muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17460, Karar No: 2025/4358, Tarih: 15.04.2025

Mahkemesince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davasında, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma kararı" verilerek, sanık hakkında 02.04.2021 tarihli suç nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiğinden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı ise de;

Kanun yararına bozma incelemesi sırasında gelinen aşamada,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) ve adli sicilde yapılan incelemede, şüpheli hakkında 21.04.2021 kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle Kırıkkkale Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.06.2022 tarihli ve 2022/5320 Soruşturma sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının

ertelenmesi kararı verildiği, inceleme konusu 02.04.2021 tarihli eylemin erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş ... geldiği, erteleme kararının inceleme konusu 02.04.2021 tarihli eylemi de kapsadığı, erteleme kararının kesinleşmesi tarihine kadar tüm eylemlerin tek suç olarak ve 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi kapsamında alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kabulü gerektiği anlaşıldığından; Mahkemesince, erteleme kararının verildiği soruşturma dosyasının dosya arasına alınması, kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "düşme" kararı verilerek, karardan bir örneğinin dava açılmamış ise Kırıkkkale Cumhuriyet Başsavcılığının 2022/5320 Soruşturma dosyasına gönderilmesi, kamu davası açılmış olması halinde ise 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi kapsamında değerlendirme yapılmak üzere ilgili mahkemesine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ve 2021/537 Esas, 2022/20 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27227, Karar No: 2014/15177, Tarih: 29.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/27227 E.  ,  2014/15177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/224507

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2008/942 (E) ve 2013/460 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Geceleyin, mağdurun park halinde bulunan otomobilinin içerisinde kolluk görevlilerince görülen ve kaçmaya çalışmasına karşın yakalanan sanığın savunmasında otomobilin camının açık olduğunu belirtmesine; olay yeri inceleme raporunda kapıları açık olan ve içerisi karıştırılmış bulunan otomobilde hasar bulunmadığının belirtilmesine göre, kovuşturma aşamasında ifadesi alınmayan mağdur dinlenilerek olay günü park halinde bulunan suça konu otomobilin kapılarının kilitli olup olmadığı, yine sanığın otomobilin camının açık olduğu yönündeki savunmasının doğru olup olmadığı, otomobilin kapı ve camlarının sağlam olup olmadığı hususlarında beyanı alınarak, sanığın hırsızlık kastının otomobilin mi yoksa içerisinde bulunan bir eşyanın mı mülkiyetine yönelik olduğu hususu da kararda tartışıldıktan sonra, deliller bir bütün olarak değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-16 TL Yargılama giderinin, CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usülü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu halde sanıktan tahsiline hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. T..'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11244, Karar No: 2012/12736, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11244 E.  ,  2012/12736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Şikâyet eden (üçüncü kişi), .... İcra Müdürlüğü’nün 2011/16505 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca,.... İcra Müdürlüğü’nün 2011/214 sayılı talimat dosyasında yapılan 04.11.2011 günlü haczin yapıldığı iş yerini takip borçlusu ...’den 05.08.2011’de devraldığını, haczin İİK’nun 99. maddesi gereğince yapılması gerekirken 96. maddesi uyarınca yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek davanın kabulü ile haczin İİK’nun 99. maddesi gereğince yapılmış sayılmasına, karar verilmesini istemiştir.

Karşı taraf (alacaklı) vekili, somut olayda... İcra Hukuk Mahkemesi’nin yetkili olduğunu, hacizde hazır bulunan takip borçlusunun icra memurunu görünce oradan ayrıldığını, bu sırada borçluya ait belgelerin ele geçtiğini belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, “dava konusu haciz sırasında takip borçlusunun hazır bulunduğunun tespit edildiği, İİK’nun 8/son maddesi uyarınca haciz tutanaklarının aksi sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden olduğu, bu nedenle haczin İİK’nun 96. maddesine göre yapılmasının yerinde olduğu“ gerekçesi ile şikâyet başvurusunun reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dava, haczin İİK’nun 96, 97. maddeleri gereğince yapılmış sayılmasına yönelik İcra Dairesi kararının iptali ile haczin İİK’nnu 99. maddesi uyarınca yapılmış sayılmasına karar verilmesi istemine ilişkindir.

