muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/325, Karar No: 2023/1059, Tarih: 01.11.2023

17. Madde içeriğinden açıkça anlaşıldığı gibi hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılmasına ve bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin verilmemiştir. Bu açıklıkların öncesinin orman olup olmaması önemli değildir. Zira madde metninde orman içi açıklıkların öncesi orman ise, ya da ormandan açılmış ise şeklinde bir açıklama, bir bölüm olmadığı gibi, madde metninde geçen orman içinde yer alan herhangi bir nedenle var olan açıklıklar deyimi de bu olguyu ifade etmektedir. Bu itibarla uygulanan memleket haritası, hava fotoğrafı ve amenajman planında öncesi orman olduğu saptanan fakat sonradan ormandan açılmış bulunan yerlerin 6831 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre orman sayılacağı tartışmasızdır (HGK’nın 10.12.1997 tarihli ve 1997/20-808 Esas, 1039 Karar; 13.10.1999 tarihli ve 1999/8-689 Esas, 1999/822 Karar; 03.04.2002 tarihli ve 2002/8-230 Esas, 2002/261 Karar ile 22.10.2003 tarihli ve 2003/20-665 Esas, 2003/614 Karar sayılı kararları).

18. Ayrıca gerek 26.05.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinde gerekse 25.06.1970 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 31.05.1970 tarihli ve 531 sıra nolu Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliği'nin 33/3, 19.08.1974 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 25.07.1974 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 40/A, 30.05.1984 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 30/1, 02.09.1986 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 23/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 26/a maddesinde devlet ormanı olarak sınırlandırılacak yerler belirtilmiştir. 15.07.2004 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 26/a maddesinde, "6831 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre, orman sayılan ve eskiden beri Devlete ait olduğu bilinen ormanlar, orman içindeki kültür arazileri dışında 6831 sayılı Kanununun 17 nci maddesinde yer alan orman içinde bulunan doğal olarak ağaç ve ağaçcık içermeyen, genel olarak otsu bitki veya bazı durumlarda yer yer odunsu bitkiler içeren açıklıklar… Devlet ormanı olarak sınırlandırılır." hükmüne yer verilmiştir.

19. Orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, Kanun gereği orman sayıldığı için orman olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Dolayısıyla belgelerdeki görünümü ne olursa olsun, bu açıklıklar kişiler adına tescil olunamaz. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacağından, bu kullanım nedeniyle yeni açma ve genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek, orman bütünlüğü bozulacaktır. Bu nedenledir ki, Kanun'da kesin olarak bu parçaların özel mülk olmasına ve tesciline izin verilmemiştir. Taşınmazın anılan madde kapsamında orman içi açıklık vasfında olması için tapulu taşınmaz olmaması ve kural olarak dört tarafının ormanla çevrili olması bu nedenle ediniminin orman bütünlüğünü bozması gerekir.

