muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3113, Karar No: 2023/6037, Tarih: 23.10.2023

7. 818 sayılı Kanun'un 60 ncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden ikincisi ise bir yıllık nispi zamanaşımı süresini, herhalde zarar verici fiilin gerçekleştiği (vuku bulduğu) tarihten itibaren on yıl ile sınırlandıran on yıllık zamanaşımı süresidir. On yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı objektif nitelikte olan zarar verici fiilin gerçekleştiği tarihtir. Bununla birlikte eğer zarar verici fiil süregelen bir nitelik taşıyorsa on yıllık zamanaşımı süresinin de fiilin tamamlandığı tarihten itibaren işlemeye başlaması gerekir. On yıllık zamanaşımı sürenin başlangıcı haksız fiilin gerçekleştiği (veya tamamlandığı) tarih gibi objektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “mutlak zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. On yıl içinde zarar ve sorumlu kişi öğrenilemediği için bir yıllık zamanaşımı süresi işlemeye başlamamış olsa dahi haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren on yıl geçmişse tazminat davası açma hakkı zamanaşımına uğrar. Buna karşılık on yıllık süre içinde zararın ve failin öğrenilmesinden itibaren bir yıllık süre dolmuşsa artık azami nitelikteki on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin bir önemi kalmaz, bir yıllık süre dolduğunda zamanaşımı gerçekleşmiş olur. (Havutçu, Ayşe: Haksız Fiil Sorumluluğunda Zamanaşımı Sürelerinin Başlangıcı, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, C.12, s. 58.)

8. Görüldüğü üzere bir yıllık zamanaşımı süresi ile on yıllık zamanaşımı süresi arasındaki en önemli fark sürelerin başlama anlarıdır. Bir yıllık zamanaşımı süresi zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlarken on yıllık zamanaşımı süresi zararın ve  failin öğrenilip öğrenilmediğine bakılmaksızın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işlemeye başlamaktadır. Zararın sonradan meydana gelmesi de sürenin işlemeye başladığı anı değiştirmemektedir.

9. 818 sayılı Kanun'un 60 ncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden bir diğeri ise ceza davası zamanaşımı süresidir. Buna göre cezayı gerektiren haksız fiiller bakımından ceza kanunlarında daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörülmüşse tazminat talepleri için de bu zamanaşımının uygulanması gerekmektedir. Ancak haksız fiillere ceza kanunlarındaki zamanaşımının uygulanabilmesi için haksız fiilin cezalandırılabilir olması ve bu fiil için ceza kanunlarında öngörülen zamanaşımının haksız fiillere uygulanan nispi veya mutlak zamanaşımından uzun olması gerekmektedir. Buradaki ceza kanunlarındaki zamanaşımı ifadesinden anlaşılması gereken ise ceza kanunlarındaki dava zamanaşımıdır. Zira 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının düzenlenme amacı, ceza yargılaması yapılabildiği sürece aynı fiilden kaynaklanan zararların tazmininin istenebilmesidir. Bir fiilin ceza yargılamasına konu olup olmamasında belirleyici olan süre ise dava zamanaşımı süresidir.

10. Haksız fiil olarak nitelendirilen davranışlar içerdikleri hukuka aykırılık ve kusur unsurlarına bağlı olarak ceza kanunlarına göre de suç teşkil edebilirler. Dolayısıyla aynı davranış hem ceza yargılamasının hem de tazminat davasının konusunu oluşturabilir. 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme ile fail, hukuka aykırı bir fiilinden dolayı ceza kanunlarına göre cezalandırılabildiği sürece bu fiil nedeniyle uğranılan zararın telafisi de failden istenebilir. Gerçekten de fail için daha ağır sonuçlar doğuran ceza yargılamasına izin verilirken aynı fiil nedeniyle faile karşı tazminat davası açılamaması yerinde olmayacaktır.

11. Ceza davası zamanaşımının uygulanabilmesi için tazminat sorumluluğuna neden olan fiilin ceza kanunlarına göre suç oluşturması ve cezayı gerektirmesi yeterli olup ayrıca haksız fiilin faili hakkında ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş olması, hatta soruşturma yapılması gerekli değildir. Bu nedenle tazminat davasına bakan hakim zamanaşımı defi ile karşılaştığında, davanın esasına girmeden önce fiilin cezayı gerektirir bir fiil olup olmadığını ceza hukuku ilkelerine göre kendisi değerlendirecek, fiilin suç niteliğinde olduğu kanaatine ulaşırsa ceza zamanaşımını dikkate alacaktır (Tekinay, S. Sulhi/Akman, Sermet/Burcuoğlu, Haluk/Altop, Atilla: Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1993, s. 723.)

