muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21273, Karar No: 2014/4887, Tarih: 17.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/21273 E.  ,  2014/4887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/85421

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2009

NUMARASI : 2008/225 (E) ve 2009/652 (K)

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

20.09.2007 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayı ile ilgili kolluk görevlileri tarafından şüpheli olarak yakalanan sanığın, kendisini amcasının oğlu olan S.. Y.. olarak tanıtıp ona ait kimlik bilgilerini kullanması, olayla ilgili tüm tutanakların S.. Y.. adına tutulup sanık tarafından imzalanması ve S.. Y.. hakkında hırsızlık suçundan 27.09.2007 tarihli iddianame ile kamu davasının açılması karşısında, eylemin sübutu halinde oluşturacağı TCK'nun 268/1. maddesi delaletiyle aynı Yasanın 267. maddesi kapsamında düzenlenen "iftira" suçuna bakma, delilleri değerlendirme görevinin üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 17.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12162, Karar No: 2014/26721, Tarih: 25.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/12162 E.  ,  2014/26721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/41621

Mahkemesi : Avanos (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06/12/2013

Numarası : 2013/277 - 2013/330

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Sanığın 109 promil alkollü olarak araç kullandığı, bu kapsamda güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2427, Karar No: 2016/8547, Tarih: 23.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/2427 E.  ,  2016/8547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK'nun 134/8. maddesinde; "İhalenin feshini şikayet yolu ile talep eden ilgili, vaki yolsuzluk neticesinde kendi menfaatlerinin muhtel olduğunu ispata mecburdur" düzenlemesi yer almaktadır.

Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre satış bedelinin muhammen bedelin yüzde yüzünün üstünde olması halinde zarar unsuru oluşmayacağından, ihalede zarar unsurunun gerçekleşmediğinin kabulü gerekir. Bu durumda ihalenin feshi istemi zarar unsuru yokluğu nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddedileceğinden fesih isteyen aleyhine ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına hükmedilemez.

Somut olayda ise, ihaleye konu taşınmazın muhammen bedeli 550.000,00 TL olup, taşınmaz 1. açık arttırmada en yüksek pey süren alacaklıya muhammen bedelin altında 531.000,00 TL bedelle satılmıştır. Bu durumda şikayetçinin menfaatinin muhtel olacağı tartışmasızdır.

O halde mahkemece, ihalenin feshi istemlerinin esası incelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6990, Karar No: 2024/13499, Tarih: 19.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6990 E.  ,  2024/13499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/275 E., 2024/592 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 17. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/506 E., 2023/280 K.

Taraflar arasındaki iş kazasının tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 18.10.2010 tarihinde ...de uçak temizlik işçisi olarak işe başladığının, bu çalışması bagaj hizmetleri işçisi ve temizlik ve uçak altında yükleme ve boşaltma işçisi olarak devam ettiğinin, müvekkilinin işverende çalışmış olduğu süre zarfı içerisinde maruz kaldığı meslek hastalıkları ve geçirmiş olduğu iş kazaları nedeniyle uğramış olduğu maddi ve manevi zararların tazmini amacıyla Bakırköy 5 İş Mahkemesinin 2016/517 Esas sayılı dosyası ile tazminat davası açıldığını, Mahkemece 18.10.2017 tarihli celsede müvekkilindeki rahatsızlıkların meslek hastalığı olduğuna, iş kazası geçirildiğine ve maluliyet oranının tespitine dair SGK ve işveren hasım gösterilmek üzere dava açmak için süre verildiğini, müvekkilinin 03.12.2012 tarihinde vardiya bitiminde evine gitmek için binmiş olduğu servis aracında E-5 karayolu üzerinde seyir halinde iken kaza yapan araçta belini inciterek iş kazası geçirdiğini, 26.01.2012 tarihinde araç yıkarken ayağının kayması sonucu sol ayağının diz kısmına ve sağ ayağının üzerine düşmesi sonucu iş kazası geçirdiğini, uçak temizlik işçisi olarak görev yaptığı esnada her iki gözüne de kimyasal maddeler kaçtığını ve gözlerinde görme kaybına yol açtığını, müvekkilinin işe girerken hiçbir hastalığının bulunmadığına dair sağlık raporu alındığını ve davalı işverene teslim edildiğini, çalıştığı esnada yapmış olduğu işten dolayı ve çalışmış olduğu ağır şartlardan dolayı meslek hastalığına düçar kaldığını bu durumda müvekkilinin maluliyetine ve hayat standartının düşmesine sebebiyet verdiğini, müvekkilinin tam teşekküllü bir devlet hastanesine sevki sağlanarak tüm tetkik ve incelemelerin yapılıp davalı tarafta çalışmış olduğu süre zarfı içerisinde meydana gelmiş olan meslek hastalıklarının ve iş kazalarının tespit edilmesi talep edilmiştir.

