muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1442, Karar No: 2023/3833, Tarih: 19.06.2023

15. Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere davalı şirket hakkında düzenlenen Sermaye Piyası Kurulu (SPK) raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Yimpaş Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kâr ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/253 E. sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'ya kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.06.2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/121 E. sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. Ceza Dairesinin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır. Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/188 E. ve 2011/475 K. sayılı dosyasında ise davalı şirket yöneticileri hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan İsviçre Federal Soruşturma Hakimliğince yapılan ihbar üzerine kamu davası açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davalı şirket yöneticilerinin İsviçre'de bulunan Yimpaş Group A.G.'ye ait paraları davalı şirkete ve Yimpaş Grubu şirketlerine aktardıklarından bahisle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan netice itibarıyla 5 yıl hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası verildiği, kararın temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2012 tarihli tebliğnamesine göre hükmün onanmasının talep edildiği ancak Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28.03.2012 tarihl, 2012/721 E. ve 2012/33114 K. sayılı bozma ilamı ile tüm sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği ve kararın bu şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

16. Bu itibarla davalı eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, süresi içerisinde zamanaşımı definde bulunulduğu, işbu davada zamanaşımı yönünden davacı lehine usuli kazanılmış hak bulunmadığı, cezanın üst sınırına göre ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 104 üncü maddesinin ikinci fıkraları uyarınca 5 yıl, uzamış zamanaşımı süresinin ise 7,5 yıl olduğu, davacının 2001 yılında şirkete para yatırdığı buna karşın eldeki davanın 2018 yılında 7.5 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı gözetilerek mahkemece zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bu nedenle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalılar vekilinin davalı şirketler hakkında 7194 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz itirazının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davalılara iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3956, Karar No: 2012/5665, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/3956 E.  ,  2012/5665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhkem eşyayı kırarak hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların, önceden kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesinde yer alan “lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir” hükmü karşısında, 765 sayılı TCK'nun 493/1-2-son maddesinde yazılı hırsızlık suçu ile 5237 sayılı Yasada tanımlanan hırsızlık suçunun unsurlarının farklı olduğu, sanıkların demir telleri kesip kapıları kırarak girdikleri Japon Konsolosluğuna ait okulun içerisinden çekmeceleri karıştırarak buldukları anahtar ile kasayı açtıklarının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/2-d maddesine uyan hırsızlık; 116/2-4, 119/1-c maddelerine uyan geceleyin birden fazla kişi tarafından birlikte işyeri dokunulmazlığını bozma ve 152/1-a maddesine uyan nitelikli mala zarar verme suçlarını oluşturduğu ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilerek, sanık ...'ın yakalandıktan sonra suça konu eşyalardan fotoğraf makinasının iadesini sağlayarak yakınanın zararını kısmen gidermesi karşısında; haklarında 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesince öngörülen kısmi iade halinde etkin pişmanlık hükmünün uygulanması için mağdurun rızası gerektiğinden, mağdura rızasının olup olamadığının sorularak, sanıklar hakkında 168/4 maddesinin uygulanması olanağı da değerlendirilerek sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, hatalı bir karşılaştırma sonucu 765 sayılı Yasanın lehe olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Denetime olanak sağlanması bakımından sanığın ...'ın tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğünün neden ibaret olduğunun karar yerinde gösterilmemesi

3- Dosya içeriğine göre Sanık ...'ın özel tekerrüre esas alınabilecek Şişli 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 1999/1187 Esas ve 1999/912 sayılı sabıka ilamında, 6 ay 18 gün hapis cezası olup, cezasından 765 sayılı TCK'nun 81/2. maddesi ile 1/6 oranında artırım yapılırken, aynı Yasanın 81/3. maddesi gözetilmeden, sonuçta fazla hapis cezasına hükmolunması,

3- Dosya içeriğine göre Sanık ...'ın özel tekerrüre esas alınabilecek Şişli 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 1999/1187 Esas ve 1999/912 sayılı sabıka ilamında, 6 ay 18 gün hapis cezası olup, cezasından 765 sayılı TCK'nun 81/2. maddesi ile 1/6 oranında artırım yapılırken, aynı Yasanın 81/3. maddesi gözetilmeden, sonuçta fazla hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4018, Karar No: 2008/5011, Tarih: 31.10.2008

17. Hukuk Dairesi 2008/4018 E., 2008/5011 K.

**17. Hukuk Dairesi 2008/4018 E., 2008/5011 K.**

**- TASARRUFUN İPTALİ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 277 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 280 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı borçlu S... Üner'in alacaklısından mal kaçırmak amacıyla Orhaneli Sırıl Köyü, Karataş mevkii, 279, 284 ve 289 parsel nolu taşınmazlarını 1.3.2001 tarihinde davalı Abdurrahman Özdemir'e sattığını belirterek, davalılar arasındaki tasarrufların iptalini talep etmiştir.

