muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/43009, Karar No: 2013/32196, Tarih: 09.12.2013

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı, ayda 3 hafta gece vardiyasında çalışıp, bir gün dinlendikten sonra 1 hafta gündüz vardiyasında çalıştığını, gece vardiyasının 17.30-08.30 arasında gerçekleştiğini ancak hesap teslim işleri nedeni ile mesainin 9.30'a kadar devam ettiğini, gündüz vardiyasının ise 08.30-17.30 arası olduğunu iddia etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda davacının iddia ettiği çalışma saatleri dikkate alınarak fazla mesai süreleri 3 aylık dönemler üzerinden belirlenerek her 3 aylık dönemde 4 kez (2'şer haftalık) gece vardiyasında 4 kez (1'er haftalık) gündüz vardiyasında çalıştığı, her iki haftalık gece vardiyasında 11,5 saat, her 1 haftalık gündüz vardiyasında 3,5 saat fazla mesai yaptığı,şu halde davacının 4 seferlik gece vardiyasında 46 saat, 4 seferlik gündüz vardiyasında 14 saat olmak üzere 3 ayda toplam 60 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir.

Davacı tanık beyanlarına göre gece vardiyasında çalışıldığında 32 saat çalışılmadığı anlaşılmaktadır.

Davacı tanık beyanlarına göre gece vardiyasında çalışıldığında 32 saat çalışılmadığı anlaşılmaktadır.

Davacının iddia ettiği ve mahkemece de kabul edilen ayda 3 hafta gece, 1 hafta gündüz vardiyasında çalışma şekline göre ayda 2 hafta 4 gün 1 hafta 3 gün olmak üzere gece vardiyasında, 1 hafta da 6 gün gündüz vardiyasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu çalışma şekline göre davacı 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde gece vardiyasında çalıştığı haftalarda ayda 2 hafta 50 saat,1 hafta 36 saat çalışmaktadır.

Buna göre,her ne kadar hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda fazla çalışma hesabı 3 aylık dönemler üzerinden yapılmışsa da hesaplamanın haftalık olarak yapılmaması ve gece vardiyasında çalıştığı haftalarda haftalık 45 saati aşmayan çalışma olsa da gece çalışmalarında 7,5 saati aşan kısmın fazla mesai olarak kabul edilmemesi isabetsizdir.

Yine, fazla mesai hesabında sözleşmedeki maktu ücrete fazla mesailerin dahil olduğu kararlaştırılması ve buna göre yapılması karşısında yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerektiği düşünülmeden fazla mesai alacağına hükmedilmesi de yerinde değildir.

3-Davacının çalışma şekline ve dava dilekçesindeki beyanına göre ayda 3 hafta gece vardiyasında çalıştıktan sonra 1 gün dinlenip 1 hafta gündüz vardiyasında çalışması nedeni ile hafta tatili kullandığı anlaşıldığından hafta tatili talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, temyiz edenin sıfatına göre usuli kazanılmış hakların dikkate alınmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1295, Karar No: 2006/7852, Tarih: 10.07.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/1295 E.  ,  2006/7852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ As.Huk.(İş) Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.11.1986 olduğunun ve 01.09.2004 tarihinde yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/338, Karar No: 2012/586, Tarih: 19.09.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/6-338 E.  ,  2012/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaycuma İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2012

Taraflar arasındaki “itirazın kaldırılması” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Çaycuma İcra Hukuk Mahkemesi’nce davanın reddine dair verilen 01.10.2010 gün ve 2009/101 E – 2010/161 K sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 03.11.2011 gün ve 2011/7701 E – 2011/12317 K sayılı ilamı ile;

