muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6775, Karar No: 2008/8503, Tarih: 18.09.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/6775 E.  ,  2008/8503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 27.02.2008

Nosu : 387-55

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili ile davacı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de, davanın konusu itibariyle bu istemin reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı şirket vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının haczinin düştüğünü, esasen bu alacağın muvazaalı olarak oluşturulduğunu ileri sürerek sıra cetvelinde davalıya isabet eden payın kendilerine ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dava dışı borçlunun müvekkili yanında işçi olarak çalıştığını, ev almak istemesi üzerine müvekkilinin adı geçene borç para verdiğini ve karşılığında takip dayanağı bonoyu aldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davalının taşınmaz üzerine konulmuş bulunan tedbir nedeniyle satış istememesinin kendi kusuruna dayanmadığı, bu itirazın İcra ve İflas Kanunu’nun 142/son maddesi kapsamında bu davanın konusunu da oluşturmadığı; ne var ki, davalının alacağın gerçek nedenini ispatlayamadığı, başka delillerle desteklenmeyen bononun alacağın varlığını tek başına kanıtlamaya yetmediği ve evin bu parayla aldığının da kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, sıra cetvelinde davalıya isabet eden paranın, dava giderleri de dahil olmak üzere öncelikle davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar karar yerinde, davalı haczinin düşmesine ilişkin itirazın bu davanın konusu olmadığı belirtilmişse de bu düşünce, İcra ve İflas Kanunu’nun 142 nci maddesindeki esasa ve sıraya yönelik iddiaların bir bütün halinde genel mahkemede görüleceğine dair hükme uygun düşmemektedir. Ne var ki, dosyanın incelenmesinde davalı haczinin düştüğü ve sırf bu nedenle davanın kabul edilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabul kararı verilmesi sonucu itibariyle doğru olduğundan, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/son maddesi hükmü uyarınca hükmün gerekçesi değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/son maddesi hükmü uyarınca gerekçesi değiştirilmek ve düzeltilmek suretiyle ONANMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9849, Karar No: 2022/16659, Tarih: 12.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/9849 E.  ,  2022/16659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine dair verilen hükme karşı davacı asıl tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın süresi içinde davacı asıl tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; adli yardım talepli olarak açtığı davada, davalı ile taşınmazlarının komşu olduğunu, davalının taşınmazına kepçe ile girerek taşınmazda bulunan davacıya ait eve, seraya, su motoruna ve meyve ağaçlarına zarar verdiğini, davalının haksız eylemleri ile maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 400.000,00 TL maddi tazminat ve 100.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, 21.10.2019 tarihli karar ile davacının adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, davacı tarafından bu karara itiraz edilmesi üzerine, Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesince 21.11.2019 tarihli karar ile davacının yapmış olduğu itirazın reddine kesin olarak karar verilmiş, bunun üzerine davacıya 14.02.2020 tarihli muhtıra tebliğ edilmiş, muhtıra ile ödenmesi gereken harç ve gider avansının mahkeme veznesine yatırılması için davacıya 1 aylık kesin süre verilmiş, belirtilen harçların ve gider avansının bu süre içerisinde yatırılmaması halinde davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine veya harç yatırılmadığından dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verileceği hususu ihtar olunmuş, davacının kesin sürede muhtırada belirtilen harcı ikmal etmemesi üzerine davanın HMK’nın 114/1-g ve 115/2 maddesi gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; karara karşı davacı asıl tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece yargılaması aşamasında verilen adli yardım isteminin reddi kararının kesinleşmesine, kesin olan bu kararın denetiminin istinaf mahkemesince yapılamayacak olmasına, kesinleşen adli yardım red kararı sonrası mahkemenin ilamda yazılı şekilde karar vermiş olmasına, mahkemenin değerlendirmesi ve vardığı neticede istinaf nedenleri yönüyle usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı asıl tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın Adli yardım talebinin incelenmesi başlıklı 337. maddesinin 2. fıkrasında “Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir. Adli yardım talebi reddedilirse, ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu hükme göre adli yardım talebinin reddi kararına karşı yapılan itiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı asıl tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı asılın temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 80,70 TL onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 12.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7635, Karar No: 2014/14549, Tarih: 12.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/7635 E.  ,  2014/14549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucun- da oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulama- sına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMA- SINA), 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6448, Karar No: 2014/13690, Tarih: 16.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6448 E.  ,  2014/13690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2011/262-2014/22

