muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11835, Karar No: 2014/15921, Tarih: 13.11.2014

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370)

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve dava dilekçesi ile talep edilen tazminatın tamamına hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. ve 19. maddeleri hükümlerine göre trafik kaydı "işleteni" kesin olarak gösteren bir karine değilse de, kimliğini belirleyen güçlü bir kanıt niteliğindedir. Ancak trafik kayıt maliki, işleten konumunda olmadığını işletenin bir üçüncü kişi olduğunu kanıtladığında, malik olmasına karşın, işleten sıfatıyla sorumlu tutulamaz. Bununla birlikte, zarar gören kişi, davasını açmadan önce işletenin trafik kaydında adı yazılı kişi olup olmadığı konusunda bir araştırma yapmakla yükümlü kılınamaz. Olağan olanı, davanın trafik kaydında adı yazılı kişiye yöneltilmesidir. Somut olayda da davacı, trafik kaydına dayanarak bu davayı davalı Garanti Finansal Kiralama A.Ş. aleyhine açmış ve onun işleten olmadığı davalının ileri sürdüğü kanıtlarla doğrulanmıştır. Bu nedenle davanın açılmasında davacının bir kusuru bulunmadığından davanın husumet nedeniyle reddi üzerine davalı yararına maktu vekalet hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32851, Karar No: 2015/1644, Tarih: 20.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/32851 E.  ,  2015/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/313816

MAHKEMESİ : Bursa 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2011/987 (E) ve 2013/403 (K)

SUÇLAR : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun geçici 1/b madde ve fıkrasında, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup, temel şekli itibarıyla adli para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren suçlar bakımından “kovuşturmanın ertelenmesi” kurumunun düzenlenmesi karşısında, TCK'nın 7/2. maddesi de gözetilerek, suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine,20.01.2015 tarihinde üyeler Mustafa Kemal Semercioğlu ve Abdullah Coş'un eylemin 6352 sayılı Kanun kapsamı dışında değerlendirilmesi gerektiği görüşüyle karşı oyları ile gerekçede oyçokluğuyla sonuçta oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY:

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi hakkındaki Kanunun geçici birinci maddesinin ilk fıkrası aşağıdaki şekildedir.

GEÇİCİ MADDE 1- (1) 31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a) Soruşturma evresinde, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.

a) Soruşturma evresinde, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.

Aynı maddenin gerekçesi ise “Temel hak ve hürriyetlerden kabul edilen ifade ve basın özgürlüğü, çoğulcu demokrasilerde vazgeçilmez ve devredilemez bir hak olarak kabul edilmektedir. İleri demokrasilerin “olmazsa olmaz şartı” olan ifade ve basın hürriyeti, birçok hak ve hürriyetin temeli, kişisel ve toplumsal gelişmenin kaynağı olarak değerlendirilmektedir. Bu nedenle, ifade hürriyeti, birçok uluslararası belgeye konu olmuş, Anayasamızda da ayrıntılı düzenlemelere tâbi tutulmuştur. Bu özgürlüğün kullanım araçlarından biri de basın yahut sözlü veva görüntülü yayın araçlarıdır. Bu araçların, amacına uygun olarak işlevlerini yerine getirmeleri bakımından korunmaları demokratik toplumlarda asıl olup, bu anlamda basın ve yayın özgürlüğü önündeki engeller kaldırılarak ve güvenceler sağlanarak, haber ve düşünceyi özgür kılmak hedeflenmektedir. Bu nedenle, basın yayın yoluyla islenen suçlara ilişkin dava ve cezaların infazının ertelenmesi ilişkin bazı düzenlemeler yapılması toplumsal barısın sağlanması ve sürdürülmesi bakımından büyük bir önem taşımaktadır.

Tasarıyla, 31 Aralık 2011 tarihine kadar basın yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; kamu davasının açılmasının, kovuşturmanın veya kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükümlerinin infazının ertelenmesi imkânı getirilmektedir” şeklindedir.

Bu madde metni ve gerekçesine göre de; ancak, basın yahut sözlü veya görüntülü yayın araçlarıyla işlenen düşünce ve kanaat açıklamaları, anılan Kanun maddesiyle getirilen "dava ve cezaların ertelenmesi" kurumundan yararlanabilecektir.

