muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10832, Karar No: 2015/15604, Tarih: 28.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/10832 E.  ,  2015/15604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ücret, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Alt işveren işçisi olarak davalı belediyede çalışan davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., davacının taşeron şirket işçisi olduğunu ve davanın husumetten reddi gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılarca temyizi üzerine; Dairemizce, davalılardan ...'nin devralan işveren sıfatı ile fazla çalışma ve genel tatil alacakları yönünden tüm çalışma döneminden sorumlu tutulması gerektiği ve fazla çalışma ile genel tatil alacakları yönünden işyeri kayıtları getirtilerek yeniden inceleme yapılması gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır.

Somut olayda; davalı ...'nin, davacının son alt işvereni olmasına rağmen, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarından sadece kendi dönemi ile sorumlu tutulduğu anlaşılmaktadır. Daha önce de aynı sebeple bozma yapılmasına ve mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen bozma gereklerinin yerine getirilmediği anlaşıldığından, davalı şirketin devralan işveren sıfatı ile davacının tüm çalışma süresinden sorumlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

3-Fazla çalışma ve genel tatil alacakları bakımından, araştırma ve incelemeye yönelik yapılan bozma üzerine aldırılan bilirkişi raporundaki miktarın bozma öncesi aldırılan rapordan daha yüksek olduğu ve ilk rapordaki miktarın davalı lehine usuli kazanılmış hak teşkil ettiği kabul edilerek sonuca gidildiği anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda hesaplanan miktar değil de, mahkemece bozma öncesi hüküm altına alınan miktarların taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturacağı gözetilmeden sonuca gidilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16797, Karar No: 2014/4892, Tarih: 25.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/16797 E.  ,  2014/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/145886

MAHKEMESİ : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

NUMARASI : 2011/244 (E) ve 2012/116 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hapis cezasına hükmedildiği halde 5237 Sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasında yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemişse de 5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesine göre anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın, kasten işlenmiş suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında; infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanığın, katılanın oturduğu kafede, masa üzerine bıraktığı cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı yasanın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Sanığın, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin bulunmaması ve çalınan telefonun polis tarafından bulunarak iade edilmiş olması nedeniyle giderilebilecek bir zararın bulunmaması karşısında; hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; sanık hakkında hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 25/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1821, Karar No: 2010/5133, Tarih: 10.05.2010

9. Ceza Dairesi 2009/1821 E., 2010/5133 K.

**9. Ceza Dairesi 2009/1821 E., 2010/5133 K.**

**- FAİZ TALEBİ

- HAKSIZ TUTUKLULUK NEDENİYLE TAZMİNAT

- ISLAH**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 141 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 83 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 84 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İcranın geri bırakılması talebi ile ilgili olarak mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 04.02.1948 gün ve 10-3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi, ilk hükmün Yargıtay'ca bozulmasından sonra "ıslah" suretiyle talepte bulunulmasının mümkün olmadığı gözetilmeden bozma sonrası ileri sürülen faiz isteminin reddi yerine kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle (BOZULMASINA), bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün fıkrasından faize hükmedilmesine ilişkin 3. bendin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.05.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9028, Karar No: 2014/11975, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9028 E.  ,  2014/11975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2012/203-2014/42

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6711, Karar No: 2018/15062, Tarih: 24.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6711 E.  ,  2018/15062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmolunan maddi tazminat, yoksulluk nafakası, reddedilen tazminat talepleri ve kişisel ilişki yönünden; davacı-davalı kadın tarafından ise maddi tazminat miktarı, manevi tazminat talebinin reddi ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece 2007 doğumlu ortak çocuk .... ile baba arasında kişisel ilişki kurulurken baba yanında yatılı olmayacak şekilde bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Ayrıca, çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygularını tatmin etmeye elverişli ve yeterli değildir.