İİK’nun 4. maddesi gereğince; icra ve iflas dairelerinin işlemlerine karşı yapılan şikâyetlerle itirazların incelenmesi icra mahkemesi hâkimi yahut kanun gereğince bu görev kendisine verilmiş olan hâkim tarafından yapılır. Her icra mahkemesi hâkimi, kendisine Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlığınca dönüşümlü olarak bağlanan icra ve iflas dairelerinin işlemlerine yönelik şikâyet ve itirazları inceler, bu dairelerin gözetim ve denetimlerini yapar, idari işlerine bakar.

İİK’nun 4. maddesi gereğince; icra ve iflas dairelerinin işlemlerine karşı yapılan şikâyetlerle itirazların incelenmesi icra mahkemesi hâkimi yahut kanun gereğince bu görev kendisine verilmiş olan hâkim tarafından yapılır. Her icra mahkemesi hâkimi, kendisine Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlığınca dönüşümlü olarak bağlanan icra ve iflas dairelerinin işlemlerine yönelik şikâyet ve itirazları inceler, bu dairelerin gözetim ve denetimlerini yapar, idari işlerine bakar.

Somut olayda, İstanbul 26. İcra Müdürlüğü’nün 2011/16505 sayılı asıl takip dosyasından yazılan talimat uyarınca, Ankara 9. İcra Müdürlüğü 2011/214 sayılı talimat dosyası üzerinden 24.11.2011 günlü haciz işlemi gerçekleştirilmiştir. Şikâyet eden (üçüncü kişi), talimat dairesi tarafından yapılan haczin İİK’nun 96,97. maddelerine göre mi 99. maddesine göre mi yapıldığının tespiti için asıl icra dairesi’ne başvurmuş, 14.11.2011 tarihli karar ile haczin İİK’nun 96, 97. maddelerine göre yapılmış sayılmasına karar verilmiştir. Asıl İcra Dairesi’nin bu kararına karşı talimat dairesi’nin bağlı olduğu yer icra mahkemesinde şikâyet yoluna gidilmiştir. Oysaki şikâyet konusu yapılan işlem, İstanbul 26. icra müdürlüğü’nün aldığı haciz kararı ile ilgilidir. Kaldı ki doğrudan iptali istenen işlem de asıl icra dairesi tarafından verilen bir karardan ibarettir. Haczin talimat yolu ile yapılması, haciz işlemine yönelik şikâyet başvurularında talimat dairesini ve bağlı olduğu yer icra Hukuk mahkemesini yetkili kılmaz.

Bu koşullarda, şikâyeti inceleme yetkisi, yukarıda açıklanan yasa hükmü gereğince... İcra Hukuk Mahkemesi’ne aittir. Anılan yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup, kesin niteliktedir. Mahkemece resen gözetilmesi gerekir (HGK. 21.3.2001 Tarih, 2001/12–235).

Diğer yandan kamu düzenine ilişkin hususlara aykırı davranılması halinde, bu hususlar temyiz konusu yapılmasa bile re’sen ele alınıp incelenebilir.

Açıklanan tüm bu maddi ve hukuki olgular karşısında Mahkemece, yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilip yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

2.Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesi gerekli görülmemiştir.

S O N U Ç :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle şikayet eden (üçüncü kişi) vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3. Kişiye geri verilmesine 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20097, Karar No: 2016/217, Tarih: 19.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/20097 E.  ,  2016/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 9. İş Mahkemesi

Tarihi :23.06.2014

No :2013/623-2014/456

Dava, 21.03.2007 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle oluşan Kurum zararının rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davacı K.. avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)5510 sayılı Yasa'nın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Yasa'da, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücûan tazminat davalarında uygulanmasına imkan veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi olduğu belirgindir.

Bu maddedeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin

./...

Bu maddedeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin

./...

tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22. maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (Anayasa Mahkemesi'nin 23.11.2006 tarihli ve E:2003/10 K:2006/106 sayılı Kararı ile bu fıkrada geçen “sigortalı veya haksahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü iptal edilmiştir.) Kurumca işverene ödettirilir. İş kazası veya meslek hastalığı, 3. birkişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücû edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücû alacağından kusurları karşılığı sorumlu olup; bu kapsamda tazmin kararı verilecek miktarın belirlenmesi için gerçek zarar hesabı yapılması gerekmez.

Kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.

