muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1288, Karar No: 2014/5549, Tarih: 12.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1288 E.  ,  2014/5549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2012

NUMARASI : 2012/770-2012/248

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu adına tahakkuk eden vergi iadesi alacağının paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan alacaklıların haciz ve temliklerinin usulüne uygun olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece sıra cetveline itiraz davalarında davalı olarak sıra cetvelinde sırasına ve alacağına itiraz edilen kimselerin gösterilmesi gerektiği, borçluya husumet yöneltilemeyeceği, davanın açılmasından sonra hasım da değiştirilemeyeceği ve sıfatın da dava şartı olduğu gerekçesiyle, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114/d ve 115. maddeleri uyarınca sıfat yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Sıra cetveline yönelik itiraz ilk olarak İcra ve İflas Kanunu’nun 16-18. maddeleri uyarınca İcra Mahkemesi’ne sunulmuş; bu mahkemece verilen görevsizlik kararı üzerine dava olarak Asliye Hukuk Mahkemesi’nce incelenmiştir. Şikayet icra ve iflas hukukuna özgü bir yargılama yolu olup, Hukuk Muhakemeleri Kanunu anlamında dava niteliğinde bulunmadığından, şikayet dilekçesinin, anılan Yasa’nın dava dilekçesine ilişkin hükümlerine uygun olması aranmaz.

Dava dilekçesindeki eksikliklerin ne şekilde tamamlanacağı da Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 119/2. maddesinde gösterilmiştir.

Davacının şikayet olarak yaptığı başvuru, İcra Mahkemesi’nin görevsizlik kararı üzerine davaya dönüştüğüne göre, şikayet dilekçesinde bulunması konusunda yasal zorunluluk olmadığı halde dava dilekçesinde bulunması gereken zorunlu unsurların, yukarıda belirtilen düzenleme kapsamında tamamlatılması gerekirken, bu hususun gözden kaçırılması doğru değildir. Her ne kadar hatalı bir usul de olsa, sıralarına ve alacaklarına itiraz edilen kimselerin dahil-i dava yolu ile yargılamadan haberdar edilmiş, bu suretle taraf teşkilinin sağlanmış ve adı geçenlerin savunma haklarına riayet edilmiş olmasından sonra yazılı ve yerinde olmayan gerekçe ile davanın usulden reddi yasaya ve hukuka aykırıdır.

Öte yandan, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun dava şartlarını gösteren 114. maddesinde taraf ve dava ehliyetleri ile takip yetkisi dava şartı olarak sayılmış ise de “sıfat” bir dava şartı olarak sayılmamıştır. Sıfat davanın konusu olan hukuki işlemin tarafları ile ilgili olup, usul hukukuna değil, maddi hukuka ilişkin bir kavramdır ve dava şartı olarak değerlendirilemez.

Öte yandan, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun dava şartlarını gösteren 114. maddesinde taraf ve dava ehliyetleri ile takip yetkisi dava şartı olarak sayılmış ise de “sıfat” bir dava şartı olarak sayılmamıştır. Sıfat davanın konusu olan hukuki işlemin tarafları ile ilgili olup, usul hukukuna değil, maddi hukuka ilişkin bir kavramdır ve dava şartı olarak değerlendirilemez.

Yukarıdan beri yapılan açıklamalara göre tesbit edilen doğru hasımlara karşı yargılamaya devamla uyuşmazlığın esasına girilerek bir karar verilmek gerekirken, usul ve yasaya aykırı gerekçe ve uygulamalarla yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2776, Karar No: 2019/5013, Tarih: 28.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/2776 E.  ,  2019/5013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2017 tarih ve 2017/98 - 2017/46 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK’nın 53/1, 58/9, 63. maddeleri uyarınca verilen 13 yıl 6 ay hapis cezasıyla mahkumiyet hükmüne karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

2- Sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan TCK'nın 314/2, 62, 53/1, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca verilen 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla mahkumiyet hükmünün kaldırılarak; silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan TCK'nın 314/3, 314/2, 220/7, 62, 53/1, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 13 ay hapis cezasıyla mahkumiyet hükmü

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebebine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Karar başlığında suç tarihinin sanıkların göz altına alındıkları tarih olan “17/03/2017” yerine “24/03/2017” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

I- Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında verilen hüküm yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