Velayeti davacı-davalı anneye bırakılan ortak çocuk ile baba arasında, daha uygun süreli ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurmak gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın ...'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 176.60 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Yavuz'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.12.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/1933, Karar No: 2009/2607, Tarih: 02.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1933 E.  ,  2009/2607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.03.2006 gününde verilen dilekçe ile yola müdahalenin meni ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.04.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle davalının savunması ile Menderes Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/301 D.İş esası sayılı dosyasında 17.02.2006 tarihli fen bilirkişisi Yahya Der'in rapor ve krokisinin kararın eki olduğunun anlaşılmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 02.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5562, Karar No: 2021/3237, Tarih: 31.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/5562 E.  ,  2021/3237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında açıklandığı ve Dairemizin benzer birçok kararında vurgulandığı üzere; belgelerde sahtecilik suçlarında kast, zarar vermek bilinci ve iradesi olarak kabul edilmelidir. Mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan fail de mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından kastın varlığı ileri sürülemez. Ancak doğal olarak, rıza üzerine başkasının imzasını taklit eden failin, mağdura herhangi bir zarar vermeyeceği kanısı ile hareket ettiği sabit olmalıdır. Mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanması zorunludur. Mağdurun rızası açık olabileceği gibi zımni de olabilir. Özellikle iki kişi arasındaki ilişkiler, böyle bir rızanın varlığını ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimsede suç kastının varlığı kabul olunamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın ciranta ... İleri’ye olan borcu nedeniyle keşide etmiş olduğu çeki babası ... ...’un bilgi ve rızası dışında ciro etmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda, sanığın savunmasında, suç kastının olmadığını, Burak Tabildot isimli işyerinin sahibi olduğunu, kendi çek hesabı olduğunu, ... İleri isimli şahsa ticari ilişki nedeniyle çeşitli zamanlarda birden çok çek keşide ettiğini, bu çeki keşide ettikten sonra ... İleri isimli şahsın teminat olarak babasının da ciro etmesini istemesi üzerine babası ...’in bilgisi ve rızası ile suça konu çekte babasını lehtar olarak gösterip ciroladığını, o dönemde bu şekilde birden çok işlem yaptığını, bir çoğunun borcunu ödediğini ancak suça konu çekin bedelini ödeyemediğini, babasının doğrudan ciro imzasını gördüğü için imzanın kendisine ait olmadığını söylediğini, olayın üzerinden zaman geçtiği için hatırlamamış olabileceğini savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; sanığın babası ...ile ... İleri isimli şahısların duruşmaya çağrılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri, tanık ...’tan suça konu fiilin işlenmesinden önce rızasının bulunup bulunmadığı, ... İleri’den ise sanıktan daha öncesinde de benzer şekilde çek alıp almadığı hususlarının sorulması, sanığın bu şekilde başka şahıslara da çek keşide edip etmediği ve herhangi bir ödeme yapıp yapmadığının araştırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1087, Karar No: 2016/7522, Tarih: 18.04.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/1087 E.  ,  2016/7522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülemiştir.

Ancak;

1-CMK’nın 225/1. maddesine göre hükmün konusunun iddianamede anlatılan eylemlerle sınırlı bulunması ve davaya konu iddianame ile "orman muhafaza memuru olan müşteki ...'nin sanık ... hakkında orman suç tutanağı tanzim etmesi nedeniyle, sanık ...'ün, müştekinin odasına gelerek "sen bana zabıt tutamazsın seni pişman ederim, dizlerime kapanacaksın" biçiminde sözlerle tehdit ettiği, aynı gün müştekiyi sokakta gören temyize gelmeyen sanık ... ve sanık ...'ün müştekiye sinkaflı küfür ederek "seni Karıncadüzünde yaşatmayacağız, derhal evini yükle ve s.ol git" biçiminde sözlerle tehdit ve hakaret ettiklerinden bahisle dava açılması karşısında, Yerel Mahkemece "suç tarihinde her iki sanığın orman işletme müdürlüğünde orman muhafaza memuru olarak çalışan müştekinin kendilerine Orman Kanununa muhalefet suçu nedeniyle suç tutanağı düzenlemiş olmaları nedeniyle orman işletme müdürlüğüne geldikleri ve müştekiye yönelik sinkaflı sözlerle hakaret edip, birlikte hakaret ederek yine müştekiye yönelik "seni pişman ederiz, dizlerimize kapanırsın diyerek tehdit ettikleri" biçimindeki kanuni ve oluşa uygun olmayan gerekçeyle mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de,

a-Dosya kapsamına göre, olayın tek tanığı olduğu anlaşılan ...'ın aşamalarda, sanık ...'ün müşteki ile bulundukları odada müştekiye hitaben "sen benim hakkımda nasıl zabıt tutarsın, pişman ederim seni, benim ayaklarıma kapanırsın, senin yaptığını sana ödeteceğim, ayaklarıma kapanacaksın" biçiminde sözlerle tehdit ettiğini ifade etmesi karşısında, hangi delillere dayanarak sanık ...'ün temyize gelmeyen sanık ... ile müştekiyi birlikte tehdit ettiği ve müştekiye hakaret ettiği karar yerinde tartışılıp açıklanmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Hakaret eyleminin gerçekleştiği Orman İşletme Müdürlüğü içerisinde bulunan müştekiye ait odanın ne şekilde aleni bir yer olduğu açıklanmadan, TCK’nın 125/4. maddesi ile cezada artırım yapılması,

c-)TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

c-)TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

d-)Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan ... gün ve ... sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, bozma kararının 1412 sayılı CMUK’nın 325. maddesi gereğince hükmü temyiz etmeyen sanık ...'e de sirayet ettirilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11623, Karar No: 2013/6758, Tarih: 04.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/11623 E.  ,  2013/6758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinde, “... Barolar Birliği Yönetim Kurulunca, baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle uygulanacak tarife o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak Adalet Bakanlığına gönderilir. (Ek cümle:16.06.2009 - 5904 S.K./35.mad) Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktuolarak belirlenir.

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.” düzenlemesi yer almakta olup; açık yasal düzenleme karşısında, 6183 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklanan davada, öngörülen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının davacı lehine vekalet ücretine ilişkin bendinde yazılı olan '' 3.302,28 '' rakamlarının silinerek, yerine '' 1.200 '' rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.