muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3035, Karar No: 2018/7231, Tarih: 02.04.2018

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

Somut olayda dava dilekçesinde dava ... Elektrik Perakende Satış A.Ş.'ye karşı açılmış olup mahkemece 13.03.2015 tarihli celsede işe iade ile tazminat hükümleri bakımından sorumluluklar açısından davanın alt işverene de yöneltilmesi gerektiği yönünde ilamlar bulunması nedeniyle davacı tarafa davalı olarak yöneltmek istediği taraf var ise bu hususta hmk 124/son maddesi gereğince 2 haftalık kesin süre verilmesine karar verilmiş olup davacı vekili sunduğu 27.03.2015 havale tarihli dilekçe ile alt işveren olarak ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş.’yi HMK 124 gereği davaya dahil etmek istediğini bildirilmiş olup mahkemece ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri AŞ ‘nin dahili davalı olarak kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan belgelerden davacının 1.11.2013-31.7.2014 ve 01.08.2014-29.08.2014 tarihleri arasında ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş. işçisi olarak çalıştığı davacının devamsızlık yaptığı iddiasıyla mazeret bildirilmesi talep edilen noter ihtarının da ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş. tarafından gönderildiği ve davacının bu şirketin işçisi olduğu anlaşılmaktadır.

Her ne kadar davacı vekili cevaba cevap dilekçesinde ... şirketinin özelleşmesiyle ünvan değişikliği yaparak ... Elektrik Perakende Satış A.Ş.'nin kurulmuş olduğunu, özelleştirme sonrasında abonelere gönderilen faturaların üzerinde bu şirketin ünvanının bulunduğunu, davanın bu nedenle dava açılırken ... Elektrik Perakende Satış A.Ş.’ye yönlendirildiğini bildirilmişse de davacı vekilinin ... Elektrik Perakende Satış A.Ş.’nin işçisi olduğuna dair bildirgeler ve davacının devamsızlık yaptığı iddiasıyla mazeret bildirilmesi talep edilen 20.08.2014 tarihli noter ihtarına karşı beyanda bulunmadığı, mahkemece bu hususun taraflardan da sorulmadığı görülmüştür. Dairemizce verilen 2016/19132 esaslı 13/09/2017 ilama göre 01/06/2002-29/08/2014 tarihleri arasında, davalılar arasında yapılan ihale belgelerinin, teknik-idari ve sair şartnamelerin, davalı ile şirketler arasındaki sözleşmelerin, davalılar arasındaki ilişkiyi gösteren tüm sair belgelerin getirtilmesi talep edilmişse de 2012 yılına kadar sözleşmelerin ve şartnamelerin getirildiği, diğer belgelerin sunulmadığı anlaşılmaktadır. Yapılan yargılama sonunda mahkemece davalılar arasında muvazaa olduğu kabul edilmişse de davacı hizmet dökümü ve işe giriş bildirgelerine göre zaten ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş. işçisi olup böyle bir tespitin dosyada sonuca etkisi anlaşılamamıştır. Dosyada mevcut belgelere ve hizmet dökümüne göre davacının ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. şirketinde çalışması olmadığından ve 2014 yılına ilişkin hizmet alım sözleşmesi sunulmadığından ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş. ve ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. arasındaki ilişki ve ... Elektrik Perakende Satış A.Ş.'nin mali haklardan neden sorumlu tutulduğu anlaşılamamıştır.

Mahkemece ... Enerji Dağ. Ve Perakende Satış Hizmetleri A.Ş. ve ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. arasındaki ilişkiye dayanak olan tüm belgelerin ve bunların ticaret sicil kayıtları varsa ünvan değişikliklerine ilişkin belgelerin getirtilerek davalılar arasındaki ilişkinin ne olduğu ve davacının gerçek işvereni belirlenerek, davalılar arasında asıl ve alt işveren ilişkisinin olup olmadığı, muvazaanın bulunup bulunmadığı tespit edilerek açıkça ortaya koyulmalı ve buna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2915, Karar No: 2013/8820, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2915 E.  ,  2013/8820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı Kurum tarafından gönderilen prim borcuna ilişkin ödeme emrinin üst düzey yönetici olmadığından iptalini talep etmiştir.

Davacının, Sercem Otomotiv San. ve Tic. A.Ş.'nin üst düzey yöneticisi olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmişse de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 21.9.2007 tarihinde 3 yıllığına ... Otomotiv San. ve Tic. A.Ş.yönetim kurulu başkanvekili olarak seçildiği, yönetim kurulu başkanının şirketi mali ve idari açıdan temsile tek yetkili kişisi olduğuna karar verildiği, ödeme emri içeriğinden ise Kurum alacağının 2008/2-2009/2 dönemine ait olduğu görülmektedir.

