muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/38802, Karar No: 2014/30832, Tarih: 23.10.2014

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; dosya içeriğine göre davacının sattığı tüp başına prim aldığı anlaşıldığından fazla çalışmanın normal saat ücretini aldığının kabulü ile sadece %50’lik kısmının hüküm altına alınması gerekirken, Mahkemece hatalı hesaplama tarzına itibarla bu alacağın yazılı şekilde hüküm altına alınması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9684, Karar No: 2010/12775, Tarih: 10.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9684 E.  ,  2010/12775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyetçi vekili müvekkilinin alacağının işçi alacağı niteliğinde olduğunu ve düzenlenen sıra cetvelinde birinci sırada olması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin düzeltilmesine ve durumu bildiği halde alacağın ödenmesini geciktiren davacının tazminatla mahkûmiyetine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan vekili şikâyetçinin işçi alacağından doğan imtiyazını ancak hacze iştirak halinde ileri sürebileceğini bildirerek şikayetin reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesi'nce haciz tarihlerine göre şikâyetin kısmen kabulüne, 1. sıraya İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4448, 2. sıraya İzmir 14. İcra Müdürlüğünün 209/7437, 3. sıraya İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4032 ve 4. sıraya da İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4447 sayılı takip dosyalarının alınmasına; yasada düzenlenmediğinden tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle yasada tazminata ilişkin düzenleme bulunmamasına ve muvazaa iddiasıyla sıra cetveline itiraz etmek için yasada öngörülen yedi günlük sürenin (İİK.m.142) geçmiş olması karşısında, genel mahkemede açılacak diğer davaların beklenilmesinde ekonomik beklentiler dışında hukuki bir yarar görülmemesine şikayetçi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

2- Alacaklısı ... olan İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4032 sayılı dosyasından üçüncü şahsa birinci haciz ihbarnamesinin tebliği tarihinde (16.3.2009 günü) konulan ihtiyati haciz, İcra ve İflas Kanunu'nun 264 üncü maddesi uyarınca İzmir 8. İcra Mahkemesi'nin 25.6.2009 gün ve 2009/607–870 E.K. sayılı kararı ile aynı tarihte kesin hacze dönüşmüştür.

Şikâyetçinin ihtiyati haczi ise 4.5.2009 günü konulmuş olup, ödeme süresinin sona erdiği 11.5.2009 günü akşamı mesai saati bitimi itibariyle kesin hacze dönüşmüştür.

Bu durumda şikâyetin kabulüne ve sıra cetvelinin iptali ile dağıtıma konu paranın şikâyetçiye isabetini sağlayacak şekilde yeni bir sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmek gerekirken; açılmış bir davası olmayan ...’ya ait ve pay ayrılmayan İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4447 ve 2009/4448 sayılı dosyaların sırasının değiştirilmesi ve onlara para isabet edecek şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda şikâyetin kabulüne ve sıra cetvelinin iptali ile dağıtıma konu paranın şikâyetçiye isabetini sağlayacak şekilde yeni bir sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmek gerekirken; açılmış bir davası olmayan ...’ya ait ve pay ayrılmayan İzmir 5. İcra Müdürlüğünün 2009/4447 ve 2009/4448 sayılı dosyaların sırasının değiştirilmesi ve onlara para isabet edecek şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11, Karar No: 2015/3841, Tarih: 02.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/11 E.  ,  2015/3841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde meydana gelen kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 10/07/2008 tarihinde gerçekleşen kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 10/07/2008 tarihinde inşaatta bekçi olarak çalışmakta iken iş kazası geçirdiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, davalı işverenin davacının çalışma olgusunu reddettiği, davacının değil; davacının oğlunun işyerinde sigortalı olarak çalıştığını savunduğu ve zamanaşımı def'inde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun “İş kazası ve meslek hastalığının tarifi” başlığını taşıyan 11’inci maddesi olup, maddede, bazı hal ve durumlarda meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylar iş kazası olarak tanımlanarak, iş kazasının varlığı için gereken koşullar açıklanmış, gerek anılan Kanunda, gerekse diğer yasal mevzuatta bu tür iş kazasının varlığının saptanmasına yönelik davaların belli bir sürede açılması gerektiği yönünde herhangi bir zamanaşımı veya hak düşürücü süre düzenlemesine yer verilmemiş bulunmakla, söz konusu nitelikteki davaların her zaman açılması olanaklıdır. Diğer taraftan belirtilmelidir ki, bu tür davalarda, yargılama sonunda elde edilecek hükmün sigortalılık hakları yönünden uygulayıcısı konumundaki ... ... Kurumu Başkanlığı’na husumet yöneltilmesi gerektiği gibi, verilecek kararın hukuki sonuçları ve doğurabileceği yükümlülükleri dikkate alındığında, hak alanını ilgilendirdiği için sigortalının işvereninin de taraf olarak yer alması zorunlu olup, bir başka anlatımla, bu tür davalarda Kurum ile işveren arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaktadır.

