muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3408, Karar No: 2019/4889, Tarih: 26.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3408 E.  ,  2019/4889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19/06/2017 tarih ve 2016/981- 2017/641 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce verilen 29/03/2018 tarih ve 2018/189-2018/333 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2003 ile 2006 yılları arasında genel kurullarında alınan kararların hükümsüz olduğunun tespitine dair kesinleşmiş mahkeme kararının bulunduğunu, dolayısı ile anılan genel kurullardaki şirketin hisselerinin devrinin kabulüne dair kararların da geçersiz olduğunu ileri sürerek şirketin hisse yapısının 13.11.2003 tarihinden önceki durumda olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın muhatabının hisseyi usulsüz devralan olduğunu, müvekkili şirkete husumet düşmediğini, geriye dönük 10 yıl öncesine ait gerçek pay sahiplerinin tespitinin istenemeyeceğini, davacının iptalini istediği hisse devirlerinden itibaren yapılan 30’dan fazla genel kurul toplantılarına katıldığını, bu toplantılarda hisse devirlerine ilişkin herhangi bir talep ileri sürmediğini, davanın kötüniyetli açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın muhatabının hisseyi usulsüz devralan olduğunu, müvekkili şirkete husumet düşmediğini, geriye dönük 10 yıl öncesine ait gerçek pay sahiplerinin tespitinin istenemeyeceğini, davacının iptalini istediği hisse devirlerinden itibaren yapılan 30’dan fazla genel kurul toplantılarına katıldığını, bu toplantılarda hisse devirlerine ilişkin herhangi bir talep ileri sürmediğini, davanın kötüniyetli açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalı şirketin hisse devirlerinin onaylanmasına ve kabulüne ilişkin 13.11.2003 ve 28.11.2006 tarihli ortaklar kurulu kararlarının yok hükmünde olduğunun tespitine karar verildiği, hal böyle olmakla birlikte, davalı şirketin 25.09.2008, 25.11.2008, 23.03.2009, 23.02.2011 ve 08.07.2015 tarihli ortaklar kurulu toplantılarında şirket ortaklarının yapmış oldukları hisse devirlerinin görüşülerek karara bağlandığı, bu toplantılara ve kararlara davacının ve oğlu Hakan İnandı’nın bizzat katıldığının anlaşıldığı, davacı tarafça, bu kararların iptali ya da geçersizliğinin tespiti yönünde herhangi bir davanın açıldığının da ileri sürülmediği, bu durumda, her ne kadar davalı şirketin 13.11.2003 ve 28.11.2006 tarihli ortaklar kurulu kararları yok hükmünde olup geçersiz ise de, sonradan hisse devrine muvafakat koşulunun gerçekleşmiş olduğu, zira yasada muvafakat için bir şekil öngörülmemiş olup, muvafakatın yasada öngörülen nisapla alınmış bir ortaklar kurulu kararı biçiminde verilmesinin olanaklı olduğu gibi ispat edilmesi koşuluyla kişi ve sermaye payı olarak ¾ oranındaki ortakların devre muvafakat yönünde irade açıklamasında bulunmalarıyla da mümkün olduğu, bu hisse devirlerine onayının yazılı olduğu ve gerçekleştiğinin kabulü gerektiği, diğer taraftan davacının hisse devir onayına ilişkin ortaklar kurulu kararlarının geçersizliğinin yargı kararı ile kesinleşmiş olmasından uzun süre sonra buna dayalı olarak pay ve paydaşların tespitini istemesinin TMK nun 2. maddesinde düzenlenen "Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymaz zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz."şeklindeki hükmüne aykırı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur,

