muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11163, Karar No: 2015/1376, Tarih: 26.01.2015

Somut olayda, davalı babanın emekli olduğu, 1.750.00 TL emekli maaşı aldığı, kira ödediği, evlendiği, 2 çocuğu daha olduğu, davacının ise öğrenci olduğu, öğretmen olan annesi ile yaşadığı, kira ödedikleri anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, davacının ihtiyaçları, mirasçılıkta da aynı sırada yeralan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı fazla olup, TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacının giderleri ve nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı şekilde, dava dışı annenin de davacının masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek daha uygun bir miktar nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4581, Karar No: 2010/10923, Tarih: 10.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4581 E.  ,  2010/10923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 32 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların el atma tarihinden sonra dikildiği hususu gözetilmeden, ağaç bedeline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15979, Karar No: 2020/357, Tarih: 14.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/15979 E.  ,  2020/357 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 31/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/03/2015 tarihli ve 2015/87 esas, 2015/164 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile birlikte hırsızlık suçu yönünden verilen mahkumiyet kararının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 26/02/2019 tarihli ve 2018/7220 esas, 2019/2373 sayılı kararı ile, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen 2.000,00 Türk lirası adlî para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte bulunması nedeniyle temyiz isteminin reddi ile hırsızlık suçu yönünden "... müştekiye ait işyerine çalışma saatleri içerisinde girilerek içeride bulunan çantasından 680,00 Türk lirası parasının çalınması şeklinde gerçekleşen eylem de işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurları bulunmamasına karşın hükümlülük kararı verilmiş ise de kanun yararına bozma yoluna başvurulması mümkün görülmüştür..." şeklinde karar verildiği cihetle, hırsızlık suçu ile birlikte işlendiği iddia edilen işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10/06/2014 tarih ve 2014/15-157 esas, 2014/314 sayılı kararında açıklandığı üzere, Türk Ceza Kanunu'nun "Konut dokunulmazlığının ihlali" başlıklı 116. maddesinin birinci fıkrası; "Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır", ikinci fıkrası ise; "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin işyeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada sözkonusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, gündüz vakti mağdura ait ayakkabı dükkanına girdiği ve masa üzerinde bulunan çantadan 680,00 Türk lirası parayı çalarak işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kamu davası açılıp her iki suçtan verilen mahkumiyet kararlarının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 26/02/2019 tarihli ve 2018/7220 esas, 2019/2373 karar sayılı ilamı ile işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükme yönelik temyiz talebinin adli para cezasının miktarı itibariyle kararın kesin olması nedeniyle reddine, hırsızlık suçundan verilen hükmün ise bozulmasına karar verildiği görülmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun gündüz saatlerinde hırsızlık yaptığı işyerinin olay anında müşterilerin hizmetine açık oluşu karşısında, girilmesi açık bir rızaya dayanmayan mutat yerler kapsamında kaldığı gözetilerek, unsurları itibariyle oluşmayan işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken, hükümlülük kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

II- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/03/2015 tarihli ve 2015/87 esas, 2015/164 sayılı kararının, CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Bozma nedenine göre anılan Kanun maddesinin 4-d fıkrası gereğince karar verilmesi mümkün görüldüğünden; suça sürüklenen çocuk ...'nün, unsurları itibariyle oluşmayan işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan BERAATİNE, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 14/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12917, Karar No: 2014/8127, Tarih: 08.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/12917 E.  ,  2014/8127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 3. İş Mahkemesi

Tarihi :08.05.2013

No :2013/106-2013/210

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 13’üncü maddesine göre, iş kazası; sigortalının, işyerinde bulunduğu sırada, işveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle, sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle, bir işverene bağlı olarak çalışan sigortalının, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, emziren kadın sigortalının, iş mevzuatı gereğince çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda, sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özre uğratan olay, şeklinde; 14’üncü maddesinde meslek hastalığı; sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal özürlülük halleri, şeklinde; 15’inci maddesinde hastalık hali ise, 5510 sayılı Yasanın  4’ üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalıların, iş kazası ve meslek hastalığı dışında kalan ve iş göremezliğine neden olan rahatsızlıklar, şeklinde ifade edilmiştir.

İş kazası veya meslek hastalığı halinde sigortalıya çalışma gücünü yeniden kazanması ve eski sağlığına kavuşabilmesi için hekime muayene, tıbbi malzeme ve ilaç harcamalarından oluşan sağlık yardımları yapılmakta, çalışamadığı sürede yoksun kaldığı gelir kayıplarını telafi etmek amacıyla istirahat raporu aldığı sürelerde geçici iş göremezlik ödeneği ödenmektedir. Ayrıca iş kazası veya meslek hastalığı sonucu sigortalıda oluşan özür veya hastalık nedeniyle meslekte kazanma gücünün en az %10 azalması durumunda sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanmaktadır. İş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle sigortalının ölmesi durumunda ise sigortalının hak sahibi eş, çocuk, ana ve babasına iş kazası ve meslek hastalığı ölüm geliri bağlanmakta, cenaze ödeneği verilmekte, gelir bağlanan hak sahibi kızın evlenmesi durumunda evlenme ödeneği verilmektedir.

