muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/986, Karar No: 2020/970, Tarih: 13.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/986 E.  ,  2020/970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, şikayet dışı borçlu hakkında Kayseri 7. İcra Müdürlüğünün 2013/4693 E. sayılı dosyasında takip başlatıldığını, borçluya ait 38.08.535 ve 38.08.615 plaka sayılı iş makineleri üzerine 12.06.2013 tarihinde haciz konulduğunu, araçların satışı için 05.11.2013 tarihinde satış avansının yatırıldığını, iş makinelerinin şikayet olunan ... İnş. San ve Tic. Ltd. Şti’nin alacaklı olduğu Kayseri 5. İcra Müdürlüğünün 2014/7909 E. dosyasında satışının yapıldığını ve elde edilen paraların şikayet olunan dosya alacaklısına ödendiğini, müvekkilinin haciz tarihlerinin daha önce olduğunu ve alacağının 1. sırada olması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvellerinin iptali ile satış bedellerinin müvekkilinin takip dosyasına ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlardan ... İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunanlardan ..., şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin alacaklı olduğu icra dosyasına iş makineleri üzerine konulan hacizlerin düşmüş olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.02.2018 tarihli ve 2016/4 Esas, 2018/1 Karar sayılı kararında, İİK’nın 106. maddesinde öngörülen süreler içinde satış istemiş olması halinde icra müdürlüğünce sebep gösterilecek satış talebinin reddi ile satış yapılmaması kararının aleyhine icra mahkemesine şikayet yolunca başvurulmamış olması haczin düşmesini gerektiğini belirtilmiştir.

Somut olayda şikayetçinin ihtiyati haczinin 29.06.2013 tarihinde kesinleştiği ve süresinde satış talebinde bulunarak satış avansının yatırıldığı halde satış yapılmaması ve icra müdürlüğünce satış talebinin reddedilmiş olması nedeniyle şikayetçi haczinin düştüğü gerekçe gösterilerek sıra cetveli düzenlenmiştir.

Bu durumda mahkemece, şikayetçinin 29.06.2013 tarihli hacizlerinin altı aylık yasal satış isteme süresi içerisinde satış talebinde bulunması ve satış avansını yatırması nedeniyle ayakta olduğu göz önünde bulundurularak sıra cetvelleri düzenlenmesi gerektiğinden sıra cetvellerinin iptaline karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeye dayalı şikayetin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcın talep halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2689, Karar No: 2015/4544, Tarih: 15.09.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2689 E.  ,  2015/4544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça azmettirme, iştirak halinde kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs etme, bu suça yardım etme ve azmettirme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Dairemizin 05.03.2015 gün ve 2014/4410 E - 2015/1230 sayılı kararı ile katılan .. vekilinin 07.06.2013, 10.06.2013 ve 25.06.2013 tarihli temyiz dilekçelerinin kapsamı dikkate alınarak sanık .. hakkında mağdur ..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan kurulan beraat hükmü ile aynı mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan sanık .., kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan sanık .., kasten öldürmeye teşebbüse azmettirme suçundan sanık .. hakkında açılan ancak hüküm kurulmayan davalar hakkında da temyiz isteminde bulunulduğundan, hakkında görüş bulunmayan bu hüküm ve kamu davaları ile ilgili ek tebliğname düzenlenmesi talep edildiği halde, 04.05.2015 tarihinde düzenlenen ek tebliğnamede sanık .. hakkında mağdur ..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan verilen beraat hükmü yönünden esasa dair görüş bildirilmeyerek bu suçtan hüküm kurulmadığı gerekçesi ile bozma talep edildiği anlaşılmakla, sanık .. hakkında mağdur ..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan verilen beraat hükmü hakkında esaslı görüşü içeren şekilde "ek tebliğname" düzenlenmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), dosyanın esastan incelenmesi sırasında hukuki durumunun yeniden değerlendirilebileceği nazara alınarak sanıklar .. ve .. mudafiilerinin tahliye istemlerinin reddine, 15/09/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

