muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10555, Karar No: 2018/3337, Tarih: 22.03.2018

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, olay günü sanık ...'ın 3.11 promil alkollü olduğu halde sevk ve idaresindeki araç ile olay yerine geldiğinde aracının sağ ön köşe ve yan kısımları ile önünde ve yine aynı istikamette seyirle kendilerine yanan kırmızı ışıkta beklemekte olan tanık ...'in sevk ve idaresindeki aracın sol arka yan kısımlarına çarparak, bu araçla birlikte orta refüje doğru sürüklenip burada bulunan aydınlatma direğine ve akabinde de orta refüj üzerinde bulunan trafik levhasına çarpmak suretiyle karşı yönden gelmekte olan ...'nın sevk ve idaresindeki araca çarpması sonucu araç içersinde bulunan müşteki ...’ın hayati tehlike geçirmeyecek ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, sanığın mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun’un 73/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesi 5237 sayılı Kanun’un 89/1. maddesinde tanımlanan taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunun bilinçli taksirle işlense dahi anılan Kanun’un 89/5. maddesi gereğince soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olması, mağdur ...’ın da şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, sanık mahkumiyetine hükmedilmiş ise de, sanığın üzerine atılı taksirle yaralama suçunun TCK'nın 89. maddesinde hükme bağlandığı ve aynı maddenin 5. fıkrası gereğince 1. fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, şikayet yokluğu nedeniyle TCK’nın 89/5. ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesis edilmesinde isabet görülmediğinden,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2017 tarihli ve 2016/685 esas, 2017/291 sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanık hakkındaki davanın TCK'nın 89/5. ve CMK'nın 223. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE; infazın buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/5395, Karar No: 2013/10079, Tarih: 30.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/5395 E.  ,  2013/10079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından üretilen "LEVİS"markalı ürünlerin davacının mağazalarında teşhir ve satışı konusunda tarafların anlaştıklarını ve bu çerçevede uzun süredir ticari ilişki içinde bulunduklarını, ülkedeki ekonomik krizden dolayı tedbir almak zorunda kalan müvekkilinin, davalının teklif ettiği 150.000 TL değerinde ürünleri alamayacağını ve bayiliğe devam edemeyeceğini 13.02.2009 tarihinde elektronik posta ile davalı şirkete bildirdiğini, davalı yetkililerinin ısrarı ve vadelerde gerekli uzatmaları yapacaklarını taahhüt etmeleri üzerine müvekkilinin ürünleri kabul edip, karşılığında ileri tarihli çekler verdiğini, davalının çekleri teslim alarak fatura bedellerini tahsil ettiğini, ancak davalı yanın 14.09.2009 tarihinde daha önce kendilerine teminat olarak verilen teminat mektuplarını bankaya götürmek suretiyle karşılıklarını tahsil etmek istediklerini,müvekkilinden vadelerini de kabul ederek aldıkları çekleri iade etmeksizin teminat mektuplarını paraya çevirmek isteyerek kötüniyetli davrandıklarını, çek bedellerinin ödenmemesi halinde teminat mektuplarının paraya çevrileceğinin bildirilmesi üzerine müvekkili şirketin fatura bedellerini nakit olarak ödemek zorunda kaldığını, davalının bu davranışının müvekkiline haksız saldırı niteliği taşıdığını ve ticari itibarının zedelendiğini iddia ederek 10.000.00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacı iddiasının hukuki bir dayanağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yerleşik yargısal kararlara göre manevi tazminat isteminde bulunabilmek için sözleşmeye aykırı davranışın aynı zamanda kişilik haklarını da zedelemesi gerektiği, başlı başına sözleşmeye aykırı davranışın manevi tazminat isteme hakkını vermediği, somut olayda davacı yanın sözleşmedeki ödeme koşullarına uymadığı, davalıya verilen 3 adet çekin sözleşmedeki düzenlemeye aykırı olarak verildiği ve davalı yanca kabul görmediği, sözleşmenin 12/7 maddesi uyarınca davalının ödeme planını kabule zorlanmasının mümkün olmadığı, esasen davalı yanca cari borç ilişkisi içinde borcun ödenmesine yönelik olarak verilen teminat mektubunun paraya çevrilmesi de gerçekleşmemiş olup, davacı yan cari hesap borcunu belirli tarihlerde yapılan kısmi nakit ödemeleriyle kapatmış olduğundan manevi tazminatın koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14734, Karar No: 2015/14673, Tarih: 19.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/14734 E.  ,  2015/14673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, güçlendirme yapılmasına karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin 2. Kısım A Blok bodrum katındaki taşıyıcı sistemlerdeki kolon ve kirişlerdeki çatlaklar sebebiyle tüm binanın tehlike altında olduğunu, müvekkili tarafından bu konu hakkında yönetime defalarca uyarı yapılmasına rağmen site yönetiminin bu duruma duyarsız kaldığını, bu nedenlerle davalı yönetim tarafından dava konusu taşınmazdaki taşıyıcı sistemde güçlendirme yapılması için karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanını kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgeler ve özellikle bilirkişi raporu içeriğinden; dava konusu taşınmazın üzerinde kat mülkiyeti kurulu olup, A-B-C-D- Bloklardan oluştuğu anlaşılmaktadır. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesine göre kat malikleri, anataşınmazın bakımı ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olup anataşınmazın acilen onarılması gerektiğinin veya güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmesi halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmamaktadır. Bu bağlamda her kat maliki, anataşınmazın güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun bilimsel olarak tespit edilmesi halinde diğer maliklerin rızası olmasa dahi güçlendirmenin yapılmasını kat maliklerinden isteyebileceği ve gerektiğinde buna karşı çıkan kat malikleri aleyhine mahkeme aracılığıyla hazırlattırılacak proje doğrultusunda binanın güçlendirilmesini ve bunun gerektiği masrafların kat maliklerinden tahsili için eda davası açabileceği Yargıtay uygulamalarında kabul edilmektedir.

