muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9972, Karar No: 2014/15167, Tarih: 12.05.2014

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün, 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve güvenlik görevlisi olarak 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile 10.05.2003-25.12.2007 arasında çalışmıştır.

Mahkemece, davacının, tanık beyanları ve nöbet çizelgelerine göre bir hafta 2 gün saat 17.00-08.00 arasında, bir gün de saat 08.00-17.00 arasında çalıştığı, diğer haftada ise 3 gün saat 17.00-08.00 arasında ve bir gün de 08.00-17.00 arasında çalıştığı, 15 saatlik bölümde 1 saat ara dinlenmesi, 9 saatlik bölümde de 0,5 saat ara dinlenmesi olduğunda haftalık fazla çalışması olmadığı, ancak günlük 11 saati geçen 3 saatlik bölümlerin fazla çalışma sayılacağı kabul edilerek haftada ortalama 7,5 saat, ayda 30 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmıştır.

Davacının 15 saatlik çalışmalarında 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi durumunda fiili çalışması 13,5 saat olup geceye isabet eden bölümde 7,5 saati aşan kısım fazla çalışma sayılacak olsa da aleyhe temyiz olmadığından mahkemenin kabulüne göre yapılacak tespitte, davacının bu günler için 11 saati geçen 2,5 saat fazla çalışması, haftanın bir günündeki 9 saatlik gündüz çalışmasında da 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi sonucunda 8 saat fiili çalışmanın 0,5 saatlik bölümü fazla çalışma olacağından davacı ayda 27 saat (2,5 saat x 10 gün/ay + 0,5 saat x 4 gün/ay = 27 saat/ay ) fazla çalışma yapmaktadır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma alacağını hatalı hesaplayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi isabetsizdir.

c) 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesine göre davalı Bakanlığın harçtan muaf olmasına rağmen, mahkemece, yargılama giderlerine harç katılarak Bakanlığın harca mahkûm edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 12.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7040, Karar No: 2024/8749, Tarih: 19.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7040 E.  ,  2024/8749 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/839 E., 2024/1134 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kars Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/288 E., 2023/414 K.

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi aksi halde kişisel ilişkinin düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda velâyet talebinin reddi ile baba ile kişisel ilişki kurulması talebinin kabulüne, çocukla baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı baba vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 12.11.2017 tarihinde imam nikahı ile evlendiklerini, davalı kadının 2018 yılı mart ayında hamile kaldığını, 2018 yılı Haziran ayında ise psikolojik nedenleri dolayısı ile ortak konutu terk ettiğini ve babası ...'nın evine yerleştiğini, daha sonra 04.12.2018 tarihinde Kars Devlet Hastanesi'nde ''...'' isimli kız çocuğunu dünyaya getirdiğini, yapılan idari başvuru ile 10.06.2022 tarihinde 3650 nolu tanıma senedi düzenlendiğini ve müvekkili ile ortak çocuğun nüfus kayıtlarının düzeltildiğini, müvekkili, ortak çocuk ... ...'yı çok uzun süredir göremediğini, hali hazırda davalı tarafın ve ortak çocuğun akıbeti konusunda herhangi bir bilgi edinilemediğini, iş bu nedenle ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesi, bu durumun mümkün olmaması halinde ise ortak çocuk ile kişisel ilişki tesisinin sağlanmasını talep ve dava ettiği anlaşılmıştır.

