muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1342, Karar No: 2019/7314, Tarih: 18.12.2019

Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, sanığın mernis adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın geçerli sayılamayacağı, somut olayda ise; çağrı yazısı ve ihtarlı uyarı yazısının şüphelinin doğrudan mernis adresinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle yapılan tebligatların geçerli olmadığı, mahkemenin şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar etmiş sayılamayacağına yönelik değerlendirmesinin bu nedenle yerinde olduğu ancak, bu durumda yargılama yapılması için gerekli olan ısrar şartının gerçekleşmemesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca, 5271 sayılı Kanun’un 223/8-2. cümlesi uyarınca şartın gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın beraatine karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine, denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine şeklinde, hükümde çelişkiye neden olunarak ve hükmün karıştırılması suretiyle karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; 5271 sayılı Kanun’un 223/8-2. cümlesi uyarınca şartın gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın beraatine ve davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine, denetimli serbestlik işlemlerinin devam edip etmeyeceği hususunda kararın bir örneğinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine şeklinde, hükümde çelişkiye neden olunarak ve hükmün karıştırılması suretiyle karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli ve 2018/255 esas, 2019/156 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının ( c ) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

18/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6845, Karar No: 2016/11167, Tarih: 15.06.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/6845 E.  ,  2016/11167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın ... Asliye Ceza Mahkemesi’ nin 23.01.2013 tarihli hükmünü temyiz etmediği, bu hükme yönelik diğer ... ...’in temyizi üzerine, Dairemizin sanık ... ... hakkındaki bozmadan sanığın da yararlandırılmasına ilişkin kararı üzerine yeniden kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminde bulundukları görülmüş ise de; önceki hükmü temyiz etmeyen sanığın bozmanın teşmil edilmesi üzerine hakkında yeniden kurulan hükme yönelik temyiz hakkının bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanık ... ...’ün temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 15.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2708, Karar No: 2018/4961, Tarih: 05.07.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/2708 E.  ,  2018/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, mağdureye yönelik eylemine ilişkin temel ceza belirlenirken TCK'nın 61/1. maddesinde yedi bent halinde sayılan hususlar, aynı Kanunun 3/1. maddesinde yer alan "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenleme ve suça sürüklenen çocuğun eylemleri işlediği sırada on sekiz yaşından küçük olması, olayın emsallerine göre daha ağır nitelikte olduğunu gösteren bir özelliğin bulunmaması, yapılan arttırımlarla ortaya çıkan sonuç ceza miktarı dikkate alındığında, hak ve nesafet kuralları ile oranlılık ilkesine uymayacak şekilde "Sanığın suçunu işleyiş biçimi, kastının yoğunluğu, işlendiği zaman ve yer, güttüğü amaç" nedenlerine dayanılıp kanundaki tanımlamaları tekrarlamak suretiyle alt sınırdan fazla uzaklaşılarak hapis cezasının belirlenmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.07.2018 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosya içeriğine ve oluşa uygun kabule göre; sanığın, suç tarihinde saat 17.00 sıraları evine gitmekte olan on beş yaşındaki mağdurenin yoluna çıktığı, “ben sivil polisim, arkadaşın hakkında bilgi alıp seni bırakacağı” demek suretiyle bulunduğu yerden alarak köprü ayaklarının bulunduğu ıssız yere götürdüğü, götürürken mağdurenin ağlayıp bağırması üzerine bu kez kolundan tutup zorladığı, kollarında buna bağlı cebir izlerinin oluştuğu, yine ilk karşılaştıklarında yardım almasını engellemek için telefonunu kapattırdığı, köprü ayaklarının olduğu yere gelindiğinde cinsel istismarda bulunduğu, daha sonra evinin yakınına bıraktığı, mağdure evine geldiğinde saatin 22.00 olduğu, buna göre yaklaşık dört beş saat hürriyetini tahdit ettiği anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece, TCK.nun 61. maddesi gereğince temel cezalarının belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak “ suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu, işlendiği zaman ve yer ile güttüğü amacı” dikkate alınmıştır.

Yerel mahkemece, TCK.nun 61. maddesi gereğince temel cezalarının belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak “ suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu, işlendiği zaman ve yer ile güttüğü amacı” dikkate alınmıştır.