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 26/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11781, Karar No: 2014/15925, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11781 E.  ,  2014/15925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı taraflara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23531, Karar No: 2015/27091, Tarih: 18.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23531 E.  ,  2015/27091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok, etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun, arkadaşları olan tanıklar ... ve ... ile birlikte katılan ...'in sevk ve idaresindeki ... Seyahat isimli otobüs ile Manisa iline gittikleri sırada paraları olmadığından bahisle ücret ödemek istememeleri sebebiyle otobüs muavini olan katılan ... ile tartıştıkları, daha sonra katılan ...'in, otobüsü durdurduğu ve katılan ... ile birlikte suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarını otobüsten aşağıya indirdikleri, bu sırada suça sürüklenen çocuğun ele geçirdiği taşı otobüsün sağ arka camına atarak otobüsün camını kırmak suretiyle atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1- Suç tarihi itibariyle 18 yaşını bitirmediği anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesine aykırı olarak zorunlu müdafii tayin edilmeden savunması alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-5395 sayılı Kanun'un 3/a-2 maddesine göre kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuklar için suça sürüklenen çocuk ifadesinin kullanılması gerekirken sanık ifadesinin kullanılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/242, Karar No: 2020/2355, Tarih: 30.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/242 E.  ,  2020/2355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, takip borçlusu ile davalı kooperatifin muvazaalı olarak kredi sözleşmesi düzenlediklerini ve buna dayalı olarak bedeli paylaşıma konu aracın trafik kaydına kooperatif lehine rehin tesis edildiğini, diğer davalı ...’un alacağının da muvazaalı olduğunu, düzenlenen sıra cetvelinde haksız olarak, satış bedelinin rehin alacaklısı davalı kooperatif ile davalı ...’a ödenmesine karar verildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile cetvelde birinci sıraya müvekkilinin alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, takip borçlusunun davalı kooperatiften kullandığı kredi nedeniyle bedeli paylaşıma konu aracın trafik kaydına rehin konulduğu, yapılan işlemlerde bir usulsüzlük bulunmadığı, davalı ...’un alacağının ise muvazaalı olduğu, takibine dayanak bono dışında alacağın varlığını ispatlayacak delil bulunmadığı gerekçesiyle, davalı kooperatif yönünden davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kabulü ile sıra cetvelinde adı geçene ayrılan payın davacıya tahsisine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

Sıra cetveline itiraz davalarında temyize ilişkin parasal sınır İİK'nın karar tarihinde yürürlükte bulunan 363. maddesinde “sırasına itiraz edilen alacağın tutarı” olarak belirlenmiştir. 4949 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu 2004 sayılı İİK'nın 363. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 4949 sayılı Kanun’un 102. maddesiyle İİK’na eklenen Ek-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2016 yılı için 6.310,00 TL.dir.

5311 Sayılı Kanun ile İİK'na eklenen geçici 7. madde uyarınca uygulanmasına devam edilen aynı Kanun'un 363. maddesine göre, sıraya dair itirazların red veya kabulüne dair kararlar, sırasını itiraz edilen alacak tutarının anılan temyiz sınırını geçmemesi halinde temyiz kabiliyetinden yoksundur. Düzenlenen sıra cetveli ile davalı ...'a 870,20 TL ödenmesine karar verilmiş olup, uyuşmazlık konusu yapılan bu tutar 6.310,00 TL'yi geçmediğinden, 22.06.2016 tarihli karar, adı geçen davalı yönünden kesin niteliktedir. Bu nedenlerle, kararı temyiz eden davalı vekilinin temyiz istemi İİK'nın değişik 365/son madde hükmü gereğince reddedilmelidir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün temyiz eden açısından kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nederlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı ...'dan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, aşağıda yazılı harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3894, Karar No: 2012/4910, Tarih: 28.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3894 E.  ,  2012/4910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/11/2011 tarih ve 2011/215-2011/775 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Türk Akreditasyon Kurumu tarafından hazır beton konusunda akredite edilmiş bir denetim ve belgelendirme kuruluşu olduğunu, müvekkili tarafından sistem ve ürün denetimi sonucu beton üretim tesisleri için bir yıl geçerliliği olan KGS uygunluk belgesi verdiğini, davalı şirketin Samandıra, Pendik ve Gebze hazır beton tesisleri için aldığı KGS uygunluk belgelerinin sürelerinin sona erdiğini, Kurtköy ve Bahçeşehir tesislerine ise uygunluk belgesi almadığını, buna rağmen internet sayfasında ve yazışmalarında THBD ve KGS logosunu haksız olarak kullandığını, müvekkilinin güvenirliğini zedelediğini ileri sürerek KGS hizmet bedeli ve manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının tescilli markasına yapılan tecavüzün men'i ile haksız kullanımdan dolayı tazminat isteminde bulunması karşısında somut olayda 556 Sayılı KHK'nın uygulanacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/249, Karar No: 2020/2773, Tarih: 15.04.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/249 E.  ,  2020/2773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : İstinaf Başvurusunun esastan reddi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 18/10/2019 tarih, ... esas.... karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması ve talebin uygun görülmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin her bir katılan sayısınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın idaresindeki otomobille gündüzün şehir içindeki 7.70 metre genişliğindeki kuru zeminli asfalt kaplamalı bölünmüş yolun sol şeridinden hareketle seyri sırasında, kaza mahalli olan sola doğru virajlı mevkiye sağ şeritten seyreden başka bir aracı sollayarak geldiğinde, viraja mahal şartlarının üzerinde bir hızlı girmesi sebebiyle frene bastığında direksiyon hakimiyetini kaybederek sağda kaldırımda yürüyen 2 yayaya çarpması sonucu ikisinin de hayatını kaybettiği, aracın da kendi etrafında dönerek yola dik konumda durduğu olayda;