II- Sanık ... hakkında verilen hüküm yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın bedensel engelli olup, kardeşi olan silahlı terör örgütü mensubu diğer sanık ... ile birlikte...’den...’e otobüsle birlikte gelmekten ibaret eyleminin ne şekilde terör örgütüne yardım suçunu oluşturduğu yönünde yeterli gerekçe ile tartışılıp değerlendirilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12319, Karar No: 2018/3585, Tarih: 15.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12319 E.  ,  2018/3585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.05.2016 tarih ve 2014/180-2016/296 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, müvekkili şirkette genel müdür olarak görev yaptığını, davalı tarafından işten haksız, yersiz ve geçersiz sebeple çıkarılan personelin feshin geçersizliği ve işe iade, fazla çalışma alacağı, yıllık ücretli izin alacağı, kıdem ve ihbar tazminatı alacağı için davalar açtıklarını, söz konusu davalardan sonra asıl alacakların yanında faiz, vekalet ücreti ve harçlar ile tazminatların müvekkili şirket tarafından ödendiğini, davalının, genel müdür olarak iş yerinde çalışan personeli haksız, yersiz ve geçersiz sebeplerle işten çıkarmakla görevini ve yetkilerini kötüye kullandığını, şirketin zarara uğramasına sebebiyet verdiğini, bu sebeple hizmet akdine son verme yetkisi bulunan şirket genel müdürü davalının sorumluluğunun eski Türk Ticaret Kanunu'nun 342. maddesinde düzenlendiğini, müvekkili şirket genel kurulunda davalı hakkında son iki yılda ödenen tazminatların rücuen tahsili için dava açılması kararı alındığını ileri sürerek şimdilik 117.240 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında ve zamanaşımı definde bulunmuş, mahkemece verilen işe iade kararına rağmen işe başlatmayanın müvekkili olmadığını, mahkemece verilen kararın kesinleşme tarihinin müvekkilinin işten ayrılmasından sonra olduğunu, görevi döneminde fazla mesai yapan bir işçinin fazla mesai ücreti alması yasa gereği olup, bu ücretin müvekkilinin görev döneminde ödenmesi ile görev süresi sona erdikten sonra ödenmesi arasında bir fark bulunmadığına göre böyle bir ödemeden müvekkiline rücu edilmesinin yasal olarak mümkün olmadığını, müvekkilinin almış olduğu kararlar yönetim kurulu tarafından Genel kurula faaliyet raporu olarak sunulduğunu, bu faaliyetlerin tamamı Genel kurul tarafından ibra edilmiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalının uzun yıllar genel müdürlük yaptığı, fesih işlemlerini tamamen davalının inisiyatifine bırakılması gibi bir durumun söz konusu olamayacağı, feshin geçersizliğine ve işe iadeye ilişkin mahkeme kararı ile davacının feshin geçersizliğinden bilgi sahibi olduğu, çok sayıda verilen işe iade kararlarının gereği yerine getirilerek işçinin işe iade imkanının bulunduğu, bunun yerine tazminat ödenmesi yolunun seçildiği, işçilik alacaklarından işverenin sorumlu olduğu, bu tutarların işveren vekilinden istenilmesinin söz konusu olamayacağı, davacının işçilik ve diğer tazminat ödemelerinin davalıdan talep etmesinin yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, şirket yöneticisinin sorumluluğuna ilişkindir. Mahkemece, davanın niteliği gözetilerek davalı şirket yöneticisinin görev yaptığı dönem itibariyle yürürlükte olan 6762 sayılı TTK’da yer alan 336 ve devamı hükümlerine göre sorumluluğu olup olmadığının belirlenerek karar verilmesi gerekirken, bu hususta her hangi bir değerlendirme yapılmaksızın davalının işveren vekili olduğu, işçilik alacaklarından işverenin sorumlu olduğu gerekçeleriyle karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6440, Karar No: 2019/402, Tarih: 10.01.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/6440 E.  ,  2019/402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın aşamalarda ısrarla, eşi olan sanığın kendisine şiddet uygulayarak darp ettiğini ifade ettiği, katılan hakkında Karabük Devlet Hastanesince düzenlenen 13.02.2015 tarihli adli muayene raporunda, ''sağ bacak lateralinde ekimoz, sağ el bilek lateralinde hafif ekimoz, ayak bileklerinde ağrı-hassasiyet'' bulunduğunun bildirilmesi karşısında, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4255, Karar No: 2019/3401, Tarih: 16.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/4255 E.  ,  2019/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 16/04/2019 tarihinde davalı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; belediyeden kiraladığı taşınmazda inşa ettiği turistik tesisi işlettiğini, 28/08/2010 günü saat 05.30 sıralarında meydana gelen yangın sonucunda tesisteki bina ile birlikte kullanılan tüm demirbaş eşyaların ve tüketim malzemelerinin de kullanılamaz hale geldiğini, .... Sulh Hukuk Mahkemesince yapılan tespite katılan bilirkişi tarafından yangının enerji nakil sistemlerinin şartname ve yükümlülüklere uygun olarak seçilmemesi ve tesisin orman içinde yer almasına rağmen hattın özensiz ve dikkatsiz çekilmesinden dolayı meydana geldiğinin bildirildiğini, bu nedenle uğradığı zarardan davalı şirketin sorumlu olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, yanan bina ve malzeme bedeli ile mahrum kalınan kazanç nedeniyle şimdilik 10.000 TL tazminat ile 924 TL tespit giderinin, tazminat tutarına olay tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 25/08/2011 tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat talebini 161.000 TL'ye artırmıştır.