Ceza kanunları genel olarak, her bir suça uygulanacak cezayı sabit ceza şeklinde değil, alt ve üst sınırlar arasında bir miktarın belirlenmesine imkan verecek şekilde öngörmektedir. Bu durumlarda ceza kanunumuzda olduğu gibi cezanın somut şekilde belirlenmesi yargıcın taktir yetkisine bırakılmıştır, ancak keyfiliği, soyut nedenlerle ceza tayinini ve takdirde yanılgıyı önlemek, kararı aydınlatmak, tarafları tatmin etmek, uygulama birliğini ve denetimi sağlamak amacıyla iki sınır arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ile uygulanması gereken yöntem 5237 sayılı TCY’nın 61/1. maddesinde ayrıca gösterilmiştir. Buna göre: “(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCY’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken Anayasanın 141/3 ve 5271 sayılı CYY’nın 34/1. maddeleri gereğince dayandığı gerekçenin TCY’nın 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde yasal ve yeterli olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Oluşa uygun kabule nazaran suça sürüklenen çocuğun olay günü saat 17.00 sıraları evine gitmekte olan on beş yaşı içindeki mağdurenin yoluna çıktığı, “ben sivil polisim, arkadaşın hakkında bilgi alıp seni bırakacağı” demek suretiyle bulunduğu yerden alarak köprü ayaklarının bulunduğu ıssız yere götürdüğü, götürürken mağdurenin ağlayıp bağırması üzerine bu kez kolundan tutup zorladığı, kollarında buna bağlı cebir izlerinin oluştuğu, yine ilk karşılaştıklarında yardım almasını engellemek için telefonunu kapattırdığı, köprü ayaklarının olduğu yere gelindiğinde cebir şiddet kullanarak cinsel istismarda bulunduğu, daha sonra evinin yakınına bıraktığı, mağdure evine geldiğinde saatin 22.00 olduğu, buna göre yaklaşık dört beş saat hürriyetinden yoksun bıraktığı görülmektedir. Mağdure henüz çocuktur, önce hile sonra cebir şiddet kullanılarak atılı suçun işlendiği, güvenli olduğu yerden alınıp gece sayılan zaman diliminde ıssız yere götürüldüğü, burada uzun süre tutulduğu ve zorla cinsel istismarda bulunulduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle Yerel mahkemece temel cezalar belirlenirken, “suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu, işlendiği zaman ve yer ile güttüğü amaç” şeklinde kullanılan alt sınırdan uzaklaşma gerekçeleri TCY’nın 61/1-a-c-f-g. maddesi anlamında yasal, yeterli ve dosya içeriğine uygundur. Yasal ve yeterli gerekçelere dayanmak kaydıyla iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetkisi yerel mahkemeye aittir. Yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan, sanığı ve mağduru birebir gözlemleyen yerel mahkemece, temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak tayin ve takdir edilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Olayın yukarıda açıklanan özelliği ve ağırlığı karşısında bu uygulama 5237 sayılı TCY’nın 3/1. maddesinde düzenlenen “orantılılık” ilkesine yada hakkaniyete aykırılık oluşturmamaktadır. Arz olunan nedenlerle yerel mahkemenin temel cezayı belirlerken gösterdiği gerekçelerin oluşa uygun, yasal ve yeterli bulunduğu, bozma kararıyla yerel mahkemenin takdir yetkisine müdahale edildiği sonucuna varıldığından sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/39, Karar No: 2015/1718, Tarih: 19.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/39 E.  ,  2015/1718 K.**

* TAŞINMAZIN İDARE TARAFINDAN KULLANILMASI

* BEŞ YILLIK ZAMANAŞIMI

* ECRİMİSİL İSTEMİ

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 31

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 60

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 995

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 4. Asliye Hukuk (kapatılan Pendik 2.Asliye Hukuk) Mahkemesince davanın reddine dair verilen 21.06.2011 gün ve 2011/174 E., 2011/372 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5.Hukuk Dairesinin 27.11.2012 gün ve 2012/9578 E., 2012/24009 K. sayılı ilamı ile;

(...Dava, taşınmazın davalı idarece kullanılması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinin incelenmesinde; dava konusu taşınmaza 1988 yılında acele kamulaştırma kararı uyarınca el konulduğu, 20.06.2007 tarihinde bedel artırım davası açıldığı, taşınmazın 1988 yılından 2007 yılına kadar kullanımının kısıtlandığı, bu nedenle uğranılan zararın talep edildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 04.06.1958 tarih ve 15-6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, olayları anlatmak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir.

1 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.nun 31.maddesi uyarınca da uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda hakim taraflara açıklama yaptırabilir ve soru sorabilir.

