muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10197, Karar No: 2024/14843, Tarih: 18.11.2024

3. Belirtilen sebeplerle taraflardan birinin istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepler ve kamu düzenine aykırılık bakımından yapılacak incelemenin sonucunda, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını yahut düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasını gerektiren bir hâl tespit edildiği takdirde artık istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilemez.

4. Somut olayda Bölge Adliye Mahkemesince; davacının muvazaa tespitine dayalı talebinde hukuki yararı bulunmadığı, bu nedenle davanın usulden reddi gerekirken esastan reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, mevcut delil durumuna göre yapılan inceleme sonucunda, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak üzere, İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın usulden reddine karar verilmiştir.

5. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, yukarıda belirtilen Kanun hükümlerine aykırıdır. Ayrıca karar gerekçesinde bir önceki paragrafta usulden ret kararı verilmesi gerektiği belirtilip bir alt paragrafta istinaf başvurusunun esastan reddi gerektiğinin belirtilmesi de çelişkili bulunmuştur. Hâl böyle olunca Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19517, Karar No: 2023/3341, Tarih: 18.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/19517 E.  ,  2023/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Biga 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2016 tarihli ve 2015/380 Esas, 2016/17 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105, 43 ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları uyarınca 3.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Tebliğname görüşünde özet olarak; katılana yönelik cinsel taciz içerikli mesajların sanığa ait cep telefonundan gönderilmesi karşısında sanığın atılı suçu elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlediği, bu sebeple sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca verilen cezada yarı oranında artırım yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması ile 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde düzenlenen basit yargılama usulü uygulanmasına göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasının talep edildiği görülmüştür.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin, katılana yönelik cinsel taciz içerikli mesajların sanığa ait cep telefonundan gönderilmesi karşısında sanığın atılı suçu elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlediği, bu sebeple sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca verilen cezada yarı oranında artırım yapılması gerektiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin, katılana yönelik cinsel taciz içerikli mesajların sanığa ait cep telefonundan gönderilmesi karşısında sanığın atılı suçu elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlediği, bu sebeple sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca verilen cezada yarı oranında artırım yapılması gerektiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, komşusu olan katılana facebook sosyal paylaşım sitesinden; 25.06.2015 tarihinde bir köpek resmi yollayıp "Selam" yazdığı, 02.07.2015 tarihinde "Selam" yazıp dil uzatan resim yolladığı, 04.07.2015 tarihinde "Nerdesin" yazdığı, 08.07.2015 tarihinde "..., bizede bul fasülya, para önemli değil" yazdığı, 08.07.2015 tarihinde " Nerdesin" yazarak göz kırpma işareti yaptığı, 09.07.2015 tarihinde baş parmak havada işareti yolladığı, 11.07.2015 tarihinde kalp içerisinde köpek resmi yolladığı, 14/07/2015 tarihinde "Kalktı" yazdığı, 23.07.2015 tarihinde "Selam, arkadaş bul bana, güzellik yaparız" yazdığı, 17.08.2015 tarihinde "Herkese veriyon, bana neden vermiyorsun, bekliyorum ..., parayla sen.Ye.Yazman.Bekliyorum, Azdım seni sikmrm lazım, zorlama" yazdığı şeklinde kabul edilen olayda hukuki süreç bölümünde belirtildiği şekilde mahkumiyetine karar veriliği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın eylemini elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlemesine rağmen hakkında 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayinine hükmedildiğinden üst Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin bu yönüyle yerinde olduğu görülmüştür.

Sanığın eyleminin 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi kapsamında bulunduğundan hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde düzenlenen basit yargılama usulü uygulanamayacağından Tebliğname'deki bu yöndeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Biga 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2016 tarihli ve 2015/380 Esas, 2016/17 Karar sayılı kararına yönelik üst Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321'inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2071, Karar No: 2015/17129, Tarih: 29.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/2071 E.  ,  2015/17129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2014

NUMARASI : 2012/1-2014/274

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dava iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 10.156,11 TL maddi tazminatın(sigorta şirketi yönünden poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydıyla) kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen, 26.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılar BMS Beton Ltd. Şti. ve Çakır Yapı A.Ş.'den müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacı sigortalının davalılardan Çakır Yapı A.Ş.'nin TOKİ'den yapımını üstelendiği inşaatta veya KİPTAŞ Sefa Köy Evleri inşaatında davalı BMS Beton Ltd. Şti. işçisi olarak beton dökümünde çalışırken inşaatın 4. kat seviyesindeki metal merdivenden inerken düşmesi sonucu iş kazası geçirdiğinin iddia olunduğu, davacının sürekli iş göremezlik oranının % 26.2 olduğu, hükme esas bilirkişi kusur raporunda davalı asıl işveren Çakır Yapı A.Ş.'nin % 60, davalı alt işveren BMS Beton Ltd. Şti.'nin % 20, davacı işçinin % 20 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği, rücuan tazminat davasında alınan kusur raporunda davalı asıl işveren Çakır Yapı A.Ş.'nin % 20, davalı alt işveren BMS Beton Ltd. Şti.'nin % 60, davacı işçinin % 20 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği, davalı Sompo Japon Sigorta A.Ş.'ye ait sigorta poliçesinin getirtilmediği anlaşılmaktadır.

Bir iş kazası sonucu, zarara uğrayan işçi veya hak sahiplerinin maddi veya manevi tazminat talepleri, ancak işveren veya kusurlu üçüncü kişilere karşı yöneltilebilir. Bunun dışında, aracı olarak tabir edilen kişiler aracılığı ile işe alınan işçilerin uğrayacakları zararlardan dolayı, asıl işveren aracılarla birlikte olay tarihinde yürürlükte bulunan 4857 sayılı yasanın 2/6 maddesi uyarınca sorumlu olur.

Bir iş kazası sonucu, zarara uğrayan işçi veya hak sahiplerinin maddi veya manevi tazminat talepleri, ancak işveren veya kusurlu üçüncü kişilere karşı yöneltilebilir. Bunun dışında, aracı olarak tabir edilen kişiler aracılığı ile işe alınan işçilerin uğrayacakları zararlardan dolayı, asıl işveren aracılarla birlikte olay tarihinde yürürlükte bulunan 4857 sayılı yasanın 2/6 maddesi uyarınca sorumlu olur.

Gerek 4857 sayılı İş Kanununun 2/6 ve gerekse 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 87/2. maddelerinde; aracının hukuksal açıdan tarifi yapılmış kimlerin aracı veya halk arasındaki deyimi ile "Taşeron" sayılacağı belirlenmiştir. Buna göre; Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Somut olayda, davalılar Çakır Yapı A.Ş. ile BMS Beton Ltd. Şti. arasında imzalanan sözleşmenin dosyada bulunmadığı gibi, aralarındaki ilişkinin niteliğinin tam olarak ortaya konulamadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davalılar arasındaki tüm sözleşmelerin ve zararlandırıcı olaya ilişkin rücuan tazminat dava dosyasının getirtilerek, davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi olup olmadığının tespit edilerek sonuca gidilmesinden ibarettir.

2-Temerrüt faizi için, kural olarak borçlunun temerrüde düşürülmesi gerekir. Borcun muaccel olması, kendiliğinden borçlunun temerrüde düşmesini gerektirmez. Ayrıca, Borçlar Kanunu’nun 101/I. maddesi gereğince temerrüt için alacaklının ihtar yapması da gereklidir.

Somut olayda, davalı Sompo Japon Sigorta A.Ş.'ye ait sigorta poliçesinin getirtilerek sigorta ilişkisinin ve niteliğinin tespit edilmediği gibi, davanın açılmasından önce bu davalıya davacı tarafından ihtar yapıldığı, başka bir anlatımla söz konusu davalının temerrüde düşürüldüğünün kanıtlanamamasına rağmen davalı sigorta şirketinin faizden kaza tarihinden itibaren sorumluluguna karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; öncelikle sigorta poliçesinin getirtilerek, davalı Sompo Japon Sigorta A.Ş. ile kurulan sigorta ilişkisinin ve niteliğinin tespit edilerek, davalı sigorta şirketinin tazminattan sorumluluğuna karar verilecek ise faizden dava tarihinden itibaren sorumlu tutulmasına karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 29.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21409, Karar No: 2014/15786, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21409 E.  ,  2014/15786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6506, Karar No: 2013/13056, Tarih: 03.06.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/6506 E.  ,  2013/13056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakalanamayan ve kimliği belirlenemeyen şahsın olay yerinden kaçarken kendisini kovalayan kolluk görevlisinin kendisine yaklaşması üzerine, yakalanmamak amacıyla suça konu paraları yere atması biçiminde gerçekleşen eylemde, 5237 sayılı TCY'nın 168.maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla; tebliğnamedeki bozma isteyen (2) no'lu düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY'nın 149/1-c maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken sanığın aynı Yasanın 37.maddesi yollamasıyla cezalandırılmasına karar verildiği belirtildiği halde, aynı Yasanın 39.maddesi ile cezada indirim yapılması suretiyle hükmün karıştırılması,

