muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2222, Karar No: 2012/9559, Tarih: 17.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/2222 E.  ,  2012/9559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/41163

MAHKEMESİ : Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 19/10/2011, 2011/91 (E) ve 2011/453 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Tuncay'ın, maktul Ahmet'i kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık Tuncay'ın, maktul Ahmet ve Ahmet'in olaydan 2 ay önce boşandığı eski eşi Berrin ile arkadaş olduğu, maktulün, olaydan birkaç gün önce tekrar evlenen Berrin'in kendisinden boşanmasını kabullenemediği ve sık sık Berrin'i telefonla arayarak tekrar birlikte olmayı teklif ettiği, maktulün bu aramalarından rahatsız olan Berrin'in, olay günü Tuncay'ı evine çağırarak bu durumu maktul ile görüşmesini istediği, bir süre sonra tanığın evinden ayrılan sanığın, evin dışında beklemekte olan maktul Ahmet ile karşılaştığı, maktul Ahmet'in sanığa "sen burada ne yapıyorsun" diyerek yumruk attığı, sanığı yere yatırıp darp ettikten sonra "sizleri yüzleştireceğim" diyerek, ensesinden tuttuğu sanık Tuncay ile birlikte tanık Berrin'in evine gittiği, kapının açılması ile içeri ittiği sanığın ardından eve giren maktulün, yerdeki halıyı tutup attığı, Berrin'e "burası mı senin yeni evin" dedikten sonra sanığa dönerek, "sen mi akıl verdin buna, evlen diye" sözler sarfettiği ve sanığı ittirerek duvara dayadığı, mutfağa yönelen maktulün mutfaktan aldığı keskin kısmı 11 cm olan bıçakla sanığın üzerine yürüdüğü ve elindeki bıçağı sanığa doğru sallamaya başladığı, ev içerisinde maktulün bıçaklı saldırısından kaçmaya çalışan sanığın, mutfağa sığındığı ve kendisini korumak için mutfaktan bıçak aldığı, bu bıçakla

korunmaya çalışan sanığın, mutfaktan koridora çıktığı, maktul ve sanığın dar koridorda boğuşmaya başladıkları, sanığın elinde bulunan bıçakla maktulün göğüs ön yüz orta ve sağ göğüs bölgelerine birer kez, göğüs sol bölgesi ve karın sol alt kadranına birer kez, sol uyluk ön ve sol uyluk arka yüze birer kez olmak üzere toplam 6 kez vurduğu, maktulün göğse ve batına nafiz olan iki kesici delici alet yaralanmasının yol açtığı kalın bağırsak ve dış iliyak arter ve femoral arter yaralanması sonucu gelişen iç ve dış kanama sonucu öldüğü, maktulün de Uşak Devlet Hastanesi'nin 14/01/2012 tarihli adli raporunda belirtildiği şekilde baş ve yüz bölgesinden, ekimoz ve şişlik oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

Santğın, maktulden kaynaklanan, kendisine yönelmiş ve gerçekleşen haksız saldırıyı, o andaki hal ve koşullara göre ve orantılı biçimde defetmek amacıyla, meşru savunma koşulları altında eylemi gerçekleştirdiği anlaşıldığı halde, 5237 sayılı TCK.nun 25, CMK.nun 223/2-d. maddeleri uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken, tahrik altında kasten öldürme suçundan TCK.nun 81, 29, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Santğın, maktulden kaynaklanan, kendisine yönelmiş ve gerçekleşen haksız saldırıyı, o andaki hal ve koşullara göre ve orantılı biçimde defetmek amacıyla, meşru savunma koşulları altında eylemi gerçekleştirdiği anlaşıldığı halde, 5237 sayılı TCK.nun 25, CMK.nun 223/2-d. maddeleri uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken, tahrik altında kasten öldürme suçundan TCK.nun 81, 29, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sanığın tahliyesine, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal salıverilmesi için müzekkere yazılmasına, 17/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

17/12/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık T.. C.. müdafii avukat .... yokluğunda 20/12/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2022/8562, Karar No: 2024/3855, Tarih: 25.04.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/8562 E.  ,  2024/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/413 D.İş, 2022/411 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-13627

