muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/52829, Karar No: 2014/3456, Tarih: 05.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/52829 E.  ,  2014/3456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRIKKALE 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/11/2011

NUMARASI : 2011/41-2011/1654

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, ihale makamı olduklarını, bu sebeple kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı kanunun 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Somut olayda, dava dilekçesinde, davacının 2002 yılından 2011 yılına kadar çalıştığı ileri sürülmüş ise de, fesih tarihi açıkça belirtilmemiştir. Yerel Mahkeme ise, davacının 01/04/2002-31/12/2010 tarihleri arasında çalıştığını kabul etmiştir. Ancak, davacının, temyiz incelemesi aşamasında SGK'nun internet sitesinden alınan 4/a kapsamındaki hizmet dökümünden davacı işçinin 01/01/2011 tarihinde 1013535 nolu işyerinde işe girişinin, 14/01/2011 tarihinde çıkışının yapıldığı, 02/02/2011 tarihinde ise 1008438 nolu işyerinde girişinin 10/08/2011 tarihinde de çıkışının yapıldığı anlaşılmakla, numarası belirtilen söz konusu işyerlerinin davalıdan iş alım sözleşmesi ile iş alıp-almadığı, davacının ihaleyi alan yeni şirket ya da şirketlerde çalışmaya devam edip etmediğinin araştırılarak tespit edilmesi ve sonucuna göre bir değerlendirme yapılması gerekirken, eksik inceleme hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3246, Karar No: 2019/10521, Tarih: 13.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/3246 E.  ,  2019/10521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti :

Davacı, davalının sigorta kayıtlarını Türkiye’de çalışıyormuş gibi gösterdiği halde davalı şirkete ait Demokratik Kongo Cumhuriyeti’ndeki işyerinde sondaj ustası olarak çalıştığını, işine işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak son verildiğini, ücretinin 2.000,00 USD/net olduğunu ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının daha iyi şartlarda bir iş bulması nedeniyle kendi isteği ile işten ayrıldığını, ücretin 2.000,00 USD olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, ücretin ...Antalya Şubesine gönderildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemizin 2017/37667 esas - 2017/18209 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32. maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan tespit ile, “ davacıya ve eşine ait banka kayıtlarının tetkik edilmesi neticesinde en son Mart 2011 ayına ilişkin ücretin 1/4/2011 tarihinde tediye edildiği; sonrası döneme ilişkin olarak davalı yanca ücretlerin tediyesine ilişkin olarak başkaca yazılı belge ibrazında bulunulmadığının tespiti ile davacının bakiye 6 ay 3 günlük ücretinin ödendiğinin ispatlanamadığının kabulü gerekmekte iken Sayın Mahkemece kurulan ilk hükümde Nisan 2011 ayından önceki döneme ilişkin ücret alacaklarına ilişkin talebin reddine ilişkin hükmün davacı yanca temyiz edilmeyerek davalı yönünden usuli kazanılmış hakkın oluştuğunun kabulüne göre (ki hükümde 5 ay 3 gün için hesaplama yapılmıştır- Mayıs Haziran Temmuz Ağustos Eylül ve Ekim ayı için 3 gün) davacının bakiye ücret alacağının da 14.978,70 TL/net olduğu davacının 9.909,26 TL ücret alacağı olduğu kabul edilmiştir” şeklinde rapor düzenlenmiştir. Mahkemece davacının 9.909,26 TL ücret alacağı bulunduğu hüküm altına alınmıştır.

