muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14443, Karar No: 2012/2200, Tarih: 24.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14443 E.  ,  2012/2200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilern 09.12.2009 gün ve 2006/418 Esas, 2009/1014 Karar sayılı hükümler ile sanık ...'ın vâki temyiz isteminin reddine ilişkin aynı Mahkemece verilen 23.08.2010 günlü Ek Kararın Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların yokluklarında verilen 09.12.2009 tarihli kararın sanık ...'ın kovuşturma aşamasında, sanık ...'in de soruşturma ve 08.06.2010 havale tarihli temyiz dilekçesinde vermiş oldukları adreslerine usule uygun olarak Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca 30.03.2010 ve 31.03.2010 tarihlerinde tebliğ edildiği, keza kararda başvurulacak kanun yolu, süresi ve merciin açıkca gösterildiği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.10.2010 gün ve 2010/169-188 sayılı Kararında ayrıntısı açıklandığı üzere; kararda sadece başvuru şeklinin gösterilmemiş olmasının "kanun yolu süresinin" işlemeye başlamasını engellemeyeceği, zira belirtilen sürede yanlış mercie, yanlış şekilde bir başvuruda bulunulması halinde bu yanılmanın, 5271 sayılı CMK.nın 264. maddesi kapsamında değerlendirileceği, başvuranın haklarının ortadan kalkmayacağı anlaşıldığından, sanık ...'in 21.05.2010 tarihinde yasal bir haftalık süreden sonra yaptığı temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ...'ın süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddine dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının rediyle 23.08.2010 tarihli Ek Kararın ONANMASINA, 24.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8411, Karar No: 2012/1763, Tarih: 21.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/8411 E.  ,  2012/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2012/16. H.D. 505, 509 ve 513 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oy çokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılmasının uygun olacağı sonucuna varılmakla; sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adresini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, şikayet tarihi itibariyle sanığın ticareti terk edip etmediği hususunda ticaret sicili memurluğunda ve farklılık var ise vergi dairesinde kayıtlı olduğu adreslerde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1805, Karar No: 2019/9783, Tarih: 07.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/1805 E.  ,  2019/9783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına, katılanın aşamalarda alınan istikrarlı beyanlarında sanığın sopayla ayağına vurduğu, sopayla başına vuracağı sırada başını korumak için elimi getirdiğimde sanığın sopayla elime vurduğunu beyan etmesi, beyanını destekleyen Uzunköprü Devlet Hastanesinin 12.06.2014 tarihli raporunda ''Sol diz femur medialde ağrı hassasiyet, sağ el üzerinde yer yer skarlar'' tespit edilmesine göre; sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2617, Karar No: 2018/2191, Tarih: 26.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2617 E.  ,  2018/2191 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının....parsel sayılı taşınmazdaki binanın zemin katta bulunan 1 nolu bağımsız bölümün maliki olduğu ve bu bağımsız bölüme düşen arsa payının tapu sicil kayıtlarında 14/480 olarak göründüğü ancak gerek tahsis edilen metrekare açısından gerekse de aidat ödemeleri bakımından binada bulunan diğer dairelerle karşılaştırıldığında dava konusu 1 nolu bağımsız bölüme düşen 14/480 pay hali hazırdaki ruhsatlı bina koşullarında tutarsız ve yanlış olarak hesaplanarak sicile işlendiği veya düzeltilmediği beyan edilerek, davaya konu taşınmaz ile diğer bağımsız bölümlerin arsa paylarının da düzeltilerek yeniden hesaplanan tüm arsa paylarının tapuya tescili istenilmiş, mahkemece; davanın kabulüne.... ilçesi, .... 84 parselde kayıtlı taşınmazın tapudaki arsa paylarının iptali ile, yeniden düzenlenen arsa paylarının tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm dahili davalı ... Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 634 sayılı Kanunun 3. maddesi gereğince açılmış arsa payının yeniden düzenlenmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

....

....