Ayrıca; 506 sayılı Kanunun “Zamanaşımı ve hakkın düşmesi” başlığını taşıyan 99’uncu maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan gelirlerin, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrayacağı, bu durumda olanların gelirlerinin, yazılı istek tarihini izleyen aybaşından itibaren başlayacağı, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından kazanılan diğer hakların ise, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse düşeceği, geçici iş göremezlik ödeneğini veya herhangi bir döneme ilişkin gelirini beş yıl içinde alamayanların, söz konusu ödenek ve gelirlerinin ödenmeyeceği belirtilmiş, 5510 sayılı ... Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 01.10.2008 günü yürürlüğe giren “Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlıklı 97’nci maddesinde de, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası ve meslek hastalığı durumunda bağlanması gereken gelirlerin, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı, Kuruma başvurmamanın haklı bir sebebe dayandığını genel hükümlere göre kanıtlayanlar hakkında, yukarıdaki hükümlerin uygulanmayacağı açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, anılan maddelerde iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan ... sigorta yardımları yönünden zamanaşımı ve hak düşürücü süre düzenlemelerine yer verilmiş olup, inceleme konusu davada bu hükümlerin uygulama olanakları bulunmamaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında yapılan değerlendirmede; tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplandıktan sonra yapılacak irdelemeyle elde edilecek sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, davada uygulama olanağı bulunmayan 506 sayılı Kanunun 99 ve 5510 sayılı Kanunun 97. maddelerine dayanılarak zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/283, Karar No: 2004/2, Tarih: 20.01.2004

Ceza Genel Kurulu 2003/6-283 E., 2004/2 K.

**Ceza Genel Kurulu 2003/6-283 E., 2004/2 K.**

**- SORUŞTURMANIN GENİŞLETİLMESİ SORUNU**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 24 ]

- 1918 S. KAÇAKÇILIĞIN MEN VE TAKİBİNE DAİR KANUN (MÜLGA) [ Madde 31 ]

**"İçtihat Metni"**

Sahtecilik suçlarından sanıklar İ…

….. B…

….. ve A…

… Ç…

…..'in beraetlerine ilişkin Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.3.2000 gün ve 278-69 sayılı hüküm, katılan idare veki-linin tem-yizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 20.11.2001 gün ve 14162-14143 sayı ile; "Toplu kaçakçılık suçundan açılan kamu davasına ilişkin Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesi-nin 1999/52 esas sayılı dosyası getirtilip incelendikten sonra sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkeme ise 26.12.2002 gün ve 5-467 sayı ile "Olayımızda gümrük muayene memurları tarafından konteynır açıldığında gümrük müşavirince ibraz edilen gümrük giriş beyannamesi ve faturada miktar, nitelik ve fiyat olarak bir aykırılık görülmemiş, beyan harici kültür-fizik ve jim-nastik aletleri bulunmuştur. Beyan harici mal çıkması kaçakçılık suçunu oluşturmakta olup bu konuda da Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır. Bu davanın bekletici mesele yapılması veya getirtilerek incelenmesi dosyamızın sonucunu etkilemez, bu itibarla bozma kararındaki gerekçeye katılınmamış, yapılan ithalatta gümrük müşavirinin sorumluluğunun da bulunmadığı anlaşılmıştır." gerekçesiyle ilk hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de katılan idare vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "bozma" istekli 10.11.2003 gün ve 10492 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup, düşünüldü;

