muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9642, Karar No: 2014/1464, Tarih: 04.02.2014

Bilahare kılavuz dosya üzerinden yapılacak keşifte; Mihrişah Valide Sultan Vakfiyesi ve 17 Rabiulevvel 1295 tarihli İcmali Hakani sureti: ...Menteşe sancağında, Ula Kazasında vaki bir tarafı Çıtırlılı ve bir tarafı Derya Cibucak ve bir tarafı Karavasil Beli ve Mermeran Hududuna müntehi olup işbu hudut ile mahdut mahal derununda Hisarönü Çiftliği denmekle arif bir kıta çiftlik, Örköz Çiftliği denmekle arif bir kıta çiftlik ve Gelibolu çiftliği denmekle arif bir kıta çiftlik sınırları ve ilk tesisi Mart 1290 tarih D.9, V.18, aynı tarih Varak 19, aynı tarih Varak 20 sayılı tapu kayıtları tüm tesis ve tedavülleri ile, bu kayıtlardan önce oluşturulmuş ise, bu kayıtların, Ağustos 1326 tarihli tarihinde yapılan ifrazlara göre oluşan yeni sınırları itibariyle yerel bilirkişiler yardımıyla yerine uygulanmalı, bu çiftlik sınırları için ayrıca oluşturulan çiftliğe ait tarla ve bina nitelikli tapu kayıtları varsa, onlar dahi uygulanmalı, uygulama sırasında, tutunulan Gelibolu maa Söğüt Çiftliği, Hisarönü Çiftliği ve Örköz Çiftliği tapularında Mezar Gediği, Dikilitaş, Löngöz sınırlarının ortak sınır, Kırvasil (Orhaniye), Gölenya(içmeler) sınırlarının köy ya da çiftlik sınırları olduğu, tapu kayıtlarının eşcar-ı müsmire ve gayr-ı eşcarı müsmireyi müştemil çiftlik kayıtları olup, bu sınırlar içinde Devlet Ormanları, dereler, taşlık ve kayalık niteliğindeki devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin bulunduğu, sınırlarının mevki ya da nokta sınırlar olduğu, bu sınırların çoğunluğunun Devlet Ormanı içinde kalması nedeniyle sabit kabul edilemeyeceğinden, 3402 sayılı Kanunun 20/C maddesi gereğince kayıt kapsamının yüzölçümüne değer verilerek saptanacağı, Hisarönü Çiftliğine ait tapu kaydının aynı köy 1 ilâ 169 sayılı parselle uygulandığı, ancak, bu parseller hakkında tapuya dayanmayan ve zilyetlikle kazanma iddiasında bulunan gerçek kişiler tarafından itiraz edilip, birçok dava açıldığı, Gelibolu maa Söğüt Çiftliği tapusunun Çamlı Köyü 373 ilâ 633 sayılı parsellere uygulandığı gözönünde bulundurularak, tapu kayıtları yerine uygulanmalı; bilinmeyen sınırlar konusunda tarafların gösterecekleri tanıklar dinlenmeli, yerel bilirkişi ve tanık sözleri, komşu parsel kayıtları ve eski tarihli memleket haritaları, köy isimleri ve sınırlarına ilişkin tüm