Somut olayda dava konusu taşınmazda kat irtifakının kurulduğu 30.07.1987 tarihinde; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi dava konusu taşınmazda 1987 yılında kat irtifakının ve kat mülkiyetinin kurulduğu dikkate alındığında, aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu bilirkişi kurulunca açıkca saptanmamış, ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin değerlerini olumlu veya olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulü doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

Dosya içerisinde bulunan 9 Ekim 1986 tarihli liste başlıklı evrakta 1 nolu büro 14/480 arsa paylı, 3.500,000 TL değer, 2 nolu mesken 40/480 arsa paylı, 5.000,000 TL değer, 3 nolu mesken 38/480 arsa paylı 4500,000 TL değer olarak belirlendiği dikkate alındığında ve bilirkişi raporunda zemin kattaki büroya en yüksek arsa payının verilmesinin somut ve geçerli nedenleri açıklanmadığından doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dahili davalı ... Müdürlüğünün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 26/03/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17466, Karar No: 2012/30503, Tarih: 17.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/17466 E.  ,  2012/30503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılan sanık ...'ın, hakkında değişik yerlerde "pezevenklik yapıyor" dediğini duyduğu sanık ...'yle konuşmak için yanına gittiğinde sanık ...'un "söylemiş olabilirim, ne olmuş" şeklindeki sözleri üzerine kırık şişe ile Şenol'u kasten yaraladığının oluşa uygun şekilde kabul edilmesi karşısında,

Sanık ...'un, katılan sanık ...'in onur, şeref ve saygınlığına saldırı niteliğinde olan, daha önceden yokluğunda söylediği sözü, olay sırasında da "söylemiş olabilirim, söylediysem ne olmuş" şeklinde ifade etmesinin, yoklukta söylediği önceki sözün tekrarı mahiyetinde olup olmadığı değerlendirilerek, tekrarı olduğunun kabulü halinde aynı sözler yüze karşı da söylenmiş olacağından hakaret suçundan hükümlülük kararı verilmesi yerine, yüze karşı sarf edilen "demiş olabilirim" kelimelerinin, onur ve saygınlığı rencide edecek nitelikte olmadığı" biçimindeki yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

2-Sanık ...'un sözlerinin, katılan sanık yararına haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirip gerektirmeyeceğinin tarışılmaması,

Yasaya aykırı ve katılan sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3003, Karar No: 2018/3943, Tarih: 25.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3003 E.  ,  2018/3943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi beglede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Keşidecisi ... olan ...Bankası ... Şubesine ait...nolu 2.600.00 TL meblağlı çeki ticari ilişki nedeniyle sanık ... tarafından müştekiye verildiği, bankaya ibrazında karşılıksız çıkması üzerine icra takibine konu edildiği, keşideci ...'ın imzaya itirazı üzerine yapılan incelemede ise imzanın ...'in eli ürünü olmadığının tespit edildiği, bu şekilde sanık ... ile hakkında beraat kararı verilen temyiz dışı sanık ...'ın birlikte hareket ederek sahtecilik suçunu işledikleri iddiası ile açılan davada; sanık ...'ın suça konu çekin kendisine ait olduğunu, ancak ne şekilde elinden çıktığını bilmediğini, bu çek nedeniyle herrhangibir başvurusu olmadığını, bir ara iflas edip yurtdışına çıktığını savunması, sanık ...'ın,... ile aynı şirketin ortakları olduklarını ve şirketin iş makinası yedek parça alımı borcu için suça konu çeki... tarafından hazırlanmış olarak alıp müştekiye verdiğini, çekin sahte imzalı olduğunu bilmediğini, sonradan da suça konu çek bedelini müştekiye ödediğini, ... tarafından bir oyuna geldiğini savunması, müştekinin borç ödendiği için şikayetinden vazgeçmesi ve aldırılan bilirkişi raporuna göre suça konu çekteki keşideci imzasının sanıklar ile müştekinin eli ürünü olmadığının tespit edilmesi karşısında; sanığın tüm aşamalardaki beyanlarının birbiriyle örtüştüğü, diğer sanık ...'in suça konu çekin ne şekilde elinden çıktığını da izah edemediği anlaşılmakla, çeki karne sahibi ve iş ortağı olan ...'ten aldığını, iş ilişkisi nedeniyle müştekiye verdiğini beyan eden sanık ...'ın suça konu çekin sahte olduğunu bildiğine ve suç kastı ile hareket ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22374, Karar No: 2014/15473, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22374 E.  ,  2014/15473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bafra 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2012/592-2013/174

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13395, Karar No: 2024/4046, Tarih: 13.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13395 E.  ,  2024/4046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/31 E., 2016/478 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde

kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymaması ile Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/478 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın uygun olmadığına, temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay, şüphe ile durdurulan sanığın üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi ile başlatılan soruşturmada verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri ile sanığın yükümlülüklerine uymamasına ilişkindir.

B. Sanık ele geçen maddeyi içmek için aldığını ikrar etmiş, denetim yükümlülüklerine ailesine bakması nedeni ile uyamadığını beyan etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Sanık ele geçen maddeyi içmek için aldığını ikrar etmiş, denetim yükümlülüklerine ailesine bakması nedeni ile uyamadığını beyan etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 27.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırılık olarak kabul edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/478 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.05.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2006/9637, Karar No: 2007/8070, Tarih: 15.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/9637 E.  ,  2007/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 9.İş Mahkemesi

Tarih : 13.04.2006

Davacı, davalı işveren nezdinde 1370 gün çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, davalıya ait Eczane işyerinde hizmet akdine dayalı olarak 01.11.1996-11.06.2001 tarihleri arasında geçen çalışmalarının kesintisiz olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; İşçilik hakları davasında tanıklık yapanlar için işverenin suç duyurusu üzerine hazırlık soruşturması sırasında 1998 Ağustosunda işten ayrılıp 1999 Mayıs ayında yeniden başladığına ilişkin davacının savcılık ifadesi ile 25.08.2000-10.10.2000 ve 15.12.2000-23.02.2001 tarihleri arasında başka işyerinden kuruma bildirilen çalışmalar nedeniyle anılan dönemlerin tespitinin mümkün olmadığı, 01.11.1996-30.4.1998 tarihleri arasında ise davacının çalışmalarının ayda 15 gün üzerinden bildirildiği,  SSK kayıtları ve imzası inkar edilmeyen işe giriş bildirgelerinin çalışmanın kesintili olduğuna ve ara verilerek yeniden başlanıldığına karine olduğu, davacının anılan dönemlere ilişkin bordrolarda imzasının bulunmadığı, dava konusu döneme ilişkin olarak temyiz edilmeden kesinleşen ve SSK’nın da taraf olmadığı işçilik hakları dosyası dışında davacının delilinin bulunmadığı, kaldı ki davacının dahi1998 Ağustosunda işten ayrılıp 1999 Mayıs ayında yeniden işe başladığını beyan etmesine rağmen işçilik haklarına ilişkin davada kesintisiz hizmete göre düzenlenen raporun karar esas alındığından hizmet tespiti davasında kabulünün mümkün bulunmadığı kabul edilerek, davanın sübut bulmadığından bahisle reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerçekten, davacının, işyerindeki çalışmaları 01.11.1996–30.4.1998 tarihleri arasında işe giriş bildirgelerine, aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kısmi olarak, 23.02.2001–22.06.2001 tarihleri arasında ise tam olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir. Dolayısıyla ihtilaflı olan süre 01.11.1996–23.02.2001 tarihleri arasında kalan süredir. Öte yandan işe giriş bildirgesi ve bordrolar davacı çalışmalarının işyerinde kesintili geçtiğinin karinesidir. Karinenin tersinin ise eşdeğerdeki belgelerle kanıtlanması gerektiği söz götürmez. Başka bir anlatımla yazılı belgelerin varlığı halinde tanık sözlerine itibar edilemez. Dairemizin, giderek Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.