muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14639, Karar No: 2014/20896, Tarih: 13.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/14639 E.  ,  2014/20896 K.**

**"İçtihat Metni"**

EMahkemesi : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 18/07/2014

Numarası : 2013/606-2014/314

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre değil, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Dosya kapsamında yer alan ve karara esas alınan bilirkişi raporu irdelendiğinde; işveren tarafından dosyaya sunulan işe giriş-çıkış kayıtlarına göre davacının günlük çalışma sürelerinin belirlendiği, giriş saatinin 8.30 ve çıkış saatinin 16.30 olduğu, hafta içi 16.30'u geçen sürelerin fazla çalışma olarak kabul edildiği ve raporun açıklama kısmında girişlerde 15-20 dakikaya kadar erken girişlerin, çıkışlarda ise 25 dakikaya kadar geç çıkışların nazara alınmayacağının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle İş Kanunun açık düzenlemesi karşısında fazla çalışma değerlendirmesi haftalık bazda yapılmalıdır. Bu durumun istisnası gece çalışmalarıdır. Bilirkişi raporunda "...Haftalık hesaplama yapılması halinde hafta ortası maaş değişikliklerinin hesaba yansıtılmasında hatalar olabileceğinden..." şeklinde yasal karşılığı bulunmayan sebep ileri sürülerek günlük bazda değerlendirme yapılması ve fazla çalışma alacağı hesaplanması hatalıdır. Bilirkişi raporundaki giriş-çıkış kayıtları incelendiğinde, bazı haftalarda çalışılan gün sayısının 4 gün olduğu ve hatta bazı haftalarda çalışılan gün sayısının 3 güne kadar inebildiği görülmüştür ki; bu tarihlerde haftalık çalışma 45 saatin altında kaldığı halde fazla mesai hesabı yapılarak hataya düşülmüştür.

Dosyada TİS'nin olmaması ve hafta sonları cumartesi-pazar günleri veya hafta içi yapılan birkaç saat çalışmanın hafta sonu çalışması olarak kabul edilip bu hesaplamanın nedeni belirtilmeden denetime elverişsiz olarak hazırlanan raporun esas alınmış olması da bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26670, Karar No: 2016/4165, Tarih: 16.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/26670 E.  ,  2016/4165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı M.. O.. adına vekili Avukat A.T. ile davalı E..... adına vekili Avukat B. G. aralarındaki dava hakkında İş Mahkemesinden verilen 15.06.2015 tarihli ve 2014/1344 esas, 2015/699 karar sayılı hüküm, duruşmalı olarak davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat A.T. ile karşı taraf adına vekili Avukat B. G. geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

E. Ü. A.Ş. Genel Müdürlüğünün 24.04.2015 tarihli cevabi yazısında, Ç. T. S., B....... Y. K. tarafından satış ve devrinin yapılmasına karar verildiği, karar doğrultusunda devir sözleşmesinin imzalandığı belirtilmiş olup, Başbakanlık ...... B. söz konusu devir sözleşmesinin bir örneğinin istenilmesi ile devir işleminin tamamlanıp tamamlanmadığının sorularak, alınacak cevabi yazı ve eklerin dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2501, Karar No: 2013/23085, Tarih: 09.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2501 E.  ,  2013/23085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-d, 22/3, 62, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin kusur kabulüne yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın bölünmemiş, iki yönlü ve toplamda 8,4 metre genişliğindeki caddede idaresindeki araçla seyrettiği, 22 metre ileride bulunan yaya geçidinden geçmeyip sanığın sol tarafından yola çıkan ve karşıya geçmek isteyen asli kusurlu yaya katılanı gördüğünde direksiyonu sola kırdığı ancak zamanında etkin tedbir almaması ve hızını mahal koşullarına uydurmaması nedeniyle aracının sağ yan ayna tarafıyla yaya katılana çarptığı ve yaralanmasına neden olduğu, her ne kadar sanığın olaydan 1 saat kadar sonra yapılan alkol ölçümünde 55 promil alkollü olduğu tespit edilmiş ise de, olayın gerçekleşme şeklinde alkolün etkili olduğuna ve sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiğine ilişkin dosya içeriğinde bilgi ve belge yansımadığı, bu oranda alkollü ... kullanılmasının tek başına bilinçli taksirin koşullarını oluşturmayacağı, dolayısıyla olayda bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında fazla ceza tayini,

2- İki sınır arasındaki temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, sanık tali kusurlu ise de mağdurun yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralanması, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini,

Kabule göre de;

Temel ceza üzerinden yapılacak arttırımın, TCK'nın 61/2. maddesi gereğince öncelikle bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması suretiyle yapılması gerekirken, uygulama sırasında yanılgıya düşülerek temel ceza üzerinden TCK'nın 89/2-d fıkrası gereğince arttırım yapılmış olması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11465, Karar No: 2008/14447, Tarih: 07.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/11465 E.  ,  2008/14447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32.maddesin göre; (tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi addolunur) Borçlu kooperatif vekilinin kendisine gönderilen ödeme emri  tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek icra mahkemesine başvurması "şikayet" niteliğindedir. İİK.nun 16/1.maddesi gereğince şikayetin öğrenme tarihinden itibaren 7 günlük sürede yapılması zorunludur.