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında görülen sigorta tahkim davası sonucunda verilen İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacıların murisinin dava dışı bankadan kredi kullandığını, muris ile davalı arasında hayat sigorta poliçesinin düzenlendiğini, murisin poliçe teminat süresi içinde öldüğünü, kredi borcuna ilişkin taksitlerin davacılar tarafından ödenmeye devam ettiğini açıklayıp bankaya ödenen 7.885,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Asli müdahil Türkiye Halk Bankası A.Ş. temsilcisi, davacılar yanında asli müdahale talebinin kabulüyle poliçeden kaynaklanan alacağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; poliçe tanzimi sırasında doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davranıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne, 7.885,00 TL'nin davalıdan tahsili ile eşit oranda davacılara ödenmesine, 39.353,00 TL'nin davalıdan tahsili ile asli müdahil bankaya ödenmesine karar verilmiş; karara süresi içinde davalı vekili tarafından itiraz başvurusunda bulunulmuş, İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının itirazlarının reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava, hayat sigortası poliçesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davacıların murisi ile davalı sigorta şirketi arasında hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra sigortalı vefat etmiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440 ıncı maddeleri genel hüküm niteliğinde olduğundan hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Ayrıca anılan bu düzenlemeler, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2 inci maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440 ıncı maddeleri genel hüküm niteliğinde olduğundan hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Ayrıca anılan bu düzenlemeler, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2 inci maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Gerek TTK’nın düzenlemeleri ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2 nci maddesi düzenlemesine göre sigorta şirketinin sorusu üzerine veya herhangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmesinin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, şayet sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı söz konusudur.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, poliçenin düzenlenmesi sırasında murisin hastalığının olup olmadığı, sigortalının önceki hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağının olup olmadığı, bu hastalıkları kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sigorta sözleşmeleri iyi niyet sözleşmeleri olup, taraflar sözleşme kurulması aşamasında birbirlerini aydınlatma yükümlülüğü altındadır. Davalı taraf, sigortalının doğru beyanda bulunma yükümlülüğünü yerine getirmediği savunmasında bulunmuştur.

Sigorta sözleşmeleri iyi niyet sözleşmeleri olup, taraflar sözleşme kurulması aşamasında birbirlerini aydınlatma yükümlülüğü altındadır. Davalı taraf, sigortalının doğru beyanda bulunma yükümlülüğünü yerine getirmediği savunmasında bulunmuştur.

6102 sayılı TTK’nın 1439 uncu maddesinde "(1) Sigortacı için önemli olan bir husus bildirilmemiş veya yanlış bildirilmiş olduğu takdirde, sigortacı 1440 ıncı maddede belirtilen süre içinde sözleşmeden cayabilir veya prim farkı isteyebilir. İstenilen prim farkının on gün içinde kabul edilmemesi hâlinde, sözleşmeden cayılmış kabul olunur. Önemli olan bir hususun sigorta ettirenin kusuru sonucu öğrenilememiş olması veya sigorta ettiren tarafından önemli sayılmaması durumu değiştirmez. (2) Rizikonun gerçekleşmesinden sonra, sigorta ettirenin ihmali ile beyan yükümlülüğü ihlal edildiği takdirde, bu ihlal tazminatın veya bedelin miktarına yahut rizikonun gerçekleşmesine etki edebilecek nitelikte ise, ihmalin derecesine göre tazminattan indirim yapılır. Sigorta ettirenin kusuru kast derecesinde ise beyan yükümlülüğünün ihlali ile gerçekleşen riziko arasında bağlantı varsa, sigortacının tazminat veya bedel ödeme borcu ortadan kalkar; bağlantı yoksa, sigortacı ödenen primle ödenmesi gereken prim arasındaki oranı dikkate alarak sigorta tazminatını veya bedelini öder." düzenlemesi yer almaktadır. TTK'nın 1439/2 nci maddesinde, sigortalının kasten ya da ihmali ile beyan yükümlülüğüne uymaması hallerinin, sigortacının tazminat sorumluluğunun son bulması, tazminattan indirim yapılması, proporsiyon hesabı ile tazminatın belirlenmesi şeklinde üç ayrı sonucu olduğu kabul edilmiştir. Sigortalının poliçeden önceki rahatsızlığını bildirmediği ve bu bildirmeme halinin kast derecesinde (buradaki kastın kötüniyetle bildirmeme halini değil, bildiği halde beyansızlığı ifade ettiği dikkate alındığında) olduğu; bildirilmeyen hastalığın doğrudan ölüm nedeni olmadığı (bağlantının bulunmadığı) durumda, ödenen prim ile ödenmesi gereken prim arasındaki orana göre (proporsiyon hesabıyla) tazminatın belirlenmesi, TTK'nın 1439/2 nci maddesi gereğidir.