2- Olay günü, yakalanamadığı için açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şahsın, yolda yaya olarak yürümekte olan mağdura yanaşıp ani bir hareketle pantolonunun cebine elini sokup paraları almaya çalıştığı, mağdurun paraları vermemek için direnmesi üzerine aralarında boğuşma yaşandığı, kimliği belirlenemeyen şahsın mağduru silkeleyip cebinde bulunan 650 TL parayı alıp kaçmaya başladığı ve olay yerinin ilerisinde beklemekte olan sanığın kullandığı çalışır vaziyetteki motosiklete binip birlikte kaçmaya başladıkları, devriye görevini ifa etmekte olan kolluk görevlilerinin olayı görüp sanığı ve yanındaki arkadaşını kovalamaya başladığı, motosikletin devrilmesi sonucu kimliği belirlenemeyen şahsın yaya olarak kaçmaya başladığı, kaçarken suça konu paraları yere attığı, sanığın ise kolluk görevlilerince yakalandığının anlaşılması karşısında; öncelikle olay yerinde keşif yapılarak, sanık ...'in motosikleti ile beklediği yerden olay yerini görebilecek durumda olup olmadığı tespit edilerek, sanığın motosikleti ile beklediği yerden olay yerini görebilecek durumda olduğunun tespiti halinde eyleminin 5237 sayılı TCY'nın 37.maddesi yollamasıyla aynı Yasanın 149/1-c maddesine uyan yağma suçunu, aksi halde eylemin 5237 sayılı TCY'nın 142/2-b, 35.maddelerine uyan hırsızlığa kalkışma suçunu oluşturacağı gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

4- Kabul ve uygulamaya göre;

5237 sayılı TCY'nın 149/1-c maddesinde düzenlenen “yağma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi” şeklindeki nitelikli halin varlığı için, yağma suçunu iki veya daha fazla kişinin müşterek fail olarak işlemesi gerektiği, yağma suçunun iştirak halinde işlenmesine rağmen, müşterek faillik ilişkisinin bulunmadığı durumlarda, örneğin diğer suç ortaklarının azmettiren veya yardım eden olması hallerinde, bu nitelikli halin uygulanamayacağı, sanığın kimliği belirlenemeyen şahsın eylemine TCY'nın 39.maddesi anlamında yardım eden olarak katıldığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCY'nın 148.maddesi yerine, yazılı biçimde aynı Yasanın 149/1-c maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 3.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29303, Karar No: 2013/19573, Tarih: 19.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/29303 E.  ,  2013/19573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, devam ediyorsa buna ilişkin beyanname örnekleri getirtilerek sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5800, Karar No: 2012/22848, Tarih: 05.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/5800 E.  ,  2012/22848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-a, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi, katılan vekili müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Müşteki ... vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Temyiz yasa yolu açık olduğu belirtilen, temyiz şekli ile süresi gösterilen ve müşteki vekilinin yüzüne karşı 29/01/2009 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 13/03/2009 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2-Katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince ;

Sanığın sürücü belgesinin geri alınıp alınmaması mahkemenin takdirine bağlı olduğundan tebliğnemedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin, kusur durumuna, asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayinine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kullandığı kamyoneti ile trafiğe kapalı sokağa ters yönden girip geri manevra sırasında yola gereken dikkati vermeyen ve aracın arka kısmını görmediğinden gözcü bulundurmayarak tedbirsiz davranan sanığın eylemini bilinçli taksirle işlendiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2710, Karar No: 2014/8107, Tarih: 22.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/2710 E.  ,  2014/8107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olarak açılan davada...3.Asliye Hukuk ve...Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava,nüfusta anne ve baba adının değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, anne ve baba adının değiştirilmesi istemi, soybağının kurulması istemine ilişkin olduğu, gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, davanın anne ve baba adının düzeltilmesine istemine ilişkin nüfus davası olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda,dava, davacının ceza evinde olması nedeniyle kendi çocuğu olan...'nın kayınbiraderi ...'ın kendi çocuğu gibi Üzerine tescil ettirdiğini belirtilerek,...'nın nüfus kaydında ... ve...olarak görünen baba ve anne isimlerinin, ... ve ... olarak değiştirilmesi istemine yöneliktir. Anne ve babanın birlikte değiştirilmesine yönelik dava soybağının düzeltilmesine ilişkin olmayıp hatalı yazılan nüfus kaydının 5490 Sayılı Yasanın 36. Maddesi hükümlerince tashihi istemine ilişkindir.

Bu durumda, 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre,...3.Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. maddeleri gereğince...3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.