muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3011, Karar No: 2018/4403, Tarih: 09.05.2018

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan mükelleflerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile sanıkların beraatlerine hükmedilmesi,

B) Defter, kayıt ve belgeleri gizlemek suçundan sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, suçlamaları kabul etmeyerek ... ve... isimli şahıslar tarafından kandırıldığını savunması; 07.04.2006 ile 22.01.2006 tarihli yoklama fişlerindeki imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından mükellef şirket adına verilen vergi beyannameleri ile suça konu fatura asıllarının getirtilerek burada yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı tespit edilerek sahte faturaları kullanan vergi mükelleflerinin suç konusu faturaları kimden ne şekilde temin ettikleri yolunda beyanlarının tespit edilmesinden sonra şirketin sanığın idaresinde olup olmadığının tespiti ile hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile sanığın beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17107, Karar No: 2010/500, Tarih: 21.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/17107 E.  ,  2010/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Dava, davacının 1992 yılından haziran 2004'e dek davalılara ait işyerinde sürekli çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ..........Başkanlığı ile ..., ... ve ......... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi uyarınca, anılan Kanunun yürürlük tarihine kadar 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı kanunlar ile 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre oluşturulan sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet sürelerinin tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirileceği ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanunun 79.maddesi olduğu kabul edilmelidir.

Dava dilekçesinde açık bir şekilde iddianın ve dava konusunun yazılması gerekliliği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 179/2,5. maddesinde belirtilmiştir. Talep sonucu, mahkeme davayı kabul ettiğinde, talep sonucunu aynen hüküm fıkrası(HUMK. 388/4) olarak kararına alabileceği şekilde açık olmalıdır.

Somut olayda, dava dilekçesi içinde 1997 yılında yaşlılık aylığı almaya başladığından ve işverenler tarafından 1997-2004 yılları arasında.........primi ödenmediğinden bahsedilmesi, dosya kapsamından, davacının 01.01.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı aldığının anlaşılması karşısında, talebin hangi tarihler arasındaki hizmet tespitine ilişkin olduğu ve/veya hizmet tespiti yanında sosyal güvenlik destek primine ilişkin bir istemi de içerip içermediği anlaşılamamaktadır.

.........

Mahkemece, öncelikle yapılacak iş, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 75/2. ve 213. maddeleri gereği, davacı taraftan, davanın konusu ile, talep sonucunu açıklattırmak, yapılacak değerlendirmede 01.01.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan davacının, işten ayrılmayıp çalışmaya devam etmesi halinde oluşacak sonucun, 506 sayılı Kanunun 63. maddesi kapsamı ile bildirimsiz olarak fiilen çalışılan süredeki yaşlılık aylıklarının fuzuli ödeme teşkil ettiği gözetilerek irdelemektir.

.........

Mahkemece, öncelikle yapılacak iş, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 75/2. ve 213. maddeleri gereği, davacı taraftan, davanın konusu ile, talep sonucunu açıklattırmak, yapılacak değerlendirmede 01.01.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan davacının, işten ayrılmayıp çalışmaya devam etmesi halinde oluşacak sonucun, 506 sayılı Kanunun 63. maddesi kapsamı ile bildirimsiz olarak fiilen çalışılan süredeki yaşlılık aylıklarının fuzuli ödeme teşkil ettiği gözetilerek irdelemektir.

2- Kabule göre; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388. maddesinde “...Hüküm sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından herbiri hakkındaverilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”, 399. maddesinde de, “Verilen karar ile iki tarafa tahmil ve bahşedilen vazife ve haklar şüphe ve tereddütü mucip olmayacak surette gayet sarih ve açık yazılmalıdır.” şeklindeki düzenlemeler dikkate alınmaksızın, davacı hakkında 1996-1997 yıllarında kısmi bildirim yapılan ve aleyhine hüküm kurulan........... hakkında usulüne uygun açılmış bir dava olmadığı gözetilmeyip, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

