muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1590, Karar No: 2014/17556, Tarih: 22.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/1590 E.  ,  2014/17556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2012/440-2013/480

Davacı S.. B.. vekili Avukat R.A.tarafından, davalı M.. S.. aleyhine 03/12/2012 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 12/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili Avukat N. A. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının eşi tarafından işletilen L. Eczanesi hakkında yürütülen soruşturma sonucunda davalı tarafından sahte olarak tanzim edilen reçeteler sebebiyle kurumun 2.344,46 TL zarara uğratıldığının 18/02/2011 tarihli soruşturma raporu ile tespit edildiğini, anılan miktarın tahsili için icra takibine geçildiğini ancak yapılan itiraz üzerine takibin durdurulduğunu beyanla, haksız ve dayanaksız itirazın iptali ile %40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava dışı eczane hakkında kurumun soruşturma raporuna dayalı olarak Muğla Cumhuriyet Savcılığınca 2010/1743 soruşturma sayılı dosya ile soruşturma açıldığını, kurumun soruşturma raporundan bilgisi olmadığı gibi raporun ve sonucun kendisine bildirilmediğini, kendisine yöneltilen suçları kabul etmediğini beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, alacağın reçeteyi yazan doktordan tahsil edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; davalı hakkında sahte reçete düzenlemekten dolayı Muğla Cumhuriyet Savcılığınca 2010/1743 sayılı soruşturma yürütüldüğü anlaşılmaktadır. Kural olarak, ceza mahkemesinde verilen beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de hukuk hakiminin bu bağımsızlığı sınırsız olmayıp ceza mahkemesinin maddi vakıaların belirlenmesine ilişkin mahkumiyet kararı hukuk hakimi yönünden bağlayıcı olup taraflar yönünden de kesin delil niteliği taşıyacaktır. Davaya konu olayda; davalı hakkında davacının tazminat talebine esas teşkil eden iddialarla ilgili olarak Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma başlatıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece Muğla Cumhuriyet Savcılığı 2010/1743 sayılı soruşturma dosyası dosya içerisine alınıp incelenmelidir. Ceza yargılaması sonucunda verilecek karar eldeki davayı etkileyebilecek nitelikte olacağından, ceza davası açılmışsa 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 165. maddesi bekletici sorun yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya uygun olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 22/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2837, Karar No: 2015/18700, Tarih: 17.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/2837 E.  ,  2015/18700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/3201

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. (Pendik 1.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2009

NUMARASI : 2008/944 (E) ve 2009/728 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1-Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini mahkemeye ait olup, suça konu sahte çek aslının getirtilip incelenmek suretiyle özellikleri duruşma tutanağına yazıldıktan ve denetime olanak verecek şekilde dosyada bulundurulduktan sonra belgenin aldatma yeteneğinin ne şekilde gerçekleştiği belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın 08.06.2009 tarihli celsedeki savunmasında ve temyiz dilekçesinde, çeki başka bir şahıstan aldığını, sahte olduğunu bilmediğini, bu şahsa ilişkin açık kimlik ve adres bildirebileceğini beyan etmiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, temyiz dilekçesinde adresi bildirilen O. A. isimli şahsın tanık olarak dinlenmesi, gerektiğinde çek üzerindeki yazı ve imzaların sanığın ve bu kişinin eli ürünü olup olmadığının bilirkişi vasıtasıyla incelenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16012, Karar No: 2016/9741, Tarih: 13.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/16012 E.  ,  2016/9741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, murisinin iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyizin kapsamı ve temyiz nedenlerine göre davalılar Ş.. E.., N.. S.. ve İ.. S..'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 01.06.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 0 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi zararları ile anılan kaza nedeniyle yaptığı tedavi giderlerinin karşılanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar Ş.. E.., N.. S.. ve İ.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

İş kazası nedeniyle davacı tarafça yapılan tedavi giderinden işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde hataya düşüldüğü görülmektedir.

Gerçekten sarf tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Yasası; iş kazası nedeniyle işverenin sigortalısına karşı, işe Kurumca el koyuncaya kadar sağlık yardımlarını yapma ve vizite kağıdı düzenleme dışında bir yükümlülüğünü hükme bağlamamıştır. Aksine, iş kazasının oluşumundan itibaren her türlü sağlık yardımları ile Kurumun sorumlu olduğunu kabul etmiştir. Sözü edilen Yasanın iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolunun getiriliş amaç ve nedeni; sigortalıların belirtilen türde bir zararla karşılaşmaları halinde, onları doğrudan koruma altına alma ve kendilerine yardım yapacak Kuruluşu belirlemektir. Bu duruma göre, bir iş kazası nedeniyle, sigortalının başvuracağı mercii kendisini bu yönden güvenceye alan, Kurum ve onların sağlık kuruluşlarıdır. İşveren, bu tür zararlandırıcı olayların meydana gelmesi durumlarında; artık sigortalısına karşı muhatap olmaktan çıkar, kurum doğrudan devreye girer. Esasen işveren de belirtilen sigorta kolu nedeniyle Yasanın belirlediği orandan prim ödemek ve ayrıca koşulları varsa, Kurumun yaptığı harcamaları kuruma geri vermekle sorumlu tutulmuştur. Bu nedenle, gerek sigortalı ve gerekse işveren, iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolundan birbirlerine karşı değil, doğrudan Kuruma karşı sorumludurlar.

