muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13162, Karar No: 2019/5896, Tarih: 04.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/13162 E.  ,  2019/5896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava sürekli iş göremezlik gelir tutarının düzeltilmesi ve eksik ödenen miktarın faiziyle birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Kanunda hangi hallerin bağışlanmaz kusur olduğu 111. maddenin ikinci fıkrasında sayılmıştır. Buna göre "tehlikeli olduğu veya hastalığa sebep olacağı bilinen yahut yetkili kimseler tarafından verilen emirlere aykırı olarak veyahut açıkça izne dayanmadığı halde hiçbir gereği ve yararı bulunmayan bir işi elinde olarak sigortalının yapması veya yapılması gerekli bir hareketin savsanması, kusurun bağışlanmazlığına esas tutulur." Sigortalının, iş kazası veya meslek hastalığının oluşmasında etkili bulunan davranışının “bağışlanmaz kusur” niteliğinde kabul edilebilmesi, 506 sayılı Yasanın 111. maddesinin son fıkrasındaki tanıma uygun olmasına bağlıdır. Genel anlamda sigortalının yüksek oranlı kusuru, mutlak olarak “bağışlanmaz kusur” kabulü için yeterli değildir.

Öte yandan 506 sayılı Kanunun, “Zamanaşımı ve hakkın düşmesi” başlıklı 99/1. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıkların, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren 5 yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrayacağı, bu durumda olanların gelir ve aylıklarının, yazılı istek gününü izleyen aybaşından itibaren başlayacağı öngörülmüş, diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren “Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlığını taşıyan 97/1. maddesinde ise bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı günden itibaren 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı açıklanmıştır. Şu durumda, 99/1. madde gereğince 5 yıl içinde istenmediğinden tümüyle zamanaşımına uğrayan gelir ve aylığın, ancak yazılı başvuru tarihini izleyen aybaşından itibaren ve geriye dönük olmamak üzere bağlanabilmesine karşın 97/1. maddede, gelir ve aylığın 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı belirtilerek her bir gelir ve aylık için 5 yıllık zamanaşımı süresi benimsenmiş, 99/1. maddede yer alan, gelir ve aylıkların yazılı talep gününü izleyen aybaşından itibaren başlayacağı yönündeki hükümden tamamen farklı düzenleme yapılmış olmakla buna göre hak sahipleri bakımından lehe olan 5510 sayılı Kanunun 97. madde hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri uyarınca eldeki dava dosyası incelendiğinde davacı sigortalının davaya konu kazanın oluşumunda "bağışlanmaz kusurun" bulunup bulunmadığı, bağışlanmaz kusuru varsa kusur derecesinin ne olduğu konusunda herhangi bir inceleme yapılmamış olduğu anlaşılmakla, yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında bilirkişi kurulu oluşturulup inceleme yapılması gerektiği gözetilmeksizin ve talebe göre de 5510 sayılı kanunun 97. maddesi de irdelenmek suretiyle yapılacak araştırma ve değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4363, Karar No: 2013/27822, Tarih: 04.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/4363 E.  ,  2013/27822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hükümler : 1)Sanıklar ... ve ...hakkında: TCK'nın 89/1,2-b-e; 62, 51/1-3.maddeleri gereğince mahkumiyet , erteleme 2) Sanık ... hakkında: TCK 89/1,2-b-e;62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

3) Sanık ... hakkında: CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın mahkumiyetine, sanık ...'un beraatine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Müdahil ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılan vekilinin, yüzüne karşı 23/12/2011 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 2/1/2012 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2) Sanıklar müdafilerinin, sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

