muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1985, Karar No: 2021/1089, Tarih: 09.03.2021

4) Davacı tarafından adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz dilekçesi verilmesi halinde, dosyanın 6100 sayılı Kanun’un 11/04/2013 tarih ve 6459 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 337. maddesinin 2. fıkrası uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesine,

5) Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararımızın itiraz edilmeyerek kesinleşmesi halinde ise, temyiz harç ve giderlerinin ikmal edilmesi için 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken aynı Kanun'un 344. maddesi uyarınca işlem yapılmasına, (anılan hükümler uyarınca adli yardım isteminin reddi kararının tebliğ ile temyiz harç ve giderinin yatırılmaması halinde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verme görevi Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesine aittir)

Yukarıda gösterilen nedenlerle gerekli işlemler tamamlandıktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 09/03/2021 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalılardan ... Sunta MDF Orman Ürünleri San. Tesisleri İthalat İhracat ve Tic. AŞ vekili temyiz dilekçesi ile birlikte adli yardım isteminde bulunmuştur.

Adli yardım istemi kanun yoluna başvuru sırasında istendiğinden, 6100 sayılı HMK’nın 336/3 maddesi uyarınca davalı tüzel kişinin bu isteminin incelenme yerinin Yargıtay olduğu ve temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılmasına yönelik Daire görüşüne katılmakla birlikte;

Bilindiği üzere;

6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun 334. maddesi ile adli yardımdan yararlanacak kişiler belirlenmiş olup, birinci fıkrasında gerçek kişiler, ikinci fıkrasında ise tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanabilecekleri düzenlenmiştir.

Nitekim, anılan madde gerekçesinde, ‘‘İkinci fıkrada, gerçek kişiler için öngörülen adli yardımdan, istisnai olarak, kamuya yararlı dernek ve vakıfların da yararlanabilmeleri düzenlenmiştir. 1086 sayılı Kanunda, gerçek kişilerden başka sadece hayır kurumlarının adli yardım talebinde bulunabilecekleri düzenlenmişti. Ancak hukukumuzda, hayır kurumu adı altında bir tüzel kişilik kategorisi bulunmamaktadır. Kamuya yararlı dernek ve vakıfların faaliyetleri sırasında taraf olmak zorunda kalacakları dava ve işler sebebiyle yapacakları harcamaları karşılayacak yeterli mali kaynaklarının bulunmaması durumunda, gerçekleştirebilecekleri kamuya yararlı faaliyetlerin de tehlikeye girmesi söz konusu olabileceğinden, bu tür tüzel kişilerin de adli yardımdan yararlanmaları uygun bulunmuştur.’’

Şeklinde açıklama getirilmiştir.

Gerek maddenin düzenlemesinde, gerekse gerekçe kısmında, Kanun koyucunun bir irade ve tercih ortaya koyduğu; geçek kişiler, kamuya yararlı dernek ve vakıflar şeklindeki tüzel kişiler saydığı, bunun dışında kalan tüzel kişiler: şirketler, kooperatifler vs. yönünden ise adli yardımı öngörmediği açıktır.

Şeklinde açıklama getirilmiştir.

Gerek maddenin düzenlemesinde, gerekse gerekçe kısmında, Kanun koyucunun bir irade ve tercih ortaya koyduğu; geçek kişiler, kamuya yararlı dernek ve vakıflar şeklindeki tüzel kişiler saydığı, bunun dışında kalan tüzel kişiler: şirketler, kooperatifler vs. yönünden ise adli yardımı öngörmediği açıktır.

