muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1042, Karar No: 2013/31247, Tarih: 12.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/1042 E.  ,  2013/31247 K.**

* UYARLAMA DAVASI

* DÖVİZE ENDEKSLİ TÜKETİCİ KREDİSİ (KONUT KREDİSİ) SÖZLEŞMESİNİN UYARLANMASI TALEBİ

* SÖZLEŞME İMZALARKEN SEÇİM HAKKI SAHİBİ OLAN BORÇLU

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 61

* TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUN(MÜLGA) (4077) Madde 6

* TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUN(MÜLGA) (4077) Madde 10

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 138

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 266

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sözleşmenin uyarlanması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Avukat E.. Y.. ile davacı vekili Avukat G.. A..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 15.08.2008 tarihinde davalı bankadan dövize endeksli TL olarak 9.354.000 Japon Yeni tutarında 99.000- TL’lik 60 ay vadeli konut kredisi kullandığını, ancak ekonomik kriz nedeniyle Japon Yeni’nin TL karşısında aşırı değer kazandığını, işlem temelinin çöktüğünü, geri ödeme miktarının arttığını ileri sürerek, sözleşmenin 4077 Sayılı Kanunun 6. maddesine göre standart sözleşme olduğunun ve haksız şartlar içerdiğinin tespitine, Kanunun 10/B maddesi gereğince sözleşme öncesi bilgi formu verilmemesi nedeniyle sözleşmenin geçersiz olup olmadığının tespitine, sözleşmenin geçersiz olduğu tespit edilirse borcun Japon Yeni karşılığı TL olarak verildiği tarihten itibaren yüksek kurdan ödenen fazla miktarın BK.61 ve devamı maddeleri gereğince iadesine veya borçtan mahsubuna, sözleşmenin geçerli olduğu kanaatine varılırsa kredinin aylık taksitlerinin borç verilen tarihteki TL karşılığına çekilmesine ve bu miktarda sabitlenmesine, dosya masrafı olarak ödenen 900-TL'nin de iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kendi iradesi ile döviz cinsinden kredi kullandığını, uyarlama koşullarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle, davacının sözleşme tarihinde TL karşılığında kredi kullanmış olsaydı 143.771,14-TL ödeme yapacağı gerekçesiyle sözleşmenin uyarlanması talebinin kabulüne, davacı tarafından kredinin kullanıldığı tarihten itibaren aylık 2.396,19-TL üzerinde yapılan fazla ödemelerin borcundan mahsubuna ve sonuç olarak toplam 143.771,14-TL borç üzerinde yaptığı ödemenin davalı bankaca geri ödemesinin yapılmasına, 900-TL dosya masrafı iadesi talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalı bankadan 15.08.2008 tarihinde 9.354.000 Japon Yeni tutarında 99.000- TL’lik 60 ay vadeli konut kredisi kullandığı ve ilk taksidin 16.09.2008 tarihinde başladığı hususları tartışmasız olup, davacı Japon Yeni’nin TL karşısında aşırı değer kazandığını ve bu suretle işlem temelinin çöktüğünü ileri sürerek uyarlama talebinde bulunmuştur. Hemen belirtmek gerekir ki taraflar arasında düzenlenmiş bulunan sözleşmeye bağlılık esas olup, sözleşmenin uyarlanması ise uyarlama koşullarının varlığı halinde başvurulması gereken istisnai bir durumdur. Her şeyden önce sözleşmenin imzalanmasından sonra beklenmeyen olağanüstü durumların gerçekleşmesi, sözleşmenin uzun süreli olması, beklenmeyen olağanüstü durumların herkes için geçerli, objektif ve önceden belirlenemeyecek nitelikte bulunması, değişen koşulların sözleşmeyi çekilemeyecek hale getirmesi bu suretle işlem temelinin çökmesi zorunludur. Dava konusu olayda davacının başlangıçta seçme özgürlüğü varken TL yerine döviz bazında kredi kullandığı, bir başka deyişle serbest iradesiyle kredi türünü belirlediği anlaşılmakta olup, davalı banka elemanlarının davacıyı yönlendirdiği iddiası ispatlanamamıştır. Öte yandan ülkemizde zaman zaman ekonomik krizlerin vuku bulduğu ve bu bağlamda dövizle borçlanmanın risk taşıdığı da toplumun büyük bir çoğunluğu tarafından bilinen bir olgudur. Davacı, bu riski önceden öngörebilecek durumda olmasına rağmen dövizle kredi kullanmış bulunmaktadır. Kaldı ki, eldeki dava kredi geri ödemesinin başladığı tarihten üç yıl sonra açılmış olup, bu durumda davacının sözleşmeyi benimsediğinin kabulü gerekir. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde dava konusu olayda uyarlama koşullarının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, değinilen bu yönler gözetilerek davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması

usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 1.603,85 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 1.603,85 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Aşırı ifa güçlüğü başlığını taşıyan ve 6010 Sayılı Yasanın 7. maddesi uyarınca devam eden davalarda da uygulanması gereken 6098 Sayılı Yasanın 138. maddesinde "Sözleşmenin yapıldığı sırada taraflarca öngörülmeyen ve öngörülmesi de beklenmeyen olağanüstü bir durum ve borçludan kaynaklanmayan bir sebeple ortaya çıkar ve sözleşmenin yapıldığı sırada mevcut olguları, kendisinden ifanın istenmesini dürüstlük kurallarına aykırı düşecek derecede borçlu aleyhine değiştirir ve borçlu da borcunu henüz ifa etmemiş veya ifanın aşırı ölçüde güçlenmesinden doğan haklarını saklı tutarak ifa etmiş olursa borçlu, sözleşmenin yeni koşullara uyarlanmasını istemeye bu mümkün olmadığı takdirde sözleşmeden dönme hakkına sahiptir. Sürekli edimli sözleşmelerde borçlu kural olarak dönme hakkının yerine fesih hakkını kullanır." hükmü getirilmiş, aynı maddenin 2. fıkrasında ise “Bu madde hükmü yabancı para borçlarında da uygulanır” denilmek suretiyle aşırı ifa güçlüğüne düşülmesi halinde yabancı para borçları bakımından da uyarlama talep edilebileceği açıkça belirtilmiştir. 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun bu açık hükmü karşısında hakim, her somut olayda yabancı para borcundaki dönemsel artışın anılan yasa hükmünde koşulları belirtilen aşırı ifa güçlüğüne yol açıp açmadığını HMK'nun 266. maddesi uyarınca uzman bilirkişiden teknik görüş de almak suretiyle değerlendirmelidir. Somut olayda mahkemece, uzman bilirkişiden rapor aldırılmış ve uzman bilirkişi raporunda davalı bankadan Türk Lirası olarak aynı tutar ve vade ile kredi alınmış olması halinde yapılacak ödemelere ait karşılaştırmalı tablolar hazırlanarak değerlendirme yapılmıştır. Mahkemece uzman bilirkişi raporundaki teknik değerlendirme verilerine dayanılarak Japon Yen'indeki artışın davacı bakımından beklenmeyen hal oluşturduğu, öngörülebilir olmadığı, sözleşmenin kuruluşu sırasında var olan dengenin davacı aleyhine bozulduğu ve uyarlama koşullarının oluştuğu, uyarlamanın sabit faizli Türk Lirası kredilere uygun olarak yapılmasının yerinde olacağı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Uyarlama konusu borç miktarının aşırı ifa güçlüğüne yol açıp açmadığı taksit tutarlarına ve kişilerin ödeme güçlerine göre değişkenlik göstereceğinden her somut olayda, o olayın özelliklerine göre ayrı ayrı değerlendirilmelidir. Bu itibarla, mahkeme kararının onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2006/4804, Karar No: 2006/7028, Tarih: 04.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/4804 E.  ,  2006/7028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2006

Takip dosyasının aslı ve dayanak senedin ön ve arka yüzünün okunaklı, onaylı çekilmiş fotokopileri ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1045, Karar No: 2015/10539, Tarih: 13.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1045 E.  ,  2015/10539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2014

