, onu takip ettiği, telefon numarasını istediği, katılanın evine girdikten sonra da dışarıda bekleyip biraz oyalandığı böylece üzerine atılı suçu işlediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın işlediği kabul edilen cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2016 tarihli ve 2015/348 Esas, 2016/35 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14322, Karar No: 2024/10470, Tarih: 27.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/14322 E.  ,  2024/10470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇTAN ZARAR

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.02.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 12.12.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, özel bir bankaya ait ATM cihazına tekme atarak zarar verme şeklindeki eyleminin TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen basit mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 13.11.2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.