15/09/2015 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .. ..'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... müdafiileri Avukatlar .. .., .. .., .. ..'nın yokluklarında 17/09/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2021/6140, Karar No: 2023/6437, Tarih: 17.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/6140 E.  ,  2023/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2011/314 E. 2015/137 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2009 tarihli, 2009/8215 Esas sayılı iddianamesiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarihli, 2011/314 Esas, 2015/137 Karar sayılı kararı ile çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.09.2018 tarihli ve 14-2015/165641 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuğun fiili işlediği sırada, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilecek yeterlilikte olmadığına, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yaşı itibarıyla gelişmediğine, Adli Tıp tarafından sunulan raporların çeliştiğine, suça sürüklenen çocuğun cezai sorumluluğu olmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanarak suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuğun fiili işlediği sırada, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilecek yeterlilikte olmadığına, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yaşı itibarıyla gelişmediğine, Adli Tıp tarafından sunulan raporların çeliştiğine, suça sürüklenen çocuğun cezai sorumluluğu olmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanarak suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Aynı mahallede oturan ve arkadaş olan suça sürüklenen çocuk ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'nin mağdur ile birlikte oyun oynamak amacıyla suça sürüklenen çocuk ...'un evlerine gittikleri, bir süre sonra suça sürüklenen çocukların kendi pantolonlarını ve mağdurun pantalonunu çıkararak mağdurun el ve ayaklarını bağlayıp ağzını bantladıktan sonra cinsel organlarını, mağdurun poposuna sürtmek suretiyle mağdura cinsel istismarda bulundukları, bu eylem nedeni ile mağdurun beden ve ruh sağlığının bozulduğu, suça sürüklenen çocukların bu eylemi tanık Samet'e anlattıkları, tanığın da mağdurun ailesine durumu anlatmasıyla olayın ortaya çıktığı iddia ve kabul edilen olayda, suça sürüklenen çocuğun savunması, mağdurun beyanı, tanık beyanı, sanık hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu Ümraniye Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 30.01.2009 tarih 2009/297 sayılı raporu, ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 08.03.2012 tarih 306 sayılı raporu, Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 11.08.2014 tarihli 4192 sayılı raporu, mağdur hakkında düzenlenen İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu'nun 21.01.2011 ve 182 B karar sayılı raporu, olayın oluş seyri ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek 6545 sayılı Kanun değişikliği suça sürüklenen çocuğun lehine değerlendirilip hakkında üzerine atılı suçlardan mahkûmiyet kararları verildiği anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Oluşa uygun kabule göre, İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 21.01.2011 günlü raporda mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi karşısında, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ile suça sürüklenen çocuk ...'un hangisinin eyleminden dolayı ruh sağlığının bozulduğu hususunda raporda açıklık bulunmamasından dolayı 103/6. maddesinin uygulanamayacağı ve 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesinin suça sürüklenen çocuğun lehine değerlendirilmesi gerektiği, mevcut haliyle de suça sürüklenen çocuğun eyleminin 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 103 üncü maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasında tanımlanan eylemi oluşturacağı anlaşılmakla, bu maddeler uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrası ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 11 yıl 3 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 23.11.2008 tarihli suç tarihinden itibaren 11 yıl 3 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşılmıştır.

3. Yukarıdaki bentlerde açıklanan nedenle Tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Suça sürüklenen çocuk ile ilgili alınan 30.01.2009 tarihli Ümraniye Adli Tıp Şube Müdürlüğü, 08.03.2012 tarihli ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi, 11.08.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 6.İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen raporlarda, suç tarihi itibarı ile suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçla ilgili fiilin anlam ve sonuçlarını kavrayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmediğinin bildirilmesi karşısında 5237 sayılı Kanun'un 31 nci maddesinin ikinci fıkrası da dikkate alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına ve çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden ve raporlara itibar edilmemesinin yeterli gerekçeleri de açıklanmadan yazılı şekilde suça sürüklen çocuğun atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

V. KARAR

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarihli, 2011/314 Esas, 2015/137 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarihli, 2011/314 Esas, 2015/137 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci ve 326 ncı maddeleri gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11800, Karar No: 2018/12472, Tarih: 21.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/11800 E.  ,  2018/12472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı diare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı diare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Arazi niteliğindeki ... köyü 604 ve 1005 parsel sayılı taşınmazların değerini belirleyen rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan buğday, arpa, kavunun 2012 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verim miktarını, ayrıntılı üretim giderini (harcama kalemlerini tek tek gösteren) ve kg. başına toptan satış fiyatlarını gösteren veri cetveli Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilip sermaye faizi, genel idarecilik giderleri, tarla kirası ve bilinmeyen masraflar kalemlerinin üretim masraflarına dahil edilmeyeceği gözönünde tutularak hükme esas alınan raporun denetlenmemesi,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazların olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre bulunan bedeline, özellikleri ve mevcut durumu dikkate alındığında % 200 objektif değer arttırıcı unsur eklenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Taşınmazın kuru tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 5 uygulanması gerekirken, bu oranın % 4 kabulü ile fazla bedel tespiti,

4-Dava tarihi 19/10/2012 olduğu halde karar başlığında 16/10/2014 olarak yazılması,Doğru görülmemiştir.Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/633, Karar No: 2016/5687, Tarih: 10.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/633 E.  ,  2016/5687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.09.2010 gününde verilen dilekçe ile TMK 724'e dayalı temliken tescil, kabul edilmediği takdirde muhdesatın aidiyetin tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, TMK 724. maddeye dayalı temliken tescil, mümkün olmadığı takdirde muhdesatın aidiyetinin tespiti talebine ilişkindir.

Mahkemece, taşınmaz üzerindeki yapının tamamlanmamış olması nedeniyle temliken tescil şartlarının oluşmadığından temliken tescil talebinin reddine, muhdesat aidiyeti tespiti talebi yönünden ise davacının hukuki yararı olmadığından reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

TMK'ın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK'ın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK'ın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK'ın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a)Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK'nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK'ın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

TMK'nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK'ın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b)İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c)Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

d)Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davacı, paydaşı olduğu taşınmaza bina yaptığını ileri sürerek temliken tescil talebinde bulunduğuna göre paydaşı olduğu taşınmaz için TMK'nın 724. maddesine dayanarak temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Davanın bu nedenle reddi gerekirken, binanın tamamlanmadığından söz edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de hüküm sonucu esas bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan HUMK'nın 438/son maddesi gereğince hükmün gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin yukarıdaki şekilde DEĞİŞTİRİLEREK DÜZELTİLMİŞ bu gerekçe ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16676, Karar No: 2014/12848, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16676 E.  ,  2014/12848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2011/1108-2013/139

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.