muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/564, Karar No: 2006/538, Tarih: 20.09.2006

Sadece tek bir ödeme emri “Tarsus Belediye Başkanlığı Su ve Kanalizasyon İşletmesi Müdürlüğü, Cengiz Topel Cad. Belediye İşhanı, 33410 Tarsus-İÇEL” şeklinde çıkarılarak, “aynı işyerinde birlikte çalışan daimi Su ve Kanalizasyon Müd. Kalem memuru Ümit Dulda imzasına tebliğ edilmiştir.

Antedinde “T.C.Tarsus Belediyesi Su ve Kanalizasyon İşletmesi Müdürlüğü” yazan İtiraz eden kısmında ise “Tarsus Belediye Başkanlığı” yazılı bulunan “TASKİ Müdür Vekili Nuri G..” imzalı dilekçe ile takibe itiraz edilmiş; itiraz metninde aynen “ alacaklı yukarıdaki dosya numarası ile belediyemiz aleyhine ilamsız icra takibi yapmış olup; ilamsız takiplere ilişkin ödeme emri 27.06.2005 tarihinde kurumumuza tebliğ edilmiştir. Alacaklı belediyemizin atık su arıtma tesisinin işletmesini yapmış olup; takip konusu alacaklı tarafından kurumumuza kesilen fatura bedeli alacaklı firmaya 31.07.2003 tarihinde ödenmiştir. Dolayısıyla alacaklıya fatura bedelinden dolayı hiçbir borcumuz kalmamıştır. Ayrıca alacaklı icra takibinde asıl alacak gibi görünen miktarın faiz alacağı olduğunu ödeme emrinin arka yüzünde belirtmiş olup, yine ödeme emrinde bu faiz alacağına da faiz talep etmiştir ki, bu yasal değildir. Yine geç ödemeyi kabul etmemekle birlikte icra takibinde talep edilmekte olan faiz oranları da olması gereken faiz oranlarının çok üstündedir. Açıkladığımız nedenlerle borcun tamamına itirazlarımızın kabulü ile icra takibinin durdurulmasına karar verilmesini arz ve talep ederim” ifadelerine yer verilmiştir.

İcra Müdürlüğü bu dilekçe üzerine 01.07.2005 tarihli kararıyla aynen; “ Borçlu Tarsus Belediye Başkanlığı TASKİ Müdür vekili N. G. Tarafından verilen ..tarihli dilekçe okundu, dosyasına konuldu.Dilekçe ve dosya incelendi. G.D: Borçlu ödeme emrinin 27.06.2005 tarihinde tebliğ edildiği, itirazın ise 30.06.2005 tarihinde yapıldığı, takibin ilamsız takip olduğu, itirazın süresinde yapıldığı anlaşılmakla , itirazın kabulüne, İİK.nun 62-66 maddeleri uyarınca alacaklı vekili tarafından takibin devamına dair bir karar getirilinceye kadar TAKİBİN DURDURULMASINA, dilekçe ve kararın masraf yatırıldığında ilgilisine tebliğine” karar vermiştir.

Eldeki şikayet takip/alacaklısı tarafından bu karara karşı yapılmış; takibin devamı istenmiştir.

Şikayet yargılamasında takip alacaklısı aşamalardaki dilekçelerinde takibi sadece Tarsus Belediyesine yönelik yaptıklarını diğer bilgileri ise “adres bilgisi” olarak yazdıklarını, itiraz edenin belediyeyi temsile yetkili olmadığını ifade etmektedir.

Yeri gelmişken, takibin kim ya da kimler aleyhine yapıldığı irdelenmelidir.

Eldeki şikayet takip/alacaklısı tarafından bu karara karşı yapılmış; takibin devamı istenmiştir.

Şikayet yargılamasında takip alacaklısı aşamalardaki dilekçelerinde takibi sadece Tarsus Belediyesine yönelik yaptıklarını diğer bilgileri ise “adres bilgisi” olarak yazdıklarını, itiraz edenin belediyeyi temsile yetkili olmadığını ifade etmektedir.

Yeri gelmişken, takibin kim ya da kimler aleyhine yapıldığı irdelenmelidir.

Yukarıya da aynen aktarılan takip talebi, ödeme emri ve ödeme emri tebligatı içeriği “Tarsus Belediye Başkanlığı Su ve Kanalizasyon İşletmesi Müdürlüğü, Cengiz Topel Cad. Belediye İşhanı, 33410 Tarsus-İÇEL” şeklindedir. Bu yazılış biçimi itibariyle, Belediye’ye” bağlı bir kuruluşun “Belediye’nin” adresi olarak yazılmış olması kabul edilebilir ve hayatın olağan akışına uygun bir uygulama olamaz. Buradan anlaşılmaktadır ki, Tarsus Belediyesine bağlı bir kuruluş olan TASKİ’nin ambleminde de yer aldığı üzere bağlı bulunduğu Tarsus Belediyesi de belirtilmek suretiyle takip TASKİ aleyhine yapılmıştır ve açıklanan adres te yine TASKİ’ye aittir.

Nitekim, ödeme emri tebligatı da “Tarsus Belediye Başkanlığı” ibaresini takiben “Su ve Kanalizasyon İşletmesi Müdürlüğü, Cengiz Topel Cad. Belediye İşhanı, 33410 Tarsus-İÇEL” adresine gönderilmiş ve yine bu adreste, adı geçen işletmenin evrak memuru imzasına tebliğ olunmuştur.

Ayrıca, borç ilişkisinin kaynağını teşkil eden sözleşmede ve fatura kapsamında da sadece “Tarsus Belediyesi” değil ona bağlı bir kuruluş olan ancak bazı işler için özerk yapıya kavuşturulduğu ifade edilen “TASKİ” taraftır.

TASKİ’nin tek başına husumet ehliyeti bulunmadığı yerel mahkemenin de Özel Dairenin de kabulündedir ve bu kuruluş aleyhine yapılan icra takibi geçerli kabul edilemez. Buna karşın, alacaklının iddiasının aksine sadece “TASKİ” taraf kılınarak takibe girişilmiş ve ödeme emri tebliği de yine açıklandığı şekilde sadece “TASKİ” adresine yapılmıştır.

Bir an için, Tarsus Belediyesi aleyhine de ayrıca takip talebinde bulunulduğu kabul edilse dahi Tarsus Belediyesine usulünce gönderilmiş bir ödeme emri ve dolayısıyla temsile yetkili Belediye Başkanınca takibe karşı yapılmış bir itiraz da bulunmamaktadır.

Şu durumda sadece TASKİ aleyhine gönderilmiş ve tebliğ olunmuş ödeme emrine de yine bu ödeme emrine muhatap kuruluş tarafından itiraz edilmiş olması doğaldır. Hakkında takip yapılma olanağı bulunmayan, husumete ehil olmayan kuruluş adına Tarsus Belediye Başkanlığınca itiraz edilmesi de beklenemez.

Sonuçta; Belediyeye bağlı bir kuruluş olup, tek başına husumet ehliyeti bulunmadığı halde aleyhine takibe girişilen TASKİ’nin, baştan beri geçersiz olan bu takibe yetkili kişisinin itirazı ve bu itiraz üzerine de icra müdürlüğünce baştan beri geçersiz bulunan takibin durdurulmuş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Sonuçta; Belediyeye bağlı bir kuruluş olup, tek başına husumet ehliyeti bulunmadığı halde aleyhine takibe girişilen TASKİ’nin, baştan beri geçersiz olan bu takibe yetkili kişisinin itirazı ve bu itiraz üzerine de icra müdürlüğünce baştan beri geçersiz bulunan takibin durdurulmuş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle; Yerel Mahkemenin, “Takip alacaklısının İcra Müdürlüğünün işlemini şikayet isteminin reddi” ne ilişkin direnme kararı yerinde olup, saygıdeğer çoğunluğun görüşüne katılamadığımdan verilen kararın onanması görüşündeyim. 20.09.2006
Yargıtay — Esas No: 2023/19169, Karar No: 2023/4063, Tarih: 05.07.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/19169 E.  ,  2023/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/272 E., 2016/635 K.

...

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet, temyizin reddi

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Seydişehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2016 tarihli ve 2016/232 Esas sayılı iddianamesiyle sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan mağdurun evinin panjur ve sinekliğine zarar vererek eve girip hırsızlık yaptıkları iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151, 38, 53 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/635 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151, 38/2, 168/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca sanık ... hakkında aynı Kanun'un 151, 38/2, 168/2, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 1.320,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, sanıklar müdafilerinin kararı temyiz etmeleri üzerine Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.07.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/635 Karar sayılı ek kararı ile verilen cezaların kesin olması nedeniyle temyiz istemlerinin reddine karar verildiği anlaşılmış, Mahkemece sanık ... hakkında verilen kararın kesin olması nedeniyle 28.06.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirtilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 08.02.2023 tarihli ve 2021/9994 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/20470 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/20470 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1-Sanıkların, mağdura ait suça konu televizyonun bulunduğu evi, suça sürüklenen çocuklara gösterip, araç içerisinde evin yan tarafında suça sürüklenen çocukları bekledikleri, suça sürüklenen çocukların da eve girerek televizyonu çalıp, sanıkların beklemekte olduğu arabaya geldikleri, karşılığında 20.00’şer Türk lirası para almaları şeklinde gerçekleşen somut olayda, failliğin şerikliğe nazaran önceliği prensibi uyarınca, sanıkların, şerik olmayıp fail oldukları ve eylemleri ile tipikliğin objektif ve subjektif unsurlarını gerçekleştirdikleri, bu hâliyle diğer suça sürüklenen çocuklar ile birlikte, fikir ve eylem birliği içerisinde, suçlara doğrudan katıldığı gözetilmeden haklarında 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi yerine hatalı uygulama ile 5237 sayılı Kanun'un 38/2. maddesi uyarınca uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmesi suretiyle hüküm kurulmasında,