12. Hemen belirtilmelidir ki ceza davası zamanaşımı süresinin başlangıcı 818 sayılı Kanun hükümlerine göre değil, ceza kanunu hükümlerine göre belirlenir. Buna göre ceza davası zamanaşımının uygulandığı durumlarda zamanaşımı süresi, zararın ve failin öğrenildiği  tarihten itibaren değil, suç teşkil eden fiilin işlendiği (veya fiilin tamamlandığı) tarihten itibaren işlemeye başlayacaktır. Ceza kanunu hükümleri, sadece ceza davasının zamanaşımının süresi ve başlangıç noktası bakımından uygulanacak olup zamanaşımın durması ve kesilmesine ilişkin nedenler ve sonuçları hakkında 818 sayılı Kanun hükümleri uygulanacaktır (Antalya, O. Gökhan: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, C. II, İstanbul 2017, s. 515).

13. Ceza davası zamanaşımı süresinin amacı gözetildiğinde, daha uzun olmak şartıyla bu sürenin hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresi hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresi açısından uygulanması gerekir. On yıldan fazla ceza davası zamanaşımı süresinin söz konusu olduğu bir durumda artık nispi ve mutlak zamanaşımı süresi dikkate alınmayacaktır. Bu durumda ceza davası zamanaşımı süresi hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresinin hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin yerini alacak, tazminat davası en geç bu sürenin sonuna kadar açılabilecektir. Öte yandan ceza davası zamanaşımı süresi bir yıllık nispi zamanaşımı süresinden uzun ancak on yıllık mutlak zamanaşımı süresinden kısa ise bu durumda sadece nispi zamanaşımı süresinin yerine uygulanma imkanına sahip olacaktır. (Tekinay/Akman Burcuoğlu/Altop, s. 725.). Zarar gören, zarar ve faili ne zaman öğrenmiş olursa olsun on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin geçmemiş olması şartıyla ceza davası zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir. Bununla birlikte ceza davası zamanaşımı süresi dolmuş olsa dahi zarar gören on yıllık mutlak zamanaşımı süresi içerisinde zarar ve faili öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık nispi zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir.

14. Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere davalı şirket hakkında düzenlenen Sermaye Piyası Kurulu (SPK) raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Yimpaş Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kâr ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/253 E. sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'ya kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.06.2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/121 E. sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. Ceza Dairesinin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır. Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/188 E., 2011/475 K. sayılı dosyasında ise davalı şirket yöneticileri hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan İsviçre Federal Soruşturma Hakimliğince yapılan ihbar üzerine kamu davası açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davalı şirket yöneticilerinin İsviçre'de bulunan Yimpaş Group A.G.'ye ait paraları davalı şirkete ve Yimpaş Grubu şirketlerine aktardıklarından bahisle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan netice itibarıyla 5 yıl hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası verildiği, kararın temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2012 tarihli tebliğnamesine göre hükmün onanmasının talep edildiği ancak Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28.03.2012 tarihli ve 2012/721 E. ve 2012/33114 K. sayılı bozma ilamı ile tüm sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği ve kararın bu şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

15. Bu itibarla davalı eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, süresi içerisinde zamanaşımı definde bulunulduğu, işbu davada zamanaşımı yönünden davacı lehine usuli kazanılmış hak bulunmadığı, cezanın üst sınırına göre ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 104 üncü maddesinin ikinci fıkraları uyarınca 5 yıl, uzamış zamanaşımı süresinin ise 7,5 yıl olduğu, davacının 2000 yılında şirkete para yatırdığı buna karşın eldeki davanın 2018 yılında 7.5 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı ve ıslahın da 7.5 yıllık zamanaşımı süresinden sonra yapıldığı gözetilerek mahkemece zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bu nedenle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1986, Karar No: 2015/6329, Tarih: 08.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/1986 E.  ,  2015/6329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2014/337-2014/533