Belirtilen nedenlerle, davalı işverenin tedavi giderlerinden sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Belirtilen nedenlerle, davalı işverenin tedavi giderlerinden sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3- Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; iş kazası sonucu davacının sürekli iş göremezlik oranının % 0 olarak tespit edildiği, iş kazasının gerçekleşmesinde davacı işçinin % 12,5, davalı Ş.. E..'ın %37,5, Davalı İ.. S..'ın %25, Davalı N.. S..'ın % 25 oranında oranında kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin, özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin, bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 9.000 TL manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar Ş.. E.., N.. S.. ve İ.. S..'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11673, Karar No: 2011/4207, Tarih: 11.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11673 E.  ,  2011/4207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.03.2009 tarih ve 2007/45 - 2009/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile, müvekkillerinin uzun yıllardır çeşitli markalara ait ve değişik ebatlarda bisiklet tekerleği iç lastik alım ve satımı işi ile uğraştıklarını, dava konusu "IRC" markasının gerçek sahibinin Japon Inoue Rubber Co. firması olduğunu, bu firmanın dünyanın birçok ülkesinde kendine bağlı şirketler kurmak ve lisans hakkı vermek suretiyle ürünlerin üretim ve satışını gerçekleştirdiğini, davalı şirketin, adı geçen Japon firmasının Türkiye distribütörlüğünü alarak, bu marka altında üretim ve satış işlemlerini gerçekleştirdiğini, davalının lisans ücretini ödememesi nedeniyle dava dışı ...'in distribütör olarak belirlendiğini, müvekkillerinin ...'den iç lastik almaya başlamaları üzerine, davalı şirket yetkililerinin "IRC" markasının kendilerine ait olduğundan bahisle Konya Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunduklarını, bunun üzerine müvekkillerine ait ürünlerin toplatıldığını ve davalının "IRC" markasını haksız ve kötüniyetli olarak kendi adına tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli "IRC" markasının hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava dışı Japon firmasının markası üzerindeki öncelik haklarına dayanarak hükümsüzlük talebinde bulunmasına karşın davacıların dava açma hak ve yetkisinin bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın, dava dışı Japon Inoue Rubber Co. Ltd. şirketi adına tescilli "IRC" markasına dayalı olarak açıldığı, davacılar adına tescilli böyle bir markanın bulunmadığı, davanın, davacılara ait ürünlerin davalı tarafından toplatılması nedeniyle açıldığı ve davacıların bu marka üzerinde herhangi bir öncelik haklarının bulunmadığı, davacıların 556 Sayılı KHK'nin 8 ve 42. maddeleri gereğince dava dışı Japon şirketinin haklarına dayanarak hükümsüzlük talebinde bulunduğu, davacı şirket ile Japon firması arasında inhisari lisans sözleşmesi bulunmadığı, davanın öncelik haklarına dayalı hükümsüzlük davası olup tescile itiraz ve hükümsüzlük davalarının marka sahibi veya inhisari lisansiyer tarafından açılacağı öngörüldüğünden davacının aktif dava ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8198, Karar No: 2008/7382, Tarih: 06.05.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/8198 E.  ,  2008/7382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesintisi tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

KARAR

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere,hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun,aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı ilk ... pirim tevkifatını takip eden ay başı olan 1.5.1995 tarihinden dava tarihine tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece davacının 01.05.1995 -01.05.2007 tarihleri arasındaki dönemde tarım ... sigortalılığına karar verilmiştir.

Davacının Tekel Genel Müdürlüğü Akhisar Yaprak Tütün İşletme Müdürlüğü ‘ne 1995-2003 tarihleri arasında her yıl aralıksız olarak ürün teslim ettiği ve teslim edilen ürünlerden pirim kesintisinin yapıldığı 21.9.2001 tarihinde başlayan Ziraat Odası kaydının halen devam ettiği görülmüştür.

H.U.M.K’nun 74.maddesi uyarınca hakim tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan başkasına veya fazlasına hüküm veremez.Davacı dava dilekçesinde açıkça ilk ...

Pirim kesintisini takip eden ay başından-davatir.Öte yandan her dava açıldığı tarihteki şartlara tabi olup dava tarihinden sonraki tarihi kapsayacak şekilde hüküm tesis edilemez.ilk prim kesintisinin06.04.1995 tarihinde yapılması nedeniyle sigortalılığın 01.05.1995 tarihinde başlatılması dogru isede talebin aşılması suretiyle29.03.2007 tarihine kadar sigortalılığa karar verilmesi doğru değildir.Ne varki bu yanlışlğın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı H.U.M.K.’nun 438/7 maddesi gereği düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün 1.parağrafında yer alan”01.05.2007 “ tarihinin silinerek yerine”29.03.2007”tarihinin yazılmasına hükmün değiştirilen ve düzeltilen bu şekliyle ONANMASINA ,06.05.2008 gününde oy birliği ile karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2024/1475, Karar No: 2024/2282, Tarih: 02.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1475 E.  ,  2024/2282 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1266 E., 2023/2616 K.