O hâlde, davalı Kurum ile davalılardan ......... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...-... ile ......... iadesine, 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2011/13602, Karar No: 2012/122, Tarih: 16.01.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13602 E.  ,  2012/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 1.10.1997 olduğunun, davalılardan işverene ait işyerinde 1.10.1997- 5.10.2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine

2-Dava davacının 01.10.1997-05.10.2005 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde hizmet aktine dayalı olarak geçen ve kurumu kayıt ve tescil edilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istek tanık sözlerine dayanılarak 31.10.2003-05.10.2005 tarihleri arasında tespite karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının şoför muavini olarak çalıştığını iddia ettiği ... plakalı aracın Trafikteki kayıtta davalının 31.10.2003 tarihinde sahip olduğu, 2002/2-2004/6 yılları dönem bordrosunda tek çalışan ... adlı tanığın beyanının alınmadığı, davacı tanıklarından ..., ... ve ...'in aynı otobüs yazıhanesinde çalıştıkları davacının 1997-2005 yılları arasında çalıştığını söyledikleri ancak bu tanıkların emniyet, şoförler odası ya da otobüs terminal yönetimince tesbit edilen tanıklar olup olmadığının belli olmadığı davacının 22.02.2003-18.06.2004 tarihleri arasında askerlik yaptığının bildirildiği görülmektedir.

Mahkemece yapılacak iş davanın nitelikçe kamu düzenine ilişkin olduğu göz önünde tutularak davacı ile birlikte çalışan ve bordroda ismi bulunan ... ile ... bordrolarında kayıtlı benzer işi yapan işverenlerin kayıtlarına geçmiş kimselerin tesbit edilerek (dinlenen tanıkların bu şekilde davacıyı tanıyan komşu işyeri ya da birlikte çalışan tanıklar olup olmadığı denetlenerek) bilgilerine başvurulmak ve sonucuna göre karar vermek olmalıdır. HGK'nun 16.06.1999 gün 1999/21-510-527; 30.06.1999 gün ve 1999/21-549-555, 05.02.2003 gün, 2004/21-35-64 E. ve K. 15.10.2003 gün ve 2003/21-634-572 E. K. sayılı kararlarıda aynı yöndedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önüde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur. Kabule göre de tespite karar verilen dönemde davacının 22.02.2003-18.06.2004 tarihleri arasında askerlik dönemi çakıştığı halde çakışan dönemi kapsar şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25596, Karar No: 2012/23940, Tarih: 19.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/25596 E.  ,  2012/23940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Mahkemece, 14. Hukuk Dairesinin bozma kararına istinaden, yargılama yapılmış olduğundan, kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay 14. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1995, Karar No: 2011/3229, Tarih: 07.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1995 E.  ,  2011/3229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 2003-12.6.2006 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, davalıya ait işyerinde 2003-12.6.2006 tarihleri arasında geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tespiti ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Yasasının 1.nci maddesinde, iş mahkemelerinin görev alanı belirlenmiş olup İş Yasasına göre işçi sayılan kişilerle işverenler arasında hizmet akdinden veya İş Yasasına dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk (iş) davaları ile sendikaların açacakları ve bu sıfatla aleyhlerine açılacak hukuk davalarına; Sosyal Güvenlik Kurumu ile Sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara bakılacağı öngörülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının davalı işyerinde reklamcı ,tercüman ve halkla ilişkiler müdürü olarak çalıştığı iddiasıyla ilgili olarak Kuruma bildirim yapılmadığı, davalıya ait Güzellik Merkezi işyerinin 05.10.20005 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, davacının, sigortalı olarak SGK’na tescilinin bulunmadığı anlaşılmaktadır

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığıdır. Hizmet akdi Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi "bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir. Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda, zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Sigortalılığın ikinci koşulu, 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul, eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren emir ve direktifleri altında, bir fiil, gösterilen işi yapması zorunludur. Çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin, nitelik ve kapsamına göre devamlı sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren emir ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasa'nın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