Davanın yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 80/13. maddesi ve 5510 sayılı Yasanın 88/20. maddeleri oluşturmaktadır. 506 sayılı Yasanın 80/13. maddesi hükmüne göre tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin - primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olabilmesi için, primlerin tahakkuk ve ödemesinde yetkili üst düzey yöneticisi olması zorunludur. Öte yandan, Türk Ticaret Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca bir anonim şirketin temsil ve yönetimi aynı zamanda karar organı olarak yetkili yönetim kurulunca yerine getirilmektedir. Her iki hüküm birlikte değerlendirilmesi durumunda bu anonim şirket yönünden primlerin ödenmesinde, sorumlu üst düzey yöneticiden söz edebilmek için bu kimsenin yönetim kurulunda başkan veya başkan yardımcısı gibi unvan taşıması veya imza yetkisine sahip üye olması veya şirketin yönetiminde parasal konularda yetkili genel müdür, finansman veya muhasebe müdürü gibi üst düzeyde sorumluluk taşıyan görevli olması gerekir. Bunun dışında kalan ve şirketin, idari ve mali işlerinde doğrudan söz sahibi veya yetkili olmayan karar organında yer almayan kişilerin işverenle müşterek sorumluluğu düşünülemez. Şirkette görevli bir kimsenin belli konularda imza sahibi olması da bu zorunluluğu ortadan kaldırmaz.

1.7.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 88/20 maddesi ise, Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağı hükmünü düzenlemiş olup, 506 sayılı Yasanın 80/13. maddesinde belirtilen şekilde yetkilere sahip olma şartını kaldırmıştır.

Somut olayda,mevcut yasal düzenlemelere göre değerlendirme yapılmadığı ortadadır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının ödeme emrine esas 2008/2-2008/6 dönemine ait borçtan sorumlu olmadığının kabulü ile, takibin bu dönemler yönünden iptaline 2008/7'nci ... itibaren prim borcundan sorumlu olduğunun kabulü ile bu dönem yönünden davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hatalı değerlendirme sonucu hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1966, Karar No: 2021/7932, Tarih: 27.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/1966 E.  ,  2021/7932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kısmen kabulüne karar verilerek HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden hüküm kurulmasına dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 27/05/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kısmen kabulüne karar verilerek HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, arazi niteliğindeki Bursa İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 199 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca net geliri esas alınarak değer tespit edilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmediğinden davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile taşınmazın belirlenen m² birim fiyatının yeniden belirlenmek ve objektif değer artış oranının % 150’ye çıkartılmak suretiyle hesaplanan bedel üzerinden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Bu nedenle davacı vekilini tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki,

Üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedel, davalıya karar tarihi itibariyle ödenmeyeceğinden bu bedele kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedel, davalıya karar tarihi itibariyle ödenmeyeceğinden bu bedele kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendinde geçen (06.12.2019 gününe) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleşme tarihine) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 27/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15845, Karar No: 2015/7167, Tarih: 02.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/15845 E.  ,  2015/7167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14491, Karar No: 2014/34945, Tarih: 08.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14491 E.  ,  2014/34945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanıkların gece sayılan zaman dilimi içerisinde şikayetçinin sorumlusu olduğu iş hanının kepengini ellerinde bulanan tornavida ve pense ile açmaya çalıştıkları sırada kolluk görevlilerince yakalandıklarının anlaşılması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 143.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tekerrür uygulamasına esas alınan ve 5237 sayılı Yasa'nın 191/1. maddesindeki uyuşturucu madde kullanma suçuna ilişkin olan ilamda 10 aylık hapis cezasının denetimli serbestlik tedbirine çevrildiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında tekerrür ile ilgili kısmın çıkarılarak yerine “ sanığın Gebze 3.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2004/316 esas, 2004/42 karar sayılı ilamıyla 6 ay hapis cezasına mahkumiyeti ile mükerrir olduğu anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22938, Karar No: 2013/17594, Tarih: 26.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22938 E.  ,  2013/17594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay günü alkollü olduğu halde motorsiklet kullanan sanığın, alkolün etkisi ile motorsikletin hakimiyetini kaybettiği ve sağ tarafta bulunan kaldırıma çarparak tek taraflı kaza yaptığı, olaydan 45 dakika sonra yapılan ölçümde 147 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, olay anında 100 promil üzeri alkollü olduğu, böylece güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/93, Karar No: 2012/1715, Tarih: 13.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/93 E.  ,  2012/1715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin, davalı tarafça haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve buna bağlı feri haklara hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, sözleşmenin ekonomik göstergeler dikkate alınarak işgücü fazlalığı nedeniyle organizasyonel gelişim çalışmaları kapsamında Yönetim Kurulu ve İcra Kurulu karalarına dayanılarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17.ve 18. maddeleri  gereği haklar ödenerek sona erdirildiği savunularak davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça organizasyon  değişikliği ve norm kadro uygulaması sebebiyle sona erdirildiğini, işletmesel kararın tutarlılık, keyfilik, ölçülülük ve feshin son çare olma ilkesine uygunluğu yönünden yapılan denetimde davacının çalıştığı takım liderliği kadrosunun  iptal edildiği davacını yerine aynı sıfat ve kadro ile yeni eleman  alınmadığı  davacının işverenlik içersinde kaydırılabileceği başka bir pozisyonda bulunmadığı feshin son çare olma ilkesine uygun davranıldığı  gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.