muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6516, Karar No: 2016/1392, Tarih: 04.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6516 E.  ,  2016/1392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 179 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1103, Karar No: 2013/1221, Tarih: 01.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1103 E.  ,  2013/1221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında davacı vekilinin ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili kooperatifte müdür, yetkili memur ve hizmetli olarak çalışan davalıların görev yaptıkları sırada usulsüz işlemlerde bulunarak zimmetlerine para geçirmek suretiyle müvekkili kooperatifi zarara uğrattıklarını, davalıların mal kaçırma ihtimalleri bulunduğunu ileri sürerek, zararın tazminine ve davalılara ait menkul ve gayrımenkuller üzerine .... kişilere devrinin önlenmesi için ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın konusu tazminat olmakla tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

Tedbir talebinin reddi kararını, tedbir isteyen davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ihtiyati tedbir talep eden davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir talep eden davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28752, Karar No: 2013/18209, Tarih: 03.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28752 E.  ,  2013/18209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/25186

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/09/2009

NUMARASI : 2008/639 (E) ve 2009/848 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, Tebligat Kanununun 35.maddesine göre tebliği sırasında UYAP bilgilerine göre sanığın cezaevinde olduğu anlaşıldığından, sanığın öğrenme üzerine temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Hazırlık aşamasında dinlenen tanık A. A..’ın ifadesinde, söz konusu markette rakı reyonunda sanığın 100 CClik rakının güvenlik kelepçesini pense ile kestiğini ve daha sonrada penseyi sanığın alış veriş arabasının içerisinde gördüğünü beyan etmesi, yine hazırlık aşamasında dinlenen ve markette işçi olarak çalışan tanık A. E..nin ifadesinde, olaydan sonra içki reyonunun arkasında bir adet kelepçesi kesilmiş 100 CClik rakı ve bir adet penseyi atılmış olarak bulduğunu beyan etmesine göre olayın görgü tanıkları olan A. A.. ve A. E.. mahkemede dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7948, Karar No: 2022/230, Tarih: 11.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/7948 E.  ,  2022/230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, suça konu 14/09/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 26/12/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararının infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanık tarafından iki kez gerçekleştirilen ihlal sebebiyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

a) Sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin ve 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 26/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

Kabule göre;

b)28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmü gözetildiğinde dosya kapsamına göre; sanığın çağrı kağıdını tebliğ alarak, Eskişehir Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne başvurması üzerine başlayan denetim süreci devam ederken 19/03/2015 tarihli görüşmesine katılmaması üzerine, sanığa birinci uyarının 08.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, uyarıdan sonra görüşmelere katılan sanığın 01.07.2015 tarihli SAMBA programına gelmeyerek yükümlülüğünü ihlal etmesi üzerine, sanığa yeni bir süre verilerek başvuru yapmaması halinde ısrar etmiş sayılacağı konusunda ihtaratta bulunulmadığının anlaşılması karşısında; ikinci uyarı yazısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2534, Karar No: 2024/1566, Tarih: 21.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2534 E.  ,  2024/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1132 E., 2022/1463 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : 3 D Estetik Güzellik Eğitim ve Sağlık Şirketi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2018 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan ayrı ayrı üç kez 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 24.05.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; mağdurun zararını gidermek istediğine, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.İlk Derece Mahkemesi tarafından sanık hakkında 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile mahkumiyet kararı verildiği, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile mahkumiyet kararı verildiği ve ceza miktarının arttırıldığı anlaşılmakla; hüküm hakkında temyiz yoluna başvurulabileceğinden, Tebliğnamede ki red düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 282 nci maddesinin birinci fıkrasının (f.) bendinde, “Sanık, müdafii, katılan ve vekilinin davetiye tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya gelmemesi hâlinde duruşmaya devam edilerek sanığın sorgu tutanakları anlatılmak suretiyle dava yokluklarında bitirilebilir. Ancak, 195 inci madde hükümleri saklı kalmak üzere, sanık hakkında verilecek ceza, İlk Derece Mahkemesi'nin verdiği cezadan daha ağır ise, her hâlde sanığın dinlenmesi gerekir.” biçimindeki savunma hakkının kısıtlanamayacağı ilkesine dayanan Kanun'un emredici kuralına uyulması gerekirken, sanığın yokluğunda yapılan duruşma sonucunda yerel Mahkeme'nin mahkumiyet hükmü kaldırılarak daha ağır mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle anılan Kanun maddesine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkı kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde belirtilenler dışında başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 2022/1132 Esas, 2022/1463 Karar ve 24.05.2022 tarihli kararının gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünde 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28071, Karar No: 2016/4640, Tarih: 31.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/28071 E.  ,  2016/4640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olayda, davalı işverenin makine yedek parça dökümü yapılan işyerinde 2000 yılından itibaren maçacı olarak çalışan sigortalının 25.05.2012 tarihnide kum değirmeninde maçayı aldıktan sonra makinedeki kalan kumu boşaltmak için sol eli ile hamle yaptığında makinenin çalışarak kapağın hemen yanındaki makinenin bıçaklarının sigortalının sol elinin 3 parmağını kesmesi ve sol kol pazı kısmında derin yara açması şeklinde yaralandığı, davacı Kurum tarafından sürekli iş göremezlik durumunda bulunan sigortalıya sarf edilen hastane masrafı, ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ve bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin rücuan tahsili istenmiştir. Mahkemece, davalı işvereni %40, sigortalıyı %60 kusurlu kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporu oluşa uygun olmadığı, gibi, dosya kapsamında sigortalı tarafından açılan tazminat davasında alınan gerçek zarar hesabına ilişkin bilirkişi raporunda, tazminat dosyasında davalı işverene %65, sigortalıya %35 kusur verildiği anlaşılmakta olup, mahkemece, tazminat dosyasının kesinleşip kesinleşmediği araştırılmadan, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

Davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Öte yandan; tarafları ve konusu farklı olan sigortalının/haksahiplerinin açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.01.2010 tarih, 2010/10 Esas ve 2010/14 Karar sayılı ilamında da benimsenmiştir.

Mahkemece, tazminat dosyasının kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde sayılması gerektiği değerlendirilmeli, buna göre yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, oluşa ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, varsa çelişki de giderilerek kusur oran ve aidiyetlerinin gerçeğe uygun olarak belirlendikten sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/7779, Karar No: 2012/21714, Tarih: 25.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/7779 E.  ,  2012/21714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Teknik bilirkişi raporunda ve dosyadaki bir kısım belgelerde suça konu dere yatağının Yeleğen Kasabası sınırları içinde bulunduğu belirtildiğine göre 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanunla 5237 sayılı TCK.nun 154. maddesinde yapılan değişiklik dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gere- ğince (BOZULMASINA), 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16180, Karar No: 2015/15977, Tarih: 20.05.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/16180 E.  ,  2015/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanık hakkında tayin olunan gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olarak TCK 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK 232/ 6 maddesine muhalefet edilmesi,

2-Denetim süresi içinde yükümlülük belirlenmemesine, uzman kişi görevlendirilmemesine yine denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen hapis cezasının kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirileceğine, denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde ertelenmiş bulunan hapis cezasının infaz edilmiş sayılacağına karar verilirken uygulanan kanun ve maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK' nın 232/6.maddesine muhalefet edilmesi,

3-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK.nun 53/1-a. b. d, madde ve fıkralarında yazılan hak yoksunlukları ile birlikte TCK. nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, kendi altsoyu dışında kalan şahıslarla ilgili 53/1-c maddesinde belirtilen haklardan da yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK' nın 322 nci maddesi uyarınca; hükmün 1.fıkrasında "cezasının" ibaresinden sonra gelmek üzere TCK 52/2.maddesi gereğince, 3.fıkrasının 3.bendinin başına; "TCK 51/5-6.maddesi gereğince", 4.bendinin başına; "TCK 51/7 maddesi gereğince", 5.bendinin başına da "TCK 51/8.maddesi gereğince" ibarelerinin eklenmesine, 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin 4.fıkranın 1, 2.bentlerinin ise hükümden çıkartılması ile yerine "Sanığın cezası ertelendiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 53/1- a, b, c, d maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde yazılı kişisel hak yoksunluğunun, TCK.nun 53/3.maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanmasına yer olmadığına" ifadesinin eklenmesi ve hükmün diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.05.2015 günü oyçokluğuyla karar verildi.

Suç tarihinde ... Sulh Ceza Mahkemesince verilen 2012/318 Değişik iş sayılı önleme arama kararına istinaden kollukça yapılan yol kontrol çalışmaları sırasında, yocu otobüsünde yapılan aramada, şüpheliye ait kaçak olduğu iddia olunan 100 karton sigara ele geçirilmiş, şüpheli tüm aşamalarda sigaraları arkadaşlarına vermek ve içmek için aldığını söylemiştir.

Sanığın mahkumiyeti için yeterli ve yasal delil olup olmadığını irdelediğimizde;