Bu nedenlerle, davacının talebinin haksız işgal tazminatı olup olmadığı sorulup, haksız işgal tazminatı istendiğinin anlaşılması halinde işin esasına girilerek inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine dair hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, dava konusu taşınmazın davalı idare tarafından kullanılmasından kaynaklanan ecrimisil istemine ilişkindir.

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, dava konusu taşınmazın davalı idare tarafından kullanılmasından kaynaklanan ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının paylı maliki olduğu 354 parsel sayılı taşınmaza davalı idarece Sabiha Gökçen Hava Limanı yapılması nedeni ile 20.04.1988 tarihinde acele kamulaştırma işlemi yapılarak el konulduğunu, 20.06.2007 tarihinde açtıkları Pendik 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/797E 2009/115K sayılı tezyidi bedel davasında taşınmazın bedelinin davacıya ödenmesine karar verildiğini, ancak taşınmaza idarenin el koyduğu 20.04.1988 ila 20.06.2007 tarihleri arasında davacının taşınmaz kullanımının kısıtlandığını ve davalı idarenin kamulaştırma yapılacağı yönünde bir beklenti yaratması sebebiyle de davacının senelerce taşınmazını dilediği gibi kullanamadığını, devamlılık arz eden mülkiyet kısıtlamaları nedeniyle bu süreler zarfında taşınmazın değerinde bir eksilme meydana geldiğini, serbest piyasa koşullarında taşınmazın satış ve kiralanması şeklinde değerlendirilemediğinden meşru beklenti sebebiyle kardan yoksun kaldığını belirterek fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydı ile davacının uğramış olduğu 20.000,00 TL zararın, taşınmazın ilk kısıtlama tarihi olan 20.04.1988 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın taleplerinin zamanaşımına uğradığından davanın reddi gerektiğini, davanın esası yönünden ise dava konusu 354 parsel sayılı taşınmazın Bakanlar Kurulunun 20.04.1988 gün ve 88/12902 sayılı acele kamulaştırma kararı ile kamulaştırma işlemine tabi tutulduğunu, davacının taşınmazdaki payına karşılık 9.248.000 TL (eski) kamulaştırma bedelinin adına Emlak Bankası Bahçekapısı Şubesinde bloke edildiğini, 23.02.1994 tarihinde taşınmazın tapusunun Arsa Ofisi Genel Müdürlüğüne geçtiğini, ayıca davacı tarafından açılan tezyidi bedel davasının kabul edilerek davacıya taşınmazın değerinin ödendiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının, taşınmazına el atılan 20.04.1988 tarihinden sonraki dönemde taşınmazdan yararlanılamaması nedeniyle oluşan zararların tahsilini talep ettiği, kamulaştırmasız el atma halinde kamu kurumu, Kamulaştırma Kanununa uygun hareket etmeden, ferdin malını elinden almış olması sebebiyle kanunsuz bir harekette bulunmuş durumda olduğundan bu bakımdan davanın, haksız fiil neticesinde meydana gelen zararın tazmini davası olduğu, Borçlar Kanununun 60. maddesinde haksız fiilden zarar görenin, bundan kaynaklanan zararının tazmini istemiyle açacağı davanın, zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren bir yıl ve her halde haksız fiil tarihinden itibaren on yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunduğunun belirtildiğini, davacının tezyidi bedel davasını açtığı tarih olan 20.06.2007 tarihinde haksız fiili öğrendiğinin kabulü gerekeceğinden bir yıllık süre içerisinde davacının dava açmadığından davalı tarafın zamanaşımı def'i yerinde olduğu kanaatine varılarak davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine; Özel Dairece yukarda başlık bölümünde metni aynen yazılı olan karar ile bozulmuş; mahkemece, önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davacı vekili temyize getirmektedir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacının talebinin haksız fiilden kaynaklanan tazminata ilişkin mi yoksa haksız işgal tazminatı(ecrimisil) isteğine ilişkin mi olduğu ve bu hususun davacıya sorulup açıklattırılmasının gerekip gerekmediği sonucuna göre işin esasının incelenip incelenmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle, ecrimisil (haksız işgal tazminatı) kavramı üzerinde durulmasında yarar vardır:

4721 sayılı TMK 995.md. göre 08.03.1950 gün ve 22/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kabul edildiği gibi, başkasının taşınmazını haksız olarak kullanmış olan kötü niyetli kimse, o taşınmazı haksız olarak elinde tutmasından doğan zararı ve elde ettiği veya etmeyi ihmal eylediği semereleri tazmin ile yükümlüdür. Zira işgal zararı, gelir getirebilecek bir yerin haksız işgali nedeni ile malikin o yerden olağan biçimde yararlanmaması yüzünden mal varlığındaki artışa engel olmaktır. Bu engel olmanın sağladığı mal varlığına girmeyen çoğalma en az kira, en çok da tam gelir yoksunluğu olarak değişebilir. Tazminatın amacı, el atma olmasaydı malikin mal varlığı ne durumda olacak idiyse o durumun sağlanmasıdır.