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5768, Karar No: 2020/6984, Tarih: 24.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/5768 E.  ,  2020/6984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 9. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karar, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 24/11/2020 tarihinde davalı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; AVM'nin zemin katında bulunan dava konusu taşınmazın 17/12/2010 tarihinden itibaren davalı tarafından kiracı sıfatı ile kullanıldığını, yazılı sözleşmeye göre davalı tarafça aylık % 8 oranında ciro kirası verilmesi, bunun dışında kiralanan mağazanın metrekaresine göre belirlenecek şekilde aylık ortak gider katılım bedeli ile reklam tanıtım bedeline ilişkin faturaların düzenli olarak ödenmesi hususlarında anlaşıldığını, şirket kayıtlarında yapılan inceleme neticesinde davalının tüm kiracılar için ödenmesi zorunlu olan ortak gider katılım bedeli ile reklam tanıtım bedelinden doğan borçlarını 01/06/2011 tarihinden sonra herhangi bir sebep sunmaksızın ödemediğini, aylık olarak kendisine gönderilen faturaları da kabul etmeyerek iade ettiğini, akabinde davalı tarafa 10/03/2015 tarihinde tebliğ edilen 06/03/2015 tarihli ihtarname ekinde 01/03/2015 tarihine kadar tahakkuk etmiş olan alacaklara ilişkin tanzim edilen fatura asıllarının gönderildiğini, ihtarname ekindeki faturaların davalı tarafından keşide edilen Beşiktaş 11. Noterliğinin 16/03/2015 tarih ve 14180 yevmiye no.lu ihtarname ile iade edildiğini, bu kapsamda bahsi geçen alacakların tahsili için başlatılan İstanbul 22. İcra Müd.'nün 2015/8565 esas sayılı icra takibine davalı tarafça haksız olarak itiraz edilerek takibin haksız ve kötüniyetli olarak durdurulduğunu, gerek kira sözleşmesine gerekse yasal mevzuata dayanılarak diğer tüm

kiracılar tarafından düzenli olarak her ay ödenmekte olan ortak gider katılım bedeli ile reklam tanıtım bedelinden doğan borçların davalı tarafından da ödenmesi gerektiğini, bu nedenlerle davalı tarafından icra takibine yapılan haksız itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

kiracılar tarafından düzenli olarak her ay ödenmekte olan ortak gider katılım bedeli ile reklam tanıtım bedelinden doğan borçların davalı tarafından da ödenmesi gerektiğini, bu nedenlerle davalı tarafından icra takibine yapılan haksız itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı; taraflar arasında yazılı olarak imzalanmış bulunan kira sözleşmesinin yazılı tüm hükümlerinin 01.06.2011 tarihine kadar uygulandığını ancak Yönetim Kurulu Başkanı ... ile davacı yetkilileri arasında yapılan karşılıklı görüşmeler neticesinde 01.06.2011 tarihinden itibaren sadece %8 oranında ciro kirası ödeyeceğini, bunun dışında herhangi bir ortak gider katılım payı veya reklam tanıtım payı veya başkaca gider istenmeyeceği konusunda sözlü olarak anlaşılmış olduğunu ve bu anlaşmanın yazılı kira sözleşmesinin tadili niteliğinde olduğu, bu sözlü anlaşma uyarınca 01.06.2011 tarihinden itibaren sadece %8 oranında ciro kirası ödediğini ve ortak gider ile reklam tanıtım gideri payı ödemediğini, dört yıldır süren bu kesintisiz uygulamanın bu kadar süredir davacı tarafça da kabul görmüş olmasının taraflar arasındaki sözlü anlaşma gereği kira sözleşmesinin tadil edilmiş olduğunun en açık kanıtı olduğu kadar hukuki işlem güvenliği ilkesinin de gereği olduğunu, taraflar arasında yapılan ve dört yıl boyunca kesintisiz ve istikrarlı olarak uygulanan sözlü anlaşma yok sayılarak işlem güvenliği ilkesi ve Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen dürüstlük kurallına aykırı olarak geçmişe dönük yaklaşık dört yıl süreyi kapsayan fatura tanzim etmesi ve bu faturaların icra takibine konulması nedeniyle haksız başlatılan icra takibine ilişkin davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile takibin 150.507,96 TL asıl alacak, 649,45 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 151.157,41 TL üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, davalının asıl alacağın % 20'si oranında 30.101,59 TL icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmiş; hükme karşı davalı tarafça istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 05.11.2010 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile; asgari kira bedelinden az olmamak üzere aylık cironun %5’i+KDV kira ödeneceği, cironun %8’i asgari kira bedelinin altında kalıyor ise kira bedelinin sadece cironun %8’i oranında ödeneceği, genel ortak gider başlıklı 6.maddede yönetim giderleri, temizlik vs tek tek sayıldıktan sonra kiracının kiralananın alanına göre metrekare başına 7 Euro hesabıyla ayda 952 Euro+KDV tutarında ortak gider katılım bedeli ödeyeceği, 7.maddede kiracının ortak genel gider kapsamında olmayan reklam ve tanıtım giderlerinin karşılanması amacıyla kiralananın metrakaresi başına ayda 1,5 Euro+KDV tutarında reklam ve tanıtım gideri ödeyeceği, yine 12.maddede kiraya verenin sözleşmeden doğan herhangi bir edimini yerine getirmesini istememiş olmasının, o hakkından vazgeçtiği ya da ileride bu edimin ifasını talep etmeyeceği anlamına gelmeyeceği hususlarının kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı kiraya veren İstanbul 22. İcra Müdürlüğü'nün 2015/8565 sayılı dosyasında davalı hakkında 07.04.2015 tarihinde başlattığı icra takibi ile Haziran/2011 ile Ocak/2015 tarihleri arası ödenmeyen reklam tanıtım bedeli ile ortak gider katılım bedeli alacağının işlemiş faizi ve gecikme tazminatı ile birlikte tahsilini talep etmiş, takibe yasal süresi içinde itiraz eden davalı ise şirket yetkilisi ile yapılan sözlü anlaşma gereği kira sözleşmesinin tadil edildiğini ve herhangi bir genel gider payı,