Sanığın aşırı derecede hızlı araç kullanarak her gün gidip geldiği, işine gitmesi için kullandığı virajlı yolu bilmesine rağmen virajlı bölgeye geldiğinde hızını azaltmadığı, bu hızının etkisi ile virajı alamayacağını hissedince sert fren tatbiki yoluna gitmesi üzerine yoldan savrulup kaldırıma çıktığı ve direksiyon hakimiyetini kaybetmesinin bir diğer sebebinin de HTS raporlarında belirtildiği üzere araç kullanırken aynı zamanda çok fazla bir şekilde ailesiyle telefon görüşmesi yapması olduğundan bahisle suçun bilinçli taksirle işlendiği kabul edilip sanık hakkında tayin edilen temel cezadan TCK’nın 22/3 maddesi gereğince teşdit de uygulanarak ½ oranında artırım yapılmış ise de;

1-Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre hızın bilinçli taksirin koşulunu oluşturması için mahal şartlarının 2 katı veya daha üzerinde olması gerektiği; ancak dosya içerisinde sanığın hızına yönelik herhangi bir tespit bulunmadığının anlaşılması karşısında, kazaya ilişkin video kayıtlarına yönelik bilirkişi incelemesi yaptırılarak sanığa ait aracın görüntüye girdiği yer ile kazanın meydana geldiği yer arasındaki mesafe ile bu mesafeyi katettiği süre de dikkate alınarak aracın hızına yönelik teknik bir tespit yapılmasının ardından hız bakımından bilinçli taksir koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Yine Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre araç kullanırken sürücünün dikkatini dağıtmayacak şekilde yalnızca telefonla konuşmanın bilinçli taksirin koşulunu oluşturmadığı, bu bağlamda; dosya arasında bulunan HTS raporlarına göre sanığın saat 19:56:26 da ve 19:58:59 de kısa süreli telefon görüşmesi ve saat 19:39 dan başlamak üzere tüm gece internet kullanımına ilişkin kayıtlarının olduğu, kaza saatinin kaza tespit tutanağında 19:58 olarak, anlatım kısmında ise 19:57 olarak kayıtlı olması dikkate alındığında, kaza saatinden sonra da aralıksız şekilde internet kullanımının hayatın olağan akışına aykırı olduğu anlaşıldığından; söz konusu kullanımın ne şekilde yapıldığının ve sanığın kaza sırasında telefonuyla dikkatini dağıtacak şekilde meşgul olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre bu bakımdan sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 18/10/2019 tarih, 2019/449 esas ve 2019/3284 karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" dair hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bozma kararımıza istinaden sanığın tutuklulukta geçirdiği süre de dikkate alınarak tutukluluk halinin devamına, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2 maddesi uyarınca, dosyanın gereği için... Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesi'ne; kararın bir örneğinin de... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi'ne iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 15/04/2020 tarihinde oybirliği karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2304, Karar No: 2015/1736, Tarih: 24.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2304 E.  ,  2015/1736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2013/40-2013/204

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.12.2011 gün ve 2011/70 E., 2011/485 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 09.04.2012 gün ve 2012/3015 E., 2012/5940 K. sayılı ilamı ile;

(...Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı şirkete ait Star Gazetesi'nin 19.02.2010 tarihli sayısında " Ergenekon sanıkları ile buluşmadan HSYK'ya " ve " Ergenekon Sanığı E...HSYK ile olan ilişkilerini anlatıyor, HSYK'da işi Kadir ve Suat halleder " başlıklı yayınlarda; Ergenekon sanığı E.... ile olan yemek çıkışı fotoğrafı, E... ajandasındaki not ve bazı Ergenekon sanıkları ile K...Otel Toplantılarına katılması konu edilerek, sanıkları himaye amacı ile HSYK üyeliği görevinde icraat yaptığı ima edilmek suretiyle kişilik haklarına ağır saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar, yazının basının haber verme hak ve yükümlülüğü gereğince, basın özgürlüğü ve hukuka uygunluk sınırları içinde olduğunu davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece yayının görünürdeki gerçeğe, hatta somut gerçeğe de uygun olduğu, davalılarca savunulan, dava konusu haberin dayandırıldığı gazetede yayınlanan yemek çıkışı çekilen fotoğrafla, E... not defterinden alınan ve yasal delil olabileceği tartışmaya açık notların, ayrıca 2009 yaz kararnamesine ilişkin HSYK toplantı tutanaklarının, haberde ima edilen davacının ergenekon sanıklarını koruma amaçlı yargıdaki örgütlenme olarak nitelendirilen eylemlerini kanıtlamaktan uzak olduğu, haberde öz biçim dengesinin davacı aleyhine bozulduğu, bu haliyle davacının kişilik haklarını ihlal edici mahiyette olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.