Öte yandan 25.05.1938 gün 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, haksız surette zabt ve el altına alma(fuzuli İşgal) sebebiyle hukuksal yararları bozulan taşınmaz mal maliklerince istenebilecek ecrimisilin beş yıllık zamanaşımına bağlı olduğu belirtilmiştir.Bu beş yıllık süre de dava tarihinden itibaren geriye doğru hesap edilmelidir.

Öte yandan 25.05.1938 gün 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, haksız surette zabt ve el altına alma(fuzuli İşgal) sebebiyle hukuksal yararları bozulan taşınmaz mal maliklerince istenebilecek ecrimisilin beş yıllık zamanaşımına bağlı olduğu belirtilmiştir.Bu beş yıllık süre de dava tarihinden itibaren geriye doğru hesap edilmelidir.

Somut olayda; davacının paylı malik olduğu 354 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili Pendik 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.12.1992 gün 1991/37 E 1992/871 K sayılı dosyasında davacıya usulüne uygun tebligat yapılmadan 2942 sayılı Yasa’nın 17.maddesine göre taşınmazın davalı idare adına tesciline karar verilmiş, karar temyiz edilmeden 16.04.1993 tarihinde kesinleşmiştir.Davacı daha sonra Pendik 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.05.2009 gün 2007/297E 2009/115K sayılı dosyasında tezyidi bedel talebinde bulunmuş, dava kabul edilmiş ve karar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir.Eldeki dava da ise davacı, davalı idare tarafından dava konusu taşınmaza 20.04.1988 yılında acele kamulaştırma kararı uyarınca el konulduğu, 20.06.2007 tarihinde bedel artırım davası açtığını, taşınmaza idarenin el koyduğu 20.04.1988 ila 20.06.2007 tarihleri arasında kullanımının kısıtlandığını kira geliri elde edemediği, kardan yoksun kaldığını ileri sürerek tazminat talebinde bulunmuştur.Davacının bu talebi dikkate alındığında tazminatın niteliği ecrimisil, diğer bir ifade ile haksız işgal tazminatıdır.

25.05.1938 gün 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre ecrimisil davaları 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğundan, davacı, dava tarihi olan 03.03.2011 tarihinden geriye doğru 5 yıllık ecrimisil talebinde bulunabilir. Ne var ki, davacının 20.06.2007 tarihinde açtığı tezyidi bedel davası ile mülkiyetin idareye geçtiğini öğrendiğinin kabul edilmesi gerektiğinden bu tarihten sonraki döneme ilişkin ecrimisil talebinde bulunamayacaktır.Davacının talep edebileceği ecrimisil 03.03.2006 ila 20.06.2007 tarihleri arasındaki döneme ilişkindir.

Bu itibarla mahkemece, davacının 03.03.2006 ila 20.06.2007 tarihleri arasındaki dönem bakımından belirlenecek ecrimisil tazminatının hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece, davacının talebinin haksız fiilden kaynaklanan tazminat olarak nitelendirilmesi ve davalının zamanaşımı defi dikkate alınarak davanın zamanaşımından reddine dair kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde bir kısım üyelerce;dava konusu taşınmazın mülkiyetinin 1994 yılında idareye geçtiği bu tarihten sonra davacının ecrimisil isteyemeyeceğinden bu değişik gerekçe ile yerel mahkeme kararının onanması gerektiği, bir kısım üyelerce de davacının açıkça ecrimisil talebinde bulunmadığı,davacının talebinin haksız fiilden kaynaklanan tazminat olduğu ve bu talebin de zamanaşımına uğradığından yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşleri savunulmuşsa da, yukarıda anlatılan nedenlerle çoğunlukça bu görüşler benimsenmemiştir.

Hal böyle olunca; yerel mahkeme direnme kararının yukarıda belirtilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı.. BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine 19.06.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.