reklam payı veya başkaca gider talep edilemeyeceğinin kararlaştırıldığını, bu nedenle de sorumluluğu bulunmadığını belirtmiştir. Davalı aynı itirazlarını itirazın iptali konusunda açılan işbu davada da yineleyerek, gerekirse sözlü anlaşmayı gerçekleştirdiği şirket temsilcisine bu konuda yemin teklifinde bulunduklarını açıkça belirtmiştir.

Kanunda ispat sınırı olarak gösterilen parasal belli tutarı (HMK 200/1.maddesi) aşan hukuki işlemler ve senede karşı olan iddialar (HMK 201.maddesi) kural olarak yalnız senet (kesin delil) ile ispat edilebilir. Yazılı delil yoksa, ikrar (HMK m. 188) ve yemin (HMK m.225 vd) gibi kesin delillerle de iddianın ispat edilmesi olanaklıdır.

Yemin, taraflardan birinin davanın çözümünü ilgilendiren bir olayın doğru olup olmadığı konusunu, kanunda belirtilen usule uyarak, mahkeme önünde, kutsal sayılan değerlerle teyit eden ve kesin delil vasfı yüklenmiş sözlü açıklamalardır (03.03.2017 tarihli ve 2015/2 E., 2017/1 K. sayılı YİBK). Bir ispat vasıtası olan yeminin konusu HMK'nın 225. maddesine göre, davanın çözümü bakımından önem taşıyan, çekişmeli olan ve kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalardır.

Yemin, taraflardan birinin davanın çözümünü ilgilendiren bir olayın doğru olup olmadığı konusunu, kanunda belirtilen usule uyarak, mahkeme önünde, kutsal sayılan değerlerle teyit eden ve kesin delil vasfı yüklenmiş sözlü açıklamalardır (03.03.2017 tarihli ve 2015/2 E., 2017/1 K. sayılı YİBK). Bir ispat vasıtası olan yeminin konusu HMK'nın 225. maddesine göre, davanın çözümü bakımından önem taşıyan, çekişmeli olan ve kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalardır.

Tüzel kişilerin taraf olduğu davalarda tüzel kişiye teklif edilen yemin, tüzel kişinin yetkili organı tarafından eda edilir. Bu temsilci, yemin konusu işlemin yapıldığı tarihteki değil, yemin teklif (eda) edildiği zamandaki temsilcidir. Ayrıca, birlikte temsil söz konusu olduğu takdirde yeminin bağlayıcı olabilmesi için birlikte temsile yetkili kişilerin tamamının da yemin etmesi zorunludur.

Somut olayda; davalı taraf yazılı sözleşmenin tadil edildiği hususunda yemin teklifinde bulunmuştur. Her ne kadar Mahkemece; davacı şirket yetkilisine yemin davetiyesi çıkarılmasına yönelik kurulan ara karadan, celse sonrası taraf vekillerince sunulan deliller göz önüne alınarak vazgeçilmiş ise de; bu durumda davalıya savunduğu hususları tam olarak ispat imkanı tanındığından bahsedilemez. Tüzel kişilerin taraf olduğu davalarda tüzel kişiye teklif edilen yemin tüzel kişinin yeminin eda tarihindeki yetkili organı tarafından eda edilir. Bu temsilci yemin konusu işlemin yapıldığı tarihteki değil yemin teklif edildiği zamanki temsilcidir. O halde Mahkemece; davacı şirket temsilcisi olarak yemin teklif edildiği tarihteki temsilcilere, yemin edası yaptırılmak suretiyle toplanan tüm taraf delilleri değerlendirilip oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yukarıda açıklanan hususlarda eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1.maddesi uyarınca, iş bu karara karşı davalı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 373/1.maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371.maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1569, Karar No: 2013/15613, Tarih: 09.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/1569 E.  ,  2013/15613 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ..... Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerekçelere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinde, ......... baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle, uygulanacak tarife, o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak, Adalet Bakanlığına gönderilir. (Ek cümle:16.06.2009 - 5904 S.K./35.mad) Şu kadar ki, hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.” düzenlemesi yer almakta olup; açık yasal düzenleme karşısında, 6183 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklanan davada, davalı Kurum aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 436. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

./..

-2-

SONUÇ: Hükmün vekalet ücretine ilişkin bölümünde yer alan "2402,05" rakamları silinerek yerine, “1.200,00" rakamları yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

........