muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9516, Karar No: 2016/13723, Tarih: 01.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9516 E.  ,  2016/13723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, üniversite öğrencisi olduğundan, ihtiyaçları ve eğitim giderleri için aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava tarihinden itibaren aylık 500 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Medeni yargılama hukukunda egemen olan taraflarca getirme ilkesine göre, davanın sebebini oluşturan vakıaların getirilmesi taraflara yüklenmiş bir ödevdir. Buna karşılık bu vakıaları mümkün olan bütün hukuki görüş açılarından inceleme ve hukuku uygulama görevi ise hâkime yüklenmiştir. Hâkim, tarafların hukuki sebepleri hiç belirtmemiş ya da yanlış belirtmiş olması ile bağlı tutulmamıştır. Bu sayede, tarafların hukuki bilgisizliklerinden zarar görmeleri engellenmiştir.

Nitekim, 6100 sayılı HMK'nun 33.maddesi ve 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı YİBK'na göre, olayları izah taraflara, kanunları resen uygulamak ve dolayısıyla hukuki nitelendirmede bulunmak hakime ait bir görevdir. Hakimin hukuki nitelendirmede bulunma görevine ilişkin muhtelif kararlar mevcuttur. (YHGK 11.4.2007, E. 2007/12-179, K. 2007/198), (YHGK 19.1.1974; YHGK 1.5.1991)

Bununla birlikte, TMK.nun 364/1.maddesinde düzenlenen, yardım nafakası, yardım etmediği taktirde yoksulluğa düşecek altsoyu, üstsoyu ve kardeşleri bulunan herkesin, bu kişilere olan yükümlülüğünü ifade etmekte olup, TMK.nun 197/2 ve madde 169'da düzenlenen tedbir nafakası ise boşanma ve ayrılık davası açılmadan önceki dönemde evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin taraflarca yerine getirilmemesi, birlikte yaşamaya ara verilmesi halinde ve reşit olmayan çocuklar yararına hükmedilen nafakadır.

Eldeki dava, yardım nafakasının istemine ilişkin olup, mahkemece yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken, tedbir nafakasına hüküm verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7.maddesi gereğidir.

Eldeki dava, yardım nafakasının istemine ilişkin olup, mahkemece yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken, tedbir nafakasına hüküm verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7.maddesi gereğidir.

SONUÇ; Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan ''tedbir'' ifadesinin yerine ''yardım'' ifadesinin yazılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01,12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/8974, Karar No: 2014/35228, Tarih: 24.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/8974 E.  ,  2014/35228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

T.C. ... Bakanlığı Dr. ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi veri giriş elemanı hizmet alımı ihalesini alan ... Tem. Hiz. Ltd. Şti, ... Müşavirlik İnş. Tic. Ltd. Şti. ... İnş. Ltd. Şti.'ne ve Hastane Başhekimliğine yazı yazılarak;

01.01.2010 tarihi ve sonrasında davacı ile imzalanmış bireysel iş sözleşmelerinin istenmesi, yazı cevaplarının dosyaya eklenerek Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE 24.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8844, Karar No: 2022/17450, Tarih: 24.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/8844 E.  ,  2022/17450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 21.11.2013 tarihinde yüzüne karşı verilen hükme yönelik 02.08.2021 ve 23.08.2021 tarihlerinde verdiği ve temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme istemini de içeren dilekçeleri üzerine mahkemece verilen 05.08.2021 tarihli ve 2013/410 E., 2013/393 K. sayılı ek kararın eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması sebebiyle yok hükmünde ve başka suçtan hükümlü olup son duruşmada hazır edilen ve yüzüne karşı verilen 21.11.2013 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde CMK'nın 263'üncü maddesine göre sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, sanığın 02.08.2021 ve 23.08.2021 tarihli temyiz taleplerinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 24.10.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5871, Karar No: 2023/6395, Tarih: 16.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5871 E.  ,  2023/6395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/343 E., 2015/39 K.

SUÇLAR : Reşit olmayanla cinsel ilişki, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Düşme, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2014 tarihli ve 2014/3919 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çoçuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2015 tarihli ve 2014/343 Esas, 2015/39 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan açılan davada sanığın eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek bu suçtan düşme,