Davacı vekili tarafından, 09.04.2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi verilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 03.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı vekili, müvekkilinin murisi İ.. B..'ın 10.05.1975 tarihinde vefat ettiğini, geride mirasçısı olarak 31.12.2012 tarihinde vefat eden oğlu Ömer'in mirasçıları eşi Sultan ve çocukları İlyas, Keziban, Hacer, Hasan, Aygül, Lütfiye, Faruk, Ramazan, Ulaş, S.. S.. ve 1983 tarihinde vefat eden oğlu Feramuz'un mirasçıları eşi Necmiye ile çocukları Dürdane, Habip, Cumaali, Birsel, Fikret,Yılmaz, Özkan ve Zehra'nın kaldığını, mirasçılardan L.. B.., A.. B..., R.. B.., U.. B.., H... B..., İ.. B.., K.. T..., S... S.. G.., H.. A.., F.. B..'ın Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.06.2013 tarihli ve 2013/169 Esas 2013/524 Karar sayılı ilamıyla miras reddettiklerini, daha önce alınan Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.04.2014 tarihli ve 204/311 Esas 204/304 Karar sayılı ilamında mirası ret edenlerin gösterildiğini fakat ret edilen payların kime intikal edeceğinin gösterilmediğini, Ö.. B..'ın altsoyunun reddettiği mirasın S.. B..'a geçtiğini gösterir şekilde veraset ilamının düzenlenerek verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/311 esas 204 Karar sayılı veraset ilamında mirasın reddinin hukuki sonuçlarının terekenin bölüştürülmesi sırasında gözetileceği şeklinde hüküm kurulduğundan yeni bir veraset ilamını gerektirir bir neden olmadığı gereçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Talep; mirasın reddi hususu gözetilerek mirasçılık belgesi verilmesine ilişkindir.

Mahkemece, Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/311 esas 204 Karar sayılı veraset ilamında mirasın reddinin hukuki sonuçlarının terekenin bölüştürülmesi sırasında gözetileceği şeklinde hüküm kurulduğundan yeni bir veraset ilamını gerektirir bir neden olmadığı gereçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Talep; mirasın reddi hususu gözetilerek mirasçılık belgesi verilmesine ilişkindir.

Mirasçılık belgesi verilmesi hususu Türk Medeni Kanununun 598. maddesinde düzenlenmiştir. Mirasçılık belgesi, aksi ispat edilinceye kadar, adına düzenlenmiş bulunan kişi ve kişilerin mirasçılığı lehine bir karine oluşturur. Muris ile mirasçıları arasındaki irs (soy) ilişkisini göstermesi yanında, mirasın (terekenin) mirasçılara intikalini de sağlayıcı bir işleve sahiptir. Bu nedenle mirası reddeden (TMK m. 605/1) mirasçı veya mirasçılar varsa, düzenlenecek mirasçılık belgesinde, mirasçılık sıfatına sahip olan kişi veya kişiler ile miras paylarının gösterilmesi ve mirası ret durumuna işaret edilmekle yetinilmemesi; mirası ret nedeniyle, mirasçılık sıfatını kaybedenlerin ve bunların payının akıbetinin de (kime kalacağının) gösterilmesi gerekir. Bu bakımdan; Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.04.2014 tarihli ve 204/311 Esas 204/304 Karar sayılı ilamıyla verilen mirasçılık belgesinde yasal mirasçılar ile bunların miras paylarının gösterilmesi yerinde ise de "mirası reddin hukuki sonuçlarına" ilişkin talebe dair hüküm kurulmamıştır.

Dosya içerisindeki nüfus kayıtlarına göre, muris İ.. B.. 10.05.1975 tarihinde ölmüş; mirasçılarından L.. B.., A.. B.., R.. B.., U..B.., H.. B.., İ.. B.., K.. T.., S.. S.. B.., H.. A.. ve F.. B..'ın Niğde Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/169 Esas 2013/524 Karar sayılı 20.06.2013 tarihinde kesinleşen hükmü ile muris İ.. B..'ın mirasını reddettikleri görülmüştür. TMK'nın 611/1. maddesi gereğince yasal mirasçılardan biri mirası reddederse onun payı, miras açıldığı zaman kendisi sağ değilmiş gibi hak sahiplerine geçeceğinden mirası reddedenlerin miras paylarının diğer mirasçılara intikal şeklinin kararda gösterilmesi gerekir. Mahkemece, nüfus kayıtları ve bir kısım mirasçının mirası reddetmiş olması hususları değerlendirilerek, mirası reddeden mirasçıların paylarının kime kalacağı açıkça gösterilmek suretiyle mirasçılık belgesi düzenlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 08.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31463, Karar No: 2016/26194, Tarih: 27.12.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/31463 E.  ,  2016/26194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi vekili icra mahkemesine başvurusunda, borçlu şirketten alacaklı olduğu ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/545 Esas sayılı dosyasında borçlunun üçüncü şahıs...Enerji Servis A.Ş.'den olan alacakları üzerine haciz koydurduğunu, haciz tarihinin daha önce tarihli olmasına rağmen sıra cetveli yapılması talebini reddeden müdürlük işleminin iptalini talep ettiği, mahkemece, şikayetçinin şikayete konu dosyada taraf sıfatı olmadığı gerekçesiyle şikayetin husumetten reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 140. maddesi gereğince; “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir.

