muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5394, Karar No: 2018/17991, Tarih: 25.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/5394 E.  ,  2018/17991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, elatmanın önlenmesi talebi yönünden davanın kabulüne, ecrimisil talebi yönünden kısmın kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.10.2018 Perşembe günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden gelmedi. Karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 1630 parselin müvekkillerinin murisi ... ...’ya ait olup vefatı ile mirasçıları müvekkillerine kaldığını, davalının amcası olan ...’ın bu yeri 2000 yılından sürekli ekip biçtiğini ve mahkeme kararıyla müdahalesinin menine karar verildiğini, kararın infaz edilip 04.02.2010’da taşınmazın müvekkillerine teslim edildiğini, taşınmazın daha sonra davalı tarafından işgal edildiğini belirterek davalının müdahalesinin menini ve 04.02.2010 tarihinden itibaren 16.000 TL ecrimisile hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin dava konusu taşınmazın hissedarı olan Hüseyin ...’dan haricen hisse satın aldığını, davacılardan ...’in kendisinin ve çocuklarının hissesini müvekkiline kiraladığını, davacılardan ...’ün hissesini müvekkiline 50.000 TL bedelle haricen sattığını, davacılardan ... ...’nun ise hissesini müvekkiline sattığını ancak vefat edince intikal yapılamadığını, müvekkilinin kullanımının haksız olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacıların davalı aleyhine açtığı meni müdahale davasının kabulüne, davalının dava konusu K.Maraş ili 12 şubat ilçesi Önsen Mahallesi 1630 parsel (ifrazen 3557, 3558 parseller) taşınmaza müdahalesinin menine, davacının Ecrimisil davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine, 20.271,43 TL'nin 16.000,00 TL lik miktarına dava tarihinden 4.271,43 TL lik miktarına ıslah tarihi olan 13/04/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, müdahil ...'nun davasının kabulüne; 1.350,37 TL nin müdahale tarihi olan 01/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müdahale verilmesine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafın temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen kısa kararda; “Davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine,

Mahkemece verilen kısa kararda; “Davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine,

20.271,43 TL nin 16.000,00 TL lik miktarına dava tarihinden 4.271,43 TL lik miktarına ıslah tarihi olan 13/04/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, müdahil ...'nun davasının kabulüne; 1.350,37 TL nin müdahale tarihi olan 01/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müdahale verilmesine, ”şeklinde hüküm kurulmuş ve kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmuştur.

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Buna göre, yargılama açık olarak yapılacak ve HMK'nin 297/2. maddesi hükmü gereğince de yargılama sonunda verilen kararda taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilir. Aynı Kanun'un 298/2. maddesi hükmü ise, sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı amirdir. Bu nedenle mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, mahkemece yapılacak iş; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişki, mahkemelere ve yargıya olan güveni sarsacağı gibi infazda duraksamaya yol açacağı da açıktır. Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karar olup, gerekçeli karar da buna uygun olmalıdır. Hüküm, bu nedenle kanuna, tarih ve numarası anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na aykırı olarak tesis edilmiştir.

SONUÇ: Davalı vekili temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle, yerel mahkeme hükmünün, kısa karar gerekçeli karar çelişkisi nedeniyle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz sebeplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 25.10.2018 tarihinde karar oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1122, Karar No: 2025/4747, Tarih: 21.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2025/1122 E.  ,  2025/4747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

Ayrıca sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin de 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle,

Gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2024 tarihli ve 2024/179 esas, 2024/633 karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendi ve son cümlesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddeleri uyarınca, 7 yıl hapis ve 2.400.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.01.2025 tarihli ve 2025/133 esas, 2025/68 karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurusunun TCK'nın 43/1 ve 158/3. maddelerinin tatbik edilmesi gerekirken edilmemesinin hukuka aykırı olduğu ancak aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmadığı eleştirisiyle haksız menfaatin hatalı şekilde teşdiden uygulanması yönünden 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1-g maddeleri uyarınca hükümlerin düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafilerinin temyizi sanıkların beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. İlk Derece Mahkemesi tarafından 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L ve son maddesi uyarınca gerekçesi gösterilmek ve alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle neticeten 7 yıl hapis ve 2.400.000,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu, bu hükümlerin sadece sanıklar müdafiileri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından temel cezalar belirlenirken haksız menfaatin üst sınırının, bu menfaatin iki katına karşılık gelen gün para cezası olduğu ve adli para cezalarının tayininde bu üst sınırın aşıldığından bahisle misli para cezasında düzeltme yapılarak sanıklar lehine adli para cezalarının indirildiği, oysa ki İlk Derece Mahkemesinin adli para cezalarını doğru yöntemle hesapladığı belirlenmiş olup aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile eleştiri dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında sanıklar müdafiileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7578, Karar No: 2021/4978, Tarih: 21.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7578 E.  ,  2021/4978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme: SAKARYA 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2 - Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 15/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 21/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11870, Karar No: 2012/18473, Tarih: 04.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11870 E.  ,  2012/18473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca, taşınmazların göl mutlak koruma alanında kalan bölümlerinin dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile bu kısımların davacılar üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/907, Karar No: 2017/2584, Tarih: 14.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/907 E.  ,  2017/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 232. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2428, Karar No: 2011/6076, Tarih: 18.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/2428 E.  ,  2011/6076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.03.2009 gün ve 2006/359-2009/63 sayılı kararı onayan Daire’nin 29.11.2010 gün ve 2009/5669-2010/12171 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kozmetik ürünleri ile güzellik ve temizlik ürünleri alanında faaliyet gösterdiğini, 2004 yılında “SEASON” ibareli markanın tescili için TPE’ye başvurduğunu, ancak davalı adına tescilli 99/022974 tescil nolu “SEASONS” ibareli marka nedeniyle bu başvurunun reddedildiğini, davalının bu markayı kullanmadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 99/022974 nolu markanın 03.02 ve 03.03 sınıflardaki emtia yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin “SEASONS” ibareli marka altında deodorant ve parfüm üretimi için çalışmalar yaptığını, ancak 22 Kasım 2000 tarihinde fabrikada yangın çıkması üzerine uzunca bir süre üretime ara verdiklerini, yangından sonra bu markayı taşıyan parfüm üretimi için çalışma yaptıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının ticari defter ve kayıtlarında “SEASONS” markalı ürün üretim ya da satışına dair kayıt olmadığı, delil olarak sunulan 2 adet ürünün markanın ciddi biçimde kullanıldığını kanıtlanamadığı, fabrikada 2000 yılında çıkan yangının davalının parfüm üretimini engellemeyeceği, diğer marka parfüm imalatına devam eden davalının “SEASONS” markasını da kullanabileceği, kaldı ki başka bir firmaya imalat yaptırılıp kendi markasını kullanabileceği yada lisans verebileceği, dava konusu markanın dava tarihinden önceki 5 yıl içerisinde ciddi ve pazar payı yaratacak biçimde kullanılmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2- Dava 556 sayılı KHK’nin 14 ve 42.maddeleri uyarınca kullanmama sebebine dayalı olarak açılmış markanın hükümsüz kılınması istemine ilişkindir.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2- Dava 556 sayılı KHK’nin 14 ve 42.maddeleri uyarınca kullanmama sebebine dayalı olarak açılmış markanın hükümsüz kılınması istemine ilişkindir.

556 sayılı KHK’nin 14. maddesinin ilk fıkrasına göre, markanın tescil tarihinden itibaren “beş yıl” içinde, haklı bir neden olmadan kullanılmaması veya bu kullanıma beş yıllık bir süre için kesintisiz ara verilmesi halinde marka iptal edilir. Beş yıllık süre 14.maddenin açık hükmü karşısında markanın sicile fiilen tescil edildiği tarihten başlar. Dava konusu 1999/22974 sayılı marka koruması 28.12.1999 tarihinden itibaren başlamakta ise de, bu tarih 556 sayılı KHK'nin 40. maddesi uyarınca tescilli markanın başvuru tarihidir. Dava konusu markanın tescil tarihi ise aynı KHK'nin 39. maddesine göre başvurudan sonraki tüm işlemleri tamamlandıktan sonra kesinleşmesi halinde TPE nezdindeki sicile kaydedildiği tarih olup, sicil kaydında başvuru tarihi ile tescil tarihi ayrı ayrı yer alır. Bu durumda, mahkemece davalı markasının sicile fiilen tescil edildiği tarih belirlenerek kullanmamanın bu tarih esas alınarak belirlenmesi gerekirken dava tarihinden geriye doğru davalı tarafından markanın beş yıl süreyle kullanılmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair karar düzletme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2009/5669 Esas, 2010/12171 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak kararın açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz ilam, temyiz peşin ve karar düzeltme harcın isteği halinde karar düzeltme isteyen davalıya iadesine, 18.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.