(…Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağı nedeniyle tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi gereğince düzenlenen ödeme emrine borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine,karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan 1.1.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde kiralayan Z.. A... olup vekaleten kira sözleşmesini G.. M.. imzalamıştır. Takip talebinde takip alacaklısı ve dava dilekçesinde davacı olarak G.. M.. ismi yazılmış, bu nedenle mahkemece kiralayana vekaleten kira sözleşmesini imzalayan davacı G.. M..'nun takip ve dava açma yetkisi bulunmadığı gerekçesiyle husumetten davanın reddine karar verilmiştir. Ancak,icra dosyasında ve icra mahkemesindeki davada takip alacaklısı ve davacı olarak her ne kadar G... M.. ismi yazılmış ise de takibi ve davayı davacı taraf adına yürüten avukat F.. I..'a vekaletname G.. M.. tarafından vekili olduğu(ekte vekaletname örneği bulunan) Z.. A..u adına verilmiştir. İcra ve dava dosyalarında davacı adına hareket eden vekil G.. M.. vekili değil, Z.. A.. vekilidir. Bu durumda takibin ve davanın kiralayan Z.. A.. tarafından açıldığının ve taraf teşkilinde bir eksiklik bulunmadığının,takip talebine ve dava dilekçesine davacı olarak G.. M.. isminin maddi hata sonucu yazıldığının kabulü gerekir. Mahkemece işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir …)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan takibe itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, kira sözleşmesinin Z.. A..'na vekaleten vekili G.. M.. tarafından imzalandığı, dava dilekçesinde davacı tarafın vekil olan G.. M.. olarak gösterildiği, vekilin kendi adına dava açma hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Mahkemece, kira sözleşmesinin Z.. A..'na vekaleten vekili G.. M.. tarafından imzalandığı, dava dilekçesinde davacı tarafın vekil olan G.. M.. olarak gösterildiği, vekilin kendi adına dava açma hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dosya kapsamına göre, takip talebinde alacaklı ve dava dilekçesinde davacı isminin Z.. A.. yerine vekili G.. M.. yazılmasının maddi hata olarak kabul edilip edilemeyeceği, noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle “maddi hata” kavramının irdelenmesinde yarar vardır:

Hemen belirtilmelidir ki, maddi hata (hukuki yanılma), maddi veya hukuki bir olayın olup olmadığında veya koşul veya niteliklerinde yanılmayı ifade eder (Dr. Ejder Yılmaz, Hukuk Sözlüğü, Doruk Yayınları, Birinci Baskı 1976, sayfa:208).

Burada belirtilen maddi yanılgı kavramından amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Bilindiği üzere 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Maddi hataların düzeltilmesi” başlıklı 183. maddesinde “(1) Tarafların veya mahkemenin dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir. Taraflardan birinin yazı veya hesap hatasını düzeltmesi sonucu yargılama uzamışsa, yargılama giderlerinin belirlenmesinde bu durum da dikkate alınır.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Kanunun “Hükmün Tashihi” başlıklı 304. maddesindeki “(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.

(2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir.”

şeklindeki hükümle de hükümdeki yazı ve hesap hatalarının düzeltilebileceği düzenlenmiştir.

Yine aynı Kanunun “Tarafta İradi Değişiklik” başlıklı 124. maddesindeki “(1) Bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkündür.

(2) Bu konuda kanunlarda yer alan özel hükümler saklıdır.

(3) Ancak, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi, karşı tarafın rızası aranmaksızın hâkim tarafından kabul edilir.

şeklindeki hükümle de hükümdeki yazı ve hesap hatalarının düzeltilebileceği düzenlenmiştir.

Yine aynı Kanunun “Tarafta İradi Değişiklik” başlıklı 124. maddesindeki “(1) Bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkündür.

(2) Bu konuda kanunlarda yer alan özel hükümler saklıdır.

(3) Ancak, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi, karşı tarafın rızası aranmaksızın hâkim tarafından kabul edilir.

(4) Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hâkim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hâkim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder.” şeklindeki düzenleme ile taraf değişikliğinin şartları düzenlenmiştir.

Açıklanan bu hükümlerden de anlaşılacağı üzere;

İki tarafın veya hakimin, zahir ve açık olan yazı ve hesap hataları HMK'nun 183/1. maddesine göre karar verilinceye kadar düzeltilebilir. Her ne kadar HMK'nun 183/1. maddesinde karar verilinceye kadar yazı ve hesap hatalarının düzeltilebileceği ifade edilmekte ise de, HMK m. 304/1 maddesinde yargılamanın bitmesinden sonrada maddi hataların düzeltilmesine de imkan verilmiştir. Mahkemece karar verilmiş ve karar taraflarına tebliğ edilmiş ise, bu halde mahkemenin karardaki açık hatayı düzeltebilmesi için tarafları dinlemesi gerekmektedir. Yapılan davet üzerine taraftar gelmedikleri takdirde düzeltme dosya üzerinden yapılacaktır.

Taraflardan birinin yazı veya hesap hatasını düzeltmesi sonucu yargılama uzamışsa, yargılama giderlerinin belirlenmesinde bu durum da dikkate alınacaktır (HMK m. 183/2).

Maddi hatanın düzeltilmesi davanın tarafının değişmesine yol açacaksa bu yola başvurulamaz. Çünkü bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkün olup (HMK. m. 124/1) karşı tarafın açık rızası olmaksızın görülmekte olan davanın tarafının değiştirilmesi mümkün değildir. Bununla birlikte, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi söz konusu ise, bu halde karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından bu düzeltme yapılacaktır (HMK. m. 124/3). Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, bu halde de hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilecek ve gerekli değişikliği yapabilecektir. (HMK m. 124/4).