İİK'nun 100. maddesi gereğince, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Somut olayda, şikayete konu icra müdürlüğü dosyasında borçlu şirketin üçüncü şahıs...Enerji Servis A.Ş.'den olan alacağı üzerine haciz konulması için İİK'nun 89/1. maddesi uyarınca haciz ihbarnamesi gönderildiği, üçüncü şahıs şirket tarafından borçlunun hakedişleri üzerine haciz tatbik edildiği, şikayetçinin ise ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/545 Esas sayılı dosyasında borçlu şirketin haciz alacaklısı olup haczinin ihtiyati haciz aşamasında olduğu anlaşılmış olup sıra cetveli talep etmekte hukuki yararı vardır.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması nedeniyle, İİK'nun 140. maddesi gereğince ilk haczi koyan icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılması gerektiğine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6177, Karar No: 2021/8946, Tarih: 20.09.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/6177 E.  ,  2021/8946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükmün temyiz edilmesinden sonra sanık ...’in Siverek Açık Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği 26/05/2021 tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden vazgeçtiği, sanık ...’un Siverek T Tipi ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 29/01/2021 ve 11/02/2021 tarihli dilekçeleri ile bu dilekçelere istinaden açık temyiz isteminden vazgeçme beyanının alınması için yazılan 16/04/2021 tarihli müzekkere üzerine 22/04/2021 tarihli dilekçesinde “dosyamın onaylanmasını talep ediyorum” şeklindeki talebinin temyizden vazgeçme niteliğinde olması nedeniyle; hükümlerin İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesine, karardan bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesine, 20/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8569, Karar No: 2011/23996, Tarih: 07.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/8569 E.  ,  2011/23996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Beraatlerine ve iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar gören kurumun gümrük idaresi olduğu gözetilmeden, dava konusu eylem tarihi itibariyle suçtan doğrudan zarar görmeyen Enerji Piyasası Denetleme Kurumunun davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, Enerji Piyasası Denetleme Kurumu vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 07.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7919, Karar No: 2023/3280, Tarih: 26.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/7919 E.  ,  2023/3280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Demre Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2015 tarihli ve 2014/374 Esas, 2015/192 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, çekleri katılana ondan aldığı faizli borç karşılığında verdiğine, daha sonra borcunu ödeyerek çekleri ... ... isimli kişiden geri aldığına, çeklerin arkasındaki yazı ve imzaların ... ...'ya ait olabileceğine, ekspertiz raporunu kesinlikle kabul etmediğine, kendisinin suçsuz olduğuna ve bu nedenle kurulan hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın Demre Asliye Ceza Mahkemesinde tefecilik suçundan yargılanırken, bu dosyada bulunan iki adet çekin arkasındaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığına, sanığa ait olabileceğine ilişkin şikâyeti üzerine yapılan soruşturma sonucunda sanık hakkında üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılmıştır.

2. Katılan, çeklerin arkasındaki imza ve yazıların kendisine ait olmadığını beyan etmiş, dosya arasında bulunan Kriminal rapora göre de, çeklerin arkasındaki birinci ciranta yazı ve imzalarının katılanın elinden çıktığını gösterir nitelik ve yeterlilikte kaligrafik ve grafolojik bulgu olmadığı belirtilmiştir.

3. Sanık aşamalardaki savunmalarında, çeklerin aldığı faizli borç para karşılığında kendisi tarafından katılana verildiğini, ancak arkasındaki imza ve yazıların kesinlikle kendisine ait olmadığını, çek bedellerini ödeyerek ... ... isimli kişinden çekleri teslim aldığını ve bankaya iade ettiğini, katılan ile ... ...'nın birlikte çalıştıklarını, imza ve yazıların ... ...'ya ait olabileceğini, ekspertiz raporunu kesinlikle kabul etmediğini beyan etmiştir.