Somut olayda hakem heyetince doktor bilirkişiden alınan raporda murisin poliçe tanziminden önce KOAH hastalığının olduğu ve muris tarafından bilindiği, ölüm sebebi ile KOAH arasında illiyet bağı bulunmadığı belirtilmiştir.

Dava konusu hayat sigortası sözleşmesi imzalanırken, sağlık beyan formunda murise yöneltilen sağlık ile ilgili sorular içerisinde KOAH hastalığı bulunup bulunmadığının da sorulduğu, sigortalı muris tarafından "HAYIR" cevabı verilerek formun imza edildiği anlaşılmaktadır.

Davacıların murisinin KOAH hastalığı sebebi ile ilgili takipte olup, TTK 1435, 1439 ve 1440 ıncı maddelere göre beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı ancak ölüm ile bildirilmeyen hastalık arasında illiyet bağı bulunmadığından TTK 1439/2 nci maddesinin değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacıların murisinin KOAH hastalığı sebebi ile ilgili takipte olup, TTK 1435, 1439 ve 1440 ıncı maddelere göre beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı ancak ölüm ile bildirilmeyen hastalık arasında illiyet bağı bulunmadığından TTK 1439/2 nci maddesinin değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacılar murisinin, sigortacı için önemli sayılabilecek bir hususu bildirme yükümlülüğünü ihlali nedeniyle, TTK'nın 1439/2 nci maddesinin son cümlesindeki (proporsiyon hesabıyla) tazminatın belirlenmesi şartları dikkate alınarak bu hususun kararda tartışılması; hayat sigortası düzenleyen farklı sigorta şirketlerinden, bildirilmeyen KOAH hastalığı olan sigortalı adayından alınması gereken primin araştırılması ile davalı sigortacının aldığı prim ile önceki hastalığın bildirilmesi halinde alınması gereken prim arasındaki orana göre (proporsiyonla hesaplanan) tazminattan sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3. 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine, dosyanın mahkemeye gönderilmesine, 25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12874, Karar No: 2017/5892, Tarih: 08.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/12874 E.  ,  2017/5892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay yerini ve anını gösteren ..., ... Bankası ve ... Bankası Şube Müdürlüklerine ait güvenlik kamera kayıtlarının teknik bilirkişi ...'ye teslimine dair 29/01/2013 tarihli yazıların ne şekilde cevaplandırıldığı belli olmadığı gibi, dosyada ... veya bir başka bilirkişi tarafından düzenlenmiş bir raporun bulunmaması karşısında, yazıların akıbetleri araştırılmadan karar verilmiş olması,

Cumhuriyet Başsavcılığının, 05/12/2012 tarihli yazısına karşılık; kamera görüntülerinin gönderilmesi ve incelemenin Cumhuriyet Savcısı tarafından yaptırılması gerekirken, Emniyet Müdürlüğünün “görüntülerin olay yerini göstermediğine” dair raporuyla yetinilmesi, 27/03/2013 tarihli duruşmada,... Bankası tarafından 16/11/2012 tarihli yazı ekinde, CD'ye aktarılıp gönderildiği bildirilen görüntülerin uygun bir bilgisayarda incelenmesine karar verildiği anlaşılmakta ise de, inceleme sonucunun denetlenmeye imkan sağlayacak biçimde dosyaya yansıtılmaması ve eksik inceleme ile karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/406, Karar No: 2015/2077, Tarih: 30.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/406 E.  ,  2015/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, borçlunun alacağı olan ...'ndaki hak edişlerinin paylaşımını belirleyen sıra cetvelinde birinci sırada gösterilen alacağın hacze iştirak koşullarını taşımadığını, anılan sırada belirtilen işçi alacağının imtiyazlıymış gibi ilk sırada gösterilemeyeceğini, zira İİK'nın 100. maddesindeki koşulların oluşmadığını, üçüncü sırada gösterilen alacağın ise haciz tarihinin müvekkilinin haciz tarihinden sonrasını taşıdığını, sıra cetvelinin 90.958,21 TL hak ediş üzerinden düzenlendiğini, oysa ki hak ediş miktarının bu miktarda olmayıp icra müdürlüğünce KDV meblağının paylaşıma dahil edilmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline, davalılara düşen payın müvekkil şirkete ödenmesine karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; şikayetçi tarafça itiraza konu sıra cetvelindeki sıralar ile birlikte hak ediş miktarına da itiraz edildiği, İİK'nın 142/1. maddesi uyarınca görevli ve yetkili mahkemenin genel mahkemeler olduğu gerekçesiyle, mahkememizin görevsizliğine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelinde sıraya ilişkindir. Borçluya ait mahcuz satış bedelinin bütün alacaklıların alacağını karşılamaması halinde düzenlenecek sıra cetveline itiraz, alacağın sadece esas ve miktarına ya da hem sıraya hem de esas ve miktarına yönelikse dava yoluyla genel mahkemede (İİK'nın m.142/1), itiraz sadece sıraya yönelikse şikayet yoluyla İcra Mahkemesi'nde (İİK'nın m.142/son) ileri sürülmelidir.