II.CEVAP

II.CEVAP

1.Davalı ...Ş. vekilinin cevap dilekçesinde özetle; müvekkili olan davalı ...Ş. 20.08.2008 tarihinde kurulduğunu, şirket temsil, yolcu trafik, yük kontrolü, haberleşme, ramp, uçak hat bakım, uçuş operasyon, ulaşım, ikram, gözetim ve yönetim, uçak özel güvenlik hizmet ve denetimi hizmetlerini yapmak amacıyla kurulmuş bir şirket olduğunu, davacı ...'in, şirkette bagaj hizmetleri işçisi olarak görev yaptığını, iş akdi 17.07.2015 tarihinde emeklilik talebi ile istifa ettiğini, davacının işten ayrıldığı Temmuz 2015 tarihinde aylık net ücreti 1.208 TL olduğunu, tüm ödemeler ayrıntılı olarak bordroda gösterilerek davacının banka hesabına ödendiğini, Bakırköy 5. İş Mahkemesinin 2016/517 Esas dava dosyasında SGK'dan gelen raporda davacının maluliyetinin bulunmadığını, yardıma muhtaç olmadığını ve kontrol gerekmediğine karar verildiğini, davacı şirkette bagaj işçisi olarak çalışırken sağlık sebepleri nedeniyle kendi talebi üzerine önce temizlik işine alındığını daha sonra da kayıp bagaj bölümünde görevlendirildiğini, davacının dilekçesinde bahsettiği iş kazalarının iddia ettiği meslek hastalığı ile ilgisi olmadığını, aralarında illiyet bağını gösteren bir delilin de olmadığını, söz konusu hastalığın meslek hastalığı olduğuna dair öncelikle illiyet bağının kurulması gerektiğini, davacının SGK tarafından verilen raporlarla maluliyetinin bulunmadığı tespit edildiğini, iş bu sebeple davanın da reddini talep etmiştir.

2.Davalı SGK vekilinin cevap dilekçesinde özetle; davaya karşı zamanaşımı itirazında bulunmuş, esasa ilişkin beyanlarında ise Kurum tarafından sürekli iş göremezlik durumunun belirlenmesi için yapılan tespitlerin 5510 sayılı Kanun uyarınca yasal mevzuat çerçevesinde yapıldığını, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinin meslekte kazanma gücünün ne oranda azaltılacağı hakkındaki esasların mevzuatta belirtildiğini, Mahkemece gerçekleştirilecek tespitlerde de esas alınması gerektiğini, davacının maluliyetinin tespitine ilişkin taleplerinin 506 sayılı Kanun'daki düzenlemeler kapsamına girdiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın dava şartı yokluğundan, usulden reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili; Mahkeme tarafından 03.12.2011 ve 26.01.2012 tarihli iş kazalarına ilişkin başvuruları bulunmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de 17.07.2020 ve 30.09.2020 tarihli başvurularının bulunduğu, müvekkilinin iş kazaları sonucu maluliyetinin oluştuğunu belirterek Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16776, Karar No: 2014/12317, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16776 E.  ,  2014/12317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2012/529-2013/372

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16125, Karar No: 2014/17455, Tarih: 03.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16125 E.  ,  2014/17455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 8. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/239-2013/154

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davalı bankaya Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının sorulduğunu, davalı bankanın cevap vermeyerek taleplerinin zımnen reddedildiğini ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların tahakkukuna bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25.20 TL harcın istek halinde iadesine, 3.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7028, Karar No: 2023/6952, Tarih: 09.10.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/7028 E.  ,  2023/6952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/309 E., 2019/1264 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tokat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.12.2018 tarihli ve 2017/248 Esas, 2018/463 ... Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5271 ... Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 26.12.2019 tarihli ve 2019/309 Esas, 2019/1264 ... Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 31.01.2022 tarihli ve Bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın talimat sonrası dönemde hesabı aktif olarak kullanmak suretiyle Bank Asyaya destek olduğuna

2. Sanığın örgütle iltisaklı Aktif Eğitimciler Sendikası ve Tokat Çalışanları Kültür Derneği üyeliklerinin bulunduğuna

3. Tanık beyanlarında, sanığı 17/25 Aralık 2013 tarihinden önceki dönemlerde kendilerinin de bulunduğu sohbet toplantılarında gördüklerine

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Oluş, iddia, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin beraate yönelik kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.