muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3661, Karar No: 2019/11339, Tarih: 23.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3661 E.  ,  2019/11339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, elde edilen delillerin mahkûmiyete yeterli olmamasına, mahkemenin soruşturma sonunda oluşan inanç ve takdirine, hükmün gerekçesine, aynı dosyada tehdit ve hakaret suçlarından beraat eden sanığın yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle sanık lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden sanık müdafiinin vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanık hakkında, hükmün esasını oluşturan kısa kararda doğrudan verilen 1800 TL adli para cezası her ne kadar temyizi kabil bir karar değilse de, gerekçeli kararda hükümde karışıklığa yol açılarak 3600 TL adli para cezasına hükmedilmesi ve infazın da gerekçeli karar üzerinden yapılacak olması karşısında hükmün temyizinin mümkün olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında, hükmün esasını oluşturan kısa kararda teşebbüs hükümleri uygulanarak 1800 TL adli para cezasına, gerekçeli kararda ise tamamlanmış suç üzerinden uygulama yapılarak 3600 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

Kabule göre; kasten yaralama olayının teşebbüs aşamasında kaldığı halde, sanık hakkında TCK'nin 35/1. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.05.2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Hükmün esasını oluşturan ve asıl olan, tefhimle geçerlilik kazanan kısa karar olup kısa kararda sanık hakkında, kasten yaralama suçu teşebbüs aşamasında kaldığı belirtilerek TCK 86/2, 86/3-e, 35. maddeleri ile belirlenen 90 gün adli para cezasının TCK 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL den adli para cezasına çevrilerek neticeten 1800 TL adli para cezasına hükmolunmuştur. Bu karara karşı sanık müdafi ve o yer Cumhuriyet savcısı lehe temyiz başvurusunda bulunmuşlardır.

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince 14.04.2011 ve sonrasında doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu belirtilmiştir.

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince 14.04.2011 ve sonrasında doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu belirtilmiştir.

02.11.2015 tarihinde verilen 1800 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmünde, kısa karar tefhim olunduğu andan itibaren miktar itibariyle kesin niteliktedir. Kısa karardan sonra gerekçeli karar yazılması sırasında yapılan hata ile kesinlik sınırını aşar şekilde hükmün değiştirilmesi cezanın kesinlik sınırında kalmasını etkilemeyecektir. Aksi düşüncenin kabulü halinde, kısa kararda temyiz sınırlar içinde kalan bir hüküm tesis edildikten sonra gerekçeli kararda temyiz edilemez şekilde hükümde değişklik yapılması durumunda hükmün kesin olacağı şeklinde bir sonuca ulaşmak gerekecektir ki böyle bir düşüncenin kabul edilmesi mümkün bulunmamaktadır. Kesin nitelikte bulunan hükümlere karşı ancak kesinlik sınırını aşarnitelikte yaptırım içermesi veya suç vasfına yönelik aleyhe temyiz başvurusunda bulunulması halinde işin esasına girilerek dosayının temyizen incelenmesi mümkün olacaktır. Bu kapsamda bulunmayan lehe başvurularda kesin nitelikteki para cezalarının temyizen incelenmesi mümkün değildir. Ancak, kesin nitelikteki mahkumiyet hükümlerindeki hukuka aykırılıkların koşullarının bulunması halinde kanun yararına bozularak giderilmesi mümkündür.

Açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerekirken, temyizen inceleyen sayın çoğunluğun düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2010/28774, Karar No: 2013/17451, Tarih: 17.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/28774 E.  ,  2013/17451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınanın çalıştığı dershanedeki odasına girerek atılı suçu işlediğinin kabul edilip anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanığın kolluk görevlileri tarafından yakalanınca, yakınandan çaldığı ve üzerinde arama yapılması durumunda bulunması mutlak olan parayı iade ettiğinin anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık koşullarının bulunmadığı gözetilmeden TCK'nın 168/1. maddesiyle indirim yapılması,

Sanığın adli sicil kaydında, tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8309, Karar No: 2023/6401, Tarih: 17.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/8309 E.  ,  2023/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/842 Esas, 2016/213 Karar

SUÇLAR : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/842 Esas, 2016/213 sayılı Kararının sanık ... müdafii, sanık ... ile şikayetçi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesi kapsamında yüklenen suçtan doğrudan zarar görmediği anlaşılmakla, vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenler sanık ... müdafii ile sanık ...'in hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.03.2014 tarihli ve 2013/12400 Soruşturma, 2014/1020 Esas, 2014/617 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesi delaletiyle 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları ve hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/842 Esas, 2016/213 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 5 ay hapis cezası karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'un temyiz sebepleri

2. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/842 Esas, 2016/213 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 5 ay hapis cezası karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'un temyiz sebepleri