- 6 -

2013/9642 - 2014/1464

- 6 -

2013/9642 - 2014/1464

kayıtlarla denetlenmeli, tapu kayıtları sınırında yazılı Langöz’ün tapu tesisinde Langöz Çiftliği olarak gösterilmesi nedeniyle “Langöz”ün nokta halinde mevki ismi olmayıp, Hisarönü, Ergöz ve Gelibolu Söğüt çiftliklerinin batı sınırını oluşturan geniş bir çiftlik arazisi olabileceği düşünülerek uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi ve tanıklar tarafından tarif edilen ve gösterilen sınırlardaki çelişkiler yöntemince giderilmeli, revizyon parselleri ile Kırvasil (Orhaniye) ve Gölenya (İçmeler) Köyleri (ya da çiftlikleri) ile memleket haritasında Löngöz Köyü olarak işaretlenmiş bulunan sınırlar gözetilerek, sabit sınırların nereler olabileceği değerlendirilip, kayıtlar 3402 sayılı Kanunun 20. ve 21. maddeleri hükmüne göre, sabit sınırlarla bağlantısı kesilmemek suretiyle, bu sınırlardan başlanarak uygulanıp, kayıtların yüzölçümüyle kapsadığı alanlar tereddüte yer bırakmayacak biçimde belirlenmeli, harita mühendisi bilirkişi ve fen bilirkişilere tapu kaydının sınırları itibariyle kapsadığı alanı ve yüzölçümüyle geçerli kapsamını ayrı ayrı gösteren ayrı renkli kalemlerle işaretli müşterek imzalı kroki düzenlettirilmeli;

Daha sonra, dosyaya getirtilen en eski tarihli hava fotoğrafları, memleket haritaları, amenajman planları ve orman kadastro haritası ile kadastro paftası ve dayanılan tapu kayıtlarının sınırları ve yüzölçümüyle geçerli kapsamını gösteren bilirkişi krokisi ve haritası, fen ve uzman orman bilirkişiler yardımıyla yöntemince uygulanarak, tapu kaydının yüzölçümüyle kapsadığı alanlar içinde kalıp 4785 sayılı Kanun hükümlerine göre devletleştirilen orman alanları belirlenmeli, yüzölçümüyle geçerli kapsamı dışında kalan orman alanlarının, 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre zaten Devlet Ormanı sayılması nedeniyle, devletleştirmeye ve iadeye konu edilemeyeceği gözetilmeli, devletleşen orman alanları var ise, bu alanlarının yüzölçümü, tapu kayıtlarının yüzölçümünden düşüldükten sonra, artan bölümün tarım alanları ve yerleşim alanları için hüküm ifade edeceği, başka deyişle birbirlerine sınır olduğu ve toplam 14000 dönüm yüzölçümünde olduğu anlaşılan bu üç tapu kaydının yüzölçümüyle kapsadıkları alan içinde kalan ormanların devletleştirme kapsamında olduğu gözönünde bulundurularak, devletleştirilen orman alanının yüzölçümü, tapu kaydı miktarından düşüldükten sonra, kalan miktarın bir bütün halinde çiftliğin tapu kaydı kapsamındaki diğer araziler olabileceği düşünülerek muteriz davacıların tapu kayıtlarının kapsamı belirlenmeli, orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, aynı yörede dava konusu edilen taşınmazların konumunu çevre taşınmazlarla birlikte bu harita ve fotoğraflar üzerinde bir arada gösterecekleri, tapu kayıtlarının sınırları, yüzölçümü ile kapsadığı alanları ve devletleştirilen orman alanlarını birlikte gösterir ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, kroki düzenlettirilmeli ve düzenlenen bu rapor ve krokiler aynı nitelikteki tüm dava dosyalarına konulmalıdır.