2-6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesinde yer alan “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üç bin Türk lirası dâhil adlî para cezasına dair mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki hüküm karşısında, sanık hakkında hapis cezasından çevrili 1.320,00 Türk lirası adlî para cezasından ibaret olan mahkûmiyet hükmünün temyiz yeteneği bulunduğu hâlde, miktar itibarıyla kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2.Sanık ... hakkında Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2016 tarihli kararıyla mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151, 38/2, 168/2,62 ve 50. maddeleri uyarınca 1.320,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği. kararı sanık müdafiinin temyiz etmesi sonucu Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.07.2016 tarihli kararı ile verilen cezanın kesin olması nedeniyle reddine karar verildiği ancak 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesinde yer alan “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üç bin Türk lirası dâhil adlî para cezasına dair mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki hüküm karşısında, sanık hakkında hapis cezasından çevrili 1.320,00 TL adlî para cezasından ibaret olan mahkûmiyet hükmünün temyiz yeteneği bulunduğu hâlde, miktar itibarıyla kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine karar verilmesinin yanlış olduğu, henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2016 tarihli hükmün 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305 vd. maddeleri uyarınca temyiz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

3. 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesinde yer alan “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üç bin Türk lirası dâhil adlî para cezasına dair mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki hüküm karşısında, sanık ... hakkında hapis cezasından çevrili 1.320,00 TL adlî para cezasından ibaret olan mahkûmiyet hükmünün temyiz yeteneği bulunduğu hâlde, miktar itibarıyla kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

4. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin ilgili bölümünün “... daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

5. Sanık ...'ın mağdura ait suça konu televizyonun bulunduğu evi, suça sürüklenen çocuklara gösterip, araç içerisinde evin yan tarafında suça sürüklenen çocukları beklediği, suça sürüklenen çocukların da eve girerek televizyonu çalıp, sanığın beklemekte olduğu arabaya geldikleri, karşılığında 20.00’şer TL para almaları şeklinde gerçekleşen somut olayda, failliğin şerikliğe nazaran önceliği prensibi uyarınca, sanık ...'ın şerik olmayıp fail olduğu ve eylemleri ile tipikliğin objektif ve subjektif unsurlarını gerçekleştirdiği, bu hâliyle diğer suça sürüklenen çocuklar ile birlikte, fikir ve eylem birliği içerisinde, suçlara doğrudan katıldığı gözetilmeden hakkında 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi yerine hatalı uygulama ile 5237 sayılı Kanun'un 38/2. maddesi uyarınca uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmesi suretiyle hüküm kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünün (1) ve (2) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği sanık ...'ın mala zarar verme suçundan Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2016 tarihli hükmü için tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünün (4) ve (5) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, sanık ... için Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/635 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

2.Gerekçe bölümünün (4) ve (5) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, sanık ... için Seydişehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/635 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesi uyarınca belirlenen 120 gün adli para cezasından 5237 sayılı Kanun’un 168/2. maddesi gereği 1/2 oranında indirim yapılarak 60 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında indirim uygulanarak 50 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20,00 Türk Lirasından 1.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

3.Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, sanık ... hakkında verilen 26.07.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/635 Karar sayılı ek kararın 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10674, Karar No: 2012/11159, Tarih: 05.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/10674 E.  ,  2012/11159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, icra inkar tazminatı ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece itirazın kaldırılması, icra tazminatı ile tahliye istemlerinin kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, tarafların iddia ve savunmalarına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre davalılar vekilinin alacak istemine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalılar vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Karara esas alınan ve takibe dayanak yapılan 1.1.2005 başlangıç tarihli ve 4 yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralananın susuz tarla ve kayısı işletmesi olarak kullanılacağı belirtilmiştir. Bu durumda kira sözleşmesinin ürün kirası kapsamında olduğu anlaşılmaktadır. Ürün kirasında temerrüt ihtarında ödeme süresi olarak Borçlar Kanunun 288. maddesine göre 60 günlük süre verilmesi gerekir. Alacaklı vekili tarafından kiracı borçlunun kira borcunu ödemediğinden bahisle başlatılan icra takibinde gönderilen örnek 13 nolu ihtarlı ödeme emrinin davalı borçluya 9.7.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve bu ödeme emri ile borçluya 60 günlük ödeme süresi yerine 30 günlük süre verildiği anlaşılmıştır. Ödeme emrinde 60 gün yerine 30 gün ödeme süresi verilmesi doğru olmadığı gibi İ.İ.K.269/1 maddesi göndermesi ile BK’nun 260.maddesi gereğince verilen 30 günlük ödeme süresinin dolması beklenmeden 22.7.2010 tarihinde icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunulması da doğru olmadığından kararın tahliye yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda 1 Nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın alacağa yönelik kısmının ONANMASINA, 2 Nolu bentte yazılı nedenle davalı vekilinin tahliyeye ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın tahliyeye hasren BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 05/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6065, Karar No: 2017/11738, Tarih: 26.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6065 E.  ,  2017/11738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından tamamına yönelik olarak; davacı kadın tarafından ise katılma yoluyla tazminatların miktarı ve yoksulluk nafakasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

26.10.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/16396, Karar No: 2014/12014, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16396 E.  ,  2014/12014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2012/1082-2013/411

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.