Davaya konu somut olayda; sigortalı Zeki Akın 03.05.2011 tarihi itibariyle Abdullah Öztürk’e ait araçta şoför olarak çalışmaya başlamış, 09.05.2011 tarihinde işverene ait 16 ZS 556 plakalı çekici ile Yalova’dan Bursa’ya seyir halinde iken plakası belli olmayan bir başka aracın sıkıştırması sonucu yoldan çıkararak su kanalına devrilmesi şeklinde oluşan trafik kazasında %54 oranında sürekli iş göremez durumuna girmiş olup, söz konusu trafik kazasının iş kazası olduğu tartışmasızdır.

İş kazası nedeniyle sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsili istemine ilişkin olan davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin veya işvereninin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının kusur karşılığından oluşmaktadır.

Sigorta şirketlerinin sorumluluğuna ilişkin 5510 sayılı Kanunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Güvence Hesabının sorumluluğu 2918 sayılı Yasanın 85 ve devamı maddelerinde düzenlenen işletenin sorumluluğu esasına dayandırılmıştır. İşletenin hukuki sorumluluğunu üzerine alan Güvence Hesabı ancak işletenin kusuru oranına isabet eden ve teminat limitleri içinde kalan zarardan sorumlu olduğu ilkesi dikkate alınarak davacı Kurumca sigortalıya bedensel zararlardan dolayı yapılan yardımlardan sorumludur.

Hukuk Genel Kurulunun 13.03.2013 gün 2012/10-1156 E. 2013/339 K. sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, trafik kazası sonucu genel sağlık sigortalısına yapılan sağlık giderlerinin zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi limiti kapsamında kalan kısmı için, 6111 sayılı Kanununun 59’uncu maddesi ile 2918 sayılı Kanununun 98’inci maddesinde yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 25.02.2011 tarihinden itibaren, sigorta şirketlerine, Güvence Hesabına, sürücü ve işletene karşı, Kurumun rücu hakkı sona ermiş bulunmaktadır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilerek, tarafların kusur oran ve aidiyetlerine ilişkin rapor alındıktan sonra davalı Güvence Hesabının sorumlu olduğu miktarın tespiti gerekirken, davaya konu olayda uygulama yeri bulunmayan 5510 sayılı Kanunun 39. maddesi hükümleri dikkate alınarak, olayda üçüncü kişinin kasta dayanmayan eylemi olmadığı, taksirle meydana gelen olaydan kaynaklanan Kurum zararından davalının 5510 sayılı Kanunun 39. maddesi hükmü uyarınca sorumluluğu bulunmadığından bahisle Güvence Hesabı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32333, Karar No: 2013/39527, Tarih: 10.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/32333 E.  ,  2013/39527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine başlatılan adi kiraya ve hasılat kiralarına ait takipte  borçlu ödeme emrinin usulsüz tebliğ edildiğini belirterek tebligatın iptalini talep etmiş olup  mahkemece şikayetin reddine karar verilmiştir.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun (6099 SK 9. md ile değişik, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren) 35.maddesi ve Yönetmeliğin 57. maddesine göre kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğlerin muhataba yapılmış sayılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda; Nüfus Müdürlüğünden borçlunun daha önce beyan ettiği ..........adresine 10.09.2012 tarihinde başka bir ailenin taşınması nedeniyle 14.09.2012 tarihinde kaydın kapatıldığı bildirilmiştir.Bu adrese çıkartılan ödeme emri tebligatı 05.08.2013 tarihinde muhatabın tanınmadığından bahisle iade edilmiştir. Daha sonra aynı adrese TK.'nun 35. maddesine göre çıkartılan ödeme emri tebligatının 07.08.2013 tarihinde tebliğ edildiğinin ......Müdürlüğünce bildirildiği görülmüştür. Tebligat Kanunundaki 6099 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonrası, TK.'nun 35. maddesine göre, gerçek kişilere bu maddeye göre tebligat yapılabilmesi için borçlunun adres kayıt sisteminde bir adresinin bulunmaması ve ayrıca daha önce usulüne uygun bir tebligatın da yapılmış olması zorunludur. Borçluya TK.'nun 35. maddesine göre tebligat çıkartılan adresinde daha önce usulüne uygun bir tebligatın yapılmadığı mernis adresininde borçlu tarafından değil Nüfus Müdürlüğünce kapatıldığı anlaşıldığından TK.'nun 35. maddesine göre yapılan  ödeme emri tebliği usulsüzdür.

