muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32148, Karar No: 2018/12012, Tarih: 16.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/32148 E.  ,  2018/12012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 18.07.2003-19.08.2011 tarihleri arasında davalı nezdinde çalıştığını, 23.07.2004 tarihinde müdür olduğunu ve bu görevi sebebiyle 6 gün çalıştığını, ara dinlenmesi olmadığını beyanla fazla mesai alacağının faiziyle davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı 23.07.2004 tarihinde vardiya müdür yardımcısı olduğunu, bu görevi sebebi ile haftada 6 gün 8.30-18.30 saatleri arası olmak üzere günde 10 saat çalıştığını, fesihten önceki son 7 ay boyuncada çalışma süresinin 9,5 saate indiğini iddia etmiş, ve tanık beyanları yanında yazılı belgeler de sunarak fazla çalışma yaptığını ispat etmeye çalışmıştır.

Somut olayda, davacı 23.07.2004 tarihinde vardiya müdür yardımcısı olduğunu, bu görevi sebebi ile haftada 6 gün 8.30-18.30 saatleri arası olmak üzere günde 10 saat çalıştığını, fesihten önceki son 7 ay boyuncada çalışma süresinin 9,5 saate indiğini iddia etmiş, ve tanık beyanları yanında yazılı belgeler de sunarak fazla çalışma yaptığını ispat etmeye çalışmıştır.

Mahkemece, davalı tarafından sunulan meyer kayıtlarına üstünlük tanınarak davacının fazla mesai yapmadığı kabulüyle davanın reddine karar verilmiş ise de; davacı tarafından sunulan 2011 Mayıs, 2011 Haziran ve 2011 Temmuz kayıtlarına bakıldığında bu üç ay için ortalama çalışma süresinin 08:30-18.00 saatleri arasında olmak üzere 9,5 saat olduğu, bu kayıt ile davacının fesihten önceki son 7 ay boyunca çalışma süresinin 9,5 saate indiği beyanının birbirini doğruladığı görülmekle; fazla çalışma ücreti hesabında davacı tarafından sunulan yazılı delillere üstünlük tanınarak, yazılı belge sunulan dönem için sadece bu kayıtların, yazılı delil olmayan dönem için de husumet kaydı olmayan ve davacı ile beraber çalışılan sürelerle sınırlı olmak üzere tanık beyanları dikkate alınarak fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peyin alınan temyiz ve karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 16.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13957, Karar No: 2017/24667, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13957 E.  ,  2017/24667 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12315, Karar No: 2019/11090, Tarih: 21.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12315 E.  ,  2019/11090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin eşi olan sanığın bacağına tekme attığına ve sanığın da eşini ayağı ile yavaşça ittiğine dair beyanları ve müştekin bu beyanlarla uyumlu "sol uyluk lateralinde 5x5 cm hafif ekimoz alanının mevcut olduğu" şeklindeki adli tıp raporu ile tüm dosya içeriğine göre, sanığın müştekiyi yaraladığı sabit olduğu halde, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13258, Karar No: 2011/9966, Tarih: 27.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/13258 E.  ,  2011/9966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 180 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, ... kullanırken direksiyon hakimiyetini kaybedip yaya kaldırımına çarparak, kendisinin yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30797, Karar No: 2016/10456, Tarih: 25.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/30797 E.  ,  2016/10456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c-son maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının ve ek savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği, istinabe suretiyle sorguya çekilemeyeceği gözetilmeksizin, savunmasının talimat yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