DAVA TARİHİ : ...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Didim (Yenihisar) Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/109 E., 2023/36 K.

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi olmadığı takdirde kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı baba vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı baba vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 2006 yılında evlendiklerini ve 2007 yılında ortak çocuk ...'in dünyaya geldiğini, tarafların Çine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/302 Esas ve 2013/187 Karar sayılı kararı ile 10.09.2013 tarihinde boşandıklarını, dava sonucunda ortak çocuk ... 'in velâyetinin davalı anneye verildiğini, baba ile de kişisel ilişki tesis edildiğini, davalının ailesinin engellemeleri yüzünden yıllarca ortak çocuğu davacıya ve ailesine gösterilmediğini, ortak çocuk ile babanın iletişim kurmasının engellediğini, gönderilen hediyelerin kabul edilmeyerek iade edildiğini, ortak çocuğun ismi ... olmasına rağmen davalının ve ailesinin ... diye hitap ettiğini, davalının velâyet hakkını kötüye kullandığını, müvekkilinin maddî ve manevî olarak ortak çocuğa bakabilecek durumda olduğunu, müvekkilinin yazlık bir bölgede bulunan yıllardır işletiği elektrik tesisat dükkanı bulunduğunu, işe giriş çıkış saatlerinin belli olduğunu, güvenilir bir yer olduğunu, ortak çocuğun sosyal yaşamına uygun bir yer olduğunu, annenin ortak çocuk üzerinde psikolojik baskısının bulunduğunu, çocuğun bir tornacının yanında çalıştırıldığını, müvekkilinin çocuğa devamlı kötülendiğini beyanla davanın kabulü ile ortak çocuğun velâyetinin davalı anneden alınarak davacı babaya verilmesini, talebin kabul edilmediği takdirde ortak çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden tesis edilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; iddiaların yerinde olmadığını, asıl diğer tarafın çocuğu merak etmediğini, görmeye dahi gelmediğini, nafakasını ödemediğini, çocuğun velâyet görevlerini ihmal etmediğini, davacının asıl amacının çocuğu kendisine ait işyerinde çalıştırarak kendisine bu şekilde destek sağlamak olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; iddiaların yerinde olmadığını, asıl diğer tarafın çocuğu merak etmediğini, görmeye dahi gelmediğini, nafakasını ödemediğini, çocuğun velâyet görevlerini ihmal etmediğini, davacının asıl amacının çocuğu kendisine ait işyerinde çalıştırarak kendisine bu şekilde destek sağlamak olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, tarafların 10.04.2006 tarihinde evlendiklerini, tarafların ortak çocukları ...'in 13.02.2007 tarihinde dünyaya geldiğini, tarafların Çine Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.09.2013 tarihli, 2012/302 Esas, 2013/187 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, boşanma kararı ile ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiğini, baba ile çocuk arasında her ayın 1. ve 3. haftası cumartesi saat 09.00 dan aynı gün saat 17.00 a kadar, dini bayramların 2. günü saat 09.00 ile aynı gün saat 17.00 arasında kişisel ilişki tesisine ve ortak çocuk lehine aylık 150,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, kararın 27.11.2013 tarihinde kesinleştiğini, ortak çocuğun boşanma kararından bu yana annesi ile birlikte yaşadığını, ihtiyaçlarının anne tarafından karşılandığını, davacı babanın Mahkemece hükmedilen iştirak nafakasını ödememesi nedeniyle hakkında icra takibi yapıldığını ve Aydın 1. İcra Ceza Mahkemesinin 25.06.2013 tarihli, 2013/241 Esas, 2013/838 Karar sayılı ilamı ile davacının nafaka yükümlülüğünü yerine getirmeme suçundan 3 ay tazyik hapis ile cezalandırıldığını, baba ve çocuğun boşanma kararından bu yana görüşmediğini, her ne kadar davacı tarafça, davalının ve ailesinin baba ile çocuğun görüşmesini engellediği iddia edilmiş ise de davacının mahkeme kararına istinaden çocuk teslimi konusunda icra müdürlüğüne her hangi bir başvuruda bulunmadığını, sosyal hizmet uzmanı bilirkişinin çocuğun anne ile yaşamaya devam etmesinin, velâyetin annede olmasının ve baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmamasının çocuğun yararına olacağı kanaatini bildirildiğini, idrak çağında olan ortak çocuğun da anne yanında kalmak istediğini, babası ile görüşmek istemediğini beyan ettiği, bu haliyle velâyetin değiştirilmesinin şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı baba vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç