muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1157, Karar No: 2020/252, Tarih: 05.03.2020

30. Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri hâlinde, alt işverenler arasında İş Kanunu’nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden iş sözleşmelerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

31. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; öncelikle mahkemece davalılar arasında işyeri devri hükümleri bulunduğu ve davalıların asıl işveren oldukları yönündeki kabulü ile davacının temyizinin bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde somut olayda muvazaa yönünden bir inceleme yapılmamıştır. Bu bağlamda davalı işyerinin davalılardan T.K.İ. Genel Müdürlüğü nezdinde faaliyet göstermekte iken Yüksek Planlama Kurulu kararı ile bu karara istinaden yapılan protokol uyarınca davalı ...’a, daha sonra ise özelleştirme sonucu diğer davalı ...Elektrik Üretim A.Ş.’ye devredildiği, tüm bu aşamalarda davacının dava dışı değişen alt işverenler işçisi olarak davalı işyerinde kesintisiz olarak çalışmasını sürdürdüğü, davalı ...Elektrik Üretim A.Ş. nezdinde dava dışı alt işveren işçisi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiği anlaşılmıştır.

32. Davacının dava dışı alt işveren işçisi olarak davalı işyerinde kesintisiz çalışmasını sürdürmesi, işyerini en son devralan davalı Çelikler Şirketinin alt işvereni olan dava dışı alt işveren tarafından iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedilmesi karşısında davacının feshe bağlı olan kıdem tazminatına hak kazandığı açıktır. Ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu’nun 120. maddesi yollamasıyla hâlen uygulanmakta olan 1475 sayılı mülga İş Kanunu’nun 14/2. fıkrası uyarınca işyerini devreden davalılar T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile ...’ın işyeri devri ve asıl-alt işveren ilişkisine ilişkin hükümler ile 1475 sayılı mülga İş Kanunu’nun 14/2. fıkrası uyarınca kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücretleri ile, son asıl işveren olan devralan davalı Çelikler Şirketinin ise davacının tüm çalışma dönemi ve fesih tarihindeki ücret üzerinden kıdem tazminatından sorumlu olacaklarından mahkemece bu yönde verilen direnme kararı isabetlidir.

33. Ne var ki; Özel Dairece davalılar T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile ... vekillerinin davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

33. Ne var ki; Özel Dairece davalılar T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile ... vekillerinin davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Davalı ...Elektrik Üretim A.Ş. vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

2- Direnme uygun bulunduğundan davalılar T.K.İ. Genel Müdürlüğü ve ... vekillerinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.03.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25726, Karar No: 2013/17979, Tarih: 28.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25726 E.  ,  2013/17979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, sanık ...'ın 10/01/2011 tarihli savunmasında beyan ettiği Barbaros mahallesi Yüzüncü yıl caddesi..... Çanakkale adresinde borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2523, Karar No: 2011/14295, Tarih: 24.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2523 E.  ,  2011/14295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/06/2009 tarih ve 2005/465-2009/124 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan Alfar Kozmetik A.Ş. Vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun süredir saç tasarımı konusunda çalıştığını, 2003/18233 nolu “... Afrodit Kuaför & Güzellik Salonu” ibareli markasının bulunduğunu, davalılardan yayıncıyla yapılan anlaşma üzerine “Kadınca” dergisinin 10. sayısında müvekkilinin yazısının yayınlandığını, 11. sayı için verilen yazının ise davalı yayıncı tarafından değiştirilerek ve eklemeler yapılarak diğer davalıya ait ürünlerin reklamının yazı içeriğine yerleştirildiğini ileri sürerek, müvekkili isim ve markasının izinsiz kullanımı nedeniyle şimdilik 5.000,00 TL maddi tazminat ve 5.000,00 TL itibar tazminatı ile 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsiliyle ilana karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan Alfar Kozmetik AŞ vekili, müvekkilinin yayıncı kuruluş ile reklam anlaşması yaptığını, davacı ile bir ilgisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı tarafça yazılan eser üzerinde değişiklik yapılmasının manevi hakları ihlal ettiği, davacı isim ve tescilli markasının davalı ürünlerinin tanıtımında izinsiz kullanımı nedeniyle marka hakkına tecavüz oluştuğu, davacının maddi tazminat isteminin lisans bedeli olması nedeniyle uygun miktarın BK 42. maddesi uyarınca takdir edildiği, itibarın zedelediğinin ise ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, FSEK’den doğan hakların ihlali nedeniyle 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan yayıncı şirketten tahsiline, 5.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsiline, karar özetini ilanına, itibar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılardan Alfar Kozmetik AŞ vekili temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalılardan Alfar Kozmetik AŞ vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, davacı eserinde değişiklikler yapıldığı iddiasıyla maddi, manevi ve itibar kaybı tazminatı istemlerine ilişkindir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalılardan Alfar Kozmetik AŞ vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, davacı eserinde değişiklikler yapıldığı iddiasıyla maddi, manevi ve itibar kaybı tazminatı istemlerine ilişkindir.

Taraflar arasında çekişmesiz olduğu üzere davacı, yayımlanan dergide yer alan yazısında eser sahibi olarak belirtilen ismini aynı zamanda marka olarak da tescil ettirmiş ise de; yayımlanan yazıda 556 Sayılı KHK hükümleri uyarınca bir marka hakkına tecavüz söz konusu olmayıp, davacı ismine eser sahibi olarak yer verilmiş durumdadır. Yazarın isminin belirtilmemesi durumunda 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na dayalı olarak kendisine karşı talepte bulunulacak olması nedeniyle yayıncı firma tarafından bu gerekliliğin yerine getirilmesi marka hakkına tecavüz olarak kabul edilemez. Mahkemece bu durum değerlendirilmeksizin 556 Sayılı KHK’nin 66 maddesi ve BK 42. maddesi uyarınca maddi tazminatın verilmesi gerektiği yönündeki gerekçesi yerinde görülmediğinden kararın davalılardan Alfar Kozmetik AŞ yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davalılardan Alfar Kozmetik A.Ş. yararına BOZULMASINA aşağıda yazılı bakiye 1,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalılardan Alfar Kozmetik A.Ş.'ne iadesine, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4071, Karar No: 2015/5699, Tarih: 11.11.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/4071 E.  ,  2015/5699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-S.. S.. J.. San.ve Tic. A.Ş. 2-S.. P.. Gayrimenkul Kiralama İnş.ve Tic.A.Ş. ile davalılar 1-Ç.. A.. San.ve Tic.A.Ş. 2-A.. O.. Sigorta A.Ş. 3-K.. Dış Tic.ve Paz. A.Ş. arasındaki davadan dolayı İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 10.07.2014 gün ve 2009/482-2012/166 sayılı hükmü onayan Dairemizin 10.07.2014 gün ve 2014/1313-4878 sayılı ilâmı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilâmında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 226,00 TL para cezası ile bakiye 5,20 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacıya yükletilmesine, 11.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16075, Karar No: 2017/6732, Tarih: 01.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/16075 E.  ,  2017/6732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; düzeltilerek onanmasına dair Dairemizin 13/04/2016 gün ve 6081-7571 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Mahkemece baba ile kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının yapılan yargılaması sonucunda davacı baba ile küçük ... arasında kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı anne tarafından kişisel ilişki süresi yönünden temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 13.04.2016 tarih ve 2016/6081 esas, 2016/7571 karar sayılı kararı ile 10.03.2010 doğumlu ... ile davacı baba arasında daha uygun süreli kişisel ilişki kurulması gerektiğinden bahisle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Davalı anne, Dairemizin düzeltilerek onama ilamında düzenlenen kişisel ilişki süresinin fazla olduğu gerekçesiyle karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Kişisel ilişki düzenlemesinde esas olan çocuğun üstün yararıdır. Çocukla ana baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır. Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır. Bu sebeple kişisel ilişki analık ve babalık duygusunu tatmin edecek nitelikte olmalıdır. Uygun kişisel ilişki süresi, ebeveyni tatmin edeceği gibi, çocuğun açıklanan kişisel gelişimine de hizmet etmiş olacaktır. Kişisel ilişkiye dair ilamlar maddi anlamda kesin hüküm niteliğinde olmayıp koşulların değişmesi halinde yeniden düzenlenmesi her zaman istenebilir.

Velayeti annede bulunan ortak çocuk ... 10.03.2010 doğumlu olup okul çağındadır. Ortak çocuk ... ile baba arasında yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulması doğru ise de; her yıl Temmuz ve Ağustos aylarında birer hafta ve her hafta sonu kurulan kişisel ilişki, annenin velayet görevini gereği gibi yerine getirmesine engel olacağı gibi, çocuğun bedeni ve fikri gelişmesini de olumsuz yönde etkileyecektir. O halde, daha uygun süreli kişisel ilişki kurmak gerekirken, yazılı olduğu şekilde düzenleme yapılması doğru değil ise de: bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün kişisel ilişki süresi yönünden Dairemizin 13.04.2016 tarihli ilamı ile kişisel ilişki süresinin düzeltilmesine karar verilmesi doğru ise de; Dairemizin belirtilen düzeltilerek onama ilamında davacı baba ile ortak çocuk 2010 doğumlu ... arasında dini bayramlara ilişkin kurulan kişisel ilişki süresinin uzun olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, davalı annenin karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin 13.04.2016 tarih ve 2016/6081 esas, 2016/7571 karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına hükmün yukarıda açıklanan sebeple düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple davalının kişisel ilişki süresine yönelik karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-441. maddeleri gereğince kabulüne, Dairemizin 13.04.2016 tarih ve 2016/6081 esas, 2016/7571 karar sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2.bendindeki ortak çocuk ile davacı baba arasında kişisel ilişkinin düzenlendiği bölümünün hükümden çıkartılması ile yerine "Davacı baba ile velayeti annede bulunan ortak çocuk 10.03.2010 doğumlu ... arasında düzenlenen kişisel ilişkinin değiştirilerek, ortak çocuk ... ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü sabah saat 10:00'dan Pazar günü akşam saat 17:00'ye kadar, dini bayramların 2. günü sabah saat 10:00'dan 3. günü akşam saat 17:00'ye kadar, her yıl babalar gününde saat 12:00'dan 17:00'ye kadar, her yıl çocuğun doğum gününün ertesi günü 11 Mart saat 12:00'dan 17:00'ye kadar ve her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10:00'dan 15. günü akşam saat 17:00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/18390, Karar No: 2017/10338, Tarih: 10.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/18390 E.  ,  2017/10338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan şirkette genel müdür yardımcısı olarak çalışan tanık ...'nin beyanında, depoda yapılan kontrolde lastiklerin eksik olduğunun tespit edilmesi üzerine kamera çekimleri izlendiğinde bir araca bir kişinin lastikleri yüklediğini gördüklerini, çalışanlar tarafından lastik yüklenen aracın sanığa ait olduğunun belirtildiğini beyan etmesine karşın, 18.09.2013 tarihli bilirkişi raporunda; sanığın kullanmış olduğu aracın ... marka araç olduğunun anlaşıldığı, mevcut kayıtlarda ... marka araca ait görüntülerin tespit edildiği ancak ne anılan araca ne de başka bir araca, araç lastikleri yüklendiğini gösterir nitelikte görüntülere rastlanılmadığının belirtildiği, her ne kadar dosya içerisinde resmi nitelikte olmayan, sanığın imzası bulunan ikrar niteliğinde belge bulunsa da sanığın aşamalarda belge içeriğini kabul etmediği anlaşılmakla, sanığın yüklenen suçu işlediğine ilişkin hükümlülüğüne yeterli, kesin ve inandırıcı hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1158, Karar No: 2020/253, Tarih: 05.03.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1158 E.  ,  2020/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kütahya 2. İş Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 07.02.2014 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin davalılardan T.K.İ. Kurumuna bağlı S.L.İ. Müessese Müdürlüğünden ihale yoluyla iş alan alt işverenler bünyesinde işe başladığını, işyerinin 01.11.2012 tarihinde davalılardan Elektrik Üretim A.Ş. (EÜAŞ) tarafından devralındığını, 17.06.2013 tarihinde ise aynı işyerinin bu kez diğer davalı ...Ş.’ye (davalı ... Şirketi) devredildiğini, iş sözleşmesinin davalıların alt işvereni olan dava dışı işveren bünyesinde çalışmakta iken haksız olarak feshedildiğini, davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğünün asıl işveren, devir alan EÜAŞ’ın işyerinin devir ve intikali hükümlerine ve ilgili mevzuata göre yine asıl işveren, diğer davalı ... Şirketinin de yine asıl işveren olarak müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını belirterek kıdem tazminatının davalılardan sorumlu oldukları miktar ile sınırlı olmak kaydıyla müştereken ve müteselsilen; ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının ise son asıl işveren davalı ... Şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü (davalı T.K.İ.) vekili cevap dilekçesinde; davacının talep ettiği tüm alacakların zamanaşımına uğradığını, müvekkili ile davacı işçi arasında iş ilişkisi bulunmadığından taraf sıfatlarının bulunmadığını, Seyitömer Linyitleri İşletmesi Müdürlüğünün müvekkili Kuruma bağlı olmayıp Yüksek Planlama Kurulu kararı ile önce davalı EÜAŞ’a bağlanıp daha sonra özelleştirme sonucu diğer davalı ... Şirketine devredildiğini, davalı EÜAŞ ile müvekkili arasında düzenlenen protokolün 23.10.2012 tarihinde Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca onaylandığını ve söz konusu Yüksek Planlama Kurulu kararının yürürlüğe girdiğini, protokol ve karar ile müvekkili kuruma bağlı Seyitömer Linyitleri İşletmesi Müdürlüğünün bütün varlıklarının hak ve vecibeleri ile mükellefiyetlerinin de EÜAŞ’a geçtiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

6. Davalı EÜAŞ vekili cevap dilekçesinde; davacının Seyitömer Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğünde çalışmaya başladığını, anılan müessesenin 03.09.2012 tarihli ve 2012/T-14 sayılı Yüksek Planlama Kurulu kararının 5. maddesi doğrultusunda düzenlenen devir protokolü ile müvekkiline bağlandığını, davacının 17.06.2013 tarihli özelleştirme sonucu devralan diğer davalı ... Şirketinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin sona erdiğini, müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesinin işyeri devri niteliğinde olduğunu, devir nedeniyle feshe bağlı hakların istenemeyeceğini, davacının özelleştirme tarihinden itibaren diğer davalı şirket bünyesinde aralıksız çalışmasına devam ettiğini, davacının iş sözleşmesinin müvekkilinden özelleştirme ile devralan bu şirket tarafından feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

7. Davalı ...Ş. (davalı ... Şirketi) vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davalı EÜAŞ bünyesindeki Seyitömer Linyitleri İşletmesini özelleştirme kapsamında 17.06.2013 tarihinde devraldığını, davacının çalışmasına ilişkin hiçbir bilgi ve belgenin müvekkili uhdesinde bulunmadığını, müvekkilinin 17.06.2013 tarihinde özelleştirme devir sözleşmesi ile işletmeyi devralması sonrasında EÜAŞ tarafından diğer EÜAŞ alt işverenlerine yapıldığı üzere sözleşmenin feshedildiğinin bildirildiğini, müvekkili tarafından hâli hazırda işleyen ve faaliyetlerini durdurma imkânı bulunmayan işletmenin, devamlı bir organizasyon kurulana kadar ara vermeksizin çalışmanın devamını sağlamak amacıyla iş yapan alt işverenler ile 90 günlük iş protokolü imzalandığını ve belirtilen alt işverenler tarafından devir tarihi itibariyle 90 gün süre ile bu hizmetlerin yerine getirildiğini, devir tarihi olan 17.06.2013 tarihinden önceki çalışma dönemi bakımından müvekkilinin hiçbir ilgisinin bulunmadığını, 17.06.2013 tarihinde feshedilen ihale sözleşmesinden dolayı mevcut olan davacının iş sözleşmesi ve bu sözleşmeden kaynaklanan hakların sorumluluğunun alt işverenlere ve diğer davalı EÜAŞ’a ait olduğunu, müvekkilinin yalnızca 90 gün için bu davacının asıl işvereni konumunda olduğunu ve çalışma hayatının genel prensiplerine göre davacının da 90 günlük yeni bir iş sözleşmesi ile çalıştığının kabulünün gerektiğini, 90 günlük sürenin sona ermesi nedeniyle davacının işvereni olan dava dışı alt işveren tarafından iş sözleşmesinin feshedildiğini, 90 günlük sürenin sona ermesi nedeniyle fesih üzerine davacının ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gibi bir yılı doldurmaması nedeniyle de kıdem tazminatı ile yıllık izin hakkının da bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı: