muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13752, Karar No: 2013/18951, Tarih: 27.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/13752 E.  ,  2013/18951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Ltd. Şti.’nin %50 hissedarı olup şirketin müvekkili ve diğer dava dışı ortağının müşterek imzasıyla temsil edildiği halde, müvekkili adına sahte imzalar atılmak suretiyle sahte talimat ve dekontlarla davalı banka yetkilileri tarafından gerçekleştirilen ödemeler sonucu müvekkilinin zarara uğradığını, oluşan bu zararın tahsili için girişilen takibe davalı bankanın itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili nezdinde bulunan hesabın davacının ortağı bulunduğu dava dışı ... Ltd. Şti.’ne ait olduğu ve bu hesap üzerinden yapılan ödemeler nedeniyle davacının aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gibi esas yönünden de davacı iddialarının doğru olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu icra takibinin dayanağı olarak davacının ortağı bulunduğu dava dışı ... Ltd. Şti.’nin davalı banka nezdindeki hesabı üzerinde yapılan usulsüz işlemler nedeniyle bu şirketin alacaklı sıfatına sahip olduğu ve zararın şirket aleyhine gerçekleştiği saptandığı halde takibin ve davanın şirket ortağı davacı tarafından açıldığı ve bu durumda banka nezdinde hesap sahibi bulunan şirket adına girişilen bir takip ve dava bulunmadığı gibi somut olayda davacı şirket ortağının aktif dava ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle davalının husumet itirazının kabulüne ve davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12320, Karar No: 2017/3877, Tarih: 03.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/12320 E.  ,  2017/3877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalıya nuhtelif tarihlerde iki ayrı vekalet verildiğini, davalının bu vekletlere binaen bankalardan çektikleri paraları kendilerine iade etmediğini ileri sürerek, 629 Euro, 7988 USD ve 128.500,00 TL nin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kısa kararda davanın kabulü ile 629 Euro, 7988 USD ve 28.500,00 TL 'nin 05/05/2008 tarihinden işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; gerekçeli kararın hüküm kısmında ise 629 Euro, 7988 USD ve 128.500,00 TL nin 05/05/2008 tarihinden işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda mahkemece hüküm kurulurken kısa kararda " davanın kabulü ile davanın kabulü ile 629 Euro, 7988 USD ve 28.500,00 TL 'nin 05/05/2008 tarihinden işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise kısa karardan farklı olarak 629 Euro, 7988 USD ve 128.500,00 TL nin 05/05/2008 tarihinden işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Böylece, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmış olup, yukarıda açıklandığı üzere usul ve yasaya aykırıdır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Bozma şekil ve sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma şekil ve sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 2,059,42 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20060, Karar No: 2021/11760, Tarih: 15.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/20060 E.  ,  2021/11760 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER;

Mahkeme : SAVAŞTEPE Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Suç tarihi 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden önce olsa da, bu tarihten önce kamu davası açılamamış ve 28/06/2014 tarihi itibariyle soruşturma aşaması devam eden olaylara da uygulanması gereken 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesine göre, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 5271 sayılı CMK'nın 171. maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır. Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir. Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır. Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.

TCK'nın 191. maddesinin dördüncü fıkrasına göre, kamu davasının açılmasından sonra, aynı maddenin birinci fıkrasında tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca bir kere daha kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceğinden, bu gibi durumlarda doğrudan kamu davası açılması gerekmektedir.

Dava konusu olaya ilişkin 31/07/2015 tarihli iddianamede sanık hakkında Savaştepe Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/1 sayılı soruşturma dosyası üzerinden önceden 14/11/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi nedeniyle doğrudan kamu davası açıldığı belirtilmekte ise de incelenen dava konusu suçun, önceki suçla ilgili 14/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden önce 25/04/2014 tarihinde işlendiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu olaya ilişkin 31/07/2015 tarihli iddianamede sanık hakkında Savaştepe Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/1 sayılı soruşturma dosyası üzerinden önceden 14/11/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi nedeniyle doğrudan kamu davası açıldığı belirtilmekte ise de incelenen dava konusu suçun, önceki suçla ilgili 14/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden önce 25/04/2014 tarihinde işlendiği anlaşılmaktadır.

Dolayısıyla dava konusu suçun işlendiği 25/04/2014 tarihinden önce verilip kesinleşmiş ve ihlal sonucu 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasındaki şartların gerçekleşmesiyle iddianameyle kamu davasına dönüştürülmüş bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmadığı için, 25/04/2014 tarihli suçun da UYAP üzerinden yapılan incelemede Dairemizin 2019/8406 esasına kayıtlı Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2015 tarih 2015/179 esas ve 2015/295 karar sayılı dosyasında 14/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kapsamında kaldığının kabulü gerektiğinden; öncelikle bu davanın, Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2015 tarih 2015/179 esas ve 2015/295 karar sayılı dava dosyası ile birleştirilerek, her iki dosyadaki delillerin birlikte tartışılıp değerlendirilmesinden sonra, hükmün gerekçesinde belirtildiği şekilde sanık hakkında ısrar şartının oluşmadığı kanaatine varılması halinde;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli usuli işlemlerin tamamlanması için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, her iki dosya birleştirilmeden yargılamaya devam edilmek suretiyle hatalı değerlendirme ve eksik araştırma sonucu sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/379, Karar No: 2014/2733, Tarih: 11.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/379 E.  ,  2014/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Hükümlülerin ayaklanması

Hüküm : Uyarlama isteminin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kararın hükümlünün istemi üzerine atanan müdafiinin yüzüne karşı verilmiş olması karşısında, hükümlünün yasal süreden sonra olan temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15022, Karar No: 2012/13658, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/15022 E.  ,  2012/13658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı borçlu vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, ... 25.İcra Müdürlüğü'nün 2012/3569 sayılı takip dosyasından 15.3.2012 tarihinde yapılan haciz sırasında 3.kişi tarafından istihkak iddiasında bulunulduğunu, haciz sırasında borçlunun hazır bulunduğunu bu nedenle İİK.nun 96-97 maddeleri uyarınca işlem yapılması gerekirken İİK.nun 99 maddesi uyarınca işlem yapılarak dava açmak üzere kendilerine süre verildiğini, ileri sürerek haczi İİK.nun 99.maddesine göre yapıldığına ilişkin memur işleminin iptali ile haczin İİK.nun 96-97.maddelerine göre yapılmış sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda haczin borçlunun huzurunda yapılması nedeni ile borçlu ile 3.kişinin malı birlikte elde bulundurdukları gerekçesiyle şikayetin kabulü ile haczin İİK.nun 97.maddesine göre yapılmış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı borçlu vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı

21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 6.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3113, Karar No: 2023/6037, Tarih: 23.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/3113 E.  ,  2023/6037 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 358.160,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkilinin davalı tarafa para verdiğini, ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek hisse senedi devir ve kabul sözleşmesinin geçerliliğinin tespitini ve geçerli olması halinde ortaklık pay defterine kaydına karar verilmesini istemiş ıslah dilekçesi ile davasını ıslah ederek geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ile davalıya ödenen paranın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süreden davanın reddi gerektiğini, şirkete sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, davacı tarafın iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; anonim şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini şirketten geri isteyemeyeceğini, davaya ilişkin hak düşürücü süre ve zamanaşımı sürelerinin dolduğunu, davalı şirketin 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanun'larda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (7194 sayılı Kanun) 41 inci maddesi kapsamında olduğunu bu nedenle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (818 sayılı Kanun) 41 inci, 55 inci ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 321 inci ve 336 ncı maddeleri.

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu, 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun, 22.04.2022 tarih, 2021/7 E. ve 2022/2 K. sayılı kararıyla mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihinin esas alınması gerektiğine karar verilmiştir. İçtihadı birleştirme kararları konularıyla sınırlı, gerekçeleri ile açıklayıcı, aydınlatıcı, yol gösterici, sonuçlarıyla bağlayıcı soyut kararlardır. Bu itibarla off shore alacakların tahsiline ilişkin davalar bakımından verilen işbu içtihadı birleştirme kararının gerekçesi, somut uyuşmazlık bakımından da açıklayıcı ve yol gösterici mahiyette olup zamanaşımı hususunun bu bakış açısı ile değerlendirilmesi elzemdir.

2. Bir hakkın belli bir süre içinde ileri sürülememesi sebebiyle dava yoluyla elde edilebilme imkanının kalmaması veya kanunda öngörülen sürenin geçmesi sonucu bir hakkın kullanılmasının mümkün olmaması zamanaşımı kurumunu ifade etmektedir (Türk Hukuk Kurumu: Türk Hukuk Lügatı, C. I, Ankara 2021, s. 1244). Zamanaşımı, borçluya borcunu ödememe imkanını veren ayrıca alacaklıyı alacağını zamanında istemeye teşvik eden bir kurumdur. Başka bir deyişle zamanaşımı kurumu hukuki güvenlik ilkesinin bir sonucu olarak alacaklıyı alacağını zamanında ileri sürmeye zorlamaktadır. Zira alacaklının alacağını kanunda öngörülen süre içerisinde ileri sürmeyip hareketsiz kalması, alacağın tahsili için ciddi bir iradeye sahip olunmadığı hususunda borçluda bir güven uyandırır.

3. Zamanaşımı bir maddi hukuk kurumu olmadığından borcu sona erdiren değil, var olan bir hakkın talep edilmesini engelleyen bir savunma aracıdır. Bu niteliği itibarıyla da zamanaşımı alacağın varlığını değil, talep edilebilirliğini ortadan kaldırır. Başka bir deyişle kanunun öngördüğü zamanaşımı süresinin dolması, hakkın varlığını sona erdirmemekte fakat dava yoluyla hakkın ileri sürülmesi durumunda borçlunun bir karşı hakka (defi hakkına) dayanarak ileri sürülen hakkı sürekli olarak engellemesi söz konusu olmaktadır. Borçlu, zamanaşımı defini ileri sürerek alacak hakkı zamanaşımına uğradığı için edimi ifa etme zorunda olmadığını ifade etmektedir. Bununla birlikte eğer davalı zamanaşımı defini ileri sürmezse hakim bu durumu resen nazara alamayacak ve şartlar mevcutsa alacağa hükmedebilecektir. Ancak zamanaşımı defini ileri süren tarafın bu hakkını dürüstlük kuralına aykırı olacak şekilde kullanmaması gerekir. Aksi halde hakkın kötüye kullanılması sözkonusu olur. Başka bir deyişle borçlunun zamanaşımı defini ileri sürmesi dürüstlük kuralına aykırı olmadığı sürece hakkın kötüye kullanılması yasağı gündeme gelmez (Akyol, Şener: Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı, İstanbul 2006, s. 65).

4. Zamanaşımı süreleri genel olarak yalnızca alacak hakları için öngörülmüş olup bu hakların zamanaşımı sürelerine tabi tutulmasının çeşitli nedenleri bulunmaktadır. Özellikle uzun yıllar boyunca talep edilmemiş olan alacak hakkının ya elde edilmiş ya da ifa dışındaki bir nedenle sona ermiş olması, uzun yıllar boyu ifanın kanıtı olan belgeleri saklamasının borçludan beklenemeyecek olması, ifa talebiyle karşılaşan borçlunun borcunu ifa etmiş olsa bile ifayı ispat etmesinin neredeyse olanaksız olması ve bu durumda borçlunun hukuken korunmasının gerekmesi, hukuk düzeninin istikrar kazanmış durum ve ilişkilere dokunmak istememesi, hukuki güvenlik ilkesi ve geçmişte kalan olaylardan dolayı uyuşmazlığın sürdürülmesinde kamu yararı bulunmaması bu nedenler arasında yer almaktadır (Erdem, Mehmet: Özel Hukukta Zamanaşımı, İstanbul 2010. s. 16.)

5. 818 sayılı Kanun, 11.01.2011 tarihinde kabul edilen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 647 nci maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 6098 sayılı Kanun ise 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrası; “Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri, eski kanım hükümlerine tabi olmaya devam eder. Ancak, bu sürelerin henüz dolmamış kısmı, Türk Borçlar Kanununda öngörülen süreden uzun ise, yürürlüğünden haşlayarak Türk Borçlar Kanununda öngörülen sürenin geçmesiyle, hak düşürücü süre veya zamanaşımı süresi dolmuş olur” hükmünü haizdir. Buna göre 818 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Haksız fiilden doğan tazminat davasının tabi olduğu zamanaşımı süreleri ve başlangıçları 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde genel zamanaşımı hükümlerinden ayrı olarak düzenlenmiştir. Zamanaşımı sürelerinin ve başlangıçlarının düzenlendiği 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ilk iki fıkrası; “Zarar ve ziyan yahut manevi zarar namiyle nakdi bir meblağ tediyesine müteallik dava, mutazam olan tarafın zarara ve failine ıttıla tarihinden itibaren bir sene ve her halde zararı müstelzim fiilin vukuundan itibaren on sene mürurundan sonra istima olunmaz. Şu kadar ki zarar ve ziyan davası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsi davaya da o müruru zaman tatbik olunur.” şeklinde düzenleme içermektedir.

6. Görüldüğü üzere 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde haksız fiillerle ilgili olarak üç farklı zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Bunlardan ilki zarar görenin zararı ve faili (sorumlu kişiyi) öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık zamanaşımı süresidir. Bir yıllık sürenin işlemeye başlaması açısından “öğrenme” ölçütü esas alınmış, bu ölçüt hem  zarar hem de fail açısından aranmıştır. Bu nedenle bir yıllık zamanaşımı süresi bu iki  husustan hangisi daha sonra öğrenilmişse o hususun öğrenilme tarihinden itibaren işlemeye başlar. Başka bir deyişle bu iki hususun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup sadece birinin öğrenilmesi zamanaşımı süresinin işlemeye başlaması için yeterli olmamaktadır. Bir yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı öğrenme gibi subjektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “nispi zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. Öte yandan bir yıllık sürenin başlaması bakımından zararın öğrenilmiş sayılması için zararın varlığını, niteliğini ve temel unsurlarını belirleyecek bilgilerin dava açacak derecede öğrenilmiş olması yeterlidir.