muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6840, Karar No: 2022/1262, Tarih: 24.02.2022

Davalı TPMK vekili, davacı başvurusu ile redde mesnet markaların KHK’nin 7/1-b bendi anlamında benzer olduklarını, ibarenin KHK 7/1-c anlamında tanımlayıcı olduğunu, asıl unsurun "AYAŞ" olduğunu, bu nedenle kurum tarafından yapılan işlemlerin hukuka uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru ve redde dayanak markada ortak bulunan "AYAŞ" ibaresi yanında, başvuruya ilave edilen "SPA İçmece ve Kaplıcaları suyla gelen sağlık +şekil" unsurlarının ...ilçesini ve içmece ve kaplıcaları ile ünlü olduğunu bilen ortalama tüketiciler yönünden, başvuruyu markasal olarak redde mesnet markadan ayırt edilemeyek derecede benzer bir işaret olmaktan çıkardığı, işaretlerin okunuş, anlam, görünüm ve genel izlenim olarak hemen hemen aynı gibi algılanacağından söz edilemeyeceği, başvurunun tescil edilmek istendiği ancak 7/1-b uyarınca çıkarılan hizmetlerden sadece 'Huzurevi hizmetleri'nin redde dayanak, 2002/24591 sayılı marka kapsamında bulunduğu, başvuru redde mesnet bu marka ile aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunmadığından, çekişmeli "Huzurevleri hizmetlerinin" başvurudan çıkarılmasının isabetli olmadığı, bu hizmetler yönünden KHK m. 7/1-c hükmünde belirlenen tescil engeli de bulunmadığı, başvuruda, coğrafi bir yer ve hizmet türünün ismi olan “...Spa” ibaresi çekişmeli mal ve hizmetlerden 44. sınıftaki “Tıbbi hizmetler. Güzellik bakımı hizmetleri” ile 32. sınıftaki "Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar, tonikler. Sebze ve meyve suları, bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar" malları bakımından doğrudan tanımlayıcı olup KHK 7/1-c hükmü kapsamında tescil engeli gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPMK YİDK 2012-M-1446 sayılı kararının itirazın kısmen reddine dair bölümü bakımından "huzurevi hizmetleri" ile sınırlı olmak üzere kısmen iptaline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 24/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7272, Karar No: 2014/1042, Tarih: 14.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/7272 E.  ,  2014/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2011

NUMARASI : 2009/471-2011/327

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 08.04.2013 gün ve 2013/208 Esas, 2013/2211 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı M.. C.. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekilleri ayrı ayrı (asıl ve birleşen davada), 07.03.2002 tarihli sıra cetvelinde ilk sırada gösterilen 35 alacağın gerçek alacak olmadığını ileri sürerek, bu alacakların sıra cetvelinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar ise davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece asıl davada karar verilmesine yer olmadığına, T.. Ç.. hakkındaki davanın reddine, davalılardan Süleyman'ın alacağının 6.299,76 TL ve Mevlüt'ün alacağının 2.350,40 TL olarak sıra cetvelinde yer almasına, adı geçen iki davalının bakiye alacakları ile diğer davalıların tüm alacaklarının sıra cetvelinden terkinine dair verilen karar, davacı .... Bankası AŞ. vekili ve davalı iflas idaresi vekilinin temyiz itirazları üzerine Dairemizce kısmen bozulmuştur.

Bu kez, davalı M.. C.. vekili kararın düzeltilmesini istemiştir.

Temyiz eden davalı M.. C..'nin alacağının işçilik alacağı olmayıp, eser sözleşmesinden kaynaklandığı, Yüksek 19. Hukuk Dairesi'nin 12.02.2009 gün ve 2009/670-955 E.K. sayılı kararında da vurgulanmış olup, bu kalem alacağın iflas sıra cetvelinde dördüncü sırada yer alması İcra ve İflas Kanunu'nun 206 ncı maddesinin gereğidir.

Her ne kadar Dairemiz bozma kararında bu durum gösterilmiş ve yerel mahkeme kararının hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmış ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, davalı yanın karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin 08.04.2013 gün ve 2013/208-2211 E.K. sayılı kararının (1/b) bendinin kaldırılmasına ve hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/VII nci maddesi uyarınca, adı geçen davalı alacağının dördüncü sıraya yazılması suretiyle düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin 08.04.2013 gün ve 2013/208-2211 E.K. sayılı kararının (1/b) bendinin kaldırılmasına ve yerel mahkeme kararının "Hüküm" fıkrasının "Birleşen Ankara Asliye 7.Ticaret Mahkemesi'nin 2002/241 E. 2002/509 K. Numaralı Dosyalarında" alt başlığının "3" numaralı bendinde yer alan "olarak" sözcüğünden gelmek üzere "dördüncü sıraya" sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/VII nci maddesi uyarınca düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, karar düzeltme peşin harcının istek halinde iadesine, 14.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12044, Karar No: 2017/6473, Tarih: 18.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12044 E.  ,  2017/6473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargılama sonucunda verilen 03.04.2014 günlü gerekçeli kararda hakimin ıslak izması ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliğinin giderilmesi ve yokluğunda verilen karar ikamet adresine tebliğ edilen sanık ...'ın tebligat tarihinde başka bir suçtan ceza evinde hükümlü olduğunun Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde yapılan araştırmada tespit edilmesi karşısında, söz konusu durum araştırılarak sanığın tebligat tarihinde cezaevinde bulunduğunun anlaşılması halinde, gerekçeli kararın sanığa usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip hükmün temyiz edilmesi durumunda bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/20920, Karar No: 2022/9669, Tarih: 28.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/20920 E.  ,  2022/9669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 09/11/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık ... hakkında, 10/05/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Uzunköprü Cumhuriyet Başsavcılığının 17/06/2016 tarihli ve 2016/1103 soruşturma, 2016/467 esas, 2016/464 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

2- Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/514 esas ve 2014/369 sayılı kararı tekerrüre esas alınarak TCK’nın 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimini uygulanmasına karar verildiği, sanığın SEGBİS ile yüzüne karşı verilen kararı 06/12/2018 tarihli dilekçesi ile istinaf ettiği, Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 tarihli ek kararı ile, istinaf talebinin süre yönünden reddine karar verildiği, kararın 28/02/2019 tarihinde kesinleştirilerek infaza gönderildiği,

3- İnfaz Cumhuriyet savcısının, tekerrüre esas alınan Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararına ilişkin 5320 sayılı Kanun geçici 7/2.maddesi gereğince uyarlama yapılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekeceği ,bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle infazda tereddüt hasıl olduğundan mahkemeden bir karar verilmesini talep ettiği,

4- Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2019 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı ek kararı ile; kesinleşmiş ilam üzerinde değerlendirme yapılamayacağı, ancak kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği gerekçesiyle talebin reddine karar verildiği, Cumhuriyet savcısının ek karara itiraz ettiği, itirazı inceleyen mercii Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/07/2019 tarihli ve 2019/1527 değişik iş sayılı kararı ile, ek karar usul ve yasaya uygun olduğundan itirazın reddine karar verildiği,

5- Dosya arasında bulunan Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararının incelenmesinde;

5- Dosya arasında bulunan Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararının incelenmesinde;

Sanığın 29/01/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 16/04/2014 tarihli ve 2014/5173 soruşturma, 2014/6609 esas, 2014/2799 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62.maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının TCK’nın 51/1. maddesigereğince ertelenmesine karar verildiği, kararın 19/12/2014 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında,

“Uyuşturucu madde kullanmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına dair Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın 10/05/2016 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde kullanma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli kararıyla sanığın hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş ise de,

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca uyuşturucu madde kullanma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi zorunlu olup, ancak aynı maddenin 6. fıkrasında yer alan düzenleme uyarınca daha önceki bir kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ve bu kararın ihlal edilmesi nedeniyle dava açılmışsa artık sonraki suçlar nedeniyle yapılan soruşturmalarda kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceği, bu kapsamda 28/06/2014 tarihinden önce işlediği aynı tür suçtan dolayı 5560 sayılı Kanunla değişik Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesi uyarınca verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ile önceki hükümlülüklerinin sonradan işlenen suç bakımından kamu davasının açılmasının ertelenmesine engel olmayacağı,

Somut olayda, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ilâmlar incelendiğinde, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararının bulunduğu, anılan dosyada suç tarihinin (29/01/2014) ve iddianame tarihinin (16/04/2014), 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 28/06/2014 tarihinden önce olduğu, dolayısıyla atılı suç yönünden kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmediği cihetle, sanık hakkında yargılama konusu suçtan önce başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilmiş bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılması sonucunda açılan bir dava bulunmadığı halde bu suçtan doğrudan dava açıldığı anlaşıldığından, dava şartının bulunmaması nedeniyle Mahkemece şartın gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek hüküm verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 10/05/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Uzunköprü Cumhuriyet Başsavcılığının 17/06/2016 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair

Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrasında yer alan; “Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.” amir hükmü dikkate alındığında;

Her ne kadar Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli kararı ile “sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinden yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına” karar verilmiş ise de, sanık hakkında daha önceden denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmadığı gibi, 6545 sayılı Kanun ile getirilen değişiklikten önceki 29/01/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 16/04/2014 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı ve kovuşturma aşamasında 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği, dolayısıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 7/2. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin kanuni bir zorunluluk olduğu, bu kabule göre değerlendirme yapıldığında; 10/05/2016 tarihli suçun kanuni zorunluluk üzerine verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlenmiş olması halinde, TCK’nın 191/5. maddesi gereğince ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğundan Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesince düşme kararı verilerek Konya 13.Asliye Ceza mahkemesine ihbarda bulunulması gerekeceği,

Ancak;

Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararının infaz edilmiş olması, bu karara karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesi ve kararın kanun yararına bozulması halinde dahi verilecek zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 10/05/2016 tarihli suçtan sonraki bir tarihte verilecek olması nedeniyle artık 10/05/2016 tarihli suçun zorunlu hükmün açıklanasının geri bırakılması kararının ihlali olduğunun söylenemeyeceği, inceleme tarihinde her iki dosya kapsamında gelinen aşamada kanuna aykırılığın ancak aşağıda belirtilen biçimde giderilebileceği ;

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca uyuşturucu madde kullanma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi zorunlu olup, ancak aynı maddenin 6. fıkrasında yer alan düzenleme uyarınca daha önceki bir kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ve bu kararın ihlal edilmesi nedeniyle dava açılmışsa artık sonraki suçlar nedeniyle yapılan soruşturmalarda kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceği, bu kapsamda 28/06/2014 tarihinden önce işlediği aynı tür suçtan dolayı 5560 sayılı Kanun'la değişik Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesi uyarınca verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ile önceki hükümlülüklerinin sonradan işlenen suç bakımından kamu davasının açılmasının ertelenmesine engel olmayacağı,

Somut olayda, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ilâmlar incelendiğinde, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/514 esas, 2014/369 sayılı kararının bulunduğu, dosyada suç tarihinin 29/01/2014 ve iddianame tarihinin 16/04/2014 olup, 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 28/06/2014 tarihinden önce olduğu, dolayısıyla atılı suç yönünden kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmediği cihetle, sanık hakkında yargılama konusu suçtan önce başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilmiş bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılması sonucunda açılan bir dava bulunmadığı haldebu suçtan doğrudan dava açıldığı anlaşıldığından, TCK’nın 191/6. maddesindeki dava şartının bulunmaması nedeniyle Mahkemece şartın gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar :

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Mahkemece kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere CMK’nın 223/8-2.cümlesi uyarınca “durma” kararı verilmesi ve 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK’nın 191/2. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair bir karar verilmesi için Uzunköprü Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 tarihli ve 2016/221 esas, 2018/103 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine,

28/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14031, Karar No: 2022/20657, Tarih: 08.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/14031 E.  ,  2022/20657 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 11.10.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 11.01.2013 günü yeniden işlemeye başladığı anlaşılmakla;

Sanığın, katılana sinkaflı küfür edip, katılanın işyerinin camını kırması şeklindeki eylemlerinin TCK’nın 125/1-4, 151/1 maddelerinde düzenlenen hakaret ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 11/02/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.