Somut olayda Borçlu Tasfiye halinde Sınırlı Sorumlu Konuk Konut Yapı Kooperatifi vekili tarafından 25.6.2007 tarihinde icra müdürlüğüne itiraz dilekçesi sunulmuş ve aynı tarihli müdürlük kararıyla itiraz süresinde olmadığından bahisle reddedilmiştir. Borçlu vekili tarafından itiraz (dilekçesi) tarihinde (25.6.2007'de) icra takibi ve usülsüz tebliğ işlemi öğrenilmiş olup tebligatın usulsüzlüğüne ilişkin icra mahkemesine sunulan 18.9.2007 tarihli başvuru, yasal 7 günlük süreden sonra yapılmış olmakla, istemin, süreden reddi gereklidir. Buna rağmen işin esası incelenerek tebliğ tarihinin 17.9.2007 olarak düzeltilmesi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7071, Karar No: 2013/10472, Tarih: 24.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/7071 E.  ,  2013/10472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 168 ada 3 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakanı ...'ya ait olduğunu ancak mirasbırakanın baba adının tapu kaydında hiç yazılmadığını bu nedenle tapuda intikal yaptıramadığını ileri sürerek tapu kaydına mirasbırakanın baba adının.... olarak yazılmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının mirasbırakanının baba adının ... olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21583, Karar No: 2022/7141, Tarih: 31.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/21583 E.  ,  2022/7141 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2018 tarih ve 2018/43 - 2018/389 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden

hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Örgüte müzahir Aktif Eğitimciler Sendikasına üye olan sanığın örgüt liderinin talimatından sonra hesabında bakiye ve 2008 yılından itibaren herhangi bir hesap hareketi bulunmazken, bakiyesini artırıp yeni katılım hesabı açarak örgütün finans kaynağı olan Bank ...'ya maddi destek sağlamak suretiyle örgüte yardım kasdının oluştuğu anlaşılmakla sanığın silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3577, Karar No: 2018/18669, Tarih: 03.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/3577 E.  ,  2018/18669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ..., ...

HÜKÜMLER : Şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülmesine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılan ...'in, Meryem'in ayağına tekme attığını, Asuman ve Akkız'ın da saçını çektiklerini, Hatice'nin ise kendisine karşı eylemi olduğundan emin olmadığını iddia etmesi karşısında; Hatice'nin suça sürüklenen çocukların eylemine iştirakinden bahsedilemeyeceği ve Hatice hakkındaki vazgeçmenin diğer suça sürüklenen çocuklara sirayet etmeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 03.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11217, Karar No: 2012/18658, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11217 E.  ,  2012/18658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan ..., Ak Koç İnş. ve Tic.Ltd.Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi ve tedavi gideri istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne, kazanın meydana gelmesinde (işi anahtar teslimi olarak Ak-Koç İnş. ve Tic. Ltd. Şti.ne veren) Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş.nin olayda kusuru bulunmadığından bu davalı yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalılar Ak-Koç İnş. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... aleyhine davacı tarafından talep edilen maddi tazminat, kurumca bağlanan peşin sermaye değerli gelir ile karşılandığından, maddi tazminat talebi yönünden davanın reddine, 45.000,00.TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 05.01.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlkite davalılar Ak-Koç İnş. ve Tic. Ltd. Şti. ve ...'tan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 5.523,05 TL tedavi masraflarının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve Akkoç inşaattan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine, karar vermiştir.

Davalılardan Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş.'nin Balcalı Konutları Bina inşaatı işini 22.11.2005 tarihli sözleşme ile Ak-Koç İnşaat ve Tic. Ltd.Şti'ne devrettiği, davacının Ak-Koç İnşaat ve Tic. Ltd.Şti işçisi olduğu, olay tarihinde ise asma iskelenin 5. kattan düşmesi sonucu yaralandığı anlaşılmıştır.

Gerçekten, bir iş kazası sonucu zarara uğrayan işçi veya hak sahiplerinin maddi veya manevi tazminat talepleri, ancak işveren veya kusurlu üçüncü kişilere karşı yöneltilebilir. Öte yandan, aracı olarak tabir edilen kişiler aracılığı ile işe alınan işçilerin uğrayacakları zararlardan dolayı, asıl işveren aracılarla birlikte 4857 sayılı Yasanın 2/6. maddesi uyarınca sorumlu olur.

Somut olayda çözümlenmesi gereken sorun davalılar Ak-Koç İnş. ve Tic. Ltd. Şti ve Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş arasındaki hukuki ilişkinin işveren-aracı ya da üst alt işveren biçiminde olup olmadığıdır. 4857 sayılı Yasanın 2/6 maddesi gereğince aracıdan söz edebilmek için öncelikle üst işveren ve bunun tarafından ortaya konulan bir iş olmalı ve bu işverenden görülmekte olan bu işin işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler bir iş alt işverene devir edilmelidir. Dava konusu olan ve

davacı tarafından yapılan iş, işin yapıldığı yer, davalılar arasındaki 22.11.2005 tarihli sözleşme gereğince Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş'nin denetim yetkisi bulunduğu nazara alındığında, davalılar arasındaki ilişkiyi üst-alt işveren ilişkisi olarak değerlendirmek gerekir. Bunun sonucunda da İş Kanununun 2/6 maddesi gereğince hüküm altına alınacak tazminattan, üst işveren olarak Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş'nin kusuru bulunmasa bile sorumluluğu yoluna gitmek gerekirken, sözleşme ve ekleriyle fiili durum yanlış yorumlanarak, işin anahtar teslimi verildiğinden ve kusurunun bulunmadığından bahisle davalı Yeni Adana İmar İnşaat A.Ş’ye yönelik davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Ayrıca; Sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma

gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.