Somut olayda, şikayetçi vekilinin iddiası alacağın esasına ilişkin olmayıp, takip hukuku kuralları çerçevesinde icra müdürlüğünce yapılması gereken hesaplamaya yönelik olup, mahkemece uyuşmazlığının esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre,...'nın 115/2. maddesi uyarınca, mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda, mahkemece, karar tarihinde yürürlükte olan ...'nın 114/1-c maddesi hükmü uyarınca göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, şikayetin anılan 115/2. madde hükmü uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan 1086 sayılı ...ava şartı öngörmeyen göreve ilişkin 7. ve 27. madde hükümlerine uygun olarak gerekçede ve hüküm fıkrasında "mahkememizin görevsizliğine, yetkili ve görevli mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna" ibarelerine yer verilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18393, Karar No: 2008/2221, Tarih: 25.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/18393 E.  ,  2008/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.25.02.2008

KARŞI OY

Davacı kadın tarafından boşanma davası açıldığı; davalı kocanın süresi içinde yetki itirazında bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu/kaldığı/geldiği baba evinin bulunduğu yerde açılamaz mı?

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği doğal tek adres baba evidir. Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan her kadın boşanma davasını ertesi günü bile sürekli kalma niyetiyle geldiği/oturduğu/kaldığı baba evinin bulunduğu yerde açabilir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın. Kadının sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri kocası belirleyemez. Aksi düşünce Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan eşlerden birinin yerleşim yeri anlatımıyla açık seçik bellidir. Eşlerden birinin yerleşim yeri ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin bir ve tek olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

Temyiz konusu dava Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararı ile “aynı özellikleri” taşımaktadır.Yüce Hukuk Genel Kurulu’nun daha önceki benzer boşanma davalarında yer alan karşı oylarımdaki gerekçeleri ile verdiği “emsal kararına” göre;

“Uyuşmazlık; müşterek yerleşim yerini terk edip babası evinde giden kadının, baba evinin bulunduğu yer mahkemesinde boşanma davası açabilmesinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 168.maddesinde; “Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesi” olduğu açıklanmıştır. Kanunun açık ifadesinden anlaşılacağı üzere boşanma ve ekindeki davaların kadının yerleşim yeri mahkemesinde de açılması olanaklıdır. Somut olayda davacı kadının 15.8.2002 tarihinde koca evini terk edip, o tarihten beri baba evinde oturduğu, işte çalışmadığı, üzerine kayıtlı bir taşınmazının bulunmadığı, hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.” (YHGK, 6.6.2007, 331-332, Ömer Uğur GENÇCAN-Mal Rejimleri Hukuku, Ankara-2007, s. 665-667)

Yüce Hukuk Genel Kurulu emsal kararında açıkça belirtildiği üzere davacı kadının hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek yerin baba evi olduğu; ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğinin ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunlu bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı görüşüne “Yüce Hukuk Genel Kurulu” 6.6.2007 günlü emsal kararı ile katılmamıştır.Yüce Hukuk Genel Kurulunun emsal kararına aynı görüşteki oyumla katılmış olduğumdan/destek verdiğimden “aynı uygulamanın” bu davada da yapılması/sürdürülmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Boşanma davası davacı kadın tarafından sürekli kalma niyetiyle oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açıldığı için değerli çoğunluğun farklı düşüncesine katılmıyorum.