muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/40983, Karar No: 2017/3983, Tarih: 05.04.2017

Dava, maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olup, davacılar eldeki dava ile davacı ...'nin gebelik takibinin davalı hastanede diğer davalı doktor tarafından yapıldığını her ay kontrole gittiği halde bebeğinin down sendromlu ve kalbinin delik olduğunun davalı doktor tarafından tespit edilemediğini ve bu konuda kendilerinin bilgilendirilmediğini beyanla maddi ve manevi zararlarının davalılardan tahsilini istemişler, davalılar ise davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece, davanın alınan bilirkişi raporuna göre reddine karar verilmiştir. Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özelliklerinin göz önünde tutulması, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılması ve en emin yolun seçilmesi gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, TBK.510. (eski BK.394/1) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Mahkemece, Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu'ndan alınan raporda bilirkişiler, doktor tarafından hastanın yaşıda ilerlemiş olduğundan hastaya ikili ve üçlü tarama testlerinin tavsiye edilmiş olduğunu, ancak bu testlerin yapıldığına ilişkin belge olmadığını, bu testler yapılsada down sendromu vardır yada yoktur şeklinde kesin bir sonuca gidilmesinin mümkün olmadığını, bu testler sonucu çıkan orana göre amniyosentez önerildiğini, hasta istemediği takdirde doktora yüklenebilecek bir kusur olmadığını, kalpteki deliğin ise ultrason ile görülebilecek bir durum olmadığını ve bu nedenle doktora ve hastaneye izafe edilebilecek bir kusur olmadığını bildirdikleri anlaşılmaktadır. Davacılar tarafından alınan bu rapora itiraz edilmiş olup mahkemece bu itirazları karşılayacak şekilde bir rapor alınmadığı anlaşılmıştır

. Davacılar tarafından alınan bu rapora itiraz edilmiş olup mahkemece bu itirazları karşılayacak şekilde bir rapor alınmadığı anlaşılmıştır. O halde mahkemece, üniversitelerin ilgili ana bilim dallarından seçilecek, konularında uzman bilirkişilerden oluşmuş bir kurul aracılığı ile davalıların hukuki konum ve sorumluluğu, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, gebelik sürecinde bebeğin durumunun tespiti açısından yapılması gerekenle yapılan işlemlerin neler olduğu, yaptırılması gereken testler ile ilgili davacıya bilgilendirme yapılıp yapılmadığı, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda doktor ve hastaneye kusur izafe edilip edilmeyeceğini gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16912, Karar No: 2014/12301, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16912 E.  ,  2014/12301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2011/653-2013/262

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekilince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı tarafa yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5928, Karar No: 2023/4693, Tarih: 06.07.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/5928 E.  ,  2023/4693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/468 Değişik İş

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İNCELEME KONUSU

KARAR : İddianamenin iadesi kararı

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan

soruşturma evresi sonucunda Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24.05.2021 tarihli ve

2019/4417 soruşturma, 2021/879 Esas, 2021/64 sayılı iddianamenin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi

Kanunu’nun 174 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a-b) bentleri gereğince iadesine dair Alaşehir Ağır

Ceza Mahkemesinin 11.06.2021 tarihli ve 2021/61 iddianame değerlendirme sayılı kararının itiraz

Edilmeden kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı suçtan cezalandırılması

istemiyle yeniden Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.03.2022 tarihli ve 2021/3229

soruşturma, 2022/426 Esas, 2022/29 sayılı iddianamenin 5271 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin

birinci fıkrasının (a-b) bentleri uyarınca iadesine ilişkin Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2022

tarihli ve 2022/32 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın

kaldırılmasına dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 13.05.2022 tarihli ve 2022/468 Değişik İş sayılı

kararını kapsayan dosya incelendi.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu

maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14/03/2023 gün ve 94660652-105-45-18020-2022-Kyb sayılı yazılı

evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,

13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35824 sayılı Tebliğname ile dava dosyası Daireye gönderilmekle,

gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35824 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14/03/2023 gün ve 94660652-105-45-18020-2022-Kyb sayılı yazılı

evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,

13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35824 sayılı Tebliğname ile dava dosyası Daireye gönderilmekle,

gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35824 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan "Cumhuriyet Savcısı, iddianamenin iadesi üzerine, kararda gösterilen eksiklikleri tamamladıktan ve hatalı noktaları düzelttikten sonra, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesini gerektiren bir durumun bulunmaması halinde, yeniden iddianame düzenleyerek dosyayı mahkemeye gönderir. İlk kararda belirtilmeyen sebeplere dayanılarak yeniden iddianamenin iadesi yoluna gidilemez." şeklindeki hüküm gereğince, Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2021 tarihli ve 2021/61 iddianame değerlendirme sayılı iade kararının itiraz edilmeden kesinleşmesini müteakip, iade kararında altı bent halinde belirtilen iade gerekçelerinden dört iade gerekçesinin gereği yerine getirilip diğer iki iade gerekçesi yerine getirilmeksizin yeniden düzenlenen Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2022 tarihli ve 2021/3229 soruşturma, 2022/426 Esas, 2022/29 sayılı iddianamesinin ilk iade kararında belirtilen ve gereği yerine getirilmeyen iade gerekçeleri yönünden yeniden iadesine yönelik verilen kararın, belirtilen eksiklikler giderilmeden yeniden iddianame düzenlenmesi nedeniyle yerinde olduğu düşünüldüğünden, merciince yapılan itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma, İstinaf ve Yargıtay denetiminden geçmeden kesinleşen kararların istisnai olarak denetlenmesini sağlayan olağanüstü bir kanun yolu olup, olağanüstü ve istisnai olma özelliğinden dolayı kanun yararına bozma yoluyla bir kararın bozulabilmesi için, mahkemelerin asıl ceza davasını çözmeye devam etmesinin artık imkansız hale gelmiş olması veya hukuka aykırılığın giderilebilmesi için kanun yararına bozmadan başka imkan kalmaması gerekir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 26/10/1932 tarihli ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında açıklandığı üzere kanun yararına bozma konusu olabilecek kanuna aykırılık halleri, uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ile esasa etkili usul hataları olup, her hukuka aykırılık kanun yararına bozma konusu yapılamayacağından, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 13.05.2022 tarihli ve 2022/468 Değişik İş sayılı kararına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6322, Karar No: 2011/14453, Tarih: 20.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6322 E.  ,  2011/14453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davaya konusu taşınmazın niteliği, yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattının güzergahı da dikkate alındığında; irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğünün taşınmazın değerinin % 1’i oranında olacağı gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğünün kabulü ile fazla bedele hükmedilmesi,

2-Tapu kaydındaki takyidatların hükmedilen bedellere yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Mahkemece irtifak hakkının tesisi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca irtifak kurulan alanların tapu kaydının iptal edilmesi,

4-Bedeline hükmedilen irtifak hakkı yerinin tam yüzölçümlerinin davacıların payı oranında tesçili yerine, her bir davacının payına düşen yüzölçüm miktarları ayrı ayrı denetime imkan vermeyecek şekilde yazılarak tescil kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8045, Karar No: 2022/228, Tarih: 11.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8045 E.  ,  2022/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : CEYHAN 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığından, 17.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, kamu davasının durmasına karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olduğu,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının sanığın Mernis adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiğinin, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmemesi,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16560, Karar No: 2016/20882, Tarih: 09.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16560 E.  ,  2016/20882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı vekilinin işveren tarafından alınan işletmesel karar nedeniyle istihdam fazlası oluştuğu ve belirlenen sosyal seçim kriterlerine uygun olarak yapılan feshin geçerli nedene dayalı olduğu savunulmasına karşın yeni teknoloji uygulanmaya başlandığı, bu nedenle istihdam fazlası oluştuğu, davacının eğitimlere rağmen yeni teknolojiye ayak uyduramadığının ispatlanamadığı gibi davacının sağlık sorunları bulunduğu ve/veya performansının da düşük olduğu bu nedenle iş akdinin feshine karar verilen kişiler arasında olduğu hususlarının da ispatlanamadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 09/12/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2651, Karar No: 2017/13752, Tarih: 11.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/2651 E.  ,  2017/13752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kişisel eşyanın iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tebligat Kanununun 17. maddesine göre belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Bu şekilde yapılan tebligatın geçerli olabilmesi için muhatabın o yerde bulunmadığının tebliğ evrakına yazılması gerekir.

Davacının temyiz dilekçesinin tebliği için davalının işyeri (okul) adresine çıkarılan tebligatın, "davalının izinli olduğu, müdür yardımcısı ve öğretmenlerin tebliğ evrakını kabul etmeyip imzadan imtina ettikleri, haber kağıdı okul giriş kapısına yapıştırılıp mahalle muhtarına tebliğ yapıldığı" şerhi bulunduğu, davalıya gönderilen bir önceki tebligatın da başka bir okul adresine sevkinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davalıya yapılan temyiz dilekçesinin tebliği usulsüz olduğundan, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalıya usulüne uygun olarak tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın temyiz incelemesine esas olmak üzere Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4064, Karar No: 2014/14852, Tarih: 17.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4064 E.  ,  2014/14852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/96526

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2010

NUMARASI : 2009/407 (E) ve 2010/481 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.