muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/33153, Karar No: 2024/6708, Tarih: 15.05.2024

davada Mahkemece iftira suçundan sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraatine, hakaret suçundan ise mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İftira suçundan kurulan hüküm yönünden, İlk Derece Mahkemesinin kabulüne ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmeyerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden, sanığın Yeniyol gazetesinin 29.07.2016, 02.08.2016, 09.08.2016, 29.08.2016, 01.09.2016 ve 13.02.2017 tarihli baskılarında gerçekleştirdiği eylemlerinden dolayı Basın Kanunu'nun 26 ncı maddesinde düzenlenen dört aylık yasal süreden sonra dava açıldığı için anılan gazetenin 01.04.2017 tarihli baskısı ile suç tarihi itibariyle Basın Kanunu kapsamı dışında kalan ve Mercan TV kanalında 21.07.2016 tarihinde yayınlanan programda gerçekleştirdiği eylemlerinden inceleme yapıldığı, sanığın eylemlerinin ifade ve basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin kararı yerinde görülmediğinden HÜKMÜN BOZULMASINA; sanığın üzerine atılı hakaret suçunun yasal unsurları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca BERAATİNE, bu şekilde HÜKMÜN DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.İftira Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer verilen "On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlarının" temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan ve vekilinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B.Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1.Katılan ve Vekilinin Belirttiği Hukuka Aykırılık Nedenleri Yönünden

Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin ..., şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve Mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı ... ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme ... bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme ... bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Somut olaya gelince; Yeniyol gazetesindeki yazılarda ve Mercan TV kanalında yayınlanan proğramda katılana yönelik kullanılan sözlerinin, katılanın şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, haber ve eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla; sanık savunması, katılan beyanı, suça konu haberlerin içerikleri, olayın meydana geliş şekli ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Ceza Hukukuna İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede:

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. İftira Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle katılan ve vekilinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

V. KARAR

A. İftira Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle katılan ve vekilinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılan ve vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile maddi ceza hukukuna ilişkin sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17794, Karar No: 2017/1253, Tarih: 21.02.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/17794 E.  ,  2017/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.04.2010 gününde verilen dilekçe ile TMK'nın 724. Maddesine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün değil ise tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tapu iptali ve tescil talebinin reddine, tazminat isteminin kabulüne dair verilen 04.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 21.02.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden bir kısım davalılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı vekili 14.04.2010 tarihli dilekçesi ile; murisi ...'ın davalı ... ve ...’nin murisleri ...’tan 13.05.1992 tarihli, diğer mirasçı Ahmet Kocaefe'den 19.08.1994 tarihli, diğer mirasçı ...'den 20.08.1992 tarihli noterde düzenlenen satış vaadi sözleşmeleri ile pay satın alıp bedelinin ödendiğini, davalılar murisi ... oğlu ... adına kayıtlı 18637 m2 bağ cinsli 722 ada 21 parsel sayılı taşınmazı kullanmaya başladığını, ev, depo ve ahır yaptığını, halen aynı yerde l992 yılından itibaren oturmaya devam ettiklerini beyanla 722 ada 21 parsel sayılı taşınmazın belirli bir tazminat karşılığı tamamının olmadığı takdirde ev, ahır ve deponun içerisinde bulunduğu bölümün uygun bir tazminat karşılığı tapusunun iptali ile davacı adına tescilini, kabul edilmediği takdirde davacının iyiniyetle faydalı masraf olarak yaptığı ev, depo ve ahır değerinin karşılığı olarak 2009/8 sayılı satış dosyasında 09.03.2007 tarihli rapora göre belirlenen 42.500,00 TL’nin dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte mirasçılık belgesindeki payları oranında davalılardan tahsilini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili öncelikle zamanaşımı, ayrıca satışı vaadeden kişiler haricinde çok sayıda mirasçılar olduğunu bildiği ve bilmesi gerektiğini, iyiniyet koşulu bulunmadığını, çaplı taşınmazlarda iyiniyet iddiasının dinlenmesinin mümkün olmadığını, ayrıca davacının 2007/80-2008/26 sayılı dosyada noter satış vaadi sözleşmelerine dayalı tapu iptali ve tescil davasının taşınmazın elbirliği ortaklığına tabi olması nedeniyle ifa olanağı bulunmadığından reddedilip Yargıtay 14. Hukuk Dairesinden geçerek kesinleştiğini, yine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/5 Esas -2010/97 Karar sayılı dosyası ile davacı ve çocuklarının 722 ada 21 parseldeki taşınmazla ilgili satış vaadi nedeniyle ödemiş oldukları toprak bedelinin tahsiline karar verildiğini ve bu bedelin davacıya iade edildiğini bildirip davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraf teşkili yönünden bozma ilamına uyulup yeniden yapılan yargılamada temliken tescil davasının reddine, 42.500 TL tazminatın faizi ile sözleşmelerde taraf olan mirasçılardan tahsiline dair verilen karar bir kısım davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizce 10/11/2014 tarih, 2014/5915 Esas, 2014/12530 Karar sayılı ilamıyla, tapu iptali ve tescil talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı; ancak, muhtesat bedelinin sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde tapu kayıt maliklerinin tümünden tahsil edilmesi gerekirken sadece bir kısım davalılardan tahsiline karar verilmesi doğru görülmediğinden bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra temliken tescil davasının reddine, tazminat davasının kabulüyle talebe bağlı kalınarak 42.500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına ve uyulan bozma ilamına göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Ancak dava konusu 722 ada 21 parsel sayılı taşınmaz tapuda davalıların murisi Ahmet oğlu Süleyman Kocaefe adına kayıtlı olup davacıların dava dilekçesinde belirttikleri üzere HMK'nın 26 maddesi gereğince taleple bağlı kalınarak 42.500 TL tazminatın davalı mirasçılardan tapu kaydındaki ve mirasçılık belgesindeki payları oranında tahsiline karar verilmesi gerekirken tüm davalı mirasçıların dava konusu miktarın tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmaları doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine (2) numaralı bent uyarınca hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinde yer alan “Taleple bağlı kalınarak 42.500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,” hüküm fıkrasından çıkartılarak bunun yerine 2 numaralı bent olarak “Taleple bağlı kalınarak 42.500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı mirasçılardan tapu kaydındaki ve mirasçılık belgesindeki payları oranında alınarak davacılara verilmesine” cümlesi yazılmak suretiyle hükmün HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLİMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 1.480TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak hükmü temyiz eden bir kısım davalılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10301, Karar No: 2023/10013, Tarih: 14.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/10301 E.  ,  2023/10013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1148 E. 2016/487 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