Yukarıda anlatılan şekilde yapılacak uygulama ve değerlendirme sonucunda, dava konusu taşınmazın muteriz davacıların dayandığı tapu kaydı kapsamı içinde kaldığı belirlendiği takdirde; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme iddiasında bulunan davacı gerçek kişi ve katılan taraf ile tapu kaydına tutunan muteriz davacı tarafların tanıkları ve yerel bilirkişiler taşınmaz başında dinlenip, zilyetliğin kiracı ya da malik sıfatıyla olup olmadığı, Medeni Kanunun yürürlüğünden en az 10 yıl öncesine dayanan zilyetlik olup olmadığı, varsa zilyetliğin başlangıcının ne şekilde hatırlandığı veya kendilerine bu bilgilerin ne şekilde aktarıldığı sorulup, somut olaylara dayalı yeterli ve kesin yanıtlar alınmalı, bir birinin tekrarı niteliğindeki soyut sözlerle yetinilmemeli, tarafların dayandıkları deliller ile özellikle Asliye Hukuk Mahkemesinin 1988/333 E., 1994/51 K. ve Asliye Hukuk Mahkemesinin 1960/104 E. 1961/25 K. sayılı kararları ile 1189/103 Esas sayılı dava dosyası krokileri yerine uygulanmalı, çiftlik ve tapu sahipleri tarafından sunulan kiralamaya ilişkin 1940 yılından sonra noterde düzenlenen taahhüt senetleri kendilerine okunarak, bu belgelerde sözedilen kişi ve taşınmazlar ile çekişmeli taşınmazın ve taşınmaza zilyet olanın ilgisinin olup olmadığı hususundaki bilgileri sorulmalı, bu deliller karşısında bazı dosyalarda davacı, bazılarında davalı durumunda olan köylülerin zilyetliğinin asli zilyetlik olup olmadığı değerlendirilmeli, Türkiye genelinde 1936-1937 yıllarında arazi ve bina vergi yazımı yapıldığından Hisarönü, Gelibolu (Karacasöğüt,

- 7 -

2013/9642 - 2014/1464

Çamlı), Orhaniye, Gölenya (İçmeler) Köylerinde bu yıllarda vergiye kayıt edilen arazi yada bina olup olmadığı Özel İdare Müdürlüğünden sorularak varsa getirtilip yerine uygulanmalı, bu Köyde, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanan gerçek kişiler, bunların bayi yada murislerinin, o yıllara ait hiç vergi kaydı yoksa bunun nedeni araştırılmalı, 1926 yılından önce asli zilyet olan kişilerin 1936-1938 yıllarında sahip oldukları yerleri vergiye kayıt ettirmemiş olmalarının hayatın olağan akışına uygun olup olmadığı, köylülerin vergi kayıtları olmayıp, çiftlik sahiplerinin vergi kayıtları olması halinde bu durumun köylülerin Hisarönü Köyü arazilerine o yıllarda aslî zilyet olmadıklarının karinesi sayılıp sayılmayacağı tartışılıp değerlendirilmeli ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Eğer dava konusu taşınmazın muteriz davacıların dayandığı tapu kaydı kapsamı dışında kaldığı belirlendiği veya tapu kayıtlarının zilyedi yararına hukuki kıymetini kaybettiği kabul edildiği takdirde ise, davacı ... yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca zilyetlikle kazanım şartlarının oluştuğu belirlendiğinden şimdi olduğu üzere dava konusu taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmelidir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle; Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının REDDİNE,