20. Hemen belirtilmelidir ki 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre çıkartılan 1940 Tarihli Tahdit Talimatnamesi’nin 38 inci maddesinde “Ormanların bitişiğinde bulunan mülk ve toprakların hepsinde, orman içindekilerden yalnız köy arazi ve camiasına dahil olanlarda vesaik ibraz edilmese bile fiili vaziyet aynen tespit ve zapta geçirilmekle iktifa edilir. Orman içinde olup da 2. madde şümulüne girmeyen diğer mülk veya topraklar için muteber tasarruf vesikası ibraz edilmezse tasarruf mevzuatı ile 2644 sayılı Tapu Kanununun 16 ve Orman Kanununun 25. maddelerine müsteniden bunlar Devlet namına tahdit olunur” hükmü bulunmaktadır. Öte yandan 1958 Tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesi’nin 40 ıncı maddesinde “Dış poligon teşkil eden orman hududunun bitişiğindeki mülk ve toprakların hepsinde, iç poligonu teşkil eden orman hududunun bitişiğindeki köyleri veya köy mahallerini çevreleyen ve orman sınırına kadar fasılasız devam eden arazi cüz'i tamında muteber mülkiyet vesikası ibraz edilmese de fiilî durum aynen tespit ve zabta geçirilmekle iktifa olunur. Yukarıdaki fıkra dışında kalan orman içindeki dağınık mülk ve topraklar için muteber mülkiyet vesikası ibraz edilmez ise bunların durumu mülga 3116 sayılı Orman Kanununun 25 ve aynı Kanunun 5653 sayılı Kanunla muaddel 25 ve 6831 sayılı Orman Kanunun 17. maddeleri hükümlerine göre incelenir” hükmü yer almaktadır. Buna göre ormanların bitişiğinde bulunan mülk ve toprakların hepsinde, orman içindekilerden yalnız köy arazi ve camiasına dâhil olanlarda hak sahiplerinin tapusu varsa ancak tahdit sırasında bu tapu ibraz edilmemişse fiilî durum aynen tespit edilerek ve zabta geçirilmesiyle yetinilecektir. Bu durumun zapta geçirilmesiyle aslında taşınmazın orman kadastrosu içinde bırakıldığı kabul edilmekte olup sadece hak sahiplerinin tapuya dayanarak orman kadastrosuna itiraz davası açmalarına imkân verilmektedir. Başka bir deyişle hak sahiplerinin geçerli bir tapusu varsa bu tapuya dayanarak hak düşürücü süre içerisinde orman kadastrosuna itiraz davası açmamaları hâlinde artık anılan tapuya dayanmaları mümkün değildir.

21. Diğer taraftan tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) 45 inci maddesinin ilgili fıkraları Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 tarihli ve 1988/31 Esas, 1988/13 Karar; 14.03.1989 tarihli ve 1989/35 Esas, 1989/13 Karar ve 13.06.1989 tarihli ve 1989/7 Esas, 1989/25 Karar sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Sonuç olarak bu tür yerlerin zilyetlik yolu ile kazanılması ve özel mülk olarak tescil edilmesi mümkün değildir.

22. Somut olayda dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede tespit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahdidinin bulunduğu, daha sonra 1981 yılında sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu ve 6831 sayılı Kanun’un 2 nci madde uygulaması yapılarak 13.05.1982 tarihinde ilân edildiği ve itirazsız yerlerde 13.05.1983 tarihinde itirazlı yerlerde ise komisyon çalışmalarının 30.07.1982 tarihinde ilân edilmesiyle 30.07.1983 tarihinde kesinleştiği, aynı yerde 1991 yılında 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre aplikasyon ve 6831 sayılı Kanun’un 2/B madde uygulaması yapılıp dava tarihinden önce kesinleştiği anlaşılmaktadır.

23. Davalılar dava konusu yer ile ilgili murisleri ... adına 30.01.1941 tarihli ve 41 numarada kayıtlı 5 dekar (5000 m2) olarak dosyaya ibraz edilen tapu kaydının bulunduğunu savunmaktadır. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1966 yılında yapılan orman tahdidine ait tutanaklarda “Çatalca mevkiinde ...'ya ait tarlaya gelindi, tetkik olundu, ... tahminen üç dönüm miktarındaki bu yer 55-60 seneden beri ... tarafından kullanılmakta olduğu ve mülkiyet belgesi bulunmadığı anlaşıldığından fiili durumunun tarla olarak tespitiyle iktifa olundu (parsel no:177)” ifadesine yer verilmiştir. Çekişmeli taşınmaz fiilî durumu tespit edilerek orman sınırı dışında bırakılmış ise de bu şekildeki bir tespitte bulunulmasındaki amaç yukarıda da bahsedildiği üzere, hak sahiplerinin geçerli bir tapusu varsa o tapuya dayanarak orman kadastrosuna itiraz davası açmalarına imkân vermektir. Başka bir deyişle yapılan tespit ile aslında taşınmazın orman kadastrosu içinde bırakıldığı kabul edilmekte, ancak geçerli bir tapusu olan hak sahiplerine hak düşürücü süre içerisinde bu durumu ispatlamalarına olanak tanınmaktadır. Bu itibarla davalılar tarafından orman kadastrosunun iptali için hak düşürücü süre içinde herhangi bir dava açılmadığı göz önüne alındığında çekişmeli taşınmazın esasında hâlen orman sınırları içerisinde bulunduğu anlamına gelmektedir.

24. Bu durumda yukarıda yapılan açıklamalara, somut olaya ilişkin maddi ve hukuki olgulara göre; mahkemece dava konusu taşınmazın 6831 sayılı Kanun'un 17/2 nci madde hükmüne göre orman içi açıklık niteliğinde orman sayılan yerlerden olduğu ve 15.07.2004 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 26/a maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılmasının zorunlu olduğu ve bu tür yerlerin zilyetlikle kazanımı mümkün olmadığından davacı ... ve asli müdahil Orman İdaresi tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

25. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır. O hâlde direnme kararı bozulmalıdır.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekili ile asli müdahil vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429 uncu maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun'un 440 ıncı maddesi uyarınca kararın tebliği tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11214, Karar No: 2012/15119, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/11214 E.  ,  2012/15119 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhtayati haciz isteyen: ... Ltd. Şti. vek. Av. ... ile Aleyhine ihtiyati haciz istenen ... aralarındaki İhtiyati haciz isteminin reddi kararına itiraz davası hakkında Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 17.02.2012 gün ve 168 D. İş 168 sayılı kararın İhtiyati haciz isteyen vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

İhtiyati haciz isteminde bulunan vekili, ticari satımdan kaynaklanan alacağının tahsili amacıyla ihtiyati haciz isteminde bulunmuş, mahkemece ihtiyati haciz istemi 14.02.2012 tarihinde reddedilmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekili, mahkemenin ihtiyati haciz isteminin reddine dair kararına itirazda bulunarak ihtiyati haciz kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ihtiyati haciz isteminin reddine dair kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği gerekçesiyle ihtiyati haciz isteminin reddine dair karara yapılan itiraz reddedilmiş bu karar ihtiyati haciz isteyen vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK’nun) “İhtiyati haciz kararı” başlıklı 258’inci maddesi “İhtiyati hacze 50 nci maddeye göre yetkili mahkeme tarafından karar verilir. Alacaklı alacağı ve icabında haciz sebepleri hakkında mahkemeye kanaat getirecek deliller göstermeye mecburdur.-Mahkeme iki tarafı dinleyip dinlememekte serbesttir." hükmünü taşımakta iken; bu hükme 17.07.2003 gün ve 4949 sayılı Kanunun 60’ıncı maddesiyle “İhtiyati haciz talebinin reddi halinde alacaklı kanun yoluna başvurabilir.” şeklindeki son fıkra eklenmiştir.

Yukarıda açıklanan değişikliğe paralel şekilde İİK'nun 265’inci maddesi “İhtiyati haciz kararına itiraz” başlığını taşımakta iken, anılan 4949 sayılı Kanun ile başlığı “ihtiyati haciz kararına itiraz ve temyiz” olarak değiştirilmiş; ayrıca madde metninde yapılan değişikliklerin yanı sıra, “İtiraz üzerine verilen karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Yargıtay bu başvuruyu öncelikle inceler ve verdiği karar kesindir. Temyiz, ihtiyati haciz kararının uygulanmasını durdurmaz.” şeklindeki son fıkra eklenmiştir.

İİK’nun 258’inci maddesi ihtiyati haciz isteminde yetkili mahkemeyi ve esasları düzenlemekte, istemin reddi halinde alacaklının kanun yoluna başvurabileceğini öngörmektedir. İİK’nun 265’inci maddesi ise, ihtiyati haciz isteminin kabulü halinde, borçlunun ve üçüncü kişilerin bu karara itiraz edebilecekleri, itiraz üzerine verilen karara karşı temyiz yolunun açık bulunduğu, Yargıtay'ın temyiz incelemesi üzerine vereceği kararın da kesin olacağı hükmünü taşımaktadır. Dolayısıyla, 258’inci madde ihtiyati haciz isteminin reddi halinde alacaklının; 265’inci madde ise, bu istemin kabulü halinde borçlunun ve menfaatleri ihlal edilen üçüncü kişilerin başvurabilecekleri kanun yollarını düzenlemektedir. Anılan açık kanun hükümleri uyarınca ihtiyati haciz istemi reddedilen alacaklıya itiraz hakkı tanınmamış olup, sadece kanun yollarına başvurma hakkı tanınmıştır. Kanun koyucunun ihtiyati haciz isteminin reddine dair kararlara karşı alacaklıya itiraz hakkı tanımasına yasa yapma tekniği bakımından bir engel olmadığı dikkate alındığında, kanunda yer verilmeyen bu kuralın içtihat yoluyla konulması yorum kuralları ile bağdaşmaz.

Öte yandan kanun koyucu ihtiyati hacze ilişkin kararlara karşı başvurulabilecek kanun yollarını açıkça ve ayrıntılı şekilde düzenlemiştir. İİK’nun 258’inci ve 265’inci maddelerinde yer alan kanun yollarına ilişkin düzenlemeden de anlaşılacağı üzere ihtiyati hacze ilişkin her türlü karara karşı tüm kanun yolları da açık değildir. İİK’nun 258’inci maddesinde ihtiyati haciz isteminin reddine dair kararlara karşı temyiz ve karar düzeltme yolu açık iken, İİK’nun 265’inci maddesine göre ihtiyati hacze itiraz üzerine verilen kararlara karşı sadece temyiz yolu açıktır .

Esas Karar

2012/11214 2012/15119

(HGK 15.10.2008 T, 2008/19-626 E, 2008/629 K ;HGK, 05.12.2007 T, 2007/11-977 E., 2007/935 K; HGK, 23.11.2005 T, 2005/11-576 E, 2005/638 K). Diğer ve tamamlayıcı bir anlatımla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen nihai kararların temyiz edilebileceğine dair genel ilke, ihtiyati haciz kurumu bakımından tamamen kaldırılmamış, sadece İİK’nun 258’inci ve 265’inci maddelerinde sınırları çizilen bir alanda bu ilkeye istisna tanınmıştır. İstisnanın konusu dışına çıkmaması gerektiğinden ve ihtiyati hacze ilişkin kararların nihai karar niteliğinde olmadığı da açık olduğundan, temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle ihtiyati haciz isteyen vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/1133, Karar No: 2017/2049, Tarih: 22.02.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/1133 E.  ,  2017/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19.04.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 08.11.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 24.06.2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2065, Karar No: 2012/9986, Tarih: 26.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/2065 E.  ,  2012/9986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2007/196179

MAHKEMESİ : Çankırı Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 31/05/2007, 2006/138 (E) ve 2007/62 (K)