Dosya kapsamından davacının ...hesabına 2011 yılı Nisan ayında 1.088,77 TL, 2011 yılı Temmuz ayında 893,49 TL ve 2011 yılı Ağustos ayında 1.088,77 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacının eşinin hesabına bu dönemlere ilişkin ödeme yapılmamıştır. Davacının ve davalının hesap hareketleri kontrol edildiğinde örneğin Nisan 2011'de bir kısım maaş ödemesi davacı hesabına bir kısım maaş ödemesi ise davacının eşi hesabına yapılmıştır. 2011 yılı Nisan,Temmuz ve Ağustos dönemi için davacı eşi adına yapılan ödeme bulunmamakla beraber davacının eşi adına son hesap hareketi Mayıs 2011 olarak görülmektedir. Mahkemece yapılması gereken davacının eşinin çalışma dönemine ilişkin tüm hesap hareketlerinin getirtilerek davacı adına maaş ödemesi yapılıp yapılmadığı denetlenmeli, banka kayıtları uyarınca davacıya ödeme yapılan dönemler ile birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesidir. Açıklanan nedenlerle eksik inceleme sonucu verilen kararın bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7301, Karar No: 2016/2038, Tarih: 29.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7301 E.  ,  2016/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2007 tarih ve 248/251 sayılı kararı ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesine paralel bir hüküm içeren 5271 sayılı CMK'nın 193/2 maddesinin ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği" iddianamede tarif edildiği şekli ile fiilin suç teşkil etmemesi ve fiilin suç olmaktan çıkarılması halleri" dışında dosyadaki deliller takdir edilerek beraat kararı verilebilmesi için mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeden, sanıkların sorguları yapılmadan toplanan deliller takdir edilerek beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 29/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4908, Karar No: 2010/9551, Tarih: 21.09.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/4908 E.  ,  2010/9551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çeşme İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :11.2.2010

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı tarafından, davalı hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine, davalı borçlunun vaki itirazı üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuş, mahkemece itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 3.11.2009 günlü icra takibi ile takibe dayanak yapılan yazılı kira sözleşmesine göre 30.10.2009 tarihinde başlayan yeni dönem ilk ay kirasının ödenmemesi sebebiyle, aynı sözleşmenin özel koşullarının 3.maddesi gereğince muaccel hale gelen dönem sonuna kadarki 11 aylık kira parası ile birlikte toplam bir yıllık kira bedeli 17.000.USD'nin TL karşılığı 25.319.80.TL'nin davalıdan tahsilini istemiş, davalıya ödeme emrinin tebliğ edilmesi üzerine, davalı tarafından aylık kira miktarının 1.250 USD olduğu, Ekim ayı kirası 1.250 USD borcunun bulunduğu, başkaca muaccel bir borcun bulunmadığı gerekçesiyle süresinde icra takibine itiraz edilmiş ve ödeme süresi içerisinde icra dosyasına bir aylık kira karşılığı 2.090.00 TL yatırılmıştır.

Takibe ve davaya dayanak yapılan yazılı kira sözleşmesi 30.10.2005 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli olarak taraflar arasında düzenlenmiş, aylık kira bedelinin 1.250 ABD doları olacağı kararlaştırılmıştır. Ancak sözleşmenin özel koşullarında aylık olarak ödenmesi kararlaştırılan kiranın ödeme zamanı gösterilmemiştir. Bu durumda Borçlar Kanununun 257.maddesine göre aylık kiraların ödeme zamanının tayini gerekir. Aynı yasa maddesi ve yerleşen ictihatlara göre ödeme zamanı gösterilmeyen ay kiralarının ayın sonunda ödenmesi gerekeceğinden, ihtilaflı 2009 dönemi için ödenmediği iddia olunan ilk ay kira bedeli, 30.11.2009 tarihinde muaccel hale gelecektir. Bu nedenle muaccel(istenebilir) hale gelmeyen ay kira bedelinin ödenmemesinden dolayı davalı aleyhine icra takibi yapılması ve kiralananın tahliyesinin istenilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken aylık kira bedelinin ilk üç gün içinde ödenmesi gerekeceğinin kabulü ile yazılı şekilde davanın kabulü hatalı olmuştur. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14856, Karar No: 2013/15275, Tarih: 30.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/14856 E.  ,  2013/15275 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın kat maliki ile site yöneticisi arasındaki kat mülkiyetinden doğan alacak istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 18. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 18. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 30/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....ak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/16706, Karar No: 2014/12856, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16706 E.  ,  2014/12856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2013

NUMARASI : 2011/219-2013/395

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2192, Karar No: 2018/6973, Tarih: 15.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/2192 E.  ,  2018/6973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle yeniden ele alınarak açıklandığı duruşmadan, hakkında davaya katılma kararı verilen ....'ın haberdar edilmemesi ve gerekçeli kararın da usulünce katılana tebliğ edilmemesi karşısında, gerekçeli kararın katılan sıfatı ile temyize hakkı bulunan katılan ....'a usulünce tebliğ edildikten ve sunarsa temyiz dilekçesi eklendikten ve ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 15/05/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1736, Karar No: 2022/2351, Tarih: 14.03.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/1736 E.  ,  2022/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Korunma Kararının Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm hakkındaki korunma kararı kaldırılan ... tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hakkında korunma kararı kaldırılan ..., temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtaya da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapmaksızın talep hakkında karar verilebilir. ...`in adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödenmesi gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, hakkında korunma kararı kaldırılan ...`in adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin, hakkında verilmiş olan korunma kararı kaldırılan ...`e tebliğine ilişkin dosyada bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakının eklenmesi, aksi takdirde gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin hakkındaki korunma kararı kaldırılan ...`e usulüne uygun olarak tebliğinin sağlanması ve temyiz süresi de beklenildikten sonra Dairemize geri gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ...`in adli yardım talebinin KABULÜNE, 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oy birliğiyle karar verildi.14.03.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/857, Karar No: 2021/1519, Tarih: 16.11.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/857 E.  ,  2021/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : Fethiye İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, Fethiye 2. İcra Müdürlüğünün 2014/4183 Esas sayılı takip dosyasından tanzim edilen 21.07.2017 tarihli sıra cetvelinde birinci sırada yer alan alacaklı ile şikayetçi vergi dairesi arasında garameten paylaşım yapılması ve vergi dairesi alacağının tamamının ödenmesi gerekirken, bu usule uyulmaksızın paylaşım yapılmasının doğru olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan .... Ltd. Şti. vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan ... vekili, şikayete cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince, şikayetçi vergi dairesinin alacağının haciz tarihinden önceki tarihli ve ayakta bulunan Fethiye 2. İcra Müdürlüğünün 2013/3973 Esas ve Fethiye 2. İcra Müdürlüğünün 2013/4558 Esas sayılı dosyaları ile garameye katılması işleminin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiş, şikayetçi vekilinin istinaf başvurusu, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince, şikayetçi kamu idaresinin önceki hacizlere iştiraki ile satış bedelinin 6183 sayılı Yasa’nın 21.maddesi uyarınca garameten paylaştırılmasında bir isabetsizlik bulunmadığı belirtilerek, esastan reddedilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, haciz sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Haciz yolu ile takiplerde bedeli paylaşıma konu malın satış tutarı bütün alacaklıların alacaklarını karşılamaya yetmezse, bir sıra cetveli düzenlenir. Düzenlenen sıra cetvelinde kural, alacaklıların haciz tarihlerine göre sıralanmasıdır.

6183 sayılı Kanun'un 69. maddesindeki koşullar varsa kamu alacağı sahibi olan bir alacaklı başka bir kamu idaresi tarafından konulan kamu alacağının haczine iştirak edebilir. Zira, İİK'nın 100. maddesi, 268/1. madde hükmünde yer alan istisna dışında, ancak bu kanuna göre yapılan icra takipleri bakımından uygulanabilir. Diğer bir anlatımla, anılan 100. maddedeki düzenleme ile kamu alacaklarının takip ve tahsili için 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanun hükümlerine göre konulan hacizlere iştirak, kural olarak mümkün değildir. İlk haciz kamu alacağı için konulmuş bir haciz değil ise, bu hacze kamu alacağı, koşulları oluşmuş ise iştirak edebilir. 6183 sayılı Kanun'un 21/1. maddesinde; üçüncü şahıslar tarafından haczedilen malların paraya çevrilmesinden önce o mal üzerine kamu alacağı için haciz konulması halinde kamu alacağının hacze iştirak edeceği ve satış bedelinin garameten paylaştırılacağı hükme bağlanmıştır.