Sanık 29.03.2016 havale tarihli temyiz dilekçesi ile; tapu mevzuatında aile sıra numarasının 5 haneli olduğu ve işlem yapılırken bu hususa dikkat edilmesi gerektiğinin yazmadığını, kendisine böyle bir eğitimin verilmediğini, ayrıca TAKBİS sisteminde aile sıra no bilgisinin bulunmadığını, diğer taraftan Tapu Sicil Tüzüğünün 13. maddesinde vekaleten yapılan işlemlerde fotoğraf karşılaştırması yapılması gerektiğine dair bir yükümlülüğün bulunmadığını, sadece gerçek hak sahibinin kimlik bilgilerinin kontrol edilmesi gerektiğini, kaldı ki yükümlülüğü olmamasına rağmen noteri arayarak vekaletnamenin sahte olup olmadığının teyidini yaptıklarını bildirerek hukuka aykırı olan mahkumiyet kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri

Sanık müdafiinin 14.04.2016 tarihli temyiz dilekçesi ile; sanığın satış işlemini gerçekleştirirken uyması gereken tüm mevzuata uyduğunu, aile sıra numarasının 5 haneli olması gerektiği yönünde bir zorunluluğun bulunmadığını, bu nedenle bu hususun mahkumiyet gerekçesinde yer almasının hukuka aykırı olduğunu, ayrıca sanığın suç kastının bulunmadığını, vekaletnamenin teyidinin noterlikten alınmış olduğunu, diğer taraftan fotoğraftaki benzerliği değerlendirmenin subjektif bir değerlendirme olacağından buna dayanarak sanığı cezalandırmanın haksızlık oluşturacağını, tarafların ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde 2013/765 Esas sayılı dosyada tapu iptali ve tescil davası bulunduğunu, bu dosyada katılanlar ... ve ...'nin komşu oldukları, uzun yıllarca yan yana evlerde oturdukları tespit edilmesine rağmen sanığın cezalandırılması yoluna gidilmesinin hukuka aykırı olduğunu bildirerek kararın bozulması talebi ile hükmü temyiz etmiştir.

C. Şikayetçi Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz sebepleri

Sanıkların işledikleri suç nedeniyle Kurumun zarar gördüğünü ancak; Kurumun davanın aşamalarında haberdar edilmeyerek kamu davasına katılma hakkını kullanamadığı, sanıklar hakkında alt sınırdan ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, katılan sıfatını alabilecek kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği yönlerinden hükümleri temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

C. Şikayetçi Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz sebepleri

Sanıkların işledikleri suç nedeniyle Kurumun zarar gördüğünü ancak; Kurumun davanın aşamalarında haberdar edilmeyerek kamu davasına katılma hakkını kullanamadığı, sanıklar hakkında alt sınırdan ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, katılan sıfatını alabilecek kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği yönlerinden hükümleri temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

30.07.2013 tarihinde satıcısı ..., alıcısı ... olan satış işleminde, asıl hak sahibi ...'nın satış işleminden habersiz olduğu, kendisini ... olarak tanıtan kişinin ...'ya 29.07.2013 tarihinde düzenleme şeklinde vekaletname verdiği, tapuda yapılan devir işlemi sırasında ... Tapu Müdürlüğünde memur olarak görev yapan sanık ...'in ve tapu müdür vekili olarak görev yapan sanık ...'un, vekaletname ve ekinde bulunan nüfus cüzdanı örneği üzerindeki fotoğrafları karşılaştırmayarak gerekli dikkat ve özeni göstermediğinden sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı ve cezalandırılmaları yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

1. Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.03.2003 gün ve 2003/5-41 Esas, 2003/54 sayılı Kararında belirtildiği üzere; tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın mümkün olmaması karşısında, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesi kapsamında yüklenen suçtan doğrudan zarar görmediği anlaşılmakla, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanık ... müdafiinin ve sanık ...'un temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

2. Sanık ... müdafiinin ve sanık ...'un temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

Sanıkların görevlerinin gereğini yerine getirirken dikkat ve özen yükümlülüğüne uygun olarak hareket ettikleri, fotoğraf karşılaştırması yapmak mecburiyetinde olmadıklarından haklarında beraat yerine mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu sebebine dayanan temyiz isteklerinin yapılan değerlendirmesinde; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmış, sanıklar hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin üçüncü fıkrasına ve 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi sonuca etkili görülmediğinden, yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'un yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Açıklanan nedenlerle; ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/842 Esas, 2016/213 sayılı Kararında sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen hususlar dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafiinin ve sanık ...'un temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4081, Karar No: 2012/10123, Tarih: 27.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4081 E.  ,  2012/10123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, konutunun su aboneliği için davalıya müracaatta bulunduğunda, davalının abonelik için kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli ödenmesini istediğini, bu talebin yasal dayanağının olmadığını belirterek, davalı tarafça abonelik tesisinin kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ödemesi koşuluna bağlanarak çıkarılan muarazanın men'i ile söz konusu bedellerden dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı yan cevabında, davacının meskeninin olduğu yere kanalizasyon hizmeti ve içme suyu şebekesi getirildiğini, Belediye Gelirleri Kanununun 87. ve 88. maddeleri ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ve şebeke hisse bedelini ödemesi gerektiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ilk defa söz konusu konutun su aboneliği için başvuruda bulunduğundan katılım bedellerinden sorumlu olduğu gerekçesiyle bilirkişi tarafından hesaplanan miktar esas alınarak istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 87. ve 88. maddeleri ile bunlara paralel olan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı takdirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayri menkul sahiplerinden yönetmelikte belirtilen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesislerine katılım payı talep etme ... vardır. Ancak, bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır.

