muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2696, Karar No: 2020/6914, Tarih: 07.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/2696 E.  ,  2020/6914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin hükmü sadece mala zarar verme suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz ettiği görülmekle yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunda korunan hukuki yararın mülkiyet hakkı olduğu, suçun mağdurunun zarar verilen taşınmaz veya taşınır eşyanın maliki olduğu, somut olayda aracın sahibi olan Kondüksan Döküm San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisinin şikayetçi olmadığı, katılan ...’ın suça konu aracın maliki olmaması sebebiyle mala zarar verme suçu açısından doğrudan zarar görmediği, katılan sıfatının olmadığı ve temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmakla; 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz talebinin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 07/09/2020 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY:

TCK'nın 151. maddesi "....mağdurun şikayeti üzerine..." cezalandırılır şeklindedir.

Maddenin TBMM gerekçesinde "söz konusu suçtan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun şikayetine tabi kılınmıştır...." denilmektedir.

Yine bu maddenin meclis görüşmeleri sırasında sorulan soru üzerine Prof. Dr. ... ... "...uzlaşma hükümleri vardır. Yani ...savcı veya mahkeme bu olayda bu fiilin işlenmiş olmasıyla mağdurun mağduriyetinin giderilmesi amacına yönelik olarak uzlaşma mekanizması işlemeye çalışacaktır...." demektedir.

Yani özü itibariyle uzlaşma teklifinin mağdurun zararının giderilmesine yönelik olması gerektiği yönünde beyanda bulunmuştur.

TDK'ya göre, mağdur; "haksızlığa uğramış kimse" demektir.

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 765 sayılı TCK ile ilgili TCK'nun 516. maddesiyle ilgili verdiği bir kararda özetle ızrar suçunun olabilmesi için malın sahipli olması gerektiğini malın sahibinin veya zilyedinin şikayet edebileceğine karar vermiştir. (... mala karşı suçlar s.463)

Yargıtay 4. Ceza Dairesi Başkanı Doç. Dr. ... ...'ın Yetkin Yayınlarında yayınlanan açıklamalı ve İçtihatlı Türk Ceza Kanunu 2. Cilt 1765 sayfasında mağdur "taşınır veya taşınmaz mülkiyetine sahip gerçek ve tüzel kişi herkes olabilir.

Ancak; mülk sahibi olmamakla beraber, o şeyden yararlanan zilyet de mağdur olabilir" demektedir.

Kısaca özetlersek TCK metni malik değil mağdur terimini kullanmaktadır. Mağdur kavramı malike göre daha geniş bir kavramdır ve zilyedi de kapsar.

Bir eşyanın meşru olarak zilyedi olan kimse o eşyayı korumakla da yükümlüdür. Ayrıca malike karşı meydana gelen zararlardan sorumlu olacağı da açıktır.

Ancak; mülk sahibi olmamakla beraber, o şeyden yararlanan zilyet de mağdur olabilir" demektedir.

Kısaca özetlersek TCK metni malik değil mağdur terimini kullanmaktadır. Mağdur kavramı malike göre daha geniş bir kavramdır ve zilyedi de kapsar.

Bir eşyanın meşru olarak zilyedi olan kimse o eşyayı korumakla da yükümlüdür. Ayrıca malike karşı meydana gelen zararlardan sorumlu olacağı da açıktır.

Mala zarar vermek şikayet hakkını "kanun lafzına aykırı olarak "malike"; indirmek, eşyayı elinde bulundurma ve kullanma hakkına haiz olan zilyedin elinde bulundurma amacına uygun olarak kullanmasını engelleyecek hareketlerde bile cevap verememe ve savunmasız bırakma durumunu meydana getirecektir. Mesela ev sahibi maliktir, kiracı zilyettir. Birisi evin camlarını ve kapısını kırsa zilyet olan kiracının şikayetçi olma hakkı olmayacaksa, sırf kiracıyı mağdur edip çıkartmak isteyen ev sahibinin zarar verenlerden şikayetçi olmasını beklemek ne kadar hukuki olacaktır. Zilyet kapı ve penceresi kırıldığı için evini koruyamayacak kıranlar hakkında ise kendisini evden çıkarmak isteyen ev sahibince "şikayet edilmediği için işlem yapılamayacaktır.