2) Sanıklar müdafilerinin, sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Olay yeri olan ... Turizm Otelcilik A.Ş. adlı şirkete ait otel inşaatının dış cephe kaplama işinin taşeron firma olan ... Yapı Elemanları Ltd. Şti. adlı şirket tarafından üstlenildiği, katılanın da ... şirketinde montaj işçisi olarak iki tanık işçi arkadaşıyla birlikte dış cephe malzemesi montajı yapmakta iken, olay günü saat 14:30 sularında, dış cepheye monte edilecek panel malzemelerden birinin halatının kopması nedeniyle katılanın ve diğer işçilerin içinde çalıştıkları iki yanından çelik halatla binanın çatısındaki demir ayaklara asılı olan sepet tabir edilen seyyar iskelenin üzerine düşmesi sonucu, iskeleyi tutan demir ayaklardan birinin kırılmasıyla sepetin bir tarafının 3-4 m. aşağı düştüğü, katılan ve diğer iki işçinin emniyet kemerleriyle emniyet halatlarından 15-20 metre yüksekte havada bina duvarına asılı kalmaları üzerine, yerde bu durumu gören (tanık işçi ...'nin beyanında bahsettiği ancak açık kimliğini bilmediğini beyan ettiği) ...adlı şirket çalışanının, binanın diğer yanında yönetimindeki kule vinçle yük taşımakta olan vinç operatörü sanık ...'a telsizle durumu iletip sonrasında da cep telefonu irtibatıyla onu yönlendirerek, işçileri kurtarmak için vincin yük taşımada kullanılan çelik halatını sanığın görüş alanı dışında kalan binanın diğer tarafına yönlendirmesini sağladığı ve katılana da kendisine yarım metre mesafeye kadar yaklaşan çelik vinç halatına tutunmasını söylediği, asılı kalan diğer 2 işçinin aksi yöndeki telkinlerine rağmen, bir ayağı ile sepete basan bir eliyle de asılı kalan işçilerden birine tutunmakta olan katılan işçinin korku ve panikle vincin çelik halatına tutunduğu ve bu arada emniyet kemerinin kancasını bağlı olduğu emniyet halatından çıkararak iki eliyle tutunduğu vinç halatının -muhtemelen vinç operatörüne yanlış komut verilmesi nedeniyle- salınım yapmasıyla katılanın sepet denilen seyyar iskeleye çarptığı ve bu nedenle katılanın tutunduğu halattan ellerinin çözülmesi sonucu aşağıya düşerek hayati tehlike geçirecek ve 6. (ağır) derece kemik kırıkları meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda,

a- Vinç operatörü sanık ...'ın olayda alabileceği bir tedbir ile kendisine yüklenen bir sorumluluk ve kusurlu bir davranışı bulunmadığından; ... Yapı Elemanları Ltd. Şti.'nin yöneticisi olduğunu beyan eden sanık ...'ün ise, bu şirkette inşaat mühendisi olarak çalışan hakkında beraat hükmü kesinleşen sanık ...' u şirket adına şantiye şefi olarak görevlendirdiği ve bu suretle sorumluluğu bu sanığa devrettiği anlaşılmakla olayda atfı kabil bir kusuru bulunmadığından her iki sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

b- ... Turizm Otelcilik A.Ş.'nin sözkonusu inşaatta şantiye şefi olarak görev yaptığını beyan eden mimar sanık ...'ın olaydaki sorumluluğunun tesbiti yönünden, bu şirketle taşeron ... Yapı Elemanları Ltd. Şti. arasında dış cephe kaplama işi için yapılan taşeronluk sözleşmesi dosya arasına getirtilip incelendikten sonra teknik üniversitelerin dosya konusu olayla ilgili bölümlerinden seçilecek inşaat mühendisi, makine mühendisi ile iş güvenliği uzmanından oluşacak bir heyetten de kusur durumuna ilişkin bilirkişi raporu aldırılmak suretiyle tesbiti gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1264, Karar No: 2024/3353, Tarih: 10.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1264 E.  ,  2024/3353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1554 E., 2023/43 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2018/392 E., 2022/277 K.

Davacı vekili; müvekkilinin davalılardan ... ile estetik ameliyat olmak üzere 17.200,00 Türk Lirası karşılığı anlaştığını, ameliyatın davalıya ait olan diğer davalı şirket kliniğinde gerçekleştirildiğini, ameliyattan sonra vücudunun olağan yapısının estetik müdahale sonucu tamamen bozulduğunu, ameliyattan sonra 2 gün boyunca kaybettiği aşırı kan sebebiyle kalbinde halen daha devam etmekte olan çarpıntılar yaşadığını ileri sürerek, ödenen ameliyat bedelinin şimdilik 1.000,00 Türk Lirasının ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, yeni bir estetik ameliyat ve tedavi giderleri için şimdilik 1.000,00 Türk Lirası maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, 150.000,00 Türk Lirası manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili; müvekkillerine yüklenebilecek bir kusurun mevcut olmadığını, davacı hastanın iyilik hali ile taburcu edildiğini, sadece kan oranında düşüklük mevcut olup, kendisine kan nakli yapılması gerektiği halde nakil işlemini kabul etmediğini, ameliyat sonrası döneme ilişkin uyarıları dikkate almaması ve tavsiyelere uymaması sebebiyle komplikasyonların oluşmasının mümkün olduğunu, hekimin, hastaya verdiği tavsiye ve yönelttiği uyarılara riayet edilmemesi nedeniyle ortaya çıkabilecek zararlardan sorumlu tutulmasının yasal olarak mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince davalı hekim ve davalı kliniğin kusurunun olmadığı, ayıplı ifada bulunmadıkları, davacının davasını ispat edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından, Adli Tıp Kurulu raporları ve bilirkişi heyet raporunun birbirini teyit eder nitelikte ve yeterli açıklıkta olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, eser sözleşmesi niteliğinde bulunan estetik ameliyat işlemine ilişkin maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, eser sözleşmesi niteliğinde bulunan estetik ameliyat işlemine ilişkin maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Taraflar arasında 6098 sayılı TBK'nın 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisi bulunduğu ihtilaf konusu değildir. Sözleşme ile davacıya estetik müdahalelerde bulunulması kararlaştırılmıştır. Davacı ile davalılar arasındaki sözleşmenin niteliği itibariyle hekim ile hasta arasında tedaviye ilişkin sözleşmeden farklı olduğu ve eser sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır. Eser sözleşmesini düzenleyen TBK'nın 470. maddesi uyarınca yüklenicinin edimi bir eser meydana getirmeyi; iş sahibinin edimi ise, karşılığında bedel ödemeyi üstlenmesidir.

Eser sözleşmelerini, diğer iş görme sözleşmelerinden ayıran önemli hususlardan birisi de sonuç sorumluluğu, yani tarafların iradeleri doğrultusunda yüklenici tarafından bir sonucun meydana getirilmesi taahhüdüdür. Burada, vekâlet akdindeki gibi sonuç taahhüt edilmeksizin sadece bir işin görülmesi taahhüdü bulunmamakta, bir eserin-sonucun yaratılıp teslim edilmesi borcu altına girilmektedir. Bu borcun altına giren taraf, yani yüklenici, TBK'nun 471/1 maddesi ve işin mahiyeti gereği, işi özenle yerine getirmek zorundadır. ......, borcu, yüklenicinin iş sahibinin yararına olacak şeyleri yapma ve ona zarar verecek her türlü eylemden kaçınması anlamını taşır.

Eser, yüklenicinin sanat ve beceriyi gerektiren, bir emek sarfı ile gerçekleştirilen sonuçtur. Yüklenicinin eseri iş sahibinin yararına olacak şekilde ve ona hiçbir zarar vermeden meydana getirmesi, davalı yüklenicinin hem sadakat hem de özen borcunu kapsar. Burada belli bir sonucun ortaya çıkması amaçlanır. Meydana getirilen eserin iş sahibinin beklentisini karşılamaması halinde ise, sözleşmedeki yarar dengesi iş sahibi aleyhine bozulmuş olur. Bu bakımdan eserin fen ve sanat kurallarına uygun, iş sahibinin beklentilerini karşılar özellikleri taşıması aranır. Aksi halde eserin ayıplı olduğu kabul edilir. Ayıplı eseri meydana getiren yüklenici ise, ortaya çıkan ayıp ve eksiklerden sadakat ve özen borcu nedeniyle sorumludur. Yüklenici, hangi yöntemi kullanırsa kullansın eserin ayıpsız olarak ortaya çıkması gerekmekte olup, diğer bir deyişle eser sözleşmesinin niteliği gereği yüklenici sonucu garanti etmektedir.

Davacı estetik amaçlı olarak davalılara başvurmuş olduğuna göre, estetik ameliyat yapılmak suretiyle istenilen ve kararlaştırılan amaca uygun güzel bir görünüm sağlanması ve sürecin sağlıklı bir şekilde neticelendirilmesi hususlarının taraflar arasındaki eser sözleşmesinin konusu olduğu açıktır. Burada yüklenici, eseri iş sahibinin yararına olacak şekilde ve ona hiçbir zarar vermeden meydana getirmek yükümlülüğü altındadır.

Davacı estetik amaçlı olarak davalılara başvurmuş olduğuna göre, estetik ameliyat yapılmak suretiyle istenilen ve kararlaştırılan amaca uygun güzel bir görünüm sağlanması ve sürecin sağlıklı bir şekilde neticelendirilmesi hususlarının taraflar arasındaki eser sözleşmesinin konusu olduğu açıktır. Burada yüklenici, eseri iş sahibinin yararına olacak şekilde ve ona hiçbir zarar vermeden meydana getirmek yükümlülüğü altındadır.

Somut olayda, Adli Tıp Kurumu'ndan ve bilirkişi heyetinden alınan raporlarda estetik ameliyatı işlemlerine ait aydınlatılmış rıza formlarında yapılacak işlemin ve işlem sonrası gelişebilecek komplikasyonların yer aldığı, alınan rızanın tıbbi açıdan yeterli olduğu, dava konusu ameliyat sonrasında kişide meydana gelen durumun tıbben kabul edilebilir sınırlar içerisinde olduğunun belirtildiği görülmüştür. Her ne kadar raporlarda ayıplı ifa bulunmadığı tespiti yapılmış ise de, estetik ameliyat işleminin eser sözleşmesi niteliğinde bulunduğu ve yukarıda açıklandığı şekilde sonuç taahhüdünü de kapsadığı anlaşıldığından, mahkemece ayıplı ifa bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece, davacının maddi tazminat istemi kapsamında olan davalılara ödediği estetik ameliyat bedelinin iadesi talebinin kabulüne, diğer maddi tazminat isteminin davacı tarafça ispatlanamadığından reddine, manevi tazminat talebi yönünden ise, değerlendirme yapılmak suretiyle uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle HMK'nun 373/1. maddesi gereğince Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararı KALDIRILARAK; Samsun .1 Tüketici Mahkemesinin 2018/392 E. ve 2022/277 K. sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9306, Karar No: 2014/5844, Tarih: 29.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9306 E.  ,  2014/5844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2011/91904