Somut olayda yapılan keşif sonucu dosya arasına alınan bilirkişi raporuna göre davaya konu taşınmazda yapılan bilimsel deney ve testler sonucunda taşıyıcı sistemlerin aşırı derecede yıprandığı, ancak güçlendirme yapılmasının binanın statiği bakımından mümkün olmadığı belirtildikten sonra güçlendirme yapılsa bile maliyetinin çok yüksek olacağı ve yapının kullanım amacının bozulacağı açıklanarak, rapor içinde çelişki yaratılmıştır. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya konulan belediye başkanlığına ait yazı cevabında davaya konu taşınmaz için verilmiş yıkım kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dava sonucunda verilecek karar A Bloktaki diğer kat maliklerinin de hukukunu yakından ilgilendirdiğinden anataşınmazdaki kat maliklerinin tamamı davaya dahil edildikten sonra gerekirse yeniden mahalinde konusunda uzman bir bilirkişi kurulu oluşturularak keşif yapılmak suretiyle dava konusu anataşınmazın statik hesaplarının ve betonarme taşıyıcı elemanlarının kesit, boyut ve demir donatıları ile beton numunesi (karot) deneyleri dikkate alınarak gerekli araştırmalarda yapılıp, 2007 tarihli Deprem Yönetmeliği hükümlerine göre olası bir depreme karşı nasıl ve ne şekilde güçlendirme yapılacağı ve güçlendirme bedeline ilişkin hususlar tam olarak tespit edilmeli, bu tespitin yapılmasından sonra güçlendirme projesinin yaptırılarak gerekli makamlardan onayının da alınmasından sonra 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 35. maddesinin (d) bendi uyarınca anataşınmazın korunması, onarımı ve bakımının yöneticinin görevleri arasında olduğu, yöneticinin bu işi kat maliklerinden toplayacağı avansla yapacağı dikkate alınarak bilirkişinin saptayacağı güçlendirme maliyetinin A Blok kat maliklerinden (davacı taraf da dahil) avans niteliğinde olarak Yasanın 20/b maddesi uyarınca arsa payları da dikkate alınarak toplanması, masrafların daha fazla olması halinde kalan kısmın da kat maliklerinden alınması suretiyle onarımı yapması için varsa öncelikle A Blok yöneticisine yetki ve uygun bir süre verilmesi, yöneticinin bulunmaması veya yöneticinin yerine getirmemesi halinde davacı tarafın bu konuda yetkilendirilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2015 gününde oybirliğle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2270, Karar No: 2020/15353, Tarih: 10.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/2270 E.  ,  2020/15353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Eziyet etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12149, Karar No: 2024/12565, Tarih: 26.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12149 E.  ,  2024/12565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/520 E., 2024/226 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Dairemizin 11.07.2024 tarihli ve 2024/9476 Esas, 2024/10830 Karar sayılı kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı görülmekle; Dairemizce yapılan değerlendirmede adli yardım talebinin reddine karar verilmiş ve davacı vekilince adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmiş olduğu belirtilerek dosya Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmiştir.

