muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2988, Karar No: 2019/6161, Tarih: 13.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2016/2988 E.  ,  2019/6161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KOCAELİ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma veya sağlama

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, teknik araçlarla izleme, görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmış ve mahkemece suçun sübutu gizli soruçturmacı faaliyetleri sonucu tanzim edilen rapora dayandırılmıştır.

CMK'nın 217. maddesine göre sanıklara atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Sanıklar dosya içinde yer alan raporu kabul etmeyerek atılı suçu kabul etmemiştir.

Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

1-Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığının araştırılarak, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilip bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-Gerekçeli karar başlığında "26/02/2014" olan karar tarihinin "26/02/2013" şeklinde yazılması,

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-Gerekçeli karar başlığında "26/02/2014" olan karar tarihinin "26/02/2013" şeklinde yazılması,

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 13/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10988, Karar No: 2023/1310, Tarih: 23.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10988 E.  ,  2023/1310 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1015 E., 2022/1701 K.

DAVA TARİHİ : 01.10.2020

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/569 E., 2021/799 K.

Taraflar arasındaki çocukla baba arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması, mümkün olmazsa yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı anne vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararın niteliğinin duruşma istenebilecek davalardan olmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacı anne vekilinin duruşma isteğinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı anne vekili dava dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilerek babayla kişisel ilişki tesis edildiğini, annenin ...'da babanın ...'da yaşadığını, taraflar arasında kişisel ilişki konusunda sorun çıkmadığını ancak pandemi nedeniyle son dönemlerde görüşemediklerini, salgın nedeniyle görüşmelerin yatılı olmamasını talep ettiklerini, babanın çocuk ile nerede görüştüğü bilinmediğinden annenin çocuğun sağlığından endişe ettiğini iddia ederek kişisel ilişkinin kaldırılmasını, mümkün olmazsa yatılı olmayacak şekilde sınırlandırılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Dava dilekçesi davalı asıla 10.12.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş; davalı asıl süresi içinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

2.Davalı baba vekili 29.03.2021 tarihli beyan dilekçesinde, annenin kişisel ilişkiyi engellemeye çalıştığını, çocuğun babayı istememesinin söz konusu olmadığını, annenin pandemi nedeniyle kişisel ilişkinin kısıtlanmasını talep ederken kendisinin pandemi kısıtlamalarına uymadığını ve çocuğun covit hastalığına yakalandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı baba vekili 29.03.2021 tarihli beyan dilekçesinde, annenin kişisel ilişkiyi engellemeye çalıştığını, çocuğun babayı istememesinin söz konusu olmadığını, annenin pandemi nedeniyle kişisel ilişkinin kısıtlanmasını talep ederken kendisinin pandemi kısıtlamalarına uymadığını ve çocuğun covit hastalığına yakalandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması koşullarının oluşmadığı ancak çocuğun yüksek yararı ve pandemi koşulları dikkate alındığında kişisel ilişkinin sınırlandırılması gerektiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile baba ile çocuk arasında her ayın birinci hafta sonu cumartesi günü saat 10.00'dan 18.00'e kadar, dini bayramların ikinci günü saat 10:00'dan 18.00'e kadar, her yıl babalar günü saat 10.00'dan 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı baba vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı baba vekili istinaf dilekçesinde; tanıklarının dinlenmediğini, çocuğun annesi yanındayken dinlenmesinin uygun olmadığını, tarafların farklı şehirlerde yaşadıkları göz ardı edilerek kişisel ilişkiyi zorlaştıran bir hüküm kurulduğunu ve çocukla baba arasındaki ilişkiyi sınırlandırmayı gerektirecek bir durumun ispatlanmadığını belirterek; kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kamu düzenini ilgilendiren hususlar, çocuğun yaşı ile uzman raporu birlikte değerlendirildiğinde, çocuk ile baba arasında boşanma ilâmıyla kurulan kişisel ilişkinin kısıtlanmasını gerektirecek bir durumun varlığının ispat edilemediği, kişisel ilişkinin kısıtlanmasının çocuğun ruhsal gelişimini ve babanın ebeveynlik duygularını olumsuz etkileyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile; istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı anne vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı anne vekili temyiz dilekçesinde, çocuğun baba yanında yatılı kalmak istemediğini, çocuğun görüşüne değer verilmesi gerektiğini, uzman raporunun yetersiz olduğunu, babanın çocuğu daha önceleri görme çabası yokken annenin evlenmesinin akabinde rahatsızlık vermek için görmeye başladığını ve çocukla ilgilenmek yerine çocuğa anne ve yeni eşi hakkında sorular sorduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Davacı anne vekili temyiz dilekçesinde, çocuğun baba yanında yatılı kalmak istemediğini, çocuğun görüşüne değer verilmesi gerektiğini, uzman raporunun yetersiz olduğunu, babanın çocuğu daha önceleri görme çabası yokken annenin evlenmesinin akabinde rahatsızlık vermek için görmeye başladığını ve çocukla ilgilenmek yerine çocuğa anne ve yeni eşi hakkında sorular sorduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında boşanma ilâmıyla kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasını ve/veya sınırlandırılmasını gerektirecek bir durum varlığının ispatlanıp ispatlanmadığı, baba ile çocuk arasında mevcut kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10991, Karar No: 2022/10641, Tarih: 24.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/10991 E.  ,  2022/10641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 33. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın soruşturma kapsamında savunması alındığı esnada bildirdiği adres ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulsüz yapıldığı anlaşılmakla; 08.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymama eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 15.01.2015 tarihli çağrı yazısının, sanığın bildirdiği bilinen son adresi ile aynı MERNİS adresine usulsüz olarak doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilerek yasal sürede Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmadığından dosyasının kapatılmasına karar verildiği anlaşıldığından, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