Katılım paylarının hesabına ilişkin ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39/2. maddesinde formül bulunmakta olup formülde -T- olarak simgeleştirilen “gayrimenkulün yararlanacağı su ve kanal hattına metre/tül maliyeti”nin, yine aynı maddenin 5. fıkrasındaki uygulanacağı yılın ve Belediye gelirleri Kanununun 89. madde/a-son cümlesindeki “Bayındırlık birim fiatlarını geçemez” ifadeleri birlikte değerlendirilerek abonelik başvurusunda bulunulan tarihteki Bayındırlık birim fiyatları üzerinden alınması ve hesabın ona göre yapılması gerekir. Hesaplanan miktarın abonelik başvurusunun yapıldığı tarihteki binanın emlak vergi beyanındaki değerinin %2'sini aşmamak kaydıyla hüküm altına alınması gerekir.

Karara dayanak yapılan bilirkişi raporundan abonelik başvurusundan önceki yıllarda inşaat aşamasındaki dava dışı kişi tarafından avans olarak yapılan ödeme sırasındaki resmi veriler ve birim fiyatlar esas alınmak suretiyle hesaplama yapılmıştır. Şu haliyle, abonelik başvurusunun yapıldığı tarihteki Bayındırlık birim fiyatları esas alınarak hesaplama yapılması gerekirken inşaat ruhsatı aşamasındaki ödeme tarihindeki birim fiyatların esas alınarak hesaplama yapılmış olması yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 27.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1371, Karar No: 2020/235, Tarih: 16.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/1371 E.  ,  2020/235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Kurum ile aralarında ... hizmeti satın alma sözleşmesi bulunduğunu, davalı Kurum tarafından hastanelerinde görev yapan hekimlerin ameliyat endikasyonu olmadığı halde hastalara cerrahi müdahalelerde bulunduğu, ameliyat endikasyonu olan hastalarda cerrahi müdahale esnasında gereksiz malzeme kullandığı, ameliyat endikasyonu olan hastalarda cerrahi müdahale esnasında piyasada daha ucuzu olduğu halde pahalı malzeme kullandığı, hastalara yapılan tetkkiklerin bazılarının gereksiz olduğu, hastalara gereğinden fazla oranlarda faturalar düzenlendiğ gibi gerekçelerle genel toplamda 733.536,94 TL'nin tahsil edileceği ya da davalı nezdinde olan alacaklarından mahsup edileceğinin bildirildiğini, ancak Kurum işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, davalı tarafından yapılan mahsupların iadesine karar verilmesini istemiş; bilahare talebini ıslah etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozma üzerine davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 708.252,26 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tavzih ve tashih kurumu HMK'da ayrıntılı olarak düzenlenmiş olup bu düzenlemelere göre mahkemece, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların tashih yoluyla res'en veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir (HMK 304). Tavzihe ilişkin olarak ise, hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyorsa yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa tavzih kararı verilebilir. Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez. Asıl hükmü değiştirerek, hüküm sonucunu bertaraf edecek tavzih kararı verilemez (H.M.K 305/2).

Somut olayda; mahkemece gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davanın kısmen kabulü ile 708.252,26 TL davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği halde 23/01/2018 tarihli düzeltme kararı ile hüküm fırkasının 1. bendinin " 708.252,26 TL davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, 708.252,26 TL'nin davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine... " şeklinde düzeltilmesine karar verildiği, bu suretle hükmün değiştirildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, verilen düzeltme kararı dosya içeriği ve karar gerekçesi itibariyle HMK 304. maddesinde tanımlanan yazı ve hesap hatası ve benzeri açık bir hata olarak değerlendirilmesi mümkün olmadığından ve yukarıda açıklandığı üzere tavzih kararıyla tarafların hak ve borçlarında değişikliğe gidilemeyeceğinden yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4553, Karar No: 2020/4859, Tarih: 02.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4553 E.  ,  2020/4859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derce mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması ve 7188 sayılı Kanun’un 29. maddesi ile değişik CMK’nun 286/3 fıkrasında yapılan düzenlemenin sanığın cezalandırılmasına ilişkin suçu kapsamaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, 18.12.2019 günlü 2017/949 esas, 2017/887 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 02/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.