b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat,

kararı verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 13.06.2018 tarihli ve 14-2015/179452 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Müvekkilinin talimat yolu ile dinlenen ifadesinde şikâyetinin devam ettiğini belirttiğini, söz konusu kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; "Sanık ile mağdurenin olay tarihinden 1 yıl kadar önce bir düğünde tanışıp arkadaş oldukları, daha sonra sevgili olarak görüşmeye devam ettikleri, 2014 yılı Temmuz ayının 18 veya 19'unda ... ilçesi ... Mahallesinde bulunan eski ve tek katlı bir evin arkasındaki boş alanda buluşan sanık ile mağdurenin oturup konuşurlarken önce öpüşmeye başladıkları daha sonra ise giysilerini çıkarmak suretiyle mağdurenin isteği ve rızası doğrultusunda sanık ile cinsel ilişkide bulundukları, bu olaydan 2 gün sonra tekrar aynı yerde buluşup yeniden cinsel ilişkiye girdikleri, 1 gün sonra tekrar aynı yerde buluşup yeniden mağdurenin isteği ve rızası doğrultusunda cinsel ilişkide bulundukları, mağdurenin bu ilişkiler sonucu hamile kaldığı ve muayene için gittiği Tekirdağ Devlet Hastanesinde görevli Kadın Doğum Hastalıkları Uzmanı Dr. ... ... tarafından düzenlenen rapora göre mağdurenin 2014 yılı temmuz ayı içerisinde hamile kalmış olabileceğinin hesaplandığının bildirildiği, mağdurenin celp edilen Mernis doğum tutanağına göre sağlık personeli yardımı ile doğduğu buna göre nüfusa babasının başvurusu üzerine 19/09/1999 günü doğmuş gibi 22/10/1999 tarihinde tescil edildiği, mağdurenin nüfusa tesciline dayanak teşkil eden ... Devlet Hastanesinin 06/09/1999 tarihli doğum raporunun ... Nüfus Müdürlüğünden istenilmesi sonucu yapılan incelemesinde 19/09/1999 tarihlerinin ay hanesi olan "09" bölümündeki 9 rakamının üzerinde oynama yapıldığının çıplak gözle dahi anlaşıldığı, raporun düzenleme tarihinin ise 06/09/1999 olarak yazılı bulunduğu, bu duruma göre bile hiç kimsenin doğmadan önce hakkında doğum raporu düzenlenmesinin mümkün olmadığı, sanık müdafii tarafından dosyaya sunulan mağdureye ait 18/07/1999 tarihli doğum raporuna istinaden Mahkememizce yazılan müzekkereye verilen cevaba göre mağdurenin annesi ... ...'ın 18/07/1999 günü ... Devlet Hastanesinde canlı bir kız çocuğu dünyaya getirdiğinin, buna dair doğum raporu ve hastane kabul defterinin onaylı fotokopilerinden anlaşılmış olduğu, mağdurenin 27/10/2014 günü ... Polis Merkezinde avukat ve rehber öğretmen eşliğinde alınan ifadesinde sanıktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği dosyada mevcut tüm delillerin birlikte değerlendirilmesinden anlaşılmakla her ne kadar mağdurenin nüfusta 19/09/1999 tarihinde doğduğu yazıyor ise de; bu durumun mağdurenin babasının nüfusa tescil işlemi sırasında görevlileri yanıltmasından kaynaklandığı, mağdurenin gerçek doğum tarihinin 18/07/1999 olduğu, bu duruma göre sanığın mağdure ile cinsel ilişkide bulunduğu ve onu hürriyetinden yoksun kıldığı tarihlerde 15 yaşını bitirmiş olduğundan sanığın üzerine atılı bulunan çocuğun nitelikli cinsel istismarı eyleminin ..

...nun 104/1 maddesi kapsamında bulunan reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu, bu suçun takibinin de şikayete bağlı olduğu, mağdurenin ilk ifadesinde sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan ettiği, daha sonradan sanık hakkında şikayetçi olduğunu belirtmiş olmasının sonuca etkili olmadığından sanık hakkındaki bu suça yönelik kamu davasının düşmesine, diğer çocuğun cinsel maksatla hürriyetinden yoksun kılınması suçu bakımından ise mağdurenin gerçek doğum tarihine göre sanığa yüklenen suçun işlendiği iddia edilen 18/07/2014 ve sonrası itibariyle 15 yaşını bitirmiş olduğunun belirlendiği, mağdurenin sanık ile kendi rızasına dayalı olarak birlikte olduğunun anlaşıldığı, bu durumda sanığa yüklenen suçun oluşmamış olduğu anlaşılmakla bu suç yönünden sanığın beraatine" şeklindeki gerekçe ile karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu Açısından Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki Suçu Açısından Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık hakkında yargılama konusu eylem için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile aynı maddenin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Yukarıdaki bentlerde açıklanan nedenle Tebliğnamedeki onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

3. Aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.02.2015 tarihli sorgusu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı sürelerinin geçmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu Açısından Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2015 tarihli ve 2014/343 Esas, 2015/39 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki Suçu Açısından Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2015 tarihli ve 2014/343 Esas, 2015/39 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13573, Karar No: 2013/18890, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/13573 E.  ,  2013/18890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/02/2007-30/04/2010 tarihleri arasında fuzulen ödendiği iddia edilen yaşlılık aylığının iadesi isteminin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacıya 01/02/2007-30/04/2010 tarihleri arasında yersiz ödendiği gerekçesi ile 31.518,15 TL yaşlılık aylığının Kuruma faizi ile ödenmesini isteyen Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 5434 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 04.01.2007 tarihinden itibaren Türkiye Basketbol Federasyonunda 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığı, 5277 sayılı Kanunun 25. ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01/02/2007-30/04/2010 tarih aralığında ödenen aylıkların adına borç kaydedildiği, daha sonra yaşlılık aylıklarının işlemiş faizi ile birlikte tahsilinin istendiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti ... Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti ... Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, gerek 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Kanunun 25. maddesiyle getirilip, 5335 sayılı Kanunun 30.maddesinin yürürlükte olduğu dönemde de açıkça sürdürülen çalışma yasağına karşın davacının çalışmasını sürdürmesi açıklanan yasal düzenlemelere aykırı olacağından, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.02.2007 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır.Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.