Davalılar vekili, tasarrufa konu taşınmazların kesinleşmiş ilam gereğince tenkise tabi tutulduğunu bu nedenle bu davaya konu yapılamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre; dava konusu taşınmazların tapu satış değerleri ile gerçek değerleri arasında fahiş fark bulunduğu ve taşınmazların satıştan sonra da davalının zilyetliği altında olduğu bu durumda davalı borçlunun içinde bulunduğu mali durumun ve zarar verme kastının davalı 3.kişi tarafından açıkca bilindiği kanaatına varılarak davanın kabulüne, Bursa Orhaneli ilçesi, S.. Köyü, Karataş mevkii 279, 284, 289 parsellerde kayıtlı taşınmazların satış işleminin İİK'nun 280. maddesi uyarınca alacaklı olan davacılar bakımından iptaline, davacılara tasarrufa konu mallar üzerinde cebri icra yetkisi tanınmasına karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK'nun 277 ve devamı maddeleri uyarınca açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Tasarrufun iptali davasının dinlenebilmesi için, iptali istenen tasarrufun borcun doğumundan sonra yapılmış olması gereklidir.

Somut olayda davacılar, ortak miras bırakanları A.. Üner tarafından 9.4.1975 yılında davalı borçlu Selami Üner'e bağışlanan ve S... Üner tarafından da 1.3.2001 tarihinde davalı A.. Özdemir'e satışı yapılan üç parça taşınmaz satışının iptali istemiyle dava açmışlardır. Ortak muris A.. Üner'in ölüm tarihi 1.6.2001 tarihi olduğuna göre, davacılar yönünden borcun doğum tarihinin de mirasın açıldığı yani murisin ölüm tarihi olan 1.6.2001 tarihi olarak kabulü ile iptali istenen 1.3.2001 tarihli tasarrufun borcun doğumundan önce yapıldığı, dolayısıyla dava ön şartının gerçekleşmediği kabul edilerek, davanın ön şart yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 31.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1453, Karar No: 2024/2869, Tarih: 25.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1453 E.  ,  2024/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/931 E., 2023/1680 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/1117 E., 2023/655 K.