İncelenen dosyada; aralarında suça sürüklenen çocuklarında bulunduğu 10-15 kişilik bir grubun, davul çalarak ve ritim tutarak, şarkı şeklinde söyledikleri, iddianamede açıklanan hakarete konu sözlerin, ilgili madde gerekçesinde de belirtildiği üzere “basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş” suçlar kapsamına girmeyecek olması nedeniyle, bu eylemlerin 6352 sayılı Kanunun geçici 1/b maddesi dahilinde değerlendirilmesi gerektiğine yönelik, sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/36078, Karar No: 2014/31791, Tarih: 20.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/36078 E.  ,  2014/31791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2012

NUMARASI : 2011/323-2012/404

Taraflar arasındaki sözleşmenin uyarlanması Davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan Japon Yeni konut kredisi kullandığını, kredi kullandıktan sonra Japon yeninin aşırı oranda arttığını ileri sürerek sözleşmenin geçersizliğine, bunun mümkün olmaması halinde borç miktarının sözleşme tarihindeki japon yenikuru üzerinden belirlenerek sabitlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının açtığı dava sonunda davanın reddine dair verilen mahkeme kararı davacı tarafından temyiz edilmiş ise de temyizden sonra davacı ve vekili 9.7.2014 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiği görülmüştür. Bu durumda mahkemece, işlem yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle feragat nedeniyle mahkemece işlem yapılmak üzere kararın BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6364, Karar No: 2016/3388, Tarih: 01.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/6364 E.  ,  2016/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

ŞİKAYET

OLUNANLAR : 1-... Vek. Av. ... 2-...

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili müvekkilinin, .... sayılı dosyası ile rehnin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibine giriştiğini, bu dosyada hacizli bulunan araca müvekkili tarafından da haciz konulduğunu, aracın 12.12.2014 tarihinde satıldığını, ..... sayılı dosyasında sıra cetveli düzenlendiğini, satış bedelinin dosya alacağının altında kaldığı ve motorlu taşıtlar vergisinin rüçhanlı alacaklardan olmadığı gerekçesi ile satış bedelinin tamamının rehinli alacağa mahsubuna karar verildiğini, oysa vergi dairesinin haciz tarihinin daha önce vergi alacağının da rüçhanlı olması nedeniyle birinci sırada yer verilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan Aysun vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ve dosya kapsamına göre; İİK'nın 142. maddesinde sıra cetvelinin tebliğinden yedi gün içerisinde her alacaklının sıra cetveline itiraz edebileceğinin düzenlendiği, ... esas sayılı dosyasında yapılan sıra cetvelinin davacı .... Dairesine 12.01.2015 tarihinde tebliğ edildiği, yedi günlük itiraz süresinin 19.01.2015 günü sona erdiği, davacı vergi dairesinin yedi günlük itiraz süresi sona erdikten sonra 20.01.2015 tarihinde şikayette bulunduğu, dolayısiyle şikayetin yasal süre içinde yapılmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17135, Karar No: 2015/2408, Tarih: 29.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/17135 E.  ,  2015/2408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik 5. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-Sanığın market içinden toplam değeri 60,62 TL olan gıda maddesinin parasını ödemeden çıkarken kendisini gören müşteki tarafından yakalanarak polise teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; suça konu eşyanın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi uyarınca sanığın cezasından indirim yapılabileceği kabul edilebilir ise de suçun işleniş şekli ve özelliklerine göre şartları oluşmadığı halde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 29/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/61, Karar No: 2015/1676, Tarih: 09.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/61 E.  ,  2015/1676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2014/398-2014/813

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 406 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının giderilmesi davası sırasında paydaşların tapu kaydında yer alan isimleri ile nüfus kayıtları arasında farklılıkların düzeltilmesi için, mahkemenin verdiği yetkiye dayalı olarak tapu kaydında ........'in baba isminin ......olduğu halde hiç yazılmadığını, ............'in adının nüfusta ..... olduğunu, ..........'in adının nüfusta ......... olduğu, ..................'ın baba isimlerinin tapu kaydında ......... yazılmasına karşın nüfus kaydında ........... olduğunu nüfus kayıtlarına uygun olarak in baba adının “ olarak tapuya tesciline, ....'in adının “.......” olarak, ......in adının “......” olarak ve .............'ın tapu kaydında “............” olarak geçen baba isimlerinin “.......” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, “…Somut olayda, .............1. Sulh Hukuk Mahkemesinden alınan yetkiye istinaden açılan davanın görülmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, açılan davadan haberdar olmalarında hukuki yararları bulunan taşınmazın paydaşı kayıtta ismi ve baba adı düzeltilen kişilerin davadan haberdar edilmeksizin davanın sonuçlandırılması doğru değildir.Hal böyle olunca, tapu kaydındaki bilgilerinde düzeltme yapılması istenen kişilerin, ölmüş iseler mirasçılarının, dava dilekçesi tebliğ edilmek suretiyle davadan haberdar edilmesi, duruşmaya geldikleri taktirde beyanlarının alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir” gerekçesi ile bozulmuş olup bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .........’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 09.02.2015