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle; Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) Yukarıda ikinci bendde açıklanan diğer nedenlerle; davacılar .... mirasçıları ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması nedeniyle 1.100.-TL vekalet ücretinin davalı ... Yönetimi, davalı Hazine ile davacı ...'den alınarak davacılar .... mirasçıları ve arkadaşlarına verilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/02/2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13117, Karar No: 2012/21207, Tarih: 19.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13117 E.  ,  2012/21207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu (Kapatılan) Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31.05.2011 tarih ve 2009/90-2011/90 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tekstil ve moda sektöründe faaliyet gösteren İtalya’da mukim dünyaca çok tanınmış marka niteliğindeki VERSACE markasının sahibi olduğunu, davacının VERSACE ve VERSACE ibaresinin esaslı unsur olduğu bir dizi markasının TPE nezdindeki tescillerin yanı sıra VERSACE markasının WIPO nezdinde de tescilli olduğunu, VERSACE markasının WIPO’nun resmi İnternet sitesinde yapılan aramada 23 tescilinin olduğunu, VERSACE markasının yanı sıra davacıya ait MEDUSA BAŞI ŞEKLİ’ nin de ülkemizde ve dünyanın birçok ülkesinde tescilli olduğunu, İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2005/418 E. 2006/1015 K. sayılı ilamı ile VERSACE markasının tanınmış bir marka olduğunu, Bakırköy 4. Sulh Ceza Mahkemesi’nden alınan arama kararı ile davalıların adresinde CMK 119. maddesine uygun olarak arama yapıldığını, Yapılan arama neticesinde 556 sayılı KHK’ya muhalif nitelikte olduğu değerlendirilen üzerinde VERSACE + MEDUSA BAŞI ŞEKİL unsuru bulunan 25 adet tabaka, 2 adet klişe, kutu örneği, kalıp vs'ye el konulduğunu, ele geçirilen klişe ve kutu örneklerinde davacıya ait VERSACE ve MEDUSA BAŞI ŞEKİL markalarının bire bir kullanıldığını,Davalıların davacıya ait VERSACE ve MEDUSA BAŞI ŞEKİL markalarını kozmetik ürünlerine ait ambalajlar üzerinde birebir kullandıklarını ileri sürerek, davalıların müvekkilinin marka ve telif hakalrına tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden fiillerinin tespiti ile durdurulmasına, 3.500 TL maddi tazminat, 4.000 TL itibar tazminatı, 2.000 TL manevi tazminat ile telif hakkı ihlali nedeniyle 1.500 TL maddi tazminat ve 1.500 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının üretici olmadığını, davacının FSEK kapsamında da talep ettiği tazminatın kabulü halinde davalının iki kez cezalandırılması halinin söz konusu olacağını, bilirkişinin de olayı hem FSEK hem de marka hakkına tecavüz kapsamında değerlendirilmelerinin doğru olmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, davalının üretici olmadığını, davacının FSEK kapsamında da talep ettiği tazminatın kabulü halinde davalının iki kez cezalandırılması halinin söz konusu olacağını, bilirkişinin de olayı hem FSEK hem de marka hakkına tecavüz kapsamında değerlendirilmelerinin doğru olmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile davalıların davacı ...'nın tescilli marka ve telif haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden fiillerinin tespitine, men'ine, davacının marka hakkına tecavüz nedeniyle 3500-TL maddi tazminat ve 500 TL itibar tazminatı ve 500 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faiziyle birlikte, davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, FSEK 68. madde kapsamında telif hakkına aykırılık nedeniyle toplam 1500 TL maddi ve 500 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, marka ve telif hakkına tecavüz teşkil eden ürünlerin imhasına, karar özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1– Davalılar vekili tarafından verilen temyiz dilekçesi, davacı vekiline 04.08.2011 günü tebliğ edilmiş, kararın adli tatil süresi içinde tebliğ edilmesi nedeniyle HUMK'nun 177. maddesi uyarınca temyiz süresi adli tatilin bitiminin ardından 7 gün süre ile uzamış ancak bu sürenin 12.09.2011 tarihinde dolmasının ardından davacı vekili tarafından 13.09.2011 tarihinde temyiz dilekçesi verilmiş ve bu suretle temyiz süresi geçirilmiştir. 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas,1990/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, davacı vekilinin HUMK'nun 432/4'üncü maddesi uyarınca, temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2– Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 334,55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,19.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8554, Karar No: 2015/8508, Tarih: 08.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/8554 E.  ,  2015/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/01/2015

NUMARASI : 2012/134-2015/8

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava 6831 temliken tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 14. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 8.6.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3814, Karar No: 2006/9398, Tarih: 03.10.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/3814 E.  ,  2006/9398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 8. İş Mahkemesi

