muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8426, Karar No: 2023/10582, Tarih: 25.12.2023

3. Yapı ve kredi Bankası A.Ş. 09.07.2015 tarihli yazı ekinde atılan kredi kartlarına ait ekstre dökümü yazı ekinde gönderilmiş, 11.04.2015-26.06.2015 tarihlerinde ATM den nakit çekimi olmadığı bildirilmiştir

4. ... TAŞ 10.07.2015 tarihli yazı ekinde 11.04.2015-26.06.2015 tarihlerini arasında katılana ait kredi kartı ile yapılan nakit çekim işlemlerini gösterir ekstreler ve nakit çekim işlemlerine ait ATM kamera kayıtları gönderilmiş, ilgili tarih aralığında banka kartı ile yapılan nakit çekim işlemi olmadığı bildirilmiştir.

5. Garanti Bankası A.Ş. 15.09.2015 tarihli yazı ekinde katılana ait kart ile belirtilen tarihlerde ATM den yapılan para çekme işlemlerini gösteren detay bilgileri gönderilmiştir.

6. ''Ben 09.07.1973 doğumlu ... TC kimlik nolu ... 'a ait olan banka kartını şahsım adına izinsiz olarak kullandığımı kabul ediyor ve ek hesap dahil olmak üzere bu paraları ödeyeceğimi tahüt ederim. 25.06.2015' içerikli ... 'un tanık olarak gösterildiği belge dosya evrakına eklenmiştir.

7. Aydın Jandarma Kriminal Laboratuvarınca düzenlenen 06.05.2016 tarihli uzmanlık raporunda, dosya içinde bulunan 25.06.2015 tarihli belge ile sanığın huzurda alınan yazı, imza ve rakam örneklerinin karşılaştırılmasında yazıların ... eli ürünü olduğu, ayrıca inceleme konusu belge üzerinde '...' adına atfen atılı bulunan ve taraflarınca mavi kuru kalem ile çevrelenen imzanın ...'nın eli ürünü olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgularda belirtilen hususlar dikkate alındığında katılan işyerinde çalışan ve uzaktan akrabası olan sanığın daha önce ödeme yapmak üzere aldığı kredi kartlarının şifrelerini bilmesi nedeniyle katılan bilgi ve rızası dışında farklı tarihlerde katılana ait kredi kartlarını alarak nakit çekim işlemleri yaptığı olayda zincirleme şekilde hırsızlık ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarını işlediği anlaşılmakla yapılan yargılamaya göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak bahse konu kartların katlana iade edilip edilmediği araştırılmadan hırsızlık suçu yönünden etkin pişmanlık indirim hükümleri uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan karar verilmesi,

Katılana ait birden fazla kredi kartı ile farklı tarihlerde birden fazla nakit para çekim işlemi yapan sanığın katılan zararının bir ksımını gidermiş olması karşısında katılan kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık indirim hükümleri uygulanmasına ilişkin muvafakatı olup olmadığı sorulmadan ve etkin pişmanlık indirim hükümleri uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışılmadan karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2015/732 E., 2016/711 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2015/732 E., 2016/711 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11839, Karar No: 2014/13097, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11839 E.  ,  2014/13097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/1006-2013/172

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın taraflara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/965, Karar No: 2024/6103, Tarih: 30.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/965 E.  ,  2024/6103 K.**

**"İçtihat Metni"**

U Y A R L A M A

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/276 E., 2023/430 K.

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.11.1991 tarihli ve 1989/192 Esas, 1991/192 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 24.06.1992 tarihli 1992/1165 Esas ve 1992/1502 Karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği, uyarlama talebi üzerine aynı mahkemece duruşma açılarak uyarlama talebinin kabulüyle hükümlü hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-h, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükümlü hakkında kasten öldürme suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 450/7, 31, 33 maddeleri uyarınca kurulan hükmünden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu kurulan hükümde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/276 Esas, 2023/430 Karar sayılı kararında hükümlü müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, hükümlü müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25333, Karar No: 2014/20808, Tarih: 09.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25333 E.  ,  2014/20808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/264367

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 47/1-b. maddesine aykırılıktan F.. T.. hakkında 166 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair Kahramanmaraş Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünce düzenlenen 01/08/2013 tarihli ve 304946 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına yönelik itirazın kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/10/2013 tarihli ve 2013/669 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 07.07.2014 gün ve 46644 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.07.2014 gün ve KYB. 2014-264367 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kırmızı ışık ihlali yaptığı tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Kahramanmaraş 2. Sulh Ceza Mahkemesince, aracın durdurularak sürücüsünün tespit edilmesi ve sürücünün yüzüne karşı ceza tutanağının düzenlenmesi gerekirken, tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlemesinin 2918 sayılı Kanun’un 116. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen..." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38. maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06/03/2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, “ Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, " ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38. maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

... Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder. 2918 sayılı Yasa’nın 116 .maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle, sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnadı niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat külfetini tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı bulmamıştır. Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116. maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plakasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plaka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunların zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunların zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, somut olayda kırmızı ışık ihlalinin trafiği tehlikeye düşürecek bir durum olduğu ve tescil plakasına idari yaptırım tutanağı düzenlenebileceği dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/10/2013 ve 2013/669 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 09.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6003, Karar No: 2015/4397, Tarih: 16.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/6003 E.  ,  2015/4397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, yargılamanın yenilenmesi isteğine ilişkin olup daha önce verilen kararın temyiz incelemis 3.Hukuk Dairesi tarafından yapılmış olduğundan kararın temyizen incelenmesi görevi 3.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5635, Karar No: 2013/27658, Tarih: 03.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5635 E.  ,  2013/27658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hükü : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/1-4. maddelerigereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanıklar ... ve ...'in kaptanları olduğu, sanıklar ... ve ...'un donatanı bulundukları "..." adlı balıkçı teknesinde tayfa olarak çalışan ölen işçinin denizde gırgır ile balık avlandığı sırada tekneden denize hizmet botunun indirilmesi, bu hizmet botuna ölen ve iki kişinin binip balık ağına takılı çelik halatları ırgat denilen motorlu makine ile ağın altından büzerek çekerlerken, bir ucu hizmet botunda bir ucu teknedeki ırgata bağlı halatın sıkışıp hizmet botunun alabora olup yan yatması ve ölen işçinin denize düşüp boğulması şeklinde gerçekleşen olayda; tarafların olayda kusurlarının bulunup bulunmadığının belirlenebilmesi için suç tarihi itibariyle "..." adlı teknenin 4922 sayılı "Denizde Can ve Mal Koruma Kanunu" hükümleri uyarınca gerekli donanıma haiz olarak denize açılıp açılmadığının ilgili Liman Başkanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığından araştırılıp, ölen tayfanın yüzme bilmediği ve kendisine can yeleği verilip verilmediğinin dosya kapsamından anlaşılamamış olması karşısında bu hususlar ve tüm sanıkların olay nedeniyle sorumlulukları yeterince araştırılıp irdelenmeden eksik araştırma ve yetersiz bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Gün olarak belirlenen adli para cezası, paraya çevrilerek sonuç adli para cezası belirlenirken TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ... ve ... müdafii ile ... ve ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak hükmün BOZULMASINA, 03.12.2013. tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17177, Karar No: 2018/5478, Tarih: 24.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/17177 E.  ,  2018/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m.175). Mahkemece, davacı kadının işi ve geliri bulunmadığı gerekçesiyle davacı yararına yoksulluk nafakasına karar verilmiş ise de; davacı kadın hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporunda muhasebecide çalıştığını ve aylık düzenli gelirinin bulunduğunu beyan etmiş olup, mahkemece davacının bu beyanı ile ilgili olarak bir araştırma yapılmadan yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Bu sebeple davacı kadının usulünce ekonomik ve sosyal durumu araştırılarak; boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi, gerçekleşecek sonucuna göre kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2015/6793, Karar No: 2015/36209, Tarih: 16.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/6793 E.  ,  2015/36209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/250617

MAHKEMESİ : İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2013/51 (E) ve 2013/213 (K)

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) S.. Y.. ve V.. Y..'ın vekilinin katılan yönüyle bulunduğu temyiz talebinin incelenmesinde;

Yüze karşı verilen hükme karşı 16/05/2013 tarihli dilekçe ile katılan yönünü ile temyiz talebinde bulunduğu ancak 1412 sayılı CMUK'un 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçirildikten verilen temyiz talebinin 5320 sayılı CMK'nin 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık S.. S.. müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa 28/03/2013 tarihinde tefhim edilen hükme karşı, 1412 sayılı CMUK'un 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçirildikten sonra sanık müdafiinin 08/05/2013 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla; temyiz talebinin 5320 sayılı CMK'nin 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

3) Sanıklar S.. Y.. ve V.. Y.. müdafii ve Sanık Adnan'ın temyiz talebinin incelenmesinde;

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktarına göre 14.04.2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen Geçici 2. madde uyarınca hükümler kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından,sanıklar müdafii ve sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 16/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.