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4165, Karar No: 2019/7034, Tarih: 02.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4165 E.  ,  2019/7034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalının sahibi olduğu 1 nolu bağımsız bölümün kat mülkiyeti kurulu bulunan ana taşınmazda, bağımsız bölümün ön ve arka cephesinde bulunan balkonu yıkarak terası genişletip kullanım alanına katttığını, müşterek olan çatıya izinsiz olarak güneş enerjisi sistemi kurdurduğunu, mimari projeye aykırı olarak ve izin almaya gerek görmeden binaya bitişik depo yaptırdığını, davalının yapmış olduğu bu tadilat ve eklentiler ile ana taşınmazın mimarisi ve güzelliğinin bozulduğunu ve görüntü kirliliği oluştuğunu ve site yönetim planına yapılan bu aykırılığın giderilmesi için site yönetimine ve idare mercilere başvurulmuş isede çözüm alınamamış olup; dava açmak zorunluluğu doğduğunu, belirterek; izinsiz yapılan yapı ve eklentilerin yıkılmasına, ortak alanlara yapılan müdahalenin önlenmesine, taşınmazın eski hale getirilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın 17/10/2012 tarihli bilirkişi raporunda 3. maddede belirtilen ön ve arka cephedeki teraslar ile 4. maddede belirtilen bir nolu bağımsız bölüm bitişiğindeki depo yönünden kabulüne, eski hale getirmek için 05/05/2015 tarihli ek bilirkişi raporunun esas alınmasına bunun için davalıya 30 gün süre verilmesine, davanın 17/10/2012 tarihli bilirkişi raporunun 5.maddesinde belirtilen güneş enerjisi tesisatı yönünden reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2017/1184 E. - 2018/878 K. sayılı ilamı ile “Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelemesinden mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş olduğu ancak kabul yönünden verilen kararda sadece bilirkişi raporuna atıf yapıldığı anlaşılmıştır. HMK'nın 297. maddesine göre mahkemece verilen kararın hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi ve verilen karar ile iki tarafın leh ve aleyhine hükmedilen görev ve hakların gayet açık ve anlaşılır biçimde yazılması gerekmektedir. Mahkemece sadece bilirkişi raporuna atıf yapılmayarak projeye aykırılıkların ve müdahalelerin neler olduğunun ve ne şekilde eski hale getirileceğinin infazda tereddüt yaratmayacak şekilde açıkça belirtilmemesi, kabule göre de yargılama giderlerinin taraflar üzerine doğru yüklenmemesi doğru görülmediğinden” hükmün bozulmasına karar vermiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabul kısmen reddi ile;..... mevkii 180 ada 94 parsel zemin ve 1. kat 1 nolu bağımsız bölümün bitişiğindeki deponun ve 1 nolu bağımsız bölümün ön ve arka cephesindeki terasın projesine aykırı olması nedeniyle bu unsurların yıkılması suretiyle projeye aykırılıkların giderilmesine,

2-Bu hususta Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi gereği davalıya 9 günlük süre verilmesine,

3-Davanın güneş enerjisi yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; davacının davalının anataşınmazın teras balkonları açısından projeye aykırılık iddialarına yönelik olarak, alınan uzman bilirkişi raporunda proje ve vaziyet planında teras balkonların kat planında bir teras bulunmadığı, vaziyet planında bulunduğu, mimari detay planında ise bu cephede teras gösterilmediği belirtilmiş olmakla, teraslar yönünden ilgili belediye ve tapu müdürlüğünden mimari proje getirtilerek bu çelişkilerin giderilmesi, anataşınmaza ait yönetim planı diğer bağımsız bölümlerin kullanım durumu da gözetilerek ortak alan olup olmadığı, projeye aykırılık teşkil edip etmediği hiç bir tereddüte mahal bırakmayacak şekilde araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekliyle davanın bu yönüyle de kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 02/12/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15041, Karar No: 2014/17550, Tarih: 16.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15041 E.  ,  2014/17550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden taraflarca sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince birbirlerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyasyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.