Taraflar arasındaki baba ile çocuk arasında boşanma kararı ile tesis edilen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın davalı anne vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı anne vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların anlaşmalı boşandıklarını, boşanma kararında ortak çocuğun velâyetinin anneye verilerek baba ile çocuk arasında "çocuk 6 (altı) yaşına girene dek, her ayın 2. haftasonu cumartesi ve pazar günleri sabah saat: 10:00'dan akşam saat: 19:00'a kadar, dini bayramların 2. ve 3. günleri sabah 10.00'dam akşam 19.00'a kadar baba ... ile görüşmesine, ortak çocuk, her yıl, anne ...'in onay vereceği tarihlerde davalı annenin gözetiminde ya da eşliğinde veyahut izni olmak şartı ile; davacı baba ile gidiş ve dönüş günleri hariç en az 3 (üç) günlük yatılı tatile gitmesine, ortak çocuk 6 (altı) yaşına girdiğinde diğer görüş günlerine ek olarak; ortak çocuğun gideceği yer, şahıs ve tarihler ile ilgili olarak annenin onayı alınarak, bir yılda minimum dört ayrı seferde, toplam 1 (bir) ay süre ile davacı baba ile yatılı olarak kalmasına, davacı baba ile çocuğunun dilediği gibi görüşmesine şeklinde kişisel ilişki kurulduğunu, kişisel ilişkinin infaz kabiliyetinin olmadığını ve yetersiz olduğunu, boşanma kararının verildiği tarihte tarafların farklı illerde yaşamalarına karşın şuan her iki tarafın Eskişehir'de yaşadığını ve çocuğun okula gittiğini, davalı annenin çalışıyor olması nedeniyle yaz tatillerinde annenin çocuğu kendi kök ailesine gönderdiğini, çocuk ile iki haftada bir yatılı, sömestre tatilinin bir haftası, annesinin yaz tatillerinde çocuğa bakamadığı dikkate alınarak tüm yaz tatili boyunca , dini bayramlar ve babalar günü ve annenin müsait olmadığı zamanlarda çocuğu babasının yanına bırakacak şekilde baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı anne vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin karar doğrultusunda çocuğu baba ile görüştürdüğünü, karar haricinde de babanın çocuğu görebildiğini, çocuğun babası ile görüştükten sonra davranış değişikliklerinin olduğunu belirterek; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; boşanma kararında kişisel ilişkiye dair yer alan düzenlemede, kişisel ilişkiye dair düzenlemenin aynen hükme geçtiği, kişisel ilişkiye dair hükümde "...anne ...'in onay vereceği tarihlerde...", "...ortak çocuğun gideceği yer, şahıs ve tarihler ile ilgili olarak annenin onayı alınarak..." ifadelerinin yer aldığı, boşanma davasında yer alan kişisel ilişkiye dair hükmün tamamen tarafların birinin insiyatifine bırakıldığı, bu durumda davalının uygun görmemesi halinde davacının ortak çocuğunu göremeyeceği, bu şekilde yapılan kişisel ilişkiye dair düzenlemenin, davacı babanın çocuğuyla belirli gün ya da saatlerde düzenli olarak görüşme hakkına aykırı olduğu gerekçesiyle; sosyal inceleme raporları ve ortak çocuğunun yüksek menfaati gereğince davanın kısmen kabulü ile; Nallıhan Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) 2016/166 E.- 2016/101 K. sayılı kararında baba ile ortak çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenerek; kişisel ilişkinin, temmuz ayları hariç olmak üzere ortak çocuğun her ayın 2. ve 4. haftaları cumartesi sabah saat 09:00'dan pazar saat 18:00'e kadar, her yıl nisan ve kasım aylarında olan ara tatilin ilk cumartesi günü sabah saat 09:00 ile aynı hafta içerisindeki salı günü 18:00'e kadar, her yıl sömestr tatillerinin başlamasına müteakip ilk pazartesi günü sabah saat 09:00'dan takip eden pazar günü saat 18:00'e kadar, her yıl 01 Temmuz saat 09:00'dan 31 Temmuz 18:00'e kadar, dini bayramların ikinci günü saat 09:00'dan 3. günü saat 18:00'e kadar ve her yıl babalar gününde sabah saat 09:00'dan saat 18:00'e kadar baba yanında kalmak suretiyle" şeklinde kişisel ilişkinin tesisine, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; anlaşmalı boşanma protokolü gereğince belirlenen ortak çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişkinin engellenmediğini, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, müvekkilinin mahkeme kararına aykırı davranmadığını, yerel mahkeme tarafından yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, mahkemenin aksi kanaatte olması durumunda kısmen red üzerinden lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek, kabul edilen dava yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla kabul edilen dava yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında boşanma kararı ile belirlenen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 323 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8007, Karar No: 2012/4891, Tarih: 19.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/8007 E.  ,  2012/4891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 06.02.2002 tarih, 2001/435 esas, 2002/51 sayılı kararla verilen ve kesinleşen hüküm hükümlüler lehine olduğundan bu kararın infazına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlüler ... 26.11.2008, ... 20.11.2008, ... ve savunmanı 27.11.2008, ... 17.11.2008 tarihli dilekçeleri ile temyizden vazgeçtiklerini bildirmişlerse de Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.11.2008 tarihli hükmü re'sen temyize tabi olmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, usul ve yasaya uygun bulunan re'sen incelenen hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11313, Karar No: 2025/4679, Tarih: 18.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/11313 E.  ,  2025/4679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1188 E., 2021/1241 K

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/710 E., 2019/423 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5, TCK’nın 62, 53/1-2-3 ve 58/9, TCK'nın 158/1, 158/3, 43/1, 62, 53/1-2-3 ve 58/9.maddeleri uyarınca mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama - Düzeltilerek onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299 uncu maddesi uyarınca REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silah terör örgütü suçu yönünden yapılan değerlendirme;

Ayrıntıları Dairemizin 26.10.2017 tarih ve 2017/1809 esas 2017/5155 karar sayılı kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir.(Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd).