muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25429, Karar No: 2022/2031, Tarih: 22.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/25429 E.  ,  2022/2031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 27/06/2013 tarihli iddianamesi ile mağdurlar ..., ..., ... ve ...’a yönelik, yağma suçundan TCK'nın 149/1-c, 31/2. maddeleri gereğince cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında, ... (Kapatılan) 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 26/06/2014 gün ve 2013/182 esas ve 2014/229 karar sayılı kararı ile kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 03/07/2014 tarihinde kesinleştiği, suça sürüklenen çocuk ...’ın denetim süresi içinde 13/10/2014 tarihinde işlediği suç nedeniyle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapılan ihbar üzerine ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 gün ve 2015/27 esas, 2015/86. karar sayılı kararı ile hükmün açıklandığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı üzerine Dairemizin 20/12/2018 gün ve 2016/521 esas, 2018/8175 karar sayılı karar ile mağdurlar ..., ... ve ...’a yönelik eylemler nedeniyle kurulan hükümlerin onanmasına, mağdur ...’e yönelik eylem nedeniyle kurulan hükmün bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyan ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 22/05/2019 gün ve 2019/14 esas, 2019/188 karar sayılı ile kurulan hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiği, Dairemizin 11/03/2021 gün ve 2020/1565 esas, 2021/4474 karar sayılı kararı ile onandığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/12/2021 gün ve KD-2021-140395 sayılı yazısı ile;

".....Suça sürüklenen çocuk ...'ın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben yazdığı itiraz dilekçesinde; suçu işlediği tarihte çok küçük olduğunu, eyleminin suç olup olmayacağını bilemediğini, işlediği suçun sonuçlarını anlama yeteneğine ilişkin Adli Tıp Raporunun yetersiz olduğunu, nitekim hırsızlık suçundan ... 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/01/2018 gün ve 2017/454 Esas, 2018/43 karar sayılı dosyasında yargılandığını, bu dosyadaki Adli Tıp Raporunun da aynı nitelikte olduğunu, temyiz incelemesini yapan Yargıtay 17. Ceza Dairesinin Adli Tıp Raporunun yetersiz olduğu gerekçesi ile 05/06/2017 gün ve 2016/12831 Esas, 2017/7058 sayılı kararı ile hükmü bozduğunu gerekçe göstererek Yargıtay 6. Ceza Dairesinin anılan kararlarına karşı itiraz yoluna gidilmesini talep etmiştir.

Hükme dayanak olan Adli Tıp Kurumu ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 21/06/2013 gün ve 2013/1312-1315 sayılı raporunda; ...'ın sorulan sorulara mantıklı ve yerinde cevaplar verdiği, zaman ve mekan oryantasyonunun sağlıklı olduğu, maddi parametleri tanıdığı, duygu durumunun stabil olduğu tespit edildi. Bu sonuçlara göre 20/06/2013 tarihinde küçüğün cezai sorumluluğunu azaltacak veya ortadan kaldıracak düzeyde akıl hastalığı kişilik bozukluğu veya çocukluk dönemi piskopatolojisine ait bulgu tespit edilemediği, ancak 20/06/2013 tarihinde işlediği isnat edilen birden fazla kişi ile birlikte yağma suçunun hukuki sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği konusunda, içinde bulunduğu aile koşulları sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağı'' bildirilmiştir.

Hükme dayanak alınan Adli Tıp Raporunun yetersiz olduğu, Adli Tıp raporunda da yağma suçunun hukuki sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği

konusunda, içinde bulunduğu aile koşul konusunda, içinde bulunduğu aile koşulları sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağı belirtildiği halde, böyle bir rapor da aldırılmadığı, suç tarihinde 12 yaşında olan suça sürüklenen çocuk ...'ın işlediği iddia edilen yağma suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiğine ilişkin farik ve mümeyyizlik raporu alınmadan mahkumiyet hükmü kurulması nedeniyle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin ... (Kapatılan) 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2015/27 Esas, 2015/86 sayılı kararına ilişkin 20/12/2018 gün ve 2016/521 Esas, 2018/8175 sayılı onama kararı ile, Yüksek Dairenizin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/05/2019 gün ve 2019/14 esas, 2019/188 sayılı kararına ilişkin 11/03/2021 tarihli ve 2020/1565 esas, 2021/4475 sayılı onama kararının kaldırılarak hükümlerin BOZULMASINA karar verilmesi," denilmek suretiyle itiraz kanun yoluna başvurulması üzerine, dosya Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

Dosya içerisinde yer alan ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 21/06/2013 tarihli raporunda “... ve ... oğlu, 05/01/2001 doğumlu ... sorulan sorulara mantıklı ve yerinde cevaplar verdiği, zaman ve mekan oryantasyonunun sağlıklı olduğu, maddi parametleri tanıdığı, duygu durumunun stabil olduğu tespit edildi. Bu sonuçlara göre 20/06/2013 tarihinde küçüğün cezai sorumluluğunu azaltacak veya ortadan kaldıracak düzeyde akıl hastalığı kişilik bozukluğu veya çocukluk dönemi piskopatolojisine ait bulgu tespit edilemediğini,

Ancak 20/06/2013 tarihinde işlediği isnat edilen birden fazla kişi ile birlikte yağma suçunun hukuki sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği konusunda, içinde bulunduğu aile koşulları sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağı”nın bildirildiği, 24/06/2013 tarihli Sosyal İnceleme Raporunda da “... ile yapılan görüşmede çocuğun yaşının gerektirdiği gelişim özelliklerini gösterdiği, fiziksel ve zihinsel olarak belirgin bir engel durumunun olmadığı, iletişim becerisinin yaşıyla uyumlu olduğu gözlemlenmiştir....aynı çevre içerisinde yaşamaya devam etmesi durumunda ileride daha büyük olumsuz davranışlar edinmesi ve uygulaması ihtimalinin yüksek olacağı düşünülmektedir” denilerek bakım tedbiri uygulanması tavsiyesinde bulunulduğu, Mahkemenin her iki raporu birlikte değerlendirerek hüküm kurduğu anlaşılmakla, Dairemizin anılan kararlarında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/12/2021 gün ve KD-2021/140395 sayılı itiraz istemi yerinde görülmemiş olduğundan itirazın reddi ile 5271 sayılı CMK’nın 308/2. fıkrası uyarınca Dairemizin 20/12/2018 gün ve 2016/521 esas, 2018/8175 karar ve 11/03/2021 gün ve 2020/1565 esas, 2021/4475 karar sayılı kararları ile ilgili itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 22/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18833, Karar No: 2016/11356, Tarih: 09.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/18833 E.  ,  2016/11356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı vekili temyiz dilekçesinde müvekkilinin temyiz harcı ve posta giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını bildirip, adli yardım talebinde bulunmuştur.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında yapılırsa bu talep Yargıtay’ca incelenir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Davalı vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde sunulan belge dosya kapsamına göre davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davalının adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir,

2- Hükmü temyiz eden davalı vekili temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz harcını yatırmadığından ve harç ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davalı erkeğin adli yardım talebinin REDDİNE, 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 09.06.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/2615, Karar No: 2020/3654, Tarih: 29.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/2615 E.  ,  2020/3654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit - istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz, davacı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; eczacı olduğunu; davalı kurumun 16/03/2012 tarih ve 93142 /İNC/07 sayılı yazısı ile, kuruma teslim edilen reçeteler üzerinde yapılan inceleme sonucunda, sahte rapora dayalı reçeteler ile hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait fiyat kupürlerinin yer aldığı reçetelerin kuruma fatura edildiğinin tespit edildiğinden bahisle, davalı kurum tarafından hakkında cezai işlem uygulandığını; 2009 yılı Eczane Protokolünün 6.3.10 maddesi gereği kupür bedeli olan 9.984,94 TL'nin 5 katı tutarında 49.924,70 TL cezai şart ile aynı protokolün 4.3.6 maddesi uyarınca kupür bedeli olan 9.984,94 TL'nin faizi ile birlikte tahsil edileceğinin bildirildiğini; reçetelerin dayanağı olan raporların sahte olduğunun tarafınca tespit edilmesinin mümkün olmadığını, yine reçetelere konu ilaçları teslim alan kişilerin hasta yakını olup olmadığını da araştırma yükümlülüğünün bulunmadığını ileri sürerek; bahse konu davalı kurum işlemi ile adına tahakkuk ettirilen toplam 59.909,64 TL'den davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davacının sözleşme hükümlerine aykırı davrandığını, açılan davanın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, kurum işleminin yasal mevzuat ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi kök raporu doğrultusunda; reçetelerdeki sahteliğin davacı tarafından bilinip bilinmeyeceğinin neticeye etkisi olmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verişmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 30.09.2015 tarih ve 2014/34057 E. - 2015/28053 K. sayılı ilamı ile, "...Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin niteliği gözetilerek, konusunda uzman bilirkişinin de yer aldığı yeni bir bilirkişi kurulu oluşturulmak suretiyle taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli olacak ve bilirkişi raporları

arasındaki çelişki giderilecek şekilde rapor hazırlanması sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırıdır..." gerekçesiyle bozulmuştur.

arasındaki çelişki giderilecek şekilde rapor hazırlanması sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırıdır..." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ve yargılama sırasında alınan 08/04/2016 tarihli bilirkişi kök raporu doğrultusunda; davaya konu reçetelerin eczacının kastı dışında üçüncü kişilerce düzenlenmiş olduğu, bu nedenle 2009 yılı protokolünün 6.3.10 maddesi uyarınca davacı hakkında uygulanan cezai işlemin yerinde olmadığı, buna rağmen davaya konu 13 adet reçetenin arka yüzüne, protokolün 3.2.3 maddesine göre yazılması gereken bilgilerin tam olarak yazılmadığı, reçete sahiplerinin reçetelerden haberdar olmadığı , bu nedenle 13 adet reçete bedeli olan 9.984,94 TL'nin davacı tarafından davalı kuruma ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 2009 yılı protokolünün 6.3.10 maddesi gereği tahakkuk ettirilen 49.924,70 TL cezai şart nedeniyle davacının davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz, davacı vekili tarafından ise katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Taraflar arasında imzalanan 2009 yılı "Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacılar Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokol" ün 6.3.10 maddesinde; " Hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait fiyat kupürlerinin yer aldığı reçetelerin Kuruma fatura edildiğinin tespiti halinde kupür bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanarak eczane yazılı olarak uyarılır. Tekrarı halinde ilaç bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 6 (altı) ay süre ile sözleşme yapılmaz. (Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere eczanede bekletildiği saptanan ilaçlar hariçtir.) şeklinde düzenleme yapılmış olup; aynı protokolün 4.3.6. maddesinde ise, " Protokolün (6.3) numaralı maddesindeki fiillerin tespit edildiği reçetede fiili ilgilendiren reçete veya ilaç bedelleri ödenmez. Kurumca yapılan yersiz ödemeler varsa, ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte eczacının Kurumda tahakkuk etmiş alacağından mahsup edilir. Eczacının alacağının yersiz ödeme tutarını karşılamaması veya alacağının olmaması halinde, genel hükümlere göre tahsil edilir. " hükmü getirilmiştir.

Ne var ki uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada, 1 Nisan 2016 tarihli protokol ile yukarıda belirtilen (6.3.10) maddesi hükmü değiştirilmiş olup, bahse konu protokolün 5.3.5. maddesinde ; " Kurum, İl Sağlık Müdürlüğü veya Eczacı Odası tarafından eczanede yapılan denetimde , reçete sahibi veya ilacı alan kişiye teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin Kuruma fatura edildiğinin tespiti halinde ilaç bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı uyarılır. Tekrarı halinde ilaç bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleme feshedilir ve 6 (altı) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak, Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere hastanın ilaç alım tarihinden itibaren 60 (altmış) günü geçmeyecek sürede ilaçların eczanede bekletildiğinin saptanması halinde bu madde hükmü uygulanmaz." ;

Aynı tarihli protokolün 6.12 maddesinde ise; " Bu protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen ve/veya cezai şart uygulanan eczacının bu işleme karşı dava açmış olması ve açılan davanın Protokolün yürürlüğe girdiği tarihte kesinleşmemiş olması halinde yazılı talebi ile ; Kurumca tespit edilen ve sözleşmenin feshedilmesi ve/veya cezai şart uygulanmasına ilişkin fiil/fiiller için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır. Ancak Kurumca tahsil edilmiş olan cezai şart ve yersiz ödeme tutarları geri ödenmez" şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Öte yandan; 2009 yılı protokolünün 3.2.3. maddesinde; " Reçetelerin arka yüzünde; ilacı/ilaçları alan kişinin adı, soyadı ve "...kalem... kutu ilacı aldım ibaresi, hastanın veya birinci derece yakınının telefon numarası ve/veya adresi, imzası, ilacın/ilaçların reçete sahibi veya birinci derece dışındaki kişilerce alınması halinde ise ayrıca T.C. Kimlik numarası; T.C. kimlik numarası olunmaması halinde ibraz edilen kimlik belge numarası yer alacaktır." şeklinde düzenleme yapılarak, eczacıya, reçeteye konu ilaçları teslim almaya gelen kişilerin kimlik kontrolünü yapma yükümlülüğü getirilmiştir.

Somut olayda; davalı kurum tarafından 2009 yılı protokolünün (6.3.10.) ve (4.3.6.) maddeleri gerekçe gösterilerek davaya konu cezai işlemin uygulandığı, davalı kurum tarafından, davaya konu cezai şart ve reçete bedelinin davacının kurumdan olan alacaklarından mahsup edilerek tahsil edildiği görülmüştür. Buna rağmen, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kurumun dayanak kıldığı protokol maddeleri dışına çıkılarak, ( 6.3.19 ) maddesine ( Eczacı ya da eczane çalışanlarınca Kurumu zarara uğratmak amacıyla kasıtlı olarak Kuruma sahte ilaç fiyat kupürü veya sahte reçete veya sahte rapor fatura edildiğinin tespiti halinde...) göre değerlendirme yapılmış olup, reçete ve raporların 3. kişilerce sahte olarak düzenlenmiş olduğundan ve davacı eczacının kastının bulunmadığından bahisle, (6.3.10.) maddesi gereği uygulanan cezai şarttan davacının sorumluluğuna gidilemeyeceği belirtilmiştir. Rapor, bu haliyle hüküm kurmaya ve denetime elverişli değildir. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davaya konu reçetelerin dayanağı olan raporların sahte olduğu; reçetede ismi geçen hastaların tamamının, reçetede belirtilen ilaçları teslim almadıklarına, söz konusu ilaçları kullanmadıklarına yönelik beyanda bulundukları; davacının davalı kuruma vermiş olduğu savunmasında, sağlık kurulu raporlarının fotokopisini bazen hastaların önceden çektirip getirdiklerine, bu nedenle raporu yanlışlıkla onaylamış olabileceğine yönelik beyanda bulunduğu; reçetede yazılı ilaçlar teslim edilirken eksiksiz olarak kimlik kontrolünün yapılmadığı sabittir.

Bu durumda; davacı tarafından, davalı kuruma fatura edilen reçete eki ilaç kullanım raporunun aslı bulunmadığı halde, davacı tarafından " aslı gibidir " şerhi verilerek davalı kurumun yanıltılması, yine protokolün (3.2.3.) maddesine aykırı davranılarak, ilacın teslim alınması halinde kimlik kontrolü yükümlülüğünün yerine getirilmemesi, sözleşmeye aykırılık teşkil etmekte olup, kurum işlemine dayanak kılınan protokolün (6.3.10) ve (4.3.6) madde hükümlerinin ihlal edildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, yeniden rapor alınarak, 2009 ve 2016 yılı ilgili protokol hükümleri yeniden değerlendirilmek suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22406, Karar No: 2013/14594, Tarih: 29.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22406 E.  ,  2013/14594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehklikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olaydan yarım saat kadar sonra hastaneye kaldırılan ve burada yapılan ölçümde 97 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, olay anında 100 promil üzeri alkollü olduğu, kullandığı ... ile yoldan çıkarak devrildiği böylece güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.