muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13650, Karar No: 2014/24304, Tarih: 19.11.2014

Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanunun 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca yarıya indirilmesi nedeniyle gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. madde (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uygulaması gözetilerek belirlenmiş (yukarıda anlatılan şekilde hesaplanmış) miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri Kurumdan sorulmalı, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22084, Karar No: 2022/1359, Tarih: 03.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22084 E.  ,  2022/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.06.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 20.01.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, 09.04.2007 olan ilk karar tarihi ile hükmün açıklandığı 06.07.2020 olan karar tarihi arasında gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11176, Karar No: 2018/12586, Tarih: 28.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11176 E.  ,  2018/12586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

02/11/2011 tarihinde yürürlüğe giren 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin (KHK) 6/3. maddesi uyarınca, aynı KHK'nın 5. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında belirtilen usullere göre muhakemat hizmeti temin edilemeyen hallerde adli ve idari davalar ile icra takiplerini yürütmek üzere merkez ve taşra birim amirlerine, anılan KHK'nın 2/1-e maddesinde tanımlanan üst yönetici tarafından temsil yetkisi verilebileceğinin hüküm altına alınmasına göre, dava takip yetkisinin üst yönetici tarafından müdürlük teşkilatı bulunan yerlerde orman işletme müdürüne, şeflik teşkilatı bulunan yerlerde ise orman işletme şefine devredilebileceği, taşra birim amirlerinin bu yetkilerinin devredilmesinin ise anılan KHK tarafından öngörülmediği gözetildiğinde temyiz tarihi itibariyle dava takip yetkisi bulunmayan işletme müdür yardımcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/447, Karar No: 2025/3311, Tarih: 25.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/447 E.  ,  2025/3311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/2518 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da kullanmak suçundan Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.2022 tarihli ve 2021/649 Esas, 2022/699 Karar sayılı kararı ile 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın, iş bu cezasının infazı amacıyla Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde bulunmaktayken hükümlünün 14.02.2023 tarihinden itibaren Covid-19 hastalık iznine ayrılmasının ardından, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 105/A maddesi gereğince, 28.02.2024 tarihinden itibaren başlamak suretiyle cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Bakırköy 2. İnfaz Hâkimliğinin 02.03.2023 tarihli ve 2023/1657 Esas, 2023/1605 Karar sayılı kararını müteakip, Covid-19 hastalık izninin bitim tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren 15 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurulmaması nedeniyle açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine ilişkin Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 22.09.2023 tarihli ve 2023/8778 Esas, 2023/9389 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.10.2023 tarihli ve 2023/2518 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 94660652-105-34-5540-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9863 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9863 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 94660652-105-34-5540-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9863 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9863 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.06.2024 tarihli ve 2024/4103 Esas, 2024/4810 Karar sayılı ilâmında yer alan, "...hükümlünün 06.08.2023 tarihine kadar Bolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiğine dair "01.08.2023 tarihli ve 2023/523 sayılı Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ Belgesinin" ve yokluğunda verilen denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, tebliğ edilmedi ise niçin tebliğ edilmediği ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme sonucu verilen karar hukuka aykırı olup, bu karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında;

İnfaz dosyası kapsamına göre, hükümlünün infaz etmekte olduğu cezasının 2 yıl 1 ay hapis cezası olması nedeniyle, cezanın infazına doğrudan Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde başladığı ve 14.02.2023 tarihinden itibaren Covid-19 hastalık iznine ayrıldığı, dolayısıyla açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken Covid-19 izninden faydalanan hükümlü statüsünde bulunduğu,

Cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Bakırköy 2. İnfaz Hâkimliğinin 02.03.2023 tarihli kararı ile karar tarihi itibarıyla covid-19 izninde bulunan hükümlünün, 28.02.2024 tarihinden geçerli olmak üzere kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, izin süresinin bitiş tarihi olan 31.03.2023 tarihinden itibaren ya da anılan tarihte yeniden izinli sayılmasına ilişkin herhangi bir karar alınması halinde o tarihten itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine karar verildiği ancak anılan kararın hükümlünün yokluğunda verildiği gibi hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın da dosya içerisinde bulunmadığı,

Buna rağmen Küçükçekmece Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığının ihbar edilmesi üzerine, Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 22.09.2023 tarihli kararıyla hükümlülerin kendi infaz durumlarını takip etme yükümlülüklerinin olduğu, bu kapsamda denetimli serbestlik kararının tebliğinin gerekmediği, Covid-19 izninden dönmesi gereken son tarihin 31.07.2023 olduğu ve hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, tebliğ edilmedi ise niçin tebliğ edilmediği ayrıca hükümlünün Uyap sisteminde kayıtlı telefon numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili mesaj gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme

sonucu hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği cihetle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci fıkrası;

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci fıkrası;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün 2 yıl 1 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 16.02.2023 tarihli ve 2023/7-11341 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 14.02.2023 tarihinde cezasını infaz etmek üzere ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 28.02.2024 olan hükümlü hakkında, izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 02.03.2023 tarihli ve 2023/1657 Esas, 2023/1605 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 02.03.2023 tarihinde karar verildiği anlaşılmakla, denetimli serbestlik kararının ve Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen02.03.2023 tarihli ve 2023/2667 sayılı "Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ Belgesinin" hükümlüye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen İnfaz hakimliği kararına karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.10.2023 tarihli ve 2023/2518 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19584, Karar No: 2012/2886, Tarih: 09.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/19584 E.  ,  2012/2886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 1687 TL alacak ve fer'ileri için takibe itirazin iptali, inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; davalının 458 sayılı Gümrük Kanunu gereği Gümrük Müdürlüğünün mali işlemlerinin yerine getirilmesi için muhasebe birim personeli olarak fazla çalışma yapmak üzere görevlendirildiği, çalışmaları nedeniyle gümrük fazla çalışma ücreti aldığı dönemlerde ayrıca merkezi bütçeden de mükerrer ve yersiz olarak 213 sayılı VUK.nun ek 13.maddesi gereği fazla çalışma ücreti aldığının tespit edildiğini, hatalı ödemenin iadesi için davalıya bildirimde bulunulmasına rağmen ödenmediğini belirterek, tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali ve inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabında, açık hata olmadığını, dava konusu işlemin 2005-2006 yıllarında ödenen fazla mesai ücretine ilişkin olduğunu, dava konusu işlemin idari olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; davalıya mükerrer ve yersiz fazla mesai ücreti ödenmesinde davalının kusurlu bir davranışı, idareyi yanıltıcı, hataya yöneltici eylemi bulunmadığı, idarenin kendi tasarrufu ile yapılan bu hatalı ödemenin, yanlış idare işlemi ile oluşturulduğu ve iptali için gerekli sürenin geçtiği, bu nedenle yanlış işlemin geriye yürür şekilde geri alınmasının söz konusu olamayacağı, davalı yararına kazanılmış hak oluşturduğu, Danıştay ve Yargıtay kararlarının bu yönde olduğu gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davada; davacı idarenin davalıya mükerrer ve yersiz olarak merkezi bütçeden fazla çalışma ücreti ödendiği ileri sürülerek, tahsili için girişilen icra takibine davalının itirazının iptali istenmiştir. Hükmün gerekçesinde ödemenin davacının hatası sonucunda yapıldığı kabul edilmiştir. Gerçekten davalıya yapılan ödemenin bu yolda alınmış bir karara dayanmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.Borçlar Kanunun 62.maddesinde, borçlu olmadığı şeyi rızası ile ödeyen kimsenin yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebileceği düzenlenmiştir.Yine, Hukuk Genel Kurulunun 25.12.1984 tarih ve 1982/13-387 E.,1984/997 K. sayılı kararında herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK.nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği düzenlenmiştir. Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 gün ve 1968/8 E. - 1973/14 K. Sayılı kararı ise idarenin "şart tasarrufuna" ilişkindir.O halde somut olayda mevzuata aykırı yapılan hatalı ödemenin iadesi istendiği gözetilerek, alacağın Borçlar Hukukunun sebepsiz iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenmeyeceği tartışılarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8734, Karar No: 2015/7103, Tarih: 12.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8734 E.  ,  2015/7103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/396544

MAHKEMESİ : Tekirdağ(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2011/673 (E) ve 2013/646 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik, katılan C.. P.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11035, Karar No: 2013/12500, Tarih: 05.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/11035 E.  ,  2013/12500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Asıl dava ve birleşen dava; iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının 506 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca davalılardan müştereken ve müteselsilen rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde asıl davanın ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılar ... avukatları ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişinin sorumluluğu konusunda yeni düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Davada somutlaşan olayda; davalı ...'nde kompresör operatörü olan ..., 14.12.2006 tarihinde heyelan önleme çalışması sırasında, çay içmek için mola verdikleri sırada ısınmak amacıyla davalı ...'ın taş vurarak kırmak istediği ağaçtan koparak sıçrayan parçanın sol kulağına isabet etmesi sonucu, yüz felçi geçirerek %14,10 malul kalmıştır. Üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan 04.01.2010 ve 02.06.2010 tarihli bilirkişi raporlarında; eğitim ve denetim eksikliği nedeniyle davalı işverenin %40, diğer davalı ...'ın %20 ve sigortalının da %40 kusurlu oldukları belirtilerek, mahkemece, davalıların toplam %60 kusur oranı üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin hükmü eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalıdır.

Somut olayın oluş şekline göre, dikkatsiz ve tedbirsiz şekilde hareket eden davalı ... ile kaza tarihinde 40 yaşında olduğu ve kendisine verilen bareti kafasına takmadığı anlaşılan sigortalı ...'ın asli kusurlu oldukları sabittir. Hal böyle olunca; 14.12.2006 tarihli iş kazasında, iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman olmayan ve oluşa da uygun düşmediği anlaşılan, davalı işverene fazla kusur izafe eden bilirkişi raporları hükme esas alınmak suretiyle, yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsizdir.

Şu halde mahkemece yapılması gereken iş; Kusur raporlarının 506 sayılı Kanunun 26., 1475 sayılı Kanunun 73., 4857 sayılı Kanunun 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gereği üzerinde durularak, davalılar ile sigortalının kusur oran ve aidiyetlerini maddi olaya uygun olarak belirleyen ve iş güvenliği ile işçi sağlığı konularında uzman tek kişilik bilirkişiden yöntemince düzenlenmiş kusur raporu alıp, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

3-)  Kabule göre de; rücu davalarında faiz başlangıç tarihinin gelirler yönünden onay, diğer giderler yönünden ise sarf ve tediye tarihleri olduğu gözetilmeksizin, geçici iş göremezlik ödeneği yönünden faiz başlangıç tarihlerinin yanlış belirlenmiş olması; istemin teselsüle dayalı olmasına rağmen yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili yerine, “davalılardan” tahsiline biçiminde hüküm tesis edilmesi; karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 12. maddesi uyarınca, konusu para veya para ile ölçülebilen davalarda vekalet ücretinin tarifenin üçünde kısmında belirtilen nispi tarifeye göre taktir edilmesi gerekeceği hükmü dikkate alınarak, kendisini vekil ile temsil ettiren davacı Kurum yararına nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, maktu tarifeye göre vekalet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılar ... avukatların ve ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.