SUÇ : Eşini kasten yaralama, kasten yaralama.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Murat'ın, eşi olan mağdur Kevser'i ve kayınbiraderi olan mağdur Nuh'u kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, mağdur Nuh'u yaralama suçunda takdir ve bozma nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike ilişkin cezayı azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde, bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanık savunmasında, psikolojik tedavi maksatlı olarak bir takım ilaçları kullandığını belirtmesi ve Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 01/05/2007 gün ve 8565 sayılı raporunda, sanığın davranışlarında alkol ve madde, kötüye kullanımın yanı sıra belirgin agresif davranışları olduğu bu haliyle kesin kararın oluşturulabilmesi için gerekirse yatarak gözlem altına alınabileceği, Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevkinin uygun görüldüğünün belirtilmesi birlikte değerlendirildiğinde, sanığın CMK.nun 74. maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde dava dosyası ile birlikte Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, Gözlem İhtisas Dairesinde müşahadeye tabi tutularak, akli durumu ve cezai ehliyeti konusunda Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesi ve 4. İhtisas Kurullarından rapor aldırılması, raporlar arasında çelişki bulunursa, Adli Tıp Genel Kurulunda muayenesi yapıldıktan sonra aldırılacak rapora göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, 2- Sanığın, mağdur Nuh'u kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Mağdurun hakaretten ibaret olan haksız fiilinden dolayı, tahrik nedeniyle cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirim öngören TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında alt sınırdan indirim yapılması gerekirken, sanığın daha az ceza almaya yönelik yargılama aşamasındaki eşimi başkalarına satmaya çalışıyorlarmış şeklindeki soyut beyanına itibar edilerek, yazılı şekilde 3/4 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Kabule göre de, tahrik nedeniyle indirim yapılırken, uygulama maddesinin gösterilmemesi,

3-Sanığın, mağdur Kevser' i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden:

Sanığın, mağdur Nuh'u kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, sanığın duruşmalardaki iyi hali lehe takdiri indirim nedeni kabul edilerek, TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına karşın, aynı sanığın, mağdur Kevser'i kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, gerekçede gösterilmeden TCK.nun 62. maddesinin uygulanmaması suretiyle çelişki yaratılması,

3-Sanığın, mağdur Kevser' i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden:

Sanığın, mağdur Nuh'u kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, sanığın duruşmalardaki iyi hali lehe takdiri indirim nedeni kabul edilerek, TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına karşın, aynı sanığın, mağdur Kevser'i kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, gerekçede gösterilmeden TCK.nun 62. maddesinin uygulanmaması suretiyle çelişki yaratılması,

4- Sanığın adli sicil kaydındaki mahkumiyet kararlarının silinme koşulları da değerlendirilmek suretiyle, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren, 5560 ve 6008 sayılı Kanunlarla değişik CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca, sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 26/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8368, Karar No: 2010/11785, Tarih: 01.07.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/8368 E.  ,  2010/11785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 1.3.2008 gününden başlayarak aylık 30.000 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, 1.3.2008 tarihinde başlayan döneme ilişkin aylık kira parasının tespiti istenilmiştir.

Mahkemece, 2007-2008 arası kira dönemi için aylık kiranın endeks oranında davacı tarafından artırılarak istenmesi üzerine icra dosyasına ihtirazı kayıtla ödendiği bu nedenle anlaşma sağlanamadığı, ihtilaflı olduğu, öncelikle bu dönemin kirası yönünde taraflar arasında anlaşma sağlanması, olmadığı takdirde mahkemece bu yönde tespit yapılması gerekirken bu dönem atlanarak 2008-2009 döneminin tespiti için dava açıldığı, her ne kadar endeks uygulanarak tespit yapılması gerekiyorsa da, önceki dönemin dava konusu olmadığı, bu nedenle dava şartı oluşmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu taşınmazın 1.3.2006 tarihinde başlayan döneme ilişkin kira parasının mahkemece hak ve nesafet kurallarına göre aylık 24.000 TL olarak saptandığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kira parasının hak ve nesafet kuralları gereğince mahkemece saptanmasını takip eden üç dönem boyunca, şartların değişmemesi ve özel nedenlerin bulunmaması halinde Üretici Fiyat Endeksinin uygulanması suretiyle yeni dönem kira parasının hesap edilmesi gerekir.

Bu nedenle, 1.3.2006 dönemine ait kira parasının mahkemece nesafet uygulamasına göre aylık 24.000 TL tespit edilmesinden sonra dava konusu 1.3.2008 dönemine ait kira parasının 24.000 TL ya ard arda iki kez ÜFE artış oranının yansıtılarak belirlenmesi ve bu bedelin hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçe ve yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 1.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.