Elbette, bir tüzel kişi olan şirketin de mal varlığındaki aktifin tükenmesi, iflası vs. gibi sebeplerle tarafı olduğu davaları takip etmekte ekonomik olarak sıkıntıya düşmesi mümkündür. Ancak, yukarıda sayılanlar dışındaki tüzel kişilerin, adli yardım müessesesinden yararlanabilmesi için yasal düzenlemeye ihtiyaç bulunduğu kanaatiyle Daire çoğunluğunun geri çevirme gerekçesine katılmıyorum. 09/03/2021
Yargıtay — Esas No: 2014/20971, Karar No: 2014/17916, Tarih: 08.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/20971 E.  ,  2014/17916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 08.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/649, Karar No: 2016/10479, Tarih: 16.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/649 E.  ,  2016/10479 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2 ve 62/2. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2012 tarihli ve 2010/694 esas, 2012/30 sayılı kararını müteakip, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine sanık hakkında yeniden yapılan yargılama sonucunda 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanması ile iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2 ve 62/2. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, aynı Mahkemenin 09/07/2015 tarihli ve 2015/341 esas, 2015/88 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/01/2016 gün ve 406287 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, adı geçen sanık hakkında gündüz vakti müştekiye ait iş yerinde yapmış olduğu hırsızlık eyleminden dolayı yapılan yargılama sonucunda, Yargıtay'ın gündüzleyin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilebilen iş yerlerinde yapılan hırsızlık suçunda iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun oluşmayacağına ilişkin yerleşik uygulaması karşısında, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan sanığın beraati yerine, yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2014 tarih ve 2014/15-157 esas, 2014/314 sayılı kararında açıklandığı üzere, Türk Ceza Kanununun "Konut dokunulmazlığının ihlali" başlıklı 116. maddesinin birinci fıkrası; "Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır", ikinci fıkrası ise; "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin iş yeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada sözkonusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, mağdura ait tamirci dükkanına gündüzleyin 16:00 sıralarında girdiği, mağdurun dükkanın dışında olmasından faydalanarak dükkan içerisindeki eski oto teybini çalarak iş yerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan malın değerinin azlığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ise mahkumiyet kararı verilmiştir. Ancak sanığın gündüz saatlerinde hırsızlık yaptığı tamirci dükkanının olay anında kilitli olmayışı ve iş yeri sahibinin de geçici olarak iş yerinde bulunmaması karşısında, girilmesi açık bir rızaya dayanmayan mutat yerler kapsamında kaldığı gözetilerek, unsurları itibariyle oluşmayan iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken, hükümlülük kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan sanık ... hakkında, Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/07/2015 tarihli ve 2015/341 esas, 2015/88 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, anılan Yasa maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanığın işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan BERAATİNE,

3- Hükmolunan cezanın çektirilmemesine, 16.05.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/957, Karar No: 2018/3820, Tarih: 26.04.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/957 E.  ,  2018/3820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 15/03/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın beraatine dair ... 20. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/10/2017 tarihli ve 2017/554 esas, 2017/663 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 22/03/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla ...:

1- Sanık hakkında, 12/01/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olarak kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına, ayrıca denetimli serbestlik tedbiri kapsamında yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu madde bulundurması veya kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği, erteleme kararının tebliğ edildiği,

2- Denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazı aşamasında, şüphelinin yapılan uyarıya rağmen ikinci kez yükümlülüklerini ihlal ederek tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, ... 20. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/10/2017 tarihli ve 2017/554 esas, 2017/663 sayılı kararı ile "yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme şartları oluşmadığı” gerekçesi ile “sanığın beraatine” ve “kamu davası açılmasının ertelenmesi doğrultusunda tedavili denetimli serbestlik kararı uygulanmasına” karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, adı geçen sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve 191/3. maddesi uyarınca bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlendiği, sanığın bu süre içerisinde başka suçtan tutuklanarak cezaevine alındığı Çankırı E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu sırada denetimli serbestlik kararına uygun olarak rapor aldırılması maksadıyla Çankırı Devlet Hastanesine sevk edildiği, idrar örneği istendiği halde idrar vermediği ve raporun alınamadığı, sanığın bu hareketinin tekrarının ikinci kez ihlâl olarak değerlendirileceği belirtilmiş ise de, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunan sanığın ne denli denetimli serbestlik kararına uymadığı açıkça belirtilmeden sadece idrar vermemesi ihlâlde ısrar olarak kabul edilemeyeceğinden gerekli görüldüğünde uyuşturucu madde kullandığının başka şekilde tespiti mümkün olup, başka suretle rapor aldırılması da olanaklı olduğundan bahisle ikinci ihlâlin ısrar etme şartlarının oluşmadığı kabul edilerek tedavi ve denetimli serbestlik kararına devam olunmak maksadıyla dosyanın denetimli serbestlik bürosuna gönderilmek üzere suçun oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun’un 191/2. maddesinde "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemeler yer aldığı, yine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2. maddesinde "Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması,...Hallerinde verilir." şeklinde düzenleme bulunduğu, somut olayda ise sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde kullanma fiilinin kanunda suç olarak tanımlanmış olduğu, hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi şartının gerçekleşmediği gerekçesi ile beraat kararı verilemeyeceği, aksi halde uyuşturucu madde kullanmak suçundan bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta (yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme şartına) bağlanmış olduğundan, mahkemece ısrar şartının gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, ... 20

. maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, ... 20. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/10/2017 tarihli ve 2017/554 esas, 2017/663 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 2. fıkrasında, “Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, b) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, c) Yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmaması, d) Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmesine rağmen, olayda bir hukuka uygunluk nedeninin bulunması, e) Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması, hallerinde verilir.”, 8. fıkrasında ise, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, mahkemece “yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme şartları oluşmadığı” gerekçesi ile, “sanığın beraatine” karar verilmiş ise de, yargılama sonucunda “beraat” kararı verilebilecek haller CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiş olup, mahkemenin beraat kararı verme gerekçesi dosya kapsamına ve yasaya uygun değildir. Ayrıca, “beraat” kararı ile yargılama sonlandırılınca, sanığın bütün yükümlülükleri ortadan kalkacağından, yargılama konusu eyleme ilişkin beraat kararı verildikten sonra ayrıca “kamu davası açılmasının ertelenmesi doğrultusunda tedavili denetimli serbestlik kararı uygulanmasına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada, mahkemenin takdirine ve delillerin değerlendirilmesine göre, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyanın infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirdi.

Ancak somut olayda mahkemece yukarıda belirtildiği üzere CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasında yer almayan bir nedenle yasaya ve hükmün gerekçesine aykırı şekilde “sanığın beraatine” karar verilmiş, sonra da sanki durma kararı verilmişcesine “kamu davası açılmasının ertelenmesi doğrultusunda tedavili denetimli serbestlik kararı uygulanmasına” ibaresine yer verilerek hükümde çelişkiye neden olunmuştur. Bu şekilde çelişkili hüküm kurulması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; ... 20. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/10/2017 tarihli ve 2017/554 esas, 2017/663 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9729, Karar No: 2014/1470, Tarih: 04.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9729 E.  ,  2014/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 13/02/2013 günlü hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar....rı ve arkadaşları vekili Av. ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 04.02.2014 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacılar....ı ve arkadaşları vekili Av. ..., davacılardan ... vekili Av. ..., .... Yönetimi vekil..., Hazine vekili Av. .... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Hisarönü Köyü, Dibektepe Mevkii 192 ada 8, 13 ve 99 parsel sayılı taşınmazlar, tarla niteliğiyle Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu edildiğinden sözedilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmişlerdir.

Asliye Hukuk Mahkemesinde davacı ..., ... ve ... tarafından davalı sıfatıyla Hazine ve .... Tüzelkişiliği aleyhine açılan tescil davasıyla, .....ı ve mirasçılarında..... tarafından davalı Hazine ve Köy Tüzelkişiliği ile ..., ...,....Kara ve ... taraf gösterilerek, tescil davasına konu taşınmazın Temmuz 1969 gün ve 63,64 ve Şubat 1962 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığından, tapu maliki mirasçıları adına tescili istemiyle açtıkları davalar birleştirildikten sonra, 3402 sayılı Kanunun 5 ve 27. maddeleri gereğince kadastro Mahkemesine gönderilmiştir.

Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında 28.12.2010 tarihli dilekçe ile ..., 07.10.2010 tarihli dilekçe ile de ... davacı ...'den adi satış senetleri ile taşınmaz zilyetliğini devir ve teslim aldıkları iddiası ile çekişmeli 192 ada 13 parsel sayılı taşınmaza yönelik olarak davaya katılmışlardır.

Mahkemece Orman Yönetimi, ... ile ...’in davasının kabulüne, diğer davaların reddine ilişkin verilen karar, Hazine, Orman Yönetimi, ..., ..., Firuzan Topaloğlu ve ark. vekili Av. Esin Yamaç tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

Dairenin 31.01.2012 gün ve 2011/16001-673 sayılı bozma kararında, bozma kapsamı dışındaki yönlerin incelenmediği belirtilerek özetle; “...davacılardan Necip Mümtaz Şerefli'nin yargılama sırasında öldüğü anlaşıldığından, dava dilekçesi ve duruşma gününün adı geçenin tüm mirasçılarına yöntemince tebliğe edilerek, davacı sıfatıyla davayı takip etmeleri için kendilerine olanak tanınması ve bu şekilde taraf teşkilinin sağlanması...” gereğine değinilmiştir.

-2-

2013/9729-2014/1470