muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/18347, Karar No: 2011/3669, Tarih: 03.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/18347 E.  ,  2011/3669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaza enerji nakil hattı geçirilmek suretiyle 1972 yılında el atıldığı anlaşılmıştır.

30.06.2010 günü yürürlüğe giren 5999 sayılı yasa uyarınca tarafların uzlaşması esas ise de; davacı taraf uzlaşmayacağını dilekçe ile beyan ettiğinden işin esasının incelenmesinde;

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 24.05.2006 günü yürürlüğe giren 5496 sayılı Yasa ile değişik 15/C maddesi gereğince irtifak hakkının idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, Hazine adına tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından irtifak hakkının tesciline ilişkin bölümün çıkartılmasına, yerine, “irtifak hakkının idare adına tesciline” cümlesinin yazılmasına

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 03.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2799, Karar No: 2014/7066, Tarih: 28.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2799 E.  ,  2014/7066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2010/544-2013/247

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 14.12.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davacılar, babalarından kalan 3 parsel sayılı taşınmazdaki miras paylarını davalı ve dava dışı kardeşlerinden sözlü olarak satın aldıklarını ve üzerine 4 katlı bina inşa ederek 1990 yılından beri oturduklarını, davalı dışındaki kardeşlerinin paylarını tapuda devrettiklerini, ancak davalının payını

devretmediğini oysa bugüne kadar hiçbir itirazının olmadığını belirterek TMK'nın 724. maddesi gereğince davalı payının iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı ise, payını davacılara satmadığını, binayı da anne ve babasının yaptırdıklarını savunmuştur. Dosya kapsamına ve toplanan delillere göre binanın davacı tarafından davalının muvafakatıyla yaptırıldığı ispat edilemediği gibi davalının 20 yıldır davacıların kullanmalarına itiraz etmemesi de mülkiyet hakkından vazgeçtiği anlamına gelmez. Bu nedenle davacıların iyiniyetli oldukları ispatlanamamıştır.

Davacılar yararına TMK'nın 724. maddesi gereğince tescil koşulları gerçekleşmediğinden davanın reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, 28.5.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21067, Karar No: 2015/10109, Tarih: 11.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21067 E.  ,  2015/10109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vd. ile davalı ... arasındaki davada ... Aile Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 16.12.2013 günlü ve 2013/1102-1096 sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.11.2014 gün ve Hukuk 2014/374543 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar tarafından açılan davada, davacıların davalıyı evlat edinme talebinde bulundukları, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Söz sonusu kararda, ergin olan davalının nüfus kaydına ana baba adı olarak davacıların isimlerinin yazılmasına dair hüküm bulunduğu görülmüştür.

Türk Medeni Kanununun 314/4.maddesinde "Eşler tarafından birlikte evlat edinilen ve ayırt etme gücüne sahip olmayan küçüklerin nüfus kaydına ana ve baba adı olarak evlat edinen eşlerin adları yazılır." hükmünün bulunduğu, bu sebeple, ayırt etme gücüne sahip ergin kişilerin evlat edinilmesi halinde, nüfus kayıtlarına ana ve baba adı olarak evlat edinen eşlerin isimlerinin yazılacağına dair bir düzenlemenin bulunmadığı açıktır.