SUÇ TARİHLERİ : 17.11.2014, 24.11.2014, 22.11.2014

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin, sanık ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının usulüne uygun olmadığı da belirlenerek, süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 18.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2.Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında, her biri için ayrı ayrı olmak üzere, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanık ...'ın hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, sanık ... hakkında aynı suçtan 5 yıl hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... (...) ... müdafinin temyiz isteği, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkindir.

2.Sanık ... müdafinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, şüphe ile mahkumiyet kararı verildiğine, adil yargılanma ilkesi ve sanığın savunma hakkının ihlal edilerek hüküm kurulduğuna ilişkindir.

3.Sanık ... müdafinin temyiz isteği, sanığın suçu işlemediğine, tanıkların beyanlarının görgüye dayalı olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2.Sanık ... müdafinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, şüphe ile mahkumiyet kararı verildiğine, adil yargılanma ilkesi ve sanığın savunma hakkının ihlal edilerek hüküm kurulduğuna ilişkindir.

3.Sanık ... müdafinin temyiz isteği, sanığın suçu işlemediğine, tanıkların beyanlarının görgüye dayalı olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılanın olay tarihinde telefonla aranıp "7/24 sağlık hizmetleri" adına arandığı, daha önce sağlık hizmetinden faydalanmak istediğini söylediği, buna ilişkin ellerinde ses kaydı olduğu, bu işlemi iptal ettirmek istiyorsa kredi kartı bilgilerinin gerekli olduğu söylenip katılanın iradesi fesada uğratılarak kredi kartı bilgilerinin alındığı, daha sonra katılanın Finansbank tarafından verilme 4022\*\*\*2643 nolu kredi kartından, sanık ...'ın yetkilisi olduğu firma tarafından 17.11.2014 tarihinde 598,00 TL, sanık ...'nin yetkili olduğu firma tarafından 19.11.2014 tarihinde 300,00 TL ve 22.11.2014 tarihinde 300,00 TL, sanık ...'in yetkilisi olduğu firma tarafından ise 24.11.2014 tarihinde 599,00 TL harcama yapıldığı, sanıkların bu suretle başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki beyanları, sanıklar Nurcan ve Veli'nin aşamalardaki tevilli ikrar yollu savunmaları, sanık ...'in aşamalardaki çelişkili savunmaları, banka cevabi yazıları ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, suçu işlemediğine yönelik temyiz talebi yanında, mahkeme tarafından sanığa müştekinin zararını gidermesi için süre verilmesine karşın, verilen süre içerisinde müştekinin zararının giderilmediği anlaşıldığından, mağdurun zararını gidermek istediğine yönelik temyiz talebi de yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli, 2015/1148 Esas, 2016/487 Karar sayılı kararında sanık ... (...) ... müdafii, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... (...) ... müdafii, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafinin temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.