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıkların sahtecilik suçundan beraetlerine karar verilen somut olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, bozmadan sonra aynı yer 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2001/442 esasına kayıt edildiği saptanan kaçakçılık suçuna ilişkin dosyanın getirtilip incelenmesi suretiyle soruşturmanın genişletilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Sanıklardan İsmet Başkan'ın yönetim kurulu başkanı olduğu, Mega Response Tüketim Malları Pazarlama Anonim şirketinin Japon Mokuseı Corporatıon firmasından yaptığı ithalat nedeniyle, şirket yetkilisi diğer sanık A.. Ç…

Sanıklardan İsmet Başkan'ın yönetim kurulu başkanı olduğu, Mega Response Tüketim Malları Pazarlama Anonim şirketinin Japon Mokuseı Corporatıon firmasından yaptığı ithalat nedeniyle, şirket yetkilisi diğer sanık A.. Ç…

…. tarafından Haydarpaşa Giriş Gümrük Müdürlüğüne verilen 23.2.1999 tarihli giriş beyannamesinde, beyanname muhteviyatı 256 adet kap içerisinde 3200 adet kuştüyü yastık olarak bildirilmiş ve bu beyannameye kuştüyü yastıklarla ilgili düzenlenen fatura eklenmiş, sözkonusu eşyanın yapılan muayene ve tespitinde 160 kapta 3200 adet kuş tüyü yastığı ile beyan harici 200 adet kültür-fizik ve jimnastik aletleri bulunduğunun belirlenmesi üze-rine, Üsküdar C.Başsavcılığına suç ihbarında bulunulmuş, sanıklar İsmet Başkan ve A.. Ç.... hak-larında sahtecilik ve kaçakçılık suçlarından dolayı kamu davaları açılmıştır.

Sanık İ…

….. B…

….. duruşmada alınan savunmasında, kuştüyü yastık ve kültür-fizik aletlerini aynı firmadan ithal ettim, bunlar farklı tarihlerde, farklı konteynırlarla gelecekti, kuştüyü yastıklar ile ilgili faturayı ve ordinoyu gümrükçüme verdim, o da faturaya uygun olarak gümrük giriş beyan-namesi tanzim etti, konteynır açıldığında aynı firmadan ithal ettiğimiz kültür fizik ve jimnastik aletlerinin de aynı konteynır içinde gönderildiğini öğrendim, beyanname harici mal çıktığı bildi-rilince, sözkonusu spor aletlerinin firmam tarafından ithal edildiğini, ancak farklı konteynırla gönderileceği için beyanda bulunmadığını belirtip, ek beyanname vermek istedim, daha sonra mallarla ilgili ithalatçı faturası gelince ek beyanname verdik, fatura sahte değildir, suçlamayı ka-bul etmiyorum şeklinde beyanda bulunmuştur.

Sanık vekili tarafından sunulan belgelerin incelenmesinde, giriş beyannamesine ekli, fatura fo-tokopisinin 17.12.1998 tarih, 31.680 dolar bedelli, 3200 kuştüyü yastığa ait olduğu, jimnastik aletlerine ait faturanın ise 12.1.1999 tarihli ve 9430 dolar bedelli olduğu, yük teslim ordinosunda 256 parça olarak bildirildiği, Mokuseı Corporatıon firmasınca gönderilen 8.3.1999 tarihli yazı tercümesinde; konteynırda boş yer bulunduğundan 95 zarflık 194 parça müteakip ay siparişinin konteynıra konulmak zorunda kalındığı, pazarlama bölümünce ilave ürünlere ait fatura hakkında bilgi verilmediği belirtilerek, 12.1.1999 tarihli faturanın gönderildiği bildirilmiştir.

Sanık A…

…. Ç…

….. duruşmada alınan beyanında, sanıkla çalışmıyorum, ancak sanığın gümrük iş-lemlerini yapan M...... T.......komşum olur, kendisi Arma gümrüklemenin sahibidir, imza attığım boş beyannameyi M...... T.......doldurmak sureti ile sanığın ithal ettiği mallar ile ilgili giriş be-yannamesini tanzim etmiş, bu ithalat işlemini M...... T.......takip etti, suçlama ile ilgim yoktur, imza yetkisi olmadığı için ben yapıyordum şeklinde savunma yapmıştır.