Bu yönde, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma ihtimalinin tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne

../...

aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren ve sigortalının kusur durumlarının yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmeyen ve bu kapsamda yukarıda açıklanan gerekleri karşılamadığı belirgin olan kusur raporunun hükme dayanak alınması yerinde değildir. Bu bakımdan, 506 sayılı Yasanın 26., 4857 sayılı Yasanın 77. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, oluşan kazaya karşı hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konularak gerçek kusurlu olanların ve kusur oranlarının tespiti yapıldıktan sonraki değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

2-)Kabule göre;

a-)Tazmin istemi daha fazla olmasına ve davaya konu işkazasında davalının % 20 kusurunun olduğu belirlenmiş olmasına karşın, Kurum zararının % 10 undan sorumlu tutulmuş olması;

2-)Kabule göre;

a-)Tazmin istemi daha fazla olmasına ve davaya konu işkazasında davalının % 20 kusurunun olduğu belirlenmiş olmasına karşın, Kurum zararının % 10 undan sorumlu tutulmuş olması;

b-)HMK. nın 297. maddesine aykırı biçimde tazmin kararı verilen Kurum alacaklarının ayrı ayrı miktar ile faiz başlangıç tarihleri yazılmaksızın ve mevcut durum itibariyle bakiye alacak kalmamasına karşın fazla hakların saklı tutulması suretiyle infazda tereddüte neden olacak biçimde yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı olduğu üzre karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17753, Karar No: 2012/22518, Tarih: 02.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/17753 E.  ,  2012/22518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının astsubay olduğunu, bir hanımla ilişkisinin olduğunu, evi terkettiğini, eşine ve kızına bakmadığını, davacının gelirinin olmadığını, başkalarına muhtaç olduğunu belirterek, davacı için 1.000 TL, ortak çocuk için 600 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.Davalı cevap dilekçesinde;iddiaların doğru olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, davacı ve ortak çocuk için 500'er TL'den toplam 1.000 TL tedbir nafakasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.TMK.'nun 195.maddesi uyarınca evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır. Aynı yasanın 197.maddesine göre de; eşlerden biri ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.

Somut olayda; davalının bir hanımla gönül ilişkisi yaşadığı sabit olup, davacının ayrı yaşamada haklılığı kanıtlanmıştır. Davacının ev hanımı olduğu, gelirinin bulunmadığı, davalının ise astsubay olduğu, lojman kirası ödediği anlaşılmaktadır. Tarafların ekonomik - sosyal durumları, ihtiyaçları, nafakanın niteliği, ortak çocuk Masal'ın 27/01/2012 doğumlu olması, ekonomik göstergelerdeki değişim nazara alındığında, davacı ve ortak çocuk için takdir edilen tedbir nafakası miktarları fazla olup, TMK 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14852, Karar No: 2013/936, Tarih: 31.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/14852 E.  ,  2013/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanık ...'un, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'in, 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar Nurettin ve Kemal'in beraatlerine, 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanıklar ... ve ...'in mahkûmiyetlerine dair Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 09.11.2007 gün ve 2006/689 Esas, 2007/757 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar Nurettin ve Hamit müdafileri ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi:

Kovuşturma aşamasında 20.10.2006 tarihli sanığın bulunmadığı duruşmaya sanık ... müdafi olarak Av. ...'nun katıldığı ve 26.10.2006 havale tarihli dilekçesiyle müdafilikten çekildiği, sanığın savunmasının alındığı oturuma müdafii katılmadığı gibi sanığın müdafii atanması konusunda talebinin de olmadığı, 09.11.2007 tarihli son oturuma ise ne şekilde görevlendirildiği dosya kapsamından anlaşılamayan Av. ...'ün sanık müdafii olarak katıldığı ve yüzüne karşı verilen hükmü süresinden sonra 29.11.2007 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, öncelikle Av. ...'ün dosya içerisinde vekaletnamesine rastlanılmadığından varsa kendisinden vekaletname alınarak dosya içerisine konulması, vekaletnamesi yoksa, müdafiin yüzüne yapılmış olan tefhim kendisine müdafii atandığından haberdar edilmeyen sanık aleyhine hukuki sonuç doğurmayacağından, 09.11.2007 tarihli kararın sanık ...'e tebliği ile tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ve bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.