Tarih : 2.3.2006

Davacı,  yaşlılık aylıklarının geç bağlanmasından dolayı 3.440,82 YTL faiz alacağının Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici nedenlere göre  davalı  vekilinin   aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava,  davacının yaşlılık aylığının davalı kurumca  geç ödenmesi sebebiyle birikmiş faiz alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece  istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki  kayıt ve belgelerden  davacının 31.3.2000 tarihinde davalı Kuruma yaşlılık aylığı tahsis talebinde bulunduğu,  davacının sigorta dosyasında bulunan yedi adet işe giriş bildirgelerinde  D.N.T.in olan  adının bir kısmında N.T., bir kısmında D.N.T.olarak yazılması nedeniyle davalı Kurumca farklı isimli kişiler  adına düzenlenen bu  bildirgelerle bildirilen   çalışmaların davacıya aidiyetine ilişkin mahkemeden karar alınması gerektiğinden bahisle yaşlılık aylığının bağlanmaması  üzerine davacı tarafından bildirge de yazılı isimlerin düzeltilmesi için dava açıldığı, İstanbul 8. İş  Mahkemesinin 2003/596 Esas nolu dosyasında görülen davada anılan mahkemece 15.7.2004 tarihli kararla bildirgedeki isimlerin düzeltildiği ve verilen kararın Dairemizin  9.11.2004 tarihli kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiği,  davalı kurumca davacıya 1.4.2000 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanarak  birikmiş  aylıkların 25.4.2005 tarihinde PTT  havalesi ile gönderilip ödendiği, davacının parayı almadan  önce  ihtarname çekerek faiz alacağı hakkını saklı tuttuğu  anlaşılmakatdır.  İşe giriş bildirgelerinde yapılan isim hatası nedeniyle davalı kuruma bildirilen çalışmaların davacıya aidiyeti konusunda açıklık bulunmadığından  isim hatasının düzeltilmesine ilişkin mahkeme hükmü kesinleşene kadar davacıya yaşlılık aylığı bağlanmamasına ilişkin davalı  kurum işlemi yerinde olup  bildirgelerdeki isim hataları davalı kurum  işleminden kaynaklanmadığından ve bu konuda davalı kuruma kusur izafe edilemeyeceğinden ayrıca davacıya yaşlılık aylığı  bağlanması  15.7.2004 tarihli mahkeme kararının icra edilmesine bağlı olduğundan mahkemece davalı kurumun davacının tahsis talebinde bulunduğu 1.4.2000 tarihi ile mahkeme kararının kesinleştiği 9.11.2004  tarihleri arasındaki dönem yönünden  gecikme nedeniyle faiz ödemekle sorumlu tutulmuş  olması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davalı Kurumdan  davacının İstanbul 8. İş Mahkemesinin  9.11.2004  tarihinde kesinleşen kararının uygulanması istemine ilişkin dilekçesinin kurum kayıtlarına girdiği tarih sorulup tesbit  edilerek 506 sayılı Yasa'nın 116. maddesindeki üç aylık işlem yapma süresi de gözetilmek  suretiyle belirlenecek  tarih ile birikmiş aylıkların ödendiği 25.4.2005 tarihi arasındaki  dönem yönünden davacının hakettiği faiz alacağını bilirkişiye  hesaplattırmak  suretiyle varılacak sonuca göre hüküm kurmaktır.