Bunun gibi araç kiralamada malik aracı kiralayandır. Kiracı ise zilyettir. Araç kiracının elinde zarara uğrarsa o zarar giderilmeden araç sahibi aracı almamakta üstelik kirası da işlemektedir. Zilyet bu zararı bir an önce giderip ücretini ödemekten kurtulmak isteyecek ve zararı giderecektir. Eğer satıcı malik şikayetçi olur dersek haksızlık yapmış olacağız. Çünkü malikin hiçbir zararı kalmadı ki niye şikayetçi olup yargılamaları takip edeceğim diye zaman ve emek harcasın. Gerçek zarar gören zilyettir ve dolayısıyla mağdur olan odur. Şikayetçi hakkı onun olmalıdır.

Kanunun sözüne ve ruhuna uygun olarak TCK'nın 151. maddesinde kullanılan "mağdurun, tabirinin zilyedi de kapsadığını kabul etmek gerekecektir.

Olayımızda şirketin mülkiyetinde olup kullanması için müştekiye teslim edilen aracın sürekli olarak onun kullanımında iken zarar verilmesinde şirketine karşı sorumlu olması nedeniyle mağdur sıfatı taşıyacağı ve katılma hakkı olduğunun kabulü gerekir.

Bu nedenle mala zarar verme suçu yönünden, temyiz hakkı olmadığından red yerine işin esasına girmek ve suç sabit olduğundan kararın bozulmasına karar verilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan aksi yönde kanaate sahip çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Karar temyiz talebi kabul edilerek mala zarar verme suçundan verilen beraat kararı bozulmalıydı.
Yargıtay — Esas No: 2021/7583, Karar No: 2022/4374, Tarih: 02.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/7583 E.  ,  2022/4374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 12.05.2016 gün ve 2012/625 - 2016/394 sayılı kararı bozan Daire'nin 08.04.2021 gün ve 2020/1940 - 2021/3470 sayılı kararı aleyhinde davalı ... ...vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...'ya ait ve diğer davalı ... idaresindeki ... plakalı otobüsün devrilmesi sonucu otobüste yolcu olarak bulunan davacılar murisi ...'ün vefat ettiğini, olayda ...’nın 8/8 kusurlu olduğunu, Tekirdağ Asliye Ceza Mahkemesi’nin 1995/831 Esas sayılı dosyasından ceza yargılaması bulunduğunu ileri sürerek her davacı için 125.000,000.-TL’er olmak üzere toplam 500.000.000.-TL (eski para ile) manevi tazminat ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak sureti ile her davacı için 25.000.000 TL’er olmak üzere toplam 100.000.000.-TL (eski parayla) bakım ve destekten yoksun kalma tazminatına karar verilmesini istemiş, 14.01.2016 tarihli dilekçesiyle davalarını belirsiz alacak davasına dönüştürdüklerini ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak davacı ... için 250,95 TL, ... için 878,30 TL, ...için 1.296,60 TL, ...için 29.840,00 TL olmak üzere toplam 32.265,85 TL maddi tazminatın yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılara ilanen tebligat yapılmış, aşamadaki beyanlarında davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak her bir davacı için 25,00 TL'den destekten yoksun kalma tazminatı olmak üzere toplam 100,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının ve her bir davacı için 125,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 500,00 TL tazminatın kaza tarihi olan 23.10.1995 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ve dahili davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar davacılar ve davalı ... vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı ... ...vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 44,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ...'dan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15041, Karar No: 2014/10057, Tarih: 17.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15041 E.  ,  2014/10057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2012/596-2013/324