NUMARASI : 2013/178-2014/286

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacı vekili; 18.08.2012 tarihinde müvekkillerinden Y.. T..'un maliki ve sürücüsü olduğu .... plakalı araç ile, davalı S.. Ş.. sevk ve idaresindeki .... plakalı aracın çarpışmak suretiyle kaza yaptığını, müvekkiline ait .... plakalı aracın kullanılamaz hale geldiğini ve aracın yabancı plakalı olması nedeniyle gümrüğe terkedilmek zorunda kalındığını, davalılardan karşı araç .....'si olan A.. A.. tarafından, aracın ikinci el rayiç değeri olan 7.000 Euro'nun davalı sürücünün %75 kusur oranına karşılık gelen 11.655 TL'sinin (4.883 Euro) müvekkiline ödendiğini, ancak kazada davalı sürücünün %100 kusurlu olması nedeniyle 7.000 Euro'nun tamamının ödenmesi gerektiğini, müvekkiline 2.117 Euro (5.005,85 TL) eksik ödeme yapıldığını, bu miktarın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, ayrıca müvekkillerinin kaza sonrasında yapmış olduğu 2.258,01 TL. masrafın ve her bir davacı için 2.500,00 TL olmak üzere toplam 5.000,00 TL. manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı S.. Ş..'ten tahsilini talep etmiştir.

Davalı A.. A.. Vekili; ..... plakalı aracın müvekkili şirkete Trafik Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası ile sigortalı olduğunu, sorumlulukarının bakiye

limit ile sınırlı olduğunu, kazadan sonra yapılan inceleme sonucunda 11.655 TL'nin 20.02.2013 tarihinde davacı tarafa ödendiğini, müvekkilinin üzerine düşen sorumluluğu tam olarak yerine getirdiğini, başkaca bir sorumluluğunun kalmadığını, müvekkilinin temerrüdünün söz konusu olmadığını savunmuştur.

Davalı S.. Ş..; yetki ve görev itirazında bulunmuş, kendisine yüklenen kusuru kabul etmediğini, davacı aleyhine %25 kusur atfedilmiş olduğunu, maddi tazminat taleplerini kabul etmediğini, olay sonrasında davacılara ait bavulların sağlam olduğunu ve gözlüğün davacı Y.. T..'un gözünde olup bir hasarının olmadığını belirtmiş, ayrıca manevi tazminat talebinin çok fahiş olduğunu, aracının sigortalı olup zararın öncelikle sigorta şirketinden tahsil edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne, davacılar tarafından, aracın 2.el değeri ile ilgili olarak eksik ödeme nedeniyle açılan davanın reddine, R.. T..'un diğer maddi zararlar yönünden davalı aleyhine açtığı davanın reddine, davacı Y.. T.. tarafından S.. Ş.. aleyhine açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, 228,75 TL maddi tazminatın kaza tarihinden yasal faiziyle birlikte davalı S.. Ş..'ten tahsili ile davacı Y.. T..'a ödenmesine, Y.. T..'un fazlaya ilişkin talebinin reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, her bir davacı için ayrı ayrı 1.500 TL manevi tazminatın kaza tarihinden yasal faiziyle davalı S.. Ş..'ten tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları ile, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Mahkeme kararının gerekçesinde "...davalı S.. Ş..'ten %75 kusur oranına göre çekici bedeli, ikame araç bedeli, konaklama bedeli karşılığı olmak üzere toplam 228,75 TL. tazminat talep edebileceği..." denilmiş ise de, bilirkişi raporunda, davalının kusur oranına tekabül eden çekici bedelinin 132,75 TL., ikame araç bedelinin 168,75 TL.ve konaklama bedelinin 60 TL.olacağı, ve sonuç olarak bu kalemler için toplam tazminat miktarının ise 361,50 TL. olacağı belirlenmiştir. Mahkemece maddi tazminat miktarı olarak hükmedilen miktar, ikame araç bedeli olan 168,75 TL.ve konaklama bedeli olan 60 TL'nin toplamı olan 228,75 TL.'dir.Kararın gerekçe kısmında davacı yanın 132,75 TL.çekici bedeli ile ilgili tazminat talep edebileceği hususu yer almasına rağmen, hükmolunan maddi tazminat miktarı içerisinde bu miktarın yer almamış olması ve bu şekilde gerekçeyle çelişen şekilde kısa karar verilerek hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazları ile davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı S.. Ş..'e geri verilmesine 13.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4282, Karar No: 2021/4747, Tarih: 05.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4282 E.  ,  2021/4747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin bir kısım davalılar yönünden esastan reddine davacı idare yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar (... vd.) vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince bir kısım davalılar vekili yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden kabulüne karar verilerek HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Sivas İli, Merkez İlçesi, ... Mahallesi 5505 ada 73 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı tarafça yapılan istinaf başvurusunun

kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca fazla bloke edilen bedele ve faize ilişkin bentlerin düzeltilerek karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2019/538 E.-2019/2688 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının 10 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2019/538 E.-2019/2688 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının 10 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve davacı idareden peşin alınan temyiz harcının ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18083, Karar No: 2024/5775, Tarih: 23.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/18083 E.  ,  2024/5775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1041 Değişik İş