Öte yandan 19.12.1984 gününde yürürlüğe giren 3095 sayılı  Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun, Murabaha Nizamnamesini  yürürlükten  kaldırarak bu tarihi kadar % 5 olan kanuni faiz oranını %30 olarak belirlenmiş, ancak Bakanlar Kuruluna bu oranı % 80'ine kadar artırma ve eksiltme yetkisi verilmiş,  Bakanlar Kurulunca bu yetkiye dayanılarak 1.1.998 tarihinde kanuni faiz oranı  %50'ye  çıkartılmış, Anayasa Mahkemesi 15.12.1998 tarihli  kararı ile  3095 sayılı  Yasa'nın 1 ve 2. maddelerini  iptal etmiş, karar 26.11.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 6 ay sonra 26.5.2006 tarihinde yürürlüğe girmeden önce 15.12.1999  tarihli 4489 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi  değiştirilerek Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli   kredi işlemlerinde uyguladığı reeskont oranını  yasal faiz oranı olarak  belirlemiştir. Ancak 1.4.2003 tarihinde itibaren uygulanan 2003 yılı Bütçe Kanununda ilgili  Kanunda düzenleme yapılıncaya kadar Genel Bütçeye dahil daireler ile Katma Bütçeli idarelerin  ilama bağlı kararları  için 3095 sayılı Yasa'nın  1. maddesindeki kanuni faiz oranı 1.4.2003 tarihinden itibaren aylık %2,5 olarak, 2004 yılı Bütçe Kanununda %1.25 , 2005 yılı Bütçe Kanunu ile 1.1.2005 tarihinden itibaren  aylık %1  olarak belirlenmiş, ancak  Anayasa Mahkemesince  2003 ve 2004 yılı  Bütçe Kanunlarındaki bu hükümler Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmiş, 2005 yılı Bütçe Kanunu ile  ilgili iptal başvurusu hakkında henüz karar verilmemiştir.   5335 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile değiştirilmiş yasal faiz oranı  1.5.2005  tarihinden itibaren %12  olarak belirlenmiş, bu oran Bakanlar Kurulu Kararı ile 1.1.2006 tarihinden itibaren   % 9'a  indirilmiştir. Gerek 12. Hukuk Dairesinin oturmuş içtihatlarında  gerekse Hukuk Genel Kurulu'nun 1.12.2004 tarihli 2004/12-667 Esas  2004/628 Kararında  Bütçe Kanunundaki aylık faiz oranının  sadece genel bütçeye dahil  dairelerle   katma bütçeli  idarelerin ilama bağlanmış borçlarıyla  sınırlı bir düzenleme getirdiği,  bu nitelikte olmayan borçların kapsam dışı  tutulduğu bildirilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50  8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

T.C. Merkez Bankası  Başkanlığınca  İskonto oranı 17.5.2002 tarihinde % 55, 14.6.2003 tarihinde % 50  8.10.2003 tarihinde % 43, 15.6.2004 tarihinde % 38, 13.1.2005 tarihinde % 32 olarak tesbit edilmiştir.

Bu tesbitler karşısında  yasal faiz oranlarının 19.12.1984 tarihine kadar %5, 20.12.1984-31.12.1997 arasında %30, 1.1.998-14.12.1999 arasında %50, 15.12.1999- 16.5.2002 arasında 60, 17.5.2002-13.6.2003 arasında %55,  14.6.2003-7.10.2003  arasında %50, 8.10.2003-14.6.2004 arasında %43, 15.6.2004-12.1.2005 arasında %38, 13.1.2005- 30.4.2005  arasında %32, 1.5.2005-.31.12.2005 arasında %12, 1.1.2006 tarihinden itibaren 9  olarak uygulanması gerekir.

Faiz alacağının  hesabına ilişkin bilirkişi raporunda faiz hesabı yapılırken faiz oranları 17.5.2002-30.6.2002 tarihleri arasında % 55 olduğu halde % 60, 14.6.2003-30.6.2003 tarihleri arasında % 50 olduğu halde  % 55, 8.10.2003-31.12.2003 tarihleri  % 43 olduğu halde % 50, 15.6.2004-30.6.2004 tarihleri arasında % 38 olduğu halde % 43, 13.1.2005-25.4.2005 tarihleri arasında % 32 olduğu halde % 38 oranı üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir. Mahkemece faiz alacağını faiz oranlarını hatalı uygulamak suretiyle fazla hesaplayan bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmiş olması da  kabule göre hatalı olmuştur.

O halde,  davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar  bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 3.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8396, Karar No: 2012/8625, Tarih: 29.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/8396 E.  ,  2012/8625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün KISMEN BOZULMASINA ilişkin olarak daireden verilen 22.05.2012 gün ve 2011/3172-3687 E.K. sayılı ilamın karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı Aksan Metal San. Tic. A.Ş. tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine, usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle, yerinde olmayan karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi gereğince REDDİNE, aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunan davalı Aksan Metal San. Tic. A.Ş.'den alınmasına, red harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 29.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.