Bu itibarla mahkemece, ergin olarak evlat alınan davalı ...'nin nüfus kaydındaki anne ve baba adı olarak evlat edinenlerin adının yazılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.'nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4289, Karar No: 2012/7259, Tarih: 10.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4289 E.  ,  2012/7259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itirazın sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.07.2012 gün ve 2012/2742 Esas 2012/4642 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, borçlunun .....A.Ş.’nde bulunan teminatının paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan alacaklının alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayanmadığını; ödeme emri tebliğinin de yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptali ile davalıya ayrılan paranın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkili ile dava dışı borçlu arasında akdedilen 01.06.2010 tarihli sözleşme ile 108.000,00 USD’nin 02.07.2010 tarihinde teslimi hususunda anlaşıldığını, buna karşılık sözleşme tarihinde 170.000,00 TL ödediklerini fakat belirlenen vadede söz konusu dövizin verilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, İİK'nun 142. maddesinde düzenlenen sıra cetveline itiraz davasında ispat külfeti davalıya düşeceği, davalının alacağının mevcut olduğunu ispatlaması gerekeceği; bononun her zaman düzenlenebilecek belgelerden olduğu ve bu tür davalarda alacağın varlığını ispat açısından yeterli delil olarak kabul edilemeyeceği, somut olayda davalı tarafın cevap dilekçesinde savunduğu 02.07.2010 tarihinde teslim edilecek döviz için bir ay öncesinden yüklü bir ödeme yapılmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, ayrıca yevmiye defterinin kapanış tasdikinin yaptırılmamış olmasının da davalı lehine delil olmasını şüpheli hale getirdiği gerekçesiyle davanın kabulü ile Adana 7. İcra Müdürlüğünün 2010/7732 sayılı dosyasında 21.10.2010 tarihli sıra cetveli ile davalı alacağına tahsis edilen tutardan, davacı alacağının tamamının ödenmesine, bakiye bir kısım kalır ise bunun davalıya bırakılmasına dair verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 05.07.2012 tarih 2012/2742 Esas 2012/4646 Karar sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacının, aynı sıra cetveline yönelik şikayet davasının Dairemizin 2012/235 Esas ve 221/0563 Karar sayıl ilamıyla bozulduğu ve şikayet davasının derdest olduğu anlaşılmaktadır. Anılan şikayette, şikayetçi vekili, şikayet olunanın takip dosyasındaki ödeme emrinin tebliğinin usulsüz olduğunu ve takibin kesinleşmemesi nedeniyle şikayet olunanın haczinin geçerli olmadığını ileri sürerken, eldeki davada da aynı olguları muvazaanın delil olarak ileri sürmüştür. Her iki davanın sonucu bir birini etkileyecek nitelikte olduğundan davaların birleştirilerek görülmesinde yarar bulunmaktadır. Bu nedenle, her iki davanın birleştirilmesi veya şikayet davasının sonucunun beklenerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bu nedenle bozulması gerekirken, kararın sehven yazılı şekilde bozulması doğru olmadığından Dairemizin 05.07.2012 tarih 2012/2742 Esas 2012/4642 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak kararın yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 05.07.2012 tarih 2012/2742 Esas, 2012/4642 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçeyle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21556, Karar No: 2014/4190, Tarih: 11.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/21556 E.  ,  2014/4190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/97410

MAHKEMESİ : Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2009

NUMARASI : 2008/388 (E) ve 2009/38 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan E.. T.. 09.02.2008 günlü kolluk ifadesinde, “09.02.2008 günü saat 02:30 sıralarında aracı ile Cinnah Caddesinden Atakule kavşağına doğru seyir halindeyken, aracının önüne daha önceden görmediği 1.85/1.90 cm boylarında 85/90 kg civarında sarı saçlı birinin atladığını, çarpmamak için manevra yaptığını ve daha sonra durduğunu, bu kişinin aracının yanına doğru geldiğini, aracının sağ yan camını açtığını, konuştuğu sırada bu kişinin aniden araç içine elini uzatarak ön konsol üzerinde açıkta duran 356 983 012 923 154 İMEİ numaralı cep telefonunu alarak kaçtığını, aracı ile arkasından gittiğini, ancak bu esnada plakasını net olarak göremediği başka bir aracın yolunu kestiğini, telefonunu alan kişinin kaçtığını, şikayetçi olduğunu” beyan ettiği; 09.02.2008 tarihli fotoğraf teşhis tutanağında, katılanın Y,, Y,,’ı teşhis ettiğinin belirtildiği; yeniden ifadesine başvurulan katılanın aynı tarihli ifadesinde, “Y.. Y..’ı kesin olarak teşhis ettiğini” söylediği; 11.02.2008 tarihli fotokopiden ibaret yakalama tutanağında, “saat 01:00 sıralarında Hoşdere Caddesi üzerinde görevli polis ekibinin yanına giden E.. T..’in cadde üzerinde beklemekte olan M.S..’yu göstererek 09.02.2008 günü cep telefonunu alan kişi olduğunu belirtmesi üzerine sanığın yakalandığı”; katılanın 11.02.2008 tarihinde “Telefonunu alan kişinin fotoğraflarından teşhis ettiği Y..Y.. değil, M.. S.. olduğunu” ifade ettiği; 21.01.2011 tarihli oturumda katılanın, “Olay günü gece otomobil ile Hoşdere caddesinde seyir halindeyken iki kişinin aracının önüne çıktığını, durmak zorunda kaldığını, arkadaşı