MAHKEMESİ : Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04.11.2010

NUMARASI : 2010/604 Esas, 2010/656 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmişse de; asıl karar olan duruşmada sanık ve mağdur vekilinin yüzüne karşı verilen kısa kararda CMK.nın 231. maddesi tatbik edilmediğinden temyizen yapılan incelemede;

Mahkemece verilen kısa kararda sanık hakkında neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesine ve CMK.nın 231. maddesinin uygulanmamasına karşın, gerekçeli kararda, verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının CMK.nun 231. maddesi uygulanarak açıklanmasının geri bırakılmasına hükmedilerek, gerekçeli karar ile kısa karar arasında çelişki oluşturulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1968, Karar No: 2013/10806, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1968 E.  ,  2013/10806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi ile işyeri haline getirilen bağımsız bölümün tapudaki mesken olan eski durumuna dönüştürülmesi davasına dair Sincan 2. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 10.04.2012 günlü ve 2011/942-2012/456 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 08.10.2012 günlü ve 2012/10386-2012/10801 sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava dilekçesinde, davalının kat maliklerinin onayını almadan kendisine ait mesken nitelikli bağımsız bölümü ile işyeri nitelikli bağımsız bölümü arasında kapı açarak bağımsız bölümlerini birleştirdiği, bu işlemin projeye aykırı olduğu gibi mesken nitelikli bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılamayacağı ileri sürülerek projeye aykırı açılan kapının kaldırılması ve işyeri haline getirilen bağımsız bölümün tapudaki mesken niteliğine dönüştürülmesi istenmiş, mahkemece söz konusu işlemin belediyece onaylı tadilat projesine uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, Kat Mülkiyeti Yasasının 24. maddesinin 2. fıkrası hükmü dikkate alınarak meskenin eczane olarak kullanılan bölümü için işyeri olarak kullanımın önlenmesine karar verilmesi gerekirken, davanın tümden reddinin doğru olmadığı gerekçesiyle Dairemizce yerel mahkeme kararının kısmen bozulduğu anlaşılmıştır.

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya içindeki bilgi ve belgelerin özellikle tedavüllü tapu kayıtlarının yeniden incelenmesinde; dava konusu anataşınmazda 16.10.1991 tarihinde kat irtifakının kurulduğu, bu tarihte tüm bağımsız bölümlerin malikinin ... olduğu, dosyada mevcut ve Dairenin geri çevirme kararı sonrası getirtilen 23.08.2012 gün ve 4697 sayılı belediye yazısına göre, 28.12.1990 tarihinde mimari projenin onaylandığı, temel betonu atılmadan önce arsa sahibi Halit Koçak vekilinin 08.05.1991 tarihli tadilat ruhsatı talebini içeren dilekçesini verdiği ve 23.05.1991 tarihinde tadilat projesinin onaylandığı, kat irtifakı kurulmasına bu projenin de esas alındığı anlaşılmaktadır. Somut olayda anataşınmaz üzerinde davaya konu değişikliklerin yapılmasına izin veren tadilat projesinin onaylandığı tarihteki tek malik olan Halit Koçak tarafından yaptırılıp belediyeye onaylatılmış olması, sözkonusu tadilat projesi ile birbirine bitişik olan 15 nolu bağımsız bölümle 1 nolu bağımsız bölüm arasındaki duvarda kapı yeri açılıp, iki hacim arasına bir basamakla geçiş sağlanması ve 1 nolu mesken vasıflı bağımsız bölümün salon mahallinden alınan 12,96 m²'lik bölümün 15 nolu dükkana katılarak yapılan genişletmenin işyeri lehine bir genişletme olması ve bu genişletmenin sözü edilen tadilat projesine uygun bulunması karşısında, mahkeme kararının onanması gerekirken kısmen bozulduğu anlaşılmakla, Dairemizin 08.10.2012 günlü ve 2012/10386 Esas-2012/10801 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki bütün katılar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kağıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının davacı tarafa yükletilmesine, peşin alının karar düzeltme harıcının ise düzeltme isteyen davalı tarafa iadesine, 20.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.