Somut olayda, hizmet tespitine ilişkin dava 506 sayılı Yasadan kaynaklanmakla dava İş Mahkemesinin görev alanına girdiğinden dinlenen tanık beyanlarından da davacının davalı iş verene ait işyerinde zaman ve bağımlılık unsuru gerçekleşecek şekilde çalıştığı kanıtlanamadığından hizmet tespiti yönünden davanın reddine karar verilmesi doğrudur. Ancak davacının çalışma iddialarının reklam eser sözleşmesi kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmakla davacı ile davalı arasındaki hukuki ilişkinin niteliği gözetilerek alacak davası yönünden dosyanın tefrik edilerek davaya bakmaya iş mahkemesi değil genel hükümlere göre genel mahkemeler görevli olduğundan dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken alacak davası yönünden de davanın esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 7.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10585, Karar No: 2023/7408, Tarih: 26.09.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/10585 E.  ,  2023/7408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

Talep eden tarafından Akşam gazetesinin 31.05.2014 tarihli nüshasında yayımlanan haber ile ilgili olarak düzeltme ve cevap yazısının yayımlanması talep edilmiş, ... (Kapatılan) 20. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.06.2014 tarihli ve 2014/407 Değişik ... sayılı kararıyla düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına karar verilmiş, bu karar, vaki itirazın ... 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03.11.2014 tarihli ve 2014/3668 Değişik ... sayılı kararı ile reddedilmesi suretiyle kesinleşmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 17.01.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.01.2022 tarihli ve KYB - 2022/10476 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2022 tarihli ve KYB - 2022/10476 sayılı kanun yararına

bozma isteminin;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2022 tarihli ve KYB - 2022/10476 sayılı kanun yararına

bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre; ... (Kapatılan) 20. Sulh Ceza Mahkemesince, "anılan yazının konu ve ifade arasındaki düşünsel bağlılık unsurunu taşımadığı, haberin gerçekliğini doğrulayacak bilgilerin verilmediği ve dolayısıyla talep sahibinin kişilik haklarının ihlal edildiği" gerekçesi ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde ... ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez." şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, tekzibe konu haberin niteliği itibariyle basın özgürlüğü kapsamında kaldığı,

Yine benzer bir olay sebebiyle, Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11/03/2019 tarihli ve 2018/8289 esas, 2019/5452 karar sayılı ilâmında "...başvuran otel ve yöneticileri hakkında, abartılı ve keskin bir dille sunulmuş olsa da kaba bir hakaret veya açık bir suçlama içermeyen, "gezici ...'un ödülü ayağına geliyor" ve "çapulculara destek verdiler" gibi başlıklarla eleştiri sınırları içinde kalan, somut olaylarla toplumun güncel algı seviyesine hitaben çarpıcı ve dikkat çekici başlıklar atılmak istendiği, yazı içeriklerinin ise yukarıda özetlendiği gibi somut bir olayın kendince yorumlanması ve tüzel kişi yöneticilerinin eleştirilmesinden ibaret olduğu, sırf başvuran tüzel kişinin şeref ve haysiyetinin rencide edilmesi amacıyla kötü niyetli olarak haber yapılmasının söz konusu olmadığı, somut bir olayın hemen ardından güncel bir takım yorumlarda bulunulduğu, bu nedenle haberin basın özgürlüğü çerçevesinde kaldığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği, yukarıda yazılı nedenlerle yerinde görüldüğünden, ....sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA..." şeklinde belirtildiği üzere, Akşam Gazetesinin 31/05/2014 tarihli nüshasının 1 ve 14. sayfalarında yer alan “İadesi İçin Düğmeye Basıldı" ve "Gülen'in İadesi İçin Geri Sayım” başlıkları ile yayımlanan haberin niteliği itibariyle basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde

isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.... 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 03.11.2014 tarihli ve 2014/3668 Değişik ... sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, düzeltme ve cevap yazısı yayımlanması isteminin REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2023 tarihinde karar verildi.