Ömer’in arkada yattığını, travesti olduğunu anladıkları bu kişilerin kapıyı açtıklarını, o arada cep telefonunun çalındığını hissettiğini, ertesi gün aynı yere gidip bir başkasının da cep telefonunun aynı şekilde çalındığını öğrendiğini ve sanığı orada görünce tanıdığını, aracın içerisinden cep telefonunu çalan kişinin sanık olduğunu, kesin olarak teşhis ettiğini, hiçbir tereddütünün olmadığını” söylediği, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediğinin anlaşıldığı olayda;

1) Katılan E.. T..’in tek delil niteliğindeki teşhiste çelişkiye düştüğünün anlaşılması karşısında; 11.02.2008 tarihli fotoğraf teşhisine esas alınan fotoğrafların dosyaya getirtilip, sanığa ait olup olmadığı, bu fotoğrafların hangi olay ve/veya olaylarla ilgili ve ne zaman emniyet kayıtlarına girdiği hususları araştırılmaksızın, ayrıca sanığın duruşmada gözlemlenip eşkal bilgilerinin (fiziksel özellikleri) tutanağa geçirilerek, katılanın ifadesinde verdiği bilgilerle örtüşüp örtüşmediği tespit edilmeden,

2) Hırsızlandığı iddia edilen cep telefonunun suç tarihi ile sonrasında, nerede ve kimler tarafından kullanıldığına ilişkin GSM operatörlerinden HTS raporları alınarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden,

3) Katılanın soruşturma ve kovuşturma evresinde alınan ifadeleri arasındaki çelişki giderilmeden,

4) Katılanın 21.01.2011 tarihli oturumda alınan ifadesinde yanında olduğunu belirttiği “Ömer” isimli arkadaşının açık adres ve kimlik bilgileri tespit edilip, tanık sıfatıyla ifadesine başvurulup olaya ilişkin bilgi ve görgüsü sorulmadan, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

5) Hükme dayanak yapılan ve onaysız fotokopiden oluşan yakalama tutanağına dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulup, 1412 sayılı CMUK'nın 161 ve 5271 sayılı CMK’nın 169. maddelerine aykırı davranılması,

6) Sanığın, 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları

kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Mesut (Merve)...’nun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3743, Karar No: 2022/977, Tarih: 26.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/3743 E.  ,  2022/977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili ile davalı vekilince talep edilmiş, davalı vekilince duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 14/12/2021 Salı günü davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan tarafların vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; davalı ... Genel Başkanı ...'nun 21/11/2017 tarihindeki TBMM Grup Toplantısında, bir takım belgeler açıklayacağını belirterek müvekkillerinden Cumhurbaşkanı ...’ın yakınlarının yurt dışına milyonlarca dolar para transfer ettiğini iddia ettiğini, 28/11/2017 tarihinde ise "....Yurt dışına milyonlarca dolar para aktarıldığını ispat ediyorum." şeklinde elinde salladığı ancak göstermediği ve basına da dağıtmadığı belgeler ile müvekkillerine iftirada bulunduğunu, 28/11/2017 tarihinde maddi gerçeklikten uzak olan bu iddialar üzerine taraflarınca vekil olarak basın açıklaması yaptıklarını, müvekkillerinin vergi kaçırmak için yurt dışına milyonlarca dolar aktarmadığını, bunu ispat edecek gerçek bir belgenin olmadığını, davalının bugüne kadar, 21/11/2017 tarihindeki iddiasını ispat eden gerçek bir belgeyi de kamuoyu ile paylaşmadığını, davalının 19/12/2017 tarihinde ise ... adlı televizyon kanalında yayınlanan özel bir programda yaptığı konuşmada hakaret ve iftiralarına devam ettiğini, söz konusu programda davalının Man Adası belgelerini ispatlayamadığı gibi, müvekkillerine gerçek dışı ithamlar isnat ederek ağır hakaretlerde bulunduğunu, müvekkillerinden Cumhurbaşkanı ... tarafından yargının yönlendirildiği ve devletin gücünün özel intikam amacıyla şantaj ve baskı unsuru olarak kullanıldığını iddia ettiğini, davalının müvekkilleriyle irtibatlandırdığı ancak bu irtibatı hiçbir surette ispat edemediği Man adasındaki birtakım şirket ve bu şirketlerle ilişkili belgeler üzerinden manipülasyon yaptığını, söz konusu programın bir bölümünde müvekkillerini vergi cennetlerinde şirket kurmakla itham ettiğini, davalının müvekkillerini "vergi kaçıran" ve