Dosya tekrar Dairemize gönderilmiş ise de davacı vekilince adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmiş olup itirazı inceleme görevi Yargıtay 10. Hukuk Dairesine ait olduğundan gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 10. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

26.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/16083, Karar No: 2013/2736, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/16083 E.  ,  2013/2736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekil, davalının müvekkili aleyhine Pendik 2. İcra müdürlüğü'nün 2006/9566 sayılı dosyasında 11.12.2006 keşide tarihli 12.500 TL bedelli çeke dayalı olarak icra takibi yaptığını, müvekkilinin davalıya toplam 15.241 TL ödediğini, buna rağmen davalının icra takibine devam edip müvekkilinden fazladan tahsilat yapmaya çalıştığını ileri sürerek davalıya icra takibinden dolayı borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının haricen yaptığı ödemelerin bulunduğunu, ancak borcun tamamen ödendiği iddialarının doğru olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının davacı aleyhine, kambiyo senedine dayalı olarak icra takibi yaptığı, davacının halen davalıya 1.687,38 TL borcunun olduğunun bilirkişi raporuyla belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 13.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10692, Karar No: 2011/10355, Tarih: 03.10.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/10692 E.  ,  2011/10355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hük- mün istem gibi oybirliğiyle (ONANMASINA),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince:Sanığa ait ele geçirilemeyen tabancadan atıldığı kabul edilen ve olay ma- hallinde ele geçirilen boş kovanlarla ilgili alınan 10.05.2004 tarihi ekspertiz raporuna göre, suça konu ele geçirilemeyen tabancanın 28.04.2004 tarihinde başka bir olayda daha kullanıldığının anlaşılması karşısında, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun mütemadi ve şekli suçlardan olduğu, hukuki kesintiyi oluşturan iddianamenin düzenlendiği tarihe kadar gerçekleştirilen eylemlerin tek suç, bu tarihten sonra gerçekleştirilen eylemlerin ise ayrı suç oluşturacağı gözetilerek, mükerrer cezalandırılmanın önlenmesi açısından, sanık hakkında 28.04.2004 tarihinde meydana gelen olaydan dolayı 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan başka bir dava açılıp açılmadığı saptanıp sonucuna göre hukuki durumunun ta- yin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince istem gibi (BOZUL- MASINA), 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35669, Karar No: 2017/11888, Tarih: 04.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/35669 E.  ,  2017/11888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacıların müterafik kusurları nedeniyle bir bedel ödeyecekleri açık olup davacının istirdadını talep ettiği 3.937.00 TL'nin bu bedelden mahsup edilecek olmasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.321,39 TL. kalan harcın davalıdan alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7504, Karar No: 2008/10209, Tarih: 13.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/7504 E.  ,  2008/10209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2007