Bu açık hükümler gözetilerek somut olay ele alındığında;

Bu açık hükümler gözetilerek somut olay ele alındığında;

Dosyadaki mevcut belge ve delillere göre; Z.. A.. tarafından G.. M..'ya 27.08.1999 tarihinde kendisine ait taşınmazlarını kiraya vermesi ve vekil tutması için vekaletname düzenlendiği, itirazın kaldırılması istemine konu takibin dayanağı 01.01.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin Z.. A..'na vekaleten G.. M.. tarafından imzalandığı, G.. M..'nun almış olduğu vekalete istinaden Z.. A..u adına Av.F.. I.. vekil tayin ettiği, dolayısıyla davacı vekili Av. F.. I..'ın G.. M.. vekili olmayıp Z.. A.. vekili olduğu anlaşılmaktadır.

Nitekim davacı vekili 01.10.2010 tarihli duruşmadaki beyanı ile davanın Z. A.. adına açıldığını, maddi hata sonucu dava dilekçesine vekil G.. M..'nun adının yazıldığını beyan etmiştir.

Tüm bu belgeler, takip talebine alacaklı ve dava dilekçesinde davacı isminin Z.. A.. yerine vekili G.. M.. yazılmasının maddi hatadan kaynaklandığını göstermektedir.

Hal böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen ve aynı hususlara işaret eden Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na 5311 sayılı Kanunu’n 29. maddesi ile eklenen “Geçici 7.madde” atfıyla aynı Kanunun 366. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 19.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6186, Karar No: 2012/26655, Tarih: 25.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/6186 E.  ,  2012/26655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Neticesi sebebiyle ağırlaşan “yüzde sabit izin” basit bir tıbbi müdahale ile giderilmesi mümkün olmayıp temel hapis cezasının TCK'nin 86/1. maddesi olarak düşünülmesi gerektiği gözetilmeden ve ayrıca mağdurun kendine kül tablası ile vurulduğunu belirtmesi ve raporunda saçlı deri sınırında kesi izi olduğunun belirtilmesi karşısında TCK'nin 86/3-e maddesi uygulanmadan yazılı şekilde hatalı uygulama yapılması aleyhe temyiz yokluğu sebebiyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14749, Karar No: 2011/9410, Tarih: 04.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14749 E.  ,  2011/9410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesspit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine bonolara dayalı takip başlattığını, müvekkilinin takibe konu bonolarda keşideci sıfatıyla yer alan ... Ltd. Şti'nin müdürü olduğu, takibe konu bonoları da şirket adına imzaladığını, ancak alacaklı tarafça sonradan müvekkilinin adınında bonolara eklediğini, bonoların bonolarda lehdar olarak yer alan dava dışı ...'nün dava dışı şirkette öğretmen olarak çalışması nedeniyle düzenlendiğini, borcun şirketin borcu olup müvekkiliyle ilgisi olmadığını belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin icra dosyasında temlik alacaklısı iyiniyetli üçüncü kişi olduğunu, senedin tarafları arasındaki ilişkiyi bilebilecek durumda olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre takibe konu bonoların ön yüzünde keşideci olarak dava dışı ... Ltd. Şti'nin kaşesinin olduğu, üzerinde de davacının isminin yazıldığı ve kaşede iki ayrı imzanın bulunduğu, bu durumda imzalardan birinin şirket adına, diğerinin de imza sahibinin şahsı adına atıldığının kabulü gerektiği gereçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 4.7.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10642, Karar No: 2012/1163, Tarih: 26.01.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10642 E.  ,  2012/1163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczacı olduğunu, davalı ile 15.9.2006 tarihli sözleşme imzaladıklarını, davalının 16.5.2007 tarihinde sözleşmeyi feshettiğini, açtığı dava sonucu ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/191 esas 2008/263 karar sayılı kararı ile fesih işleminin iptaline karar verilerek 9.7.2009 tarihinde kesinleştiğini,fesih tarihi ile feshin iptaline ilişkin kararın kesinleştiği tarih arasında iş yapamadığı için maddi zarara uğradığını, davalı ile yapacağı işten kazanacağı kardan mahrum kaldığını, gerçek zararının 300.000TL’nin üzerinde olduğunu,ayrıca manevi zarara da uğradığını ileri sürerek, fazlası saklı kalmak üzere 75.000TL maddi,15.000TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin feshedilmesinde kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, maddi tazminat davasının kısmen kabul kısmen reddine, manevi tazminat davasının reddine, 31.446,72 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.