muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20616, Karar No: 2019/9116, Tarih: 30.09.2019

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal ya da hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal ya da hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddesine göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 20.11.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 07.11.2009 tarihinde teslim edildiği ve 23.01.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kök ve ek raporu doğrultusunda mahal listesine göre yapılması gereken açık kapalı spor alanları, açık ve kapalı kafeteryalar, su animasyon havuzları, bisiklet parkurları, yürüyüş, peyzaj ve çevre düzenlemeleri, alış veriş merkezlerinin yapılmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Mahkemece ayıp ihbarı olarak kabul edilen konut tespit föyünde ise daire içinde bulunan bir kısım açık ayıplar belirtilmiş olup site ortak alanına dair eksiklikler belirtilmediğinden, konut tespit föyü ile bu hususta ayıp ihbarı yapıldığının kabulü mümkün değildir. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca, bu kalemler yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle ihbar olunanın temyiz dilekçesinin reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 155,00 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9822, Karar No: 2024/991, Tarih: 20.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9822 E.  ,  2024/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/772 E., 2023/1636 K.

DAVA TARİHİ : 11.03.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İznik Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/99 E., 2022/256 K.

Taraflar arasındaki ... baba tarafından açılan velâyetin değiştirilmesi ve davalı-davacı anne tarafından karşı dava olarak açılan çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince babanın başvurusunun esastan reddine, annenin başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karşı davanın kabulüne ve tarafların ortak çocuğu ile baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı ... baba vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... baba vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiğini, annenin yeniden evlendiğini, çocuğun bakımının anneanne tarafından sağlandığını, annenin çocuğun temizliğine dikkat etmediğini, çocuğun anneden korktuğunu ve annesi yanına gitmek istemediğini iddia ederek tarafların ortak çocuk ...'nın velâyetinin babaya verilmesine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı anne vekili beyan ve karşı dava dilekçesinde; çocuğu ihmal edenin anne değil baba olduğunu, babanın üç vardiyalı bir işte çalıştığını, annenin ev hanımı olup çocuğun bakımı ile birebir ilgilendiğini, babanın ve ailesinin çocuğu etki altına alıp video çekip dosyaya sunduklarını, annenin çocuğun babası ile kişisel ilişki kurmasına hiçbir zaman engel olmadığını ancak babanın işbu davada tedbiren geçici velâyeti aldıktan sonra çocuğu annesiyle on günde sadece bir kez telefon ile görüştürdüğünü, çocuğun anne yanında mutlu olduğunu, anne yanında kardeşinin de olduğunu, çocuğun okula başlayacağını ve her haftasonu kurulan kişisel ilişkinin eğitim hayatına engel olacağını iddia ederek asıl davanın reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile tarafların ortak çocuğu ile baba arasında hafta sonları kurulan kişisel ilişkinin iki haftada bir cuma günü saat 18.00'den cumartesi akşam saat 17.00'ye kadar olacak şekilde yeniden düzenlenmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; asıl dava yönünden velâyetin anneden alınmasını gerektirecek bir durumun ispatlanmadığı, uzman raporlarına göre annenin velâyet görevini yerine getirdiği, çocuğun kardeşi ile birlikte büyümesinin de üstün yararına olacağı; karşı dava yönünden çocuğun eğitim hayatına başlayacak olmasının baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin sınırlandırılmasına gerekçe oluşturmadığı gerekçesi ile asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. ... baba vekili istinaf dilekçesinde özetle; asıl davanın reddi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; karşı davanın reddi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların İznik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/363 Esas, 2017/388 Karar sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıkları, ortak çocuk ...'nın velâyetinin anneye verilerek baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulduğu, ancak zaman içinde çocuğun büyüdüğü ve okula başladığı, boşanma kararının verildiği dönem ile işbu davanın açıldığı dönemdeki koşulların aynı olmadığı, boşanma kararı ile çocukla baba arasında "her hafta cuma günü saat 17.00'den pazar akşamı 17.00'ye kadar, her yıl temmuz ayının birinci günü saat 9.00'dan ağustos ayının birinci günü saat 19.00'a kadar ve dini bayramların ikinci günü saat 9.00'dan üçüncü günü saat 19.00'a kadar" kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş ise de, özellikle çocuğun okula başlaması dikkate alındığında, farklı il sınırları içinde oturan babanın her hafta çocuğu almasının çocuğun düzenini bozacağı ve anne ile çocuk arasında hafta sonları ilişki kurulmasını engelleyeceği gerekçesi ile; babanın istinaf başvurusunun reddine, annenin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bentleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karşı davanın kabulü ile ortak çocuk ... ile baba arasında boşanma kararı ile kurulan kişisel ilişkinin değiştirilerek çocuk ile baba arasında her ayın birinci ve üçüncü hafta sonu cumartesi günü saat 10.00 ile pazar günü saat 17.00 arasında, dini bayramların ikinci günleri saat 09.00 ile üçüncü günleri saat 19.00 arasında ve her yıl temmuz ayının birinci günü saat 09.00 ile ağustos ayının birinci günü saat 19.00 arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde ... baba vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

... baba vekili temyiz dilekçesinde özetle; babanın çocukla ilgili olduğunu, çocuğun babayı sevdiğini ve onunla yaşamak istediğini ve çocuğun her hafta sonu baba ile görüşmesinin eğitim hayatına engel olmayacağını belirterek karşı davanın kabulü ile kişisel ilişkinin sınırlandırılması yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile tarafların ortak çocuğu arasında Bölge Adliye Mahkemesince kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ncı, 182 nci ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup ... baba vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6513, Karar No: 2024/7692, Tarih: 22.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/6513 E.  ,  2024/7692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1263 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Resmî belgede sahtecilik suçundan Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2023 tarihli ve 2023/112 Esas, 2023/315 Karar sayılı kararı ile 2 yıl hapis cezasına hükümlü ...'nun, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 13.07.2023 tarihli ve 2023/5545 Esas, 2023/5516 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle anılan kararın kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine dair Küçükçekmece İnfaz Hâkimliğinin 04.10.2023 tarihli ve 2023/285 Esas, 2023/516 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Küçükçekmece 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2023 tarihli ve 2023/1263 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 94660652-105-34-3366-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve 2024/97261 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve 2024/97261 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 04.07.2023 tarihli ve 2023/7-44161 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2023 tarihli ve 2023/112 Esas, 2023/315 Karar sayılı kararı ile verilen 2 yıl hapis cezasının infazına 03.07.2023 tarihinde başlandığı, koşullu salıverilme tarihinin 02.07.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 03.07.2025 olduğu, hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, Covid-19 izninde olan hükümlünün izin süresinin bitiş tarihinden itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi hâlinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 13.07.2023 tarihli kararının hükümlünün yokluğunda verildiği,

Her ne kadar Küçükçekmece İnfaz Hâkimliğinin 04.10.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediğinden bahisle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına dair Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 13.07.2023 tarihli kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın dosya içerisinde bulunmadığı,

Hükümlünün Covid-19 kapsamında izinli iken, Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 13.07.2023 tarihli kararı ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına karar verildiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/10167 Esas, 2021/12656 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, bu kararın hükümlüye tebliğ edilmesinde zaruret bulunmasına rağmen usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, dolayısıyla hükümlü hakkında itiraza tabi olarak verilen denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmediği nazara alındığında, denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanılamayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları;

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

.......

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

(4) 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31/7/2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 2 yıl hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 04.07.2023 tarihli ve 2023/7-44161 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 03.07.2023 tarihinde cezasını infaz etmek üzere Açık Ceza İnfaz Kurumuna alındığı ve 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 02.07.2024 olan hükümlü hakkında, İnfaz Hakimliğinin 13.07.2023 tarihli ve 2023/5545 Dosya, 2023/5516 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren yasal süresi içinde infaz işlemlerinin devam ettiği Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 13.07.2023 tarihinde karar verildiği anlaşılmaktadır.

6. Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 13.07.2023 tarihli ve 2023/11195 sayılı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ belgesinde hükümlüye cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, bu nedenle 13.07.2023 tarihinden 31.07.2023 tarihine kadar Küçükçekmece Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiği yönünde açıklamanın bulunduğu, tebliğ eden İnfaz ve Koruma memurunun sicil numarasının, tebellüğ eden olarak hükümlünün isminin yazılı olduğu ancak dosya içinde ve uyapta yer alan kayıtta hükümlünün ıslak imzasının bulunmadığı, sadece infaz koruma memurunun ıslak imzasının bulunduğu görülmektedir.

7. Hükümlünün yokluğunda denetimli serbestlik kararı verilmiş olması ve verilen denetimli serbestlik kararından hükümlünün haberdar olmama ihtimaline binaen Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediğinin ve müracaat etti ise ne zaman müraacaat ettiği ve ne gibi işlem yapıldığının araştırılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

8. Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 13.07.2023 tarihli ve 2023/11195 sayılı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ belgesinin ıslak imzalı aslı ya da onaylı sureti getirtilip incelenmeksizin, tebliğ tebellüğ işlemi yapılmadı ise niçin bu belgenin düzenlendiği, hükümlünün izin bitim tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediği, etti ise ne gibi işlem yapıldığı, yokluğunda verilen denetimli serbestlik kararının hükümlüye tebliğe çıkartılıp çıkartılmadığı, çıkartıldı ise tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği ve hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine ilişkin itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Küçükçekmece 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.11.2023 tarihli ve 2023/1263 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2024 tarihinde karar verildi.