Senedin okunabilir nitelikte ön ve arka yüzünün onaylanmış fotokopisinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 13.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4176, Karar No: 2014/14230, Tarih: 03.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/4176 E.  ,  2014/14230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın kovuşturma aşamasında bildirdiği adresine, Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre yapılan gıyabi karar tebligatında, komşuya haber verilmediğinden yapılan tebligatın geçerli sayılamayacağı cihetle, sanığın temyiz istemi öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek temyiz isteminin reddine dair Mahkemenin 16/09/2013 gün ve 2013/248-509 esas ve karar sayılı ek kararı kaldırırlarak 18/07/2013 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 Sayılı TCK'nun 51.maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiş bulunmasına göre, 5237 sayılı TCK'nun 53/1.maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belli hakları kullanmaktan yoksun bırakmaya karar verilirken, anılan yasa maddesinin 3.fıkrasının "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz" amir hükmü dikkate alınarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin bendin çıkarılarak, yerine "Sanığa verilen erteli hapis cezası yönünden; 5237 sayılı TCK'nun 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının İnfazının tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, sanığın mahkum olduğu hapis cezası ertelendiğinden kendi alt soyu üzerindeki velayet .vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 3.fıkrası uyarınca hak yoksunluğuna tabi tutulmasına, ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.07.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suç tarihinde ...Sulh Ceza Mahkemesince verilen 27/02/2013 tarihi ve 2013/156 d.iş sayılı adli ve önleme arama kararına istinaden Emniyetçe yapılan yol kontrol çalışmaları sırasında, sanığın yolcu olarak bulunduğu otobüste yapılan aramada şüpheliye ait kaçak sigaralar ele geçirildiği, şüpheli mahkemedeki savunmasında sigaraları arkadaşlarına götürmek amacıyla satın aldığını ifade etmiştir.

Sanığın mahkumiyeti için yeterli ve yasal delil olup olmadığını irdelediğimizde;

Sanık tüm aşamalardaki savunmalarında kaçak ve bandrolsüz sigarayı içmek ve arkadaşlarına vermek amacıyla satın aldığını, kaçakçılık yapmak gibi bir kastının olmadığını belirtmiştir.

Sanığın mahkumiyeti için yeterli ve yasal delil olup olmadığını irdelediğimizde;

Sanık tüm aşamalardaki savunmalarında kaçak ve bandrolsüz sigarayı içmek ve arkadaşlarına vermek amacıyla satın aldığını, kaçakçılık yapmak gibi bir kastının olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece sanığın savunmasına itibar edilmemiş, sigaraların miktarı ve cinsi dikkate alınarak, kaçak sigaraları bu özelliğini bilerek ticari amaçla taşıdığından bahisle mahkumiyetine hükmetmiştir.

Sanık savunmasında, eşyayı ticari amaçla taşıdığını kabul etmemiştir. Bu durumda mahkumiyetin asıl kanıtı ele geçen sigaralar ve üzerinde yapılan inceleme sonucu elde edilen diğer bilgilerdir. O halde sigaraların nasıl ele geçirildiğine ve bu işlemin hukuka uygun olup olmadığına bakmak gerekmektedir.

Dosyada bir örneği bulunan ...Sulh Ceza Mahkemesi'nce verilen 27/02/2013 tarihli arama kararı incelendiğinde; herhangi bir müessif olayın meydana gelmeden önlenmesi, olası eylemlere anında müdahale edilerek şüpheli şahısların yakalanabilmesini genelinde huzur ve sükun ortamının devam ettirebilmesi amacıyla 01/03/2013 günü saat 08.00'den 08/03/2013 saat 08.00'e kadar ... İl Merkezi polis sorumluluk bölgesinde .... Karayolları üzerinde kişiler, kişilere ait eşyalar ve araçlarda adli ve önleme araması yapılmasına karar verilmiştir.

Bu karara istinaden araçta arama yapılmış ve sanığa ait sigaralar ele geçirilmiştir.

Olayımız bakımından yasal düzenlemeler açısından incelendiğinde;

Anayasamızın;

2.maddesine göre, Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir.

12. Maddesi, "herkes kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilemez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir" hükmünü taşımaktadır.

13.maddesi ise, "temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlandırılabilir. Bu sınırlamalar Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz" biçimindedir.

20.maddesinde de, özel hayatın gizliliği güvence altına alınmış ve "Milli güvenlik, kamu düzeni ve suç işlemesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden bir veya birkaçına bağlı olarak usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça yine sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça, kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz" hükümleri mevcuttur.

Yine Anayasamızın 38.maddesinin 6.fıkrası da "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilemez." hükmünü amirdir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası’nın 206/2-a, 217/2, 230/1 maddeleri fıkraları da hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceğini, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı şeklinde açık düzenlemeleri içermektedir.