"kara para aklayan" kişiler olarak kamuoyuna sunduğunu, müvekkillerini vatana ihanetle suçladığını ve halkın nazarında itibarsızlaştırmaya çalıştığını, davalının söz konusu televizyon programındaki iddialarının ve hakaretlerinin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını ve bu programda sarf edilen ifadeler ile müvekkillerinin kişilik haklarının ağır bir şekilde zedelendiğini belirterek davacılardan ... için 250.000,00 TL, ... için 125.000,00 TL ve ... için 125.000,00 TL olmak üzere toplam 500.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin konuşmasında hakaret kapsamında görülebilecek sözler bulunmadığını, söz konusu konuşmadaki tüm olguların gerçek olduğunu ve tamamının taraflarınca ispat edilebileceğini, önce Başbakanlık şimdi ise Cumhurbaşkanlığı makamında bulunan davacı ... ile yakınları hakkındaki kamuoyunu ilgilendiren bilgilerin, kamuoyu ile paylaşılmasında kamu yararı bulunduğunu, ifade özgürlüğü kapsamında ileri sürülen değerlendirmelerdeki olgular yönünden AİHM’nin tam bir ispat aramadığını, AİHM’nin basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulmasının gerekli bulunmadığına hükmettiğini, AİHM uygulaması irdelendiğinde müvekkilinin kullandığı ifadelerin değer yargısı kapsamında görüleceği ve bu durumda tam bir ispat gerekliliğinin bulunmadığını, müvekkilinin iddialarını 28/11/2017 tarihli TBMM Grup Toplantısı sırasında tamamen ispatladığını, bu iddiaların dayanağı olan banka dekontları ve swift belgelerinin basın mensuplarına dağıtıldığını ve tüm kamuoyunun bu belgeleri görmesinin sağlandığını, Yargıtay, Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları irdelendiğinde görüleceği üzere görünür gerçeklik kapsamında kalan olay ve olgu açıklamalarının asla yaptırıma maruz bırakılamayacağını, Anayasanın 26.maddesi ve AİHM 10/2. maddesine göre müvekkilinin açıklamalarının ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını, yine AİHM içtihatlarına göre özel kişilerden farklı olarak siyasetçilerin ve kamuoyunun önündeki yakınlarının; kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih ettiğini, halkın ve aynı zamanda diğer siyasilerin yakın denetimine kendilerini açık kıldıklarını, bu nedenle rahatsız edici olsa da en ağır eleştiriye dahi katlanmak yükümlülüğü altında bulunduklarını, bahsi geçen açıklamaların davacıların onur ve saygınlığını rencide etme kastı taşımadığını, müvekkilinin açıklamalarının kamuyu bilgilendirmeye matuf, delillerle destekli, tamamen gerçeklere dayalı, güncel konulara ilişkin olduğunu, davaya konu eleştirilerin görünür gerçeklik kapsamında kaldığını ve davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturmayacak nitelikte olduğunu; müvekkilinin muhalefet etme görev ve yetkisinin bir gereği olarak kamu yararı çerçevesinde, toplumu aydınlatma güdüsüyle hareket ettiğini, ayrıca dava konusu açıklamaların Anayasanın 26. maddesi ile güvence altına alınmış olan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti kapsamında ele alınması gerektiğini, siyasetçilerin, kamuya mal olmuş kişiler ve kamu görevlileri yönünden kişilik haklarına yönelik koruma zırhının kabul edilebilir ölçüden fazla genişletilmesinin iç hukukumuzun bir parçası olan İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin 9. ve 10. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağını, müvekkilinin açıklama ve değerlendirmelerinin tamamen gerçek olgu ve olaylara dayalı olduğunu, bunların tamamının taraflarınca kanıtlanacak nitelikte olduğunu, gerçeklik, kamu yararı, güncellik ve anlatımda özle biçim dengesinin korunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.