2) Adli tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, katılan hakkında yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair mağdura ait raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden mağdurun yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/12213, Karar No: 2018/6630, Tarih: 11.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/12213 E.  ,  2018/6630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK'nın 158/1-f-son, 62, 52 ve 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Hükmü temyiz etmeyen sanık ...’ın yokluğunda verilen hükmün, savunmasında ikamet adresi olarak bildirdiği “..., Bursa adresine tebliğe çıkartıldığı, gösterilen adreste ismen tanınmıyor olması nedeni ile iadesi üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ yapılmak suretiyle hükmün kesinleştirildiği görülmüş ise de, daha önce aynı adrese kanuni usullere göre yapılmış bir tebligat bulunmamasına rağmen, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı, Tebligat Kanunu 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği, hususları göz önünde bulundurularak gerekçeli kararın hükmü temyiz etmeyen sanık ...’a usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilip, temyiz dilekçesi vermesi halinde ek tebliğname de düzenlenmesinden sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11871, Karar No: 2014/19864, Tarih: 31.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/11871 E.  ,  2014/19864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalılardan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 31/10/2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1462, Karar No: 2017/2496, Tarih: 03.07.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1462 E.  ,  2017/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma, yaralama ve kasten öldürme suçlarından Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararıyla müebbet hapis cezasına hükümlü ...’ün, eğitim gördüğü meslek yüksek okulunda cep telefonu kullandığı gerekçesiyle, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-g maddesi gereğince, 11 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair Edirne Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 18/05/2015 tarihli ve 2015/68 sayılı kararına yönelik şikayetin kabulüne ilişkin, Edirne 1. İnfaz Hâkimliğinin 19/06/2015 tarihli ve 2015/746 esas, 2015/825 sayılı kararını müteakip, Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının yaptığı itiraz üzerine talebin kabulüne, önceki hükmün kaldırılmasına ve şikayetin reddine dair anılan Hakimliğin 25/06/2015 tarihli ve 2015/858 esas, 2015/858 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/07/2015 tarihli ve 2015/947 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, benzer bir duruma ilişkin olarak emsal Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/04/2014 tarihli ve 2014/2918 esas, 2014/2406 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44. maddesinin 3. fıkrasında, onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektirir eylem olarak, aynı fıkranın (g) bendi “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” biçiminde düzenlenmiş olup, somut olayda hükümlüden cep telefonu ele geçirilen ve hükümlünün eğitimi nedeniyle bulunduğu... Üniversitesi Geleneksel El Sanatları Meslek Yüksek Okulu’nun ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilerek itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 10/05/2017 gün ve 94660652-105-22-14401-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/07/2015 tarihli ve 2015/947 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3467, Karar No: 2018/1220, Tarih: 08.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/3467 E.  ,  2018/1220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Katılanın kasık ağrısı şikayeti 15.12.2010 tarihinde ... Cerrahi Tıp Merkezi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniğine başvurduğu, burada genel cerrahi konsültasyonu istenmesi üzerine yapılan muayenede batında sağ tarafta mc burney noktasında hassasiyet tespiti ile akut apandisit tanısı konulduğu ve aynı gün genel cerrahi uzmanı olan sanık tarafından ameliyata alındığı, hastanın onayı alınarak ameliyatın laporoskopik yöntemle yapıldığı, ameliyat sonrası alınan parçanın patolojik incelenmesinde akut apandisit ile uyumlu olduğunun tespit edildiği, katılanın 16.12.2010 tarihinde genel durumunun iyi olduğu belirlenerek gün aşırı pansuman ve 7 gün sonra poliklinik kontrol önerileriyle antibiyotik ve ağrı kesici verilip sanık tarafından taburcu edildiği, 20.12.2011 tarihinde kontrole geldiği, ameliyatı yapan Op. Dr. ... ve ameliyat ekibinde bulunan diğer sağlık personeli ameliyatın normal geçtiğini ve olağan dışı bir olayın oluşmadığını beyan ettikleri, ancak; katılanın iddiasına göre taburcu edilirken düzelmediği, karın ağrısının ve bulantı-kusmasının bulunduğunu ve bu nedenle iki kez bayıldığını söylemesine rağmen sanık doktor tarafından taburcu edildiği, daha sonraki günlerde bu şikayetlerinin geçmediği, sanığı durumu hakkında bilgilendirmek ve danışmak için aradığı ancak doktorun bu şikayetlerin normal olduğunu söyleyerek geçiştirdiği, ameliyattan sonra 5.gün kontrol için Tıp Merkezine gittiğinde aynı şikayetlerinin bulunduğu, ancak sanık tarafından bu şikayetlerin ameliyata bağlı olduğu söylenerek yara pansumanı dışında daha derin tetkiklerin yapılmadığı, şikayetlerinin geçmemesi ve daha da artması üzerine 24.12.2010 tarihinde Mersin Devlet Hastanesine acilen müracaat ettiği, burada yaygın karın ağrısı, distansiyon, defans ve rebound olduğu, yaygın peritonit, peritoneal abse, barsak perforasyonu, çarpıntı ve baş ağrısı ön tanıları tanıları ile yatışının yapıldığı, aynı gün çekilen batın USG’de perihepatik, perisplenik, sağda daha belirgin olmak üzere biletarel parakolik, pelvik internal ekoları olan mayi görüldüğü ve yapılan kan tetkikinde WBC:22.000 olduğu, aynı gün genel cerrahi tarafından ameliyata alındığı, karın içinde yaygın pürülan mayi ve nekrotik doku, jejenum ve kolon aşırı ödemli olarak görüldüğü, karın içinin yıkandığı, nekrotik dokunun depride edildiği, ilium distali ve çekumun rezeke edildiği, ilium cilde ileostomi şeklinde anastomoz edildiği, subtotal jejenum ve ilium rezeksiyonu, jejenum-ilium enteretomi/enterestomi yapıldığı, ameliyat sonrasında yoğun bakım ünitesine alındığı, 10 gün yoğun bakımda kalıp sonrasında servise alındığı ve 11.01.2011 tarihinde taburcu edildiği; katılanın ameliyat sırasında sanığın hatalı eylemi sebebiyle distal ileum ve çekum rezeksiyonuna (iltihabi bağırsak hastalığı) neden olan yaralanmasının; yaşamını tehlikeye sokacak ve duyu veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine sebebiyet verecek şekilde yaralandığı iddia edilen olayda;