O halde mahkemece ödeme emri tebligat tarihinin, Tebligat Kanunu'nun 32.maddesi uyarınca, borçlunun tebliğden haberdar olduğu tarih itibariyle düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde mahkemece ödeme emri tebligat tarihinin, Tebligat Kanunu'nun 32.maddesi uyarınca, borçlunun tebliğden haberdar olduğu tarih itibariyle düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19294, Karar No: 2015/7695, Tarih: 26.05.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19294 E.  ,  2015/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal bedel iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete masa siparişi verdiğini ve masaların 07/04/2011 tarihinde müvekkiline teslim edildiğini, bedelinin de ödendiğini, teslimattan 1 ay sonra masaların deforme olduğunu, müvekkiline gösterilen numuneden başka ve kalitesiz bir malzeme kullanıldığı için çatladığını ve ek yerlerinden söküldüğünü, davalıya masaların tamir edilmesi için verildiğini, ancak 1 yıldan fazla süre geçtiği halde masaların tamir ve tesliminin yapılmadığını, davalıya 31.07.2012 tarihli ihtarı gönderdiklerini, masaların 1 ay içerisinde bu hale gelmesinin kullanımdan kaynaklanabilecek bir deformasyon olamayacağını belirterek, satış sözleşmesinin feshi ile ürün bedeli olarak ödenen 4.707-TL'nin 14.08.2012 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin satışa aracılık ettiğini, imalatı yapan firmanın ... Ltd. Şti. olduğunu, davacının masa model ve malzemesini bizzat beğendiğini, davacının onayıyla masaların imal edilmiş olduğunu, masalardaki deformenin kullanımdan mı yoksa malzemeden mi kaynaklandığının tespitinin gerektiğini, ayıp ihbarının zamanında yapılmadığını, davanın ....'ne ihbarını istediğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının, lokantasında kullanmak üzere davalıya masa siparişi verdiği, masaların teslim edilerek bir süre kullanıldığı, lokantanın ... mevsim şartları nazara alındığında içeride ve dışarıda masalar konulmak suretiyle işletildiği, özellikle yaz ayında dışarıya konulan masaların güneş altında bırakıldığı, masanın kullanımından kaynaklı bazı sorunlar yaşandığı, masaların sık sık taşınmasından ötürü ayaklarında deformeler başladığı, bunun üzerine ayaklarının metal ile değiştirildiği, bir kaç ay kullanımdan sonra masaların ayıplı olduğundan ötürü şikayette bulunulduğu, davalının masaları alıp götürdüğü, davacının yeni masalar alarak lokantasında kullandığı, ancak ayıbın üretimden kaynaklandığının ve meydana gelen deformelerden davalının sorumluluğunun bulunduğunun kanıtlanamadığı, süresi içerisinde ayıp ihbarında bulunulmadığı ve basiretli tacir gibi davranılmadığı gerekçeleriyle, sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu masalar ayıplı olarak davalıya iade edilmiş ve davalı tarafından da ihtirazi kayıt olmaksızın iade alınmıştır. Bu durumda ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı itirazı yerinde olmayıp, masaların davacıya geri verilmediği de dosya kapsamından anlaşıldığından, davanın kabulü yerine reddi isabetli görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3248, Karar No: 2013/4436, Tarih: 26.06.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3248 E.  ,  2013/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

İflas sıra cetveline itiraz davaları süreye tabi olup, bu süre kural olarak sıra cetvelinin ... ve İflas Kanunu'nun 166. maddesinde gösterilen usulde ilanından itibaren işlemeye başlar. Eğer davacı 223. maddeye göre tebliğe elverişli adres gösterir ve gerekli masrafı avans olarak yatırırsa, süre kendisine yapılan tebliğden itibaren hesaplanır.

Bu itibarla sıra cetvelinin hangi tarihte hangi gazetede yayınlandığının tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklıkla belirtilmesi ve davacının tebliğe elverişli adres bildirip, gerekli avansı yatırıp yatırmadığının net olarak bilinmesi şarttır.

Bu nedenle dosyada bulunmadığı anlaşılan;

a-İflasa ilişkin kesinleşme şerhli ve onaylı mahkeme kararı örneği,

b-Sıra cetveli İİK'nın 166. maddesinde belirtilen gazetelerde ilan edilmiş ise ilana ilişkin gazete nüshalarının asılları ya da tarihleri anlaşılacak şekilde çektirilen onaylı fotokopileri,

c-Davacı tarafın kayıt başvurusu sırasında tebliğe elverişli adres gösterip göstermediğine ve masraf avansı (İİK 223) verip vermediğine ilişkin bilgiler;

d-Sıra cetveli tebliğ edilmiş ise davacı tarafa tebliğine ilişkin belge,

İflas Müdürlüğü'nden sorularak varsa temin edilip, alınacak cevabi yazı ile birlikte dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmek üzere yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20645, Karar No: 2012/16266, Tarih: 14.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/20645 E.  ,  2012/16266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.09.2011