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanık hakkında 16.03.2022 tarihli iddianame ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılamasında İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2022 tarihli ve 2022/722 Esas, 2022/2207 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan karara yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin itirazının reddi ile sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.08.2023 tarihli ve 94660652-105-35-6921-2023-KYB sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93890 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93890 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93890 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Anayasa Mahkemesinin 20/07/2022 tarihli ve 2021/121 esas, 2022/88 sayılı kararında yer alan "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yolunun açık olduğunu düzenleyen kural; bu kanun yoluna başvuranların iddia ve delillerinin dikkate alınmasında, çatışan menfaatlerin dengelenmesinde, temel hak ve özgürlüklere yapılan müdahalenin demokratik toplum düzeninin gereklerine uygunluğunun ve ölçülülüğünün belirlenebilmesinde belirli ve etkili bir denetim yolu öngörmemektedir. Bu durum temel hak ve özgürlüklere yapılan müdahalelerin giderilmesinde ve kamu gücünü kullananların keyfi davranışlarının önüne geçilmesinde bireye tanınmış olan yetkili makama başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkını ihlal etmektedir. Nitekim kuralın anılan hususları karşılayacak şekilde uygulanamadığı da görülmektedir. Doğrudan temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılması rejimi ile ilgili olan bu tür bir muhakemenin yokluğu etkili başvuru hakkıyla bağdaşmamaktadır. Açıklanan nedenlerle kural Anayasa'nın 40. maddesine aykırıdır ve iptali gerekir......04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesine 6/12/2006 tarihli ve 5560 sayılı Kanun'un 23. Maddesiyle eklenen (12) numaralı fıkranın Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" şeklindeki açıklamalar karşısında; mahkemelerce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle merciince denetlenirken sadece kanunda yer alan objektif koşulların var olup olmadığı yönünden değerlendirme yapılmasının Anayasa'nın 40. maddesinde yer alan "Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir." hükmüne aykırılık teşkil edeceği gözetildiğinde; İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesince itiraz üzerine incelemeye konu mahkeme kararı hem usul hem de esastan incelenerek bu hususta bir karar verilmesi gerekirken, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. "

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazların incelenmesi ile talebe konu itirazın reddine ilişkin kararın verildiği, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/1041 Değişik İş sayılı kararının incelenmesinde, itirazların dosya kapsamına göre ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunması nedeniyle reddine karar verildiği görülmekle; isteme gerekçe gösterilen Anayasa Mahkemesinin iptal kararının 23.09.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlandığı ve yayımlanmasından başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar verildiği, isteme konu merci kararının verildiği 09.12.2022 tarihinde yürürlükte bulunmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazların usulüne uygun incelendiği anlaşılmış olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

23.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20081, Karar No: 2014/11980, Tarih: 15.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20081 E.  ,  2014/11980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, .... Makine isimli fabrikada kalıp ayarcısı olarak çalışan katılanın, kalıpları pres makinesine monte ettikten sonra deneme basımı yaptığı sırada, presin başlık kısmının çatlak olması nedeni ile makinenin üzerinde bulunan, sigorta diye tabir edilen demir parçanın fırlayarak katılanın başına çarpması sonucu yaralanmayla sonuçlanan olayda; sanıklardan ...’ın fabrikanın ortağı olduğu, sanık ... ....'nin olay tarihinden önce fabrika ortaklığından ayrıldığı, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen mühendis olan fabrika üretim müdürü ... ve genel müdür ...’in, sanık ... tarafından fabrikanın tüm işlerinden sorumlu olmak üzere görevlendirilmesi karşısında; sanıklara kusur yüklemeyen bilirkişi raporları oluş ve dosya kapsamına uygun görülmekle;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından faillerin taksirlerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek, mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.