Davacı A.. D.. vekili Avukat K.. A.. tarafından, davalı M.. B.. aleyhine 05/10/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/05/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 17/06/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil Mecbure Canan Barlaş ve vekilleri Avukat Ayşegül Ormancı ile Avukat M. U..ve karşı taraftan davacı vekili Avukat Şehnaz Yüzer geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının iki ayrı internet sitesinde "28 Şubatta sadece Yeni Şafak dik durdu" ve "Kaderde 28 Şubat medyası konusunda tanıklık da varmış" başlıkları ile yayınlanan yazı ve söyleşinde gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu, darbeyi destekleyen rant elde eden, soygun yapan bir kişi olarak kendisinden bahsettiğini, kendisinin hedef gösterildiğini, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı ise; davaya konu ve yazı ve söyleşindeki anlattığı hususların gerçek olduğunu, bu hususların kamuoyu ile paylaşılmasında kamu yararı bulunduğunu, davacının sosyal duruşu ve iş hayatının pek çok defa haber yapıldığını, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunmadığını belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davaya konu yazı ve söyleşinin içeriğinde davacı hakkında eleştiri sınırı aşıldığı, gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Davalı ise; davaya konu ve yazı ve söyleşindeki anlattığı hususların gerçek olduğunu, bu hususların kamuoyu ile paylaşılmasında kamu yararı bulunduğunu, davacının sosyal duruşu ve iş hayatının pek çok defa haber yapıldığını, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunmadığını belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davaya konu yazı ve söyleşinin içeriğinde davacı hakkında eleştiri sınırı aşıldığı, gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu olayda; davacı hem iş adamı hem de gazete patronudur. Davalı ise yazı ve söyleşilerin içeriğinde de bahsedildiği gibi davacının sahibi bulunduğu basın organlarında belirli bir dönemde yazı yazmış bir köşe yazarıdır. Davanın tarafları toplum tarafından bilinen kişilerdir. Davaya konu yazı ve söyleşinin içeriği incelendiğinde, ülkenin yakın tarihinde yaşanan ve halende tartışması süren 28 Şubat sürecindeki olaylar anlatılmakta birlikte özellikle medyanın bu süreçteki tutumu ile ilgili eleştiriler getirilmektedir. Davacı yaptığı iş ve konumu itibariyle bu eleştirilere katlanmalıdır. Yazı ve söyleşinin içeriği, davacının 28 Şubat dönemine ilişkin kendi değer yargılarına göre değerlendirmelerinden ibaret olup kullanılan ifadeler de öz ile uyumludur.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3276, Karar No: 2015/3204, Tarih: 09.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/3276 E.  ,  2015/3204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Uyuşmazlığın konut kredisinden kaynaklanmasına ve yargılamanın Tüketici Mahkemesi sıfatıyla yapılmış olmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 09.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/706, Karar No: 2011/16970, Tarih: 14.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/706 E.  ,  2011/16970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Pendik 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/03/2010 tarih ve 2009/267-2010/235 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait otoparka bırakılan müvekkiline ait aracın arka camının kırıldığını, otopark yetkililerinin olayla ilgilenilmediğini, bunun üzerine Jandarmaya başvurarak tutanak tutturulduğunu, otoparkı işleten davalı şirketin zarnardan sorumlu olduğnu ileri sürerek, 1.918,80 YTL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, taraflar arasında BK.'nun 463. maddesinde tanımlanan vedia sözleşmesi mevcut olduğu, olay tarihinde davacıya ait aracın davalının işlettiği otoparka teslim edildiği, tutulan jandarma tutanağına göre aracın arka camının darbe sonucu zarar gördüğü davalının meydana gelen zararı ödemekle yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 88,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11889, Karar No: 2012/17479, Tarih: 25.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11889 E.  ,  2012/17479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi ve pilon yeri karşılığının tahsiline karar verilmesi doğrudur. Ancak;

1)Dosyadaki bilgi ve belgelere,dava konusu taşınmazın niteliği, yüzölçümü ve geometrik durumuna ve enerji nakil hattı güzergahına göre değer kaybının taşınmazın tüm değerinin binde 3 oranını geçemeyeceği düşünülmeden, daha yüksek oranda binde 6 değer kaybı verilmek suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

2)İrtifak hakkı ve pilon yerinin ... Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilmesi gerekirken sadece pilon ve irtifak hakkının tesisine karar verilmesi,