3- Sanığın kollukta ve duruşmada alınan ifadesinde atılı suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında, 15/11/2014 tarihli tutanağı düzenleyen ve görgüye dayalı bilgisi bulunan tutanak tanıklarının duruşmaya usulüne uygun olarak çağrılıp, yöntemince bilgi ve görgülerine başvurulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1133, Karar No: 2013/7158, Tarih: 04.04.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/1133 E.  ,  2013/7158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/296029

MAHKEMESİ : Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2012

NUMARASI : 2012/596 (E) ve 2012/1215 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, katılan kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığa “katılan kurumun zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasının Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile ayrıca fiilin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden 5271 sayılı yasanın 191 ve 147. maddeleri gereğince sanığın sorgusu yapılmadan delil takdiri yapılarak eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5079, Karar No: 2019/12902, Tarih: 19.12.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/5079 E.  ,  2019/12902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

... Bölge Adliyesi Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının davacı vekilince murafaa talepli olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Murafaa için belirlenen günde duruşmalı temyiz eden davacı vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat ... geldi. Hazır olan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra kararın açıklanması başka güne bırakıldı. Yapılan incelemede temyiz dilekçesinin süresinde verildiğinin anlaşılması üzerine, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; ... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olarak faaliyetini sürdürdüğü sırada 17/11/2016 tarihinde saat 16.00 civarında ... sisteminde "17/11/2016 tarihinden itibaren bu eczane iptallidir" uyarısı ile karşılaştığını, daha sonra davalı tarafından hiçbir haklı gerekçe gösterilmeksizin sözleşmesinin feshedildiğini, fesih işleminin tedbiren durdurulmasına karar verilmesi ile ... sisteminin açılmasından sonraki ödemeleri de kapsayacak şekilde eczaneye ait ... sisteminin açtırılması ve sisteme girişinin sağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; terör örgütleri ile bağlantılarından dolayı haklarında inceleme, soruşturma, tutuklama bulunan veya bahse konu terör örgütleri ile bağlantılı oldukları belgelenen ... hizmet sunucuları ile ilgili kuruma intikal eden bildirimler nedeniyle ... erişimi iptal edilmiş ve ödemeleri durdurulmuş, eczanelerin Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamındaki kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden ilaç Teminine ilişkin Protokolün 5.1. "Taraflar bir ay önceden yazılı bildirimde bulunmak şartıyla sözleşmeyi her zaman feshedebilir." maddesi uyarınca sözleşmesinin feshedilmesine ilişkin talimat doğrultusunda 30.11.2016 tarihli 6469980 sayılı yazı ile kurum ile olan sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davacı eczacı hakkındaki dava konusu sözleşmenin fesih işlemi ve ... ekranının kapatılmasının FETÖ/PDY terör örgütü nedeniyle OHAL kapsamında yapılan incelemeye binaen yapıldığı, ilgili 675 sayılı KHK m.16 hükümleri uyarınca, OHAL kapsamında yapılan işlemlere karşı müracaat yeri kurulan ilgili komisyon olduğu anlaşıldığından davanın reddine, Elazığ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 26/01/2018 tarih ve 2018/14 değişik iş sayılı kararı ile verilen ihtiyati tedbirin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin davanın reddine dair kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi davacı vekilinin istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

İlk derece mahkemesinin davanın reddine dair kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi davacı vekilinin istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

SONUÇ: Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.037,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya Ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 19/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2374, Karar No: 2014/17154, Tarih: 15.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2374 E.  ,  2014/17154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/249-2013/534

Davacı H.. Ç.. vekili Avukat M. F. A. tarafından, davalı O.. V.. aleyhine 06/05/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlali iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, MHP Grup Başkan vekili olan davalının 28/03/2013 tarihinde yapmış olduğu basın açıklamasındaki sözleriyle kişilik haklarına saldırı kastıyla tamamen gerçek dışı ithamlar, hakaret ve iftiralarda bulunduğunu, bu durumun eleştiri sınırlarını aştığını belirterek uğranılan zararın davalıdan tazminini talep etmiştir.

Davalı, davacının açıklamaları karşısında cevap hakkını kullandığını, davacı H.. Ç..'in 05/10/2011 tarihli basına da yansıyan açıklamalarında "gerekirse şeytanla bile görüşürüm" şeklinde ifadeler kullandığını, davacıya söylemiş olduğu "iblis ulağı" sözünün bir benzetme olup kesinlikle davacının kişilik haklarını hedef almadığını, davacının kendisinin yapmış olduğu açıklamasında şeytanla görüşebileceğini belirttiğini beyanla açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; eleştiri sınırlarının aşıldığı ve kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.