Davalı; yangının, davacının iç tesisatındaki kablodan kaynaklı kısa devre nedeniyle ortaya çıktığını, yangından ötürü B-71 nolu direğe giden özel hatta kısa devre oluştuğunu, ancak dağıtım panosundaki sigortanın devreye girmesi sonucu yangının civar köy ve mahallelere sıçramasının önüne geçildiğini, dağıtım panosundaki kararmanın ise olaydan önce 25/08/2010 tarihinde sokak hattında meydana gelen kısa devreden ötürü oluştuğunu, davacının B-71 nolu direğe giden özel hattı orman içinden dağınık ve düzensiz olarak geçirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Bina veya imal olunan eser malikinin sorumlu tutulabilmesi için kusuru aranmaz. Ancak, aynı zamanda kusuru varsa, bu kusur munzam (ek) kusur olarak gözönünde tutulur. Munzam kusur halinde, kusursuz sorumlu kişi illiyet bağını kesen sebeplere dayanarak sorumluluktan kurtulamayacağı gibi tazminat miktarının takdirinde bu kusur gözönünde tutulabilecektir.

Elektrik tesisleri de, imal olunan eser niteliğindedir. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5 inci maddesinde; kuvvetli akım tesislerinin, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılması gerektiği hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda elektrik dağıtım şirketleri, elektrik verdiği ve abonelik tesis ettiği özel hatları denetlemek ve kontrol etmekle yükümlüdür. Şayet özel hat olması gereken gibi tesis edilmemişse bunu düzelttirmek; gerektiğinde elektriğini kesmek durumundadır. Elektrik dağıtım şirketi, kontrol ve denetim görevini zamanında ve etkin biçimde yapmazsa, doğan zarardan munzam kusuru nedeniyle sorumlu olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; aldırılan tüm bilirkişi raporlarında gerek davalı şirkete ait dağıtım şebekesinde, gerekse bu şebekeden davacıya ait tesise (ormanlık alan içerisinden) giden özel hatta yönetmeliklere aykırı değişikliklerin yapılmış olduğunun tespit edildiği, ayrıca bozma sonrasında... Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşturulan bilirkişi kurulundan aldırılan 26/05/2014 tarihli ek rapor ile ... öğretim üyelerinden oluşturulan ilk bilirkişi heyetinden alınan 18/11/2014 tarihli raporda; davacıya ait tesisat içerisinde oluşan aşırı akımı, davalıya ait dağıtım hattındaki sigortaların kesmediğinin belirlendiği, buna göre dağıtım şebekesi ile davacıya ait özel hattaki eksiklikleri gidermek için gerekli işlemleri tesis etmeyen davalı şirketin munzam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; kusursuz sorumlu olan davalı şirketin, munzam kusuru nedeniyle illiyet bağını kesen sebeplere dayanarak sorumluluktan kurtulamayacağı, buna bağlı olarak munzam kusur dikkate alınmak suretiyle davalı şirketin tazminle yükümlü olduğu zarar tutarının belirlenmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirmesi sonucu istemin tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/04/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10733, Karar No: 2007/2231, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/10733 E.  ,  2007/2231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 17. maddesi gereğince tapu iptali ve tescil istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

... 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasının birinci bendindeki "davacı DSİ Genel Müdürlüğü"nün metinden çıkarılmasına yerine "Hazine"nin yazılması suretiyle kararın düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 13.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5067, Karar No: 2014/8977, Tarih: 25.04.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/5067 E.  ,  2014/8977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Tespit

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 25/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.