muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10097, Karar No: 2017/5213, Tarih: 25.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/10097 E.  ,  2017/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yapılan itirazın merci kararı ile reddedilerek usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine karşın temyize konu edilmediği, yine sanıklar ... ve ... (... oğlu) hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin 02.03.2016 tarihli ek karar ile reddine karar verilerek usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine karşın ek karara yönelik bir temyizin bulunmadığı anlaşılmakla bu hükümler temyiz incelemesi kapsamı dışında bırakılarak ve dosyada müşteki sıfatı da bulunan sanık...’ın temyiz isteminin sanık sıfatı ile yapılmış olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde:

1) Sanık ...’nın müşteki ...’ı kasten yaralamasına ilişkin olarak müşteki hakkında aldırılan adli raporda sağ gözde dekolman kronik olduğu için görmenin çok artmayacağının anlatılarak operasyon düşünüldüğünün müştekiye bildirildiğinin fakat müştekinin operasyonu kabul etmediğinin ve mevcut bulguların darp olayı ile kuvvetli ilişkili olduğunun bildirilmesi karşısında, müştekinin tüm raporları, tedavi evrakları, film ve grafileri gönderilmek suretiyle en yakın adli tıp şube müdürlüğünden müştekinin gözündeki yaralanmanın niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Taraflar arasında görülmekte olan taşınmaz dava dosyası kapsamında yapılan keşif sırasında meydana gelen karşılıklı kavga olayında, kavganın başlangıcına hangi tarafın haksız hareketinin sebep olduğu hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunması ve olayda tarafsız tanık da bulunmaması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak

şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanıklar lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi;

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15363, Karar No: 2018/1144, Tarih: 06.02.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/15363 E.  ,  2018/1144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın, gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3014, Karar No: 2022/5387, Tarih: 12.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/3014 E.  ,  2022/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 19. İş Mahkemesi

Dava, davalı ...’ın meslek hastalığına yakalanmadığının ve meslekte kazanma gücü kaybı bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; müvekkili şirket çalışanlarından ...'ın çalıştığı dönemlerde meslek hastalığına tutulduğunu, bu yüzden sigortalının malulen emekli olduğunu, kendisine 40.758.-TL peşin değerli gelir bağlandığını, müvekkili davacının şirketin sigortalı/çalışanı davalı ...'ın meslek hastalığının meydana gelmesinden sorumlu olduğundan bahisle Anadolu 2.İş Mahkemesinin 2017/356 esas sayılı dava dosyası ile rücuen alacak talebinde bulunduğunu, dava sonunda ...' ın sağlıklı bulunduğuna, herhangi bir meslek hastalığının bulunmadığına karar verildiğini, bozma sonrası müvekkiline dava açma hakkı tanındığını belirterek davalı ...'ın müvekkili şirkette çalıştığı dönem içerisinde malulen emekli olmasına meslek hastalığına duçar olmadığına, malul bulunmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili; kurumun yapmış olduğu işlemin yasal olduğunu, SSK Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin sağlık kurulu raporuyla bu durumun sabit olduğunu, sigortalı işçi ...'ın meslek hastalığına yakalandığının açık olduğunu, Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğinden, davanın kabulü halinde aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; davacının iş yerinde sigortalı olarak 01.08.1990-30.07.2000 tarihleri arasında toz boyanın vernikle karıştırılıp boya haline getirildiği imalat bölümünde çalıştığını, davacı işyerinde çalışmaya başladıktan sonra 02.04.1993 tarihinde meslek hastalığına tutulduğunun tespit edildiğini, müvekkilinin meslek hastalığının 02.04.1993 tarih ve 214 sayılı ... Meslek Hastalıkları Hastanesinin Sağlık Kurulunun raporu ile tespit edildiğini, davacı firmada çalışmaya başladığında müvekkilinin hiçbir hastalığının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi tarafından davanın kabulü ile,

-ATK Genel Kurulu'nun 10/03/2016 tarih ve 480 karar numaralı raporu dikkate alınarak davalı ...'ın meslek hastalığına yakalanmadığının ve meslek hastalığı sebebiyle maluliyetinin bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi tarafından davanın kabulü ile,

-ATK Genel Kurulu'nun 10/03/2016 tarih ve 480 karar numaralı raporu dikkate alınarak davalı ...'ın meslek hastalığına yakalanmadığının ve meslek hastalığı sebebiyle maluliyetinin bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

Davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili; Kurum teftiş raporunda; boya dolum işinde uzun bir süre çalışan işçiye bu süre zarfında boya ve solventlerin sağlığa zararlı olduğu ve kişisel koruyucu malzemeler kullanarak kendini koruması hususunda eğitilmediği ve yeterli iş güvenliği bilinci verilmediğinin anlaşıldığı, SSK ... Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 08/03/2002 tarih ve 153 sayılı sağlık kurulu raporunda işçinin meslek hastalığına yakalandığı anlaşıldığı, meslek hastalığına yakalanan işçinin sigorta müfettişine verdiği ifadede toz maskesi kullandığı ve zehirlenmeye karşı yoğurt verildiğini ifade ettiğinin belirtildiği, SSK Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin Sağlık Kurulu Raporuyla da sabit olduğu üzere sigortalı işçi ...'ın meslek hastalığına yakalandığının açık olduğunu, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol; 5510 sayılı Kanunun “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları'na dair 95. maddesinde (506 sayılı Kanunun 109. maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre, Kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'na itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı, diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nın ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı Başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin 6754 sayılı Yasayla değişik 2659 sayılı Adlî Tıp Kurumu Kanunu'nun 26. maddesi gereği Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2.Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

Dosya kapsamında, Kurumca ... Meslek Hastalıkları hastanesinin 08.03.2002 tarihli sağlık kurulu raporu ile sigortalı davalı ...’ın meslek hastalığına tutulduğunun ve meslekte kazanma gücü kaybı oranının %40 olarak tespit edildiğinin bildirildiği, Kurumca 22.04.1993 gelire giriş tarihi itibariyle %40 iş göremezlik oranı üzerinden gelir bağlandığı, Kurumca açılan rücu davasında itiraz üzerine Yüksek Sağlık Kurulu’nca 17.07.2013 tarihli kararla, sigortalı hakkında SB ... Meslek Hastalıkları Hastanesinin 18.04.2013 tarihli sağlık kurulu raporuna göre meslek hastalığında iyileşme olduğundan maluliyetinin gerekmediğine karar verildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurul raporlarında ise, benzen ve homologlarının kronik intoksikasyonuna bağlı arızası sebebiyle Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında maluliyetine neden olacak düzeyde araz tespit edilemediğinden maluliyet tayinine mahal olmadığının bildirildiği, iyileşme olup olmadığının belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı ...’ın hangi tarihten itibaren meslek hastalığına tutulduğu, iyileşme olup olmadığı, iyileşme varsa tarihi, öngörülen iyileşme süreci öncesi ve sonrasında sürekli iş göremezlik durumu mevcut ise sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihinin kesin olarak belirlenmesi, belirlenecek oranın baştan itibaren mi yoksa düzelme kaydıyla mı olduğu da açıklanarak Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. Üst Kurulu’ndan rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda belirtilen hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10641, Karar No: 2010/14391, Tarih: 23.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/10641 E.  ,  2010/14391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 159 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, tespit tutanağı düzenlenmeksizin ada ve parsel numarası verilerek 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince tapu kütüğüne aktarılmıştır. Davacı, zilyetlik iddiasıyla tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3116 Sayılı Yasa uyarınca 1941 yılında yapılmıştır. Daha sonra 1985 yılında 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde ve aplikasyon uygulaması ile daha önce sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu yapılmış, 11.08.1987 yılında ilan edilerek kesinleşmiştir.İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu içinde kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/11/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25309, Karar No: 2013/35157, Tarih: 07.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/25309 E.  ,  2013/35157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığı, borçlunun süresinde icra mahkemesine başvurarak imza itirazında bulunduğu ve mahkemece imza itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK.nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İİK.nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır" hükmü yer almaktadır. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2. maddesinde yer alan "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18/6/1927 tarihli ve 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" düzenlemesi nedeniyle uygulanması gereken aynı Kanunun 211. maddesinde ise imza incelemesinin yöntemi gösterilmiş olup, buna göre hakim bilirkişi incelemesine karar verir ise önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzaları, ilgili yerlerden getirtir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.

Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 K. sayılı kararı).

Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 K. sayılı kararı).

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa, daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır.

Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar üzerinden yapılması gerekir.

Öte yandan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E., 2001/467 K. ve 06.06.2001 tarih 2001/12-466 E., 2001/483 K. sayılı kararlarında da aynen benimsendiği gibi herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Mahkemece imza incelemesi konusunda dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderildiği adı geçen kurum tarafından düzenlenen 06/03/2013 tarihli raporda, mukayese belgelerin çoğunun fotokopi olduğu ve Seyfettin Kekiloğlu açısından imzanın  eli ürünü olup olmadığı hususunun tespit edilemediğinin bildirildiği, bu rapora alacaklının hüküm kurmaya elverişli olmadığı ve yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiğini ileri sürerek itiraz ettiği görülmüştür.

Adli Tıp Kurumu'ndan alınan rapor hükme esas alınarak itirazın reddine karar verilmiş ise de, raporun anılan kurumdan alınmış ve heyetçe düzenlenmiş olması  yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından bu rapora itibar edilerek sonuca gidilemez. Zira Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin imza incelemesinde son merci olarak kabulü hususunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır (Hukuk Genel Kurulunun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-282 sayılı kararı).

Bu durumda alacaklı tarafından yeni bir bilirkişi incelemesi yapılması talep edildiğine göre mahkemece ispat yükünün alacaklıda olduğu kuralı nazara alınarak yeniden uzman bilirkişilerden oluşturulacak kuruldan yukarıda yapılan açıklamalara ve ilkelere uygun olarak  rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.