II. CEVAP

Davalı anne vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkiline karşı açılan davayı kabul etmediğini, açılan dava haksız ve mesnetsiz olduğunu, anne ve ortak çocuk ... ...'ya davacı tarafın hiç bir şekilde maddî manevî olarak yardımda bulunmadığını, bu yaşına kadar ortak çocuğu bir an olsun görmek istemediğini ve yüzünü dahi görmediğini, defalarca kez istemediğini söylediğini, arayıp sormadığını, çocuğunun rahatsızlığına kayıtsız kaldığını, sadece müvekkilinden intikam alabilmek ve müvekkilimi uğraştırmak istediği için iş bu davayı açtığını, davacı tarafın kötü niyetli olduğunu, müvekkilinin sırf huzursuz ve rahatsız ettiğini, müvekkilinin ikametgahının sabit olduğunu, müvekkilinin çocuğu göstermeme, kaçırma amacı olsaydı sayın mahkemenin takdir edeceği üzere öncelikle müvekkil çocuğu ile farklı bir şehirde hayat kurma amacında olacağını, bu hususlar tamamen gerçek dışı olduğunu, bu nedenle karşı tarafın haksız olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile velâyetin annede kalmasının çocuğun üstün yararına olacağına kanaat edildiğini belirterek kişisel ilişki düzenlemesinde de çocukla ana baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğunu, dosya arasında yer alan üçlü bilirkişi heyeti tarafından hazırlanan 10/05/2023 tarihli sosyal inceleme raporu dikkate alındığında ortak çocuk ile velâyeti bırakılmayan baba arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmesinin uygun olacağını belirterek davacının velâyetin değiştirilmesi talebinin reddine, terditli kişisel ilişki kurulması talebinin ise kabulüne velâyeti annede bırakılan ortak çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. Hafta sonu cumartesi saat 17:00 ile pazar günü saat 17:00 arası, dini bayramların 2. günü saat 17:00 ile 3. günü 17:00 arası, her yılın temmuz ayının 1. günü saat 10:00 ile 15. günü saat 17:00 arası, sömestır tatilinin ilk haftasının birinci günü saat 10:00 ile 7. günü saat 17:00 arası görüşmesi şeklinde kişisel ilişki kurulmasına çocuk lehine 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı baba vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, reddedilen velâyetin değiştirilmesi davası yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı anne vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek nafakaların ve bilirkişi raporlarının yetersizliği yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olması gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince velâyet yönünden kesin, kişisel ilişki yönünden temyiz yolu açık olmak üzere tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı baba vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kişisel ilişkinin yetersiz olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki süresinin dosya kapsamına ve çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı baba vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kişisel ilişkinin yetersiz olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki süresinin dosya kapsamına ve çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 323 üncü maddesi. 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü madde, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 9 uncu maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı baba vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12178, Karar No: 2012/13286, Tarih: 03.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12178 E.  ,  2012/13286 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... , 2-..., 3-..., 4-..., 5-..., 6-..., 7-... Suni Deri Tic. A.Ş adına Av. ... aralarındaki dava hakkında Çorlu İş Mahkemesi'nden verilen 01.03.2012 günlü ve 48/83 sayılı hükmün, temyizi davacı Kurum avukatı tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosya içeriğinde yer alan bilgiden, davacı tarafından, 6111 sayılı Yasadan faydalanmak amacıyla ibraz edilen dilekçen Kurum kayıtlarına 30.05.2011 tarihinde intikal ettiği ve yapılandırma başvurusu formu ile uyuşmazlık konusu borcun yapılandırıldığı, söz konusu borcun 6 taksitte ödeneceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmakla, yapılandırmaya bağlı taksitlerin tamamının ödenip ödenmediği hususun Kurumdan sorulup ödeme planı ile ilgili belgelerin getirtilip, dava dosyasına eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10973, Karar No: 2009/13473, Tarih: 07.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10973 E.  ,  2009/13473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :13.3.2008
Yargıtay — Esas No: 2013/13833, Karar No: 2013/14307, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/13833 E.  ,  2013/14307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davacının 2012 yılı Mayıs ayı sonunda Hava-İş sendikasının çağrısı ile geniş katılımlı bir bilgilendirme toplantısı ve basın açıklamasına katıldığı gerekçesiyle hukuka aykırı olarak geçerli ve haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini, feshin geçersiz olduğunu, müvekkilinin 29.05.2012 günü rahatsızlığı nedeniyle raporlu olduğunu, herhangi bir kanun dışı eyleme katılmasının söz konusu olmadığını, bu sebeplerle iş sözleşmesinin fesih edilmesi işleminin iptaline ve müvekkilinin işe iade edilmesine bununla beraber işe başlatılmadığı takdirde buna ilişkin tazminat ve mahkeme kararının kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre ücretinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 29.05.2012 tarihinde davacının üyesi olduğu Hava-İş sendikasının çağrısı ile TBMM'de görüşülmekte olan hava iş kolunda grev yasağı getirilmesini düzenleyen kanun teklifi görüşmelerini protesto etmek amacıyla kanun dışı grev kararı alındığını, bu eylemin uygulanması için sendikanın üyelerine SMS mesajı attığını, ancak bununla sınırlı kalmadığını kanun dışı eyleme destek veren bir grup işçinin Atatürk Havalimanında eylem yaptıklarını, slogan atıp uçuşa giden çalışanları protesto ettiklerini görevine gitmemelerini sağlamak adına sözlü ve fiili engellemelerde bulunduklarını, davacının kanunsuz grev ve direniş eylemine destek vermek amacıyla sağlık raporu almak sureti ile görevini ifa etmediğini, davacının kanun dışı eyleme destek vermek için rapor aldığını ve göreve gelmeyeceğini iş yerine bildirmediğini bu sebeple iş sözleşmesinin fesih edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının belirtilen tarihlerde raporlu olduğu, işverenin 29.05.2012 tarihinde işe gelmeyen herkesi kanun dışı greve katıldığı gerekçesiyle savunma alma gereği duymaksızın iş sözleşmesini feshettiği, davacının eyleme katılmadığı gibi davacıya ihtar verilmediği, geçerli fesih sebeplerinin oluşmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı işveren vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının 29.05.2012 tarih ve sonrasında işyerinde meydana gelen eyleme davacının katılıp katılmadığı ve eylem sebebiyle davalı işverence yapılan feshin haklı veya geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.