muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/24646, Karar No: 2011/34874, Tarih: 28.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/24646 E.  ,  2011/34874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama, hakaret suçlarından Sanık ...'ın, 5237 ... ... Ceza Kanunu'nun 86/2, 125/1-4, 29/1, 52/2. maddeleri gereğince 2.400, 2.100 ... lirası, adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, Salihli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 18/09/2007 tarihli ve 2006/382 esas, 2007/458 ... kararının infazı sırasında hükümlünün para cezasını ödememesi sebebiyle Salihli Cumhuriyet Başsavcılığınca hapis cezasına çevrilmesini müteakip, cezasının konutunda çektirilmesi talebinin kabulü ile 5275 ... Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfaz Hakkında Kanun'un 110/2. maddesi uyarınca konutunda çektirilmesine ilişkin aynı Mahkemenin 11/11/2010 tarihli ve 2006/382 esas, 2007/458 ... ek kararına yapılan itirazın kabulü ile sanığın cezasının konutunda çekmesi talebinin reddine yönelik aynı mahkemenin 10/12/2010 tarihli ve 2006/382 esas, 2007/458 ... ek kararına yapılan itirazın reddine dair, (Salihli) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2010 tarihli 2010/216 değişik iş ... karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 15/06/2011 gün ve 2011/7845/34240 ... kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2011 gün ve 2011/237599 ... tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/06/2009 tarihli ve 2008/21510 esas, 2009/12657 ... ilâmında da belirtildiği üzere, 5237 ... Kanun'un 86/2. ve 125. maddesi uyarınca verilen adlî para cezalarını kanuni süresinde ödememesi sebebiyle, hükümlünün para cezasının ödenmeyen kısma gelen gün miktarınca hapsedilmesine karar verildiğinden, infaz edilecek cezanın hapis cezası niteliği alması ve hükümlünün 65 yasını doldurmuş olması karşısında 5275 ... Yasanın 110/2. maddesinde belirtilen "hapis cezalarının ... konutta çektirilmesine" ilişkin düzenlemedeki, hükümlünün yaşına ve ceza miktarına ilişkin objektif koşulların gerçekleşmiş olmasına ve 5275 ... Yasanın 106/9. maddesinde, adli para cezasından çevrilen hapsin infazının ertelenemeyeceği ve hakkında koşullu salıverme hükümlerinin uygulanamayacağının belirtilmesine karşın, konutta çektirmeyle ilgili benzeri bir istisnaya yer verilmemesi karşısında, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 ... CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5275 ... Yasanın 106.maddesinin 3.fıkrası uyarınca adli para cezasından çevrilen hapis cezasının, aynı maddenin 9.fıkrası uyarınca infazının ertelenememesi, infazında koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanamaması, hak yoksunlukları bakımından adli para cezasının esas alınacak olması ve hükümlünün adli para cezasını ödemesi halinde her zaman infazın sonlandırılabilmesi karşısında, infaz hukukuna ilişkin, para cezasının ödenmesini sağlama amacına yönelik zorlama hapsi niteliğinde olduğundan ve bu tür hapis cezaları yönünden anılan yasanın 110.maddesinde öngörülen özel infaz usullerinin uygulanması olanağı bulunmadığından, Salihli 2.Sulh Ceza Mahkemesinin, adli para cezalarının hapse çevrildiği takdirde konutta çektirilmesi isteminin reddine dair 10.12.2010 tarih, 2006/382, 2007/458 ... kararına itiraz üzerine, itiraz merciince itirazın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, (SALİHLİ) 2.Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen, 27.12.2010 gün ve 2010/216 D.İş ... karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 28.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4042, Karar No: 2008/893, Tarih: 04.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/4042 E.  ,  2008/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ürgüp Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 05.12.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalının açık bir vazgeçmesi bulunmadığı halde mahkemece davalı tanığı S. Ö..; beyanının neticeyi etkilemeyeceğinden bahisle dinlenilmemiştir. Davalı tanığının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 253. ve devamı maddeleri uyarınca dinlenmesi, delillerin hep birlikte değerlendirilmesi ve sonucu itibariyle karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.04.02.2008 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2007/5581, Karar No: 2007/9795, Tarih: 08.11.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/5581 E.  ,  2007/9795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesince sıra cetvelinin ilk haczi koyan icra müdürlüğünce yapılması gerektiğinden bahisle ve başkaca bir husus incelenmeksizin sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25092, Karar No: 2017/97, Tarih: 09.01.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/25092 E.  ,  2017/97 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar 10.04.2013 tarihinde kesinleşen karar ile boşanmışlar; boşanma ilamıyla ortak çocuklardan 2007 doğumlu ...'ın velayeti davacı babaya, 2010 doğumlu ...'in velayeti ise anneye bırakılmış, temyize konu baba tarafından ... yönünden açılan velayetin değiştirilmesi davasında mahkemece, tarafların anlaşmalı boşandıkları ve boşanma tarihinden sonra şartların değişmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden, annenin beyanlarından anlaşıldığı üzere; davalı anne velayeti kendisinde olan ...'i boşanma kararının kesinleşmesinden bir süre sonra baba yanına bıraktığı, böylelikle ortak çocuğun dava tarihine kadar, hatta dava sırasında da baba ve kardeşiyle yaşamaya devam ettiği, kardeşiyle birlikte bazı hafta sonları annenin yanına gittiği, uzman raporunda da bu durumun belirlendiği anlaşılmaktadır. Anne, kendisine velayet hakkı verilmesine rağmen ...'i baba yanına bırakarak, velayetle ilgili görevlerini gereği gibi yerine getirmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında, mahkemece Türk Medeni Kanununun 349. maddesi koşulları oluştuğu dikkate alınmaksızın, ortak çocuk ...'in velayet hakkının davalı anneden alınıp, davacı babaya verilmesi gerekirken, davanın reddi doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.01.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/17661, Karar No: 2008/17607, Tarih: 22.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/17661 E.  ,  2008/17607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

#Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; \*kısmen bozulmasına kısmen onanmasına dair Dairemizin \*12.06.2008 gün ve \*8298-8457 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

#Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı Kanunun değişik 442. maddesi ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddesi hükmünce takdiren (170.00) YTL. para cezasının, Harçlar Kanunu uyarınca (28.90) YTL. ilam harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine oyçokluğuyla karar verildi. 22.12.2008 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \*manevi tazminat konusunda çelişki yaratılmıştır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisine rağmen işin esasının diğer yönlerden incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum. Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre: “...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur.

O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.” Dikkat edilecek olursa Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden ve tek başına bozma sebebi olur. Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bir bozma sebebi sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması görüşü konusunda oybirliği vardır. İçtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı görev yönünden ya da hak düşürücü süreden de reddedebilir.

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin tümünü ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istek¬ler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan ya¬sal nedenlerle yok hükmünde olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölüm¬le¬ri¬nin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına ay¬kı¬rı¬dır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284) Çelişik kararın gerek tamamının gerekse bir bölümünün temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibaret olduğundan değerli çoğunluğun farklı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/13588, Karar No: 2010/9472, Tarih: 30.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13588 E.  ,  2010/9472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.07.2008 tarih ve 2007/44 - 2008/188 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 28.09.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin POLARİS ibareli marka tescillerinin bulunduğunu, Polaris markasının tanınmış bir marka olduğunu, Ankara Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nde görülen bir dava sonucunda davalının başka bir markasının hükümsüzlüne karar verildiğini, davalı tarafın müvekkiline ait tanınmış markayı kendi ürünleri üzerinde kullanarak haksız kazanç elde ettiğini, tüketicilerin bu ürünleri müvekkilinin ürünü zannederek yanıldıklarını, davalının bu eyleminin her nasılsa marka tescillerine dayandığını iddia ettiğini ileri sürerek, davalının bu ürünleri satmasının, dağıtmasının, çoğaltılmasının ve stoklamasının durdurulmasını, dağıtılmış, çoğaltılmış stoklanmış ürünlere el konulmasını, davalı adına tescilli 2004 12502, 2004 12503, 1999 011172 nolu markaların hükümsüzlüğüne, markalar içersinde yer alan POLARİS ibaresinin terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Ankara Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2005/226 esas sayılı dosyası üzerinden verdiği kararın henüz kesinleşmediğini, kaldı ki, bu kararda sadece “ayak giysileri” bakımından POLARİS markasın tanınmış olduğuna hükmedildiğini, dava konusu markaların tescilli olduğu mal ve hizmetlerin aynı alt grupta yer almadığını, benzer sınıflara ilişkin olmadıklarını, TPE nezdinde POLARİS ibaresini taşıyan çok sayıda marka tescilinin bulunduğunu, POLARİS markasının ayak giysileri bakımından tanınmış olduğu kabul edilse bile, 556 sayılı KHK'nin 8/b maddesinin uygulama yeri bulunmadığı, aradan geçen uzun süreden sonra bu davanın açılmasını iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu,

zamanaşımı süresinin bu davada uygulanması gerektiği, POLARİS markasının olsa olsa müvekkilinin markasının tescilinden sonra tanınmış marka olabileceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, dosya içerisinde bulunan Yargıtay 11. Hukuk Dairesi nin 13/05/2008 tarihli karar karşısında davacının POLARİS markasını 25.03 sınıfta yer alan ayak giysileri emtiası için tanınmış marka olduğu, bu hususun yeniden araştırılmasında fayda görülmediği, bu mahkeme kararı için davalı vekili tarafından yapılan yargılamanın iadesi talebine ilişin davanın sonucunun beklenmesi için olağan üstü kanun yolunun özelliği itibariyle gerekli olmadığı, davacıya ait markaların asli unsurunun POLARİS ibaresi olup, davalıya ait markalardan 2004 12502 ve 2004 12503 nolu markalarda da asli unsurun POLARİS ibaresi olduğu, 99 011172 nolu markada ise her ne kadar Hacanoğlu+şekil ibaresi de mevcut ise de, giyim eşyası üzerinde bu markaya göre ortalama tüketicide markayı taşıyan ürünlerin aynı şirket tarafından üretildiği, bu markanın POLARİS markasının sahibi olan şirketin yan ürününe ait bir marka olduğu yada her iki şirket arasında işletmesel bağ bulunduğu kanaati hasıl olacağı, davacının POLARİS markaları ile davalının POLARİS ibaresini taşıyan her üç markası arasında 556 sayılı KHK’nın 8- 1/b maddesi anlamında karıştırma ihtimalinin mevcut olduğu, öte yandan Ankara Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2005 /226 -613 karar sayılı kesinleşmiş ilamına göre, davacının POLARİS markası tanınmış bir marka olup 25/08/2000 tarihinden önce bu tanınmışlığın söz konusu olduğu davalı, 2000 yılında 2000/17943 kod numaralı markayı TPE nezdinde tescil ettirdiği, ancak mahkemece bu tescile ilişkin YİDK kararının 01/12/2005 tarihinde iptal edildiği, davacı ile aynı sektörde bulunan ve Ticaret Kanunu'nun 20. maddesi gereğince basiretli bir tacir gibi davranması gereken davalının, davacının POLARİS markasından 09/07/1999 tarihi itibariyle haberdar olmamasının düşünüleme- yeceği, bu nedenle davalının bu davada kötüniyetli olduğunun kabulünün gerektiği, bu nedenle 556 sayılı KHK’nin 42/1a maddesi karşısında 99 011172 nolu marka ile ilgili hükümsüzlük talebinin hak düşürücü süreye tabi olmadığı, diğer iki markanın ise tescil tarihi itibariyle hak düşürücü sürenin söz konusu olmadığı, ayrıca davacının POLARİS markasının ayak giysileri yönünden 25.08

.08.2000 tarihinde tanınmış olduğuna dair kesin hüküm 011172 nolu markanın tescil başvurusu anında da tanınmış olduğunun kesin delili olmayabilir ise de, 8/1-b maddede yer alan karıştırma ihtimaline dayalı hükümsüzlük sebebi nedeniyle hükümsüzlük kararı verildiğinden, POLARİS markasının, belirtilen tarihte de tanınmış olup olmadığı hususu ile KHK'nin 8/4 maddesinin uygulama yeri bulunmadığı hususunun ayrıca araştırılmasına gerek görülmediği, davacıya ait 143840, 175021 ve 198379 nolu markaların deri ve benzeri malzemeden yapılmış mamuller ayakkabılar ve ayakkabı malzemeleri deri ve suni deriden mamul çanta, cüzdan, bavul, çorap, top, sigaralık, anahtarlık gibi emtialara ilişkin olarak tescil edildiği, bu emtiaların davalının 99 011172, 2004 12502, 2004 12503 nolu markalardaki emtialar ile çok büyük ölçüde benzer nitelikte olduğu, bir an için davacının POLARİS markası davalının ilk tescilin yapıldığı 09/07/1999 tarihinde tanınmış marka olmadığı yönündeki davalı savunması doğru olsa bile, POLARİS markası üzerinde davacının eskiye dayalı hak sahipliği ve tescili, tescil kapsamındaki ürünler ve hizmetin aynı yada benzer oluşu, ortalama bir tüketici nezdinde markaların bir bütün olarak bıraktıkları genel intiba karşısında davalıya ait markaların 556 sayılı KHK’nin 8/1b ve 42/1b maddeleri gereğince hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2004/12502, 2004/12503 ve 99/011172 nolu markaların hükümsüzlü- ğüne, ayrı ayrı TPE sicilinden terkinine, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8292, Karar No: 2016/11835, Tarih: 21.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/8292 E.  ,  2016/11835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatil ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ...İl Özel İdaresine ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, davalının taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 1. fıkrası ile ...ili dahil sayılan illerde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de Kanun'un bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Anılan Kanun'un kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle ...İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hâzineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.