3)Pilon yerleri (J ve K) yerleri iki adet olmasına rağmen 1 adet pilon yerinin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10605, Karar No: 2014/18253, Tarih: 15.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/10605 E.  ,  2014/18253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, babalığın tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, gerçek babası ...’nin kendisini nüfus kayıtlarında babası olarak görünen ...’ya verdiğini, bu nedenle nüfus kaydında Mahmut olarak görünen baba kaydının iptali ile gerçek babası ... nüfusuna tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının, dosyada mevcut doğum tutanağına göre, nüfus kayıtlarında babası görünen ... tarafından, 05.05.1981 tarihindeki beyanına göre 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmeliğin 24. maddesi ve 4721 sayılı TMK.nun 293. maddesine göre nüfusa tescil edildiği anlaşılmıştır.

Bir davada maddi olguları ileri sürmek taraflara, ileri sürülen maddi olguların nitelendirilmesi hakime aittir. Davacı bu dava ile gerçek babasının ... olduğu halde nüfus kaydında ....'nın çocuğu imiş gibi tescil edildiğini bildirerek, nüfus kaydındaki baba adının iptali ile gerçek babası olan ... olarak düzeltilmesini istemiştir. Görüldüğü gibi davacının birbiriyle bağlantılı iki ayrı davası vardır. İlki sonradan evlenme yoluyla kurulan soybağına itiraz, ikincisi ise babalık davasıdır.

Bilindiği üzere, çocukla ana arasındaki soybağı doğumla; baba arasındaki soybağı ise, ana ile evlilik, tanıma ve hakim hükmü ile kurulur. (TMK.nun 282/1-2 md.) Evlilik dışında doğan çocuk, ana ve babasının birbiriyle evlenmesi halinde kendiliğinden evlilik içinde doğan çocuklara ilişkin hükümlere tabi olur. (TMK.nun 292. md.) Eşler, evlilik dışında doğmuş olan ortak çocuklarını, evlenme sırasında veya evlenmeden sonra, yerleşim yerlerindeki veya evlenmenin yapıldığı yerdeki nüfus memuruna bildirmek zorundadırlar.(TMK.nun 293. md.) Ana ve babanın yasal mirasçıları, çocuk ve Cumhuriyet savcısı sonradan evlenme yoluyla soybağının kurulmasına itiraz edebilirler. İtiraz eden, kocanın baba olmadığını ispatla yükümlüdür. Çocuğun altsoyu da, çocuğun ölmüş ya da ayırt etme gücünü sürekli olarak kaybetmiş olması halinde itiraz hakkına sahiptir. Tanımanın iptaline ilişkin hükümler kıyas yoluyla uygulanır.(TMK.nun 294. md.) Bu halde, çocukla baba arasındaki soybağı, ana ile evlenmeyle kendiliğinden kurulur. Bu durumda ana ve babanın yasal mirasçıları, çocuk ve Cumhuriyet savcısı sonradan evlenme yoluyla soybağının kurulmasına itiraz edebilirler. İşte davacının açtığı ilk dava budur.

Evlilik haricinde doğan çocukla baba arasındaki soybağı hakim hükmüyle de kurulabilir. Bunu sağlayan dava ise babalık davasıdır. (TMK.nun 301. md). Bu dava, ana ve çocuk tarafından babaya, baba ölmüş ise mirasçılarına karşı açılır. Davacının açtığı ikinci dava da babalık davasıdır.

Evlilik haricinde doğan çocukla baba arasındaki soybağı hakim hükmüyle de kurulabilir. Bunu sağlayan dava ise babalık davasıdır. (TMK.nun 301. md). Bu dava, ana ve çocuk tarafından babaya, baba ölmüş ise mirasçılarına karşı açılır. Davacının açtığı ikinci dava da babalık davasıdır.

Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesi ve devamında düzenlenmiş olduğundan, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesine göre, görevli mahkeme, aile mahkemesidir.

Bu durumda, görevli mahkeme aile mahkemesi olduğundan aile mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen asliye hukuk mahkemelerinde davanın aile mahkemesi sıfatıyla görülüp karara bağlanması gerekirken asliye hukuk mahkemesi olarak yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.